.
پیوند ماهی و نوروز
1) ماهی و آغاز آفرینش: نوروز جشن آغاز جهان است و در تمدّنهای حوزۀ بین النهرین حتی تمدن کهن بابلی به نام زگموگ برگزار می شده است. بنا بر افسانه های بابل اوئانس ((Oannes ماهی- خدای بابلی در هیبت ماهی از آب بیرون می آید. او در سپیده دم ظاهر می شود. در طول روز به مردم کشاورزی و قانون و علوم دیگر می آموزد. باز شبانگاه به دریا رفته ناپدید می شود. نخستین خروج این ایزد افسانه ای هنگامی بود که ظلمت آغازین آماسید و ترکید و از دل آن کاسموس (عصر جهانی) زاده شد.
بنا بر افسانه ای دیگر مردوک- خدا جهان را از قطعات بدن ماهی غول آسایی به نام تیامات می سازد.
ماهی با تمرکز بر سطح آبهای اقیانوس به چشم می خورد. اقیانوس نماد خائوس یا هرج و مرج است. پس ماهی را می توان جرثومۀ آفرینش از دل هرج و مرج و آشفتگی انگاشت.
2) ماهی و تقویم: سال نو از برج حوت زاده می شود که نماد آن دو ماهی در جهت عکس هم هستند. در افسانه های ایرانی این دو ماهی در دو جهت مخالف از ریشه های درخت زندگی پاسداری می کنند که وزغ آن را مورد حمله قرار ندهد.
ارتباط دیگر ماهی با آغاز سال نو این است که بنا به باور ایرانیان در لجّه، ماهی بزرگی به نام کرماهی وجود دارد که بر روی آن گاوی ایستاده و زمین بر روی شاخ این گاو است. هنگام سال نو کرماهی می چرخد و در اثر این چرخش زمین از یک شاخ گاو به شاخ دیگر منتقل می شود. برای همین هنگام تحویل سال منتظر چرخش ماهی در تنگ یا تخم مرغ بر روی آینه هستند.
ماهی با مبدأ تاریخ میلادی نیز ارتباط دارد. زیرا در زبان یونانی لغت واحدی برای مسیح و ماهی وجود دارد.
3) ماهی و آغاز هزارۀ نو: بنا به باور کهن ایرانیان سه نطفه از زرتشت در دریاچۀ کیانسه به خوبی نگهداری می شود به طوری که 99999 فروشی مسؤول نگهداری از آنها هستند. هر هزار سال یک نطفه به دختری منتقل شده و یک منجی زاده می شود. برای همین مروارید، صدف، دلفین و ماهی نمادهایی هستند که با ظهور سوشیانس موعود ایرانی در ارتباطند.
4) ماهی و فصل بهار: بهار فصل پرباران است و باران زایی کار آناهیتا ایزدبانوی باکرۀ ایرانیان. ماهی چون بدون جفتگیری تکثیر می شود مانند آناهیتا همیشه باکره است، پس از نمادهای این ایزدبانوست.
5) ماهی و انسان: نوروز جشن آفرینش انسان است. انسان کامل در کیمیاگری انسان ماهی دانسته شده است که به آن کدمون Cademon می گویند. از طرفی روشن بینان می گویند کالبد پرانیک ما در امتداد گوشهایمان یعنی به موازات بدن ماهی است. فیزیولوژیست بزرگ معاصر کمبل معتقد است به زودی ثابت می شود تمام بدن انسان نیز مانند ماهی امتداد گوشهایش می باشد.
6) ماهی نماد فیوضات: در بهار فیوضات به اوج می رسد. ماهی مائده ای مقدس تلقی می شود زیرا حضرت مسیح صیدی معجزه آسا داشت و ماهی از آسمان برای او نازل شد. پس نماد فیوضات آسمانی است. از طرفی ماهیگیران تنها در لبۀ آگاهی و ناآگاهی یعنی حالت مدیتیشن باید باشند تا بتوانند قلّاب ماهیگیری را بی حرکت نگه دارند و ماهی را به دام اندازند. از این رو بسیاری از قدّیسان از جمله پطروس حواری عیسی مسیح ماهیگیر بوده اند.
7) ماهی نماد معرفت: بهار موسم معرفت نیز هست. سعدی می فرماید:
برگ درختان سبز در نظر هوشیار / هر ورقش دفتری است معرفت کردگار
چشمان ماهی همیشه باز است. پس شاهد و ناظر همیشگی است. از طرفی ماهی در آب غوطه ور است و آب نماد آگاهی است. برای همین مولانا ماهی را نماد عارف کامل می داند:
هر که جز ماهی ز آبش سیر شد / هر که بی روزی است روزش دیر شد
نوروزتان پیروز- ارادتمند دکتر الهۀ معروضی
@neyestanegomshodeh
@ferdosesokhan
پیوند ماهی و نوروز
1) ماهی و آغاز آفرینش: نوروز جشن آغاز جهان است و در تمدّنهای حوزۀ بین النهرین حتی تمدن کهن بابلی به نام زگموگ برگزار می شده است. بنا بر افسانه های بابل اوئانس ((Oannes ماهی- خدای بابلی در هیبت ماهی از آب بیرون می آید. او در سپیده دم ظاهر می شود. در طول روز به مردم کشاورزی و قانون و علوم دیگر می آموزد. باز شبانگاه به دریا رفته ناپدید می شود. نخستین خروج این ایزد افسانه ای هنگامی بود که ظلمت آغازین آماسید و ترکید و از دل آن کاسموس (عصر جهانی) زاده شد.
بنا بر افسانه ای دیگر مردوک- خدا جهان را از قطعات بدن ماهی غول آسایی به نام تیامات می سازد.
ماهی با تمرکز بر سطح آبهای اقیانوس به چشم می خورد. اقیانوس نماد خائوس یا هرج و مرج است. پس ماهی را می توان جرثومۀ آفرینش از دل هرج و مرج و آشفتگی انگاشت.
2) ماهی و تقویم: سال نو از برج حوت زاده می شود که نماد آن دو ماهی در جهت عکس هم هستند. در افسانه های ایرانی این دو ماهی در دو جهت مخالف از ریشه های درخت زندگی پاسداری می کنند که وزغ آن را مورد حمله قرار ندهد.
ارتباط دیگر ماهی با آغاز سال نو این است که بنا به باور ایرانیان در لجّه، ماهی بزرگی به نام کرماهی وجود دارد که بر روی آن گاوی ایستاده و زمین بر روی شاخ این گاو است. هنگام سال نو کرماهی می چرخد و در اثر این چرخش زمین از یک شاخ گاو به شاخ دیگر منتقل می شود. برای همین هنگام تحویل سال منتظر چرخش ماهی در تنگ یا تخم مرغ بر روی آینه هستند.
ماهی با مبدأ تاریخ میلادی نیز ارتباط دارد. زیرا در زبان یونانی لغت واحدی برای مسیح و ماهی وجود دارد.
3) ماهی و آغاز هزارۀ نو: بنا به باور کهن ایرانیان سه نطفه از زرتشت در دریاچۀ کیانسه به خوبی نگهداری می شود به طوری که 99999 فروشی مسؤول نگهداری از آنها هستند. هر هزار سال یک نطفه به دختری منتقل شده و یک منجی زاده می شود. برای همین مروارید، صدف، دلفین و ماهی نمادهایی هستند که با ظهور سوشیانس موعود ایرانی در ارتباطند.
4) ماهی و فصل بهار: بهار فصل پرباران است و باران زایی کار آناهیتا ایزدبانوی باکرۀ ایرانیان. ماهی چون بدون جفتگیری تکثیر می شود مانند آناهیتا همیشه باکره است، پس از نمادهای این ایزدبانوست.
5) ماهی و انسان: نوروز جشن آفرینش انسان است. انسان کامل در کیمیاگری انسان ماهی دانسته شده است که به آن کدمون Cademon می گویند. از طرفی روشن بینان می گویند کالبد پرانیک ما در امتداد گوشهایمان یعنی به موازات بدن ماهی است. فیزیولوژیست بزرگ معاصر کمبل معتقد است به زودی ثابت می شود تمام بدن انسان نیز مانند ماهی امتداد گوشهایش می باشد.
6) ماهی نماد فیوضات: در بهار فیوضات به اوج می رسد. ماهی مائده ای مقدس تلقی می شود زیرا حضرت مسیح صیدی معجزه آسا داشت و ماهی از آسمان برای او نازل شد. پس نماد فیوضات آسمانی است. از طرفی ماهیگیران تنها در لبۀ آگاهی و ناآگاهی یعنی حالت مدیتیشن باید باشند تا بتوانند قلّاب ماهیگیری را بی حرکت نگه دارند و ماهی را به دام اندازند. از این رو بسیاری از قدّیسان از جمله پطروس حواری عیسی مسیح ماهیگیر بوده اند.
7) ماهی نماد معرفت: بهار موسم معرفت نیز هست. سعدی می فرماید:
برگ درختان سبز در نظر هوشیار / هر ورقش دفتری است معرفت کردگار
چشمان ماهی همیشه باز است. پس شاهد و ناظر همیشگی است. از طرفی ماهی در آب غوطه ور است و آب نماد آگاهی است. برای همین مولانا ماهی را نماد عارف کامل می داند:
هر که جز ماهی ز آبش سیر شد / هر که بی روزی است روزش دیر شد
نوروزتان پیروز- ارادتمند دکتر الهۀ معروضی
@neyestanegomshodeh
@ferdosesokhan
" تبریک سال نو از ویکتور هوگو "
اول از همه برايت آرزومندم كه عاشق شوي و اگر هستی، كسی هم به تو عشق بورزد و اگر اينگونه نيست، تنهائيت كوتاه باشد و پس از تنهائيت، نفرت از كسی نيابی ..
آرزومندم كه اينگونه پيش نيايد اما اگر پيش آمد بدانی چگونه به دور از نااميدی زندگی كنی ..
برايت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی،
ازجمله دوستان بد و ناپايدار
برخی نادوست و برخی دوستدار
كه دست كم يكی در ميانشان بی ترديد مورد اعتمادت باشد
و چون زندگي بدين گونه است
برايت آرزومندم كه دشمن نيز داشته باشی
نه كم و نه زياد، درست به اندازه تا گاهی باورهايت را مورد پرسش قرار دهد كه دست كم يكی از آنها اعتراضش به حق باشد تا كه زياده به خود غره نشوی ..
همچنين برايت آرزومندم صبور باشی
نه با كسانی كه اشتباهات كوچك ميكنند
چون اين كار ساده ای است،
بلكه با كسانی كه اشتباهات بزرگ و جبران ناپذير ميكنند و با كاربرد درست صبوری ات برای ديگران نمونه شوی ..
و اميدوارم اگر جوان هستی خيلی به تعجيل رسيده نشوی
و اگر رسيده ای به جوان نمائی اصرار نوررزی
و اگر پيری تسليم نااميدی نشوی
چرا كه هر سنی خوشی و ناخوشی خودش را دارد و لازم است بگذاريم در ما جريان يابند
اميدوارم حيوانی را نوازش كنی
به پرنده ای دانه بدهی و به آواز يك سهره گوش كنی وقتي كه آوای سحرگاهيش را سر می دهد
چرا كه به اين طريق
احساس زيبائی خواهی يافت , به رايگان ..
اميدوارم كه دانه ای هم بر خاك بفشانی
هرچند خرد بود باشد و با روئيدنش همراه شوی
تا دريابی چقدر زندگی در يك درخت وجود دارد..
بعلاوه آرزومندم پول داشته باشی زيرا در عمل به آن نيازمندی و برای اينكه سالی يك بار پولت را جلو رويت بگذاری و بگوئی: اين مال من است , فقط برای اينكه روشن كنی كدامتان ارباب ديگری است!
و در پايان اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی
واگر زنی , شوهر خوبی داشته باشی
كه اگر فردا خسته باشيد يا پس فردا شادمان باز هم از عشق حرف برانيد تا از نو بياغازيد..
اگر همه ی اينها كه گفتم فراهم شد ديگر چيزی ندارم برايت آرزو كنم.
@ferdosesokhan
اول از همه برايت آرزومندم كه عاشق شوي و اگر هستی، كسی هم به تو عشق بورزد و اگر اينگونه نيست، تنهائيت كوتاه باشد و پس از تنهائيت، نفرت از كسی نيابی ..
آرزومندم كه اينگونه پيش نيايد اما اگر پيش آمد بدانی چگونه به دور از نااميدی زندگی كنی ..
برايت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی،
ازجمله دوستان بد و ناپايدار
برخی نادوست و برخی دوستدار
كه دست كم يكی در ميانشان بی ترديد مورد اعتمادت باشد
و چون زندگي بدين گونه است
برايت آرزومندم كه دشمن نيز داشته باشی
نه كم و نه زياد، درست به اندازه تا گاهی باورهايت را مورد پرسش قرار دهد كه دست كم يكی از آنها اعتراضش به حق باشد تا كه زياده به خود غره نشوی ..
همچنين برايت آرزومندم صبور باشی
نه با كسانی كه اشتباهات كوچك ميكنند
چون اين كار ساده ای است،
بلكه با كسانی كه اشتباهات بزرگ و جبران ناپذير ميكنند و با كاربرد درست صبوری ات برای ديگران نمونه شوی ..
و اميدوارم اگر جوان هستی خيلی به تعجيل رسيده نشوی
و اگر رسيده ای به جوان نمائی اصرار نوررزی
و اگر پيری تسليم نااميدی نشوی
چرا كه هر سنی خوشی و ناخوشی خودش را دارد و لازم است بگذاريم در ما جريان يابند
اميدوارم حيوانی را نوازش كنی
به پرنده ای دانه بدهی و به آواز يك سهره گوش كنی وقتي كه آوای سحرگاهيش را سر می دهد
چرا كه به اين طريق
احساس زيبائی خواهی يافت , به رايگان ..
اميدوارم كه دانه ای هم بر خاك بفشانی
هرچند خرد بود باشد و با روئيدنش همراه شوی
تا دريابی چقدر زندگی در يك درخت وجود دارد..
بعلاوه آرزومندم پول داشته باشی زيرا در عمل به آن نيازمندی و برای اينكه سالی يك بار پولت را جلو رويت بگذاری و بگوئی: اين مال من است , فقط برای اينكه روشن كنی كدامتان ارباب ديگری است!
و در پايان اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی
واگر زنی , شوهر خوبی داشته باشی
كه اگر فردا خسته باشيد يا پس فردا شادمان باز هم از عشق حرف برانيد تا از نو بياغازيد..
اگر همه ی اينها كه گفتم فراهم شد ديگر چيزی ندارم برايت آرزو كنم.
