گلستان_سعدی_به_کوشش_استاد_خلیل_خطیب.pdf
9.4 MB
گلستان سعدی
با معنی واژه ها و شرح بیت ها و جمله های دشوار و برخی نکته های دستوری و ادبی
به کوشش : دکتر خلیل خطیب رهبر
@ferdosesokhan
با معنی واژه ها و شرح بیت ها و جمله های دشوار و برخی نکته های دستوری و ادبی
به کوشش : دکتر خلیل خطیب رهبر
@ferdosesokhan
فردوسی نامه. گردآوری و تالیف ابوالقاسم انجوی شیرازی
جلد1: مردم و فردوسی.
جلد2: مردم و شاهنامه.
جلد3: مردم و قهرمانان شاهنامه
@ferdosesokhan
👇👇👇👇👇
جلد1: مردم و فردوسی.
جلد2: مردم و شاهنامه.
جلد3: مردم و قهرمانان شاهنامه
@ferdosesokhan
👇👇👇👇👇
🔴 در صورتی که در معرض #سیل قرار دارید، یک کوله پشتی یا کیسه بر دارید و اقلام زیر را جمع آوری کنید.
◽️پتوی کوچک
◽️آب در بسته
◽️پلاستیک زباله بزرگ
◽️چراغ قوه
◽️چسب
◽️کاغذ و خودکار
◽️فندک یا کبریت در داخل پلاستیک
◽️مقداری خوراک با انرژی ۳۶۰۰+ کیلوکالری (ترجیحتون بر شکلات، خشکبار باشد)
◽️یک جفت دستکش
◽️کاغذ توالت
◽️سوت
◽️مقداری طناب
◽️ماسک
◽️کیت کمک های اولیه
◽️شمع (در پلاستیک)
◽️چاقو
◽️منبع تغذیه موبایل (مانند پاور بانک و کابل شارژ)
◽️یک دست لباس اضافه سبک
◽️نوار بهداشتی
◽️پول نقد
◽️از پوشیدن لباس سنگین یا لباس هایی که جذب آب بالایی دارند خودداری کنید.
اقدامات لازم در هنگام مواجهه با سیل:
◾️مکان های امن در مقابل سیل را از قبل شناسایی کنید
◾️اگر دستور تخلیه داده شد، سریعا مکان را ترک کنید، به هیچ عنوان مانع مسیر عبور سایرین نشوید
◾️از وضعیت آب و هوای روزهای آینده اطلاع پیدا کنید (رادیو)
◾️در سیل راه نروید، شنا نکنید و در آب سیل رانندگی نکنید
◾️از پل هایی که آب در زیر آنها با شدت جاری است دور کنید، سیل می تواند باعث تخریب آنها شود
◾️اگر خودروی شما در سیل روان گیر کرده، داخل خودرو بمانید، اگر آب در حال بالا آمدن و ورود به خودروست، روی سقف خودرو پناه بگیرید.
◾️اگر در ساختمان گیر افتادید، به بالاترین طبقه بروید. در مکان در بسته نمانید، ممکن است سیل شما را گیر بی اندازد. اگر لازم شد به سوی پشت بام بروید.
◽️اقدامات پس از سیل:
به دستور مقامات محلی گوش کنید، تنها هنگامی که اعلام وضعیت امن شد به خانه بازگردید.
◽️به جز موارد اضطراری، از رانندگی خودداری کنید
◽️پس از سیل، ممکن است مار یا سایر حیوانات یا حشرات در خانه باشند، جهت نظافت خانه، از دستکش های ضخیم و چکمه بلند استفاده کنید.
◽️مواظب برق گرفتگی باشید، به وسایل الکتریکی برقی دست نزنید، اگر سطح خانه هنوز دارای آب گرفتگی است، برق را قطع کنید.
◽️در آب سیل راه نروید، ممکن است در معرض آلودگی های بسیار خطرناک قرار بگیرید.
◽️از بخاری، ژنراتور های سوختی تنها در صورت باز بودن محل عبور هوا استفاده کنید.
منبع: ترجمه از کمپین آمادگی وزارت امنیت میهن ایالات متحده آمریکا
@ferdosesokhan
◽️پتوی کوچک
◽️آب در بسته
◽️پلاستیک زباله بزرگ
◽️چراغ قوه
◽️چسب
◽️کاغذ و خودکار
◽️فندک یا کبریت در داخل پلاستیک
◽️مقداری خوراک با انرژی ۳۶۰۰+ کیلوکالری (ترجیحتون بر شکلات، خشکبار باشد)
◽️یک جفت دستکش
◽️کاغذ توالت
◽️سوت
◽️مقداری طناب
◽️ماسک
◽️کیت کمک های اولیه
◽️شمع (در پلاستیک)
◽️چاقو
◽️منبع تغذیه موبایل (مانند پاور بانک و کابل شارژ)
◽️یک دست لباس اضافه سبک
◽️نوار بهداشتی
◽️پول نقد
◽️از پوشیدن لباس سنگین یا لباس هایی که جذب آب بالایی دارند خودداری کنید.
اقدامات لازم در هنگام مواجهه با سیل:
◾️مکان های امن در مقابل سیل را از قبل شناسایی کنید
◾️اگر دستور تخلیه داده شد، سریعا مکان را ترک کنید، به هیچ عنوان مانع مسیر عبور سایرین نشوید
◾️از وضعیت آب و هوای روزهای آینده اطلاع پیدا کنید (رادیو)
◾️در سیل راه نروید، شنا نکنید و در آب سیل رانندگی نکنید
◾️از پل هایی که آب در زیر آنها با شدت جاری است دور کنید، سیل می تواند باعث تخریب آنها شود
◾️اگر خودروی شما در سیل روان گیر کرده، داخل خودرو بمانید، اگر آب در حال بالا آمدن و ورود به خودروست، روی سقف خودرو پناه بگیرید.
◾️اگر در ساختمان گیر افتادید، به بالاترین طبقه بروید. در مکان در بسته نمانید، ممکن است سیل شما را گیر بی اندازد. اگر لازم شد به سوی پشت بام بروید.
◽️اقدامات پس از سیل:
به دستور مقامات محلی گوش کنید، تنها هنگامی که اعلام وضعیت امن شد به خانه بازگردید.
◽️به جز موارد اضطراری، از رانندگی خودداری کنید
◽️پس از سیل، ممکن است مار یا سایر حیوانات یا حشرات در خانه باشند، جهت نظافت خانه، از دستکش های ضخیم و چکمه بلند استفاده کنید.
◽️مواظب برق گرفتگی باشید، به وسایل الکتریکی برقی دست نزنید، اگر سطح خانه هنوز دارای آب گرفتگی است، برق را قطع کنید.
◽️در آب سیل راه نروید، ممکن است در معرض آلودگی های بسیار خطرناک قرار بگیرید.
◽️از بخاری، ژنراتور های سوختی تنها در صورت باز بودن محل عبور هوا استفاده کنید.
منبع: ترجمه از کمپین آمادگی وزارت امنیت میهن ایالات متحده آمریکا
@ferdosesokhan
حكايت #گره_زدن_سبزه چیست؟
در اوستا چندین بار از #کیومرث سخن به میان آمده و او را #اولین پادشاه و نیز #نخستین_بشر نامیده است.
گفته های #حمزه_اصفهانی در کتاب سنی ملوک الارض و انبیاء و گفته های مسعودی در کتاب مروج الذهب جلد دوم و بیرونی در کتاب آثار الباقیه بر پایهً همان آگاهی است که در منابع پهلوی وجود دارد.
#مشیه و #مشیانه که پسر و دختر دوقلوی کیومرث بودند روز سیزده فروردین برای اولین بار در جهان با هم ازدواج نمودند.
در آن زمان چون عقد و نکاحی شناخته شده نبود آن دو به وسیله گره زدن دو شاخه پایهً ازدواج خود را بنا نهادند.
این مراسم را بویژه دختران و پسران دم بخت انجام میدادند و امروز هم دختران و پسران برای بستن پیمان زناشویی نیت می کنند و علف گره می زنند.
این رسم از زمان کیانیان تقریباً متروک شد ولی در زمان هخامنشیان دوباره شروع شده و تا امروز باقی مانده است.
در کتاب مجمل التواریخ چنین آمده " اول مردی که به زمین ظاهر شد پارسیان او را کل شاه گویند.
پسر و دختری از او ماند که مشیه و مشیانه نام گرفتند و روز سیزدهً نوروز با هم ازدواج کردند
و در مدت پنجاه سال هیجده فرزند بوجود آوردند و چون مردند جهان نود و چهار سال بی پادشاه بماند " .
چنانکه در بحث جشن نوروز اشاره شد
کوردهای ایران و عراق که زرتشت را از خود می دانند روز سیزدهم فروردین را جزو جشن نوروز به حساب می آورند.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیران دبیرستان
@ferdosesokhan
در اوستا چندین بار از #کیومرث سخن به میان آمده و او را #اولین پادشاه و نیز #نخستین_بشر نامیده است.
