4_6019418243259696315.pdf
1.1 MB
📕برنامه قطعی امتحانات نهایی خرداد ۹۸
🔺پایه دوازدهم روزانه،بزرگسال
🔹پایه سوم سالی واحدی
🔷پیش دانشگاهی و فنی حرفه ای نظام قدیم
@ferdosesokhan
🔺پایه دوازدهم روزانه،بزرگسال
🔹پایه سوم سالی واحدی
🔷پیش دانشگاهی و فنی حرفه ای نظام قدیم
@ferdosesokhan
دلیلِ پیچیدگیِ شعر بیدل
وقتی خوانندهای با فضای شعریِ بیدل آشنا شد و نوعِ تداعیها و طرزِ برقرار کردنِ هماهنگی میانِ عناصرِ معنویِ شعر را دریافت، اندک اندک با جهانبینی و طرزِ فکرِ او آشنا میشود و با شاعری عارف و سرایندهای که از دانش و فضیلتی بسیار برخوردار است روبهرو میشود با روشنبینی و توسعهی ذهنیِ بسیار.
چندان که ناقدِ امروزِ دیوانِ او، فلسفه های مدرنِ غرب از قبیلِ اگزیستانسیالیسم و آراءِ فیزیکیِ دانشمندانِ امروزی را در آن جستوجو میکند و این گسترشِ آفاقِ ذهنیِ او، خود نکتهایست که مقامِ او را از حدِ یک شاعرِ عادی فراتر میبرد.
(شاعر آیینه ها «بررسی سبک هندی و شعر بیدل» / استاد شفیعی کدکنی/ انتشارات آگه / چاپِ نهم، تابستانِ ۱۳۸۹/ صفحهی ۱۹)
من بارها با افرادِ بسیاری در این باره بحث و دقیقا همین دلیل را مطرح کردهام که بیدل از آنجا که پیش از شاعر بودن یک اندیشمند و فیلسوف است، مثلِ فلاسفهی مدرن و پستمدرنی چون «نیچه» و «ژاک دریدا» ناگزیر از خلقِ یک زبانِ مختص به خودش بوده و اتفاقا همین پیچیدگیِ زبانیست که بیدل را این همه ارزشمند میکند. چون این مسئله نشان از این دارد که این بشر، آنقدر به مقولهی زبان آگاه بوده است که از لزومِ همسوییِ زبان و اندیشه مطلع بوده و دست به خلقِ زبانی خودساخته و برساخته میزند که البته فقط و فقط در نگاهِ اول پیچیده است و با کمی دقت، برای جانی که حقیقتا تشنهی اندیشهی بیدل باشد، از هر پیچیدگی بری میشود و بسیار بسیار آسانفهم مینماید.
چون این زبانِ پیچیده، از یک اندیشهی ثابت و جهانبینیِ واحد نشأت میگیرد که بدونِ ذرهای تزلل و اختلال همهچیزش سرِ جای خودش است.
ندانم گردباد از مکتبِ فکرِ که میآید
که این یک مصرعِ پیچیده موزون کرد صحرا را
(بیدلِدهلوی)
بارها این حرفها را زدهام اما اینکه این حرفها از زبانِ استادی چون شفیعیِ کدکنی بیان شود، تاثیری دیگر دارد و همان طور که خواندیم، ایشان بیدل را فراتر از یک شاعر معمولی میدانند. یعنی منتقدِ ادبی، باید آگاه باشد که با بیدل مانندِ شاعرانِ سطحی که دغدغهشان فقط شعر است، برخورد نکند.
بیدل را میتوان آخرین فرد از سلسلهی فلاسفهی ایرانی دانست که _ به قولِ داریوشِ آشوری _ شعر را به عنوانِ رسانهی فرهنگی و فلسفی به کار میگرفتهاند.
مطلب برگرفته از: کانال برکه ی کهن
@ferdosesokhan
وقتی خوانندهای با فضای شعریِ بیدل آشنا شد و نوعِ تداعیها و طرزِ برقرار کردنِ هماهنگی میانِ عناصرِ معنویِ شعر را دریافت، اندک اندک با جهانبینی و طرزِ فکرِ او آشنا میشود و با شاعری عارف و سرایندهای که از دانش و فضیلتی بسیار برخوردار است روبهرو میشود با روشنبینی و توسعهی ذهنیِ بسیار.
چندان که ناقدِ امروزِ دیوانِ او، فلسفه های مدرنِ غرب از قبیلِ اگزیستانسیالیسم و آراءِ فیزیکیِ دانشمندانِ امروزی را در آن جستوجو میکند و این گسترشِ آفاقِ ذهنیِ او، خود نکتهایست که مقامِ او را از حدِ یک شاعرِ عادی فراتر میبرد.
(شاعر آیینه ها «بررسی سبک هندی و شعر بیدل» / استاد شفیعی کدکنی/ انتشارات آگه / چاپِ نهم، تابستانِ ۱۳۸۹/ صفحهی ۱۹)
من بارها با افرادِ بسیاری در این باره بحث و دقیقا همین دلیل را مطرح کردهام که بیدل از آنجا که پیش از شاعر بودن یک اندیشمند و فیلسوف است، مثلِ فلاسفهی مدرن و پستمدرنی چون «نیچه» و «ژاک دریدا» ناگزیر از خلقِ یک زبانِ مختص به خودش بوده و اتفاقا همین پیچیدگیِ زبانیست که بیدل را این همه ارزشمند میکند. چون این مسئله نشان از این دارد که این بشر، آنقدر به مقولهی زبان آگاه بوده است که از لزومِ همسوییِ زبان و اندیشه مطلع بوده و دست به خلقِ زبانی خودساخته و برساخته میزند که البته فقط و فقط در نگاهِ اول پیچیده است و با کمی دقت، برای جانی که حقیقتا تشنهی اندیشهی بیدل باشد، از هر پیچیدگی بری میشود و بسیار بسیار آسانفهم مینماید.
چون این زبانِ پیچیده، از یک اندیشهی ثابت و جهانبینیِ واحد نشأت میگیرد که بدونِ ذرهای تزلل و اختلال همهچیزش سرِ جای خودش است.
ندانم گردباد از مکتبِ فکرِ که میآید
که این یک مصرعِ پیچیده موزون کرد صحرا را
(بیدلِدهلوی)
بارها این حرفها را زدهام اما اینکه این حرفها از زبانِ استادی چون شفیعیِ کدکنی بیان شود، تاثیری دیگر دارد و همان طور که خواندیم، ایشان بیدل را فراتر از یک شاعر معمولی میدانند. یعنی منتقدِ ادبی، باید آگاه باشد که با بیدل مانندِ شاعرانِ سطحی که دغدغهشان فقط شعر است، برخورد نکند.
بیدل را میتوان آخرین فرد از سلسلهی فلاسفهی ایرانی دانست که _ به قولِ داریوشِ آشوری _ شعر را به عنوانِ رسانهی فرهنگی و فلسفی به کار میگرفتهاند.
مطلب برگرفته از: کانال برکه ی کهن
@ferdosesokhan
چرا تهران پايتخت شد؟
«تهران»، پيش از اسلام و بعد از آن، از «ري » تبعيت داشته و « ري » از شهرهاي بزرگ و معتبر مشرق زمين بوده است.
ثروت سرشار مردم «ري» زبانزد مردم آن روزگار بوده است. نام « تهران» را در متون قديم اسلامي در ترجمه احوال يکي از محدثين بزرگ به نام «محمد بن ابو عبداله حافظ تهراني» مي بينيم.اين اثر مربوط به 1157 سال پيش است و اين خود دليل بر آن است که در آن روزگار دهکده اي به نام تهران وجود داشته و از آبادي هاي حومه ري به شمار مي رفته است.
در متون قديم از محلات عودلاجان و چال ميدان و بازار و سنگلج به عنوان قديمي ترين مناطق ياد شده است. مردم اين دهکده مردمي سر سخت و باج نده و ستيزه جو بودند. همچنين تهران دوازده محله داشته و اهل هر محله با محله ديگر نزاع داشتند و به سلطان وقت خراج نمي دادند وخانه هايشان را نيز در زير زمين مي ساختند و اين کار را براي جلو گيري از تهاجم شبانه و غارت سپاهيان مي کردند و هرگاه خانه ها چنين نمي بود کسي آنجا باقي نمي ماند.
روزي که تهران پايتخت شد
تهران در گذشته از قراء ري بوده و ري که در تقاطع محورهاي قم، خراسان، مازندران، قزوين، گيلان و ساوه واقع شده به سبب مرکزيت مهم سياسي، بازرگاني، اداري و مذهبي از قديم مورد نظر بوده و مدعيان همواره اين مرکز سوق الجيشي را مورد تهاجم و حمله قرار مي داده اند.
قريه تهران به واسطه برخورداري از مغاک ها و حفره هاي زير زميني و مواضع طبيعي فراوان و دشواري نفوذ در آنها پناهگاه خوبي براي دولتمردان و ديگر اشخاصي بوده که احتمالا مورد تعقيب مدعيان قرار داشته اند.
از سوي ديگر، کاروان هاي بزرگي که از محورهاي مورد بحث عبور مي کردند شکارهاي سودمندي بودند و اغلب مورد حمله چپاول مردم بومي واقع مي شدند. قريه تهران در واقع کانون چپاولگران و محل اختفاي اموال مسروقه بود و اين وضع تا زمان شاه طهماسب صفوي که قزوين را به عنوان پايتخت خود انتخاب نمود ادامه داشت.
به عبارتي ديگر تهران ترقي و حرکت سريع خود به سوي پيشرفت را از سال انتقال پايتخت به قزوين آغاز کردوشاه طهماسب صفوي به دليل آنکه سيد حمزه، جد اعلاي صفويه در شهر ري و در جوار مرقد حضرت عبدالعظيم مدفون بود گاه به زيارت مي رفت. او با افزايش رفت و آمدهايش دستور داد پيرامون آن باروي محکمي براي وي بسازند.
همچنين دستور داد بناهاي جديد بسازند که درسال 971 ه- ق با ايجاد 114 برج (به تعداد سوره هاي قرآن) در تهران آغاز شد و وي دستور داد در زير هر برج يکي از سوره هاي قرآن را دفن کنند. حصاري که دور تهران کشيده شد شش هزار قدم طول داشت و براي ساختمان آن و برج هايش از دو نقطه خاکبرداري کردند که بعد ها يکي از دو محل به "چاله ميدان" و ديگري به "چاله حصار" معروف شد.
پس از انقراض صفويه، نادر شاه افشار در سال 1154 ه- ق تهران را به رسم تيول به پسر خود رضا قلي داد و پس از افشاريه، کريم خان زند به علت درگيري و نزاع با آغا محمد خان قاجار و از آنجا که تهران در نزديکي طبرستان (يعني مقر اصلي آغا محمدخان) قرار داشت صلاح خود را در اقامت در تهران ديد.
بعد از مرگ کريمخان زند، آغا محمد خان قاجار در سال 1200 ه- ق در اول فروردين بر تخت سلطنت نسشت و تهران را بعنوان پايتخت برگزيد و "دارالخلافه" ناميد.
انتخاب تهران به عنوان پايتخت از سوي خان قاجار چند علت داشته که مهم ترين آنها نزديکي به اراضي حاصل خيز ورامين و مجاورت آن با محل استقرار ايلات ساوجبلاغ بوده است، مضافا ايلات غرب ساکن در ورامين، يعني هواخواهان وي در حوالي تهران اقامت داشتند و جز اين، تهران با استرآباد و مازندران که در حقيقت ستاد اصلي نيروهايش بود فاصله چنداني نداشته است.
در زمان سلطنت فتحعلي شاه قاجار بر اثر موج حرکت ايران به سوي غرب، تهران بيش از پيش آباد گرديد. از جمعيت تهران در دوره فتحعلي شاه اطلاع دقيقي در دست نيست، ولي به طوري که در کتاب جام جم معتمدالدوله فرهاد ميرزا آمده است جمعيت تهران در زمان ناصرالدين شاه، صد و پنجاه هزار نفر رسيده بود. ناصر الدين شاه دو نفر را مامور کرد که محدوده و نقشه اي براي پايتخت در نظر بگيرند و با وسعت بيشتري به حفر خندق هاي جديدي در اطراف تهران بپردازند.
منبع:khorasannews.ir
@ferdosesokhan
«تهران»، پيش از اسلام و بعد از آن، از «ري » تبعيت داشته و « ري » از شهرهاي بزرگ و معتبر مشرق زمين بوده است.
ثروت سرشار مردم «ري» زبانزد مردم آن روزگار بوده است. نام « تهران» را در متون قديم اسلامي در ترجمه احوال يکي از محدثين بزرگ به نام «محمد بن ابو عبداله حافظ تهراني» مي بينيم.اين اثر مربوط به 1157 سال پيش است و اين خود دليل بر آن است که در آن روزگار دهکده اي به نام تهران وجود داشته و از آبادي هاي حومه ري به شمار مي رفته است.