@ferdosesokhan
نوروز در روزگار قاجار از نگاه سفرنامه نویسان
هاینریش کارل بروگش، خاورشناس آلمانی قرن نوزدهم است و دوبار به ایران سفر کرده است. دو کتاب بروگش که درباره خاطرات وی درباره ایران است، با نام های درسرزمین آفتاب ودرمحضرسلطان صاحب قران به فارسی ترجمه شده.
وی درباره نوروز مینویسد:
کلمه نوروز برای همه ایرانیان یک کلمه سحرآمیز و معجزه آساست. با شنیدن آن قلب همه می تپد و چهره همه خندان میشود و به یاد آن و به امید نوروز آینده که روزگار بهتری داشته باشند، تمام گرفتاری ها و مشکلات کنونی خود را تحمل میکنند و تمام سال را در آرزوی رسیدن نوروز هستند ".
بروگش ادامه میدهد:
ایام نوروز شادی و سرور خاصی همه را فرا میگیرد همسایه ها با هر درجه و مقامی این عید را به یکدیگر تبریک میگویند و این یک سنت باستانی است که بیش از دو هزار سال در ایران رواج دارد و در طول این سالیان هیچ واقعه ای نتوانسته است این پیشامد ملی را از بین ببرد و مردم با هر عقیده و دین و مذهبی نوروز را جشن میگیرند ".(1)
کنت آرتوردوگوبینو، نویسنده، خاورشناس، و دیپلمات فرانسوی بود که در سال ۱۸۵۵ به همراه همسر و دخترش از طریق بندر بوشهر به ایران آمد و از طرف دربار استقبال باشکوهی از او به عمل آمد. در طول اقامت خود در ایران به زبان فارسی مسلط شد و به کارهایی از قبیل سکه شناسی و مطالعه تاریخ و فلسفه و ترجمه متون فارسی به فرانسه مشغول شد.سه سال درآسیا عنوان کتاب اوست که به نوروز نیز می پردازد.
او درباره نوروز در دربار قاجار مینویسد:
در دربار قاجار آغاز سال نو را حتی در نیمه شب با سلام خاص - سلام بزرگ - جشن میگرفتند که فقط شاهزادگان بلافصل، علما، سادات، مامورین عالی مقام و چند نفر از افسران به آن مراسم شرکت دعوت میشدند ".
گوبینو میگوید:
بزرگترین مواقع روزهای اول سال است که مردم برای تامین هزینه های عید نوروز احتیاج به پول دارند، به طور کلی در تمام موارد سرور و شادمانی یا عزاداری، و خدا میداند که تعداد این روزها و به خصوص ایام جشن و سرور نزد ملتی که بزرگترین مشغولیاتش تفریح است چقدر زیاد است، مردم شهرنشین ایران در جست و جوی پول هستند ".(2)
دکترجیمزولیس انگلیسی در زمان ناصرالدین شاه سفری به ایران میکند و سفرنامه ای درباره اوضاع اجتماعی و اقتصادی ایران تهیه میکند که در لندن منتشر میشود. او همچنین چندین کتاب درباره ایران و فرهنگ مشرق زمین نوشته است.
دکتر جیمز نیز درباره رسم عیدی گرفتن درویشان مینویسد:
" هیچ فصلی از فصول مانند عید نوروز به درویشان خوش نمیگذرد و در هیچ ایامی مانند ایام عید آنها نمیتوانند تحصیل پول بنمایند. در ایام عید هریک از ایرانیان هر درویشی را که در معبر و یا در محلات شهر ببیند خود را مجبور میداند که مقدار معینی پول به او بدهد. علاوه بر آن هریک از درویش ها معتاد برآنند که در ایام عید نوروز هرکدام یکی از رجال و متمولین آنجا را انتخاب نموده و در درب عمارت او چادر محقری زده و به قدری یاحق یاحق میگوید که صاحب خانه نظر به لیاقت خود مقدار معینی پول به او بدهد ".(3)
منابع:
1). سفری به دربار سلطان صاحب قران، هنریش بروگش، ترجمه مهندس کردبچه، تهران: اطلاعات ۱۳۷۶، جلد دوم، صفحه ۶۱۹
2). سه سال درآسیا، ژوزف آرتور دو گوبینو، ترجمه عبدالرضا هوشنگ مهدوی، تهران: نشر قطره ۱۳۸۳، صفحات ۲۷۳-۲۸۲
3). تاریخ اجتماعی ایران در عهد قاجار، چارلز جیمز ویلس، ترجمه سید عبدالله، به کوشش جمشید دودانگه و مهرداد نیکنام، تهران: طلوع، ۱۳۶۶، صفحه ۱۶۵
@ferdosesokhan
هاینریش کارل بروگش، خاورشناس آلمانی قرن نوزدهم است و دوبار به ایران سفر کرده است. دو کتاب بروگش که درباره خاطرات وی درباره ایران است، با نام های درسرزمین آفتاب ودرمحضرسلطان صاحب قران به فارسی ترجمه شده.
وی درباره نوروز مینویسد:
کلمه نوروز برای همه ایرانیان یک کلمه سحرآمیز و معجزه آساست. با شنیدن آن قلب همه می تپد و چهره همه خندان میشود و به یاد آن و به امید نوروز آینده که روزگار بهتری داشته باشند، تمام گرفتاری ها و مشکلات کنونی خود را تحمل میکنند و تمام سال را در آرزوی رسیدن نوروز هستند ".
بروگش ادامه میدهد:
ایام نوروز شادی و سرور خاصی همه را فرا میگیرد همسایه ها با هر درجه و مقامی این عید را به یکدیگر تبریک میگویند و این یک سنت باستانی است که بیش از دو هزار سال در ایران رواج دارد و در طول این سالیان هیچ واقعه ای نتوانسته است این پیشامد ملی را از بین ببرد و مردم با هر عقیده و دین و مذهبی نوروز را جشن میگیرند ".(1)
کنت آرتوردوگوبینو، نویسنده، خاورشناس، و دیپلمات فرانسوی بود که در سال ۱۸۵۵ به همراه همسر و دخترش از طریق بندر بوشهر به ایران آمد و از طرف دربار استقبال باشکوهی از او به عمل آمد. در طول اقامت خود در ایران به زبان فارسی مسلط شد و به کارهایی از قبیل سکه شناسی و مطالعه تاریخ و فلسفه و ترجمه متون فارسی به فرانسه مشغول شد.سه سال درآسیا عنوان کتاب اوست که به نوروز نیز می پردازد.
او درباره نوروز در دربار قاجار مینویسد:
در دربار قاجار آغاز سال نو را حتی در نیمه شب با سلام خاص - سلام بزرگ - جشن میگرفتند که فقط شاهزادگان بلافصل، علما، سادات، مامورین عالی مقام و چند نفر از افسران به آن مراسم شرکت دعوت میشدند ".
گوبینو میگوید:
بزرگترین مواقع روزهای اول سال است که مردم برای تامین هزینه های عید نوروز احتیاج به پول دارند، به طور کلی در تمام موارد سرور و شادمانی یا عزاداری، و خدا میداند که تعداد این روزها و به خصوص ایام جشن و سرور نزد ملتی که بزرگترین مشغولیاتش تفریح است چقدر زیاد است، مردم شهرنشین ایران در جست و جوی پول هستند ".(2)
دکترجیمزولیس انگلیسی در زمان ناصرالدین شاه سفری به ایران میکند و سفرنامه ای درباره اوضاع اجتماعی و اقتصادی ایران تهیه میکند که در لندن منتشر میشود. او همچنین چندین کتاب درباره ایران و فرهنگ مشرق زمین نوشته است.
دکتر جیمز نیز درباره رسم عیدی گرفتن درویشان مینویسد:
" هیچ فصلی از فصول مانند عید نوروز به درویشان خوش نمیگذرد و در هیچ ایامی مانند ایام عید آنها نمیتوانند تحصیل پول بنمایند. در ایام عید هریک از ایرانیان هر درویشی را که در معبر و یا در محلات شهر ببیند خود را مجبور میداند که مقدار معینی پول به او بدهد. علاوه بر آن هریک از درویش ها معتاد برآنند که در ایام عید نوروز هرکدام یکی از رجال و متمولین آنجا را انتخاب نموده و در درب عمارت او چادر محقری زده و به قدری یاحق یاحق میگوید که صاحب خانه نظر به لیاقت خود مقدار معینی پول به او بدهد ".(3)
منابع:
1). سفری به دربار سلطان صاحب قران، هنریش بروگش، ترجمه مهندس کردبچه، تهران: اطلاعات ۱۳۷۶، جلد دوم، صفحه ۶۱۹
2). سه سال درآسیا، ژوزف آرتور دو گوبینو، ترجمه عبدالرضا هوشنگ مهدوی، تهران: نشر قطره ۱۳۸۳، صفحات ۲۷۳-۲۸۲
3). تاریخ اجتماعی ایران در عهد قاجار، چارلز جیمز ویلس، ترجمه سید عبدالله، به کوشش جمشید دودانگه و مهرداد نیکنام، تهران: طلوع، ۱۳۶۶، صفحه ۱۶۵
@ferdosesokhan
فلسفه ی سفره هفت سین و اجزایش
بنام خدای بهار آفرین
بهار آفرین را هزار آفرین
به جمشید و آیین پاکش درود
که نوروز از او مانده در یاد بود
فلسفه سفره هفت سین:
در آیین باستانی ایران برای هر جشن خوان یا سفره ای گسترده میشد که دارای انواع خوراکیها بود.
سفره نوروزی بر پایه عدد مقدس هفت
بنا شده بود.
در زمان هخامنشیان در نوروز به روی هفت ظرف چینی غذا میگذاشتند که به آن هفت چین میگفتند.
بعدها در زمان ساسانیان هفت شین رسم شد که شامل شمع، شراب، شیرینی، شربت، شمشاد، شقایق و شاخه نبات بود.
بعد از سقوط ساسانیان وقتی که مردم ایران اسلام را پذیرفتند با حفظ سنتها و آیین های باستانی به هفت سین تغییر پیدا کرد که شامل:
سیب، سیر، سرکه، سکه، سمنو، سماق و سنجد میباشد.
فلسفه وجود قرآن و آیینه شمعدان در سفره هفت سین:
اولین و مهمترین موردی که بر سر سفره هفت سین قرار میگیرد قرآن کریم است به نشانه توکل و توسل به خداوند در آغاز سال در بهترین جای سفره قرار میگیرد.
آیینه نماد تصویر پیدایش و روشنایی است.
شمعدان نیز نماد پایداری نور و گرما و شمع ها نماد شادی و روشنگری هستند.
فلسفه سبزه:
سبزه عید نماد شادابی و سرسبزی و نشانگر زندگی بشر و پیوند او با طبیعت است و از دانه هایی مثل گندم، عدس، و ماش میباشد.
در ایران کهن ۲۵روز پیش از نوروز بر ۱۲ستون از خشت خام در میدان شهر سبزه میکاشتند و در روز ۶ فروردین با جشن و سرور سبزه ها را میکندند و برای فرخندگی به هر سو میپراکندند.
فلسفه اسپند و سکه:
اسپند خاصیت ضدعفونی کننده و دارویی دارد و به نیت سلامتی در هفت سین گزاشته میشود.
سکه نیز به نیت برکت و درآمد زیاد بر سفره هفت سین مینشیند.
فلسفه وجود سرکه و سمنو:
سرکه: سمبل صبر و استقامت، نماد مقاومت در برابر نا ملايمات روزگار که قبلا بجای آن شراب میگذاشتند.
سمنو: شیرینی وبرکت در زندگی
ثروت، فراوانی و وفور.
فلسفه وجود سنجد:
سنجد نماد عشق، فرزانگی، و زایش است.
سمبل محبت و نوع دوستی
(میوه درخت عشق)، اگر میخواهید روابط گسترده تری داشته باشید سنجد بیشتری بگذارید.
فلسفه وجود سیب:
سیب سمبل زیبایی و سلامت است.
به نشانه سلامتی به تعداد افراد خانواده در هفت سین میگذاریم و میخوریمش تا خراب نشود.
(عشق به افراد خانواده)
فلسفه وجود سنبل و تخم مرغ:
سنبل: گل آناهیتا و مظهر حضور آناهیتا ایزد بانوی آب است.
تخم مرغ: نماد نطفه و باروری (حتما در سفره بگذارید) رنگ بزنید یا نزنید مهم نیست اما قبل از خراب شدن میل کنید.
فلسفه وجود سماق و سیر:
سیر: نگهبان سفره و سمبل سلامتی از نوع جلوگیری از ورود انرژی های منفی
سماق: سمبل طلوع دوباره، همرنگ خورشید درحال طلوع و نماد چاشنی و محرک زندگی
فلسفه دعای تحویل سال:
یکی از آیین های ویژه هنگام گردش سال شمسی، خواندن « نیایش گردش سال» یا «دعای تحویل سال» میباشد که بدین معنی است
یا مقلب القلوب و الأبصار .
دل ها، آفتاب گردان تو شده اند و چشم ها به سوی تو ، به دور روی تو طواف می کنند ؛ هم گام با بهار .
یا مدبّر اللیل و النّهار .
سایه های شب و آفتاب روز را تویی که تدبیر می کنی .
یا محول الحول و الأحوال .
حال دل های ما در دست های توست ؛ تو مانند گردش حال دانه ها به گیاه ، مثل رویاندن سبزی زندگی از متن تیره خاک ، در کار آفریدنی . دل ها را می گردانی .
حَوِّلْ حالنا إلی احسَن الحال .
تدبیر قلب ما را ، تو ساز کن . گردش آفتاب گردان دل ما را تو هموار کن و ما را به بهترین وقت و نیکوترین حال در این بهار ، بی نیاز کن .
فلسفه سبزی پلو با ماهی شب عید:
خوردن برنج به دلیل داشتن برکت در کنار ماهی که نشانه حیات است و سبزی که حکایت از برکت و زایش دارد، در بسیاری از خانوادههای ایرانی مرسوم بوده و هست.
@ferdosesokhan
بنام خدای بهار آفرین
بهار آفرین را هزار آفرین
به جمشید و آیین پاکش درود
که نوروز از او مانده در یاد بود
فلسفه سفره هفت سین:
در آیین باستانی ایران برای هر جشن خوان یا سفره ای گسترده میشد که دارای انواع خوراکیها بود.
سفره نوروزی بر پایه عدد مقدس هفت
بنا شده بود.
در زمان هخامنشیان در نوروز به روی هفت ظرف چینی غذا میگذاشتند که به آن هفت چین میگفتند.
بعدها در زمان ساسانیان هفت شین رسم شد که شامل شمع، شراب، شیرینی، شربت، شمشاد، شقایق و شاخه نبات بود.
بعد از سقوط ساسانیان وقتی که مردم ایران اسلام را پذیرفتند با حفظ سنتها و آیین های باستانی به هفت سین تغییر پیدا کرد که شامل:
سیب، سیر، سرکه، سکه، سمنو، سماق و سنجد میباشد.
