فردوس سخن
1.47K subscribers
376 photos
162 videos
3.86K files
359 links
فردوس سخن

کانالی برای بیان نکات و مطالب درسی ؛ نمونه سوال امتحانی ؛ نکات درسی مقطع یک و دو دبیرستان و مطالب ادبی و اطلاعات عمومی

Admin :
@mollasadeghi

برو اولین پست‌
https://t.me/ferdosesokhan/3
Download Telegram
#کنکوری
📌 #تاریخ_ادبیات_فارسی_یازدهم

🔸فرهاد و شیرین👈وحشی بافقی
🔹بوستان👈سعدی
🔸بهارستان👈جامی
🔹تاریخ بیهقی👈بیهقی
🔸تحفه الاحرار👈جامی
🔹زندگی نامه مولانا👈بدیع الزمان فروزانفر
🔸روزها👈اسلامی ندوشن
🔹نمونه های نثر فصیح فارسی معاصر👈جلال متینی
🔸لیلی و مجنون👈نظامی
🔹مرصاد العباد من المبدا الی المعاد👈نجم الدین رازی
🔸غزلیات شمس👈مولوی
🔹امواج سند👈حمیدی شیرازی
🔸عباس میرزا آغازگری تنها👈مجید واعظی
🔹زندان موصل👈اصغر رباط جزی
🔸روضه خلد👈مجد خوافی
🔹حمله حیدری👈باذل مشهدی
🔸کلیله و دمنه👈نصرالله منشی
🔹جوامع الحکایات و لوامع الروایات👈محمد عوفی
🔸شلوار های وصله دار👈رسول پرویزی
🔹سه دیدار👈نادر ابراهیمی
🔸ماه نو و مرغان آواره👈تاگور
🔹ترجمه ماه نو و مرغان آواره👈علی پاشایی
🔸پیامبر و دیوانه👈جبران خلیل جبران
🔹ترجمه پیامبر و دیوانه👈نجف دریابندری
🔸دیوان شرقی غربی👈گوته
🔹ترجمه دیوان شرقی غربی👈کوروش صفوی
🔹پرنده ای به نام آذر باد👈ریچارد باخ
🔸ترجمه پرنده ای به نام آذرباد👈سودابه پرتوی

📚ادبیات یازدهم
@ferdosesokhan
انواع اوزان عروضی.pdf
213.5 KB
📕اوزان موجود در کتاب علوم و فنون ادبی ۱و ۲ و ۳
📕تدوین: حمیرا خانجانی
📕کانال آموزش دیداری-شنیداری
@ferdosesokhan
سهم خرافات در سقوط صفویه

آبگوشت شاه سلطان حسین که سپاهیان را نامرئی می‌کرد:
بی‌تدبیری و باورهای خرافی شاه سلطان حسین، خود زمینه نابودی وی و سلطه افغان‌ها بر خاک ایران و نابودی سلطه صفویه را فراهم ساخت و وی بالاخره با دست خود در سال ۱۱۲۵ تاج و تخت سلطنت را به محمود افغان واگذار کرد.
در زمان شاه سلطان حسین نیز نفوذ منجمین در دربار و افراط و خرابکاری آن‌ها در امور درباری و کشوری، به وضوح مشاهده شده است. آورده‌اند: «تمام مشغولیت شاه سلطان حسین در زمان حکومتش این بود که به جای سپهسالاران افرادی چون منجمان، حکیمان و ملایان را به دور خود نشاند و درباره مسائل بسیار جزئی و پیش پا افتاده به بحث بپردازند. مثلا در غیرموقع فصل سال، برای شاه خربزه می‌آورند. این جماعت تشکیل جلسه می‌دادند و حکیم‌باشی بر روی سرد و گرم بودن یا قابض و مسهل بودن آن نظر می‌داد و منجم هم برای قاچ کردن و خوردن خربزه اسطرلاب می‌انداخت و مورد ساعت سعد و نحس را مطرح می‌کرد و بعد ملا‌ها باید فتوا می‌دادند که این خربزه پاک شرعی است یا خیر؟ و بخورد یا خیر؟ و پس از این نظریه چند دعا قبل از خوردن بخوانند و سایر جزئیات در خصوص چگونگی آوردن خربزه و در کدام سینی و ظرف و با چه کاردی قاچ شود نیز آن‌ها نظر می‌دادند.»

تاریخ نظامی و سیاسی نادرشاه افشار، ص ۴۷

گاه در دربار، بین منجمان و طبیبان درگیری و مراوداتی صورت می‌گرفت و به ظاهر منجمان مقتدر‌تر و عزیز‌تر از طبیبان بودند. فی‌المثل پزشکان در تداوی بیماران بر حسب عوارض و علائم امراض و خصوصیات مشهود مرض اقدام می‌کردند و دارویی تجویز می‌نمودند، در صورتی که منجمان با این اقدامات مخالفت می‌ورزیدند و می‌گفتند: باید چرخ و سیر کواکب را نیز نگریست تا معلوم شود که آیا مراجعه به پزشک و تداوی سعد است یا نحس؟

سیاحت‌نامه شاردن، ج ۵، ص۱۸۳-۱۸۲

در برخی مواقع، شاه به پیشگویی منجمان اکتفا نمی‌کرد و خود اوامری صادر می‌نمود، به عنوان مثال شاه سلطان حسین در چگونگی مقابله با افغان دستور پخت آبگوشتی سحرآمیز را داد و چنین می‌پنداشت که پس از اطعام سپاهیان، آنان به صورت نامرئی مبدل خواهند شد و در نتیجه مزیتی عظیم بر دشمن خواهند یافت. آبگوشت باید در ظرفی تهیه می‌شد که در هر یک از آن‌ها دو پاچه بز نر با ۳۲۵ غلاف سبز نخود و تلاوت ۳۲۵ تشهد توسط دوشیزه‌ای بر سر آن خوانده می‌شد و این سفارش‌هایی بود که به شاه برای پخت این آبگوشت سحرآمیز داده بودند.

ر. ک: انقراض سلسله صفویه و ایام استیلای افاغنه در ایران، ص۱۵۸
@ferdosesokhan
منفورترین شاهان ایران

ناصرالدین شاه:

بی لیاقت ترین شاه تاریخ ایران:
کسیکه با پنجاه سال سلطنتش در حالیکه جهان در اوج پیشرفت تمدن بود، ایران را پنجاه سال از تمدن عقب تر برد. بیشتر وقت او به اندازه گیری طول سبیلش و زن بارگی گذشت . در زمان او ترکمنستان و خیوه و پاکستان از ایران جدا شدند و هرات و افغانستان توسط انگلیس اشغال گشت و این شاه سرگرم با حرمسرای خود- بیش از 120 زن در حرمسرای او بودند-  کوچکترین توجهی به این ناکامی ها ننمود. پادشاهی که در سن 68 سالگی عاشق دختری 12 ساله به نام ماه رخسار که خواهر زنش هم بود شد و این دختر بیچاره را که جای نبیره او بود عقد نمود. در کل پادشاهی ظالم، مغرور، شکمباره و در برابر بیگانگان سهل انگار بود.