در متون قديم از محلات عودلاجان و چال ميدان و بازار و سنگلج به عنوان قديمي ترين مناطق ياد شده است. مردم اين دهکده مردمي سر سخت و باج نده و ستيزه جو بودند. همچنين تهران دوازده محله داشته و اهل هر محله با محله ديگر نزاع داشتند و به سلطان وقت خراج نمي دادند وخانه هايشان را نيز در زير زمين مي ساختند و اين کار را براي جلو گيري از تهاجم شبانه و غارت سپاهيان مي کردند و هرگاه خانه ها چنين نمي بود کسي آنجا باقي نمي ماند.
روزي که تهران پايتخت شد
تهران در گذشته از قراء ري بوده و ري که در تقاطع محورهاي قم، خراسان، مازندران، قزوين، گيلان و ساوه واقع شده به سبب مرکزيت مهم سياسي، بازرگاني، اداري و مذهبي از قديم مورد نظر بوده و مدعيان همواره اين مرکز سوق الجيشي را مورد تهاجم و حمله قرار مي داده اند.
قريه تهران به واسطه برخورداري از مغاک ها و حفره هاي زير زميني و مواضع طبيعي فراوان و دشواري نفوذ در آنها پناهگاه خوبي براي دولتمردان و ديگر اشخاصي بوده که احتمالا مورد تعقيب مدعيان قرار داشته اند.
از سوي ديگر، کاروان هاي بزرگي که از محورهاي مورد بحث عبور مي کردند شکارهاي سودمندي بودند و اغلب مورد حمله چپاول مردم بومي واقع مي شدند. قريه تهران در واقع کانون چپاولگران و محل اختفاي اموال مسروقه بود و اين وضع تا زمان شاه طهماسب صفوي که قزوين را به عنوان پايتخت خود انتخاب نمود ادامه داشت.
به عبارتي ديگر تهران ترقي و حرکت سريع خود به سوي پيشرفت را از سال انتقال پايتخت به قزوين آغاز کردوشاه طهماسب صفوي به دليل آنکه سيد حمزه، جد اعلاي صفويه در شهر ري و در جوار مرقد حضرت عبدالعظيم مدفون بود گاه به زيارت مي رفت. او با افزايش رفت و آمدهايش دستور داد پيرامون آن باروي محکمي براي وي بسازند.
همچنين دستور داد بناهاي جديد بسازند که درسال 971 ه- ق با ايجاد 114 برج (به تعداد سوره هاي قرآن) در تهران آغاز شد و وي دستور داد در زير هر برج يکي از سوره هاي قرآن را دفن کنند. حصاري که دور تهران کشيده شد شش هزار قدم طول داشت و براي ساختمان آن و برج هايش از دو نقطه خاکبرداري کردند که بعد ها يکي از دو محل به "چاله ميدان" و ديگري به "چاله حصار" معروف شد.
پس از انقراض صفويه، نادر شاه افشار در سال 1154 ه- ق تهران را به رسم تيول به پسر خود رضا قلي داد و پس از افشاريه، کريم خان زند به علت درگيري و نزاع با آغا محمد خان قاجار و از آنجا که تهران در نزديکي طبرستان (يعني مقر اصلي آغا محمدخان) قرار داشت صلاح خود را در اقامت در تهران ديد.
بعد از مرگ کريمخان زند، آغا محمد خان قاجار در سال 1200 ه- ق در اول فروردين بر تخت سلطنت نسشت و تهران را بعنوان پايتخت برگزيد و "دارالخلافه" ناميد.
انتخاب تهران به عنوان پايتخت از سوي خان قاجار چند علت داشته که مهم ترين آنها نزديکي به اراضي حاصل خيز ورامين و مجاورت آن با محل استقرار ايلات ساوجبلاغ بوده است، مضافا ايلات غرب ساکن در ورامين، يعني هواخواهان وي در حوالي تهران اقامت داشتند و جز اين، تهران با استرآباد و مازندران که در حقيقت ستاد اصلي نيروهايش بود فاصله چنداني نداشته است.
در زمان سلطنت فتحعلي شاه قاجار بر اثر موج حرکت ايران به سوي غرب، تهران بيش از پيش آباد گرديد. از جمعيت تهران در دوره فتحعلي شاه اطلاع دقيقي در دست نيست، ولي به طوري که در کتاب جام جم معتمدالدوله فرهاد ميرزا آمده است جمعيت تهران در زمان ناصرالدين شاه، صد و پنجاه هزار نفر رسيده بود. ناصر الدين شاه دو نفر را مامور کرد که محدوده و نقشه اي براي پايتخت در نظر بگيرند و با وسعت بيشتري به حفر خندق هاي جديدي در اطراف تهران بپردازند.
منبع:khorasannews.ir
@ferdosesokhan
↙️ 10 باید و نباید کار در فضای مجازی در سال 98
بسیاری از ما در سال 98 هم بخشی از عمرمان را در این فضا سپری خواهیم کرد و از این چشمه خواهیم نوشید. چند توصیه و تجربه پیشنهادی برای کار در فضای مجازی:
1️⃣ هر عکس، فیلم و خبری را برای عزیزانمان فوروارد نکنیم. به ویژه تصاویری که حاوی صحنههای تلخ و دلهرهآور است. دلیلی ندارد چیزی که حال ما را بد میکند را برای کسی بفرستیم که برایمان اهمیت دارد و حال او را هم بد کنیم.
2️⃣ به منبع ارسال پیام دقت کنیم و از خودمان بپرسیم چرا و به چه هدفی این محتوا تولید شده است؟ حقیقت دارد یا یک شایعه و دروغ است؟ وقتی یک خبر دروغ را بازنشر میکنیم ما هم بخشی از چرخه #دروغ میشویم. اگر به راستی از دروغ بدمان میآید، آن را بازتولید نکنیم.
3️⃣ وقتی میخواهیم خبری را برای کسی ارسال کنیم ده ثانیه فکر کنیم و از خودمان بپرسیم این خبر به طرف مقابل دانش اضافه میکند؟ لبخند میبخشد؟ آرامش میدهد؟ اگر یکی از این سه حالت بود، ارسال کنیم.
4️⃣ اگر با نقد و نگاه کسی مخالف هستیم ما رسالتی برای ادب کردن او نداریم، حرفمان را محترم بزنیم و فاصله بگیریم. حفظ فاصله همیشه باعث حفظ احترام متقابل میشود.
5️⃣ #اسکرینشات نگیریم و چتهای دو نفره را برای دیگران ارسال نکنیم. دنیای خصوصی دو نفره را جار نزنیم. یادمان باشد که ما بخشی از آن ماجرا بودهایم. اگر کسی قصد آزار دارد از طریق قانونی پیگیری کنیم.
6️⃣ هر مطلب، عکس یا کامنتی که منتشر میکنیم، به کارت ویزیت ما تبدیل میشود، مشخص نیست بعد از دست به دست شدن چه کسانی آن را میبینند اما خیلیها بر اساس همان، شخصیت ما را قضاوت میکنند.
7️⃣"بیشعور"ها را به شهرت نرسانیم. با فالو کردن، لایک کردن و معرفی افرادی که در شبکههای مجازی ریشه ای ندارند و تشنه شهرت هستند و دست به رفتارهای ابلهانه هستند به آنها کمک نکنیم. ما در مقابل هر لایک مسئول هستیم.
8️⃣ هیچکس جز ما در فضای مجازی مسئول حریم شخصیمان نیست. وقتی عکسی منتشر میکنیم امکان بازپس گرفتن آن میسر نیست، مراقب باشیم چه چیزی را منتشر میکنیم و چقدر به دیگران اجازه میدهیم به حریم شخصیمان وارد شویم. گلههای بعدی سودی ندارد.
9️⃣ «اعتماد کردم و فریب خوردم». این جمله، حرف مشترک تمام کسانی است که در فضای مجازی مورد سواستفاده مالی یا جسمی قرار گرفتهاند. این حرف تلخ است اما واقعیت دارد: اینجا اصل بر «بیاعتمادی» است.
اول شک کنیم بعد اعتماد، تا کمتر پشیمان شویم.
🔟 گوشی موبایل در دست ما هم گُل است، هم گلوله! شب قبل از خواب به این فکر کنیم که در طول روز با آن حال دیگران را بهتر کردهایم یا روان و آبروی کسانی را به قتل رساندهایم.
- احسان محمدی
@ferdosesokhan
بسیاری از ما در سال 98 هم بخشی از عمرمان را در این فضا سپری خواهیم کرد و از این چشمه خواهیم نوشید. چند توصیه و تجربه پیشنهادی برای کار در فضای مجازی:
1️⃣ هر عکس، فیلم و خبری را برای عزیزانمان فوروارد نکنیم. به ویژه تصاویری که حاوی صحنههای تلخ و دلهرهآور است. دلیلی ندارد چیزی که حال ما را بد میکند را برای کسی بفرستیم که برایمان اهمیت دارد و حال او را هم بد کنیم.
2️⃣ به منبع ارسال پیام دقت کنیم و از خودمان بپرسیم چرا و به چه هدفی این محتوا تولید شده است؟ حقیقت دارد یا یک شایعه و دروغ است؟ وقتی یک خبر دروغ را بازنشر میکنیم ما هم بخشی از چرخه #دروغ میشویم. اگر به راستی از دروغ بدمان میآید، آن را بازتولید نکنیم.
3️⃣ وقتی میخواهیم خبری را برای کسی ارسال کنیم ده ثانیه فکر کنیم و از خودمان بپرسیم این خبر به طرف مقابل دانش اضافه میکند؟ لبخند میبخشد؟ آرامش میدهد؟ اگر یکی از این سه حالت بود، ارسال کنیم.
4️⃣ اگر با نقد و نگاه کسی مخالف هستیم ما رسالتی برای ادب کردن او نداریم، حرفمان را محترم بزنیم و فاصله بگیریم. حفظ فاصله همیشه باعث حفظ احترام متقابل میشود.
5️⃣ #اسکرینشات نگیریم و چتهای دو نفره را برای دیگران ارسال نکنیم. دنیای خصوصی دو نفره را جار نزنیم. یادمان باشد که ما بخشی از آن ماجرا بودهایم. اگر کسی قصد آزار دارد از طریق قانونی پیگیری کنیم.
6️⃣ هر مطلب، عکس یا کامنتی که منتشر میکنیم، به کارت ویزیت ما تبدیل میشود، مشخص نیست بعد از دست به دست شدن چه کسانی آن را میبینند اما خیلیها بر اساس همان، شخصیت ما را قضاوت میکنند.
7️⃣"بیشعور"ها را به شهرت نرسانیم. با فالو کردن، لایک کردن و معرفی افرادی که در شبکههای مجازی ریشه ای ندارند و تشنه شهرت هستند و دست به رفتارهای ابلهانه هستند به آنها کمک نکنیم. ما در مقابل هر لایک مسئول هستیم.
8️⃣ هیچکس جز ما در فضای مجازی مسئول حریم شخصیمان نیست. وقتی عکسی منتشر میکنیم امکان بازپس گرفتن آن میسر نیست، مراقب باشیم چه چیزی را منتشر میکنیم و چقدر به دیگران اجازه میدهیم به حریم شخصیمان وارد شویم. گلههای بعدی سودی ندارد.
9️⃣ «اعتماد کردم و فریب خوردم». این جمله، حرف مشترک تمام کسانی است که در فضای مجازی مورد سواستفاده مالی یا جسمی قرار گرفتهاند. این حرف تلخ است اما واقعیت دارد: اینجا اصل بر «بیاعتمادی» است.
اول شک کنیم بعد اعتماد، تا کمتر پشیمان شویم.
🔟 گوشی موبایل در دست ما هم گُل است، هم گلوله! شب قبل از خواب به این فکر کنیم که در طول روز با آن حال دیگران را بهتر کردهایم یا روان و آبروی کسانی را به قتل رساندهایم.
- احسان محمدی
@ferdosesokhan
نام آواها در زبان فارسی
نام آوا (اسم صوت) به واژهای گفته میشود که از صداهای موجود در طبیعت یا صدای حیوانات تقلید شده است. مانند (آسمان) غرمبه، شرشر (آب)، جرینگ (شکستن شیشه)، چهچهه (بلبل) و قوقولیقوقو (خروس). نام صوتهای عاطفی نیز در زمرهی نام آواها قرار دارند. مانند قهقهه (خنده)، هنوهن (ناشی از خستگی) یا آه (که بههنگام اندوه از دهان بیرون میآید).
