فردوس سخن
1.47K subscribers
376 photos
162 videos
3.86K files
359 links
فردوس سخن

کانالی برای بیان نکات و مطالب درسی ؛ نمونه سوال امتحانی ؛ نکات درسی مقطع یک و دو دبیرستان و مطالب ادبی و اطلاعات عمومی

Admin :
@mollasadeghi

برو اولین پست‌
https://t.me/ferdosesokhan/3
Download Telegram
مکالمه‌ی ذهنی چیست؟

✍️ فرض کن من به تلفن تو پاسخ نداده‌ام و گوشی را بر نداشته‌ام.

نکته در اینجا نیاز به زمان هست تا تو واکنش مرا در رابطه بعد از طی زمان لازم ببینی و صدایم را بشنوی؛ مثلا اگر زمان طی شود تو از من دلیلی که می‌شنوی این خواهد بود که من گوشی‌ام را جا گذاشته بودم و این توضیح کاملا صادقانه است.

🔻تو با خودت شروع به مکالمه ذهنی میکنی. می‌گویی :چرا تلفن مرا جواب نداد؟ یعنی میس کال مرا ندید؟! حتما آن روز که به خانه‌اش رفتم از من دلخور شده! من که حرفی به او نزدم! شاید وقتی به او گفتم چاق شده‌ای او ناراحت شده! شاید از اینکه مرغ را با دست خوردم ناراحت شد.

🔻اصلا من از اول می‌دانستم که با این دختر نباید معاشرت کنم. باید همان روز رابطه‌ام را با او قطع می‌کردم. این دختر نمی‌فهمد که من کاری نکردم. من که منظوری نداشتم. واقعا این موجود غیر قابل تحمل است.

🔻باید زودتر از اینها می‌فهمیدم و او را از زندگی‌ام بیرون می‌کردم. هرگز حاضر نیستم قیافه و شکل و شمایلش را ببینم. من چقدر بدبختم. من که برای تولدش آن میهمانی را راه انداختم و...

می‌بینی یک مسئله کوچک با مکالمه ذهنی چه بلایی به سرش می‌آید؟!

🔻نهایتا با مکالمه ذهنی سه نتیجه را تجربه خواهی کرد. (به ‌جای دوستش می‌تواند: همسر، فامیل همسر، رئیس، همکار و پدر و مادر یا... باشد.)

1️⃣ من خوب هستم - او بد است
2️⃣ من بدهستم - او خوب است
3️⃣ من بد هستم - او بد است

به این کار می‌گویند مکالمه‌ی ذهنی.

🔻وقتی‌که از یک مسئله کوچک یک حکایت و دلخوری بزرگ و یا عدم باور و... (کلا احساسات بد و منفی) را تجربه می‌کنیم.

🔻در ضمن به یاد داشته باشیم که مکالمه ذهنی معمولا حاوی بار منفی از انرژی است که این انرژی منفی هم ما را آزار میدهد و هم بر روی رابطه سالم تاثیر منفی می‌گذارد. و طرف مقابل ناخودآگاه در مسیر افکار منفی ما قدم بر می‌دارد و چه بسا در پاره‌ای از موارد کلید بازیها در اینجا خورده می‌شود و...

🗝 راه حل چیست؟

🔻با طرف مقابل از جایگاه بالغ وارد مکالمه بشویم و هر آنچه که در ذهن داریم با وی به شکل محترمانه و به دور از فضای احساس (این مکانی-این زمانی) مطرح کنیم.

🔻در بسیاری از موارد اگر بلد باشیم که چگونه و از چه جایگاهی صحبت کنیم مسائل قابل حل و درک است و در نهایت با گفتگوی سازنده مسائل حل خواهد شد و در صورتی که به نقطه تفاهم نرسیم می‌توانیم در حالت پذیرش فرد -موضوع- شرایط قرار بگیریم و وارد مرحله‌ی تصمیم گیری بشویم، که در این مرحله از جایگاه "من خوب هستم - تو خوب هستی":

▫️طرف مقابل را رد می‌کنیم.
▫️طرف مقابل را قبول می‌کنیم و جایگاهی خاص برای نوع ارتباط و میزان آن قائل می‌شویم.
▫️طرف مقابل را انتخاب می‌کنیم.