گفته های #حمزه_اصفهانی در کتاب سنی ملوک الارض و انبیاء و گفته های مسعودی در کتاب مروج الذهب جلد دوم و بیرونی در کتاب آثار الباقیه بر پایهً همان آگاهی است که در منابع پهلوی وجود دارد.
#مشیه و #مشیانه که پسر و دختر دوقلوی کیومرث بودند روز سیزده فروردین برای اولین بار در جهان با هم ازدواج نمودند.
در آن زمان چون عقد و نکاحی شناخته شده نبود آن دو به وسیله گره زدن دو شاخه پایهً ازدواج خود را بنا نهادند.
این مراسم را بویژه دختران و پسران دم بخت انجام میدادند و امروز هم دختران و پسران برای بستن پیمان زناشویی نیت می کنند و علف گره می زنند.
این رسم از زمان کیانیان تقریباً متروک شد ولی در زمان هخامنشیان دوباره شروع شده و تا امروز باقی مانده است.
در کتاب مجمل التواریخ چنین آمده " اول مردی که به زمین ظاهر شد پارسیان او را کل شاه گویند.
پسر و دختری از او ماند که مشیه و مشیانه نام گرفتند و روز سیزدهً نوروز با هم ازدواج کردند
و در مدت پنجاه سال هیجده فرزند بوجود آوردند و چون مردند جهان نود و چهار سال بی پادشاه بماند " .
چنانکه در بحث جشن نوروز اشاره شد
کوردهای ایران و عراق که زرتشت را از خود می دانند روز سیزدهم فروردین را جزو جشن نوروز به حساب می آورند.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیران دبیرستان
@ferdosesokhan
پیامبر مهربانی ها رسول اکرم صلیالله علیه و آله در آیینه ی مثنوی معنوی حضرت مولانا
در مثنوی مولوی، لفظ و نام پیامبر اسلام، نزدیک به پانصد بار و به مناسبتهای مختلف، فضای مثنوی را عطرآگین کرده است.
شیوه ای که مولوی برای وصف پیامبر اکرم (ص ) در کتاب خویش برگزیده است، با دیگر شاعران پیش و پس از او تفاوت دارد. در دیوان شاعران بزرگ فارسی، پس از حمد خداوند، به وصف پیامبر پرداخته اند اما در مثنوی، شیوه کار به گونه ای دیگر است. نام پیامبر در سراسر مثنوی ذکر شده است و جای معینی ندارد.
مولانا در موقعیتهای مختلف، یادآوری نام پیامبر را در ذهن خویش لازم میبیند و خاضعانه از نام مبارک آن حضرت برای حضور در مثنوی دعوت می کند. این گونه مطالب به اقتضای حال عرفانی مولوی در هنگام سرودن مثنوی مطرح شده است. مولوی در توصیف خاتم پیامبران و برای بیان مقام آن حضرت در مقایسه با سایر پیامبران الهی، به مسأله جزء و کل اشاره می کند. او معتقد است که نام احمد نام جمله انبیاء است. همچنان که کل شامل جزء هم می شود و وقتی که عدد صد بیاید، نود هم در ضمن آن موجود است .
نام احمد نام جمله انبیاست
چون که صد آمد نود هم پیش ماست
مولوی وجود خاتم انبیاء را جامع همه کمالات می داند. چراکه معتقد است که در وجود خاتم پیامبران، همه لطایف و اسرار انبیاء نهفته است.
مولوی اخلاق و منش رسول گرامی اسلام را نمودار کمال مراتب تمام اولیا و سالکان طریق حق می داند و او را مقدم بر همه پیامبران می شناسد، اگرچه پس از همه آنان به رسالت رسیده است. مولوی برای فهم این مسئله به یک مثال ساده اکتفا می کند و آن این است که همواره میوه که غایت مراتب وجودی درخت است، پس از آن به وجود می آید.
او در مقایسه با سایر پیامبران بسان میوه ای است که درخت نبوت به بار آورده است. لذا به رغم آنکه در آخر همه آنها قرار گرفته بر همه آنها تقدم دارد.
مولوی همین تمثیل را برای خاتمیت پیامبر نیز مطرح می کند زیرا پیامبر در ظاهر آخرین پیامبر است، اما در حقیقت درخت نبوت در طول تاریخ به حیات خود ادامه داده تا میوه ای چون محمد(ص) را به بار آورد. پس نبوت به واسطه پیامبر استمرار و اکمال یافته است.
گر به صورت من ز آدم زاده ام
من به معنی جدّ جدّ افتاده ام
تصویری که از حضرت رسول در مثنوی ارائه می شود، بیانگر نهایت عشق و ارادت مولوی در حق این مربی و مرشد بزرگ بشریت است. مولوی احوال رسول گرامی اسلام را نمودار کمال مراتب اولیاء و سالکان طریق حق می داند.
مولوی سیرت و سنت رسول اکرم (ص) را کمال مطلوب اهل عرفان معرفی می کند و از آن در جهت تعلیم عرفان عملی استفاده میکند. بهترین گواه بر این ادعا، کتاب مثنوی اوست».
@ferdosesokhan
🌹🌹🌹🌹مبعث پیامبر مهربانی ها رسول اکرم صلیالله علیه و آله بر همه ی مسلمین جهان مبارک باد🌹🌹🌹🌹
در مثنوی مولوی، لفظ و نام پیامبر اسلام، نزدیک به پانصد بار و به مناسبتهای مختلف، فضای مثنوی را عطرآگین کرده است.
شیوه ای که مولوی برای وصف پیامبر اکرم (ص ) در کتاب خویش برگزیده است، با دیگر شاعران پیش و پس از او تفاوت دارد. در دیوان شاعران بزرگ فارسی، پس از حمد خداوند، به وصف پیامبر پرداخته اند اما در مثنوی، شیوه کار به گونه ای دیگر است. نام پیامبر در سراسر مثنوی ذکر شده است و جای معینی ندارد.
مولانا در موقعیتهای مختلف، یادآوری نام پیامبر را در ذهن خویش لازم میبیند و خاضعانه از نام مبارک آن حضرت برای حضور در مثنوی دعوت می کند. این گونه مطالب به اقتضای حال عرفانی مولوی در هنگام سرودن مثنوی مطرح شده است. مولوی در توصیف خاتم پیامبران و برای بیان مقام آن حضرت در مقایسه با سایر پیامبران الهی، به مسأله جزء و کل اشاره می کند. او معتقد است که نام احمد نام جمله انبیاء است. همچنان که کل شامل جزء هم می شود و وقتی که عدد صد بیاید، نود هم در ضمن آن موجود است .
نام احمد نام جمله انبیاست
چون که صد آمد نود هم پیش ماست
مولوی وجود خاتم انبیاء را جامع همه کمالات می داند. چراکه معتقد است که در وجود خاتم پیامبران، همه لطایف و اسرار انبیاء نهفته است.
مولوی اخلاق و منش رسول گرامی اسلام را نمودار کمال مراتب تمام اولیا و سالکان طریق حق می داند و او را مقدم بر همه پیامبران می شناسد، اگرچه پس از همه آنان به رسالت رسیده است. مولوی برای فهم این مسئله به یک مثال ساده اکتفا می کند و آن این است که همواره میوه که غایت مراتب وجودی درخت است، پس از آن به وجود می آید.
او در مقایسه با سایر پیامبران بسان میوه ای است که درخت نبوت به بار آورده است. لذا به رغم آنکه در آخر همه آنها قرار گرفته بر همه آنها تقدم دارد.
مولوی همین تمثیل را برای خاتمیت پیامبر نیز مطرح می کند زیرا پیامبر در ظاهر آخرین پیامبر است، اما در حقیقت درخت نبوت در طول تاریخ به حیات خود ادامه داده تا میوه ای چون محمد(ص) را به بار آورد. پس نبوت به واسطه پیامبر استمرار و اکمال یافته است.
گر به صورت من ز آدم زاده ام
من به معنی جدّ جدّ افتاده ام
تصویری که از حضرت رسول در مثنوی ارائه می شود، بیانگر نهایت عشق و ارادت مولوی در حق این مربی و مرشد بزرگ بشریت است. مولوی احوال رسول گرامی اسلام را نمودار کمال مراتب اولیاء و سالکان طریق حق می داند.
مولوی سیرت و سنت رسول اکرم (ص) را کمال مطلوب اهل عرفان معرفی می کند و از آن در جهت تعلیم عرفان عملی استفاده میکند. بهترین گواه بر این ادعا، کتاب مثنوی اوست».