فلسفه وجود قرآن و آیینه شمعدان در سفره هفت سین:
اولین و مهمترین موردی که بر سر سفره هفت سین قرار میگیرد قرآن کریم است به نشانه توکل و توسل به خداوند در آغاز سال در بهترین جای سفره قرار میگیرد.
آیینه نماد تصویر پیدایش و روشنایی است.
شمعدان نیز نماد پایداری نور و گرما و شمع ها نماد شادی و روشنگری هستند.
فلسفه سبزه:
سبزه عید نماد شادابی و سرسبزی و نشانگر زندگی بشر و پیوند او با طبیعت است و از دانه هایی مثل گندم، عدس، و ماش میباشد.
در ایران کهن ۲۵روز پیش از نوروز بر ۱۲ستون از خشت خام در میدان شهر سبزه میکاشتند و در روز ۶ فروردین با جشن و سرور سبزه ها را میکندند و برای فرخندگی به هر سو میپراکندند.
فلسفه اسپند و سکه:
اسپند خاصیت ضدعفونی کننده و دارویی دارد و به نیت سلامتی در هفت سین گزاشته میشود.
سکه نیز به نیت برکت و درآمد زیاد بر سفره هفت سین مینشیند.
فلسفه وجود سرکه و سمنو:
سرکه: سمبل صبر و استقامت، نماد مقاومت در برابر نا ملايمات روزگار که قبلا بجای آن شراب میگذاشتند.
سمنو: شیرینی وبرکت در زندگی
ثروت، فراوانی و وفور.
فلسفه وجود سنجد:
سنجد نماد عشق، فرزانگی، و زایش است.
سمبل محبت و نوع دوستی
(میوه درخت عشق)، اگر میخواهید روابط گسترده تری داشته باشید سنجد بیشتری بگذارید.
فلسفه وجود سیب:
سیب سمبل زیبایی و سلامت است.
به نشانه سلامتی به تعداد افراد خانواده در هفت سین میگذاریم و میخوریمش تا خراب نشود.
(عشق به افراد خانواده)
فلسفه وجود سنبل و تخم مرغ:
سنبل: گل آناهیتا و مظهر حضور آناهیتا ایزد بانوی آب است.
تخم مرغ: نماد نطفه و باروری (حتما در سفره بگذارید) رنگ بزنید یا نزنید مهم نیست اما قبل از خراب شدن میل کنید.
فلسفه وجود سماق و سیر:
سیر: نگهبان سفره و سمبل سلامتی از نوع جلوگیری از ورود انرژی های منفی
سماق: سمبل طلوع دوباره، همرنگ خورشید درحال طلوع و نماد چاشنی و محرک زندگی
فلسفه دعای تحویل سال:
یکی از آیین های ویژه هنگام گردش سال شمسی، خواندن « نیایش گردش سال» یا «دعای تحویل سال» میباشد که بدین معنی است
یا مقلب القلوب و الأبصار .
دل ها، آفتاب گردان تو شده اند و چشم ها به سوی تو ، به دور روی تو طواف می کنند ؛ هم گام با بهار .
یا مدبّر اللیل و النّهار .
سایه های شب و آفتاب روز را تویی که تدبیر می کنی .
یا محول الحول و الأحوال .
حال دل های ما در دست های توست ؛ تو مانند گردش حال دانه ها به گیاه ، مثل رویاندن سبزی زندگی از متن تیره خاک ، در کار آفریدنی . دل ها را می گردانی .
حَوِّلْ حالنا إلی احسَن الحال .
تدبیر قلب ما را ، تو ساز کن . گردش آفتاب گردان دل ما را تو هموار کن و ما را به بهترین وقت و نیکوترین حال در این بهار ، بی نیاز کن .
فلسفه سبزی پلو با ماهی شب عید:
خوردن برنج به دلیل داشتن برکت در کنار ماهی که نشانه حیات است و سبزی که حکایت از برکت و زایش دارد، در بسیاری از خانوادههای ایرانی مرسوم بوده و هست.
@ferdosesokhan
⏰⏰⏰⏰⏰⏰
فلسفه_تغییر_ساعت در جهان
تغییر ساعت در ابتدای فصل پائیز موضوعی است که در سالهای اخیر حاشیه های زیادی به همراه داشت. این روزها نیز باید خود را برای تغییر ساعت آماده کنیم ولی آیا همه کشورها ساعت های خود را جلو میکشند؟
تغییر ساعت تابستانی یا صرفهجویی در زمان نوروز (DST) در بیشتر کشورها با نام ساعت تابستانی نامیده میشود.
ایده ابتدایی این تغییر در دوران مدرن در سال ۱۸۹۵ توسط جرج ورنون هادسون مطرح شد و برای اولین بار در زمان جنگ جهانی اول به اجرا درآمد. بسیاری از کشورها در زمانهای متفاوت از این شیوه استفاده کردهاند. پس از بحران انرژی در دهه ۱۹۷۰ میلادی، ساعت تابستانی به صورت گسترده مورد استفاده قرار گرفت.
استفاده بیشتر از نور خورشید در طول روز، برای نخستین بار در سال ۱۷۸۴ در فرانسه مطرح شد. در این سال، بنیامین_فرانکلین، وزیر مختار آمریکا در فرانسه طی مقالهای که در یکی از مجلات فرانسه چاپ شد، از مردم خواست که صبحها یک ساعت زودتر از خواب بیدار شوند. فرانکلین معتقد بود که به این ترتیب، مردم میتوانند روزها از روشنایی خورشید استفاده بیشتری کنند و شبها شمع کمتری مصرف نمایند. البته فرانکلین پیشنهادی مبنی بر تغییر ساعت رسمی کشور ارایه نکرد. این پیشنهاد، برای اولین بار در سال ۱۹۰۷ در انگلستان توسط فردی به نام ویلیام_ولت پیشنهاد شد؛ هرچند که در آن مقطع زمانی عملی نشد.
اما تغییر ساعت رسمی برای صرفهجویی در مصرف انرژی، برای اولین بار در سال ۱۹۱۶ در کشور آلمان عملی شد. بعداً برخی دیگر از کشورها از جمله آمریکا، انگلستان، و برخی از کشورهای اروپایی نیز دست به اقدام مشابهی زدند. عاملی که این دولتها را برای استفاده از این تکنیک متقاعد نمود، کمبود شدید انرژی در اثر جنگ جهانی اول بود.
اکنون هفتاد و هفت کشور جهان با استفاده از این تکنیک، ساعات رسمی خود را تنظیم میکنند. اما زمان جلو و عقب کشیدن ساعت در این کشورها یکسان نیست؛ بهطور مثال کشورهای اروپایی از آخرین یکشنبه ماه مارس تا آخرین یکشنبه ماه اکتبر و آمریکا و کانادا از دومین یکشنبه ماه مارس تا اولین یکشنبه ماه نوامبر (به مدت هفت ماه) ساعت رسمی خود را جلو میکشند.
در برخی از مقاطع زمانی، برخی از کشورها تغییر ساعت رسمی خود را در بازه زمانی بیشتری انجام دادهاند؛ بهطور مثال کشور آمریکا در سالهای ۱۹۷۵ و ۱۹۷۶، زمان تغییر ساعت رسمی را دو ماه جلو انداخت و دولت انگلستان نیز در خلال جنگ جهانی دوم، ساعتها را دو ساعت جلو میکشید.
این در حالی است که بررسیهای اخیر نشان میدهد که این تغییر ساعت بیشتر داری تاثیر اسمی میباشد نه واقعی. اخیراً (ابتدای سال ۲۰۱۱) تحقیق در مورد تاثیر تغییر ساعت ۷۰۰ درصد رشد داشتهاست. ولی غالب کشورها همچنان بر این امر اصرار دارند، اما کشورهای پیشرفته و پر جمعیتی مثل ژاپن، چین و هند این تغییرات را اعمال نمیکنند.
ماجرای تغییر ساعت در ایران
در ایران نیز، برای نخستین بار در سال ۱۳۵۷ساعت رسمی کشور به ساعات تابستانی و زمستانی تقسیم شد. اما مدتی بعد این روند به حالت تعلیق در آمد. در سال ۱۳۷۰ و در دوران دولت سازندگی بر اساس محاسباتی هیأت وزیران ایران مصوبهای را به تصویب رساند که طی آن ساعت رسمی کشور همه ساله در اول فروردین ماه یک ساعت جلو کشیده شود و در سی و یکم شهریورماه به حالت اول بازگردد. در اسفند ماه سال ۱۳۸۴ در زمان رییس جمهوری احمدی_نژاد این مصوبه ابطال شد.
پس از آن در سالهای ۱۳۸۵ و ۱۳۸۶ نمایندگان مجلس شورای اسلامی، طرحهایی را در دستور کار خود قرار دادند تا دولت را مکلف به تغییر ساعت رسمی کشور در ششماهه نخست سال نمایند. اما در نهایت این طرحها بهصورت قانون در نیامدند. این در حالی بود که منابع مختلف پیشنهادهای مختلفی، همچون تاریخهایی جدید برای آغاز و پایان تغییر ساعت در سال را مطرح میکردند.
در نهایت در روز ۳۱ مرداد ۱۳۸۶ قانونی مشتمل بر یک ماده واحده مبنی بر تغییر ساعت رسمی کشور به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید. بنابر این قانون ساعت رسمی کشور هر سال در ساعت ۲۴ روز اول فروردین یک ساعت به جلو کشیده میشود و در ساعت ۲۴ روز سیام شهریور ماه به حالت قبلی برگردانده میشود.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
فلسفه_تغییر_ساعت در جهان
تغییر ساعت در ابتدای فصل پائیز موضوعی است که در سالهای اخیر حاشیه های زیادی به همراه داشت. این روزها نیز باید خود را برای تغییر ساعت آماده کنیم ولی آیا همه کشورها ساعت های خود را جلو میکشند؟
تغییر ساعت تابستانی یا صرفهجویی در زمان نوروز (DST) در بیشتر کشورها با نام ساعت تابستانی نامیده میشود.
ایده ابتدایی این تغییر در دوران مدرن در سال ۱۸۹۵ توسط جرج ورنون هادسون مطرح شد و برای اولین بار در زمان جنگ جهانی اول به اجرا درآمد. بسیاری از کشورها در زمانهای متفاوت از این شیوه استفاده کردهاند. پس از بحران انرژی در دهه ۱۹۷۰ میلادی، ساعت تابستانی به صورت گسترده مورد استفاده قرار گرفت.
استفاده بیشتر از نور خورشید در طول روز، برای نخستین بار در سال ۱۷۸۴ در فرانسه مطرح شد. در این سال، بنیامین_فرانکلین، وزیر مختار آمریکا در فرانسه طی مقالهای که در یکی از مجلات فرانسه چاپ شد، از مردم خواست که صبحها یک ساعت زودتر از خواب بیدار شوند. فرانکلین معتقد بود که به این ترتیب، مردم میتوانند روزها از روشنایی خورشید استفاده بیشتری کنند و شبها شمع کمتری مصرف نمایند. البته فرانکلین پیشنهادی مبنی بر تغییر ساعت رسمی کشور ارایه نکرد. این پیشنهاد، برای اولین بار در سال ۱۹۰۷ در انگلستان توسط فردی به نام ویلیام_ولت پیشنهاد شد؛ هرچند که در آن مقطع زمانی عملی نشد.
اما تغییر ساعت رسمی برای صرفهجویی در مصرف انرژی، برای اولین بار در سال ۱۹۱۶ در کشور آلمان عملی شد. بعداً برخی دیگر از کشورها از جمله آمریکا، انگلستان، و برخی از کشورهای اروپایی نیز دست به اقدام مشابهی زدند. عاملی که این دولتها را برای استفاده از این تکنیک متقاعد نمود، کمبود شدید انرژی در اثر جنگ جهانی اول بود.
اکنون هفتاد و هفت کشور جهان با استفاده از این تکنیک، ساعات رسمی خود را تنظیم میکنند. اما زمان جلو و عقب کشیدن ساعت در این کشورها یکسان نیست؛ بهطور مثال کشورهای اروپایی از آخرین یکشنبه ماه مارس تا آخرین یکشنبه ماه اکتبر و آمریکا و کانادا از دومین یکشنبه ماه مارس تا اولین یکشنبه ماه نوامبر (به مدت هفت ماه) ساعت رسمی خود را جلو میکشند.
در برخی از مقاطع زمانی، برخی از کشورها تغییر ساعت رسمی خود را در بازه زمانی بیشتری انجام دادهاند؛ بهطور مثال کشور آمریکا در سالهای ۱۹۷۵ و ۱۹۷۶، زمان تغییر ساعت رسمی را دو ماه جلو انداخت و دولت انگلستان نیز در خلال جنگ جهانی دوم، ساعتها را دو ساعت جلو میکشید.
این در حالی است که بررسیهای اخیر نشان میدهد که این تغییر ساعت بیشتر داری تاثیر اسمی میباشد نه واقعی. اخیراً (ابتدای سال ۲۰۱۱) تحقیق در مورد تاثیر تغییر ساعت ۷۰۰ درصد رشد داشتهاست. ولی غالب کشورها همچنان بر این امر اصرار دارند، اما کشورهای پیشرفته و پر جمعیتی مثل ژاپن، چین و هند این تغییرات را اعمال نمیکنند.
ماجرای تغییر ساعت در ایران
در ایران نیز، برای نخستین بار در سال ۱۳۵۷ساعت رسمی کشور به ساعات تابستانی و زمستانی تقسیم شد. اما مدتی بعد این روند به حالت تعلیق در آمد. در سال ۱۳۷۰ و در دوران دولت سازندگی بر اساس محاسباتی هیأت وزیران ایران مصوبهای را به تصویب رساند که طی آن ساعت رسمی کشور همه ساله در اول فروردین ماه یک ساعت جلو کشیده شود و در سی و یکم شهریورماه به حالت اول بازگردد. در اسفند ماه سال ۱۳۸۴ در زمان رییس جمهوری احمدی_نژاد این مصوبه ابطال شد.
پس از آن در سالهای ۱۳۸۵ و ۱۳۸۶ نمایندگان مجلس شورای اسلامی، طرحهایی را در دستور کار خود قرار دادند تا دولت را مکلف به تغییر ساعت رسمی کشور در ششماهه نخست سال نمایند. اما در نهایت این طرحها بهصورت قانون در نیامدند. این در حالی بود که منابع مختلف پیشنهادهای مختلفی، همچون تاریخهایی جدید برای آغاز و پایان تغییر ساعت در سال را مطرح میکردند.
