🔴 اعلام ۳۱ جاده مسدود کشور در جمعه ۹ فروردین ۹۸
🔹ممنوعیت تردد بهدلیل مداخلات جوی در تاریخ ۹ فروردین ۹۸ از سوی مرکز مدیریت راههای کشور به شرح زیر اعلام شد:
۱- محور رامیان- اولنگ - شاهرود
۲- محور فرعی شمشک - دیزین
۳- محور پونل- خلخال
۴- محور سی سخت – پادنا
۵- محور گنجنامه – تویسرکان
۶- محور سروآباد – پاوه
۷- محور وازک – بلده
۸- محور قدیم بستان-چذابه
۹- محور کوهرنگ-بازفت (شاه منصوری)
۱۰- محور شاهرود - آزادشهر
۱۱-محور آق قلا - گرگان
۱۲- محور آق قلا – عطا آباد
۱۳- محور بندر ترکمن – سه راهی یساقی
۱۴- محور دیباج– گلوگاه
۱۵- محور گمیشان– آق قلا
۱۶- محور گمیشان– خواجه نفس
۱۷- محور خرمآباد-پل دختر-کوهدشت
۱۸- محور کوهرنگ-بازفت(چری)
۱۹- محور گتوند-آبید
۲۰- محور چاشم-خطیرکوه
۲۱- محور اهرم-فراشبند
۲۲- محور شیفت-گناوه
۲۳- محور یاسوج-شیراز
۲۴- محور عشق آباد-بردسکن-ده محمد
۲۵- محور قم-جعفریه
۲۶- محور قدیم مشهد-چناران
۲۷- محور شاندیز-زشک
۲۸- محور طرقبه-نقندر-کنگ
۲۹- محور طرقبه-جاقرق وبالعکس
۳۰- محور طرود-معلمان
۳۱- محور درح-ماهیرود
@ferdosesokhan
🔹ممنوعیت تردد بهدلیل مداخلات جوی در تاریخ ۹ فروردین ۹۸ از سوی مرکز مدیریت راههای کشور به شرح زیر اعلام شد:
۱- محور رامیان- اولنگ - شاهرود
۲- محور فرعی شمشک - دیزین
۳- محور پونل- خلخال
۴- محور سی سخت – پادنا
۵- محور گنجنامه – تویسرکان
۶- محور سروآباد – پاوه
۷- محور وازک – بلده
۸- محور قدیم بستان-چذابه
۹- محور کوهرنگ-بازفت (شاه منصوری)
۱۰- محور شاهرود - آزادشهر
۱۱-محور آق قلا - گرگان
۱۲- محور آق قلا – عطا آباد
۱۳- محور بندر ترکمن – سه راهی یساقی
۱۴- محور دیباج– گلوگاه
۱۵- محور گمیشان– آق قلا
۱۶- محور گمیشان– خواجه نفس
۱۷- محور خرمآباد-پل دختر-کوهدشت
۱۸- محور کوهرنگ-بازفت(چری)
۱۹- محور گتوند-آبید
۲۰- محور چاشم-خطیرکوه
۲۱- محور اهرم-فراشبند
۲۲- محور شیفت-گناوه
۲۳- محور یاسوج-شیراز
۲۴- محور عشق آباد-بردسکن-ده محمد
۲۵- محور قم-جعفریه
۲۶- محور قدیم مشهد-چناران
۲۷- محور شاندیز-زشک
۲۸- محور طرقبه-نقندر-کنگ
۲۹- محور طرقبه-جاقرق وبالعکس
۳۰- محور طرود-معلمان
۳۱- محور درح-ماهیرود
@ferdosesokhan
موجودات افسانه ای در ادبیات فارسی(1)
جن :
از موجودهای خیالی و افسانه ای فرهنگ عامه و خرافات مردم خاورمیانه و ایران است.
جن واژه ای عربی و به معنی موجود پنهان و نادیدنی است و در فارسی با مفهومی نزدیک به پری از این موجود نامریی یاد می شود.
در باور عوام، جن ها فقط در شب، تاریکی، تنهایی و در محل هایی مانند گرمابه، آب انبار، پستو و ویرانه و بیابان وجود دارند.
در باور عامه، جن به شکل انسان است با این تفاوت که پاهایش مانند بز سم دارد.
مژه های دراز او نیز با مژه ی انسان متفاوت است و رنگ موی او بور است.
هم زمان با زاده شدن هر نوزاد انسان، بین اجنه نیز نوزادی به دنیا می آید که شبیه نوزاد انسان است اما سیاه و لاغر و زشت.
جن ها مانند آدمیان جشن و سرور و شادمانی و گاهی هم عزاداری به راه می اندازند.
این مراسم بیش تر در گرمابه های عمومی و شب هنگام برگزار می شود.
کسی که شب تنها به حمام برود و دایم بسم الله نگوید جن به سراغ او می آید.
اگر کسی در تاریکی تنها به حمام برود و بی احتیاطی کند و در آن جا بخوابد، ناگاه متوجه می شود که دورادور او را جنیان گرفته اند، یا یکی دو جن در گوشه و کنار حمام مشغول شستشو هستند.
از ما بهتران :
همان جن است و چون به باور مردم عامی، به زبان آوردن نام جن شگون ندارد و ممکن است آن ها را حاضر کند.
بنابراین برای دلخوشی جن ها هم شده به آن ها '' از ما بهتران '' گفته می شود.
اژدها :
اژدها یکی از موجودات افسانهای در فرهنگهای جهان است و در اساطیر جهان جایگاه ویژهای دارد.
ضحاک ، مُعَرَّب اژدی دهاک است و صورتهای دیگری چون «اژدر»، «اژدرها» و «اژدهات» دارد، به معنی «ماری افسانهای و بزرگ، با دهان فراخ و گشاد.»
به معنی «مار یا افعی مهیب و سهمگین» است.
آل :
آل یا زائو ترسان موجودی خیالی و افسانه ای است.
در گذشته بر این باور بوده اند که اگر زن تازه زا را تنها بگذارند، آل آمده و او را آزار می دهد یا او را با خود می برد (یعنی می کشد).
آل موجودی نامریی به شکل زنی لاغر و بلند قد با پستان های آویخته توصیف شده است.
عوام بر این باور بوده اند که اگر زن زائو تنها بماند آل آمده و جگر او را ربوده و زائو می میرد.
برای جلوگیری از دستبرد آل باید دور بستر زائو را با کارد یا قیچی که با آن ناف نوزاد را بریده اند خط کشید.
اهریمن:
اهریمن پلیدی است و برای از بین بردن نیکی تلاش می کند، ولی چون دون و پست مایه است و اهورامزدا آگاه بر هر چیز است، پس سرانجام اهریمن نابود شده و اورمزد بر او چیره میشود و کار جهان یکسره به نیکی خواهد گرایید.