فتحعلی شاه قاجار:

پادشاهی که تمام توجهش به آرایش ریش بلندش بود و خوشگذرانی با زنان حرمسرایش. در زمان او و در دو نبرد با روس ها، گرجستان، ارمنستان، تفلیس، باکو و بیشتر نواحی شمال غربی ایران از دست رفت و به تابعیت روسها درآمد.
از دست رفتن بخش‌هایی از آذربایجان، گرجستان، ارمنستان، در عهدنامه‌های ترکمانچای و گلستان که به واسطه بی‌لیاقتی فتحعلی‌شاه و شکست در نبرد با روسیه به ایران تحمیل شد. بخشیدن الماس شاه به امپراتور روسیه به عنوان خون‌بهای گریبایدوف.
حکاکی تصویر خود روی قسمتی از آثار تاریخی ساسانی در تاق بستان که باعث وارد آمدن خسارات به آثار ساسانی شده است.
حکاکی عبارت «سلطان صاحبقران فتح‌علی‌شاه قاجار ۱۲۴۴» بر روی الماس دریای نور، با این کار از ارزش این الماس بی‌همتا به‌شدت کاسته شد.

شاه سلطان حسین صفوی:

او در مدت سی سال هزار زن گرفت. مخترع سرسره بازی زنانش بود و سرانجام یک جوان دیوانه به نام محمود افغان با لشکری نه چندان زیاد توانست پایتختش را محاصره و تاج از سر بی کفایتش درآورد. در زمانیکه محمود افغان از افغانستان به راه افتاد و در سر راه خود شهرهای بم و کرمان را فتح کرد و به سرعت به سوی اصفهان در حرکت بود. شاه سلطان حسین در همان زمان دستور داده بود هر سال یک روز هیچ دکان داری در بازار و خیابان ها حق ندارد در محل کسبش حضور داشته باشد. باید حتما زن و دخترانش به جای او در دکان وحجره باشند تا شاه که طبق فتوایی محرم همه زنان بود و هیچ زنی نمی بایست از او رو بگیرد. یکایک آنان را ببیند و از میان آنان، تعدادی زن و دختر زیبا انتخاب کرده و به حرمسرای خود ببرد. صد افسوس برای مردم آن روزگار که عقیده داشتند، آبی که شاه سلطان حسین در آن دست هایش را می شوید شفا دهنده است و اگر قطره ای به بیمار داده شود بهبود خواهد یافت؛ مردمی خرافه پرست ودر منجلاب نادانی. ای کاش چنان مردمی از مادر زاده نمی شدند.

سلطان محمد خوارزمشاه:

پادشاه ترسو و بی لیاقت خوارزمشاهی که در زمان او چنگیز خان به ایران حمله نمود و مغولان که خود را در برابر مردم ایران تنها دیدند، مردم شجاع ایران را به خاک و خون کشیدند و ایران را به ویرانه مبدل ساختند. سلطان محمد خوارزمشاه به جزیره آبسکون در دریاچه خزر گریخت و می گویند از ترس مغولان دق کرد.

مطلب برگرفته از: کانال تاریخ ۷۰۰۰ ساله ایران
@ferdosesokhan
نامک.pdf
6.9 MB
📒 واژه‌نامک
(فرهنگ واژه‌های دشوار شاهنامه)

✍🏻 #عبدالحسین_نوشین
هفت گنج خسرو پرویز

خسرو پرویز یا خسرو اول لقبش پرویز بوده که به معنای فاتح و پیروز است. این عنوان به خاطر پیروزی‌های بزرگش در غرب به او داده شده بود.

او آخرین شاهنشاه قدرتمند ساسانیان بود که آوازهٔ شهرتش عالم گیر روزگار آن دوره بوده است.

این شهرت نه به خاطر جنگ‌ها، بلکه به خاطر ثروت عظیم او بود. درامدهای دولت ساسانی علاوه بر مالیات، بر پایهٔ سیستم پر رونق کشاورزی و دامداری و جادهٔ ابریشم که شاهراه تجارت ایران و روم و چین بود، بوده است. این شاهراه برای دولت ساسانی بسیار سودآور بود. علاوه بر این تجارت طلا و فرش‌های بافته شده، پارچه، پشم و ظروف، این‌ها کافی بود تا دولتی ثروتمند باشد. در دوران خسرو پرویز خزانهٔ شاهی پر زر و سیم بود؛ شاید ثروتی که او انباشته داشت در هیچ دوره‌ای به اندازهٔ او نرسد.

این‌ها نه از فشار بر مردم بلکه به خاطر سیستم پررونق اقتصادی دولت ساسانی بود.

هفت گنج خسرو پرویز

تخت تاقدیس:
از عجایب بارگاه اوست. شکل این تخت مانند طاق بود و جنسش از عاج و نرده‌هایش از نقره و طلا بود. بر سقف این تخت صورت پادشاهان و مجالس بزم و شکار و ستاره‌ها حک شده بود. روی آن وسیله‌ای برای تعیین ساعات روز نصب شده بود وچهار یاقوت هم به مانند تناسب یکی از فصول سال دیده می‌شد.

تاج خسروانی:
بی شک یکی دیگر از عجایب در گاه اوست. تاج خسرو پرویز از مقداری طلا و مروارید ساخته شده بود. یاقوتهایی که در تاج به کار رفته بود در شب مثل روز می در خشیدند. این تاج آن قدر سنگین بود که زنجیره‌هایی از طلا آن را از سقف آویزان کرده بود. تاج را بر این زنجیره‌های طلا بسته بودند تا هنگام نشستن شاه تاج به روی سرش قرار بگیرد و سنگینی وزن تاج را حس نکند.

دستمال نسوز:
شاه پس از غذا خوردن با دستمال دست‌های خود را پاک می‌کرد؛ چون چرب می‌شد آن را درون آتش می‌انداخت تا آتش آن را تمیز کند و دستمال پاک می‌شد اما نمی‌سوخت. جنس آن از پنبهٔ کوهی بود.

طلای مشت افشار:
خسرو پرویز قطعه طلایی شگفت انگیز داشت که آن را طلای مشت افشار می‌نامید. این قطعه طلا به اندازهٔ مشت پادشاه و مثل موم نرم بود. این قطعه طلا را از معدنی در تبت استخراج کرده بودند و دویست مثقال وزن داشت.

گنج بادآورد:
هنگامی که ایرانیان اسکندریه ی مصر را محاصره کردند رومیان ثروت شهر را در کشتی‌هایی قرار دادند تا به مکانی امن فرستاده شود اما با تغییر وزش باد کشتی به دست ایرانیان افتاد و آن را گنج باد آورد گفتند.

شطرنجی از یاقوت وزمرد:
این شطرنج از جنس یاقوت و زمرد بود.