واژهشناسان نام آواها را به واژههایی محدود میکنند که بهتقلید صدا ساخته شدهاند (مانند عوعو سگ). اما زبانشناسان و اهل ادب آن را شامل هر واژهای میدانند که میان لفظ و معنای آن رابطهی طبیعی یا ذاتی باشد. مانند واژههایی که پژواک صداها هستند («جیکجیک گنجشک»، «کوکو» فاخته، «جرینگجرینگ» زنجیر) یا واژههایی که ایجاد احساسی را در بدن ما بیان میکنند («مورمور»، «گِزگِز»، «زُقژُق»، «قیلیویلی»).
🔷ویژگیهای نام آواهای فارسی به قرار زیر است:
١. نام آواهای فارسی بیشتر بهصورت دوتایی است: خرخر، وزوز، تلقتلق، جلزوولز، تلقوتلوق، جغوربغور
٢. برخی از نام آواها بهصورت تکی بهکار میروند و بر سه گونه هستند:
الف. تکهجایی: غژ، تق، دامپ
ب. دوهجایی: جرینگ، تلپ، گرومپ
ج. سههجایی و بیشتر: قوقولیقوقو
٣. نام آواهای دوتایی از نظر میانوند بر سه گونه هستند:
الف. میانوند ندارند: عوعو، قارقار، فشفش
ب. با میانوند «و»: تالاپوتولوپ، اخوتف، خروپف
ج. با میانوند «ا»: چکاچاک، ترنگاترنگ
۴. از برخی از نام آواها مشتقات فعلی و غیرفعلی ساخته میشود:
الف. فعلی: ترکیدن، غریدن، خراشیدن
ب. اسمی: فرفره، هافهافو، تمبک
ج. صفتی: غران، غلغلی
۵. از برخی نام آواها واژهی مرکب ساخته شده است: آبشار، دلهره، چشمغره
٦. نام آواها نیز با فعلها فعل مرکب میسازند: جرجرشدن، قرقرکردن
🔷 برخی از نام آواها در زبان فارسی :
آبشار: آبی که از بلندی باشدت فروریزد. (شار نام آوا است)
آخ: بههنگام داشتن درد و افسوس یا آرزو گویند
آخیش: هنگام دستیافتن به آسایش گویند
آروق: باد معده که از گلو درآید.
آسمانغرمبه: صدای رعد، تندر
آها: برای اظهار تعجب گویند
اجقوجق: هر چیز عجیب و زننده و افراطی
اخوتف: باصدا بیرون انداختن آب دهان
اخ کردن: تف کردن (به کودکان میگویند)
اخوپیف: اظهار اشمئزاز از بو، غذا یا منظرهی بد
اُق: حالت تهوع
النگودولنگ: خرتوپرت، آتوآشغال
اوا: صوتی برای اظهار تعجب بهویژه نزد زنان
اوفیش: برای بیان لذت گویند
اَه: برای تعجب و شگفتی گویند
باء: صدای گاو
بامب: صدای کوبیدن کف دست بر سر کسی
بِروبِر: خیره و زلزده
بشکن: صدای انگشتان دست
بعبع: صدای بره و گوسفند و بز
بغبغو: صدای کبوتر
بغض: گرفتگی گلو از غصه
بم: صدای زیر، صدای بلند و پربانگ
بهبه: برای تحسین و تمجید گویند
تِرتِر: اسهال، شکمروش
پتپت: صدای فتیلهی چراغ بههنگام تمامشدن روغن
پچپچ: نجوا، سخن زیرگوشی
پَرپَر زدن: بههم زدن بالهای پرنده
پُف: فوت
پیشپیش: آوازی که با آن گربه را خوانند
پِق: صدای خندهی ناگهانی
پیف: برای بیان کراهت از بوی بد
پُک: صدای کشیدن سیگار، چپق و قلیان
تراقوتوروق: صدای برخورد دو چیز
ترقه: بازیچهای که دارای باروت است و بر اثر انفجار آن صدای شدید برمیخیزد.
تالاپتالاپ: صدای برخورد کفش در گلولای
تپش: صدای قلب
تپق: صدای خارجشدن چیزی جز مقصود از دهان، لکنت زبان
تتهپته: لکنت زبان
تِرتِر: صدای بیرونشدن مدفوع بیمار اسهال
تَق: صدای برخورد دو جسم به یکدیگر
تیکتیک: صدای ساعت
تِلِنگ: تیز. تلنگش در رفت.
تلوتلو: حرکت به چپ و راست
تندر: رعد، غرش آسمان
جر: صدای پارهشدن پارچه و کاغذ
جرواجر: پارهکردن شدید، تکهتکه
جیز: صدای تَفدادن چیزی در روغن، صدای تماس آب و آتش
جزغاله: زغالشده
جزوولز: صدای سوختن اشیاء
جغجغ: شور و غوغای بیمعنی
جقجقه (جغجغه):
جلزوولز: سوزوگداز
جیرجیر: صدای حشرات
جیرینگ: صدای بههمخوردن سکه و زنجیر
جیز: سوختن در زبان کودکان
جیش: ادرار در زبان کودکان
جیغ: فریاد، صدای نازک و بلند
جیک: آواز پرندگان بهویژه گنجشک
جیک زدن: صدا درآوردن
چاک: صدای زدن شمشیر و تبر
چخ (چخه): برای نهیب زدن به سگ و راندن آن گویند
چُس: گوز بیصدا
چَک: سیلی
چِک: صدای افتادن قطرهی آب
چهچه: آواز بلبل و پرندگان خوشآواز
خرچخرچ:صدای جویدن چیزی ترد
خِرخِر:صدای کشیدن چیزی روی چیزی
خُرخُر:صدای گلوی گرفتهشده، خرناس
خرناس:خُرخُر
خشخش:صدای خراشیدن، صدای بههمخوردن کاغذ یا لباس بههم
@hajsadri
@ferdosesokhan
نام آوا (اسم صوت) به واژهای گفته میشود که از صداهای موجود در طبیعت یا صدای حیوانات تقلید شده است. مانند (آسمان) غرمبه، شرشر (آب)، جرینگ (شکستن شیشه)، چهچهه (بلبل) و قوقولیقوقو (خروس). نام صوتهای عاطفی نیز در زمرهی نام آواها قرار دارند. مانند قهقهه (خنده)، هنوهن (ناشی از خستگی) یا آه (که بههنگام اندوه از دهان بیرون میآید).
واژهشناسان نام آواها را به واژههایی محدود میکنند که بهتقلید صدا ساخته شدهاند (مانند عوعو سگ). اما زبانشناسان و اهل ادب آن را شامل هر واژهای میدانند که میان لفظ و معنای آن رابطهی طبیعی یا ذاتی باشد. مانند واژههایی که پژواک صداها هستند («جیکجیک گنجشک»، «کوکو» فاخته، «جرینگجرینگ» زنجیر) یا واژههایی که ایجاد احساسی را در بدن ما بیان میکنند («مورمور»، «گِزگِز»، «زُقژُق»، «قیلیویلی»).
🔷ویژگیهای نام آواهای فارسی به قرار زیر است:
١. نام آواهای فارسی بیشتر بهصورت دوتایی است: خرخر، وزوز، تلقتلق، جلزوولز، تلقوتلوق، جغوربغور
٢. برخی از نام آواها بهصورت تکی بهکار میروند و بر سه گونه هستند:
الف. تکهجایی: غژ، تق، دامپ
ب. دوهجایی: جرینگ، تلپ، گرومپ
ج. سههجایی و بیشتر: قوقولیقوقو
٣. نام آواهای دوتایی از نظر میانوند بر سه گونه هستند:
الف. میانوند ندارند: عوعو، قارقار، فشفش
ب. با میانوند «و»: تالاپوتولوپ، اخوتف، خروپف
ج. با میانوند «ا»: چکاچاک، ترنگاترنگ
۴. از برخی از نام آواها مشتقات فعلی و غیرفعلی ساخته میشود:
الف. فعلی: ترکیدن، غریدن، خراشیدن
ب. اسمی: فرفره، هافهافو، تمبک
ج. صفتی: غران، غلغلی
۵. از برخی نام آواها واژهی مرکب ساخته شده است: آبشار، دلهره، چشمغره
٦. نام آواها نیز با فعلها فعل مرکب میسازند: جرجرشدن، قرقرکردن
🔷 برخی از نام آواها در زبان فارسی :
آبشار: آبی که از بلندی باشدت فروریزد. (شار نام آوا است)
آخ: بههنگام داشتن درد و افسوس یا آرزو گویند
آخیش: هنگام دستیافتن به آسایش گویند
آروق: باد معده که از گلو درآید.
آسمانغرمبه: صدای رعد، تندر
آها: برای اظهار تعجب گویند
اجقوجق: هر چیز عجیب و زننده و افراطی
اخوتف: باصدا بیرون انداختن آب دهان
اخ کردن: تف کردن (به کودکان میگویند)
اخوپیف: اظهار اشمئزاز از بو، غذا یا منظرهی بد
اُق: حالت تهوع
النگودولنگ: خرتوپرت، آتوآشغال
اوا: صوتی برای اظهار تعجب بهویژه نزد زنان
اوفیش: برای بیان لذت گویند
اَه: برای تعجب و شگفتی گویند
باء: صدای گاو
بامب: صدای کوبیدن کف دست بر سر کسی
بِروبِر: خیره و زلزده
بشکن: صدای انگشتان دست
بعبع: صدای بره و گوسفند و بز
بغبغو: صدای کبوتر
بغض: گرفتگی گلو از غصه
بم: صدای زیر، صدای بلند و پربانگ
بهبه: برای تحسین و تمجید گویند
تِرتِر: اسهال، شکمروش
پتپت: صدای فتیلهی چراغ بههنگام تمامشدن روغن
پچپچ: نجوا، سخن زیرگوشی
پَرپَر زدن: بههم زدن بالهای پرنده
پُف: فوت
پیشپیش: آوازی که با آن گربه را خوانند
پِق: صدای خندهی ناگهانی
پیف: برای بیان کراهت از بوی بد
پُک: صدای کشیدن سیگار، چپق و قلیان
تراقوتوروق: صدای برخورد دو چیز
ترقه: بازیچهای که دارای باروت است و بر اثر انفجار آن صدای شدید برمیخیزد.
تالاپتالاپ: صدای برخورد کفش در گلولای
تپش: صدای قلب
تپق: صدای خارجشدن چیزی جز مقصود از دهان، لکنت زبان
تتهپته: لکنت زبان
تِرتِر: صدای بیرونشدن مدفوع بیمار اسهال
تَق: صدای برخورد دو جسم به یکدیگر
تیکتیک: صدای ساعت
تِلِنگ: تیز. تلنگش در رفت.
تلوتلو: حرکت به چپ و راست
تندر: رعد، غرش آسمان
جر: صدای پارهشدن پارچه و کاغذ
جرواجر: پارهکردن شدید، تکهتکه
جیز: صدای تَفدادن چیزی در روغن، صدای تماس آب و آتش
جزغاله: زغالشده
جزوولز: صدای سوختن اشیاء
جغجغ: شور و غوغای بیمعنی
جقجقه (جغجغه):
جلزوولز: سوزوگداز
جیرجیر: صدای حشرات
جیرینگ: صدای بههمخوردن سکه و زنجیر
جیز: سوختن در زبان کودکان
جیش: ادرار در زبان کودکان
جیغ: فریاد، صدای نازک و بلند
جیک: آواز پرندگان بهویژه گنجشک
جیک زدن: صدا درآوردن
چاک: صدای زدن شمشیر و تبر
چخ (چخه): برای نهیب زدن به سگ و راندن آن گویند
چُس: گوز بیصدا
چَک: سیلی
چِک: صدای افتادن قطرهی آب
چهچه: آواز بلبل و پرندگان خوشآواز
خرچخرچ:صدای جویدن چیزی ترد
خِرخِر:صدای کشیدن چیزی روی چیزی
خُرخُر:صدای گلوی گرفتهشده، خرناس
خرناس:خُرخُر
خشخش:صدای خراشیدن، صدای بههمخوردن کاغذ یا لباس بههم
@hajsadri
@ferdosesokhan
Forwarded from اتچ بات
دوازده تیپ رایج سوالات #قرابت_معنایی ادبیات کنکور
⬇️⬇️⬇️
از ۲۵ تست ادبیات ۹ تست یعنی ۳۶ درصد مربوط به قرابت معنایی هست که تا حالا در ۱۸ شکل طرح شدهاند اما ۱۲ شکل پرتکرارتر بودند.
از نظر موضوعی «ادبیات غنایی» بیشتر از سایر موضوعات سابقه طرح سوال قرابت در کنکور داشته.
برای آشنایی شما با تیپ سؤالات قرابت معنایی از هر کدام تستهایی ارایه میشود.
پیشنهاد میشود با پاسخ دادن به این تستها، مهارت خود را بیازمایید و نقاط قوت و ضعف خود را بشناسید.