@benameAdam
@ferdosesokhan
منظور مولانا از « شیخ» و « انسان دست نیافتنی » در اشعارش چیست ؟

یکی از معروف‌ترین شعرهای مولانا، دو بیت زیر، از غزل «آرزو» است:

دی شیخ، با چراغ، همی‌گشت گِردِ شهر
کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند: «یافت می‌نشود، جُسته‌ایم ما».
گفت: «آن‌که یافت می‌نشود، آنم آرزوست».
(کلیات شمس،غزل 441)
مولانا در این داستان از شیخی سخن می‌گوید که در روز روشن، در میانِ خیل عظیم انسان‌ها، با چراغ، دنبال «انسان» می‌گشت و وقتی دیگران به او می‌گفتند: «گشتیم، نبود، نگرد، نیست»، این شیخ بلندهمت می‌گفت:
«من آرزو دارم چیزی را که پیدا نمی‌شود، بیابم».
لحن مولانا در این دو بیت بسیار استوار و تأثیرگذار است.
از این شعر درخشان درمی‌یابیم که بسیاری از کسانی که صورتِ انسانی دارند، درواقع «دیو و دد» هستند و تعداد انسان‌های واقعی بسیار اندک است، به طوری که باید با «چراغ» انگشت در جهان درکرد و به جستجوی آنها پرداخت.
نکتۀ مهم دیگری که از این شعر به دست می‌آید، آن است که این شیخ انسانی بلندهمت و والاست و از جستجوی «یک امر نایافتنی» ابایی ندارد.
او ایمان دارد که طلبِ خالصانه محال را وصفِ حال می‌کند و غیر ممکن را ممکن می‌سازد.

اینها همه نکات مهمی هستند، ولی نکته در اینجاست که «انسانِ راستینی» که آن شیخِ کمال‌طلب در جستجوی او بوده، چه ویژگی‌هایی داشته است.
از یک قطعۀ زیبا در مثنوی شریف می‌توان پاسخ این پرسش را به دست آورد. در این قطعه چنین می‌خوانیم:

مردی در روز روشن، با چراغ، در میان بازار می‌گشت. بوالفضولی از او پرسید: این مسخره بازی‌ها چیست؟
با چراغ، در روز روشن، دنبال چه می‌گردی؟
آن مرد پاسخ داد: به دنبال انسان می‌گردم.
مرد بوالفضول گفت: مگر نمی‌بینی که این بازار پر از انسان است؟
و مرد جواب داد: در جستجوی انسانی هستم که می‌تواند در برابر خشم و شهوت خویشتن‌داری پیشه کند:

آن یکی با شمع برمی‌گشت روز
گِردِ بازاری، دلش پر عشق و سوز

بوالفضولی گفت او را کای فلان!
هین، چه می‌جویی به سوی هر دکان؟

هین، چه می‌گردی تو جویان با چراغ؟
در میانِ روزِ روشن چیست لاغ؟

گفت: می‌جویم به هر سو آدمی
که بُوَد حی از حیاتِ آن‌دَمی

هست مردی؟ گفت: این بازار پُر
مردمان‌اند آخر، ای دانای حُر!

گفت: خواهم مرد بر جادۀ دو ره
در ره خشم و به هنگام شره

وقت خشم و وقت شهوت مرد کو؟
طالب مردی دوانم کو به کو

کو در این دو حال مردی در جهان
تا فدای او کنم امروز جان‏؟

از این داستان زیبا به روشنی درمی‌یابیم «انسانی» که این شیخ به دنبال او می‌گشته است، از بندگیِ خشم و شهوت و دیگر رذائل نفسانی آزاد شده و مهارِ نفسِ خود را در دست داشته است.