گنج گاو:
روزی کشاورزی در مزرعهٔ خود شروع به کندن زمین کرد که ناگاه در حفره‌ای کوزه‌هایی پر از طلا دید. کشاورز از حسن نیت یافتن طلاها را به دربار گزارش داد. موقعی که به محل گنج آمدند دیدند که صدها کوزه پر از طلا در آن است. خسرو پرویز دستور داد یک کوزه از گنج را به کشاورز بدهند و بقیهٔ کوزه‌های پر از طلا را به کاخش بفرستند و نامشان را گنج گاو نامید.

از دیگر عجایب بارگاه خسرو پرویز اسب افسانه‌ای او به نام شبدیز بود که هدیهٔ همسرش شیرین بود. همچنین از دیگر عجایب بارگاه خسرو پرویز علاوه بر قصرش تیسفون و رامشگران دربارش شیرین همسر مسیحی اش بود که عشق این دو زبانزد روزگار خود بود.

فرای، ریچارد. تاریخ باستانی ایران (انتشارات فارسی)، ۱۳۸۰. تهران.

جریر طبری، محمد. تاریخ طبری (انتشارات بنیاد فرهنگ ایران)، چاپ دوم ۱۳۶۵. تهران.

مطلب برگرفته از : کانال جذاب تاج (تاریخی، اجتماعی و جغرافیایی)
@ferdosesokhan
حاجی فیروز، اسطوره ای از تمدن بین النهرین

در افسانه و اسطوره های سومری بین النهرین، الهه ای زیبا به نام ایشتار یا اینانّا وجود داشت. انو پدر و انتو مادر آسمانی اینانّا بودند.
اینانّا را دو تا از خدایان سومری خواستگاری کرده بودند به نام های دوموزی؛ چوپان خدا و انکیم دو؛ کشاورز خدا.
ایزدبانوی آسمان اینانّا دل در گرو عشق انکیم دو؛ کشاورزخدا داشت اما برادر اینانّا، اوتو؛ خورشیدخدا به خواهرش می گوید: خواهرم با دوموزی ازدواج کن! باشد که با این ازدواج، باروری و نیک فرجامی زمین تضمین گردد.
اینانّا عاشق دوموزی، تموز یا چوپان خدا می شود و وی را برای ازدواج انتخاب می کند.
تموز یا دوموزی در این داستان نماد شاه است. الهه دوست دارد، همچو جهان بالا، جهان زیرین یا مرگ را نیز به زیر نگین خود در‌آورد و روزی تصمیم می گیرد خود را پنهان کند و برای آشکار شدن حقیقت به زیرزمین برود تا ببیند در نبودش چه اتفاق هایی بر روی زمین می افتد.
اینانا به وزیرش نین شوبور می گوید که اگر بازگشتم بیش ازسه روز به طول کشید.بدان که زندانی شده ام و برای کمکم اقدام کنید.
اینانا با تمام تعلقات و زیورآلاتش به سمت جهان زیرین راه می افتد، او بایستی از هفت دروازه عبور کند تا به آنجا برسد. خواهر او(ارش کی گل) ایزدبانو و الهه جهنم در زیرزمین، بسیار حسود است و وقتی ماجرا را به گوش او می رسانند به نگهبان ها دستور می دهد که در وروردی هر دروازه تعلقات و مقداری از جواهرات اینانا را بگیرند.
در آنجا قانون جهان زیرین برای او اجرا می‌شود و اینانا می‌میرد.
در آخرین طبقه نگهبان ها حتی گوشت تن الهه را هم می گیرند و فقط استخوان هایش باقی می ماند.
از آن طرف در روی تمام زمین باروری متوقف می شود، دیگر نه درختی سبز می شود نه گیاهی می روید و زندگی از جریان طبیعی می ایستد.
هیچکس نیست که برای معبد خدایان فدیه دهد. خدایان از ایستایی جهان ناراحت می شوند و چون روزگار برایشان تنگ می شود، برای پیدا کردن راه حل، جلسه ای تشکیل می دهند و وزیر الهه را برای چاره جویی دعوت می کنند.
الهه بنا به درایت، پیش از سفر از اتفاق های ناگوار اطلاع داشته است، قبلا به وزیر وصیت کرده بود که در نبودش چه باید بکند.
به پیشنهاد وزیراینانا،خدایان موافقت می کنند یک نفر به جای الهه به زیرزمین برود تا الهه بتواند به روی زمین بازگردد و باروری دوباره آغاز شود.
قرار می شود نیمی از سال را دوموزی(شوهراینانا) به زیر زمین برود و وقتی دوموزی به روی زمین می آید،
نیم دیگر سال را ایزدبانوی جهنم که ارش کی گال یا گشتی ننه نام دارد در زیر زمین باقی بماند.
وقتی شاه دوموزی به روی زمین می آید، بهار می شود و تمام مراسم جشن بهار هم به دلیل آمدن اوست.
آن گاه که دوموزی را از زیر زمین به بیرون می فرستند، لبانش را قرمز می کنند و دایره ای کوچک به دستش می دهند تا با شادی بازگردد. این سمبلی است از بازگشت بهار و شکوفه ها و همچنین باروری زمین.
سیاهی صورت دوموزی هم مربوط به بازگشت از دنیای مردگان است و تمام این شادمانی برای بازگشت او به روی زیرزمین است.

مطلب برگرفته: کانال جذاب تاج (تاریخی، اجتماعی و جغرافیایی)
@ferdosesokhan
لطافت در نوشتار، زمختی در رفتار

آیا تا کنون از خود پرسیده‌اید:

در برابر حجم بالای نمایش احساسات انسانی در قالب نثر صمیمانه و شعر عاشقانه ( در فضای مجازی، به ویژه در شبکه‌های اجتماعی مانند فیس بوک و تلگرام و... )، آیا زندگی‌های شیرین و صمیمانه و عاشقانه هم در جهان عینی وجود دارد؟

در برابر این همه پاره‌نوشته‌ی لطیف و فرحبخش، روح ها و جان های لطیف هم وجود دارد؟

در مقابل واژگان زیبا و به سامان شعرها و نثرها، رابطه ها و رفتارهای زیبا هم وجود دارد؟

این پرسش‌ها البته هیچ از لطافت و زیبایی نوشته‌هایی سحرآمیز که از سرانگشتان رنج و غربت آدمی متولد می‌شوند، نمی‌کاهد. حقیقتا آدمی از خواندن برخی دلنوشته‌ها و اشعار با تشبیهات زیبا که چون حریر، لطیف‌اند، لذت وافر می‌برد. واژگان رویایی‌شان، ما را به فراسوی هست‌های تلخ می‌برند. بر بال خیال‌مان می نشانند و ما را به سوی جهانی که باید باشد و نیست، پرواز می‌دهند. واژگانی که عمیق‌ترین حس خوب و بعضا حزنی شیرین را بر روی کاغذ نقاشی می‌کنند.