@ferdosesokhan
این دوازده تیپ رایج عبارتند از:
⬇️⬇️⬇️
⬇️⬇️⬇️
از ۲۵ تست ادبیات ۹ تست یعنی ۳۶ درصد مربوط به قرابت معنایی هست که تا حالا در ۱۸ شکل طرح شدهاند اما ۱۲ شکل پرتکرارتر بودند.
از نظر موضوعی «ادبیات غنایی» بیشتر از سایر موضوعات سابقه طرح سوال قرابت در کنکور داشته.
برای آشنایی شما با تیپ سؤالات قرابت معنایی از هر کدام تستهایی ارایه میشود.
پیشنهاد میشود با پاسخ دادن به این تستها، مهارت خود را بیازمایید و نقاط قوت و ضعف خود را بشناسید.
@ferdosesokhan
این دوازده تیپ رایج عبارتند از:
⬇️⬇️⬇️
Telegram
attach 📎
«مثنوی معنوی و قصههای تو در تو»
مثنوی مولانا سوای سوگیریهای عرفانیاش، قصهها و حکایتهای عاشقانهاش، و فرماش که در قالب مثنوی سروده شده، یک ویژگی دیگری نیز دارد که آن را از مثنویها و حکایتسرودههای دیگر جدا میکند و خاص و ویژهاش میسازد.
حکایتهای مثنوی، قصه در قصه است. هنوز حکایتی پایان نگرفته، یا حتی شروع نشده و تنها یکی دو بیتی تقریر شده که قصهی دیگری را شروع میشود و حکایت پیشین در تعلیق قرار میگیرد.
به تعویق انداختنهای پیدرپی که خواننده را به دنبال خویش میکشاند تا هرچه بیدرنگتر دریابد سرنوشت هر حکایت به کجا ختم میشود، اعتباریات پستمدرنیستی عصر ما را تداعی میکند. شاید اینها تمهیدی هستند برای فلاسفه پستمدرن که از تعلیقشان بهرهبرداری کنند، همانطور که «نام گل سرخ» امبرتو اکو که رمانی مقلدانه از مثنوی مولاناست در عداد رمانهای پستمدرن قرار میگیرد. نام گل سرخ همچون مثنوی مولانا روایت «قصه در قصه» دارد.
کشیشی برای شاگردش قصهها و حکایاتی را همچون کلافی تو در تو، بریده بریده و قصه اندر قصه حکایت میکند؛ همچون مثنوی مولانا! و تفاوتشان در این است که رمان مذکور به نثر است و قصههای مثنوی به نظم. کسان دیگری هم از مولانا تقلید کردهاند؛ پائولو کوئیلو در انتهای رمان کیمیاگر عینا قصهی «مرد و گنج» از دفتر ششم مثنوی را تکرار میکند بیآنکه از منبع و سرچشمهی این اثر حرفی به میان آورد.
مثنوی مولانا چند سالیست که در صدر پروفروشترین کتابها در آمریکاست؛ خارج از مرزهای ایران نویسندگان زیادی تحت تأثیر مولانا مینویسند و از فرم مثنوی و قصههایش برمیدارند. این نشان از جذبهی خاص مثنوی معنوی دارد. مثنوی معنوی با آن زبان معصوم و صادقانهی مولانا و آن عشق بیپایانش که چون کودکی در پی مادر خویش بیتاب است و با هزار و یک ویژگی دیگرش که اگر یکیکشان را برشماریم بازهم دلیل گمشدهای خواهیم داشت و حلقهی مفقودهای که مثنوی را بدل به معمایی لاینحل میکند، یک مثنوی بینظیر و ورای دیگر مثنویهاست.
قیاس آثار مقلدانهای که از روی مثنوی مولانا و داستانها و فرم روایتگریاش نوشته شده با خود مثنوی که سرمایه و اصل دلبریست، قیاس سطح و عمق است، و تفاوت از زمین تا آسمان! مولانا به نظم سخن گفته و آنها ره صدساله را یکشبه پیمودهاند و داستانرا به نثر نوشتهاند. هم داستانها از زیر شنل مولانا درآمدهاند، و هم نوشتن مقلدانهاش از جانب دیگران به زایمانی بیدرد شبیه شده، زایمانی مصنوعی و ریاکارانه. و مثنوی بارهای بار وزینتر است از «نام گل سرخ» و «کیمیاگر» و... که آنها رودبچهای لنگاناند در مقابل بحر عمیق مثنوی مولانا؛ رودبچهای لنگان و بل پَر کاهی گمشده در این دریای لایتناهی.
سوفیا صالحپور
@ferdosesokhan
مثنوی مولانا سوای سوگیریهای عرفانیاش، قصهها و حکایتهای عاشقانهاش، و فرماش که در قالب مثنوی سروده شده، یک ویژگی دیگری نیز دارد که آن را از مثنویها و حکایتسرودههای دیگر جدا میکند و خاص و ویژهاش میسازد.
حکایتهای مثنوی، قصه در قصه است. هنوز حکایتی پایان نگرفته، یا حتی شروع نشده و تنها یکی دو بیتی تقریر شده که قصهی دیگری را شروع میشود و حکایت پیشین در تعلیق قرار میگیرد.
به تعویق انداختنهای پیدرپی که خواننده را به دنبال خویش میکشاند تا هرچه بیدرنگتر دریابد سرنوشت هر حکایت به کجا ختم میشود، اعتباریات پستمدرنیستی عصر ما را تداعی میکند. شاید اینها تمهیدی هستند برای فلاسفه پستمدرن که از تعلیقشان بهرهبرداری کنند، همانطور که «نام گل سرخ» امبرتو اکو که رمانی مقلدانه از مثنوی مولاناست در عداد رمانهای پستمدرن قرار میگیرد. نام گل سرخ همچون مثنوی مولانا روایت «قصه در قصه» دارد.
کشیشی برای شاگردش قصهها و حکایاتی را همچون کلافی تو در تو، بریده بریده و قصه اندر قصه حکایت میکند؛ همچون مثنوی مولانا! و تفاوتشان در این است که رمان مذکور به نثر است و قصههای مثنوی به نظم. کسان دیگری هم از مولانا تقلید کردهاند؛ پائولو کوئیلو در انتهای رمان کیمیاگر عینا قصهی «مرد و گنج» از دفتر ششم مثنوی را تکرار میکند بیآنکه از منبع و سرچشمهی این اثر حرفی به میان آورد.
مثنوی مولانا چند سالیست که در صدر پروفروشترین کتابها در آمریکاست؛ خارج از مرزهای ایران نویسندگان زیادی تحت تأثیر مولانا مینویسند و از فرم مثنوی و قصههایش برمیدارند. این نشان از جذبهی خاص مثنوی معنوی دارد. مثنوی معنوی با آن زبان معصوم و صادقانهی مولانا و آن عشق بیپایانش که چون کودکی در پی مادر خویش بیتاب است و با هزار و یک ویژگی دیگرش که اگر یکیکشان را برشماریم بازهم دلیل گمشدهای خواهیم داشت و حلقهی مفقودهای که مثنوی را بدل به معمایی لاینحل میکند، یک مثنوی بینظیر و ورای دیگر مثنویهاست.
قیاس آثار مقلدانهای که از روی مثنوی مولانا و داستانها و فرم روایتگریاش نوشته شده با خود مثنوی که سرمایه و اصل دلبریست، قیاس سطح و عمق است، و تفاوت از زمین تا آسمان! مولانا به نظم سخن گفته و آنها ره صدساله را یکشبه پیمودهاند و داستانرا به نثر نوشتهاند. هم داستانها از زیر شنل مولانا درآمدهاند، و هم نوشتن مقلدانهاش از جانب دیگران به زایمانی بیدرد شبیه شده، زایمانی مصنوعی و ریاکارانه. و مثنوی بارهای بار وزینتر است از «نام گل سرخ» و «کیمیاگر» و... که آنها رودبچهای لنگاناند در مقابل بحر عمیق مثنوی مولانا؛ رودبچهای لنگان و بل پَر کاهی گمشده در این دریای لایتناهی.
سوفیا صالحپور
@ferdosesokhan
چگونه به خودشناسی برسیم ؟
خود شناسی یعنی خود شناس شدن ، یعنی عالم بر اعمال و رفتار خود بودن و تسلط داشتن بر خود ذهنی و خود درونی و خود بیرونی ، و اگر هر سه این تعاریف با هم ، به یک شخص و یک تعریف واحد برسند ، میتوان گفت شخص به مرتبه ی خود شناسی رسیده است که در ادامه بیشتر توضیح خواهیم داد
خود ذهنی چیست ؟
خود ذهنی در اصل فرمانروای نَفس آدمی است که موارد همچون غرور ، خود بینی ، شهوت گرایی ، مادی نگری ومادی گرایی ، خشم و عصبانیت ، بد بین بودن و ـ ـ ـ تماما از طریق خود ذهنی تغذیه میشود ـ که میتوان با روش ها و تمرین هایی کنترل ذهن بر احوال خود را به حداقل برسانیم
با کنترل ذهن به شیوه ی درست و نه سرکوب گرانه ، میتوانیم به یک صلح زیبا با ذهن خود برسیم و اینگونه یک پله به خود شناسی نزدیک تر خواهیم شد
خود بیرونی چیست ؟
هر یک از ما ، دارای روحیات ، افکار ها ، خصلت ها و رفتار های خاصی هستیم که شاید خود ما نیز اشراف کاملی بر آنها نداشته باشیم ، ما در ذهن خود دارای نگرش های خاصی هستیم اما بعضا در اجتماع و دنیای بیرونی ، شخص دیگری خود را نمایان میکنیم تا در اجتماع خود را محترم جلوه نماییم تا به قولی دیگران در مورد ما بد فکر نکنند ، تمامی اینها مارا از رسیدن به هدف والای خودشناسی باز میدارند زیرا ما را از یکپارچگی و یک رنگی دور نگه میدارند ، زمانی که با خود رو راست نباشیم و برای خود نقاب به چهره بزنیم ، یعنی یک خود بیرونی در کنار شخصیت حقیقی شما ، که همچنان پنهان مانده است
خود درونی چیست ؟
خود درونی شما ، شخصیتی است منحصر به فرد ، شخصیتی احساساتی ، دارای روحیات خاص و منحصر به فرد که از محیط اطراف خود تاثیر پذیری بالایی دارد ، خود درونی با خداوند و هستی نیز میتواند با هستی رابطه ی خوبی ایجاد کند و به تعریفی دروازه ی الهامات الهی به روی شماست ، البته به این شرط که خود ذهنی و خود بیرونی خود را به درستی تربیت کنیم ، در این صورت خود درونی تجلیاتی از خود را بر ما نمایان میکند ، تجلیاتی مانند ادراک فراحسی ، الهامات درونی ، دریافت ندای حق و ـ ـ ـ
انجام تمریناتی مانند مراقبه و مدیتیشن و یوگا و گفتن ذکر و یا مانترا و همچنین خواندن نماز ، میتواند در این زمینه بسیار کمک کننده باشد
مطلب برگرفته از: کانال سیر و سلوک
@ferdosesokhan
خود شناسی یعنی خود شناس شدن ، یعنی عالم بر اعمال و رفتار خود بودن و تسلط داشتن بر خود ذهنی و خود درونی و خود بیرونی ، و اگر هر سه این تعاریف با هم ، به یک شخص و یک تعریف واحد برسند ، میتوان گفت شخص به مرتبه ی خود شناسی رسیده است که در ادامه بیشتر توضیح خواهیم داد
خود ذهنی چیست ؟
خود ذهنی در اصل فرمانروای نَفس آدمی است که موارد همچون غرور ، خود بینی ، شهوت گرایی ، مادی نگری ومادی گرایی ، خشم و عصبانیت ، بد بین بودن و ـ ـ ـ تماما از طریق خود ذهنی تغذیه میشود ـ که میتوان با روش ها و تمرین هایی کنترل ذهن بر احوال خود را به حداقل برسانیم
با کنترل ذهن به شیوه ی درست و نه سرکوب گرانه ، میتوانیم به یک صلح زیبا با ذهن خود برسیم و اینگونه یک پله به خود شناسی نزدیک تر خواهیم شد
خود بیرونی چیست ؟
هر یک از ما ، دارای روحیات ، افکار ها ، خصلت ها و رفتار های خاصی هستیم که شاید خود ما نیز اشراف کاملی بر آنها نداشته باشیم ، ما در ذهن خود دارای نگرش های خاصی هستیم اما بعضا در اجتماع و دنیای بیرونی ، شخص دیگری خود را نمایان میکنیم تا در اجتماع خود را محترم جلوه نماییم تا به قولی دیگران در مورد ما بد فکر نکنند ، تمامی اینها مارا از رسیدن به هدف والای خودشناسی باز میدارند زیرا ما را از یکپارچگی و یک رنگی دور نگه میدارند ، زمانی که با خود رو راست نباشیم و برای خود نقاب به چهره بزنیم ، یعنی یک خود بیرونی در کنار شخصیت حقیقی شما ، که همچنان پنهان مانده است