گفته‌اند «شیخی» که مولانا در این ابیات توصیفش می‌کند، حکیمی یونانی بوده است، به نام دیوژن (دیوجانس)،
اما نیک روشن است که مولانا از آن کسانی نیست که «حکایت‌نویسِ دیگران» باشد و قصه بگوید و تاریخ نقل کند و سهم خود را در این میانه به فراموشی بسپارد.
مولانا از آن کسانی است که خود «حکایت شده» و قرن‌هاست که حکایتِ او از جذاب‌ترین حکایاتِ تاریخ شده است؛ بنابراین باید این «شیخِ چراغ‌به‌دست» را که در جستجوی انسان بود، خودِ مولانا دانست.
برای اثبات این ادعا، خوب است به بیتی دیگر از دیوان شمس که کامل‌کنندۀ این معماست، توجه کنیم.
مولانا در غزلی که آن را به مناسبت آمدنِ شمس به قونیه سروده است، چنین می‌گوید:

آن‌کس که همی‌جُستم دی من به چراغ او را
امروز چو تَنگِ گُل بر رهگذرم آمد ‏
(کلیات شمس، غزل 633)

از کنار هم گذاشتنِ این سه قطعه از دیوان شمس و مثنوی، به روشنی می‌توان دریافت که آن «شیخ» کسی جز مولانا و آن «انسانِ دست‌نیافتنی» که از سلطۀ هوای نفس آزاد شده است، کسی جز شمس تبریزی نبوده و مولانا با یافتنِ او، به آرزوی خود رسیده است.
@ferdosesokhan
عزت نفس چیست؟!

عزت نفس یعنی احساس ارزشمند بودن. این حس از مجموعه افکار، احساسات، عواطف و تجربیات ما که در طول زندگی ناشی می شود.

مثلا می اندیشیم فردی با هوش یا کودن هستیم، احساس می کنیم فردی منفور یا دوست داشتنی هستیم و ...!

ویژگیهای شخصی که عزت نفس بجا دارد:

مستقل عمل می کند.
مسئولیت پذیر است.
به پیشرفت هایش افتخار می کند.
به چالش های جدید مشتاقانه رو می آورد.
دامنه وسیعی از احساسات و هیجان را نشان می دهد.
ناکامی را به خوبی تحمل می کند.
می تواند خود را محاکمه کند.
احساس می کند می تواند دیگران را تحت تاثیر قرار دهد.

ویژگیهای شخصی که عزت نفس بالا ندارند:

-*توانایی های خود را دست کم می گیرند. مدام با خود می گویند نمی توانم این کار را انجام دهم.
-*به راحتی تحت تاثیر احساسات، خشم و تلقین ها قرار می گیرد .
-*دامنه ی محدودی از عواطف و احساسات نشان می دهد، زیرا فکر می کند افکار و احساسات او ممکن است برای دیگران مسخره به نظر بیاید.
-*از موقعیت های نگرانی زا می گریزد.
-*بهانه جویی می کند و زود ناامید می شود.

اعتماد به نفس کاذب:

-*این گونه اعتماد به نفس ها وابسته و زود گذر هستند.
-*مانند اعتماد به نفس به دلیل ثروت، شهرت، محبوبیت و یا ظاهری زیبا...
-*اینها هیچکدام به ماهیت واقعی افراد ارتباطی ندارند.

گستاخ ها:

معمولا مردم ،افراد پررو و گستاخ را با افراد اعتماد به نفس اشتباه می گیرند. اما پررویی نیز یک نوع نقاب برای استتار بی کفایتی و اعتماد به نفس پایین است.

متظاهرها:

این گونه افراد خود را با اعتماد به نفس، شاد، موفق و شکست ناپذیر نشان می دهند. اما از درون احساس پوچی کرده و از شکست بسیارهراسانند.