اما سخن چیز دیگر است.
به تجربه و با مشاهده و یا اطلاع از روابط سرد و شکننده‌ای که در انواع روابط سراغ دارم، از خود می‌پرسم، نکند به فانتزی اندیشی خیالی دچار شده‌ایم. اگر واژگان نرم و مخملی را بر زبان می‌رانیم، اگر شعرهایی از جنس حریر می‌گوییم، چرا بر تن زندگی عینی و عملی خود، زرهی فولادی پوشانده‌ایم؟ این همه زمختی در عمل چه نسبتی با آن همه لطافت در نظر دارد؟ شعرهای عاشقانه‌ای که چشم احساس را به گریستن وادار می‌کند چرا رنگش را به زندگی نمی‌زند؟

در محضر کسانی هستیم اما آن ها را نمی‌بینیم، اما در فراق بر فاصله‌ها مویه سر می‌دهیم و اشک کلمات را بر صفحه‌ی قلب‌مان جاری می‌کنیم. چقدر عکس‌ها و نوشته‌هایی در باره‌ی پدران و مادران پیر و فرتوت دیده‌ایم و خوانده‌ایم. عکس‌ها و نوشته‌هایی در باره‌ی بیماران، کودکان یتیم و بینوا و فقیر دیده و خوانده‌ایم، و در برخی اوقات نم اشکی هم بر دیدگان نشانده‌ایم. اما آن کلمات جادویی در ساحت عمل چرا محو می شوند؟ به راستی احساس پاکمان با دیدن عکس‌ها و نوشته‌ها، به سرعت کجا می‌روند؟ چرا در عمل و رفتار ، آن ها را رها می‌کنیم؟ گویی آن احساسات لطیف، برفی است که در برابر آفتاب واقعیت آب می‌شود و قطره قطره ناپدید می‌گردد.

از این رو گاهی می‌اندیشم نکند ما به فانتزی اندیشی احساسی دچار شده‌ایم. و شاید هم شده‌ایم. همان گونه که شکافی معنا‌دار و البته دردناکی میان باورهای اخلاقی و رفتار ما وجود دارد، شکاف تاسف باری هم میان احساس و عمل ما ایجاد شده است. دو گسستی که منشا رنج ها و پیکارجویی‌ها است. حقیقتا باید به این مسئله به صورت جدی و از سر درد اندیشید که:

چگونه می‌توان نرمی واژگان را به رفتارها هم منتقل کرد؟
چگونه می‌توان عمل را به باورهای اخلاقی نزدیکتر ساخت؟

علی زمانیان

مطلب برگرفته از: کانال علوم و فنون ادبی
@ferdosesokhan
چهل مورد از کم هزینه ترین لذت‌های دنیا

1- گاهی به تماشای غروب آفتاب بنشینیم.
2 - سعی کنیم بیشتر بخندیم.
3- تلاش کنیم کمتر گله کنیم.
4 - با تلفن کردن به یک دوست قدیمی، او را غافلگیر کنیم.
5 - گاهی هدیه‌هایی که گرفته‌ایم را بیرون بیاوریم و تماشا کنیم.
6 - بیشتر از خدا تشکر کنیم و با او حرف بزنیم.
7 - در داخل آسانسور و راه پله و... باآدمها صحبت کنیم.
8- هر از گاهی نفس عمیق بکشیم.
9- لذت عطسه کردن را حس کنیم.
10- قدر این که پایمان نشکسته است را بدانیم.
11- زمزمه کنیم و آواز بخوانیم.
12- سعی کنیم با حداقل یک ویژگی منحصر به فرد با بقیه فرق داشته باشیم .
13- گاهی به دنیای بالای سرمان خیره شویم.
14- با حیوانات و سایر جانداران مهربان باشیم.
15- برای انجام کارهایی که ماهها مانده و انجام نشده در آخر همین هفته برنامه‌ریزی کنیم!
16- از تفکردرباره تناقضات لذت ببریم.
17- برای کارهایمان برنامه‌ریزی کنیم و آن را طبق برنامه انجام دهیم. البته کار مشکلی است!
18- مجموعه‌ای از یک چیز (تمبر، برگ، سنگ، کتاب و... )برای خودمان جمع‌آوری کنیم.
19- در یک روز برفی با خانواده آدم برفی بسازیم.
20- گاهی در حوض یا استخر شنا کنیم، البته اگر کنار ماهی‌ها باشد چه بهتر.
21- گاهی از درخت بالا برویم.
22- احساس خود را در باره زیبایی ها به دیگران بگوئیم.
23- گاهی کمی پابرهنه راه برویم!.
24- بدون آن که مقصد خاصی داشته باشیم پیاده روی کنیم.
25- گاهی نیمه شبها از خواب بیدار شویم و از خدا بخاطر نعمتهایش تشکر کنیم
26- در جلوی آینه بایستیم وخودمان را تماشا کنیم.
27- سعی کنیم فقط نشنویم، بلکه به طور فعال گوش کنیم.
28- رنگها را بشناسیم و از آنها لذت ببریم .
29- وقتی از خواب بیدار می‌شویم، زنده بودن را حس کنیم.
30- بیشتر کتاب بخوانیم.
31- کمتر حرف بزنیم و بیشترگوش کنیم ..
32- قبل از آن که مجبور به رژیم گرفتن بشویم، ورزش کنیم و مراقب تغذیه خود باشیم .
33- چند بازی و سرگرمی مانند شطرنج و... را یاد بگیریم.
34- اگر توانستیم گاهی کنار رودخانه بنشینیم و در سکوت به صدای آب گوش کنیم.
35- هرگز شوخ طبعی خود را از دست ندهیم.
36- احترام به اطرافیان را هرگز فراموش نکنیم.
37- به دنیای شعر و ادبیات نزدیک تر شویم.
38- گاهی از دیدن یک فیلم در کنار همه اعضای خانواده لذت ببریم.
39- تماشای گل و گیاه را به چشمان خود هدیه کنیم.
40- از هر آنچه که داریم خود و دیگران استفاده کنیم ممکن است فردا دیر باشد.

مطلب برگرفته از: کانال کتابخانه تلگرام
@ferdosesokhan
شب چهارشنبه سوری

چهارشنبه‌ سوری که با نام‌های جشن چهارشنبه پایان سال و شب چهارشنبه سرخ نیز شناخته می‌شود یکی از جشن‌های ایرانی است که در شب واپسین چهارشنبهٔ سال (از غروب سه‌شنبه) برگزار می‌شود و اولین جشن از مجموعه جشن‌ها و مناسبت‌های نوروزی است.
این جشن در نزد ایرانیان قبل از اسلام در روز خاصی انجام نمی‌گرفت و معمولاً در اواخر زمستان در حالی که زمین درحال گرم شدن بود انجام می‌شد، ولی پس از حمله اعراب، این جشن به آخرین چهارشنبه سال موکول می‌شد.