در نهایت در روز ۳۱ مرداد ۱۳۸۶ قانونی مشتمل بر یک ماده واحده مبنی بر تغییر ساعت رسمی کشور به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید. بنابر این قانون ساعت رسمی کشور هر سال در ساعت ۲۴ روز اول فروردین یک ساعت به جلو کشیده میشود و در ساعت ۲۴ روز سیام شهریور ماه به حالت قبلی برگردانده میشود.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
نوروز به روایت شاهنامه
یکی از جشنهایی که در شاهنامه فردوسی از آن نام برده شده، آیین و مراسم نوروزی است. جشن نوروز از مهمترین مراسمی است که از سالیان دور در بین ایرانیان رایج بوده و همچنان نیز ادامه دارد. امروزه همه اقوام ایرانی نوروز را جشن میگیرند . شادی و سرور در این زمان، چندان دور از ذهن نیست زیرا جهان، رنگ دیگری به خود میگیرد و نوبت زایش زمین و تولد گیاه میشود.
بنابراین، اساس به وجود آمدن این جشن آغاز بهار، و در واقع شادی طبیعی از پایان فصل سخت سرماست. در این فصل، تمامی ناخوشیهای مربوط به سرما از بین رفته و جای آن را سبزی و طراوتی وصف نشدنی فرا میگیرد. زمین لباس تازه پوشیده و نو میشود و شاید انسانها نیز همین دید را نسبت به خود داشتهاند.
نوروز در شاهنامه فردوسی جلوه خاصی دارد. در حقیقت یکی از مهمترین آثاری که از نوروز و چگونگی بنیانگذاری این جشن یاد میکند، شاهنامه است. در شاهنامه، 33 بار از نوروز و چند بار نیز «سرسال نو» و «ماه فروردین» که مراد همان نوروز است، نام برده میشود. به نقل از مرحوم دهخدا، وی داستان پدید آمدن نوروز را در زمان پادشاهي جمشيد میداند. فردوسی به نوبه خود این داستان را از خداي نامک و ديگر کتب و رسايل پهلوي برگرفته است. از اين داستانها بر ميآيد که نوروز به معني روز نو و تازه است، يعني روزي که سال نو آغاز میشود.
فلسفه پدید آمدن این جشن در شاهنامه با برتخت نشینی جمشید توضیح داده شده است:
چو خورشید تابان میان هوا
نشسته بر او شاه فرمان روا
جهان انجمن شد بر آن تخت او
شگفتی فرومانده از بخت او
به جمشید بر گوهر افشاندند
مرآن روز را روز نو خواندند
سر سال نو هرمز فروردین
برآسوده از رنج روی زمین
بزرگان به شاهی بیاراستند
می و رود ورامشگران خواستند
چنین جشن فرخ ازآن روزگار
به ما ماند ازآن خسروان یادگار
در نوروز، آتشکدهها و ایوانها مربوط به آن را با تکههای ابریشمین میآراستند و مُشک در آتش میافشاندند تا فضا را معطر کنند:
به دیبا بیاراست آتشکده
هم ایوان نوروز و جشن سده
خسرو پرویز نوروزها بر تخت مینشست. شاید هر سال بر تختنشینی خویش را تجدید میکرد.بدین ترتیب این تخت نشینی را به فال نیک گرفته و سنت گذشتگان را پاس میداشت. سپس زندانیان را در این روز رها کرده و حاجت نیازمندان را میداد. در شاهنامه آمده است، هنگامی که یزدگرد بر پسرخود، بهرام خشم گرفت و او را از منزل ممنوع الخروج اعلام کرد، او تنها در مهرگان و نوروز و به میمنت این جشنها توانست از خانه، خارج شود.
نوروز در نزد آریاییان تقدس داشت. آنها به نوروز سوگند یاد میکردند. هنگامی که خسرو پرویز را از قدرت خلع و کور کردند، باربد در سوگ او گفت:
به یزدان و نام تو ای شهریار
به نوروز و مهر و به خرم بهار
که گردست من زین سپس نیز رود
بساید، مبادا به من بر درود
همچنین، نوروز را به عزیزان و بزرگان خویش تبریک میگفتند:
بدین شاه، نوروز فرخنده باد
دل بدسگالان او کنده باد
@Tame_Adabiate_Azizzade
@ferdosesokhan
یکی از جشنهایی که در شاهنامه فردوسی از آن نام برده شده، آیین و مراسم نوروزی است. جشن نوروز از مهمترین مراسمی است که از سالیان دور در بین ایرانیان رایج بوده و همچنان نیز ادامه دارد. امروزه همه اقوام ایرانی نوروز را جشن میگیرند . شادی و سرور در این زمان، چندان دور از ذهن نیست زیرا جهان، رنگ دیگری به خود میگیرد و نوبت زایش زمین و تولد گیاه میشود.
بنابراین، اساس به وجود آمدن این جشن آغاز بهار، و در واقع شادی طبیعی از پایان فصل سخت سرماست. در این فصل، تمامی ناخوشیهای مربوط به سرما از بین رفته و جای آن را سبزی و طراوتی وصف نشدنی فرا میگیرد. زمین لباس تازه پوشیده و نو میشود و شاید انسانها نیز همین دید را نسبت به خود داشتهاند.
نوروز در شاهنامه فردوسی جلوه خاصی دارد. در حقیقت یکی از مهمترین آثاری که از نوروز و چگونگی بنیانگذاری این جشن یاد میکند، شاهنامه است. در شاهنامه، 33 بار از نوروز و چند بار نیز «سرسال نو» و «ماه فروردین» که مراد همان نوروز است، نام برده میشود. به نقل از مرحوم دهخدا، وی داستان پدید آمدن نوروز را در زمان پادشاهي جمشيد میداند. فردوسی به نوبه خود این داستان را از خداي نامک و ديگر کتب و رسايل پهلوي برگرفته است. از اين داستانها بر ميآيد که نوروز به معني روز نو و تازه است، يعني روزي که سال نو آغاز میشود.
فلسفه پدید آمدن این جشن در شاهنامه با برتخت نشینی جمشید توضیح داده شده است:
چو خورشید تابان میان هوا
نشسته بر او شاه فرمان روا
جهان انجمن شد بر آن تخت او
شگفتی فرومانده از بخت او
به جمشید بر گوهر افشاندند
مرآن روز را روز نو خواندند
سر سال نو هرمز فروردین
برآسوده از رنج روی زمین
بزرگان به شاهی بیاراستند
می و رود ورامشگران خواستند
چنین جشن فرخ ازآن روزگار
به ما ماند ازآن خسروان یادگار
در نوروز، آتشکدهها و ایوانها مربوط به آن را با تکههای ابریشمین میآراستند و مُشک در آتش میافشاندند تا فضا را معطر کنند:
به دیبا بیاراست آتشکده
هم ایوان نوروز و جشن سده
خسرو پرویز نوروزها بر تخت مینشست. شاید هر سال بر تختنشینی خویش را تجدید میکرد.بدین ترتیب این تخت نشینی را به فال نیک گرفته و سنت گذشتگان را پاس میداشت. سپس زندانیان را در این روز رها کرده و حاجت نیازمندان را میداد. در شاهنامه آمده است، هنگامی که یزدگرد بر پسرخود، بهرام خشم گرفت و او را از منزل ممنوع الخروج اعلام کرد، او تنها در مهرگان و نوروز و به میمنت این جشنها توانست از خانه، خارج شود.
نوروز در نزد آریاییان تقدس داشت. آنها به نوروز سوگند یاد میکردند. هنگامی که خسرو پرویز را از قدرت خلع و کور کردند، باربد در سوگ او گفت:
به یزدان و نام تو ای شهریار
به نوروز و مهر و به خرم بهار
که گردست من زین سپس نیز رود
بساید، مبادا به من بر درود
همچنین، نوروز را به عزیزان و بزرگان خویش تبریک میگفتند:
بدین شاه، نوروز فرخنده باد
دل بدسگالان او کنده باد
@Tame_Adabiate_Azizzade
@ferdosesokhan
مهمترین فردی که باید در نوروز به دیدارش برویم کیست؟
نوروز فرصت خوبی است برای تازه شدن دیدارها. اما نوروز شما نوروز نخواهد شد مگر اینکه حتما به دیدار یک نفر بروید و متاسفانه بیشتر ما، فرصت نمیکنیم که این فرد را در طول ایام عید ملاقات کنیم. آنقدر درگیر دید و بازدیدهای همیشگی، برنامههای تلویزیونی و مسافرت هستیم که این فرد در لیست ما، نفر آخر قرار میگیرد و در انتها نیز مانند همیشه فراموش میشود.
بله مهمترین فردی که باید به دیدارش برویم و از حالش بپرسیم: خود ما هستیم.
تجویز راهبردی
برای اینکه این دیدار، دیدار خوبی باشد این چهار نکته را رعایت کنید:
1⃣ وقت ويژهای را برای وی در نظر بگیرید. سعی کنید در ایام عید زمان خوبی را که سرحال و با انرژی هستید و سرتان شلوغ نیست را برای این دیدار انتخاب کنید. در طول سال که به او سر نزدهاید دست کم در ایام عید زمان خوبی را برای وی کنار بگذارید.
2⃣ وقتی به دیدار خودتان رفتید، بگذارید او حرف بزند. به حرفهایش گوش کنید. با حوصله به دغدغه هایش، غرغرهایش، آرزوهایش و اهدافش گوش کنید.
3⃣ سوال اولی که از او می پرسید این باشد: چه اهدافی برای سال جدید برای خودت در نظر گرفتهای؟ میخواهی در ارتباطات پنجگانهات (با خدا، با خودت، با خانواده، با جامعه و با جهان) چه کنی؟
سر فرصت به حرفهایش گوش کنید. چون بعد از دیدار باید بلافاصله آنها را بنویسید.
4⃣ وقتی صحبتهایش تمام شد، حالا مورد به مورد درباره اهدافش دقیقتر بپرسید. مثلا بپرسید که فلان هدفی که اشاره کردی، دقیقا چقدر؟ در چه زمانی؟ چگونه؟
هیچ ایرادی ندارد که گاهی اوقات بلند بلند هم با خود صحبت کنید که گفتهاند:
همچو مجنون گفتگو با خویشتن باید مرا...
بگذارید یک روز در سال دیوانه به نظر برسید. اگر دوست داشتید میتوانید بنشینید یا اینکه خودتان را به یک پیادهروی و سپس یک فنجان چای دعوت کنید. مهم این است که در بهترین و شاداب ترین حالت با خود دیدار کنید.
@ferdosesokhan
نوروز فرصت خوبی است برای تازه شدن دیدارها. اما نوروز شما نوروز نخواهد شد مگر اینکه حتما به دیدار یک نفر بروید و متاسفانه بیشتر ما، فرصت نمیکنیم که این فرد را در طول ایام عید ملاقات کنیم. آنقدر درگیر دید و بازدیدهای همیشگی، برنامههای تلویزیونی و مسافرت هستیم که این فرد در لیست ما، نفر آخر قرار میگیرد و در انتها نیز مانند همیشه فراموش میشود.
بله مهمترین فردی که باید به دیدارش برویم و از حالش بپرسیم: خود ما هستیم.
تجویز راهبردی
برای اینکه این دیدار، دیدار خوبی باشد این چهار نکته را رعایت کنید:
1⃣ وقت ويژهای را برای وی در نظر بگیرید. سعی کنید در ایام عید زمان خوبی را که سرحال و با انرژی هستید و سرتان شلوغ نیست را برای این دیدار انتخاب کنید. در طول سال که به او سر نزدهاید دست کم در ایام عید زمان خوبی را برای وی کنار بگذارید.
2⃣ وقتی به دیدار خودتان رفتید، بگذارید او حرف بزند. به حرفهایش گوش کنید. با حوصله به دغدغه هایش، غرغرهایش، آرزوهایش و اهدافش گوش کنید.
3⃣ سوال اولی که از او می پرسید این باشد: چه اهدافی برای سال جدید برای خودت در نظر گرفتهای؟ میخواهی در ارتباطات پنجگانهات (با خدا، با خودت، با خانواده، با جامعه و با جهان) چه کنی؟
سر فرصت به حرفهایش گوش کنید. چون بعد از دیدار باید بلافاصله آنها را بنویسید.
4⃣ وقتی صحبتهایش تمام شد، حالا مورد به مورد درباره اهدافش دقیقتر بپرسید. مثلا بپرسید که فلان هدفی که اشاره کردی، دقیقا چقدر؟ در چه زمانی؟ چگونه؟
هیچ ایرادی ندارد که گاهی اوقات بلند بلند هم با خود صحبت کنید که گفتهاند:
همچو مجنون گفتگو با خویشتن باید مرا...
بگذارید یک روز در سال دیوانه به نظر برسید. اگر دوست داشتید میتوانید بنشینید یا اینکه خودتان را به یک پیادهروی و سپس یک فنجان چای دعوت کنید. مهم این است که در بهترین و شاداب ترین حالت با خود دیدار کنید.
@ferdosesokhan
🌻عید در ضرب المثل ها
- عیدوآدینه دیداردوست است
- عید نیامده پیشاپیش به مصلا میرود.
- عید نیست عیب است .
- عیدمی آید عیب هارا آشکار میکند.
- عیدم همه ماتم است و ماتم همه عید.
- مثل قبای بعد از عید .
- ماتم زده را عیدبود ماتم دیگر.
- لطف تخم مرغ رنگی در عید نوروز است .
- همین دوسه روز تا عیدنوروز.
- هر روز عید نیست که حلوا خورد کسی .
- نه عید نه نوروز، نان تخمه رو.
- نان عید بی منت است .
- هدیه ای را عهده مگیر، یا در عروسی خواهند یا در عید .
- عید ماتمی را تهنیت نیست .
- عیدما بیچارگان دربدر گشتن است.
عید قربان است دائم خانه قصاب را .
- عید فقرا عزاست .
- عیدشد هرکس ز یار (ش) عیدی (ایی) دارد هوس
عید پما و عیدی ما دیدن روی تو بس .
عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت.
-- صد شکر که این آمد و صد شکر که آن رفت
- عید رفت، بعد از تو را مبارک .
شب عید آب و آتش، گوشت آدمیزاد هوس می کنند .
- شب عید است و یار از من چغندر پخته می خواهد
خیالش می رسد من گنج قارون زیر سر دارم
- چو گربه در تله افتاد عید موشان است .
- چراغان بود عید پروانه را .
- جامه ای که به عید نرسد برای میراث است.
- تخم رنگ کرده برای روز اول عید خوبست
- تخم مرغ را شب عید رنگ می کنند .
- تخم مرغ پخته را برای شب عید نگه می دارند .
- تا چهل و پنج روز بعد از عید، کاه زرد نگه دار و درد سر نکش .
-پلو شب عید و آب در زمستان مزه دارد .
-بی چیز نه عروسیش باشد نه عیدش .
- به خیال دیوانه هرروز عیداست.
- برای دیوانه هر روز عید است .
- برای دیوانه چه عید چه عروسی.
- این هنوز اول نوروز جهان افروز است.
مطلب برگرفته از: کانال حکایت مثل ها
@ferdosesokhan
- عیدوآدینه دیداردوست است
- عید نیامده پیشاپیش به مصلا میرود.