ادامه دارد ... .
مطلب برگرفته از: کانال عارفان
@ferdosesokhan
جن :
از موجودهای خیالی و افسانه ای فرهنگ عامه و خرافات مردم خاورمیانه و ایران است.
جن واژه ای عربی و به معنی موجود پنهان و نادیدنی است و در فارسی با مفهومی نزدیک به پری از این موجود نامریی یاد می شود.
در باور عوام، جن ها فقط در شب، تاریکی، تنهایی و در محل هایی مانند گرمابه، آب انبار، پستو و ویرانه و بیابان وجود دارند.
در باور عامه، جن به شکل انسان است با این تفاوت که پاهایش مانند بز سم دارد.
مژه های دراز او نیز با مژه ی انسان متفاوت است و رنگ موی او بور است.
هم زمان با زاده شدن هر نوزاد انسان، بین اجنه نیز نوزادی به دنیا می آید که شبیه نوزاد انسان است اما سیاه و لاغر و زشت.
جن ها مانند آدمیان جشن و سرور و شادمانی و گاهی هم عزاداری به راه می اندازند.
این مراسم بیش تر در گرمابه های عمومی و شب هنگام برگزار می شود.
کسی که شب تنها به حمام برود و دایم بسم الله نگوید جن به سراغ او می آید.
اگر کسی در تاریکی تنها به حمام برود و بی احتیاطی کند و در آن جا بخوابد، ناگاه متوجه می شود که دورادور او را جنیان گرفته اند، یا یکی دو جن در گوشه و کنار حمام مشغول شستشو هستند.
از ما بهتران :
همان جن است و چون به باور مردم عامی، به زبان آوردن نام جن شگون ندارد و ممکن است آن ها را حاضر کند.
بنابراین برای دلخوشی جن ها هم شده به آن ها '' از ما بهتران '' گفته می شود.
اژدها :
اژدها یکی از موجودات افسانهای در فرهنگهای جهان است و در اساطیر جهان جایگاه ویژهای دارد.
ضحاک ، مُعَرَّب اژدی دهاک است و صورتهای دیگری چون «اژدر»، «اژدرها» و «اژدهات» دارد، به معنی «ماری افسانهای و بزرگ، با دهان فراخ و گشاد.»
به معنی «مار یا افعی مهیب و سهمگین» است.
آل :
آل یا زائو ترسان موجودی خیالی و افسانه ای است.
در گذشته بر این باور بوده اند که اگر زن تازه زا را تنها بگذارند، آل آمده و او را آزار می دهد یا او را با خود می برد (یعنی می کشد).
آل موجودی نامریی به شکل زنی لاغر و بلند قد با پستان های آویخته توصیف شده است.
عوام بر این باور بوده اند که اگر زن زائو تنها بماند آل آمده و جگر او را ربوده و زائو می میرد.
برای جلوگیری از دستبرد آل باید دور بستر زائو را با کارد یا قیچی که با آن ناف نوزاد را بریده اند خط کشید.
اهریمن:
اهریمن پلیدی است و برای از بین بردن نیکی تلاش می کند، ولی چون دون و پست مایه است و اهورامزدا آگاه بر هر چیز است، پس سرانجام اهریمن نابود شده و اورمزد بر او چیره میشود و کار جهان یکسره به نیکی خواهد گرایید.
ادامه دارد ... .
مطلب برگرفته از: کانال عارفان
@ferdosesokhan
موجودات افسانه ای در ادبیات فارسی(2)
بختک :
بختک در افسانه ها و باور عامیانه ی ایرانی موجودی خیالی است که شب ها قصد خفه کردن آدم در خواب را دارد.
در این حالت که در واقع حالت فلجی موقت بدن است، بنا بر نظر عوام این موجود خیالی روی سینه ی افراد می نشیند و همه ی بدن او را در اختیار می گیرد و قفل می کند و انسان تنها شاهد ناتوانی خود است.
وی بختک را حس می کند ولی نمی تواند او را ببیند.
به باور عوام، بختک در جنگل ها و باغ ها و در میان درختان می گردد و ظاهرا این اعتقاد بر اثر ناآگاهی بر تاثیر گاز کربنیک درختان در شب بوده است که شخص خوابیده در زیر درخت را به خفگی می اندازد. اصطلاح "بختک روی زندگی کسی افتادن" از این موجود خیالی گرفته شده است.
پری :
در اوستا موجودی اهریمنی است که از او به عنوان زنی زیبا و فریبکار یاد شده که با پنهان و آشکار شدن پی در پی و تغییر شکل های گوناگون مردم را می فریبد و به بیراهه می کشاند.
در هفت خوان های رستم و اسفندیار زنی زیبا و آراسته است که رود می نوازد و پهلوانان را به شادکامی دعوت می کند، ولی دو پهلوان این اهریمن را می شناسند و او را می کشند.
در لغت نامه آمده است:
موجودی وهمی، صاحب پَر که اصلش از آتش است و به چشم نیاید و اغلب نیکوکار، برعکس دیو که بدکار است.
پری نوعی از جن به شمار می رود که دارای دو نوع نر و ماده است و در میان ایرانیان به نوع ماده ی جن پری گفته اند.
به کار بردن لفظ "جن و پری" نیز سبب شده است که معنای زن و مرد از آن به ذهن آید.
دیو :
دیو نزد هندواروپایی ها به معنی خدا بوده است، اما در ایران هم زمان با آغاز دوره ی مزدیسنی، رهبران مذهب نوین این خدای باستانی هندواروپایی را نشان شرک و اهریمن تصویر کردند.
با توجه به این که در هندوستان تغییر دین پیش نیامد، خدایان باستان همچنان محترم شمرده شده اند که بزرگ ترین آن ها ایندیرا است.
در اروپا واژه ی دیو Dio همچنان معنی خدای خود را به صورت عام تا امروز نگاه داشته است، به ویژه نزد قوم های لاتین.
در پهلوی دِو و در هندی باستان دیو است و از ریشه ی دیو به معنی درخشیدن است.
همین ریشه به معنی فریب دادن نیز هست.
گروهی از این دیوان، اهریمنان بیماری و انتشاردهندگان انواع بیماریها هستند.
دیو سپید :
دیوِ سپید بر پایه داستانهای شاهنامه نام فرمانروای دیوان در مازندران بود.
او کیکاووس شاه ایران و یارانش را به بند کشید و رستم برای آزادی آنان به نبرد وی رفت.
دیو سپید در غاری کیکاووس و یارانش را به بند کشید.
رستم به یاری اولاد دیو (نام دیوی دیگر) آن غار را یافت .
تنها به غار رفته و دیو سپید را خفته دید.