واژهٔ «چهارشنبه‌سوری» از دو واژهٔ چهارشنبه — نام یکی از روزهای هفته — و سور به معنای جشن و شادی ساخته شده است. طبق آیین باستان در این روز آتش بزرگی برافروخته می‌شود که تا صبح زود و برآمدن خورشید روشن نگه داشته می‌شود. این آتش معمولاً در بعدازظهر زمانی که مردم آتش روشن می‌کنند و از روی آن می‌پرند، آغاز می‌شود و در زمان پریدن می‌خوانند: «زردی من از تو، سرخی تو از من». این جمله نشانگر مراسمی برای تطهیر و پاک‌سازی است که واژه «سوری» به معنی «سرخ» به آن اشاره دارد. به بیان دیگر مردم خواهان آن هستند که آتش تمام رنگ پریدگی و زردی، بیماری و مشکلاتشان را بگیرد و بجای آن سرخی و گرمی و نیرو به آنها بدهد. چهارشنبه‌سوری جشنی نیست که وابسته به دین یا قومیّت افراد باشد و در میان بیشتر ایرانیان رواج دارد.

یکی از جشن‌های آتش که در ایران باستان برای پیش درآمد یا پیشواز نوروز برگزار می‌شده و آمیزه‌ای از چند آیین گوناگون است، جشن سوری بوده است. سوری به یک معنی سرخی است و اشاره به سرخی آتشی است که در این روز می‌افروخته‌اند. در تاریخ بخارا آمده‌است: «چون امیر سدید منصور بن نوح به ملک نشست، هنوز سال تمام نشده بود که در شب سوری چنان‌که عادت قدیم است آتشی عظیم افروختند.» این آتش را در شب سوری که هم‌زمان با روزهای «بهیژک» یا «پنچهٔ دزدیده» بود برای گریزاندن سرما و فراخوانی گرما، آن هم بیشتر بر روی بامها می‌افروختند که هم شگون داشته و هم به باور پیشینیان، تنورهٔ آتش و دود بر بامها، فروهر درگذشتگان را به خانه‌های خود رهنمون می‌کرده است.
به دیگر سخن این آتش‌افروزی بر بام خانه‌ها، آخرین گام از آیین‌های «گاهنبار پنجه» یا ده روز پایان سال است. این ده روز را ده روز فروردیان یا فروردیگان می‌گویند که دربرگیرندهٔ پنجه کوچک (پنج روز نخست -اشتاد روز تا اناران- از ماه اسفند در گاهشماری زرتشتی، برابر با بیست و پنجم اسفند ماه بنا به گاهشمار رسمی کشور) و پنجه بزرگ (پنجهٔ دزدیه، پنج روز پایان سال) می‌باشد.
چند روز پیش از نوروز مردمانی به نام آتش‌افروزان که پیام‌آور این جشن اهورایی بودند به شهرها و روستاها می‌رفتند تا مردم را برای این آیین آماده کنند. آتش‌افروزان، زنان و مردانی هنرمند بودند که با برگزاری نمایشهای خیابانی، دست افشانی‌ها، سرودها و آوازهای شورانگیز به سرگرم کردن و خشنود ساختن مردمان می‌پرداختند؛ آنها از هفت روز پیش از نوروز تا دو هفته پس از نوروز با پدید آمدن تاریکی شامگاه، در تمامی جایهای شهر و ده آتش می‌افروختند و آن را تا برآمدن خورشید روشن نگاه می‌داشتند. این آتش، نماد و نشانهٔ نیروی مهر و نور و دوستی بود. هدف آتش‌افروزان برگرداندن نیروی فزاینده و نیک به مردمان برای چیره شدن بر غم و افسردگی بود. همین هدف مهمترین دلیل برپایی جشن سده در میانه زمستان هم هست.

منبع: نامشخص
@ferdosesokhan
🔴#طنز
ذهنیت سنتی مردم جامعه از آلات موسیقی که بیشتر جنبه فان داره

1. ویولن : سخت ترین ساز است و یاد گیری آن حتما و حتما در دوران کودکی باید آغاز شود و امکان یاد گیری آن در سنین بالا وجود ندارد و (( یه سال فقط طول می کشه تا یاد بگیری چجوری سازو باید دستت بگیری و پنج سال اول صدا اره از تو ساز در میاد!!!))

2. گیتار الکتریک: صدای بسیار خشن و بلند وگوش خراشی دارد و اکثر نوازندگان این ساز یا شیطان پرست بوده اند یا هستند و یا خواهند بود و (( یعنی چی اخه گیساشونو بلند می کنن، تهاجم فرهنگی همینان دیگه !!! ))

3. گیتار کلاسیک: مختص کسانی است که با اعضای خانواده خصوصا مادرشان قهر کرده اند و حداکثر قطعاتی که با این ساز قابل اجرا است ( اگه یه روز بری سفر ) و ( ناتینگ الس مترز ) و در انتها یک (ٱستوریاس ) نصفه و نیمه است و (( خداییش دست منم بدی میتونم یه چیزی باهاش بزنم و بخونم !!! ))

4. گیتار بیس: همان گیتار الکتریک است که چهار یا پنج سیم دارد و (( رجوع شود به گیومه ی شماره 2 ))

5. پیانو : ساز قشر مرفه و با کلاس جامعه می باشد و در هر خانه ای که متراژش از دویست متر تجاوز کند وجودش الزامیست و ضمنا نواختن این ساز دستان بزرگ و انگشتان بلندی می خواهد و (( فیلم پیانیست رو که دیدی ؟ تهش فیلم رو تند کردنا !!! ))

6. هارمونیکا ( سازدهنی ) : ساز بسیار ساده ای است که هر چیزی با آن نواخته شود قشنگ به نظر می رسد و مختص گروه سنی الف و ب و حد اکثر ج می باشد و (( آخه این که ساز نیست اسباب بازیه !!! ))

7. چلو ( ویولنسل ) : همان ویلن است فقط در ابعاد بزرگتر و حتی مشاهده شده که این ساز ( ویلن گنده هه ) هم نامیده شده و (( خوب ویلن بزن ، هم کوچکتره هم همه جا می تونی با خودت ببریش، والا !!! ))

8. هارپ ( چنگ ): نواختن این ساز ناخن های بسیار بلندی می خواهد و فقط هم در کنسرت های یانی قابل مشاهده است و (( اصلا تو ایران داریم ؟!!! ))

9. وکال ( آواز ): فقط مختص کسانی است که به صورت مادرزادی صدای بسیار خوبی دارند و شال گردن و کت چرم و نگاه با جذبه ی خیره به افق جزء جدایی ناپذیر این افراد است و (( این آقا زاده ی ما همیشه تو حموم میزنه زیر آواز، دورش بگردم خیلی استعداد داره !!! ))