@salekemobarez
@ferdosesokhan
تحلیل جامعه شناسی فیلم گاو

در زندگی روستایی , گاو و گوسفند هستی یک زندگی هستند و نابودی آن پیامدهای ناگواری را به همراه دارد آن هم گاوی که آبستن باشد.
فیلم گاو درون مایه تماما ایرانی و بومی و بافت روستایی از جامعه ایرانی را به تصویر می کشد.
در این فیلم صریح به #خرافه_پرستی و سایه های وهم در جامعه ایرانی اشاره شده است.(زنان به رهبری پیری در بین شان , با اعمالی خرافه گونه ,دست به دعا برمی دارند, وردی روی آب می خوانند و جرعه جرعه روی اهالی روستا می پاشند تا از شر شیطان و نفرین در امان باشند.)
آنها متوسل می شوند به دستانی که قدرتشان فراتر از جهان ماست (دستانی که به نوک پرچم وصل شده اند), دستانی ماورائی که شاید بتوانند این روستا را از دست شیطان (دشمن ابدی انسان) نجات دهد.
از مسائل مهم دیگری که اشاره به جامعه ایرانی و نوع تفکر آن دارد; نقش #دشمن و دشمن تراشی است.
سایه های این توهم (توهم دشمن) تا جایی است که عموم افراد روستا درگیر یک پارانویا هستند و همیشه آماده اند تا با توطئه ی دشمنانشان (بلوری ها) مقابله کنند. ریشه های این توهم و پارانویا را شاید بتوان ترسی دانست که سرتاسر جامعه را فرا گرفته است, ترسی که منبع و منشا آن می تواند به عقبه ی یک جامعه و اتفاقات تاریخی و سیاسی آن برگردد.

بعلاوه فیلم اشاره ای زیرکانه به روابط اجتماعی در ایران را دارد روابطی که در آن حریم خصوصی و زندگی شخصی معنایی ندارد . سرها و چشم ها همه جا هستند , لای در و پنجره ,بالای دیوار, پشت دیوار, پشت بام و دخالت در زندگی و فضولی امریست بدیهی و انگار فردیت هنوز به معنای مدرن آن شکل نگرفته و معنای خاص و واحدی ندارد.
این فیلم به نقش #زنان نیز پرداخته
زنان نقش بسیار کمرنگ و حاشیه رانده شده ای دارند, در تصمیمات هیچ نقش و جایگاهی ندارند و تمامی مسائل با مشورت و به دست مردان حل می شود.
زنان به جز غذا پختن و چای دهی و زائیدن و ... هیچ نقش مهمی را ایفا نمی کنند و تنها عکس العمل آنها به وقایع و اتفاقات گریه و ناله است.
فضایی که فیلم از جامعه به نمایش می گذارد, فضایی غم زده و راکد است, جامعه ای که برای گریه کردن , برای ناراحت شدن و برای شنیدن خبر بد, آبستن است .

با اقتباس از : مجله چوک
@ferdosesokhan
سی ویژگی انسان عقلانی

👈 یک انسان عقلانی باید…

۱. در روز حداقل یک بار بگوید «من نمی‌دانم‌».

۲. کمتر از کسی تقاضایی داشته باشد و عمدتا به همت، فکر، برنامه‌ریزی و زحمات خود اتکا کند.

۳. در موضوعاتی که اطلاعات کلی دارد، اظهار‌نظر نکند.

۴. دغدغه کانونی زندگی او، بهترین عملکرد در حرفه‌اش باشد.

۵. به استقبال کسی برود که با او تفاوت یا حتی تضاد فکری دارد.

۶. بدون اجازه قبلی از کسی، سخن او را به شخص دیگری بازگو نکند.

۷. زباله را به خیابان و از اتومبیل به بیرون پرت نکند.

۸. با رعایت حروف اضافه و با ‌‌‌نهایت دقت، «نقل قول» کند.

۹. دائما در حال تغییر و بهتر شدن باشد، به طوری که اطرافیان تغییر را حس کنند.

۱۰. از اینکه دیگران را به خود و افکار خود دعوت کند، چه مستقیم چه غیرمستقیم‌ پرهیز کند.

۱۱. برای محیط جنگل که به مه، نم نم باران و رنگ‌های زنده طبیعت آمیخته شده، وقت بگذارد.