برای به جا آوردن آیین جوانمردی او را از خواب بیدار کرد و با وی جنگید.
یک دست و یک پایش را قطع کرد و جگرش را از سینه بیرون کشیده و از سر او کلاهخودی برای خویش ساخت و شاه و یارانش را آزاد کرد.
ادامه دارد...
مطلب برگرفته از: کانال عارفان
@ferdosesokhan
بختک :
بختک در افسانه ها و باور عامیانه ی ایرانی موجودی خیالی است که شب ها قصد خفه کردن آدم در خواب را دارد.
در این حالت که در واقع حالت فلجی موقت بدن است، بنا بر نظر عوام این موجود خیالی روی سینه ی افراد می نشیند و همه ی بدن او را در اختیار می گیرد و قفل می کند و انسان تنها شاهد ناتوانی خود است.
وی بختک را حس می کند ولی نمی تواند او را ببیند.
به باور عوام، بختک در جنگل ها و باغ ها و در میان درختان می گردد و ظاهرا این اعتقاد بر اثر ناآگاهی بر تاثیر گاز کربنیک درختان در شب بوده است که شخص خوابیده در زیر درخت را به خفگی می اندازد. اصطلاح "بختک روی زندگی کسی افتادن" از این موجود خیالی گرفته شده است.
پری :
در اوستا موجودی اهریمنی است که از او به عنوان زنی زیبا و فریبکار یاد شده که با پنهان و آشکار شدن پی در پی و تغییر شکل های گوناگون مردم را می فریبد و به بیراهه می کشاند.
در هفت خوان های رستم و اسفندیار زنی زیبا و آراسته است که رود می نوازد و پهلوانان را به شادکامی دعوت می کند، ولی دو پهلوان این اهریمن را می شناسند و او را می کشند.
در لغت نامه آمده است:
موجودی وهمی، صاحب پَر که اصلش از آتش است و به چشم نیاید و اغلب نیکوکار، برعکس دیو که بدکار است.
پری نوعی از جن به شمار می رود که دارای دو نوع نر و ماده است و در میان ایرانیان به نوع ماده ی جن پری گفته اند.
به کار بردن لفظ "جن و پری" نیز سبب شده است که معنای زن و مرد از آن به ذهن آید.
دیو :
دیو نزد هندواروپایی ها به معنی خدا بوده است، اما در ایران هم زمان با آغاز دوره ی مزدیسنی، رهبران مذهب نوین این خدای باستانی هندواروپایی را نشان شرک و اهریمن تصویر کردند.
با توجه به این که در هندوستان تغییر دین پیش نیامد، خدایان باستان همچنان محترم شمرده شده اند که بزرگ ترین آن ها ایندیرا است.
در اروپا واژه ی دیو Dio همچنان معنی خدای خود را به صورت عام تا امروز نگاه داشته است، به ویژه نزد قوم های لاتین.
در پهلوی دِو و در هندی باستان دیو است و از ریشه ی دیو به معنی درخشیدن است.
همین ریشه به معنی فریب دادن نیز هست.
گروهی از این دیوان، اهریمنان بیماری و انتشاردهندگان انواع بیماریها هستند.
دیو سپید :
دیوِ سپید بر پایه داستانهای شاهنامه نام فرمانروای دیوان در مازندران بود.
او کیکاووس شاه ایران و یارانش را به بند کشید و رستم برای آزادی آنان به نبرد وی رفت.
دیو سپید در غاری کیکاووس و یارانش را به بند کشید.
رستم به یاری اولاد دیو (نام دیوی دیگر) آن غار را یافت .
تنها به غار رفته و دیو سپید را خفته دید.
برای به جا آوردن آیین جوانمردی او را از خواب بیدار کرد و با وی جنگید.
یک دست و یک پایش را قطع کرد و جگرش را از سینه بیرون کشیده و از سر او کلاهخودی برای خویش ساخت و شاه و یارانش را آزاد کرد.
ادامه دارد...
مطلب برگرفته از: کانال عارفان
@ferdosesokhan
موجودات افسانه ای در ادبیات فارسی(3)
سیمرغ :
سیمُرغ نام یکی چهره های اسطوره ای-افسانهای ایرانی است.
او نقش مهمی در داستان های شاهنامه دارد. کُنامش کوه استورهای قاف است. دانا و خردمند است و به رازهای نهان آگاهی دارد.
زال را می پرورد و همواره او را زیر بال خویش پشتیبانی میکند.
به رستم در نبرد با اسفندیار رویین تن یاری میرساند و...
جز در شاهنامه دیگر شاعران پارسی گوی نیز سیمرغ را چهرهٔ داستان خود قرار دادهاند.
از آن دستهاست منطق الطیر عطار نیشابوری.
پیشینه ی حضور این مرغ اساطیری در فرهنگ ایرانی به دوران باستان میرسد.
از آن چه از اوستا و آثار پهلوی بر میآید، میتوان دریافت که سیمرغ، مرغی است فراخ بال که بر درختی درمان بخش به نام «ویسپوبیش» یا «هرویسپ تخمک» که در بردارندهٔ تخمه ی همه ی گیاهان است، آشیان دارد.
در اوستا اشاره شده که این درخت در دریای «وروکاشاً» یا «فراخکرت» قرار دارد.
واژه ی سیمرغ در اوستا به صورت «مرغوسئن» آمده که بخش نخستین آن به معنای «مرغ» است و بخش دوم آن با اندکی دگرگونی در پهلوی به صورت «سین» و در فارسی دری «سی» خوانده شده است و به هیچ روی نماینده ی عدد ۳۰ نیست؛ بلکه معنای آن همان «شاهین» است.
سیمرغ پس از اسلام هم در حماسههای پهلوانی و هم در آثار عرفانی حضور مییابد.
ورود سیمرغ یزدانی به شاهنامه با تولد «زال» آغاز میشود.
پس از شاهنامه ی فردوسی کتاب های دیگری نیز در ادبیات فارسی هست که در آن ها نشانی از سیمرغ و خصوصیاتش آمده است.
از جمله ی آن ها کتاب ها و رساله های زیر را میتوان بر شمرد: رسالة الطیر ابن سینا، ترجمه ی رسالة الطیر ابن سینا توسط شهاب الدین سهروردی، رسالة الطیر احمد غزالی، روضة الفریقین ابوالرجاء چاچی، نزهت نامهٔ علایی (نخستین دانش نامه به زبان فارسی)، بحر الفواید (متنی قدیمی از سده ی ششم که در سده یس چهار و پنج شکل گرفته و در نیمه ی دوم سده ی ششم در سرزمین شام نوشته شدهاست) و از همه مهم تر منطق الطیر عطار.
منطق الطیر عطار داستان سفر گروهی از مرغان به راهنمایی هد هد به کوه قاف برای رسیدن به آستان سیمرغ است.