- عید نیست عیب است .
- عیدمی آید عیب هارا آشکار میکند.
- عیدم همه ماتم است و ماتم همه عید.
- مثل قبای بعد از عید .
- ماتم زده را عیدبود ماتم دیگر.
- لطف تخم مرغ رنگی در عید نوروز است .
- همین دوسه روز تا عیدنوروز.
- هر روز عید نیست که حلوا خورد کسی .
- نه عید نه نوروز، نان تخمه رو.
- نان عید بی منت است .
- هدیه ای را عهده مگیر، یا در عروسی خواهند یا در عید .
- عید ماتمی را تهنیت نیست .
- عیدما بیچارگان دربدر گشتن است.
عید قربان است دائم خانه قصاب را .
- عید فقرا عزاست .
- عیدشد هرکس ز یار (ش) عیدی (ایی) دارد هوس
عید پما و عیدی ما دیدن روی تو بس .
عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت.
-- صد شکر که این آمد و صد شکر که آن رفت
- عید رفت، بعد از تو را مبارک .
شب عید آب و آتش، گوشت آدمیزاد هوس می کنند .
- شب عید است و یار از من چغندر پخته می خواهد
خیالش می رسد من گنج قارون زیر سر دارم
- چو گربه در تله افتاد عید موشان است .
- چراغان بود عید پروانه را .
- جامه ای که به عید نرسد برای میراث است.
- تخم رنگ کرده برای روز اول عید خوبست
- تخم مرغ را شب عید رنگ می کنند .
- تخم مرغ پخته را برای شب عید نگه می دارند .
- تا چهل و پنج روز بعد از عید، کاه زرد نگه دار و درد سر نکش .
-پلو شب عید و آب در زمستان مزه دارد .
-بی چیز نه عروسیش باشد نه عیدش .
- به خیال دیوانه هرروز عیداست.
- برای دیوانه هر روز عید است .
- برای دیوانه چه عید چه عروسی.
- این هنوز اول نوروز جهان افروز است.
مطلب برگرفته از: کانال حکایت مثل ها
@ferdosesokhan
پیکهای نوروزی در ایران
از آتش افروزان قدیم تا حاجی فیروزهای امروزی
یکی از آیین هایی که با آتش و همچنین با جشن های نـوروزی ارتباط مـستقیم دارد مراسم آتـش افـروزی است آتـش افـروزان گروهـی بـازیگر دوره گرد بودند که از چند روز پیش از نوروز تا سیزدهم فروردین در شهر می گـشتند و مژده فرارسیدن بهار را به مردم می دادند. در این زمان آتـش افروزهـا جــای خـود را بـه حاجی فیروزها داده اند. لقب حاجی که پیش از نام فیروز آمده مؤید نوعی احترام اسـت و اعتباری کـه در ادوار اسـلامی بـه وی داده شـده اسـت . حـاجی فیروزهـا هـم ماننـد آتش افروزها لبـاس سـرخ یا رنگارنگ با زنگ و منگوله می پوشند و صـورت و گـردن را سیاه می کنند، ولی بدون آتش و مشعل به خیابان ها می آیند و با سـاز و آواز و زدن دف و دایره و رقص و شیرین کاری به استقبال نوروز مـی رونـد. نام یکی دیگر از دسته های پیک نوروزی ، میر نوروزی یا پادشاه نوروزی است . آیین به راه انداختن میر نوروزی تا یکی دو دهه آغاز سده چهاردهم شمسی در بـیشتر شـهرها و آبادی های ایران رایج بوده و هنوز هم در پـاره ای از منـاطق ایـران از جملـه در میـان کردها به هنگام فرارسیدن بهار و نوروز، رایج است که به آن میرمیرین می گوینـد. دسـته دیـگر از پیـک های نـوروزی ، گـروه نوروزی خـوان اسـت کـه دوره می گردند و با خواندن ترانـه هـای نـوروزی آمـدن بهـار و نوروز را به مردم نوید می دهند و دعای خیر برای ساکنان خـانه هـمراه بـا نواهایی ساده و بی پیرایه می خوانند. نوروزخوانی از دیـرباز در بـیشتر نقاط ایران ، به ویژه گیلان ، مازندران ، آذربایجان و فارس رواج بسیار داشته است.
شعبانی ، رضا ، آداب و رسوم نوروز، تهران ، انتشارات بـین المـللی الهـدی ، 1378، ص 34
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
از آتش افروزان قدیم تا حاجی فیروزهای امروزی
یکی از آیین هایی که با آتش و همچنین با جشن های نـوروزی ارتباط مـستقیم دارد مراسم آتـش افـروزی است آتـش افـروزان گروهـی بـازیگر دوره گرد بودند که از چند روز پیش از نوروز تا سیزدهم فروردین در شهر می گـشتند و مژده فرارسیدن بهار را به مردم می دادند. در این زمان آتـش افروزهـا جــای خـود را بـه حاجی فیروزها داده اند. لقب حاجی که پیش از نام فیروز آمده مؤید نوعی احترام اسـت و اعتباری کـه در ادوار اسـلامی بـه وی داده شـده اسـت . حـاجی فیروزهـا هـم ماننـد آتش افروزها لبـاس سـرخ یا رنگارنگ با زنگ و منگوله می پوشند و صـورت و گـردن را سیاه می کنند، ولی بدون آتش و مشعل به خیابان ها می آیند و با سـاز و آواز و زدن دف و دایره و رقص و شیرین کاری به استقبال نوروز مـی رونـد. نام یکی دیگر از دسته های پیک نوروزی ، میر نوروزی یا پادشاه نوروزی است . آیین به راه انداختن میر نوروزی تا یکی دو دهه آغاز سده چهاردهم شمسی در بـیشتر شـهرها و آبادی های ایران رایج بوده و هنوز هم در پـاره ای از منـاطق ایـران از جملـه در میـان کردها به هنگام فرارسیدن بهار و نوروز، رایج است که به آن میرمیرین می گوینـد. دسـته دیـگر از پیـک های نـوروزی ، گـروه نوروزی خـوان اسـت کـه دوره می گردند و با خواندن ترانـه هـای نـوروزی آمـدن بهـار و نوروز را به مردم نوید می دهند و دعای خیر برای ساکنان خـانه هـمراه بـا نواهایی ساده و بی پیرایه می خوانند. نوروزخوانی از دیـرباز در بـیشتر نقاط ایران ، به ویژه گیلان ، مازندران ، آذربایجان و فارس رواج بسیار داشته است.
شعبانی ، رضا ، آداب و رسوم نوروز، تهران ، انتشارات بـین المـللی الهـدی ، 1378، ص 34
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
✅لغات ایهام دار فارسی ۱و۲و۳(کنکوری)
مهمترین لغات در رابطه با ایهام و ایهام تناسب
زمانی می توانیم آرایه ی ایهام را دریابیم که از معانی مختلف آنها آگاه باشیم.
از مهمترین لغاتی که متضمن آرایه ی ایهام هستند می توان به موارد زیر اشاره کرد:
روی(فلز-صورت)
خراب(مستی-نابودی)
هوا(دوستی-عنصر هستی)
پرده(پوشش-پرده موسیقی)
گوشه(کنج-اصطلاح موسیقی)
رنگ(شیوه-الوان)
عین(چشم-مثل)
مردم(مردمک چشم-انسان)
عشاق(اصطلاح موسیقی-عاشقان)
راه(اصطلاح موسیقی-طریق)
پروانه(حشره-اجازه)
گران(سنگین-باارزش)
درگرفتن(اثرکردن-آتش گرفتن)
از این دست(شیوه-عضو بدن)
ترک(رهاکردن-کلاه خود)
قانون(اساس و قاعده-نوعی ساز)
عود(چوب خوشبو-نام ساز)
آهو(غزال-عیب)
آیت(آیه قرآن-نشانه)
اسب(حیوان اسب-مهره شطرنج)
افتاده(بر زمین افتاده-متواضع)
بار(مرتبه-محموله)
باز(پرنده شکاری-دوباره-گشاده)
برآید(ممکن باشد-طلوع کند)
بو(رایحه-آرزو)
بوستان(نام کتاب سعدی-باغ)
پرده(پوشش وحجاب-نغمه موسیقی)
پیاده(متضاد سوار-مهره شطرنج )
پیل(نام حیوان-مهره شطرنج)
تار(رشته مو-تاریک-نوعی ساز)
تفسیر(شرح و بیان-تفسیر قرآن)
چنگ(دست-نوعی ساز)
چین(نام کشور-پیچ وتاب)
داد(عدل-فریاد-بن فعل ماضی)
دار(درخت-چوبه اعدام)
دارا(داریوش-ثروتمند)
دستان(زال-نیرنگ-نغمه-دست ها)
دوش(دیشب-کتف)
راست(درست-متضاد چپ)
رخ(چهره-مهره شطرنج)
روان(روح-جاری)
رود(رودخانه-نوعی ساز-فرزند)
روزی(رزق-یک روز)
زال(پیرزن-پدر رستم)
سرگرم(مشغول-گرم بودن از مستی)
سو(سمت وجهت-نور چشم)
شانه(کتف-ابزار آرایش)
شاه(پادشاه-مهره شطرنج)
شکر(ماده شیرین-همسرخسرو)
شور(غوغا-نوعی مزه-دستگاهی درموسیقی)
قلب(دل-سکه تقلبی-دگرگون کردن)
قلم(ابزار نوشتن-شکسته)
کنار(آغوش-ساحل-جنب)
گلستان(کتاب سعدی-گلزار)
گور(قبر-گورخر)
لاله(نام گل-نوعی چراغ)
لب(عضوی درصورت-کنار-لبه)
ماه(ماه آسمان-سی روز)
مجنون(دیوانه-قیس بنی عامر)
مدام(شراب-پیوسته)
مشتری(خریدار-سیاره مشتری)
منصور(پیروز-نام حلاج)
مهر(خورشید-محبت-ماه مهر)
نای(نی-حلق)
نقد(سکه و پول-بررسی)
نهاد(ذات-فعل ماضی از مصدر نهادن)
حافظ(نام شاعر-حافظ قرآن)
حدیقه(کتاب سنایی-باغ)
حلاج(پنبه زن-لقب حسین بن منصور)
خلیل(دوست-لقب حضرت ابراهیم)
خویش(ضمیر مشترک-بستگان)
عود(چوبی معطر-نوعی ساز)
عهد(دوره-پیمان)
غریب(عجیب-بیگانه)
هوا(جَو-میل وهوس-عشق)
هزار(عدد ۱۰۰۰-بلبل)
دور اندیش(آینده نگر-کسی که به دور می اندیشد).
@ferdosesokhan
مهمترین لغات در رابطه با ایهام و ایهام تناسب
زمانی می توانیم آرایه ی ایهام را دریابیم که از معانی مختلف آنها آگاه باشیم.
از مهمترین لغاتی که متضمن آرایه ی ایهام هستند می توان به موارد زیر اشاره کرد:
روی(فلز-صورت)
خراب(مستی-نابودی)
هوا(دوستی-عنصر هستی)
پرده(پوشش-پرده موسیقی)
گوشه(کنج-اصطلاح موسیقی)
رنگ(شیوه-الوان)
عین(چشم-مثل)
مردم(مردمک چشم-انسان)
عشاق(اصطلاح موسیقی-عاشقان)
راه(اصطلاح موسیقی-طریق)
پروانه(حشره-اجازه)
گران(سنگین-باارزش)
درگرفتن(اثرکردن-آتش گرفتن)
از این دست(شیوه-عضو بدن)
ترک(رهاکردن-کلاه خود)
قانون(اساس و قاعده-نوعی ساز)
عود(چوب خوشبو-نام ساز)
آهو(غزال-عیب)
آیت(آیه قرآن-نشانه)
اسب(حیوان اسب-مهره شطرنج)
افتاده(بر زمین افتاده-متواضع)
بار(مرتبه-محموله)
باز(پرنده شکاری-دوباره-گشاده)
برآید(ممکن باشد-طلوع کند)
بو(رایحه-آرزو)
بوستان(نام کتاب سعدی-باغ)
پرده(پوشش وحجاب-نغمه موسیقی)
پیاده(متضاد سوار-مهره شطرنج )
پیل(نام حیوان-مهره شطرنج)
تار(رشته مو-تاریک-نوعی ساز)
تفسیر(شرح و بیان-تفسیر قرآن)
چنگ(دست-نوعی ساز)
چین(نام کشور-پیچ وتاب)
داد(عدل-فریاد-بن فعل ماضی)
دار(درخت-چوبه اعدام)
دارا(داریوش-ثروتمند)
دستان(زال-نیرنگ-نغمه-دست ها)
دوش(دیشب-کتف)
راست(درست-متضاد چپ)
رخ(چهره-مهره شطرنج)
روان(روح-جاری)
رود(رودخانه-نوعی ساز-فرزند)
روزی(رزق-یک روز)
زال(پیرزن-پدر رستم)
سرگرم(مشغول-گرم بودن از مستی)
سو(سمت وجهت-نور چشم)
شانه(کتف-ابزار آرایش)
شاه(پادشاه-مهره شطرنج)
شکر(ماده شیرین-همسرخسرو)
شور(غوغا-نوعی مزه-دستگاهی درموسیقی)
قلب(دل-سکه تقلبی-دگرگون کردن)
قلم(ابزار نوشتن-شکسته)
کنار(آغوش-ساحل-جنب)
گلستان(کتاب سعدی-گلزار)
گور(قبر-گورخر)
لاله(نام گل-نوعی چراغ)
لب(عضوی درصورت-کنار-لبه)
ماه(ماه آسمان-سی روز)
مجنون(دیوانه-قیس بنی عامر)
مدام(شراب-پیوسته)
مشتری(خریدار-سیاره مشتری)
منصور(پیروز-نام حلاج)
مهر(خورشید-محبت-ماه مهر)
نای(نی-حلق)
نقد(سکه و پول-بررسی)
نهاد(ذات-فعل ماضی از مصدر نهادن)
حافظ(نام شاعر-حافظ قرآن)
حدیقه(کتاب سنایی-باغ)
حلاج(پنبه زن-لقب حسین بن منصور)
خلیل(دوست-لقب حضرت ابراهیم)
خویش(ضمیر مشترک-بستگان)
عود(چوبی معطر-نوعی ساز)
عهد(دوره-پیمان)
غریب(عجیب-بیگانه)
هوا(جَو-میل وهوس-عشق)
هزار(عدد ۱۰۰۰-بلبل)
دور اندیش(آینده نگر-کسی که به دور می اندیشد).
@ferdosesokhan
نوروز از ممنوعیت تا جهانی شدن
در تاریخ معاصر ، ایران تنها کشوری بود که تا قبل از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی نوروز را به عنوان جشن ملی در تقویم خود داشت نوروز به عنوان یک میراث فرهنگی و جشن ملی در دوران معاصر همواره مورد توجه مردم ایران قرار داشته و هر ساله برگزار میشود.