10. تنبک: این ساز علاج بیماری ( خشک شدگیه قر تو کمر ) می باشد و در هر مکان که این ساز نواخته شود شور حرکات موزون در اعماق وجود حضار فوران می کند و (( خداییش خیلی با حاله، یکی باید بگیریم برا وقتایی که مهمون داریم !!! ))

11. دف: فرق چندانی با تنبک ندارد به جز اینکه به دلایلی نا معلوم بیشتر در محافل و مجالس زنانه به کار می رود و (( دختر زری خانوم انقد این ور اون ور داریه زد تا براش خواستگار پیدا شد دیگه !!! ))

12. درامز: ساز بسیار پر سر و صدایی است که به شدت قابلیت ( خانه خراب کنی ) دارد و نوازندگان این ساز غالبا داغون و بی اعصاب می باشند و نوع خالتور آنها نیز در عروسی ها قابل مشاهده است و (( شیرمو حلالت نمی کنم اگه بری دنبال این قرتی بازیا !!! ))


🔴#طنز🔺
ذهنیت سنتی مردم جامعه از آلات موسیقی


من دیگه حرفی ندارم😂

مطلب برگرفته از کانال: بهشت بی کلام
@ferdosesokhan
از یلدا تا سوری جشن‌های آتش

امسال نیز ایرانیان، با شکوه و جلال تمام، جشن یلدا را بر پا کردند.

با «یلدا» جشنهای آتش در ایران آغاز می‌گردد و با «سوری» به پایان می‌رود.

یلدا، چهارمین جشن بزرگ ایرانیان در درازای یک سال است. چهار جشن بزرگ ایرانیان که دارای پایهٔ اخترشناسی و گاهشماری است، عبارتند از جشن‌های «برابری» (تعادل) و دگرگونی (انقلاب). دو جشن برابری (تعادل) یعــنی برابر شدن روز و شب عبارتند از جشن نوروز (روز نخست فروردین ماه روز نخست بهار) و مهرگان (روز نخست مهرماه روز نخست پاییز). دو جشن دگرگونی (انقلاب) عبارتند از تیرگان یا بلندترین روز سال (روز نخست تیر ماه روز نخست تابستان) و یلدا یا کوتاهترین روز سال (روز نخست دی ماه / روز نخست زمستان).

در یلدا مردم ایران از گاه کهن، برای یاری به خورشید برای زایش دوباره و در حقیقت برای پیروز شدن بر تاریکی، آتش‌های بزرگ می‌افروختند. با این «آتش افروزی» جشن‌های آتش برای یاری رسانی به خورشید، آغازمی‌شد و «سده» و «سوری» را در پی داشت.

در فاصلهٔ یلدا (کوتاهترین روز) تا رسیدن به برابری روز شب در نوروز، ایرانیان در میانه و پایان راه، خورشید را با افروختن آتش، یاری رسانی می‌کردند. بدین‌سان، 40 روز پس از یلدا، آتش « سده » را می‌افروختند؛ زیرا خورشید در میانهٔ راه رسیدن به پیروزی بر تاریکی بود. سپس 40 روز پس از آن جشن « سوری » یا فرجامین جشن آتش بود. باید به یاد داشت که در دوران اسلامی، جایگاه جشن سوری به چهارشنبهٔ آخرسال افتاده است، در حالیکه جایگاه اصلی آن 40 روز پس از سده و 80 روز پس از یلدا در فاصلهٔ 10 روز از نوروز قرار داشت.

در جشن سوری (10 روز مانده به نوروز) ایرانیان از روی آتش می‌پرند و بدین‌سان با جشن‌های آتش بدرود می‌گویند.

- برگرفته از ماهنامه خواندنی شماره 90، سال چهاردهم، بهمن و اسفندماه 1394، ص 35
 @ferdosesokhan
ویژگی‌های جشن‌های ایرانی

بررسی جشن‌های ایرانی و زمان برگزاری آنها نشان دهنده ویژگی‌هایی مشترک در میان همه آنهاست

• نخست اینکه تقریباً همگی در پیوند با پدیده‌های طبیعی و کیهانی و اقلیمی هستند و به همین دلیل کوشش شده است تا زمان برگزاری آنها هر چه بیشتر با تقویم طبیعی منطبق باشد.

• دوم اینکه تقریباً هیچکدام برگرفته از دستورهای دینی نیستند.
با اینکه همواره پیروان ادیان گوناگون تلاش کرده‌اند که برخی از آنها را مراسم دینی خود معرفی کنند؛
اما نمی‌توان آنها را متعلق به هیچ دینی دانست.
اما برخی کسان تلاش می‌کنند تا این جشن‌ها را در پیوند مستقیم با ادیان بدانند.

• سومین ویژگی گردهمایی‌ها و مراسم ایرانی در این است که با سرور و شادی همراه هستند و غم و اشک و گریه در آنها جایی ندارد.
حتی مراسم عید «بمو» در میان مانویان که اتفاقاً همزمان با روز جان باختن مانی بوده،
همراه با سرود و شادی برگزار می‌شده است.

• چهارمین ویژگی جشن‌ها و مراسم ایرانی در احترام و پاسداشت همه مظاهر طبیعت است.
در هیچکدام آیین‌های ایرانی اثری از خشونت و بدرفتاری نسبت به گیاهان و حیوانات دیده نمی‌شود.
بلکه حتی با آیین‌هایی همراه است که به انگیزه پاکیزگی و پاسداری از محیط زیست برگزار می‌شود.

• ویژگی پنجم، پیوند ناگسستنی جشن‌های ایرانی با آتش است.
حتی اگر آن جشن پیوند چندانی با آتش نداشته باشد، اما عموماً اخگری کوچک به آن رسمیت و تقدسی بیشتر می‌بخشد.

• ششمین ویژگی عمومی جشن‌ها و مراسم ایرانی چنین است که با زادروز یا سالمرگ کسی در پیوند نیست و آنگونه که از متون کهن همچون شاهنامه بر می‌آید،
برای ایرانیان زادروز کسی اهمیتی فراوان نداشته و به ندرت آنرا ثبت می‌کرده‌اند؛ چرا که هر کسی در روزی زایش یافته و در روزی در می‌گذرد.
آنچه برای ایرانیان با ارزش بوده و آنرا ثبت کرده و گاه جشن می‌گرفته‌اند، «انجام کاری بزرگ» بوده است که نمونه‌های آنرا در شاهنامه فردوسی می‌بینیم.
می‌دانیم که فردوسی نیز تنها به ثبت زمانِ پایانِ کار بزرگ خود که همانا «سرایش شاهنامه» باشد،
بسنده کرده و از یادآوری صریح زادروز خود خودداری کرده است.

• هفتمین ویژگی‌های عمومی در گستردگی مراسم است.
ایرانیان جشن‌ها و آیین‌های میهنی خود را به گونه‌ای یکپارچه و با همبستگی و همزیستی شگفت‌انگیزی برگزار کرده و تفاوت‌های قومی و دینی و زبانی را عامل بازدارنده این یگانگی نمی‌دانسته‌اند. آیین‌های ایرانی متعلق به همه ایرانیان است و همه برای نگاهبانی از آن کوشیده‌اند.