هر مرغ به عنوان نماد دسته ی خاصی از انسانها تصویر میشود.
سختی های راه باعث میشود مرغان یکی یکی از ادامه ی راه منصرف شوند.
در پایان، سی مرغ به کوه قاف میرسند و در حالتی شهودی در مییابند که سیمرغ در حقیقت خودشان هستند.
سیمرغ گاهی با مرغان اساطیری دیگر مانند «عنقا» اشتباه میشود.
عنقا از ریشه ی «عنق» و به معنای «دارنده ی گردن دراز» است.
وجه مشترک سیمرغ و عنقا «مرغ بودن» و «افسانهای بودن» آن ها است.
در واقع عنقا یک اسطوره ی عرب است و سیمرغ یک اسطوره ی ایرانی.
عفریت:
عفریت یا عفریته همان ابلیس است.
گرچه معنای عام تری نیز دارد:
عفریت به معنای فرد گردنكش و خبیث نیز گفته شده است.
غول :
غولها یکی از موجودات افسانهای در فرهنگهای گوناگون هستند.
غولها را معمولن با پیکری بسیار بزرگ تصور میکنند.
غول های افسانه ای وسیله ای برای ترساندن کودکان هستند و از آن درشاهنامه ی فردوسی آمده که رستم غولی را کشته است
فولاد زره :
فولادزره نام یک دیو به صورت یک عفریت بزرگ شاخ دار در داستان امیر ارسلان نام دار است.
امیرارسلان نام دار یکی از داستانهای تخیلی بومی فارسی نوشته ی محمدعلی نقیبالممالک در زمان قاجار است. نقیبالممالک احتمالن این نام را از یک نثر حماسی قدیمیتر فارسی به نام "رموز حمزه" گرفته است.
در این داستان، فولادزره در هوا گشت میزند و زنان زیبا را نشان کرده و میدزدد. بنا بر این قصه ها این دیو در آغاز، سرکرده ی لشکر ملک خازن، شاه پریان و فرمانروای دشت زهرگیاه بوده اسن.
مادر فولادزره که جادوگری بسیار توانا بود تن و بدن فولادزره را به وسیله ی افسون و طلسمی، نسبت به همه سلاحها آسیبناپذیر ساخت به جر یک سلاح به نام شمشیر زمردنگار.
در پایان داستان، هم فولادزره و هم مادر او به دست امیرارسلان کشته میشوند. در زبان عوام به زنان درشتاندام و قوی و نازیبا و پررو در اصطلاح "مادر فولادزره" می گویند.
ادامه دارد ... .
مطلب برگرفته از: کانال عارفان
@ferdosesokhan
سیمرغ :
سیمُرغ نام یکی چهره های اسطوره ای-افسانهای ایرانی است.
او نقش مهمی در داستان های شاهنامه دارد. کُنامش کوه استورهای قاف است. دانا و خردمند است و به رازهای نهان آگاهی دارد.
زال را می پرورد و همواره او را زیر بال خویش پشتیبانی میکند.
به رستم در نبرد با اسفندیار رویین تن یاری میرساند و...
جز در شاهنامه دیگر شاعران پارسی گوی نیز سیمرغ را چهرهٔ داستان خود قرار دادهاند.
از آن دستهاست منطق الطیر عطار نیشابوری.
پیشینه ی حضور این مرغ اساطیری در فرهنگ ایرانی به دوران باستان میرسد.
از آن چه از اوستا و آثار پهلوی بر میآید، میتوان دریافت که سیمرغ، مرغی است فراخ بال که بر درختی درمان بخش به نام «ویسپوبیش» یا «هرویسپ تخمک» که در بردارندهٔ تخمه ی همه ی گیاهان است، آشیان دارد.
در اوستا اشاره شده که این درخت در دریای «وروکاشاً» یا «فراخکرت» قرار دارد.
واژه ی سیمرغ در اوستا به صورت «مرغوسئن» آمده که بخش نخستین آن به معنای «مرغ» است و بخش دوم آن با اندکی دگرگونی در پهلوی به صورت «سین» و در فارسی دری «سی» خوانده شده است و به هیچ روی نماینده ی عدد ۳۰ نیست؛ بلکه معنای آن همان «شاهین» است.
سیمرغ پس از اسلام هم در حماسههای پهلوانی و هم در آثار عرفانی حضور مییابد.
ورود سیمرغ یزدانی به شاهنامه با تولد «زال» آغاز میشود.
پس از شاهنامه ی فردوسی کتاب های دیگری نیز در ادبیات فارسی هست که در آن ها نشانی از سیمرغ و خصوصیاتش آمده است.
از جمله ی آن ها کتاب ها و رساله های زیر را میتوان بر شمرد: رسالة الطیر ابن سینا، ترجمه ی رسالة الطیر ابن سینا توسط شهاب الدین سهروردی، رسالة الطیر احمد غزالی، روضة الفریقین ابوالرجاء چاچی، نزهت نامهٔ علایی (نخستین دانش نامه به زبان فارسی)، بحر الفواید (متنی قدیمی از سده ی ششم که در سده یس چهار و پنج شکل گرفته و در نیمه ی دوم سده ی ششم در سرزمین شام نوشته شدهاست) و از همه مهم تر منطق الطیر عطار.
منطق الطیر عطار داستان سفر گروهی از مرغان به راهنمایی هد هد به کوه قاف برای رسیدن به آستان سیمرغ است.
هر مرغ به عنوان نماد دسته ی خاصی از انسانها تصویر میشود.
سختی های راه باعث میشود مرغان یکی یکی از ادامه ی راه منصرف شوند.
در پایان، سی مرغ به کوه قاف میرسند و در حالتی شهودی در مییابند که سیمرغ در حقیقت خودشان هستند.
سیمرغ گاهی با مرغان اساطیری دیگر مانند «عنقا» اشتباه میشود.
عنقا از ریشه ی «عنق» و به معنای «دارنده ی گردن دراز» است.
وجه مشترک سیمرغ و عنقا «مرغ بودن» و «افسانهای بودن» آن ها است.
در واقع عنقا یک اسطوره ی عرب است و سیمرغ یک اسطوره ی ایرانی.
عفریت:
عفریت یا عفریته همان ابلیس است.
گرچه معنای عام تری نیز دارد:
عفریت به معنای فرد گردنكش و خبیث نیز گفته شده است.
غول :
غولها یکی از موجودات افسانهای در فرهنگهای گوناگون هستند.
غولها را معمولن با پیکری بسیار بزرگ تصور میکنند.
غول های افسانه ای وسیله ای برای ترساندن کودکان هستند و از آن درشاهنامه ی فردوسی آمده که رستم غولی را کشته است
فولاد زره :
فولادزره نام یک دیو به صورت یک عفریت بزرگ شاخ دار در داستان امیر ارسلان نام دار است.