@ferdosesokhan
🌹🌹🌹🌹مبعث پیامبر مهربانی ها رسول اکرم صلیالله علیه و آله بر همه ی مسلمین جهان مبارک باد🌹🌹🌹🌹
فلسفه اب ریختن پشت سر مسافر
هرمزان در سمت فرمانداري خوزستان انجام وظيفه ميكرد. هرمزان كه يكي ازفرمانداران جنگ قادسيّه بود.بعداز نبردی در شهر شوشتر و زماني كه هرمزان در نتيجه خيانت يك نفر با وضعی نااميد كننده روبرو شد، نخست در قلعهاي پناه گرفت و به ابوموسي اشعري، فرمانده تازيها آگاهي داد كه هر گاه او را امان دهد، خود را تسليم وي خواهد كرد.ابوموسي اشعري نيز موافقت كرد از كشتن او بگذرد و وي را به مدينه نزد عمربن الخطاب بفرستد تا خليفه درباره او تصميم بگيرد. با اين وجود، ابوموسي اشعري دستور داد، تمام 900 نفر سرباز هرمزان را كه در آن قلعه اسير شده بودند، گردن بزنند.پس از اينكه تازيها هرمزان را وارد مدينه كردند، ... لباس رسمي هرمزان را كه ردائي از ديباي زربفت بود كه تازيها تا آن زمان به چشم نديده بودند، به او پوشاندند و تاج جواهرنشان او را كه»آذين« نام داشت بر سرش گذاشتند و وي را به مسجدي كه عمر در آن خفته بود، بردند تا عمر تكليف هرمزان را تعيين سازد.عمر درگوشهاي از مسجد خفته و تازيانه اي زير سر خود گذاشته بود. هرمزان، پس از ورودبه مسجد،نگاهيبهاطرافانداخت و پرسش كرد: »پس اميرالمؤمنين كجاست؟« تازيهاي نگهبان بهعمر اشاره اي كردند و پاسخ دادند: مگر نمي بيني، آن اميرالمؤمنين است.
... سپس عمر از خواب برخاست. عمر نخست كمي با هرمزان گفتگو كرد و سپس فرمانداد، او را بكشند. هرمزان درخواست كرد، پيش از كشته شدن به او كمي آب آشاميدني بدهند. عمر با درخواست هرمزان موافقت كرد و هنگامي كه ظرف آب را به دست هرمزان دادند، او در آشاميدن آب درنگ كرد. عمر سبب اين كار را پرسش نمود. هرمزان پاسخ داد، بيم دارد، در هنگام نوشيدن آب، او را بكشند. عمر قول داد تا آن آب را ننوشد، كشته نخواهد شد. پس از اينكه هرمزان از عمر اين قول را گرفت، آب را بر زمين ريخت. عمر نيز ناچار به قول خود وفا كرد و از كشتن او درگذشت.این باعث بوجودآمدن فلسفهای شد که با ریختن آب بر زمین، یعنی زندگی دوباره به شخصی داده می شود تا مسافر برود و سالم بماند.
@hekayatemasalha
@ferdosesokhan
هرمزان در سمت فرمانداري خوزستان انجام وظيفه ميكرد. هرمزان كه يكي ازفرمانداران جنگ قادسيّه بود.بعداز نبردی در شهر شوشتر و زماني كه هرمزان در نتيجه خيانت يك نفر با وضعی نااميد كننده روبرو شد، نخست در قلعهاي پناه گرفت و به ابوموسي اشعري، فرمانده تازيها آگاهي داد كه هر گاه او را امان دهد، خود را تسليم وي خواهد كرد.ابوموسي اشعري نيز موافقت كرد از كشتن او بگذرد و وي را به مدينه نزد عمربن الخطاب بفرستد تا خليفه درباره او تصميم بگيرد. با اين وجود، ابوموسي اشعري دستور داد، تمام 900 نفر سرباز هرمزان را كه در آن قلعه اسير شده بودند، گردن بزنند.پس از اينكه تازيها هرمزان را وارد مدينه كردند، ... لباس رسمي هرمزان را كه ردائي از ديباي زربفت بود كه تازيها تا آن زمان به چشم نديده بودند، به او پوشاندند و تاج جواهرنشان او را كه»آذين« نام داشت بر سرش گذاشتند و وي را به مسجدي كه عمر در آن خفته بود، بردند تا عمر تكليف هرمزان را تعيين سازد.عمر درگوشهاي از مسجد خفته و تازيانه اي زير سر خود گذاشته بود. هرمزان، پس از ورودبه مسجد،نگاهيبهاطرافانداخت و پرسش كرد: »پس اميرالمؤمنين كجاست؟« تازيهاي نگهبان بهعمر اشاره اي كردند و پاسخ دادند: مگر نمي بيني، آن اميرالمؤمنين است.
... سپس عمر از خواب برخاست. عمر نخست كمي با هرمزان گفتگو كرد و سپس فرمانداد، او را بكشند. هرمزان درخواست كرد، پيش از كشته شدن به او كمي آب آشاميدني بدهند. عمر با درخواست هرمزان موافقت كرد و هنگامي كه ظرف آب را به دست هرمزان دادند، او در آشاميدن آب درنگ كرد. عمر سبب اين كار را پرسش نمود. هرمزان پاسخ داد، بيم دارد، در هنگام نوشيدن آب، او را بكشند. عمر قول داد تا آن آب را ننوشد، كشته نخواهد شد. پس از اينكه هرمزان از عمر اين قول را گرفت، آب را بر زمين ريخت. عمر نيز ناچار به قول خود وفا كرد و از كشتن او درگذشت.این باعث بوجودآمدن فلسفهای شد که با ریختن آب بر زمین، یعنی زندگی دوباره به شخصی داده می شود تا مسافر برود و سالم بماند.
@hekayatemasalha
@ferdosesokhan
معناى خاتميت در بسط تجربه نبوى
مولوی تفسیر میکند خاتمیت چندمعنادارد:
یکی اینکه ایشان آخرین پیامبربود.
و اما یک معنی که عارفان ذکر کرده اند: خاتم کسی است که همه ی مراتب را پشت سرگذاشته باشد یعنی روی دست همه زده باشد
پیامبر که خاتم انبیا و خاتم نبوت بود، بالاترین مرتبه را پانهاده و از آن بالاتر تصور نمیرفت و نخواهد رفت یعنی تمام شد.
و این نردبان و این پله را تا آخرش پیمود.
معناى خاتميت در بسط تجربه نبوى :
1⃣معنای اول اینکه پس از پیامبر اسلام، پیامبر دیگری نخواهد آمد.
2⃣معنای دوم اینکه پس از شریعت اسلام، شریعت تازه ای نخواهد آمد.
3⃣معنای سوم اینکه سرزمین تاریخ، دیگر پیامبر پرور نیست و بقول فلاسفه، جنبه های اعدادی نبوت دیگر فراهم نیست.
4⃣معنای چهارم که لازمه معنای اول است اینکه دیگر کار پیامبرانه نباید کرد و این همان معنای ظریفی است که اکنون به آن تاکید کردیم.》
《بسیاری از افراد به ظاهر از پیامبرخاتم پیروی می کنند اما هنگام سرکشی های نفس، خود پیامبری می کنند.
پیامبرانه عمل کردن، یعنی بدون استناد به دلیل کلی یا قانون قرینه ی عینی، و فقط به دلیل تجربه شخصی، احساس تکلیف دینی کردن و دست به عمل زدن و حکم خود را بر دیگران حاکم دانستن، این پیامبری کردن است و دوران پیامبری کردن دیگر گذشته است.
این همان ولایتی است که با وفات پیامبر برای همیشه روی در نقاب کشید و خاتمه ی مطلق یافت》
"انافتحنا "یعنی همین که خداوند به پیامبر فرمود:
ما همه ی درها را به روی توگشودیم و فتوح رانصیب تو کردیم
و بالاخره این سفره دار، این میزبان، این خوانباشی همه اینها را در اختیار میهمانان خودش قرارداده تا ذائقه هر میهمان کدام را بطلبد.
و حالا شاید شرط پیداکردن یک ذائقه خوب هم از رسیدن به این بینش که
"همه ی این عالم ساخته وپرداخته خداونداست و تحت مدیریت اوست" حاصل شود.
@MolaviPoet
@ferdosesokhan
مولوی تفسیر میکند خاتمیت چندمعنادارد:
یکی اینکه ایشان آخرین پیامبربود.
و اما یک معنی که عارفان ذکر کرده اند: خاتم کسی است که همه ی مراتب را پشت سرگذاشته باشد یعنی روی دست همه زده باشد
پیامبر که خاتم انبیا و خاتم نبوت بود، بالاترین مرتبه را پانهاده و از آن بالاتر تصور نمیرفت و نخواهد رفت یعنی تمام شد.
و این نردبان و این پله را تا آخرش پیمود.
معناى خاتميت در بسط تجربه نبوى :
1⃣معنای اول اینکه پس از پیامبر اسلام، پیامبر دیگری نخواهد آمد.
2⃣معنای دوم اینکه پس از شریعت اسلام، شریعت تازه ای نخواهد آمد.
3⃣معنای سوم اینکه سرزمین تاریخ، دیگر پیامبر پرور نیست و بقول فلاسفه، جنبه های اعدادی نبوت دیگر فراهم نیست.
4⃣معنای چهارم که لازمه معنای اول است اینکه دیگر کار پیامبرانه نباید کرد و این همان معنای ظریفی است که اکنون به آن تاکید کردیم.》
《بسیاری از افراد به ظاهر از پیامبرخاتم پیروی می کنند اما هنگام سرکشی های نفس، خود پیامبری می کنند.