۱۲. این ظرفیت را در خود ایجاد کند که واکنش به دیگران را حتی تا پنج سال به تأخیر اندازد.

۱۳. حدود ۱۰ درصد از وقت، انرژی و تخصص خود را ‌‌رایگان‌ صرف جامعه کند.

۱۴. در حرفه‌ای که تخصص ندارد، مسئولیت نپذیرد.

۱۵. خوشبختی را با راحتی و مصرف‌گرایی مساوی نداند.

۱۶. هر دو سال یک بار، با ارزیابی کار‌ها و رفتارهای خود‌ به اشتباهات گذشته پی برده و خود را اصلاح کند.

۱۷. با عبارت «من اشتباه کردم» به صلح دائمی برسد.

۱۸. حریم شهروندان را رعایت کند: در نظم صفوف، خود‌پرداز بانک، پارک کردن، نزاکت عمومی، عابر پیاده، صحبت آرام.

۱۹. آنقدر بر قوای فکری و روحی خود وقت گذاشته باشدتا نیاز به تایید و تمجید دیگران در خود را، در یک دوره پنج ساله به صفر برساند.

۲۰. از رفتن به تئا‌تر به عنوان منبعی برای رشد و شکوفایی خود استفاده کند، چون تئا‌تر قدرت مند‌ترین نمایش توانایی‌های انسان‌هاست.

۲۱. در هر نوع تصمیم‌گیری از خرید دمپایی تا مسائل جدی حرفه‌ای، راه‌های مختلف را مکتوب کند، مطالعه کند، مشورت کند و با دقت ۹۰ درصدی به نتیجه برسد.

۲۲. با عمل خود به دیگران نشان دهد، تفاوت میان هشت و هشت و یک دقیقه را می‌داند.

۲۳. در روز حداقل از پنج نفر قدردانی کند: به خاطر نزاکت، اخلاق، دانش و خلاقیت آن‌ها.

۲۴. قبل از قضاوت کردن در مورد فردی، حداقل ده ساعت با او تعامل فکری رودررو برقرار کند تا با جهان او آشنا شود.

۲۵. «ناراحت شدن» از توانایی‌ها، ظرفیت‌ها و برتری‌های دیگران را در خود به تعطیلی بکشاند.
۲۶. اجازه دهد افراد، سخن خود را تمام کنند.

۲۷. به موسیقی به عنوان یک منبع تمرکز، آرامش و خوداکتشافی نگاه کند.

۲۸. حداقل ۲۰ درصد وقت خود را صرف توسعه فردی، فکری، اخلاقی و مدنی نماید.

۲۹. در صحبت کردن، یک سوم سؤال کند و دو سوم قضاوت. بعد از پنج سال، پنج ششم سؤال و یک ششم قضاوت.

۳۰. حداقل یک ساعت در روز‌ مطالعه کند.

- دکتر محمود سریع‌القلم
@ferdosesokhan
جنگ خوک

جنگی بسیار مسخره که منجر به آغاز نبردی کامل بین ایالات متحده و بریتانیا شد.

دلیل جنگ تنها کشته شدن یک خوک بود. این جنگ در سال ۱۸۵۹ و در جزیره سن خوان شروع شد. سن خوان منطقه ای بین آمریکا و کانادا و در نزدیکی شهر ونکوور بود. در آن زمان این جزیره پُر بود از افراد آمریکایی و مقامات و کارمندان بریتانیا. هر دو گروه سعی داشتند از خاک حاصلخیز آن منطقه برای خودشان بهره ببرند. بیشتر مردم در آن زمان یا کشاورزی می کردند و یا خوک پرورش می دادند.
شروع جنگ خوک نیز در پانزدهم ژوئن همان سال بود.
یک کشاورز آمریکایی به نام لیمان کاتلر یک خوک سیاه انگلیسی را فقط بخاطر اینکه سیب زمینی های مزرعه اش را خورده بود، کشت. کم کم نزاع بین دو گروه شدید تر شد و قوای بریتانیا خواستار این شدند که کاتلر بازداشت شود.