امیرارسلان نام دار یکی از داستانهای تخیلی بومی فارسی نوشته ی محمدعلی نقیبالممالک در زمان قاجار است. نقیبالممالک احتمالن این نام را از یک نثر حماسی قدیمیتر فارسی به نام "رموز حمزه" گرفته است.
در این داستان، فولادزره در هوا گشت میزند و زنان زیبا را نشان کرده و میدزدد. بنا بر این قصه ها این دیو در آغاز، سرکرده ی لشکر ملک خازن، شاه پریان و فرمانروای دشت زهرگیاه بوده اسن.
مادر فولادزره که جادوگری بسیار توانا بود تن و بدن فولادزره را به وسیله ی افسون و طلسمی، نسبت به همه سلاحها آسیبناپذیر ساخت به جر یک سلاح به نام شمشیر زمردنگار.
در پایان داستان، هم فولادزره و هم مادر او به دست امیرارسلان کشته میشوند. در زبان عوام به زنان درشتاندام و قوی و نازیبا و پررو در اصطلاح "مادر فولادزره" می گویند.
ادامه دارد ... .
مطلب برگرفته از: کانال عارفان
@ferdosesokhan
موجودات افسانه ای در ادبیات فارسی(4)
ققنوس:
ققنوس موجودی افسانهای است که هر چند سال یکبار تخم میگذارد و فورا آتش میگیرد و میسوزد و از خاکستر آن دوباره زاده میشود.
علامه دهخدا از قول "برهان" گوید:
ققنوس هزار سال عمر کند و چون هزار سال بگذرد و عمرش به آخر آید هیزم بسیار جمع سازد و بر بالای آن نشیند و سرودن آغاز کند و مست گردد و بال بر هم زند، چنان که آتشی از بال او بجهد و در هیزم افتد و خود با هیزم بسوزد و از خاکسترش تخمی پدید آید و او را جفت نمی باشد و موسیقی را از آواز او دریافته اند.
در فرهنگ زبان انگلیسی، ققنوس Phoenix پرنده ای است افسانه ای و بسیار زیبا و منحصر به فرد در نوع خود كه بنا بر افسانه ها ۵۰۰ یا ٦۰۰ سال در صحراهای عرب عمر می كند، خود را بر تلی از خاشاك می سوزاند، از خاكسترش دگر بار با طراوت جوانی سر بر می آورد و دور دیگری از زندگی را می گذراند و غالبن تمثیلی است از فنا ناپذیری و حیات جاودان.
لولوخورخوره:
لولو خورخوره یا لولو موجودی خیالی است ساخته و پرداخته پندار افراد برای ترساندن کودکان شیطان.
مادران و پدران معمولن برای کنترل رفتار کودک کوچک، به ویژه برای اطمینان از این که کودک غذای خود را بخورد به او تلقین میکنند که در صورت بدرفتاری یا نخوردن غدا، لولو آنان را خواهد خورد.
شکل و ریخت خاصی برای لولوخورخوره تعریف نشده است.
در حقیقت واژه ی لولو واژه ای فرانسوی به معنی گرگ است که در زبان فرانسوی آن را Le Loup می نویسند و لُلو می خوانند.
در اروپا و به ویژه در فرانسه رسم بر این است که مردم کودکان خود را به هنگام شیطنت و بازیگوشی از گرگ بترسانند و ایرانیانی که در دوره ی قاجار به اروپا رفتند و بیشترشان نیز در فرانسه بودند، پس از بازگشت به ایران کودکان خود را به همان روش و سنت اروپایی از لُلو یعنی گرگ می ترسانیدند و این واژه رفته رفته به لولو تبدیل شد.
صفت خورخوره به معنای «بسیارخوار» است.
گاه لولوخورخوره به معنای موجودی نامرئی است که وسایل خانه را می دزدد.
نسناس :
نسناس نام جانوری افسانهای و موهوم شبیه به انسان است.
این نام در گذشته گاهی در متنهای زیستشناسی فارسی در برابر واژه ی میمون به کار میرفته که نام عمومی گروهی از آدمنمایان (گوریل، شمپانزه، اورانگوتان، گیبون) است.
در فرهنگ عامه به نوعی بوزینه ی بی دم هم گفته میشود.
نسناس در برخی فرهنگهای فارسی چنین معنی شده است:
* جانورى بود چهارچشم سرخروى درازبالا سبزموى، در حد هندوستان، چون گوسفند بود، او را صید كنند و خورند اهل هندوستان.
(لغتنامهء اسدى) (اوبهى).
* جنسىاند از خلق كه بر یك پاى مىجهند. (دهار).
* نوعى از حیوان كه بر یك پاى جهد.
(غیاث اللغات از منتخب اللغات و كشف اللغات) (از آنندراج).
* صاحب حیوةالحیوان نوشته كه:
نِسْناس ، نوعى از حیوان است كه بهصورت نصف آدمى باشد چنان كه یك گوش و یك دست و یك پاى دارد و به طور مردم در عربى كلام كند...
* و در تواریخ بهجت العالم نوشته كه:
نسناس در نواحى عدن و عمان بسیار است .
"پایان "
مطلب برگرفته از: کانال عارفان
@ferdosesokhan
ققنوس:
ققنوس موجودی افسانهای است که هر چند سال یکبار تخم میگذارد و فورا آتش میگیرد و میسوزد و از خاکستر آن دوباره زاده میشود.
علامه دهخدا از قول "برهان" گوید:
ققنوس هزار سال عمر کند و چون هزار سال بگذرد و عمرش به آخر آید هیزم بسیار جمع سازد و بر بالای آن نشیند و سرودن آغاز کند و مست گردد و بال بر هم زند، چنان که آتشی از بال او بجهد و در هیزم افتد و خود با هیزم بسوزد و از خاکسترش تخمی پدید آید و او را جفت نمی باشد و موسیقی را از آواز او دریافته اند.
در فرهنگ زبان انگلیسی، ققنوس Phoenix پرنده ای است افسانه ای و بسیار زیبا و منحصر به فرد در نوع خود كه بنا بر افسانه ها ۵۰۰ یا ٦۰۰ سال در صحراهای عرب عمر می كند، خود را بر تلی از خاشاك می سوزاند، از خاكسترش دگر بار با طراوت جوانی سر بر می آورد و دور دیگری از زندگی را می گذراند و غالبن تمثیلی است از فنا ناپذیری و حیات جاودان.
لولوخورخوره:
لولو خورخوره یا لولو موجودی خیالی است ساخته و پرداخته پندار افراد برای ترساندن کودکان شیطان.