نوروز و اتحاد جماهیر شوروی:
حکومت شوروی برگزاری جشن نوروز را در برخی از کشورهای آسیای میانه مانند ترکمنستان ، قرقیزستان و تاجیکستان ممنوع کرده بود با این وجود برخی از مردم این مناطق نوروز را بهگونهٔ پنهانی یا در روستاها جشن میگرفتهاند با فروپاشی شوروی و استقلال کشورهای آسیای میانه، ابتدا جمهوری قرقیزستان و آذربایجان و سپس سایر این کشورها نیز نوروز را جشن ملی اعلام کردند.
نوروز و طالبان:
افغانستان نیز به صورت متناوب این جشن را داشته است اما در دوران حکومت طالبان برگزاری جشن نوروز در انجا هم ممنوع بود
نوروز در ترکیه:
تا پیش از سال ۲۰۰۰ میلادی، نوروز در ترکیه (که توسط کردها برگزار میشود) ممنوع و غیرقانونی بود؛ در اغلب مواقع نوروز با بازداشت کردها توسط نیروهای امنیتی ترکیهای همراه بود. در سال ۱۹۹۲ (میلادی)، دست کم ۷۰ کرد در درگیری با نیروهای امنیتی ترکیه کشته شدند. اگرچه امروزه دولت ترکیه نوروز را به عنوان جشن بهار ترکی جشن میگیرد.
جهانی شدن جشن نوروز:
در سالهای اخیر نوروز، به معنای واقعی کلمه، جهانگیر شده است (البته با تفاوتهای در برگزاری آئین های جشن اغاز فصل بهار در مناطق مخنلف) ابتدا در تاریخ ۸ مهر ۱۳۸۸ خورشیدی ، نوروز به پیشنهاد دولت ازبکستان توسط سازمان علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، به عنوان میراث معنوی ، به ثبت جهانی رسید سپس بنا به پیشنهاد دولت جمهوری آذربایجان ، مجمع عمومی سازمان ملل برای اولین بار در تاریخ خود روز نوروز ، با ریشهٔ ایرانی را در تقویم جهانی جای داد. در متن به تصویب رسیده ۴ اسفند ۱۳۸۸ (۲۳ فوریه ۲۰۱۰) توسط مجمع عمومی سازمان ملل، نوروز، ۲۱ ماه مارس چنین توصیف شد: جشنی با ریشه ایرانی که قدمتی بیش از ۳ هزار سال دارد و امروزه بیش از ۳۰۰ میلیون نفر آن را در سراسر جهان جشن میگیرند ...
نوروز در ایران و افغانستان آغاز سال نو محسوب میشود و در برخی دیگر از کشورها یعنی تاجیکستان ، قرقیزستان ، روسیه ، قزاقستان ، سوریه ، عراق ، گرجستان ، جمهوری آذربایجان، آلبانی ، چین ، ترکیه ، ترکمنستان ، پاکستان ، هند ، ازبکستان و ... تعطیل رسمی یا غیر رسمی است و یا برخی از مردم آن را جشن می گیرند.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
در تاریخ معاصر ، ایران تنها کشوری بود که تا قبل از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی نوروز را به عنوان جشن ملی در تقویم خود داشت نوروز به عنوان یک میراث فرهنگی و جشن ملی در دوران معاصر همواره مورد توجه مردم ایران قرار داشته و هر ساله برگزار میشود.
نوروز و اتحاد جماهیر شوروی:
حکومت شوروی برگزاری جشن نوروز را در برخی از کشورهای آسیای میانه مانند ترکمنستان ، قرقیزستان و تاجیکستان ممنوع کرده بود با این وجود برخی از مردم این مناطق نوروز را بهگونهٔ پنهانی یا در روستاها جشن میگرفتهاند با فروپاشی شوروی و استقلال کشورهای آسیای میانه، ابتدا جمهوری قرقیزستان و آذربایجان و سپس سایر این کشورها نیز نوروز را جشن ملی اعلام کردند.
نوروز و طالبان:
افغانستان نیز به صورت متناوب این جشن را داشته است اما در دوران حکومت طالبان برگزاری جشن نوروز در انجا هم ممنوع بود
نوروز در ترکیه:
تا پیش از سال ۲۰۰۰ میلادی، نوروز در ترکیه (که توسط کردها برگزار میشود) ممنوع و غیرقانونی بود؛ در اغلب مواقع نوروز با بازداشت کردها توسط نیروهای امنیتی ترکیهای همراه بود. در سال ۱۹۹۲ (میلادی)، دست کم ۷۰ کرد در درگیری با نیروهای امنیتی ترکیه کشته شدند. اگرچه امروزه دولت ترکیه نوروز را به عنوان جشن بهار ترکی جشن میگیرد.
جهانی شدن جشن نوروز:
در سالهای اخیر نوروز، به معنای واقعی کلمه، جهانگیر شده است (البته با تفاوتهای در برگزاری آئین های جشن اغاز فصل بهار در مناطق مخنلف) ابتدا در تاریخ ۸ مهر ۱۳۸۸ خورشیدی ، نوروز به پیشنهاد دولت ازبکستان توسط سازمان علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، به عنوان میراث معنوی ، به ثبت جهانی رسید سپس بنا به پیشنهاد دولت جمهوری آذربایجان ، مجمع عمومی سازمان ملل برای اولین بار در تاریخ خود روز نوروز ، با ریشهٔ ایرانی را در تقویم جهانی جای داد. در متن به تصویب رسیده ۴ اسفند ۱۳۸۸ (۲۳ فوریه ۲۰۱۰) توسط مجمع عمومی سازمان ملل، نوروز، ۲۱ ماه مارس چنین توصیف شد: جشنی با ریشه ایرانی که قدمتی بیش از ۳ هزار سال دارد و امروزه بیش از ۳۰۰ میلیون نفر آن را در سراسر جهان جشن میگیرند ...
نوروز در ایران و افغانستان آغاز سال نو محسوب میشود و در برخی دیگر از کشورها یعنی تاجیکستان ، قرقیزستان ، روسیه ، قزاقستان ، سوریه ، عراق ، گرجستان ، جمهوری آذربایجان، آلبانی ، چین ، ترکیه ، ترکمنستان ، پاکستان ، هند ، ازبکستان و ... تعطیل رسمی یا غیر رسمی است و یا برخی از مردم آن را جشن می گیرند.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
راز پشمک حاج عبدلله
حتما نام برند پشمک حاج عبدالله به گوشتون خورده؛بعدش حتما یه خورده تعجب کردین و یا حتی خندیدین ، اما راز نام گذاری این برند چیست؟
حکایت این داستان برمیگرده به دهه 1330 زمانی که بچه های دبستان اکبریه تبریز توی زنگ تفریح از بوفه ی مدرسه و از فراش مهربون مدرسه پشمک میخریدن.
عبدالله علیزاده معروف به حاج عبدالله مستخدم دبستان اکبریه تبریز بود که اصالتا از روستاهای نزدیک ارس که پس از قحطی و فراگیر شدن بیماری واگیردار وبا ناشی از حمله متفقین، تمام اعضای خانوادش رو از دست داده بود و سپس به تبریز مهاجرت کرده و در این دبستان به عنوان مستخدم کار میکرد.
اما حاج عبدالله قصه ی ما به بچه های مدرسه علاقه وافری داشت ، چون خودش علاوه بر همسرش داغ سه کودک در همین سنین رو دیده بود .
بچه ها توی زنگ تفریح از بوفه مدرسه پشمک میخریدن و هر کس پول نداشت از حاج عبدالله پشمک قرضی میگرفت.
اما حاج عبدالله با اینکه به همه جنس قرضی میداد اما هیچ دفتر ثبت بدهی نداشت،
رفته رفته بچه ها از مهربونی حاج عبدالله سوء استفاده کردند و اصلا پول نمیدادند و برخلاف تصور حاج عبدالله ، علی رغم درآمد ناچیز فرراشی به هیچ کس نه نمی گفت .
تا اینکه مدیر مدرسه با دیدن تمام بچه های پشمک به دست در ایام زنگ تفریح با پیگیری ماجرا از این قضیه باخبر شد و سر همه کلاسها حاضر شد و با صحبتهای دلسوزانه اش همه رو توجیه کرد
با این وجود هنوز اندکی از بچه ها شیطنت میکردند و پشمک مفتکی از حاج عبدالله میگرفتند.
این منوال تا اوایل دهه چهل ادامه داشت تا اینکه در اواخر خردادماه 1341 حاج عبدالله به دلیل بیماری و کهولت سن درگذشت.
حاج عبدالله با اینکه توی تبریز غریب بود اما یکی از باشکوهترین تشییع جنازه ها رو داشت ، انبوهی از جمعیت که اکثرا هم جوان بودند و گریه میکردند حاج عبدالله ،بابای مهربون مدرسه رو تا قبرستان قدیم تبریز بدرقه کردند.
اما جالبتر اینکه هر پنج شنبه بر سر قبر حاج عبدالله و برای شادی روحش پشمک پخش میکردند و این منوال چندین سال و تا اوایل دهه پنجاه ادامه داشت.
بله بچه های دبستان اکبریه داشتند قرضشان را به حاج عبدالله ادا میکردند، احسان البرزی و علی مردان طاهری موسسان پشمک حاج عبدالله دو تن از همان کودکان شیطونی هستند که هرگز بابت خوردن پشمک پول به حاج عبدالله نداده بودند.
و الان به یاد مهربونی و بخشش بی منت و همراه با لبخند حاج عبدالله فراش ، مستخدم دبستان اکبریه نام برند تجاری پشمک شرکت خودشون رو، حاج عبدالله گذاشتند.
شادی روح این پیرمرد مهربون و همه مهربانان دنیا صلوات.
اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم
@NIKPAND
@ferdosesokhan
حتما نام برند پشمک حاج عبدالله به گوشتون خورده؛بعدش حتما یه خورده تعجب کردین و یا حتی خندیدین ، اما راز نام گذاری این برند چیست؟
حکایت این داستان برمیگرده به دهه 1330 زمانی که بچه های دبستان اکبریه تبریز توی زنگ تفریح از بوفه ی مدرسه و از فراش مهربون مدرسه پشمک میخریدن.
عبدالله علیزاده معروف به حاج عبدالله مستخدم دبستان اکبریه تبریز بود که اصالتا از روستاهای نزدیک ارس که پس از قحطی و فراگیر شدن بیماری واگیردار وبا ناشی از حمله متفقین، تمام اعضای خانوادش رو از دست داده بود و سپس به تبریز مهاجرت کرده و در این دبستان به عنوان مستخدم کار میکرد.
اما حاج عبدالله قصه ی ما به بچه های مدرسه علاقه وافری داشت ، چون خودش علاوه بر همسرش داغ سه کودک در همین سنین رو دیده بود .
بچه ها توی زنگ تفریح از بوفه مدرسه پشمک میخریدن و هر کس پول نداشت از حاج عبدالله پشمک قرضی میگرفت.
اما حاج عبدالله با اینکه به همه جنس قرضی میداد اما هیچ دفتر ثبت بدهی نداشت،
رفته رفته بچه ها از مهربونی حاج عبدالله سوء استفاده کردند و اصلا پول نمیدادند و برخلاف تصور حاج عبدالله ، علی رغم درآمد ناچیز فرراشی به هیچ کس نه نمی گفت .
تا اینکه مدیر مدرسه با دیدن تمام بچه های پشمک به دست در ایام زنگ تفریح با پیگیری ماجرا از این قضیه باخبر شد و سر همه کلاسها حاضر شد و با صحبتهای دلسوزانه اش همه رو توجیه کرد
با این وجود هنوز اندکی از بچه ها شیطنت میکردند و پشمک مفتکی از حاج عبدالله میگرفتند.
این منوال تا اوایل دهه چهل ادامه داشت تا اینکه در اواخر خردادماه 1341 حاج عبدالله به دلیل بیماری و کهولت سن درگذشت.
حاج عبدالله با اینکه توی تبریز غریب بود اما یکی از باشکوهترین تشییع جنازه ها رو داشت ، انبوهی از جمعیت که اکثرا هم جوان بودند و گریه میکردند حاج عبدالله ،بابای مهربون مدرسه رو تا قبرستان قدیم تبریز بدرقه کردند.
اما جالبتر اینکه هر پنج شنبه بر سر قبر حاج عبدالله و برای شادی روحش پشمک پخش میکردند و این منوال چندین سال و تا اوایل دهه پنجاه ادامه داشت.
بله بچه های دبستان اکبریه داشتند قرضشان را به حاج عبدالله ادا میکردند، احسان البرزی و علی مردان طاهری موسسان پشمک حاج عبدالله دو تن از همان کودکان شیطونی هستند که هرگز بابت خوردن پشمک پول به حاج عبدالله نداده بودند.
و الان به یاد مهربونی و بخشش بی منت و همراه با لبخند حاج عبدالله فراش ، مستخدم دبستان اکبریه نام برند تجاری پشمک شرکت خودشون رو، حاج عبدالله گذاشتند.
شادی روح این پیرمرد مهربون و همه مهربانان دنیا صلوات.
اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم
@NIKPAND
@ferdosesokhan
#نقد_شعر_نو
#تحلیلی_بر_اشعار_سهراب_سپهری
سهراب سپهری (۱۳۰۷ _ ۱۳۵۹) از شاعران نوگرای پیرو سبک نیماست که پس از چندی، با زبان خاص خود، به بیان مضامین و مفاهیم مختلف میپردازد. در نخستین شعرهایش، علاوهبر ساختار و محتوای نیماگونه، ناامیدی و حتی سیاهبینی دهۀ سی هم بهوضوح احساس میشود؛ اما بهتدریج شعر آزاد بیوزن هم میگوید که «زندگی خوابها» و «آوار آفتاب» دو دفتر سرودهشده با اشعار بیوزن است. کمی بعد، وزنهای طربناک و حتی رباعیگونه نیز در اشعارش جلب توجه میکنند که دفتر «شرق اندوه» اینگونه است.
سهراب آرامآرام از پرداختن به «گذشته» دل میکنَد و در «حال» زندگی میکند؛ بهویژه در دو دفتر «حجم سبز» و «صدای پای آب» که از نظر ساختار و محتوا بسیار به هم شبیهاند و زبانی ساده و صمیمی دارند؛ البته لحن شاعر در «صدای پای آب» بیشتر اندرزگونه است.
در دفتر «ما هیچ ما نگاه» که دربرگیرندۀ آخِرین سرودههای سهراب است، شاعر خودآگاه یا ناخودآگاه به مرگ خود اشاره میکند؛ بهار جایش را به پاییز میدهد و یأس و ناامیدی مضامین برخی از این شعرهاست. علاوهبراین، تزاحم استعارات و دشواری رهیافت به شعر او، بین مخاطبان همیشگی سهراب و شعرش، فاصلهای معنادار ایجاد میکند.