مطلب ارسالی از: بیژن عظیمی
@ferdosesokhan
✅ شماره‌تلفن‌های ضروری برای سفر
@ferdosesokhan
چهارشنبه سوری در ایران آریایی

فارس
با توجه به ارادتی که شیرازیان به حافظ دارند در شب چهارشنبه سوری دور هم جمع شده و فال حافظ می گیرند، دختران دم بخت شیرازی هم به زیارت حضرت شاه چراغ می روند و برخی زنان هم برای براورده شدن حاجتشان زیر گنبد مسجد جامع شیراز حلوا می‌پزند یا آشی مخصوص به نام ابو دردا درست می‌کنند که وسایل اولیه این آش حتما باید از راه گدایی تامین شود.

مردان و زنان شیرازی معتقدند که اگر در شب چهارشنبه سوری در آب سعدی شست وشو کنند در سال جدید بیمار نخواهند شد و به همین جهت ازدحام عجیبی در این شب، اطراف قنات شکل می‌گیرد.

گیلان
در شب چهارشنبه سوری گیلانیان، اسپند، کندر، گلاب و شمع باید حتما در خانه باشد، اسپند و کندر را دود می کنند و گلاب را به صورت خود می زنند و شمع را به نیت روشنایی روشن می‌کنند.

مردم این خطه خاکسترهای شب چهارشنبه سوری را چهارشنبه صبح پای درختان می‌ریزند ون معتقدند که این گونه درخت ها بارور می‌شوند.

در گیلان شب چهارشنبه سوری دختران دم بخت را با جارو می‌زنند و از خانه بیرون می‌کنند به این امید که بختشان باز شود.


مازندران
مردم مازندران در شب چهارشنبه سوری آش چهل گیاه می‌پزند که نشان از دوا و درمان دارد و هنگام مراسم قاشق زنی همراه با برخورد قاشق با کاسه می‌خوانند: ای اهل محل، اهل در اين منزل شگون امشب است، هديه بريزيد داخل پيمانه و كاسه.

استان مرکزی
در تعداد زیادی از روستاهای استان مرکزی نیز رسم است که جوانانی که نامزد کرده‌اند از روی پشت بام خانه دختر، شال خود را به پایین می‌اندازند و دختران در گوشه ی شال، تخمه و شیرینی می‌پیچند و این رسم شال‌اندازی نام دارد .....

چهارشنبه سوریتون پیشاپیش مبارک و خوش باد
@ferdosesokhan
آداب و رسوم چارشنبه سوری در شهرهای مختلف ایران در قرون گذشته

تهران: کامل ترین مجموع  آداب چهرشنبه سوری بوده است  و مردم تهران تمام رسوم متداول را حفظ کرده اند.

شیراز: آتش افروختن در معابر و خانه ها، فالگوش ، اسپند سوختن ،نمک گرد سر گرداندن ! در موقع اسفند دود کردن و نمک گردانیدن اوراد مخصوصی است که زنان میخوانند، قلمرو چهارشنبه سوری در شیراز صحن بقعه شاه چراغ است و در آنجا نیز توپ کهنه ای است که مانند توپ مروارید تهران زنان از آن حاجت میخواهند.

کرمانشاه : مراسم چهارشنبه سوری چندان جالب دقت نیست و تنها چیزی که مرسوم است همان پریدن از روی آتش است .

اصفهان : آتش افروختن در معابر؛ کوزه شکستن ، فالگوش ؛ گره گشایی و غیره کاملاً متداول است و تمام آن آدابی که در طهران معمول است در اصفهان نیز رواج دارد و شکوه شب چهارشنبه سوری در اصفهان از تمام شهرهای ایران بیشتر است .

مشهد: گره گشایی ؛ آتش افروختن ؛ کوزه شکستن و آتش بازی متداول است و علاوه بر آن تفنگ خالی کردن نیز معمول است و در هر خانه ای یکی دو تیر تفنگ میاندازند. در سایر شهرهای خراسان نیز چنین است .

زنجان : آتش افروختن ، فالگوش و کوزه شکستن معمول است و در کوزه شکستن اختصاصی که مردم زنجان دارند این است که پولی با آب در کوزه میاندازند و از بام زیر میافکنند. دیگر از خصوصیات مردم زنجان این است که دخترانی را که میخواهند زودتر شوهر بدهند به آب انبار میبرند و هفت گره بر جامه ایشان میزنند و پسران نابالغ باید آن هفت گره را بگشایند. یکی از آداب دیگر مردم زنجان این است که از روزنه  بخاریها یا اجاقهای خانه طنابی داخل اطاق میکنند و بوسیله آن طناب چیزی طلب میکنند صاحب اطاق مکلف است اولین چیزی که در دسترس او بود بر طناب ببندد و چون طناب را بالاکشیدند بوسیله آن چیزی که بر طناب بسته اند فال میگیرند مثلاً اگر جاروبی بر طناب بسته باشند از آن فال بد میگیرند که خانه خراب خواهد شد و خانه ایشان را جاروب خواهند کرد و اگر پاره نانی ببندند فالی نیک میگیرند که وفور نعمت خواهد بود و اگر شیرینی به طناب ببندند نشانه شیرین کامی است .

تبریز: آتش بازی و گره گشایی از قدیم معمول بوده است آتش افروختن در این اواخر متداول شده است . آجیل و میوه خشک خوردن از ضروریات است و ترک نمیشود اگر دوست یامهمان و تازه واردی داشته باشند باید حتماً شب چهارشنبه سوری خوانچه ای از آجیل و میوه خشک برای او بفرستند دیگر از خصوصیات مردم تبریز آن است که از بام خانه ها بر سر عابرین آب میپاشند این عادت از آداب بسیارقدیم نژاد ایرانی است و در زمان ساسانیان معمول بوده است که در جشن نوروز مردم بر یکدیگر آب میپاشیده اند. و هنوز در میان ارمنیان و زردشتیان ایران هم معمول است که در یکی از جشنهای خود بر یکدیگر آب میریزند. در تبریز هم در میدان ارک توپی است مانند توپ مروارید طهران که زنان به آن متوسل میشوند. در آذربایجان مخصوصاً در شهر تبریز تیر انداختن در شب و چهارشنبه سوری بسیار متداول است و حتی بدرجه ای در این باب مبالغه می کردند که سابقاً در هر کجا فوج سربازی بود می بایست در آن شب صف بکشند و دسته جمع تیر بیندازند و صاحبمنصبان نمیتوانستند افواج خود را از این کار مانع گردند.