مادران و پدران معمولن برای کنترل رفتار کودک کوچک، به ویژه برای اطمینان از این که کودک غذای خود را بخورد به او تلقین میکنند که در صورت بدرفتاری یا نخوردن غدا، لولو آنان را خواهد خورد.
شکل و ریخت خاصی برای لولوخورخوره تعریف نشده است.
در حقیقت واژه ی لولو واژه ای فرانسوی به معنی گرگ است که در زبان فرانسوی آن را Le Loup می نویسند و لُلو می خوانند.
در اروپا و به ویژه در فرانسه رسم بر این است که مردم کودکان خود را به هنگام شیطنت و بازیگوشی از گرگ بترسانند و ایرانیانی که در دوره ی قاجار به اروپا رفتند و بیشترشان نیز در فرانسه بودند، پس از بازگشت به ایران کودکان خود را به همان روش و سنت اروپایی از لُلو یعنی گرگ می ترسانیدند و این واژه رفته رفته به لولو تبدیل شد.
صفت خورخوره به معنای «بسیارخوار» است.
گاه لولوخورخوره به معنای موجودی نامرئی است که وسایل خانه را می دزدد.
نسناس :
نسناس نام جانوری افسانهای و موهوم شبیه به انسان است.
این نام در گذشته گاهی در متنهای زیستشناسی فارسی در برابر واژه ی میمون به کار میرفته که نام عمومی گروهی از آدمنمایان (گوریل، شمپانزه، اورانگوتان، گیبون) است.
در فرهنگ عامه به نوعی بوزینه ی بی دم هم گفته میشود.
نسناس در برخی فرهنگهای فارسی چنین معنی شده است:
* جانورى بود چهارچشم سرخروى درازبالا سبزموى، در حد هندوستان، چون گوسفند بود، او را صید كنند و خورند اهل هندوستان.
(لغتنامهء اسدى) (اوبهى).
* جنسىاند از خلق كه بر یك پاى مىجهند. (دهار).
* نوعى از حیوان كه بر یك پاى جهد.
(غیاث اللغات از منتخب اللغات و كشف اللغات) (از آنندراج).
* صاحب حیوةالحیوان نوشته كه:
نِسْناس ، نوعى از حیوان است كه بهصورت نصف آدمى باشد چنان كه یك گوش و یك دست و یك پاى دارد و به طور مردم در عربى كلام كند...
* و در تواریخ بهجت العالم نوشته كه:
نسناس در نواحى عدن و عمان بسیار است .
"پایان "
مطلب برگرفته از: کانال عارفان
@ferdosesokhan
گلستان_سعدی_به_کوشش_استاد_خلیل_خطیب.pdf
9.4 MB
گلستان سعدی
با معنی واژه ها و شرح بیت ها و جمله های دشوار و برخی نکته های دستوری و ادبی
به کوشش : دکتر خلیل خطیب رهبر
@ferdosesokhan
با معنی واژه ها و شرح بیت ها و جمله های دشوار و برخی نکته های دستوری و ادبی
به کوشش : دکتر خلیل خطیب رهبر
@ferdosesokhan
فردوسی نامه. گردآوری و تالیف ابوالقاسم انجوی شیرازی
جلد1: مردم و فردوسی.
جلد2: مردم و شاهنامه.
جلد3: مردم و قهرمانان شاهنامه
@ferdosesokhan
👇👇👇👇👇
جلد1: مردم و فردوسی.
جلد2: مردم و شاهنامه.
جلد3: مردم و قهرمانان شاهنامه
@ferdosesokhan
👇👇👇👇👇
🔴 در صورتی که در معرض #سیل قرار دارید، یک کوله پشتی یا کیسه بر دارید و اقلام زیر را جمع آوری کنید.
◽️پتوی کوچک
◽️آب در بسته
◽️پلاستیک زباله بزرگ
◽️چراغ قوه
◽️چسب
◽️کاغذ و خودکار
◽️فندک یا کبریت در داخل پلاستیک
◽️مقداری خوراک با انرژی ۳۶۰۰+ کیلوکالری (ترجیحتون بر شکلات، خشکبار باشد)
◽️یک جفت دستکش
◽️کاغذ توالت
◽️سوت
◽️مقداری طناب
◽️ماسک
◽️کیت کمک های اولیه
◽️شمع (در پلاستیک)
◽️چاقو
◽️منبع تغذیه موبایل (مانند پاور بانک و کابل شارژ)
◽️یک دست لباس اضافه سبک
◽️نوار بهداشتی
◽️پول نقد
◽️از پوشیدن لباس سنگین یا لباس هایی که جذب آب بالایی دارند خودداری کنید.
اقدامات لازم در هنگام مواجهه با سیل:
◾️مکان های امن در مقابل سیل را از قبل شناسایی کنید
◾️اگر دستور تخلیه داده شد، سریعا مکان را ترک کنید، به هیچ عنوان مانع مسیر عبور سایرین نشوید
◾️از وضعیت آب و هوای روزهای آینده اطلاع پیدا کنید (رادیو)
◾️در سیل راه نروید، شنا نکنید و در آب سیل رانندگی نکنید
◾️از پل هایی که آب در زیر آنها با شدت جاری است دور کنید، سیل می تواند باعث تخریب آنها شود
◾️اگر خودروی شما در سیل روان گیر کرده، داخل خودرو بمانید، اگر آب در حال بالا آمدن و ورود به خودروست، روی سقف خودرو پناه بگیرید.
◾️اگر در ساختمان گیر افتادید، به بالاترین طبقه بروید. در مکان در بسته نمانید، ممکن است سیل شما را گیر بی اندازد. اگر لازم شد به سوی پشت بام بروید.
◽️اقدامات پس از سیل:
به دستور مقامات محلی گوش کنید، تنها هنگامی که اعلام وضعیت امن شد به خانه بازگردید.
◽️به جز موارد اضطراری، از رانندگی خودداری کنید
◽️پس از سیل، ممکن است مار یا سایر حیوانات یا حشرات در خانه باشند، جهت نظافت خانه، از دستکش های ضخیم و چکمه بلند استفاده کنید.
◽️مواظب برق گرفتگی باشید، به وسایل الکتریکی برقی دست نزنید، اگر سطح خانه هنوز دارای آب گرفتگی است، برق را قطع کنید.
◽️در آب سیل راه نروید، ممکن است در معرض آلودگی های بسیار خطرناک قرار بگیرید.
◽️از بخاری، ژنراتور های سوختی تنها در صورت باز بودن محل عبور هوا استفاده کنید.