از ویژگیهای مهم سبک شعری سهراب میتوان به تشخیص (جاندارانگاری اشیاء)، حسآمیزی، وجود تشبیهات و استعارات تازه و واسپاریِ صفت به مضاف به جای موصوف، اشاره نمود؛ مانند عادتِ سبزِ درخت، سرنوشتِ ترِ آب.
برخی منتقدان نیز به حضور جریان سوررئالیسم در شعر او معتقدند؛ از این منظر شعر او را میتوان با شعر بیدل، الیوت و ادونیس مقایسه کرد.
همچنین وجود برخی ترکیبات پیچیده، مضامین بدیع و نازکخیالیهای شاعرانه در سرودههایش نشاندهندۀ انس او با سبک هندی، بهویژه شعر بیدل است؛ مانندِ انتهای صمیمیتِ حزن، پریشانی تلفظِ درها.
آنچه بیشتر در شعر سهراب مورد توجه قرار میگیرد، شاد بودن و لذتبردن از لحظۀ اکنون است. به اینشیوه، دم را غنیمت دانستن نزد او مقدس است. شاد بودن در قاموس او، نه به معنای آلودن خود و دیگران به هویٰ و هوس است؛ نه به معنای ریاضت و ترک دنیا.
در عرفان او، جهان حجاب نیست و در سرودههایش، همه را به سیر در لحظات ناب و فرحناک هستی فرامیخواند. اشعارش گاه همچون هایکوهای بههمپیوسته، پیوند نامرئی با یکدیگر دارند؛ مانند گالری تابلوهای کوچک نقاشی که بیننده خود را در هر یک از آنها میبیند، از منظر شعر، به آبادیها سفر میکند، نقاشی میبیند، موسیقی میشنود. سهراب نگاهی تازه به هستی دارد، نگاهی یگانه به همهچیز.
سهراب در زمانۀ ماست اما بهشدت احساس غربت میکند. این ویژگی شخصیتی شاعر در شعر و زندگی شخصیاش نیز بهخوبی نمایان است. از سپهری پرتره و عکسهای زیادی بهجا مانده اما این موضوع را که بهجز یکی دو ویدئوی بیصدای بسیارکوتاه، صدا و تصویر دیگری از وی ضبط نشدهاست، میبایست یکی از حسرتهای همیشگی تاریخ شعر معاصر تلقی کرد. گویی هرگز در این عصر نبوده و در گمشدگی ازلی _ ابدی بهسرمیبرد!
علاقۀ وافرش به عکس و نقاشی که بیانگر ثبت لحظهاند و نه زمان جاری، شاید ریشه در همین تمایل به جاودانگی در بیزمانی دارد. او میگوید انسان همیشه باید کودک بماند! این در صورتی ممکن است که زمان را ازلی _ ابدی ببینیم؛ مرگ را سرانجامِ کار انسان ندانیم؛ در صنعتیترین عصر، قدیمی باشیم؛ طبیعت را دوست بداریم و شاعرانه زندگی کنیم. این هستیشناسی عرفانی او در شعر فارسی بیهمتاست و یادآور تفکر ذن، تناسخ و عرفانهای شرق دور است.
سهراب ما را به فضاهای ناآشنایی که با تخیل شگفتیزای خود کشف کردهاست، دعوت میکند. او دارای اندیشۀ عرفانی خاصی است و آمیختگی این عرفان تازه با اشیاء، متأثر از آشنایی شاعر با شرق دور است. سفرهای وی به ژاپن، هند و سایر نقاط جهان، جهت آشنایی با فرهنگ و هنر جوامع دیگر، علاقهاش به فلسفۀ بودایی، تمایلش به اندیشههای کریشنا مورتی، آشناییاش با زبانهای فرانسه و انگلیسی و مطالعۀ شعر، ادبیات، هنر و فلسفۀ ملل مختلف، در شعر، نقاشی و حتی زندگی شخصیاش، تاثیرگذار بودهاست؛ این تأثیرپذیری عمیق را میتوان در کتابِ انشاگونۀ «اتاق آبی» ردیابی کرد.
تأملات و تصورات سهراب در سرودههایش گاه چنان رنگ اسطورهای به خود میگیرد و رمزآمیز میشود که رهیافت به اندیشۀ او دشوار و نیازمند کوشش ذهنی و تفسیر است؛ به گونهای که برای کشف ارتباط واژگان با یکدیگر و درک صحیح مفاهیم آنها، مراجعه به اشعار قبلی شاعر اجتنابناپذیر است.
-مهدی شعبانی
مقدمهای بر آلبوم مینای مهتاب
@ferdosesokhan
#تحلیلی_بر_اشعار_سهراب_سپهری
سهراب سپهری (۱۳۰۷ _ ۱۳۵۹) از شاعران نوگرای پیرو سبک نیماست که پس از چندی، با زبان خاص خود، به بیان مضامین و مفاهیم مختلف میپردازد. در نخستین شعرهایش، علاوهبر ساختار و محتوای نیماگونه، ناامیدی و حتی سیاهبینی دهۀ سی هم بهوضوح احساس میشود؛ اما بهتدریج شعر آزاد بیوزن هم میگوید که «زندگی خوابها» و «آوار آفتاب» دو دفتر سرودهشده با اشعار بیوزن است. کمی بعد، وزنهای طربناک و حتی رباعیگونه نیز در اشعارش جلب توجه میکنند که دفتر «شرق اندوه» اینگونه است.
سهراب آرامآرام از پرداختن به «گذشته» دل میکنَد و در «حال» زندگی میکند؛ بهویژه در دو دفتر «حجم سبز» و «صدای پای آب» که از نظر ساختار و محتوا بسیار به هم شبیهاند و زبانی ساده و صمیمی دارند؛ البته لحن شاعر در «صدای پای آب» بیشتر اندرزگونه است.
در دفتر «ما هیچ ما نگاه» که دربرگیرندۀ آخِرین سرودههای سهراب است، شاعر خودآگاه یا ناخودآگاه به مرگ خود اشاره میکند؛ بهار جایش را به پاییز میدهد و یأس و ناامیدی مضامین برخی از این شعرهاست. علاوهبراین، تزاحم استعارات و دشواری رهیافت به شعر او، بین مخاطبان همیشگی سهراب و شعرش، فاصلهای معنادار ایجاد میکند.
از ویژگیهای مهم سبک شعری سهراب میتوان به تشخیص (جاندارانگاری اشیاء)، حسآمیزی، وجود تشبیهات و استعارات تازه و واسپاریِ صفت به مضاف به جای موصوف، اشاره نمود؛ مانند عادتِ سبزِ درخت، سرنوشتِ ترِ آب.
برخی منتقدان نیز به حضور جریان سوررئالیسم در شعر او معتقدند؛ از این منظر شعر او را میتوان با شعر بیدل، الیوت و ادونیس مقایسه کرد.
همچنین وجود برخی ترکیبات پیچیده، مضامین بدیع و نازکخیالیهای شاعرانه در سرودههایش نشاندهندۀ انس او با سبک هندی، بهویژه شعر بیدل است؛ مانندِ انتهای صمیمیتِ حزن، پریشانی تلفظِ درها.
آنچه بیشتر در شعر سهراب مورد توجه قرار میگیرد، شاد بودن و لذتبردن از لحظۀ اکنون است. به اینشیوه، دم را غنیمت دانستن نزد او مقدس است. شاد بودن در قاموس او، نه به معنای آلودن خود و دیگران به هویٰ و هوس است؛ نه به معنای ریاضت و ترک دنیا.
در عرفان او، جهان حجاب نیست و در سرودههایش، همه را به سیر در لحظات ناب و فرحناک هستی فرامیخواند. اشعارش گاه همچون هایکوهای بههمپیوسته، پیوند نامرئی با یکدیگر دارند؛ مانند گالری تابلوهای کوچک نقاشی که بیننده خود را در هر یک از آنها میبیند، از منظر شعر، به آبادیها سفر میکند، نقاشی میبیند، موسیقی میشنود. سهراب نگاهی تازه به هستی دارد، نگاهی یگانه به همهچیز.
سهراب در زمانۀ ماست اما بهشدت احساس غربت میکند. این ویژگی شخصیتی شاعر در شعر و زندگی شخصیاش نیز بهخوبی نمایان است. از سپهری پرتره و عکسهای زیادی بهجا مانده اما این موضوع را که بهجز یکی دو ویدئوی بیصدای بسیارکوتاه، صدا و تصویر دیگری از وی ضبط نشدهاست، میبایست یکی از حسرتهای همیشگی تاریخ شعر معاصر تلقی کرد. گویی هرگز در این عصر نبوده و در گمشدگی ازلی _ ابدی بهسرمیبرد!
علاقۀ وافرش به عکس و نقاشی که بیانگر ثبت لحظهاند و نه زمان جاری، شاید ریشه در همین تمایل به جاودانگی در بیزمانی دارد. او میگوید انسان همیشه باید کودک بماند! این در صورتی ممکن است که زمان را ازلی _ ابدی ببینیم؛ مرگ را سرانجامِ کار انسان ندانیم؛ در صنعتیترین عصر، قدیمی باشیم؛ طبیعت را دوست بداریم و شاعرانه زندگی کنیم. این هستیشناسی عرفانی او در شعر فارسی بیهمتاست و یادآور تفکر ذن، تناسخ و عرفانهای شرق دور است.
سهراب ما را به فضاهای ناآشنایی که با تخیل شگفتیزای خود کشف کردهاست، دعوت میکند. او دارای اندیشۀ عرفانی خاصی است و آمیختگی این عرفان تازه با اشیاء، متأثر از آشنایی شاعر با شرق دور است. سفرهای وی به ژاپن، هند و سایر نقاط جهان، جهت آشنایی با فرهنگ و هنر جوامع دیگر، علاقهاش به فلسفۀ بودایی، تمایلش به اندیشههای کریشنا مورتی، آشناییاش با زبانهای فرانسه و انگلیسی و مطالعۀ شعر، ادبیات، هنر و فلسفۀ ملل مختلف، در شعر، نقاشی و حتی زندگی شخصیاش، تاثیرگذار بودهاست؛ این تأثیرپذیری عمیق را میتوان در کتابِ انشاگونۀ «اتاق آبی» ردیابی کرد.
تأملات و تصورات سهراب در سرودههایش گاه چنان رنگ اسطورهای به خود میگیرد و رمزآمیز میشود که رهیافت به اندیشۀ او دشوار و نیازمند کوشش ذهنی و تفسیر است؛ به گونهای که برای کشف ارتباط واژگان با یکدیگر و درک صحیح مفاهیم آنها، مراجعه به اشعار قبلی شاعر اجتنابناپذیر است.
-مهدی شعبانی
مقدمهای بر آلبوم مینای مهتاب
@ferdosesokhan
فردوس سخن
راز پشمک حاج عبدلله حتما نام برند پشمک حاج عبدالله به گوشتون خورده؛بعدش حتما یه خورده تعجب کردین و یا حتی خندیدین ، اما راز نام گذاری این برند چیست؟ حکایت این داستان برمیگرده به دهه 1330 زمانی که بچه های دبستان اکبریه تبریز توی زنگ تفریح از بوفه ی مدرسه…
با عرض پوزش از اعضای محترم کانال
راز نامگذاری پشمک حاج عبدالله! / شایعه 0553
پنجشنبه 31 تیر 1395 ساعت 20:56
این داستان خیالی است و نامگذاری این برند به احترام "حاج عبدالله روحی" موسس شرکت بوده است
متن و پاسخ شایعه
متن شایعه
" راز نامگذاری پشمک حاج عبدالله
حتما نام برند پشمک حاج عبدالله به گوشتون خورده؛
بعدش حتما یه خورده تعجب کردین و یا حتی خندیدین،
اما راز نام گذاری این برند چیست؟؟؟
حکایت این داستان برمیگرده به دهه ۱۳۳۰ زمانی که بچه های دبستان اکبریه تبریز توی زنگ تفریح از بوفه ی مدرسه و از فراش مهربون مدرسه پشمک میخریدن.
عبدالله علیزاده معروف به حاج عبدالله مستخدم دبستان اکبریه تبریز بود که اصالتا از روستاهای نزدیک ارس که پس از قحطی و فراگیر شدن بیماری واگیردار وبا ناشی از حمله متفقین، تمام اعضای خانوادش رو از دست داده بود و سپس به تبریز مهاجرت کرده و در این دبستان به عنوان مستخدم کار میکرد.
اما حاج عبدالله قصه ی ما به بچه های مدرسه علاقه وافری داشت
چون خودش علاوه بر همسرش داغ سه کودک در همین سنین رو دیده بود .
بچه ها توی زنگ تفریح از بوفه مدرسه پشمک میخریدن و هر کس پول نداشت از حاج عبدالله پشمک قرضی میگرفت.
اما حاج عبدالله با اینکه به همه جنس قرضی میداد اما هیچ دفتر ثبت بدهی نداشت،
رفته رفته بچه ها از مهربونی حاج عبدالله سوء استفاده کردند و اصلا پول نمیدادند،
و برخلاف تصور حاج عبدالله ،
علی رغم درآمد ناچیز فرراشی به هیچ کس نه نمیگفت .
تا اینکه مدیر مدرسه با دیدن تمام بچه های پشمک به دست در ایام زنگ تفریح با پیگیری ماجرا از این قضیه باخبر شد و سر همه کلاسها حاضر شد و با صحبتهای دلسوزانه اش همه رو توجیه کرد
با این وجود هنوز اندکی از بچه ها شیطنت میکردند و پشمک مفتکی از حاج عبدالله میگرفتند.
این منوال تا اوایل دهه چهل ادامه داشت تا اینکه در اواخر خردادماه ۱۳۴۱ حاج عبدالله به دلیل بیماری و کهولت سن درگذشت.
حاج عبدالله با اینکه توی تبریز غریب بود اما یکی از باشکوهترین تشییع جنازه ها رو داشت
انبوهی از جمعیت که اکثرا هم جوان بودند و گریه میکردند حاج عبدالله ،بابای مهربون مدرسه رو تا قبرستان قدیم تبریز بدرقه کردند.
اما جالبتر اینکه هر پنج شنبه بر سر قبر حاج عبدالله و برای شادی روحش پشمک پخش میکردند و این منوال چندین سال و تا اوایل دهه پنجاه ادامه داشت.
بله بچه های دبستان اکبریه داشتند قرضشان را به حاج عبدالله ادا میکردند،
احسان البرزی و علی مردان طاهری موسسان پشمک حاج عبدالله دو تن از همان کودکان شیطونی هستند که هرگز بابت خوردن پشمک پول به حاج عبدالله نداده بودند.