خود درونی چیست ؟
خود درونی شما ، شخصیتی است منحصر به فرد ، شخصیتی احساساتی ، دارای روحیات خاص و منحصر به فرد که از محیط اطراف خود تاثیر پذیری بالایی دارد ، خود درونی با خداوند و هستی نیز میتواند با هستی رابطه ی خوبی ایجاد کند و به تعریفی دروازه ی الهامات الهی به روی شماست ، البته به این شرط که خود ذهنی و خود بیرونی خود را به درستی تربیت کنیم ، در این صورت خود درونی تجلیاتی از خود را بر ما نمایان میکند ، تجلیاتی مانند ادراک فراحسی ، الهامات درونی ، دریافت ندای حق و ـ ـ ـ
انجام تمریناتی مانند مراقبه و مدیتیشن و یوگا و گفتن ذکر و یا مانترا و همچنین خواندن نماز ، میتواند در این زمینه بسیار کمک کننده باشد
مطلب برگرفته از: کانال سیر و سلوک
@ferdosesokhan
مشهد را بشناسیم ( آشنایی با فرهنگ عامیانه )
آق علی عطار :
پدر مهدی اخوان ثالث که به درمان سنتی با گیاهان دارویی و جوشانده های قدیمی شهره و مورد اعتماد وقبول همه بود
جیک جیکی ننه خانم :
آوازه خوان دوره گردی که با کلاه قره کل و آویز دم روباه در محلات شهر میگشت ومیخواند
جیک جیکی ننه خانم ؛ بیا بشین روی زانوم
روزنامه خراسان:
که در سال 1328 با تیترِی دائمی : برادر جان خراسان است اینجا/ سخن گفتن نه آسان است اینجا...شروع به کار کرد
افتخاری شکسته بند :
یک شکسته بند با روش طب سنتی که همه مشهدی ها برای هر نوع شکستگی ضرب خوردگی مویه کردن و رگ به رگ شدگی و گچ گیری و جا انداختن به او مراجعه میکردند
شیخ دروغگو:
یک دعانویس ؛ آینه بین و غیب گو که در خیابان خواجه ربیع بروبیایی داشت و بسیار معروف بود
ممدقصاب:
جن گیری که رمل و نوشتن اوراد و ادعیه میدانست ؛ و خبره بود در جنبل و جادو ؛ گشایش بخت و دفع امراض با دوا ودرمان هایی که خودش میساخت
کریم شیشلیکی :
کریم صاحب یک کافه در ییلاق کوکا کولا بود ؛ جایی پرت و دنج ِ عرق خورها .او نوعی کباب مخصوص برای مزه همراه با عرق شاد قوچان ابداع کرده بود که بعدها مایه افتخار آفاق و وارد حوزه زبانشناسی و فرهنگ شد
صادق بستنی :
کاروانسراداری به نام حاج صادق که نرسیده به حرم به زوار نوعی بستنی زعفرانی با مغر پسته و گلاب و نان مخصوص میفروخت وکارش سکه بود .معلوم نیست چرا محصول او بعدها به عللی نامکشوف با نام عجیب بستنی طلاب! شهرت یافت
علی گربه:
از لات های معروف باغ ملی که به اعمال محیرالعقول بسیار از جمله بچه بازی ؛ دل و جرات داشتن با قد خیلی کوتاه ؛ پرش و جهش گربه وارو کشیدن لب پایینی اش تا روی دماغ و میمیک های عجیب وغریب صورت شهره بود
کشور طلایی :
مولودی خوان معروف که برای جشن های عروسی و عزا و ختنه سوری ها دایره میزد و دسته مخصوص داشت
مدرسه فروغ :
اولین مدرسه دخترانه مشهد که موسس آن شازده خانم فروغ السلطنه بود
عمه خانم:
اصغر میر خدیوی شاعر طنزنویس و بازیگر که در تئاتر گلشن در نقش زنی پیرو شوخ و حاضرجواب بازی میکرد و بعدها با لهجه غلیظ مشهدی در نقش عمه خانم به صورت نمایش های کمدی صدای او هر روز از رادیوپخش می شد
گنبدسبز:
خانقاه و زاویه خلوت نشینی دراویش خاکساری
و قلندریه در خیابان خاکی
اصغر قفقازی :
از اعضای اصلی تئاتر گلشن در مشهد که نمایش های کمدی زیادی را برای مردم طبقه متوسط روی صحنه برد و دوره ای نیز صابر آتشین و گوگوش در سالن او برنامه داشتند
دکتر شیخ:
دکتری حاذف و افسانه ای که به خاطر تشخیص و درمان درطبابت و بخشندگی به تهیدستان زبانزد بود
مهری کوره :
دایره زن مجالس و سو رو سات های زنانه
هیئت حوض چل پایه:
یکی از دسته های سرشناس ِسینه زنی در پایین خیابان که در روز عاشورا علم بر میداشتند و نذری پزان شله در محله داشتند
قنادی شکست ناپذیرو لاله زار نو :
اولین کیک های عروسی و تولد را در مشهد باب کردند
کودکستان مستوفی :
از اولین کودکستان هادر مشهد که به سبک اروپایی اداره میشد و ساختمانی به سیاق کودکستان های آلمانی و سوئدی داشت
آرایشگاه آراسته :
مرکز آرایش خانم های آلامد و آرایش صورت و موی عروس ؛ سر نبش چارطبقه که روی تابلوی سر درش نوشته بود
میزانپلی فرو توالت عروس 100 تومان * و همین باعث غلط خوانی و داستان ها ی فکاهه مابین مردم شده بود *
کوچه سیاوون :
محله قرشمال ها و خون گیرها ؛غربتی ها ؛آهنگرهایی که انبر و قیچی و سیخ کباب و فرفره میساختند و بازیگران تئاتر روحوضی که صورتشان را سیاه میکردند و ساکن همین محله بودند
حاج حسین آقای ملک:
از مهاجران آذری پسر حاج کاظم ملک التجار که نیمی از محلات شهر بعد از میدان ملک آباد و ییلاق وکیل اباد متعلق به او بود که بخش اعظم آنها را به کارمندان دولت هدیه و وقف کرد. شاعر مسلک و اهل سیاست و علم و صاحب قدیمیترین نسخ نایاب در کتابخانه شخصی اش بود
سینما هما :
فیلم سنگام و گنج قارون را آورد بعد هاسینما متروپل و دیگر سینماها افتتاح شد.
@ferdosesokhan
آق علی عطار :
پدر مهدی اخوان ثالث که به درمان سنتی با گیاهان دارویی و جوشانده های قدیمی شهره و مورد اعتماد وقبول همه بود
جیک جیکی ننه خانم :
آوازه خوان دوره گردی که با کلاه قره کل و آویز دم روباه در محلات شهر میگشت ومیخواند
جیک جیکی ننه خانم ؛ بیا بشین روی زانوم
روزنامه خراسان:
که در سال 1328 با تیترِی دائمی : برادر جان خراسان است اینجا/ سخن گفتن نه آسان است اینجا...شروع به کار کرد
افتخاری شکسته بند :
یک شکسته بند با روش طب سنتی که همه مشهدی ها برای هر نوع شکستگی ضرب خوردگی مویه کردن و رگ به رگ شدگی و گچ گیری و جا انداختن به او مراجعه میکردند
شیخ دروغگو:
یک دعانویس ؛ آینه بین و غیب گو که در خیابان خواجه ربیع بروبیایی داشت و بسیار معروف بود
ممدقصاب:
جن گیری که رمل و نوشتن اوراد و ادعیه میدانست ؛ و خبره بود در جنبل و جادو ؛ گشایش بخت و دفع امراض با دوا ودرمان هایی که خودش میساخت
کریم شیشلیکی :
کریم صاحب یک کافه در ییلاق کوکا کولا بود ؛ جایی پرت و دنج ِ عرق خورها .او نوعی کباب مخصوص برای مزه همراه با عرق شاد قوچان ابداع کرده بود که بعدها مایه افتخار آفاق و وارد حوزه زبانشناسی و فرهنگ شد
صادق بستنی :
کاروانسراداری به نام حاج صادق که نرسیده به حرم به زوار نوعی بستنی زعفرانی با مغر پسته و گلاب و نان مخصوص میفروخت وکارش سکه بود .معلوم نیست چرا محصول او بعدها به عللی نامکشوف با نام عجیب بستنی طلاب! شهرت یافت
علی گربه:
از لات های معروف باغ ملی که به اعمال محیرالعقول بسیار از جمله بچه بازی ؛ دل و جرات داشتن با قد خیلی کوتاه ؛ پرش و جهش گربه وارو کشیدن لب پایینی اش تا روی دماغ و میمیک های عجیب وغریب صورت شهره بود
کشور طلایی :
مولودی خوان معروف که برای جشن های عروسی و عزا و ختنه سوری ها دایره میزد و دسته مخصوص داشت
مدرسه فروغ :
اولین مدرسه دخترانه مشهد که موسس آن شازده خانم فروغ السلطنه بود
عمه خانم:
اصغر میر خدیوی شاعر طنزنویس و بازیگر که در تئاتر گلشن در نقش زنی پیرو شوخ و حاضرجواب بازی میکرد و بعدها با لهجه غلیظ مشهدی در نقش عمه خانم به صورت نمایش های کمدی صدای او هر روز از رادیوپخش می شد
گنبدسبز:
خانقاه و زاویه خلوت نشینی دراویش خاکساری
و قلندریه در خیابان خاکی
اصغر قفقازی :
از اعضای اصلی تئاتر گلشن در مشهد که نمایش های کمدی زیادی را برای مردم طبقه متوسط روی صحنه برد و دوره ای نیز صابر آتشین و گوگوش در سالن او برنامه داشتند
دکتر شیخ:
دکتری حاذف و افسانه ای که به خاطر تشخیص و درمان درطبابت و بخشندگی به تهیدستان زبانزد بود
مهری کوره :
دایره زن مجالس و سو رو سات های زنانه
هیئت حوض چل پایه:
یکی از دسته های سرشناس ِسینه زنی در پایین خیابان که در روز عاشورا علم بر میداشتند و نذری پزان شله در محله داشتند
قنادی شکست ناپذیرو لاله زار نو :
اولین کیک های عروسی و تولد را در مشهد باب کردند
کودکستان مستوفی :
از اولین کودکستان هادر مشهد که به سبک اروپایی اداره میشد و ساختمانی به سیاق کودکستان های آلمانی و سوئدی داشت
آرایشگاه آراسته :
مرکز آرایش خانم های آلامد و آرایش صورت و موی عروس ؛ سر نبش چارطبقه که روی تابلوی سر درش نوشته بود
میزانپلی فرو توالت عروس 100 تومان * و همین باعث غلط خوانی و داستان ها ی فکاهه مابین مردم شده بود *
کوچه سیاوون :
محله قرشمال ها و خون گیرها ؛غربتی ها ؛آهنگرهایی که انبر و قیچی و سیخ کباب و فرفره میساختند و بازیگران تئاتر روحوضی که صورتشان را سیاه میکردند و ساکن همین محله بودند
حاج حسین آقای ملک:
از مهاجران آذری پسر حاج کاظم ملک التجار که نیمی از محلات شهر بعد از میدان ملک آباد و ییلاق وکیل اباد متعلق به او بود که بخش اعظم آنها را به کارمندان دولت هدیه و وقف کرد. شاعر مسلک و اهل سیاست و علم و صاحب قدیمیترین نسخ نایاب در کتابخانه شخصی اش بود
سینما هما :
فیلم سنگام و گنج قارون را آورد بعد هاسینما متروپل و دیگر سینماها افتتاح شد.
@ferdosesokhan
چندنکته دربارۀ لهجۀ قمی( آشنایی با فرهنگ عامیانه )
نکتۀ1:
اُسطُقُس/اوستوقس: (معرب یونانی) استخوانبندی/ ماده، اصل و مایۀ هرچیزی/ عنصر. (ر.ک: لغتنامۀ دهخدا، فرهنگ بزرگ سخن)
این کلمه در لهجۀ قمی بهمعنی «استخوانبندی»، زیاد استعمال میشود. (از باقی لهجهها بیخبرم).
در متنهای کهن علمی مانند طب سنتی نیز بیشتر بهمعنی «اصل» یا «عنصر» بهکار رفته است.
مثال: خو بُر یهکار اُسطقسدار بارْ خودِت جور کن/ اِنقه به این نچسبِ شُلشیت، ور رفدیم، هنو یوخده اسطقس بِش نی!
لیکن بهعلت غرابت این واژه و علل دیگری چون اعلال پیچیدۀ واژهها در این لهجه، عموم مردم فکر میکنند، صورت نوشتاری آن، اُستُقرص یا اُسّوقرص است.