ارومیه: شب چهارشنبه سوری بر بام خانه ها میروند و کجاوه ای را که زینت کرده و آرایش داده و بر آن طاقه شال کشمیری کشیده و آئینه بسته اند با طنابی از بام بسطح خانه فرود می آورند و میگویند: «بکش که حق مرادت رابدهد» کسی که در خانه است مکلف است که در آن کجاوه شیرینی و آجیل شور و شیرین و میوه خشک بریزد و پس از آنکه چیزی در آن ریختند با طناب آن را بالا میکشند و بخانه دیگر میبرند مخصوصاً دامادی که تازه زن گرفته و هنوز عروسی نکرده است موظف است که چنین کجاوه ای ببام خانه عروس ببرد و اگر نتوانند از بام بالا روند باید به پشت در روند و در پشت در پنهان شوند که کسی نبیند و آن کجاوه را در اطاق بیندازند و بهمین نهج چیزی طلب کنند

**واضح و بدیهی است که اکثر این رسوم امروزه در میان مردم جایگاه و شانی ندارند و صرفا جهت اطلاع رسانی از آداب و رسوم گذشته در این مطلب گنجانده شده است و ذکر آن ها دلیلی بر تایید آن ها نیست.
آسیب شناسی چهارشنبه سوری:

یافته های پژوهشی نشان می دهد که تمامی آیین ها و یادمان هایی که مردم ایران در هنگامه های گوناگون بر پا می داشتند و بخشی از آنها همچنان در فرهنگ این سرزمین پایدار شده است، با منش ، اخلاق و خرد نیاکان ما در آمیخته بود و در همه آنها، اعتقاد به پروردگار، امید به زندگی، نبرد با اهریمنان و بدسگالان و مرگ پرستان، در قالب نمادها، نمایش ها و آیین های گوناگون نمایشی گنجانده شده بود.
 رفتار خشونت آمیز و مغایر با عرف و منش جامعه نظیر آنچه که امروزه تحت نام چهارشنبه سوری شاهد آن هستیم، در هیچ کدام از این آیین ها دیده نمی شود.

@ferdosesokhan
2_5224283075076162397.pdf
1.2 MB
#رشته محل های پذیرش
با سوابق تحصیلی دانشگاه آزاد
@ferdosesokhan
2_5192900990289838921.pdf
339.1 KB
#یک _نکته مهم
#واژه نامه
برای کنکوری ها
آقای منصور صالح نیا ،رشت
@ferdosesokhan
.
پیوند ماهی و نوروز

1) ماهی و آغاز آفرینش: نوروز جشن آغاز جهان است و در تمدّنهای حوزۀ بین النهرین حتی تمدن کهن بابلی به نام زگموگ برگزار می شده است. بنا بر افسانه های بابل اوئانس ((Oannes ماهی- خدای بابلی در هیبت ماهی از آب بیرون می آید. او در سپیده دم ظاهر می شود. در طول روز به مردم کشاورزی و قانون و علوم دیگر می آموزد. باز شبانگاه به دریا رفته ناپدید می شود. نخستین خروج این ایزد افسانه ای هنگامی بود که ظلمت آغازین آماسید و ترکید و از دل آن کاسموس (عصر جهانی) زاده شد.
بنا بر افسانه ای دیگر مردوک- خدا جهان را از قطعات بدن ماهی غول آسایی به نام تیامات می سازد.
ماهی با تمرکز بر سطح آبهای اقیانوس به چشم می خورد. اقیانوس نماد خائوس یا هرج و مرج است. پس ماهی را می توان جرثومۀ آفرینش از دل هرج و مرج و آشفتگی انگاشت.
2) ماهی و تقویم: سال نو از برج حوت زاده می شود که نماد آن دو ماهی در جهت عکس هم هستند. در افسانه های ایرانی این دو ماهی در دو جهت مخالف از ریشه های درخت زندگی پاسداری می کنند که وزغ آن را مورد حمله قرار ندهد.
ارتباط دیگر ماهی با آغاز سال نو این است که بنا به باور ایرانیان در لجّه، ماهی بزرگی به نام کرماهی وجود دارد که بر روی آن گاوی ایستاده و زمین بر روی شاخ این گاو است. هنگام سال نو کرماهی می چرخد و در اثر این چرخش زمین از یک شاخ گاو به شاخ دیگر منتقل می شود. برای همین هنگام تحویل سال منتظر چرخش ماهی در تنگ یا تخم مرغ بر روی آینه هستند.
ماهی با مبدأ تاریخ میلادی نیز ارتباط دارد. زیرا در زبان یونانی لغت واحدی برای مسیح و ماهی وجود دارد.
3) ماهی و آغاز هزارۀ نو: بنا به باور کهن ایرانیان سه نطفه از زرتشت در دریاچۀ کیانسه به خوبی نگهداری می شود به طوری که 99999 فروشی مسؤول نگهداری از آنها هستند. هر هزار سال یک نطفه به دختری منتقل شده و یک منجی زاده می شود. برای همین مروارید، صدف، دلفین و ماهی نمادهایی هستند که با ظهور سوشیانس موعود ایرانی در ارتباطند.
4) ماهی و فصل بهار: بهار فصل پرباران است و باران زایی کار آناهیتا ایزدبانوی باکرۀ ایرانیان. ماهی چون بدون جفتگیری تکثیر می شود مانند آناهیتا همیشه باکره است، پس از نمادهای این ایزدبانوست.
5) ماهی و انسان: نوروز جشن آفرینش انسان است. انسان کامل در کیمیاگری انسان ماهی دانسته شده است که به آن کدمون Cademon می گویند. از طرفی روشن بینان می گویند کالبد پرانیک ما در امتداد گوشهایمان یعنی به موازات بدن ماهی است. فیزیولوژیست بزرگ معاصر کمبل معتقد است به زودی ثابت می شود تمام بدن انسان نیز مانند ماهی امتداد گوشهایش می باشد.
6) ماهی نماد فیوضات: در بهار فیوضات به اوج می رسد. ماهی مائده ای مقدس تلقی می شود زیرا حضرت مسیح صیدی معجزه آسا داشت و ماهی از آسمان برای او نازل شد. پس نماد فیوضات آسمانی است. از طرفی ماهیگیران تنها در لبۀ آگاهی و ناآگاهی یعنی حالت مدیتیشن باید باشند تا بتوانند قلّاب ماهیگیری را بی حرکت نگه دارند و ماهی را به دام اندازند. از این رو بسیاری از قدّیسان از جمله پطروس حواری عیسی مسیح ماهیگیر بوده اند.
7) ماهی نماد معرفت: بهار موسم معرفت نیز هست. سعدی می فرماید:
برگ درختان سبز در نظر هوشیار / هر ورقش دفتری است معرفت کردگار
چشمان ماهی همیشه باز است. پس شاهد و ناظر همیشگی است. از طرفی ماهی در آب غوطه ور است و آب نماد آگاهی است. برای همین مولانا ماهی را نماد عارف کامل می داند:
هر که جز ماهی ز آبش سیر شد / هر که بی روزی است روزش دیر شد

نوروزتان پیروز- ارادتمند دکتر الهۀ معروضی
@neyestanegomshodeh
@ferdosesokhan