و الان به یاد مهربونی و بخشش بی منت و همراه با لبخند حاج عبدالله فراش ، مستخدم دبستان اکبریه
نام برند تجاری پشمک شرکت خودشون رو، حاج عبدالله گذاشتند. "
پاسخ شایعه:
1. داستان نقل شده از نامگذاری برند پشمک حاج عبدالله خیالی است و صحت ندارد!
2. پشمک با این برند یکی از محصولات شرکتی است که در سال 1330 توسط حاج عبدالله روحی تاسیس شده و از بدو تاسیس تا به امروز توسط برادران روحی مدیریت می شود.
3. مدیر عامل این شرکت نیز ضمن تکذیب شایعه، علت نامگذاری این برند را به یاد پدر خود، حاج عبدالله روحی اعلام کرده است.
@ferdosesokhan
راز نامگذاری پشمک حاج عبدالله! / شایعه 0553
پنجشنبه 31 تیر 1395 ساعت 20:56
این داستان خیالی است و نامگذاری این برند به احترام "حاج عبدالله روحی" موسس شرکت بوده است
متن و پاسخ شایعه
متن شایعه
" راز نامگذاری پشمک حاج عبدالله
حتما نام برند پشمک حاج عبدالله به گوشتون خورده؛
بعدش حتما یه خورده تعجب کردین و یا حتی خندیدین،
اما راز نام گذاری این برند چیست؟؟؟
حکایت این داستان برمیگرده به دهه ۱۳۳۰ زمانی که بچه های دبستان اکبریه تبریز توی زنگ تفریح از بوفه ی مدرسه و از فراش مهربون مدرسه پشمک میخریدن.
عبدالله علیزاده معروف به حاج عبدالله مستخدم دبستان اکبریه تبریز بود که اصالتا از روستاهای نزدیک ارس که پس از قحطی و فراگیر شدن بیماری واگیردار وبا ناشی از حمله متفقین، تمام اعضای خانوادش رو از دست داده بود و سپس به تبریز مهاجرت کرده و در این دبستان به عنوان مستخدم کار میکرد.
اما حاج عبدالله قصه ی ما به بچه های مدرسه علاقه وافری داشت
چون خودش علاوه بر همسرش داغ سه کودک در همین سنین رو دیده بود .
بچه ها توی زنگ تفریح از بوفه مدرسه پشمک میخریدن و هر کس پول نداشت از حاج عبدالله پشمک قرضی میگرفت.
اما حاج عبدالله با اینکه به همه جنس قرضی میداد اما هیچ دفتر ثبت بدهی نداشت،
رفته رفته بچه ها از مهربونی حاج عبدالله سوء استفاده کردند و اصلا پول نمیدادند،
و برخلاف تصور حاج عبدالله ،
علی رغم درآمد ناچیز فرراشی به هیچ کس نه نمیگفت .
تا اینکه مدیر مدرسه با دیدن تمام بچه های پشمک به دست در ایام زنگ تفریح با پیگیری ماجرا از این قضیه باخبر شد و سر همه کلاسها حاضر شد و با صحبتهای دلسوزانه اش همه رو توجیه کرد
با این وجود هنوز اندکی از بچه ها شیطنت میکردند و پشمک مفتکی از حاج عبدالله میگرفتند.
این منوال تا اوایل دهه چهل ادامه داشت تا اینکه در اواخر خردادماه ۱۳۴۱ حاج عبدالله به دلیل بیماری و کهولت سن درگذشت.
حاج عبدالله با اینکه توی تبریز غریب بود اما یکی از باشکوهترین تشییع جنازه ها رو داشت
انبوهی از جمعیت که اکثرا هم جوان بودند و گریه میکردند حاج عبدالله ،بابای مهربون مدرسه رو تا قبرستان قدیم تبریز بدرقه کردند.
اما جالبتر اینکه هر پنج شنبه بر سر قبر حاج عبدالله و برای شادی روحش پشمک پخش میکردند و این منوال چندین سال و تا اوایل دهه پنجاه ادامه داشت.
بله بچه های دبستان اکبریه داشتند قرضشان را به حاج عبدالله ادا میکردند،
احسان البرزی و علی مردان طاهری موسسان پشمک حاج عبدالله دو تن از همان کودکان شیطونی هستند که هرگز بابت خوردن پشمک پول به حاج عبدالله نداده بودند.
و الان به یاد مهربونی و بخشش بی منت و همراه با لبخند حاج عبدالله فراش ، مستخدم دبستان اکبریه
نام برند تجاری پشمک شرکت خودشون رو، حاج عبدالله گذاشتند. "
پاسخ شایعه:
1. داستان نقل شده از نامگذاری برند پشمک حاج عبدالله خیالی است و صحت ندارد!
2. پشمک با این برند یکی از محصولات شرکتی است که در سال 1330 توسط حاج عبدالله روحی تاسیس شده و از بدو تاسیس تا به امروز توسط برادران روحی مدیریت می شود.
3. مدیر عامل این شرکت نیز ضمن تکذیب شایعه، علت نامگذاری این برند را به یاد پدر خود، حاج عبدالله روحی اعلام کرده است.
@ferdosesokhan
داشتیم زندگیمون را میکردیم ها!
مثل بچه آدم به قول معروف یه گوشه نشسته بودیم و ماستمون را میخوردیم اما این تلگرام لعنتی ما رو داغون کرد.
صبح بلند شدیم مطابق معمول بریم دوش بگیریم که مسیج اومد صبح ها بعد از بیداری دوش نگیرید به علت افت قند خون و چند تا دلیل دیگه امکان سکته را افزایش میده، خلاصه ما هم گفتیم بذار بعد از صبحانه میریم دوش میگیریم.
بعد از صبحانه اومدیم بریم دوش بگیریم مسیج اومد که با شکم پر هرگز دوش نگیرید ریسک ایست قلبی را بالا میبرد، گفتیم خوب بریم بیرون دنبال کارها و برگردیم عصری دوش بگیریم.
عصری رسیدم خونه و خیلی تشنه بودم و طبق توصیه های قبلی تلگرام که گفته بود در روز ده لیوان آب بنوشید ما هم آب نوشیدیم و اومدیم بریم حموم که مسیج اومد قبل از حمام نوشیدن آب خطر ابتلا یه بیماری های گوارشی و قلبی و عروقی را به شدت بالا میبره، با خودم گفتم خوب مهم نیست قبل از خواب دوش میگیرم که باز پیام اومد دوش قبل از خواب سبب بالا رفتن هوشیاری و به هم ریختن هورمونها میشه خلاصه الان یک ماه هست من هی میرم دم حموم و برمیگردم.
برام یک آرزو شده حموم رفتن، اصلا میترسم برم شیر آب را باز کنم که باز پیام اومد بیماری دوش فوبیا در آمریکا سالانه سه ملیون نفر را به کام مرگ فرستاده است هیچی دیگه از وحشت موندم چه کنم.
حالا دو تا مشکل دیگه هم پیدا کردم اول اینکه نصف اینها را دکتر شریعتی و گاندی و چارلی چاپلین گفته بودند که هرچی فکر میکنم اینها دکتر طب نبودند و دوم اینکه انگار یکی توی تلگرام نشسته و منو میپاد. درضمن خیلی بو گرفتم دیروز همسایمون گفت سگت را عوض کردی و راسو گرفتی؟
همین الان یک پیام اومد که میگه هرگز اسپری جای حمام را نمیگیرد ( دکتر حسابی)
نتیجه:
هر چیزی رو در تلگرام و شبکه های اجتماعی باور نکنید!
مطلب برگرفته از: کانال موفقیت
@ferdosesokhan
مثل بچه آدم به قول معروف یه گوشه نشسته بودیم و ماستمون را میخوردیم اما این تلگرام لعنتی ما رو داغون کرد.
صبح بلند شدیم مطابق معمول بریم دوش بگیریم که مسیج اومد صبح ها بعد از بیداری دوش نگیرید به علت افت قند خون و چند تا دلیل دیگه امکان سکته را افزایش میده، خلاصه ما هم گفتیم بذار بعد از صبحانه میریم دوش میگیریم.
بعد از صبحانه اومدیم بریم دوش بگیریم مسیج اومد که با شکم پر هرگز دوش نگیرید ریسک ایست قلبی را بالا میبرد، گفتیم خوب بریم بیرون دنبال کارها و برگردیم عصری دوش بگیریم.
عصری رسیدم خونه و خیلی تشنه بودم و طبق توصیه های قبلی تلگرام که گفته بود در روز ده لیوان آب بنوشید ما هم آب نوشیدیم و اومدیم بریم حموم که مسیج اومد قبل از حمام نوشیدن آب خطر ابتلا یه بیماری های گوارشی و قلبی و عروقی را به شدت بالا میبره، با خودم گفتم خوب مهم نیست قبل از خواب دوش میگیرم که باز پیام اومد دوش قبل از خواب سبب بالا رفتن هوشیاری و به هم ریختن هورمونها میشه خلاصه الان یک ماه هست من هی میرم دم حموم و برمیگردم.
برام یک آرزو شده حموم رفتن، اصلا میترسم برم شیر آب را باز کنم که باز پیام اومد بیماری دوش فوبیا در آمریکا سالانه سه ملیون نفر را به کام مرگ فرستاده است هیچی دیگه از وحشت موندم چه کنم.
حالا دو تا مشکل دیگه هم پیدا کردم اول اینکه نصف اینها را دکتر شریعتی و گاندی و چارلی چاپلین گفته بودند که هرچی فکر میکنم اینها دکتر طب نبودند و دوم اینکه انگار یکی توی تلگرام نشسته و منو میپاد. درضمن خیلی بو گرفتم دیروز همسایمون گفت سگت را عوض کردی و راسو گرفتی؟
همین الان یک پیام اومد که میگه هرگز اسپری جای حمام را نمیگیرد ( دکتر حسابی)
نتیجه:
هر چیزی رو در تلگرام و شبکه های اجتماعی باور نکنید!
مطلب برگرفته از: کانال موفقیت
@ferdosesokhan
بهترین فرشتهها همین شیطان بود.
« متنی قابل تامل و تفکر »
مرد و مردانه ایستاد و گفت:
«نه، سجده نمیکنم، تو را سجده میکنم اما این آدمکهای کثیفی را که از «گل متعفن» ساختهای، این موجود ضعیف و نکبتی را که برای شکمچرانیش خدا و بهشت و پرستش و عظمت و بزرگواری و آخرت و حقشناسی و محبت و همه چیز و همه کس را فراموش میکند،
برای یک شکم انگور یا خرما یا گندم، گوسفندوار پوزهاش را به زمین فرو میبرد و چشمش را بر آسمان و بر تو میبندد، سجده نمیکنم،
این چرند بدچشم شکمچران پول دوست کاسبکار پست را سجده کنم ؟
کسی را که به خاطر تو، برای نشان دادن ایمان و اخلاصش به تو، یک دسته گندم زرد و پوسیده را به قربانگاه میآورد ؟
او را که به خاطر خوشگلی خواهرش حرف تو را زیرپا میگذارد، پدرش را لجن مال میکند ؟ برادرش را میکشد… ؟ نمیبینی اینها چه میکنند ؟ زمین را و زمان را به چه کثافتی کشاندهاند ؟
مسیح و یحیی و زکریا و علی را بیرحمانه و ددمنشانه میکشند، تنها به علت آنکه «میتوانند»، نه، تنها به علت آنکه «شخصیت بزرگ، روح بلند و انسان پرشکوه» تحملش برای «اشخاص حقیر، ارواح زبون و آدمکهای خوار و ذلیل» شکنجهآور است
و احساس بودن آنها عقدههای حقارت و پوچی را همچون ماران خوشهدار به خشم میآورد و دیواره جانشان را نیش میزنند و از شدت درد دیوانه و هار میشوند و آنگاه با کشتن و سوختن و پوست کندن و شمع آجین کردن آنها که بودنشان برای این زبونان جرم است آرام ميگیرند، لذت میبرند و شفا مییابند
و آنوقت سه میلیاردشان نوکر دوسه تا جانور خونخوار نامردی میشوند مثل نرون و چنگیز و تیمور و هلاکو و آشوربانیپال و خلیفه و قیصر و چومبه و متمدنهاش، استالین و هیتلر و نیکسون و هیث … همه بردگان رام و زبون فرعون یا قارون یا بلعم باعور!
آری، من از نورم، ذاتم از آتش پاک و زلال بیدود است، من این لجنهای مجسم پلید پست را سجده کنم ....؟ »
🙏هبوط_ علی شریعتی
@ferdosesokhan
« متنی قابل تامل و تفکر »
مرد و مردانه ایستاد و گفت:
«نه، سجده نمیکنم، تو را سجده میکنم اما این آدمکهای کثیفی را که از «گل متعفن» ساختهای، این موجود ضعیف و نکبتی را که برای شکمچرانیش خدا و بهشت و پرستش و عظمت و بزرگواری و آخرت و حقشناسی و محبت و همه چیز و همه کس را فراموش میکند،
برای یک شکم انگور یا خرما یا گندم، گوسفندوار پوزهاش را به زمین فرو میبرد و چشمش را بر آسمان و بر تو میبندد، سجده نمیکنم،
این چرند بدچشم شکمچران پول دوست کاسبکار پست را سجده کنم ؟
کسی را که به خاطر تو، برای نشان دادن ایمان و اخلاصش به تو، یک دسته گندم زرد و پوسیده را به قربانگاه میآورد ؟
او را که به خاطر خوشگلی خواهرش حرف تو را زیرپا میگذارد، پدرش را لجن مال میکند ؟ برادرش را میکشد… ؟ نمیبینی اینها چه میکنند ؟ زمین را و زمان را به چه کثافتی کشاندهاند ؟
مسیح و یحیی و زکریا و علی را بیرحمانه و ددمنشانه میکشند، تنها به علت آنکه «میتوانند»، نه، تنها به علت آنکه «شخصیت بزرگ، روح بلند و انسان پرشکوه» تحملش برای «اشخاص حقیر، ارواح زبون و آدمکهای خوار و ذلیل» شکنجهآور است
و احساس بودن آنها عقدههای حقارت و پوچی را همچون ماران خوشهدار به خشم میآورد و دیواره جانشان را نیش میزنند و از شدت درد دیوانه و هار میشوند و آنگاه با کشتن و سوختن و پوست کندن و شمع آجین کردن آنها که بودنشان برای این زبونان جرم است آرام ميگیرند، لذت میبرند و شفا مییابند
و آنوقت سه میلیاردشان نوکر دوسه تا جانور خونخوار نامردی میشوند مثل نرون و چنگیز و تیمور و هلاکو و آشوربانیپال و خلیفه و قیصر و چومبه و متمدنهاش، استالین و هیتلر و نیکسون و هیث … همه بردگان رام و زبون فرعون یا قارون یا بلعم باعور!
آری، من از نورم، ذاتم از آتش پاک و زلال بیدود است، من این لجنهای مجسم پلید پست را سجده کنم ....؟ »
🙏هبوط_ علی شریعتی
@ferdosesokhan