البته شاید بتوان برای اسّوقرص (بنیان و محکم) محملی یافت. مثلا «بنیان» از باب مبالغه در صفت باشد و «محکم» آن مبالغه را بیان و تفسیر کند. ولی بههرحال، اصل کلمه همان است که گفته شد.
نکتۀ2:
أقلّکاً: همان أقلّ کمّ است:
أقلّ کمّ، ظاهرا ترکیبی کاملا عربی است و بهمعنی کمترین اندازه است. بنابراین، واژۀ «کم» در این ترکیب، فارسی نیست.
نکتۀ3:
أمجلّاقا:
سالها برای نگارنده سؤال بود که اصل این نام، چیست! پس از کلی فکر، برایم معلوم شد که عموجلالآقا یا عموجلیلآقاست. ولی باز هم نمیدانم شکستۀ جلیل است یا جلال.
نکتۀ4:
در این لهجه، کنایات، اصطلاحات و حتی ناسزاهای علمی بهچشم میخورد. این، بهعلت قرنها آمدوشد مردم قم با اهل علم است.
مانند:
واژههای یاد شده در نکتههای قبلی.
«پنبه به تو اون ریختت بمالن»: با اینکه ناسزا و نفرین است، کنایه از مسألۀ غسل میّت است.
نکتۀ5:
واژهها، اصطلاحات و ضربالمثلها در این لهجه، دو قسماند:
الف: آنچه در سراسر ایران قدیم یا بخشهایی از آن، بهکار میرفتهاند یا هنوز بهکار میروند.
ب: آنچه منحصر در لهجۀ قمی (یا کماجی) است.
تشخیص و تفکیک این دوقسم از یکدیگر کاری مشکل است.
باید توجه کرد که قم، هم پیشینیهای باستانی دارد، هم مرکزیت داشته است. صادر شدن لغات قمی به همسایگانش: ری (تهران)، اصفهان و اراک و برعکس؛ امری طبیعی است. این هم طبیعی است که بخشی از آنها را هنوز در خود نگه داشته باشد. و اگر به آن کمتوجهی شود، از بین خواهد رفت.
نکتۀ6:
در مجموع، لهجۀ قمی، لهجهای مستقل و خاص است. خصوصیات این لهجه، چندان قابل توضیح نیست و مجالی دیگر میطلبد. مثلا فیزیک صورت و بدن در آن دخیلاند؛ در ادای هریک از کلمات و جملات، لحن و موسیقیهای متفاوتی بهکار میرود و...
نکتۀ 7:
با وجود کوچکی قم، در هر یک از بخشهای آن، شیوه و لحن گفتاری، یکسان نیست. مثلا طرز گفتار در روستاهای خلجستان با طرز گفتار محلههای آذر و چارمردان در بخش مرکزی قم تفاوت محسوسی دارد.
@ferdosesokhan
نکتۀ1:
اُسطُقُس/اوستوقس: (معرب یونانی) استخوانبندی/ ماده، اصل و مایۀ هرچیزی/ عنصر. (ر.ک: لغتنامۀ دهخدا، فرهنگ بزرگ سخن)
این کلمه در لهجۀ قمی بهمعنی «استخوانبندی»، زیاد استعمال میشود. (از باقی لهجهها بیخبرم).
در متنهای کهن علمی مانند طب سنتی نیز بیشتر بهمعنی «اصل» یا «عنصر» بهکار رفته است.
مثال: خو بُر یهکار اُسطقسدار بارْ خودِت جور کن/ اِنقه به این نچسبِ شُلشیت، ور رفدیم، هنو یوخده اسطقس بِش نی!
لیکن بهعلت غرابت این واژه و علل دیگری چون اعلال پیچیدۀ واژهها در این لهجه، عموم مردم فکر میکنند، صورت نوشتاری آن، اُستُقرص یا اُسّوقرص است.
البته شاید بتوان برای اسّوقرص (بنیان و محکم) محملی یافت. مثلا «بنیان» از باب مبالغه در صفت باشد و «محکم» آن مبالغه را بیان و تفسیر کند. ولی بههرحال، اصل کلمه همان است که گفته شد.
نکتۀ2:
أقلّکاً: همان أقلّ کمّ است:
أقلّ کمّ، ظاهرا ترکیبی کاملا عربی است و بهمعنی کمترین اندازه است. بنابراین، واژۀ «کم» در این ترکیب، فارسی نیست.
نکتۀ3:
أمجلّاقا:
سالها برای نگارنده سؤال بود که اصل این نام، چیست! پس از کلی فکر، برایم معلوم شد که عموجلالآقا یا عموجلیلآقاست. ولی باز هم نمیدانم شکستۀ جلیل است یا جلال.
نکتۀ4:
در این لهجه، کنایات، اصطلاحات و حتی ناسزاهای علمی بهچشم میخورد. این، بهعلت قرنها آمدوشد مردم قم با اهل علم است.
مانند:
واژههای یاد شده در نکتههای قبلی.
«پنبه به تو اون ریختت بمالن»: با اینکه ناسزا و نفرین است، کنایه از مسألۀ غسل میّت است.
نکتۀ5:
واژهها، اصطلاحات و ضربالمثلها در این لهجه، دو قسماند:
الف: آنچه در سراسر ایران قدیم یا بخشهایی از آن، بهکار میرفتهاند یا هنوز بهکار میروند.
ب: آنچه منحصر در لهجۀ قمی (یا کماجی) است.
تشخیص و تفکیک این دوقسم از یکدیگر کاری مشکل است.
باید توجه کرد که قم، هم پیشینیهای باستانی دارد، هم مرکزیت داشته است. صادر شدن لغات قمی به همسایگانش: ری (تهران)، اصفهان و اراک و برعکس؛ امری طبیعی است. این هم طبیعی است که بخشی از آنها را هنوز در خود نگه داشته باشد. و اگر به آن کمتوجهی شود، از بین خواهد رفت.
نکتۀ6:
در مجموع، لهجۀ قمی، لهجهای مستقل و خاص است. خصوصیات این لهجه، چندان قابل توضیح نیست و مجالی دیگر میطلبد. مثلا فیزیک صورت و بدن در آن دخیلاند؛ در ادای هریک از کلمات و جملات، لحن و موسیقیهای متفاوتی بهکار میرود و...
نکتۀ 7:
با وجود کوچکی قم، در هر یک از بخشهای آن، شیوه و لحن گفتاری، یکسان نیست. مثلا طرز گفتار در روستاهای خلجستان با طرز گفتار محلههای آذر و چارمردان در بخش مرکزی قم تفاوت محسوسی دارد.
@ferdosesokhan
@KetabKhani-Dekameroon-Shanoqi.pdf
15 MB
فایل پی دی اف کتاب دکامرون
بوکاچیو
ترجمه حبیب شنوقی
نسخه کمیاب و اولین ترجمه از این کتاب
@ferdosesokhan
بوکاچیو
ترجمه حبیب شنوقی
نسخه کمیاب و اولین ترجمه از این کتاب
@ferdosesokhan
فردوس سخن
@KetabKhani-Dekameroon-Shanoqi.pdf
دکامرون
دکامرون مشهورترین اثر جووانی بوکاچیو نویسندهٔ قرن ۱۴ میلادی ایتالیایی است که از ۱۰۰ داستان تشکیل شده است.
بوکاچیو این کتاب را به سبک هزار و یک شب نگاشته و درنوشتن این قصهها را از افسانههای یونانی، رومی و کشورهای مشرق زمین و گاه از زندگی روزمره مردم الهام گرفتهاست. او این کتاب را بلافاصله پس از شیوع طاعون سال ۱۳۴۸ در فلورانس نوشت.
چارچوب اصلی دکامرون را هفت زن و سه مرد تشکیل میدهند، که برای گریز از بلای طاعون، فلورانس را ترک کرده به خانههای ییلاقی اطراف شهر پناه میبرند و در آن جا برای این که ذهن خود را از این واقعه منحرف کنند به قصهگوئی برای یکدیگر میپردازند و چون خلق و خوی داستانگویان متفاوت است داستانها دارای گیرائی و تنوع بسیار است و از مجموع آنها اوصاف شاعرانه، عبرتآموز و غمانگیز اما لطیف و شاعرانه فراوان بچشم میخورد. چون نویسنده واقف به روح بشری و اشخاص داستان بوده، همه قهرمانهای آن زنده و پر از شور زندگی هستند حتی جانوران داستانهای او نیز از این قاعده مستثنی نیستند.
@ferdosesokhan
دکامرون مشهورترین اثر جووانی بوکاچیو نویسندهٔ قرن ۱۴ میلادی ایتالیایی است که از ۱۰۰ داستان تشکیل شده است.
بوکاچیو این کتاب را به سبک هزار و یک شب نگاشته و درنوشتن این قصهها را از افسانههای یونانی، رومی و کشورهای مشرق زمین و گاه از زندگی روزمره مردم الهام گرفتهاست. او این کتاب را بلافاصله پس از شیوع طاعون سال ۱۳۴۸ در فلورانس نوشت.
چارچوب اصلی دکامرون را هفت زن و سه مرد تشکیل میدهند، که برای گریز از بلای طاعون، فلورانس را ترک کرده به خانههای ییلاقی اطراف شهر پناه میبرند و در آن جا برای این که ذهن خود را از این واقعه منحرف کنند به قصهگوئی برای یکدیگر میپردازند و چون خلق و خوی داستانگویان متفاوت است داستانها دارای گیرائی و تنوع بسیار است و از مجموع آنها اوصاف شاعرانه، عبرتآموز و غمانگیز اما لطیف و شاعرانه فراوان بچشم میخورد. چون نویسنده واقف به روح بشری و اشخاص داستان بوده، همه قهرمانهای آن زنده و پر از شور زندگی هستند حتی جانوران داستانهای او نیز از این قاعده مستثنی نیستند.
@ferdosesokhan
دوازده پیام مدیریتی از امام علی علیه السلام
1⃣ به جای ازدیاد کارها به تداوم صحیح آنها بیندیشید (حکمت ۲۷۰)
2⃣ برای رسیدن به هدف ها و مقام های بلند، همّت بلند داشته باشید (خطبه ۲۱۱)
3⃣ از تجارب و اندرزها پند بگیرید و از آنها بهره برداری کنید تا دچار نقص نشوید (نامه ۳۱، خطبه ۱۷۵)
4⃣ از شدت سختی نهراسید، زیرا هراس، شکننده تر از خود کار است و به گشایش امور امیدوار باشید (حکمت ۱۶۶ و ۲۴۶)
5⃣ اگر به انجام مسئولیتی گردن نهادید، به آن وفا کنید (حکمت۳۲۷)
6⃣ هیچ وقت کارهای اهم را فدای امور مهم نکنید (حکمت ۲۷۱)
7⃣ پیش از پذیرش هر کاری، به دانش آن مجهز شوید (حکمت ۴۳۹)
8⃣ خویشتن را اصلاح کنید تا خداوند کارهای شما را اصلاح کند (نهج البلاغه)
9⃣ پست ها، امانت و وسیله خدمتگزاری اند، نه منبع بهره برداری (خطبه ۱۳۱)
🔟 پست ها میزان آزمایش شمایند، بکوشید تا سربلند بیرون آیید (خطبه ۳۳)
1⃣1⃣ مشورت پذیر باشید، اگر مشورت نکنید، تباه می شوید (نامه ۶۹)
2⃣1⃣ با زیردستان خود مانند پدری مهربان رفتار کنید (نامه ۵۲)
@ferdosesokhan
1⃣ به جای ازدیاد کارها به تداوم صحیح آنها بیندیشید (حکمت ۲۷۰)
2⃣ برای رسیدن به هدف ها و مقام های بلند، همّت بلند داشته باشید (خطبه ۲۱۱)
3⃣ از تجارب و اندرزها پند بگیرید و از آنها بهره برداری کنید تا دچار نقص نشوید (نامه ۳۱، خطبه ۱۷۵)
4⃣ از شدت سختی نهراسید، زیرا هراس، شکننده تر از خود کار است و به گشایش امور امیدوار باشید (حکمت ۱۶۶ و ۲۴۶)
5⃣ اگر به انجام مسئولیتی گردن نهادید، به آن وفا کنید (حکمت۳۲۷)
6⃣ هیچ وقت کارهای اهم را فدای امور مهم نکنید (حکمت ۲۷۱)
7⃣ پیش از پذیرش هر کاری، به دانش آن مجهز شوید (حکمت ۴۳۹)
8⃣ خویشتن را اصلاح کنید تا خداوند کارهای شما را اصلاح کند (نهج البلاغه)
9⃣ پست ها، امانت و وسیله خدمتگزاری اند، نه منبع بهره برداری (خطبه ۱۳۱)
🔟 پست ها میزان آزمایش شمایند، بکوشید تا سربلند بیرون آیید (خطبه ۳۳)
1⃣1⃣ مشورت پذیر باشید، اگر مشورت نکنید، تباه می شوید (نامه ۶۹)
2⃣1⃣ با زیردستان خود مانند پدری مهربان رفتار کنید (نامه ۵۲)
@ferdosesokhan
هنجارهای اجتماعی در شبکه های اجتماعی مجازی را جدی بگیریم!