پیامبرانه عمل کردن، یعنی بدون استناد به دلیل کلی یا قانون قرینه ی عینی، و فقط به دلیل تجربه شخصی، احساس تکلیف دینی کردن و دست به عمل زدن و حکم خود را بر دیگران حاکم دانستن، این پیامبری کردن است و دوران پیامبری کردن دیگر گذشته است.
این همان ولایتی است که با وفات پیامبر برای همیشه روی در نقاب کشید و خاتمه ی مطلق یافت》
"انافتحنا "یعنی همین که خداوند به پیامبر فرمود:
ما همه ی درها را به روی توگشودیم و فتوح رانصیب تو کردیم
و بالاخره این سفره دار، این میزبان، این خوانباشی همه اینها را در اختیار میهمانان خودش قرارداده تا ذائقه هر میهمان کدام را بطلبد.
و حالا شاید شرط پیداکردن یک ذائقه خوب هم از رسیدن به این بینش که
"همه ی این عالم ساخته وپرداخته خداونداست و تحت مدیریت اوست" حاصل شود.
@MolaviPoet
@ferdosesokhan
فرهنگ عامه :
ماشین مشدی ممدلی
مرحوم مشهدی محمدعلی از درشکچهچیهای تهران قدیم بود که به خاطر شغلش همه او را میشناختند. مشدی ممدلی صاحب چند رأس اسب و درشکه بود و در میان سورچیهای تهران نفوذ فوقالعاده ای داشت. خودش مالک چند درشکه بود و در شهر کار میکرد.
مردم هر روز او را میدیدند و برایش دست بلند میکردند و با او سلام و علیک داشتند. بعد از رواج اتومبیل، کسب و کار سورچیها کساد شد. مشدی ممدلی هم چند دستگاه اتوبوس کوچک خرید و بدین ترتیب شخصیت تازهای یافت. در آن زمان، شوفری شغلی محبوب و مورد احترام مردم بود و بسیاری از جوانان آرزو داشتند که روزی شوفر شوند.
شهرت مشدی ممدلی سورچی و حسن خلق او سبب شده بود بچههای شیطان و بازیگوش تهران تا او را در درشکهاش میدیدند سر به سرش بگذارند.
بعدها که مشدی ممدلی ماشین هم خرید دنبال ماشینش میدویدند و دستهجمعی این شعر مشهور را میخواندند:
ماشین مشدی ممدلی
نه بوق داره نه صندلی
با پرده های مخملی
با چوبهای جنگلی
صندلیهاش فنر داره
شوفر بی هنر داره
بالاخره تو صف شدم
با پررویی به این و اون تنه زدم
توی اُتول سوار شدم
آبلمبو چون انار شدم
لهیده چون هلو شدم
سیاه چون لولو شدم
برشته چون لبو شدم
دایی بودم عمو شدم
حسن فرازمند در روزنامه اطلاعات یکی از حکایتهای در مورد مشدی ممدلی را چنین نقل میکند که مشهدی محمدعلی از پولدارهای معروف تهران بود و زمانی که خیابانهای تهران سنگفرش و یا خاکی بوده، صاحب یک اتومبیل استون مارتین بوده است. راننده وی در خیابانهای شهر مسافرکشی میکرده و از آنجا که مشهدی محمدعلی خسیس بوده است، به وضعیت خودروی خود رسیدگی نمیکرد، به گونهای که صندلیهایش تق و لق، سپرها و گلگیرهایش آویزان و بدون بوق و چراغ بوده و با گذر از خیابان صدا میداده است.
مشدی ممدلی سورچی به رحمت خدا رفت و دیگر اثری از درشکه و اتوبوسش بر جای نماند، اما هنوز پس از هفتاد هشتاد سال، وقتی مردم ماشین قراضهای میبینند زیر لب این ترانه میگفتند.
@adaboparsi
@ferdosesokhan
ماشین مشدی ممدلی
مرحوم مشهدی محمدعلی از درشکچهچیهای تهران قدیم بود که به خاطر شغلش همه او را میشناختند. مشدی ممدلی صاحب چند رأس اسب و درشکه بود و در میان سورچیهای تهران نفوذ فوقالعاده ای داشت. خودش مالک چند درشکه بود و در شهر کار میکرد.
مردم هر روز او را میدیدند و برایش دست بلند میکردند و با او سلام و علیک داشتند. بعد از رواج اتومبیل، کسب و کار سورچیها کساد شد. مشدی ممدلی هم چند دستگاه اتوبوس کوچک خرید و بدین ترتیب شخصیت تازهای یافت. در آن زمان، شوفری شغلی محبوب و مورد احترام مردم بود و بسیاری از جوانان آرزو داشتند که روزی شوفر شوند.
شهرت مشدی ممدلی سورچی و حسن خلق او سبب شده بود بچههای شیطان و بازیگوش تهران تا او را در درشکهاش میدیدند سر به سرش بگذارند.
بعدها که مشدی ممدلی ماشین هم خرید دنبال ماشینش میدویدند و دستهجمعی این شعر مشهور را میخواندند:
ماشین مشدی ممدلی
نه بوق داره نه صندلی
با پرده های مخملی
با چوبهای جنگلی
صندلیهاش فنر داره
شوفر بی هنر داره
بالاخره تو صف شدم
با پررویی به این و اون تنه زدم
توی اُتول سوار شدم
آبلمبو چون انار شدم
لهیده چون هلو شدم
سیاه چون لولو شدم
برشته چون لبو شدم
دایی بودم عمو شدم
حسن فرازمند در روزنامه اطلاعات یکی از حکایتهای در مورد مشدی ممدلی را چنین نقل میکند که مشهدی محمدعلی از پولدارهای معروف تهران بود و زمانی که خیابانهای تهران سنگفرش و یا خاکی بوده، صاحب یک اتومبیل استون مارتین بوده است. راننده وی در خیابانهای شهر مسافرکشی میکرده و از آنجا که مشهدی محمدعلی خسیس بوده است، به وضعیت خودروی خود رسیدگی نمیکرد، به گونهای که صندلیهایش تق و لق، سپرها و گلگیرهایش آویزان و بدون بوق و چراغ بوده و با گذر از خیابان صدا میداده است.
مشدی ممدلی سورچی به رحمت خدا رفت و دیگر اثری از درشکه و اتوبوسش بر جای نماند، اما هنوز پس از هفتاد هشتاد سال، وقتی مردم ماشین قراضهای میبینند زیر لب این ترانه میگفتند.
@adaboparsi
@ferdosesokhan
نمادهای جانوران در اندیشه ی ایرانیان
پروانه نماد و نشانه ی مهر و دوستی و جانسپاری و از خودگذشتن در میان نویسندگان ایران و در اندیشه ی ایرانی "پروانه" است که با شگفتی هر چه بیشتر چندان خویش را به شمع و چراغ می زند تا بسوزد و در پای معشوق خود که همان فروغ و نور و چراغ است بمیرد و خاکستر شود. و در این سوختن به هیچ کس داوری (شکایت) نبرد . و از هیچ کس پناه نخواهد و از هیچ کس یاری نپذیرد . و سوختن در راه معشوق را چون جان شیرین گرامی دارد. شتر نشانه ی آهستگی و درنگ و بردباری در میان ایرانیان "شتر" است که خار می خورد و بار می برد و آهسته آهسته در میان بیابان های تشنه و تفته ی ایران زمین راه می پیماید و مردمان را از شهری به شهری می رساند و بارها را از اینجا به آنجا می کشاند ، و در برابر چندین کار و سختی از خداوند (صاحب) خود جیزی نمی خواهد و اگر خاری در بیابان پیدا کند می خورد و اگر پس از چند روز ، آبی در رهگذار خویش بیابد می نوشد و بر کسی از این همه تشنگی و گرسنگی نمی خروشد و همه ی سختی ها و دردها را بر خود هموار می کند . سگ نشانه ی گذشت و پیمانداری و وفا "سگ" است که پاره استخوان خشک می خورد و با آنکه گوشتخوار است به کمی نواله جو می سازد و گله گوسپندان فربه ی پرگوشت را از چنگ و دندان گرگان و دیگر درندگان رهایی می بخشد . و بسیار دیده شده که در این راه جان شیرین را از دست می دهد . و در چنگال شیر و پلنگ یا گرگان بیشمار پاره پاره می شود تا گوسپندان را رهایی بخشد ، و در شب های سرد که استخوان مردمان از سرما می ترکد بر بالای بام و یا کنار دیوار ، خانه ی خداوندش (صاحبش) را پاسبانی می کند .تا دزد و درنده و دروغ به آن خانه زیان نرساند. شاهین نشان ی برتر منشی و غرور و بلند پروازی ، "شاهین" یا عقاب است که در بلندای آسمان و بر فراز ابرها پرواز می کند و خانه اش را در افراز تخته سنگ های کوه های بلند می سازد و هنگام نشستن نیز بر بلندترین تخته سنگ می نشیند ، و خویشتن را از همه برتر و بالاتر می داند ، و سر به هیچ نیرو خم نمی کند . شیر نشانه ی نیرو و پیروزی "شیر" است که پادشاه جنگل یا پادشاه درندگانش می خوانند و هیچ جانوری را یارای برابری با او نیست و رفتار او نیز بسیار با شکوه و ترسناک است و هیچگاه با شکم پر به جانوران یورش نمی برد . روباه نشانه ی دورویی و نیرنگ " روباه " است که بسیار تیزهوش است اما هوش و زیرکی خویش را در راه دزدی و دستبرد زدن به لانه ی مرغان دهکده یا مرغکان بیابان به کار می برد و همواره نیز از این زیرکی خود برخوردار و کامیاب می شود اما گاه باشد که در راه یکی از دزدی ها به چنگ سگ پاسبان افتد که بیاری خروس که پیام آور سروش است شبها بیدار می ماند. تا دزد و دروغ را به لانه و دهکده راه ندهد.