منبع: ترجمه از کمپین آمادگی وزارت امنیت میهن ایالات متحده آمریکا
@ferdosesokhan
◽️پتوی کوچک
◽️آب در بسته
◽️پلاستیک زباله بزرگ
◽️چراغ قوه
◽️چسب
◽️کاغذ و خودکار
◽️فندک یا کبریت در داخل پلاستیک
◽️مقداری خوراک با انرژی ۳۶۰۰+ کیلوکالری (ترجیحتون بر شکلات، خشکبار باشد)
◽️یک جفت دستکش
◽️کاغذ توالت
◽️سوت
◽️مقداری طناب
◽️ماسک
◽️کیت کمک های اولیه
◽️شمع (در پلاستیک)
◽️چاقو
◽️منبع تغذیه موبایل (مانند پاور بانک و کابل شارژ)
◽️یک دست لباس اضافه سبک
◽️نوار بهداشتی
◽️پول نقد
◽️از پوشیدن لباس سنگین یا لباس هایی که جذب آب بالایی دارند خودداری کنید.
اقدامات لازم در هنگام مواجهه با سیل:
◾️مکان های امن در مقابل سیل را از قبل شناسایی کنید
◾️اگر دستور تخلیه داده شد، سریعا مکان را ترک کنید، به هیچ عنوان مانع مسیر عبور سایرین نشوید
◾️از وضعیت آب و هوای روزهای آینده اطلاع پیدا کنید (رادیو)
◾️در سیل راه نروید، شنا نکنید و در آب سیل رانندگی نکنید
◾️از پل هایی که آب در زیر آنها با شدت جاری است دور کنید، سیل می تواند باعث تخریب آنها شود
◾️اگر خودروی شما در سیل روان گیر کرده، داخل خودرو بمانید، اگر آب در حال بالا آمدن و ورود به خودروست، روی سقف خودرو پناه بگیرید.
◾️اگر در ساختمان گیر افتادید، به بالاترین طبقه بروید. در مکان در بسته نمانید، ممکن است سیل شما را گیر بی اندازد. اگر لازم شد به سوی پشت بام بروید.
◽️اقدامات پس از سیل:
به دستور مقامات محلی گوش کنید، تنها هنگامی که اعلام وضعیت امن شد به خانه بازگردید.
◽️به جز موارد اضطراری، از رانندگی خودداری کنید
◽️پس از سیل، ممکن است مار یا سایر حیوانات یا حشرات در خانه باشند، جهت نظافت خانه، از دستکش های ضخیم و چکمه بلند استفاده کنید.
◽️مواظب برق گرفتگی باشید، به وسایل الکتریکی برقی دست نزنید، اگر سطح خانه هنوز دارای آب گرفتگی است، برق را قطع کنید.
◽️در آب سیل راه نروید، ممکن است در معرض آلودگی های بسیار خطرناک قرار بگیرید.
◽️از بخاری، ژنراتور های سوختی تنها در صورت باز بودن محل عبور هوا استفاده کنید.
منبع: ترجمه از کمپین آمادگی وزارت امنیت میهن ایالات متحده آمریکا
@ferdosesokhan
حكايت #گره_زدن_سبزه چیست؟
در اوستا چندین بار از #کیومرث سخن به میان آمده و او را #اولین پادشاه و نیز #نخستین_بشر نامیده است.
گفته های #حمزه_اصفهانی در کتاب سنی ملوک الارض و انبیاء و گفته های مسعودی در کتاب مروج الذهب جلد دوم و بیرونی در کتاب آثار الباقیه بر پایهً همان آگاهی است که در منابع پهلوی وجود دارد.
#مشیه و #مشیانه که پسر و دختر دوقلوی کیومرث بودند روز سیزده فروردین برای اولین بار در جهان با هم ازدواج نمودند.
در آن زمان چون عقد و نکاحی شناخته شده نبود آن دو به وسیله گره زدن دو شاخه پایهً ازدواج خود را بنا نهادند.
این مراسم را بویژه دختران و پسران دم بخت انجام میدادند و امروز هم دختران و پسران برای بستن پیمان زناشویی نیت می کنند و علف گره می زنند.
این رسم از زمان کیانیان تقریباً متروک شد ولی در زمان هخامنشیان دوباره شروع شده و تا امروز باقی مانده است.
در کتاب مجمل التواریخ چنین آمده " اول مردی که به زمین ظاهر شد پارسیان او را کل شاه گویند.
پسر و دختری از او ماند که مشیه و مشیانه نام گرفتند و روز سیزدهً نوروز با هم ازدواج کردند
و در مدت پنجاه سال هیجده فرزند بوجود آوردند و چون مردند جهان نود و چهار سال بی پادشاه بماند " .
چنانکه در بحث جشن نوروز اشاره شد
کوردهای ایران و عراق که زرتشت را از خود می دانند روز سیزدهم فروردین را جزو جشن نوروز به حساب می آورند.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیران دبیرستان
@ferdosesokhan
در اوستا چندین بار از #کیومرث سخن به میان آمده و او را #اولین پادشاه و نیز #نخستین_بشر نامیده است.
گفته های #حمزه_اصفهانی در کتاب سنی ملوک الارض و انبیاء و گفته های مسعودی در کتاب مروج الذهب جلد دوم و بیرونی در کتاب آثار الباقیه بر پایهً همان آگاهی است که در منابع پهلوی وجود دارد.
#مشیه و #مشیانه که پسر و دختر دوقلوی کیومرث بودند روز سیزده فروردین برای اولین بار در جهان با هم ازدواج نمودند.
در آن زمان چون عقد و نکاحی شناخته شده نبود آن دو به وسیله گره زدن دو شاخه پایهً ازدواج خود را بنا نهادند.
این مراسم را بویژه دختران و پسران دم بخت انجام میدادند و امروز هم دختران و پسران برای بستن پیمان زناشویی نیت می کنند و علف گره می زنند.
این رسم از زمان کیانیان تقریباً متروک شد ولی در زمان هخامنشیان دوباره شروع شده و تا امروز باقی مانده است.
در کتاب مجمل التواریخ چنین آمده " اول مردی که به زمین ظاهر شد پارسیان او را کل شاه گویند.
پسر و دختری از او ماند که مشیه و مشیانه نام گرفتند و روز سیزدهً نوروز با هم ازدواج کردند
و در مدت پنجاه سال هیجده فرزند بوجود آوردند و چون مردند جهان نود و چهار سال بی پادشاه بماند " .
چنانکه در بحث جشن نوروز اشاره شد
کوردهای ایران و عراق که زرتشت را از خود می دانند روز سیزدهم فروردین را جزو جشن نوروز به حساب می آورند.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیران دبیرستان
@ferdosesokhan
پیامبر مهربانی ها رسول اکرم صلیالله علیه و آله در آیینه ی مثنوی معنوی حضرت مولانا
در مثنوی مولوی، لفظ و نام پیامبر اسلام، نزدیک به پانصد بار و به مناسبتهای مختلف، فضای مثنوی را عطرآگین کرده است.