-اگر در دنیای واقعی با کسی روابط رسمی دارید در تلگرام هم با او رسمی باشید.
اگر در دنیای واقعی او را "خانم" یا "آقای" خطاب می کنید نمی شود بدون هیچ زمینه یا اتفاق خاصی، در تلگرام او را عزیزم، جون، فدات و غیره خطاب کنید.
-گاهی اوقات نوشتن بهتر از بکار بردن نشانه ها(استیکرها) است. مثلا این پیام که" الان من خیلی خوشحالم" در مقایسه با " 😄" اثر گذار تر است. اینطور نیست؟
-گاهی اوقات در گروهها، دو نفر در مورد موضوعی صحبت می کنند که صرفا به خود آنها مربوط است. دلیلی ندارد که سایر اعضای گروه هم شاهد این گفتگو باشند.
-همینکه از خبر یا مطلبی خوشتان آمد فورا آنرا برای دیگران ارسال نکنید. قبل از ارسال از خودتان سوال کنید آیا این خبر حقیقت دارد؟ بدانید هر پیام مانند یک قطره باران است و با ارسال هر کاربر، در نهایت می تواند سیل شود.
-مبنای ما آن نباشد که روابط واقعی مان با افراد را به روابط مجازی و تلگرامی کاهش دهیم. این کار در بلند مدت روابط اجتماعی را نابود می کند. مبنای مان این باشد که روابط مجازی را به روابط واقعی تبدیل کنیم.
-باور کنید اعتیاد به شبکه های اجتماعی مسأله ای جدّی است. اگر تاکنون عضو خانواده تان به شما درباره اعتیادتان چیزی نگفته؛ یا خودش هم مثل شما معتاد شده (: یا با خودش می گوید صبر کنم شاید التهاب و تب کار با گوشی هوشمند از سرش بپرد.
-در ایران شبکه های اجتماعی موبایلی عمدتا برای به اشتراک گذاشتن پیام های عمومی و غیر شخصی نظیر جملات حکیمانه، اخطارها، پیشنهادها، جوک ها، طنزهای سیاسی و اموری درباره سبک زندگی بکار می روند. پس پیام شخصی مهمی برای شما نرسیده است. لزومی ندارد که هر دقیقه گوشی را بردارید و پیام ها را چک کنید.
- لطفا گوشی تان را با خودتان به تختخواب و حمام نبرید. بگذارید حمام و تختخواب تنها جاهایی باشند که هنوز به اشغال گوشی هایمان درنیامده اند.
-در ارتباطات، صدا در مقایسه با کلمه به واقعیت نزدیک تر است. برای احوالپرسی با دیگران، حتی الامکان صدایتان را ضبط کنید و برای دیگران بفرستید. این کار از ارسال پیام نوشتاری بهتر است. البته اگر به او زنگ بزنید خیلی بهتر است.
-درست است که مغز ما گنجایش بسیاری دارد. ولی گاهی اوقات بد نیست از خودمان سوال کنیم " این حجم از اطلاعات و اخبار دریافتی به چه کار من خواهد آمد؟" شما
در روز چند کیلومتر انگشت اشاره یا شصت شان را روی صفحه نمایش گوشی تان سُر می دهید؟ آیا واقعا شما در روز به چند کیلومتر اطلاعات نیاز دارید؟ گاهی از خودتان سوال کنید: مگر من فعال یا مفسر سیاسی هستم که اینقدر پیام های سیاسی می خوانم؟ مگر من شاعر؛ متخصص دکوراسیون؛ فوتبالیست، طراح مد و ...هستم که اینقدر در این خصوص می خوانم؟پس گاهی اوقات لازم است که انگشت تان را خیلی تند روی صفحه گوشی سر بدهید. خیلی تند و بدون اینکه مطالب را بخوانید.
-برایتان پیام مهم است یا فرستندۀ پیام؟ دوست من ؛ وقتی هنوز پیام را نخوانده اید صرفا با دیدن نام فرستندۀ آن علامت لایک👍 ارسال نکنید. وقتی هم پیام را می خوانید و با آن مخالف هستید مخالفت خود را ابراز کنید.
-زمانی کسی را به گروهی اد(اضافه) کنید که قبلا نظر مثبت او را دریافت کرده باشید. بدون رضایت کسی، او را به گروهی وارد نکنید.
-وقتی عضوی گروه را ترک می کند از دست او ناراحت نشوید. هر کس صاحب اختیار خودش است. دلیل خودش را داشته و رفته است.
-همه آدم ها به حضور فعال در شبکه های مجازی علاقه ندارند. بعضی ها فقط دوست دارند پیام ها را بخوانند. از دست آنها ناراحت نشوید.
-اگر دو یا سه نفر از اعضای گروه با شما دوست صمیمی هستند یا جزو فامیل هستند تصور نکنید که گذاشتن عکس های یادگاری مربوط به ده یا بیست سال پیش حتما آنها را ذوق زده می کند. ممکن است این کار باعث کدورت شود. حتما بعد از جلب رضایت آنها، عکس ها را در گروه به اشتراک بگذارید.
-شبکه های اجتماعی موبایلی خیلی جذاب اند. ولی باور کنید هنوز رسانه ای جای کتاب را نمی گیرد. هر کتاب یک مقدمه، یک متن اصلی و یک پایان دارد. حرف های حکیمانه ، جمله های عالمانه و موضوعات کوتاه و چند سطری شبکه های اجتماعی موبایلی فقط پایان یا نتیجه را به شما می گویند.
به همین دلیل این روزها ذهن ما پر شده از جمله های فیلسوفانه و عمیقی که ما درباره شان هیچ اطلاعات مقدماتی و جانبی نداریم. درباره همه چیز می توانیم تک¬جمله های
قشنگی بگوییم. البته اگر خوب حفظ کرده باشیم!
- دکتر فردین علیخواه
استاد جامعه شناسی
@farhangeketabkhani
@ferdosesokhan
-اگر در دنیای واقعی با کسی روابط رسمی دارید در تلگرام هم با او رسمی باشید.
اگر در دنیای واقعی او را "خانم" یا "آقای" خطاب می کنید نمی شود بدون هیچ زمینه یا اتفاق خاصی، در تلگرام او را عزیزم، جون، فدات و غیره خطاب کنید.
-گاهی اوقات نوشتن بهتر از بکار بردن نشانه ها(استیکرها) است. مثلا این پیام که" الان من خیلی خوشحالم" در مقایسه با " 😄" اثر گذار تر است. اینطور نیست؟
-گاهی اوقات در گروهها، دو نفر در مورد موضوعی صحبت می کنند که صرفا به خود آنها مربوط است. دلیلی ندارد که سایر اعضای گروه هم شاهد این گفتگو باشند.
-همینکه از خبر یا مطلبی خوشتان آمد فورا آنرا برای دیگران ارسال نکنید. قبل از ارسال از خودتان سوال کنید آیا این خبر حقیقت دارد؟ بدانید هر پیام مانند یک قطره باران است و با ارسال هر کاربر، در نهایت می تواند سیل شود.
-مبنای ما آن نباشد که روابط واقعی مان با افراد را به روابط مجازی و تلگرامی کاهش دهیم. این کار در بلند مدت روابط اجتماعی را نابود می کند. مبنای مان این باشد که روابط مجازی را به روابط واقعی تبدیل کنیم.
-باور کنید اعتیاد به شبکه های اجتماعی مسأله ای جدّی است. اگر تاکنون عضو خانواده تان به شما درباره اعتیادتان چیزی نگفته؛ یا خودش هم مثل شما معتاد شده (: یا با خودش می گوید صبر کنم شاید التهاب و تب کار با گوشی هوشمند از سرش بپرد.
-در ایران شبکه های اجتماعی موبایلی عمدتا برای به اشتراک گذاشتن پیام های عمومی و غیر شخصی نظیر جملات حکیمانه، اخطارها، پیشنهادها، جوک ها، طنزهای سیاسی و اموری درباره سبک زندگی بکار می روند. پس پیام شخصی مهمی برای شما نرسیده است. لزومی ندارد که هر دقیقه گوشی را بردارید و پیام ها را چک کنید.
- لطفا گوشی تان را با خودتان به تختخواب و حمام نبرید. بگذارید حمام و تختخواب تنها جاهایی باشند که هنوز به اشغال گوشی هایمان درنیامده اند.
-در ارتباطات، صدا در مقایسه با کلمه به واقعیت نزدیک تر است. برای احوالپرسی با دیگران، حتی الامکان صدایتان را ضبط کنید و برای دیگران بفرستید. این کار از ارسال پیام نوشتاری بهتر است. البته اگر به او زنگ بزنید خیلی بهتر است.
-درست است که مغز ما گنجایش بسیاری دارد. ولی گاهی اوقات بد نیست از خودمان سوال کنیم " این حجم از اطلاعات و اخبار دریافتی به چه کار من خواهد آمد؟" شما
در روز چند کیلومتر انگشت اشاره یا شصت شان را روی صفحه نمایش گوشی تان سُر می دهید؟ آیا واقعا شما در روز به چند کیلومتر اطلاعات نیاز دارید؟ گاهی از خودتان سوال کنید: مگر من فعال یا مفسر سیاسی هستم که اینقدر پیام های سیاسی می خوانم؟ مگر من شاعر؛ متخصص دکوراسیون؛ فوتبالیست، طراح مد و ...هستم که اینقدر در این خصوص می خوانم؟پس گاهی اوقات لازم است که انگشت تان را خیلی تند روی صفحه گوشی سر بدهید. خیلی تند و بدون اینکه مطالب را بخوانید.
-برایتان پیام مهم است یا فرستندۀ پیام؟ دوست من ؛ وقتی هنوز پیام را نخوانده اید صرفا با دیدن نام فرستندۀ آن علامت لایک👍 ارسال نکنید. وقتی هم پیام را می خوانید و با آن مخالف هستید مخالفت خود را ابراز کنید.
-زمانی کسی را به گروهی اد(اضافه) کنید که قبلا نظر مثبت او را دریافت کرده باشید. بدون رضایت کسی، او را به گروهی وارد نکنید.
-وقتی عضوی گروه را ترک می کند از دست او ناراحت نشوید. هر کس صاحب اختیار خودش است. دلیل خودش را داشته و رفته است.
-همه آدم ها به حضور فعال در شبکه های مجازی علاقه ندارند. بعضی ها فقط دوست دارند پیام ها را بخوانند. از دست آنها ناراحت نشوید.
-اگر دو یا سه نفر از اعضای گروه با شما دوست صمیمی هستند یا جزو فامیل هستند تصور نکنید که گذاشتن عکس های یادگاری مربوط به ده یا بیست سال پیش حتما آنها را ذوق زده می کند. ممکن است این کار باعث کدورت شود. حتما بعد از جلب رضایت آنها، عکس ها را در گروه به اشتراک بگذارید.
-شبکه های اجتماعی موبایلی خیلی جذاب اند. ولی باور کنید هنوز رسانه ای جای کتاب را نمی گیرد. هر کتاب یک مقدمه، یک متن اصلی و یک پایان دارد. حرف های حکیمانه ، جمله های عالمانه و موضوعات کوتاه و چند سطری شبکه های اجتماعی موبایلی فقط پایان یا نتیجه را به شما می گویند.
به همین دلیل این روزها ذهن ما پر شده از جمله های فیلسوفانه و عمیقی که ما درباره شان هیچ اطلاعات مقدماتی و جانبی نداریم. درباره همه چیز می توانیم تک¬جمله های
قشنگی بگوییم. البته اگر خوب حفظ کرده باشیم!
- دکتر فردین علیخواه
استاد جامعه شناسی
@farhangeketabkhani
@ferdosesokhan
بتمن کیست؟
* بتمن یک شخصیت خیالی ابرقهرمان و مخلوق شرکت دیسی کامیکس است. او توسط باب کین و بیل فینگر خلق شد و اولینبار در مجموعه کاراگاهی کمیک ۱۹۳۹ ظاهر شد.
* به بتمن القابی مانند «مبارز شنلپوش»،«شوالیه تاریکی»و«بزرگترین کارآگاه دنیا»میدهند.
* بروس وین، تاجر و فرد نیکوکار در پشت نقاب بتمن مخفی شده است. او در شهر خیالی گاتهام علیه جرم و جنایت فعالیت میکند.
* افرادی مثل رابین، خدمتکارش آلفرد، کمیسر پلیس جیمز گوردون و بتگرل وی را همراهی میکنند. او با خلافکاران مختلفی از جمله جوکر، پنگوئن، ریدلر، زن گربهای، آقای فریز، دوچهره، مترسک و... مبارزه میکند.