@gulfpersi
@ferdosesokhan
پروانه نماد و نشانه ی مهر و دوستی و جانسپاری و از خودگذشتن در میان نویسندگان ایران و در اندیشه ی ایرانی "پروانه" است که با شگفتی هر چه بیشتر چندان خویش را به شمع و چراغ می زند تا بسوزد و در پای معشوق خود که همان فروغ و نور و چراغ است بمیرد و خاکستر شود. و در این سوختن به هیچ کس داوری (شکایت) نبرد . و از هیچ کس پناه نخواهد و از هیچ کس یاری نپذیرد . و سوختن در راه معشوق را چون جان شیرین گرامی دارد. شتر نشانه ی آهستگی و درنگ و بردباری در میان ایرانیان "شتر" است که خار می خورد و بار می برد و آهسته آهسته در میان بیابان های تشنه و تفته ی ایران زمین راه می پیماید و مردمان را از شهری به شهری می رساند و بارها را از اینجا به آنجا می کشاند ، و در برابر چندین کار و سختی از خداوند (صاحب) خود جیزی نمی خواهد و اگر خاری در بیابان پیدا کند می خورد و اگر پس از چند روز ، آبی در رهگذار خویش بیابد می نوشد و بر کسی از این همه تشنگی و گرسنگی نمی خروشد و همه ی سختی ها و دردها را بر خود هموار می کند . سگ نشانه ی گذشت و پیمانداری و وفا "سگ" است که پاره استخوان خشک می خورد و با آنکه گوشتخوار است به کمی نواله جو می سازد و گله گوسپندان فربه ی پرگوشت را از چنگ و دندان گرگان و دیگر درندگان رهایی می بخشد . و بسیار دیده شده که در این راه جان شیرین را از دست می دهد . و در چنگال شیر و پلنگ یا گرگان بیشمار پاره پاره می شود تا گوسپندان را رهایی بخشد ، و در شب های سرد که استخوان مردمان از سرما می ترکد بر بالای بام و یا کنار دیوار ، خانه ی خداوندش (صاحبش) را پاسبانی می کند .تا دزد و درنده و دروغ به آن خانه زیان نرساند. شاهین نشان ی برتر منشی و غرور و بلند پروازی ، "شاهین" یا عقاب است که در بلندای آسمان و بر فراز ابرها پرواز می کند و خانه اش را در افراز تخته سنگ های کوه های بلند می سازد و هنگام نشستن نیز بر بلندترین تخته سنگ می نشیند ، و خویشتن را از همه برتر و بالاتر می داند ، و سر به هیچ نیرو خم نمی کند . شیر نشانه ی نیرو و پیروزی "شیر" است که پادشاه جنگل یا پادشاه درندگانش می خوانند و هیچ جانوری را یارای برابری با او نیست و رفتار او نیز بسیار با شکوه و ترسناک است و هیچگاه با شکم پر به جانوران یورش نمی برد . روباه نشانه ی دورویی و نیرنگ " روباه " است که بسیار تیزهوش است اما هوش و زیرکی خویش را در راه دزدی و دستبرد زدن به لانه ی مرغان دهکده یا مرغکان بیابان به کار می برد و همواره نیز از این زیرکی خود برخوردار و کامیاب می شود اما گاه باشد که در راه یکی از دزدی ها به چنگ سگ پاسبان افتد که بیاری خروس که پیام آور سروش است شبها بیدار می ماند. تا دزد و دروغ را به لانه و دهکده راه ندهد.
@gulfpersi
@ferdosesokhan
پل وِرِسک از بزرگترین پلهای راه آهن سراسری ایران
پل وِرِسک از بزرگترین پلهای راهآهن سراسری ایران است که در ارتفاعات روستای ورسک در شهرستان سوادکوه در استان مازندران قرار دارد. این پل که از شاهکارهای مهندسی به حساب میآید در سال ۱۳۱۵ بازگشایی شد. پل_ورسک که راهآهن سراسری تهران ـ شمال را به هم متصل میكند در ارتفاع ۱۱۰ متری از ته دره با دهانه ۶۶ متری و با وسایلی ابتدایی ساخته شد.
نام پل ورسک در كتاب ركورد گينس، در بخش پلهای با ارتفاع بيش از ۶۱ متر به ثبت رسيده است.
لادیسلاوس_فون_رابسویچ (L. Von Robcevidc) مهندس سازنده پل ورسک میباشد. رابسویچ (1893-1975) که اهل اتریش بود و مهندس ورسک نامیده میشد در مصاحبه خود با خبرنگار روزنامه اطلاعات گفت: «روزی که این مدل را برای احداث پل ورسک تهیه کردم مهندسان دیگر با نظر حیرت به آن نگریسته و اجرای نقشه و احداث آن را در شمار یکی از فتوحات علم مهندسی به حساب آوردند. امروز که این پل احداث گردیده همه من و رفقایم را تحسین میکنند و آن را در شمار بهترین پلهای قشنگ و شاهکار مهندسی میدانند.» سمت مهندس رابسویچ رئیس نظارت ساختمان پل بوده است و او به همراه خانوادهاش در خانهای واقع در دره ورسک و نزدیک پل اقامت داشت.
رضاخان پس از آنکه ساخت و ساز پل به پایان رسید برای گشایش (افتتاح) پل به سوادکوه آمد.او پس از بررسی و نگرش بر چگونگی ساخت پل در کاری شگفت، فرمان داد تا سرمهندس اتریشی همراه با خانواده اش به زیر پل رفته و همانجا بمانند تا نخستین قطار از روی پل گذر کند رضاشاه می خواست از کار مهندس اتریشی اطمینان بدست آورد و مهندس اتریشی هم چون از کار خود و گروهش مطمئن بود به این کار تن در داد و نخستین قطار از روی پل گذشت و پس از آن مهندسان اتریشی و آلمانی این پل زیبا را 70 سال تضمین کردند. کار رضا_شاه برای بومیان و دیگر کسانی که این داستان را دیدند و شنیدند بسیار شگفت بود و امروز هم پس از گذشت دهه ها همچنان این داستان در میان ایرانیان روان است .
@ferdosesokhan
پل وِرِسک از بزرگترین پلهای راهآهن سراسری ایران است که در ارتفاعات روستای ورسک در شهرستان سوادکوه در استان مازندران قرار دارد. این پل که از شاهکارهای مهندسی به حساب میآید در سال ۱۳۱۵ بازگشایی شد. پل_ورسک که راهآهن سراسری تهران ـ شمال را به هم متصل میكند در ارتفاع ۱۱۰ متری از ته دره با دهانه ۶۶ متری و با وسایلی ابتدایی ساخته شد.
نام پل ورسک در كتاب ركورد گينس، در بخش پلهای با ارتفاع بيش از ۶۱ متر به ثبت رسيده است.
لادیسلاوس_فون_رابسویچ (L. Von Robcevidc) مهندس سازنده پل ورسک میباشد. رابسویچ (1893-1975) که اهل اتریش بود و مهندس ورسک نامیده میشد در مصاحبه خود با خبرنگار روزنامه اطلاعات گفت: «روزی که این مدل را برای احداث پل ورسک تهیه کردم مهندسان دیگر با نظر حیرت به آن نگریسته و اجرای نقشه و احداث آن را در شمار یکی از فتوحات علم مهندسی به حساب آوردند. امروز که این پل احداث گردیده همه من و رفقایم را تحسین میکنند و آن را در شمار بهترین پلهای قشنگ و شاهکار مهندسی میدانند.» سمت مهندس رابسویچ رئیس نظارت ساختمان پل بوده است و او به همراه خانوادهاش در خانهای واقع در دره ورسک و نزدیک پل اقامت داشت.