شیوه ای که مولوی برای وصف پیامبر اکرم (ص ) در کتاب خویش برگزیده است، با دیگر شاعران پیش و پس از او تفاوت دارد. در دیوان شاعران بزرگ فارسی، پس از حمد خداوند، به وصف پیامبر پرداخته اند اما در مثنوی، شیوه کار به گونه ای دیگر است. نام پیامبر در سراسر مثنوی ذکر شده است و جای معینی ندارد.
مولانا در موقعیتهای مختلف، یادآوری نام پیامبر را در ذهن خویش لازم میبیند و خاضعانه از نام مبارک آن حضرت برای حضور در مثنوی دعوت می کند. این گونه مطالب به اقتضای حال عرفانی مولوی در هنگام سرودن مثنوی مطرح شده است. مولوی در توصیف خاتم پیامبران و برای بیان مقام آن حضرت در مقایسه با سایر پیامبران الهی، به مسأله جزء و کل اشاره می کند. او معتقد است که نام احمد نام جمله انبیاء است. همچنان که کل شامل جزء هم می شود و وقتی که عدد صد بیاید، نود هم در ضمن آن موجود است .
نام احمد نام جمله انبیاست
چون که صد آمد نود هم پیش ماست
مولوی وجود خاتم انبیاء را جامع همه کمالات می داند. چراکه معتقد است که در وجود خاتم پیامبران، همه لطایف و اسرار انبیاء نهفته است.
مولوی اخلاق و منش رسول گرامی اسلام را نمودار کمال مراتب تمام اولیا و سالکان طریق حق می داند و او را مقدم بر همه پیامبران می شناسد، اگرچه پس از همه آنان به رسالت رسیده است. مولوی برای فهم این مسئله به یک مثال ساده اکتفا می کند و آن این است که همواره میوه که غایت مراتب وجودی درخت است، پس از آن به وجود می آید.
او در مقایسه با سایر پیامبران بسان میوه ای است که درخت نبوت به بار آورده است. لذا به رغم آنکه در آخر همه آنها قرار گرفته بر همه آنها تقدم دارد.
مولوی همین تمثیل را برای خاتمیت پیامبر نیز مطرح می کند زیرا پیامبر در ظاهر آخرین پیامبر است، اما در حقیقت درخت نبوت در طول تاریخ به حیات خود ادامه داده تا میوه ای چون محمد(ص) را به بار آورد. پس نبوت به واسطه پیامبر استمرار و اکمال یافته است.
گر به صورت من ز آدم زاده ام
من به معنی جدّ جدّ افتاده ام
تصویری که از حضرت رسول در مثنوی ارائه می شود، بیانگر نهایت عشق و ارادت مولوی در حق این مربی و مرشد بزرگ بشریت است. مولوی احوال رسول گرامی اسلام را نمودار کمال مراتب اولیاء و سالکان طریق حق می داند.
مولوی سیرت و سنت رسول اکرم (ص) را کمال مطلوب اهل عرفان معرفی می کند و از آن در جهت تعلیم عرفان عملی استفاده میکند. بهترین گواه بر این ادعا، کتاب مثنوی اوست».
@ferdosesokhan
🌹🌹🌹🌹مبعث پیامبر مهربانی ها رسول اکرم صلیالله علیه و آله بر همه ی مسلمین جهان مبارک باد🌹🌹🌹🌹
در مثنوی مولوی، لفظ و نام پیامبر اسلام، نزدیک به پانصد بار و به مناسبتهای مختلف، فضای مثنوی را عطرآگین کرده است.
شیوه ای که مولوی برای وصف پیامبر اکرم (ص ) در کتاب خویش برگزیده است، با دیگر شاعران پیش و پس از او تفاوت دارد. در دیوان شاعران بزرگ فارسی، پس از حمد خداوند، به وصف پیامبر پرداخته اند اما در مثنوی، شیوه کار به گونه ای دیگر است. نام پیامبر در سراسر مثنوی ذکر شده است و جای معینی ندارد.
مولانا در موقعیتهای مختلف، یادآوری نام پیامبر را در ذهن خویش لازم میبیند و خاضعانه از نام مبارک آن حضرت برای حضور در مثنوی دعوت می کند. این گونه مطالب به اقتضای حال عرفانی مولوی در هنگام سرودن مثنوی مطرح شده است. مولوی در توصیف خاتم پیامبران و برای بیان مقام آن حضرت در مقایسه با سایر پیامبران الهی، به مسأله جزء و کل اشاره می کند. او معتقد است که نام احمد نام جمله انبیاء است. همچنان که کل شامل جزء هم می شود و وقتی که عدد صد بیاید، نود هم در ضمن آن موجود است .
نام احمد نام جمله انبیاست
چون که صد آمد نود هم پیش ماست
مولوی وجود خاتم انبیاء را جامع همه کمالات می داند. چراکه معتقد است که در وجود خاتم پیامبران، همه لطایف و اسرار انبیاء نهفته است.
مولوی اخلاق و منش رسول گرامی اسلام را نمودار کمال مراتب تمام اولیا و سالکان طریق حق می داند و او را مقدم بر همه پیامبران می شناسد، اگرچه پس از همه آنان به رسالت رسیده است. مولوی برای فهم این مسئله به یک مثال ساده اکتفا می کند و آن این است که همواره میوه که غایت مراتب وجودی درخت است، پس از آن به وجود می آید.
او در مقایسه با سایر پیامبران بسان میوه ای است که درخت نبوت به بار آورده است. لذا به رغم آنکه در آخر همه آنها قرار گرفته بر همه آنها تقدم دارد.
مولوی همین تمثیل را برای خاتمیت پیامبر نیز مطرح می کند زیرا پیامبر در ظاهر آخرین پیامبر است، اما در حقیقت درخت نبوت در طول تاریخ به حیات خود ادامه داده تا میوه ای چون محمد(ص) را به بار آورد. پس نبوت به واسطه پیامبر استمرار و اکمال یافته است.
گر به صورت من ز آدم زاده ام
من به معنی جدّ جدّ افتاده ام
تصویری که از حضرت رسول در مثنوی ارائه می شود، بیانگر نهایت عشق و ارادت مولوی در حق این مربی و مرشد بزرگ بشریت است. مولوی احوال رسول گرامی اسلام را نمودار کمال مراتب اولیاء و سالکان طریق حق می داند.
مولوی سیرت و سنت رسول اکرم (ص) را کمال مطلوب اهل عرفان معرفی می کند و از آن در جهت تعلیم عرفان عملی استفاده میکند. بهترین گواه بر این ادعا، کتاب مثنوی اوست».
@ferdosesokhan
🌹🌹🌹🌹مبعث پیامبر مهربانی ها رسول اکرم صلیالله علیه و آله بر همه ی مسلمین جهان مبارک باد🌹🌹🌹🌹