* برخلاف اغلب ابرقهرمانانِ معمول، بتمن دارای تواناییهای ابرانسانی نیست و از هوش و شمّ کارآگاهی، علم و فناوری، ثروت، شجاعت، هنرهای رزمی استفاده میکند.
* بتمن بعد از سوپرمن در رتبه دوم فهرست «۱۰۰ شخصیت کمیکبوکی برتر تاریخ» آیجیان و امپایر قرار گرفت.
* تاکنون بازیگرانی همچون لویس ویلسون، رابرت لووری، ادام وست، مایکل کیتون، کوین کانروی، وال کیلمر، جرج کلونی، کریستین بیل و بن افلک در نقش بتمن ظاهر شدهاند.
@Talarfiction
@ferdosesokhan
* بتمن یک شخصیت خیالی ابرقهرمان و مخلوق شرکت دیسی کامیکس است. او توسط باب کین و بیل فینگر خلق شد و اولینبار در مجموعه کاراگاهی کمیک ۱۹۳۹ ظاهر شد.
* به بتمن القابی مانند «مبارز شنلپوش»،«شوالیه تاریکی»و«بزرگترین کارآگاه دنیا»میدهند.
* بروس وین، تاجر و فرد نیکوکار در پشت نقاب بتمن مخفی شده است. او در شهر خیالی گاتهام علیه جرم و جنایت فعالیت میکند.
* افرادی مثل رابین، خدمتکارش آلفرد، کمیسر پلیس جیمز گوردون و بتگرل وی را همراهی میکنند. او با خلافکاران مختلفی از جمله جوکر، پنگوئن، ریدلر، زن گربهای، آقای فریز، دوچهره، مترسک و... مبارزه میکند.
* برخلاف اغلب ابرقهرمانانِ معمول، بتمن دارای تواناییهای ابرانسانی نیست و از هوش و شمّ کارآگاهی، علم و فناوری، ثروت، شجاعت، هنرهای رزمی استفاده میکند.
* بتمن بعد از سوپرمن در رتبه دوم فهرست «۱۰۰ شخصیت کمیکبوکی برتر تاریخ» آیجیان و امپایر قرار گرفت.
* تاکنون بازیگرانی همچون لویس ویلسون، رابرت لووری، ادام وست، مایکل کیتون، کوین کانروی، وال کیلمر، جرج کلونی، کریستین بیل و بن افلک در نقش بتمن ظاهر شدهاند.
@Talarfiction
@ferdosesokhan
موضوع : نكات مهم در طراحی سوالات امتحانی دوره دوم متوسطه
باسلام واحترام
پس از حمد و ثنای الهی و درود و صلوات برحضرت محمد و آل محمد (ص)
به پیوست بخشنامه شماره 130/425848-98/01/10 اداره كل متبوع با موضوع نكات مهم در طراحی سوالات امتحانی دوره دوم متوسطه جهت اطلاع و اقدام مقتضی ارسال می گردد.
@ferdosesokhan
باسلام واحترام
پس از حمد و ثنای الهی و درود و صلوات برحضرت محمد و آل محمد (ص)
به پیوست بخشنامه شماره 130/425848-98/01/10 اداره كل متبوع با موضوع نكات مهم در طراحی سوالات امتحانی دوره دوم متوسطه جهت اطلاع و اقدام مقتضی ارسال می گردد.
@ferdosesokhan
211522_3_j2S2avr6Jw.pdf
628.4 KB
بخش هایی از کتاب که نباید سوال طرح شود(دروس عمومی)
@ferdosesokhan
@ferdosesokhan
سلام
عرض ادب و روز به خیر
همکاران گرامی، در مورد توزیع نمره نوبت دوم دروس حوزه زبان و ادبیات فارسی، بر اساس پیگیری به عمل آمده، چنانچه در بارم بندی نیز آمده است، آزمون از کل کتاب است و طراح سوال به اختیار خود سوالات را از کل کتاب و بر اساس بارم طرح خواهد نمود.
به عبارتی سوالات بر اساس همان بارم موجود و از کل کتاب طراحی می شود و بخشنامه دیگری درباره توزیع نمره و نسبت آن از نوبت اول و دوم فعلا نداریم و اختیار با طراح سوال یا دبیر محترم است که مثلا سهم سوالات از نیمه دوم را چه میزان در نظر بگیرد.
با درود و سپاس
🔹 دبیرخانه راهبری زبان و ادبیات فارسی
@ferdosesokhan
عرض ادب و روز به خیر
همکاران گرامی، در مورد توزیع نمره نوبت دوم دروس حوزه زبان و ادبیات فارسی، بر اساس پیگیری به عمل آمده، چنانچه در بارم بندی نیز آمده است، آزمون از کل کتاب است و طراح سوال به اختیار خود سوالات را از کل کتاب و بر اساس بارم طرح خواهد نمود.
به عبارتی سوالات بر اساس همان بارم موجود و از کل کتاب طراحی می شود و بخشنامه دیگری درباره توزیع نمره و نسبت آن از نوبت اول و دوم فعلا نداریم و اختیار با طراح سوال یا دبیر محترم است که مثلا سهم سوالات از نیمه دوم را چه میزان در نظر بگیرد.
با درود و سپاس
🔹 دبیرخانه راهبری زبان و ادبیات فارسی
@ferdosesokhan
تحلیل محتوای کتاب فارسی اول دبستان سه کشور ایران،چین و آلمان
در پژوهشی به بررسی و تحلیل داستانهای کتاب فارسی کلاس اول در ایران و مقایسه آن با داستانهای کتاب زبان کلاس اول در دو کشور شرقی و غربی یعنی چین، بعنوان نماینده فرهنگ جمعگرا و آلمان، بعنوان نماینده فرهنگ فردگرا پرداخته شد. به این منظور کلیه داستانهای کتاب فارسی اول ابتدایی در ایران، شامل ۵١ داستان منتشر شده در سال ١٣٩١، همچنین ۴۴ داستان از داستانهای کتاب کلاس اول چین و ٢۶ داستان از مجموعه چهار کتاب کلاس اول آلمان به عنوان نمونه پژوهشی انتخاب شدند. در این پژوهش، تحلیل روانشناختی با استفاده از یکی از معتبرترین آزمونهای فرافکن تحلیلی یعنی آزمون اندریافت موضوع که یکی از مناسبترین آزمونها برای تحلیل داستان است انجام گرفت تا مشخص شود چه موضوعاتی در قالب تم اصلی داستان، چه نیازها و چه فشارهای محیطی توسط این کتابهای درسی به کودکان القاء میشود و این موضوعات چه تفاوتی در دنیای شرق وغرب دارند.
نتایج این پژوهش نشان داد نیازهای «پیروی » در ایران، «پیشرفت » در آلمان و «مهرورزی » در چین، سه نیاز اول و اصلی در سه کشور هستند. نیاز به «پیروی » به دو نوع «تسلیم » و «احترام » تقسیم شده است.
پرتکرارترین نیاز در ایران، «پیروی » از هر دو نوع ولی در بیشتر موارد از نوع «تسلیم » و در چین و آلمان فقط از نوع دوم یعنی «سپاسگزاری » است.
نیاز «مهرورزی » پرتکرارترین نیاز در چین است که به شدت با ساختار جمعگرای شرقی مطابقت دارد. در مرتبههای بعدی نیاز «فهمیدن » و همچنین نیاز به «ارائه و بیان » در چین قراردارند. به طور خلاصه میتوان گفت کودک چینی به دنبال آن است که مهر بورزد، بفهمد و بفهماند. بعد از این سه نیاز که اساسا در ارتباط با دیگران (نیازهای جمعی) معنا پیدا میکنند، نیازهای شخصیتر مثل «پیشرفت » و «بازی » در چین، ظهور میکنند.
این ترتیب بروز نیازها در آلمان درست برعکس چین است. در آلمان نیاز به «پیشرفت »، «بازی »، «شناخت » که نیازهای فردی و معطوف به خود هستند، در درجه اول قرار دارند و بعد از آنها نیاز «پیوندجویی » ظهور میکند. بنابراین کودک ایرانی میآموزد که طلبکننده و گیرنده (تلویحا مصرف کننده و تنبل) باشد؛ کودک چینی میآموزد دهنده و بخشنده (تلویحا تولیدکننده و کارگر) باشد و کودک آلمانی چیزی طلب نمیکند (تلویحا استقلال طلب) ولی تا حدی دهنده است.
به این ترتیب میتوان نتیجه گرفت کودک ایرانی در کتاب درسی خود یاد میگیرد که مطیع و سر به زیر باشد. نگاه کودک ایرانی یا به سمت پایین است و یا از پایین به بالا نگاه میکند.
نگاه کودک چینی به اطراف است و یک نگاه دایرهوار دارد، ولی کودک آلمانی یک حرکت و نگاه رو به جلو و هدفمند دارد. او به یک نقطه و هدف چشم دوخته و تنها برای رسیدن به آن در یک خط سیر مشخص تلاش میکند و در نهایت هم موفق است.
- پژوهشگر : علیرضا عابدین ؛ روانشناس
@ferdosesokhan
در پژوهشی به بررسی و تحلیل داستانهای کتاب فارسی کلاس اول در ایران و مقایسه آن با داستانهای کتاب زبان کلاس اول در دو کشور شرقی و غربی یعنی چین، بعنوان نماینده فرهنگ جمعگرا و آلمان، بعنوان نماینده فرهنگ فردگرا پرداخته شد. به این منظور کلیه داستانهای کتاب فارسی اول ابتدایی در ایران، شامل ۵١ داستان منتشر شده در سال ١٣٩١، همچنین ۴۴ داستان از داستانهای کتاب کلاس اول چین و ٢۶ داستان از مجموعه چهار کتاب کلاس اول آلمان به عنوان نمونه پژوهشی انتخاب شدند. در این پژوهش، تحلیل روانشناختی با استفاده از یکی از معتبرترین آزمونهای فرافکن تحلیلی یعنی آزمون اندریافت موضوع که یکی از مناسبترین آزمونها برای تحلیل داستان است انجام گرفت تا مشخص شود چه موضوعاتی در قالب تم اصلی داستان، چه نیازها و چه فشارهای محیطی توسط این کتابهای درسی به کودکان القاء میشود و این موضوعات چه تفاوتی در دنیای شرق وغرب دارند.
نتایج این پژوهش نشان داد نیازهای «پیروی » در ایران، «پیشرفت » در آلمان و «مهرورزی » در چین، سه نیاز اول و اصلی در سه کشور هستند. نیاز به «پیروی » به دو نوع «تسلیم » و «احترام » تقسیم شده است.
پرتکرارترین نیاز در ایران، «پیروی » از هر دو نوع ولی در بیشتر موارد از نوع «تسلیم » و در چین و آلمان فقط از نوع دوم یعنی «سپاسگزاری » است.
نیاز «مهرورزی » پرتکرارترین نیاز در چین است که به شدت با ساختار جمعگرای شرقی مطابقت دارد. در مرتبههای بعدی نیاز «فهمیدن » و همچنین نیاز به «ارائه و بیان » در چین قراردارند. به طور خلاصه میتوان گفت کودک چینی به دنبال آن است که مهر بورزد، بفهمد و بفهماند. بعد از این سه نیاز که اساسا در ارتباط با دیگران (نیازهای جمعی) معنا پیدا میکنند، نیازهای شخصیتر مثل «پیشرفت » و «بازی » در چین، ظهور میکنند.
این ترتیب بروز نیازها در آلمان درست برعکس چین است. در آلمان نیاز به «پیشرفت »، «بازی »، «شناخت » که نیازهای فردی و معطوف به خود هستند، در درجه اول قرار دارند و بعد از آنها نیاز «پیوندجویی » ظهور میکند. بنابراین کودک ایرانی میآموزد که طلبکننده و گیرنده (تلویحا مصرف کننده و تنبل) باشد؛ کودک چینی میآموزد دهنده و بخشنده (تلویحا تولیدکننده و کارگر) باشد و کودک آلمانی چیزی طلب نمیکند (تلویحا استقلال طلب) ولی تا حدی دهنده است.
به این ترتیب میتوان نتیجه گرفت کودک ایرانی در کتاب درسی خود یاد میگیرد که مطیع و سر به زیر باشد. نگاه کودک ایرانی یا به سمت پایین است و یا از پایین به بالا نگاه میکند.
نگاه کودک چینی به اطراف است و یک نگاه دایرهوار دارد، ولی کودک آلمانی یک حرکت و نگاه رو به جلو و هدفمند دارد. او به یک نقطه و هدف چشم دوخته و تنها برای رسیدن به آن در یک خط سیر مشخص تلاش میکند و در نهایت هم موفق است.
- پژوهشگر : علیرضا عابدین ؛ روانشناس
@ferdosesokhan