رضاخان پس از آنکه ساخت و ساز پل به پایان رسید برای گشایش (افتتاح) پل به سوادکوه آمد.او پس از بررسی و نگرش بر چگونگی ساخت پل در کاری شگفت، فرمان داد تا سرمهندس اتریشی همراه با خانواده اش به زیر پل رفته و همانجا بمانند تا نخستین قطار از روی پل گذر کند رضاشاه می خواست از کار مهندس اتریشی اطمینان بدست آورد و مهندس اتریشی هم چون از کار خود و گروهش مطمئن بود به این کار تن در داد و نخستین قطار از روی پل گذشت و پس از آن مهندسان اتریشی و آلمانی این پل زیبا را 70 سال تضمین کردند. کار رضا_شاه برای بومیان و دیگر کسانی که این داستان را دیدند و شنیدند بسیار شگفت بود و امروز هم پس از گذشت دهه ها همچنان این داستان در میان ایرانیان روان است .
@ferdosesokhan
آیا استفهام انکاری و پرسش تاکیدی با هم تفاوت دارند؟
سلام همکاران فرهیخته دو اصطلاح استفهام انکاری و پرسش تاکیدی در منابع دستوری ما یکسان هستند و توضیحات ومثال هایی که اساتید فن در این باره بیان داشته اندودر زیر نمونه هایی از آنها آمده بیانگر این مطلب است وذکر فعل مثبت یا منفی برای مجزا کردن آنها منطقی به نظر نمی آید زیرا در جمله های استفهام انکاری یا پرسش تاکیدی، هنگام تبدیل این جمله های به ظاهر پرسشی به حالت واقعی آنها -که جمله خبری است-باید فعل جمله را ازنظر مثبت یا منفی بودن تغییر داد(از مثبت به منفی و بر عکس) وبه همین دلیل به چنین جمله هایی پرسش منفی نیز می گویند مانند مگر به تو نگفته بودم(حتماً گفته بودم)یاچه باشد گر خورم صد سال تیمار(هیچ نباشد...) پس این جمله ها هیچ تفاوتی با هم ندارندمگر با جمله های شک و تردید و تعجب که شاید مراد بعضی از همکاران از تاکیدی این جمله ها باشد که در این صورت نیز باید نام جدا گانه ای بر آن نهاده شود تا با منابع ادبی دو گانگی ایجاد نکند زیرا در چنین جمله هایی فعل جمله عوض نمی شود وهمراه با نوعی تاکید است مانند:
آیا از خدا نمی ترسید؟ یعنی انگار از خدا نمی ترسید یا حتماًاز خدا نمی ترسید و...
☆اینک نگاه اساتید و نمونه ها
● دکترمحمد جواد مشکور(استفهام تاکیدی)
هرگاه جواب در نزد گوینده وشنونده معلوم باشد،غرض گوینده دریافت پاسخ نیست؛بلکه تاکید مفهومی است که باید در جواب گفته شود،اینگونه جمله ها استفهام تاکیدی خوانده می شود،مانند:
گر من آلوده دامنم چه زیان ....(زیانی ندارد)
مگر کوری؟(کور نیستی)
هیچ خبر داری؟(اصلاً خبر نداری)
● دکتر علی سلطانی گرد فرامرزی(پرسش تاکیدی)
جمله پرسش تاکیدی:در اینگونه جمله ها، سوال کننده پاسخ سوال خویش را می داند و فقط برای جلب توجّه یا تاکید موضوعی آن را به صورت سوال مطرح می سازد مانند: مگر کوری؟(مسلماً کور نیستی)
● دکتر نادر وزین پور(استفهام انکاری)
گاه مگر وکی قید استفهام انکاری هستند واین در صورتی است که مقصود گوینده خلاف معنی پرسشی است.
مگر قول نداده بودی؟(قول داده بودی) کی فراموشت می کنم؟(... نمی کنم)
● دکتر محسن ابوالقاسمی(استفهام انکاری)
نوعی جمله پرسشی هست که پاسخ آن در خود جمله پرسشی است،این نوع جمله پرسشی را استفهام انکاری نامیده اند؛ دکتر خانلری آنرا پرسش تاکیدی نامیده است.مثال:
تو رابا این سمت و وصمت در زندگانی میان این طایفه چه فایده ؟
● دکتر پرویز ناتل خانلری(پرسش تاکیدی)
گاهی غرض گوینده از پرسیدن دریافت پاسخ نیست، بلکه خود پاسخ جمله را می داند؛و مقصودش از بیان جمله به صورت پرسش آن است که معنی را آشکارتر و با تاکیدی بیشتر در ذهن شنونده جایگیر کند.مانند:
گر چه من آلوده دامنم چه زیان .....(چه زیان=زیان ندارد)
کلمات مگر و هیچ چون بر سر جمله پرسشی در آیند غرض گوینده بیان پاسخی است که عکس جمله پرسشی است ودر آن تاکید نیز هست مگر نمی بینی؟(البته می بینی)مگر آدمی نبودی؟(یقین است که آدمی بودی)مگر فقیرم؟(همه می دانند که فقیر نیستم)هیچ خبر داری؟(بی شک خبر نداری)هیچ از خدا نمی ترسی؟(البته می ترسی)(البته باید بترسی)
اینگونه پرسش ها که در آنها گوینده از شنونده انتظار پاسخ ندارد بلکه می خواهد مقصود خود را با تاکید به خواننده برساند پرسش تاکیدی خوانده می شود.
☆استفهام انکاری مربوط به علم معانی است کاش آن را وارد دستور زبان نمیکردند.
@ferdosesokhan
سلام همکاران فرهیخته دو اصطلاح استفهام انکاری و پرسش تاکیدی در منابع دستوری ما یکسان هستند و توضیحات ومثال هایی که اساتید فن در این باره بیان داشته اندودر زیر نمونه هایی از آنها آمده بیانگر این مطلب است وذکر فعل مثبت یا منفی برای مجزا کردن آنها منطقی به نظر نمی آید زیرا در جمله های استفهام انکاری یا پرسش تاکیدی، هنگام تبدیل این جمله های به ظاهر پرسشی به حالت واقعی آنها -که جمله خبری است-باید فعل جمله را ازنظر مثبت یا منفی بودن تغییر داد(از مثبت به منفی و بر عکس) وبه همین دلیل به چنین جمله هایی پرسش منفی نیز می گویند مانند مگر به تو نگفته بودم(حتماً گفته بودم)یاچه باشد گر خورم صد سال تیمار(هیچ نباشد...) پس این جمله ها هیچ تفاوتی با هم ندارندمگر با جمله های شک و تردید و تعجب که شاید مراد بعضی از همکاران از تاکیدی این جمله ها باشد که در این صورت نیز باید نام جدا گانه ای بر آن نهاده شود تا با منابع ادبی دو گانگی ایجاد نکند زیرا در چنین جمله هایی فعل جمله عوض نمی شود وهمراه با نوعی تاکید است مانند:
آیا از خدا نمی ترسید؟ یعنی انگار از خدا نمی ترسید یا حتماًاز خدا نمی ترسید و...
☆اینک نگاه اساتید و نمونه ها
● دکترمحمد جواد مشکور(استفهام تاکیدی)
هرگاه جواب در نزد گوینده وشنونده معلوم باشد،غرض گوینده دریافت پاسخ نیست؛بلکه تاکید مفهومی است که باید در جواب گفته شود،اینگونه جمله ها استفهام تاکیدی خوانده می شود،مانند:
گر من آلوده دامنم چه زیان ....(زیانی ندارد)
مگر کوری؟(کور نیستی)
هیچ خبر داری؟(اصلاً خبر نداری)
● دکتر علی سلطانی گرد فرامرزی(پرسش تاکیدی)
جمله پرسش تاکیدی:در اینگونه جمله ها، سوال کننده پاسخ سوال خویش را می داند و فقط برای جلب توجّه یا تاکید موضوعی آن را به صورت سوال مطرح می سازد مانند: مگر کوری؟(مسلماً کور نیستی)
● دکتر نادر وزین پور(استفهام انکاری)
گاه مگر وکی قید استفهام انکاری هستند واین در صورتی است که مقصود گوینده خلاف معنی پرسشی است.
مگر قول نداده بودی؟(قول داده بودی) کی فراموشت می کنم؟(... نمی کنم)
● دکتر محسن ابوالقاسمی(استفهام انکاری)
نوعی جمله پرسشی هست که پاسخ آن در خود جمله پرسشی است،این نوع جمله پرسشی را استفهام انکاری نامیده اند؛ دکتر خانلری آنرا پرسش تاکیدی نامیده است.مثال:
تو رابا این سمت و وصمت در زندگانی میان این طایفه چه فایده ؟
● دکتر پرویز ناتل خانلری(پرسش تاکیدی)
گاهی غرض گوینده از پرسیدن دریافت پاسخ نیست، بلکه خود پاسخ جمله را می داند؛و مقصودش از بیان جمله به صورت پرسش آن است که معنی را آشکارتر و با تاکیدی بیشتر در ذهن شنونده جایگیر کند.مانند:
گر چه من آلوده دامنم چه زیان .....(چه زیان=زیان ندارد)
کلمات مگر و هیچ چون بر سر جمله پرسشی در آیند غرض گوینده بیان پاسخی است که عکس جمله پرسشی است ودر آن تاکید نیز هست مگر نمی بینی؟(البته می بینی)مگر آدمی نبودی؟(یقین است که آدمی بودی)مگر فقیرم؟(همه می دانند که فقیر نیستم)هیچ خبر داری؟(بی شک خبر نداری)هیچ از خدا نمی ترسی؟(البته می ترسی)(البته باید بترسی)
اینگونه پرسش ها که در آنها گوینده از شنونده انتظار پاسخ ندارد بلکه می خواهد مقصود خود را با تاکید به خواننده برساند پرسش تاکیدی خوانده می شود.
☆استفهام انکاری مربوط به علم معانی است کاش آن را وارد دستور زبان نمیکردند.
@ferdosesokhan
پیرامون تبارشناسی شادی و غم
مدتهاست که ما ایرانیان به غم عادت کرده ایم. گونه ای حس لذت جویی در این عادت به غمگینی در همه ما رخنه کرده است. نوعی تکنولوژی خود در ما به کار افتاده، که غم را تولید و طلب می کند. تجسم واقعی این تکنولوژی خود را در موسیقی عامه پسند معاصر می یابیم. وقتی به آهنگهای سراسر پر از غم خوانندگان موسیقی پاپ و راک و ...(داخلی و خارجی) گوش می سپاریم. محتوای نود و نه درصد آنها، محتوایی غمگنانه است و شنونده را بیشتر در غم فرو می برد. از تفاوتهای ریتم اگر بگذریم، اشعار و ترانه ها عموماً غم را نشانه رفته اند؛ حامد همایون، شهرام شکوهی، محسن چاوشی، یاس، رضا صادقی و ... از معروفترین خوانندگان روز و همگی کارگزاران این تکنولوژی تولید غم هستند.
چرا چنین است؟ خاستگاه این تکنولوژی غم کجاست؟ آیا باید در اعماق تاریخ جستجو کنیم یا تاریخ نزدیکتر به خود را ببینیم؟ براستی کجای تاریخ، هستی ما ایرانیان با غم گره خورد و تبدیل شدیم به سوژه های تکنولوژی غم؟ من فکر می کنم تاریخ معاصر ما در صورتبندی چنین موضوعی بی تأثیر نبوده است. باید بگردیم در سخنان روشنفکران و سیاستمداران، در اسناد، در کردارهای گفتمانی و غیرگفتمانی، در وصیت نامه ها، در تابلوها و دیوارنوشته ها، در گزاره های حقوقی و ...
یاد یک سخنرانی از دکتر شریعتی می افتم. شریعتی در این سخنرانی – که عنوانش از یادم رفته است - از گونه ای «غم» سخن می گوید که مخصوص اقشار روشنفکر و فرهیخته جامعه – با تأکید بر همه جوامع- است و از آن به صورت یک «غم والا» تعبیر می کند. احتمالاً اگر در سالهای فعالیت فکری شریعتی – در دهه های چهل و پنجاه شمسی – بگردیم، باز هم از این جور گزاره های گفتمانی در ستایش غم والا می یابیم. آیا چنین گزاره هایی در فراگیر کردن کردارهای غمگنانه مؤثر بودند؟ بی شک بله.
نوعی از موسیقی روشنفکرانه در همان پیش از انقلاب، در سالهای دهه پنجاه، باب شد که موسیقی پاپ را محمل تولید محتوای پر از غم و غصه نمود. پیشتازان چنین موسیقی روشنفکرانه ای، فریدون فروغی، فرهاد، داریوش، ابی، ستار و ... بودند. در دهه های شصت و هفتاد شمسی، ترانه های پر از غم داریوش، مخاطبان بسیار به خصوص در میان اقشار تحصیلکرده پیدا کرد. این محبوبیتها بی اثر نبود و نشان خود را بر موسیقی معاصر ایران گذاشت. اکنون با کمی اغراق نود و نه درصد خوانندگان ایران غمگین و پر سوز و گداز می خوانند و در این تولید غم حتی با هم مسابقه می گذارند. گاهی آهنگی اندکی شاد آغاز می شود و سپس در میانه ریتم ناگهان غمگین می شود. گویی نوعی مالیخولیا بر سر ما می چرخد و مدام ما را به خود فرامی خواند.
براستی این کردارها و گفتارها به چه معناست؟ به نظر می رسد سالهاست نوعی تکنولوژی خود متمرکز بر تولید غم درون ما ایرانیان به کار افتاده است. تکنولوژی خودی که غم را با حقیقت و امر والا گره می زند. طوری که ما اکنون ناخودآگاه غم را بازتولید می کنیم. حتی در مراسم شادیمان، نشانه ای از غم وجود دارد.
اما این وضعیت طبیعی نیست. غم با حقیقت و امر والا پیوند طبیعی ندارد. ما قرارداد کرده ایم که غم را با امر والا و شادی را با امر پست و فروپایه بسنجیم و تعریف کنیم. گونه ای تحقیر در گفتمان روشنفکرانه سالهاست نسبت به موسیقی شاد و فیلمهای کمدی – بهتر است بگوییم هر چه شاد است – قابل مشاهده است؛ موسیقی های شاد در گفتمان روشنفکری، در ردیف موسیقی «کوچه بازاری» طبقه بندی و آرشیو شده است. کسی جرأت نمی کند فایلهای شاد را از آرشیو بیرون بکشد و ارائه کند، مبادا که مورد تمسخر منتقدین روشنفکر قرار گیرد. موسیقی های شاد در دسته اقشار پایین اجتماع و احتمالاً راننده کامیونها قرار می گیرند.
به نظرم باید کل جغرافیای اندیشه و گفتمان درباره شادی و غم را به هم بریزیم و دیگرگون کنیم. آدمها هم می توانند شاد باشند و هم فرهیخته و هم متعلق به طبقات دارای اشرافیت فرهنگی. هیچ چیز از پیش تعیین شده وجود ندارد. ما به عنوان سوژه در در پهنه تاریخ ساخته می شویم. تاریخ ما اکنون است.همان لحظه ای که اراده می کنیم تغیر کنیم و گفتمانها را در جهت تغییرات مبتنی بر شادی بچرخانیم.
- مهدی سلطانی گردفرامرزی
@ferdosesokhan
مدتهاست که ما ایرانیان به غم عادت کرده ایم. گونه ای حس لذت جویی در این عادت به غمگینی در همه ما رخنه کرده است. نوعی تکنولوژی خود در ما به کار افتاده، که غم را تولید و طلب می کند. تجسم واقعی این تکنولوژی خود را در موسیقی عامه پسند معاصر می یابیم. وقتی به آهنگهای سراسر پر از غم خوانندگان موسیقی پاپ و راک و ...(داخلی و خارجی) گوش می سپاریم. محتوای نود و نه درصد آنها، محتوایی غمگنانه است و شنونده را بیشتر در غم فرو می برد. از تفاوتهای ریتم اگر بگذریم، اشعار و ترانه ها عموماً غم را نشانه رفته اند؛ حامد همایون، شهرام شکوهی، محسن چاوشی، یاس، رضا صادقی و ... از معروفترین خوانندگان روز و همگی کارگزاران این تکنولوژی تولید غم هستند.
چرا چنین است؟ خاستگاه این تکنولوژی غم کجاست؟ آیا باید در اعماق تاریخ جستجو کنیم یا تاریخ نزدیکتر به خود را ببینیم؟ براستی کجای تاریخ، هستی ما ایرانیان با غم گره خورد و تبدیل شدیم به سوژه های تکنولوژی غم؟ من فکر می کنم تاریخ معاصر ما در صورتبندی چنین موضوعی بی تأثیر نبوده است. باید بگردیم در سخنان روشنفکران و سیاستمداران، در اسناد، در کردارهای گفتمانی و غیرگفتمانی، در وصیت نامه ها، در تابلوها و دیوارنوشته ها، در گزاره های حقوقی و ...
یاد یک سخنرانی از دکتر شریعتی می افتم. شریعتی در این سخنرانی – که عنوانش از یادم رفته است - از گونه ای «غم» سخن می گوید که مخصوص اقشار روشنفکر و فرهیخته جامعه – با تأکید بر همه جوامع- است و از آن به صورت یک «غم والا» تعبیر می کند. احتمالاً اگر در سالهای فعالیت فکری شریعتی – در دهه های چهل و پنجاه شمسی – بگردیم، باز هم از این جور گزاره های گفتمانی در ستایش غم والا می یابیم. آیا چنین گزاره هایی در فراگیر کردن کردارهای غمگنانه مؤثر بودند؟ بی شک بله.
نوعی از موسیقی روشنفکرانه در همان پیش از انقلاب، در سالهای دهه پنجاه، باب شد که موسیقی پاپ را محمل تولید محتوای پر از غم و غصه نمود. پیشتازان چنین موسیقی روشنفکرانه ای، فریدون فروغی، فرهاد، داریوش، ابی، ستار و ... بودند. در دهه های شصت و هفتاد شمسی، ترانه های پر از غم داریوش، مخاطبان بسیار به خصوص در میان اقشار تحصیلکرده پیدا کرد. این محبوبیتها بی اثر نبود و نشان خود را بر موسیقی معاصر ایران گذاشت. اکنون با کمی اغراق نود و نه درصد خوانندگان ایران غمگین و پر سوز و گداز می خوانند و در این تولید غم حتی با هم مسابقه می گذارند. گاهی آهنگی اندکی شاد آغاز می شود و سپس در میانه ریتم ناگهان غمگین می شود. گویی نوعی مالیخولیا بر سر ما می چرخد و مدام ما را به خود فرامی خواند.
براستی این کردارها و گفتارها به چه معناست؟ به نظر می رسد سالهاست نوعی تکنولوژی خود متمرکز بر تولید غم درون ما ایرانیان به کار افتاده است. تکنولوژی خودی که غم را با حقیقت و امر والا گره می زند. طوری که ما اکنون ناخودآگاه غم را بازتولید می کنیم. حتی در مراسم شادیمان، نشانه ای از غم وجود دارد.
اما این وضعیت طبیعی نیست. غم با حقیقت و امر والا پیوند طبیعی ندارد. ما قرارداد کرده ایم که غم را با امر والا و شادی را با امر پست و فروپایه بسنجیم و تعریف کنیم. گونه ای تحقیر در گفتمان روشنفکرانه سالهاست نسبت به موسیقی شاد و فیلمهای کمدی – بهتر است بگوییم هر چه شاد است – قابل مشاهده است؛ موسیقی های شاد در گفتمان روشنفکری، در ردیف موسیقی «کوچه بازاری» طبقه بندی و آرشیو شده است. کسی جرأت نمی کند فایلهای شاد را از آرشیو بیرون بکشد و ارائه کند، مبادا که مورد تمسخر منتقدین روشنفکر قرار گیرد. موسیقی های شاد در دسته اقشار پایین اجتماع و احتمالاً راننده کامیونها قرار می گیرند.
به نظرم باید کل جغرافیای اندیشه و گفتمان درباره شادی و غم را به هم بریزیم و دیگرگون کنیم. آدمها هم می توانند شاد باشند و هم فرهیخته و هم متعلق به طبقات دارای اشرافیت فرهنگی. هیچ چیز از پیش تعیین شده وجود ندارد. ما به عنوان سوژه در در پهنه تاریخ ساخته می شویم. تاریخ ما اکنون است.همان لحظه ای که اراده می کنیم تغیر کنیم و گفتمانها را در جهت تغییرات مبتنی بر شادی بچرخانیم.
- مهدی سلطانی گردفرامرزی
@ferdosesokhan
پروفایل چیست؟
پروفایل عبارت است از مجموعه ای از اطلاعات، نمادها، تصاویر و نشانه هایی که معرف هویت فردی و اجتماعی یک انسان است. هدف از ارائه پروفایل دسته بندی ویژگی های شخصی از قبیل جنس، سن ، تحصیلات و نیز جایگاه اجتماعی فرد است. بر این اساس احتمالا پروفایل یک مرد ۴۰ ساله با تحصیلات پایین و یک دختر ۱۶ ساله دبیرستانی و یک دانشجوی رشته علوم انسانی با هم تفاوتهای جدی باید داشته باشد. حال اگر همگی تصویر یک شخصیت کارتونی یا یک گربه را در قسمت تصویر بار گزاری کنند و نام خود را نیز با علائم عجیب و غریب معرفی کنند، مخاطب چه فهمی از هویت آنان خواهد داشت؟
آیا تفاوتی بین سن، تحصیلات و جنسیت آنها وجود ندارد؟ این روزها شاهد تشتت بالا و گسیختگی زیاد در ارائه هویت افراد از خودشان در شبکه های اجتماعی هستیم . افراد به چند دلیل نام خود را به علایم نا مشخص و نا مفهوم تعریف میکنند، یکی از ان دلایل عدم رضایت از نامشان است. دلیل دوم نوع شغل یا فعالیتشان است که یا با شأن شان هماهنگ نیست و یا با درونشان و سوم پنهان کردن عمدی هویتشان به دلیل تخطی آنها از هنجارهای معمول است. قابل درک نیست که دانشجویان محترم از علائمی به جز نام و نام خانوادگی در پروفایل خود استفاده می کنند، البته یک دلیل میتواند ارتباطات آنها با سایر اقشاری باشد که مورد اعتماد آنها نیست و یا نمی خواهند هویتشان برای آن افراد نمایان شود. حال سوال این است چرا فرد باید به عضویت گروهها و یا کانال های در بیاید که مورد وثوقش نیست و به این روش خود را پنهان کند. نکته دیگر اینکه برخی از زنان تحصیلکرده تصاویری از خود بازگذاری میکنند که مربوط به محیط شخصی است و نه شخصیت اجتماعی آنها. آیا میشود همانگونه که یک خانم در جشن عروسی لباس میپوشد در پروفایل خود عمل کند؟ این گونه فکر کردن و عمل کردن تنها ناشی از ضعف اعتقادات مذهبی نیست بلکه نشانه ناهنجاری های اجتماعی و غفلت از مهارتهای زندگی در اجتماع است. یک انسان بهنجار کسی نیست که در عزا و عروسی و دانشگاه و پارک و جنگل و کوه و استخر یک پوشش و یا رفتار واحد داشته باشد بلکه توجه به موقعیت اجتماعی و رعایت هنجارها و ارزشهای جامعه در هر مکان و موقعیت نشانه بهنجار بودن فرد است. حجم بالای آرایش صورت در خیابان، با پوشیدن ساپورت در دانشگاه و حرف زدن با موبایل در کلاس به اندازه شادی کردن در مراسم ختم یک متوفی نابهنجار است. علوم انسانی باید بیشتر مراقب ناهنجاریها باشد.
دکتر طاهره جعفری/جامعه شناس
@YourFamily
@ferdosesokhan
پروفایل عبارت است از مجموعه ای از اطلاعات، نمادها، تصاویر و نشانه هایی که معرف هویت فردی و اجتماعی یک انسان است. هدف از ارائه پروفایل دسته بندی ویژگی های شخصی از قبیل جنس، سن ، تحصیلات و نیز جایگاه اجتماعی فرد است. بر این اساس احتمالا پروفایل یک مرد ۴۰ ساله با تحصیلات پایین و یک دختر ۱۶ ساله دبیرستانی و یک دانشجوی رشته علوم انسانی با هم تفاوتهای جدی باید داشته باشد. حال اگر همگی تصویر یک شخصیت کارتونی یا یک گربه را در قسمت تصویر بار گزاری کنند و نام خود را نیز با علائم عجیب و غریب معرفی کنند، مخاطب چه فهمی از هویت آنان خواهد داشت؟
آیا تفاوتی بین سن، تحصیلات و جنسیت آنها وجود ندارد؟ این روزها شاهد تشتت بالا و گسیختگی زیاد در ارائه هویت افراد از خودشان در شبکه های اجتماعی هستیم . افراد به چند دلیل نام خود را به علایم نا مشخص و نا مفهوم تعریف میکنند، یکی از ان دلایل عدم رضایت از نامشان است. دلیل دوم نوع شغل یا فعالیتشان است که یا با شأن شان هماهنگ نیست و یا با درونشان و سوم پنهان کردن عمدی هویتشان به دلیل تخطی آنها از هنجارهای معمول است. قابل درک نیست که دانشجویان محترم از علائمی به جز نام و نام خانوادگی در پروفایل خود استفاده می کنند، البته یک دلیل میتواند ارتباطات آنها با سایر اقشاری باشد که مورد اعتماد آنها نیست و یا نمی خواهند هویتشان برای آن افراد نمایان شود. حال سوال این است چرا فرد باید به عضویت گروهها و یا کانال های در بیاید که مورد وثوقش نیست و به این روش خود را پنهان کند. نکته دیگر اینکه برخی از زنان تحصیلکرده تصاویری از خود بازگذاری میکنند که مربوط به محیط شخصی است و نه شخصیت اجتماعی آنها. آیا میشود همانگونه که یک خانم در جشن عروسی لباس میپوشد در پروفایل خود عمل کند؟ این گونه فکر کردن و عمل کردن تنها ناشی از ضعف اعتقادات مذهبی نیست بلکه نشانه ناهنجاری های اجتماعی و غفلت از مهارتهای زندگی در اجتماع است. یک انسان بهنجار کسی نیست که در عزا و عروسی و دانشگاه و پارک و جنگل و کوه و استخر یک پوشش و یا رفتار واحد داشته باشد بلکه توجه به موقعیت اجتماعی و رعایت هنجارها و ارزشهای جامعه در هر مکان و موقعیت نشانه بهنجار بودن فرد است. حجم بالای آرایش صورت در خیابان، با پوشیدن ساپورت در دانشگاه و حرف زدن با موبایل در کلاس به اندازه شادی کردن در مراسم ختم یک متوفی نابهنجار است. علوم انسانی باید بیشتر مراقب ناهنجاریها باشد.
دکتر طاهره جعفری/جامعه شناس
@YourFamily
@ferdosesokhan