بومیان منطقه گزارش نزاع را به ارتش آمریکا و ژنرال پیکت دادند. پیکت یک فرمانده ی عصبانی و خود رای در طول جنگ های داخلی آمریکا بود. او بلافاصله نیروهای نظامی خود را به منطقه اعزام کرد. او کل منطقه را متعلق به آمریکا می دانست. بریتانیا بلافاصله ناوگان نیروی دریایی خودش را به منطقه اعزام کرد. جنگی خون بار بین نیروهای آمریکا و بریتانیا آغاز شد و تعداد زیادی از افراد محلی در این جنگ کشته شدند. همه ی این خون ریزی ها تنها بخاطر یک خوک بود.

مطلب برگرفته از: کانال نیک پند
@ferdosesokhan
گلستان_سعدی_به_کوشش_استاد_خلیل_خطیب.pdf
9.4 MB
گلستان سعدی
با معنی واژه ها و شرح بیت ها و جمله های دشوار و برخی نکته های دستوری و ادبی
به کوشش : دکتر خلیل خطیب رهبر
@ferdosesokhan
تاریخ ادبیات فارسی.pdf
638.3 KB
مجموعه کاملی از تاریخ ادبیّات فارسی دهم، یازدهم و دوازدهم
ویژه داوطلبان آزمون سراسری در کلیه رشته ها
16 صفحه
با تشکر از استاد منصور صالح نیا دبیر زبان و ادبیات فارسی شهر رشت
@ferdosesokhan
انواع اختلالات روحی روانی در ترانه های ایرانی

فرشید امین:
نسترن وقتی می خندی
یه دروغی تو چشاته
نمی گی اما می بینم
دل دیگری باهاته
(پارانویید)

پوران:
دندون دندونم کن،با دندون دون دونم کن(مازوخیسم)

داریوش:
عذاب می کشم ولی، عذاب من گناه نیست
وقتی شکنجه گر تویی، شکنجه اشتباه نیست(سندروم استکهلم)

لیلا فروهر:
منم اون یار شیرین، منم اون یار باناز (خودشیفتگی)

سندی:
سی دختر هاجرو خودمو تو گل می پلکونم، محض رضای دخترو، خودمو تو گل می پلکونم(سندروم جلب توجه در مواجهه با دختران)

شهرام شب پره:
این شبی که می گم شب نیست
اگه شبه مثل اون شب نیست
امشب مثل دیشب نیست
هیچ شبی مثل امشب نیست(خود در گیری)

سیاوش قمیشی:
من فقط عاشق اینم، حرف قلبتو بدونم
الکی بگم جداشیم، تو بگی نمی تونم
من فقط عاشق اینم،بگی از همه بیزاری
دو سه روز پیدام نشه تاببینم چه حالی داری(سادیسم)

مرتضی:
بهش بگو پلنگه، پلنگ چشم قشنگه (زوفیلیا)

جواد یساری:
الهی الهی من بمیرم،
بمیرم که شاید بیایی که دستاتو بگیرم (عدم درک و فهم صحیح از معنای مرگ)

ایرج:
من یه پرنده م، آرزو دارم تو باغم باشی( اختلال عدم ثبات هویت)

کامران و هومن:
اگه تورو دوستت دارم خیلی زیاد منو ببخش
اگه تویی اون که فقط دلم می خواد منو ببخش
منو ببخش اگه برات سبد سبد گل می چینم
منو ببخش اگه شبا فقط تو رو خواب می بینم( اختلال ذلیلی و خاک برسری مفرط)

و در آخر این شاهکار فرامرز آصف که مجموعه ی متنوعی از اختلالاته:
خوب بودم ، بد شدم، بد بودم بهتر شدم، اولش بهتر شدم و بعدش یهو بدتر شدم و تو عالم بهتر شدن ،یواش یواش یواش یواش بدتر تر از بدتر شدم
@ferdosesokhan
🖊 سی ویژگی‌های یک ایرانی

✅ آقای سریع القلم مقاله ای نوشته بود با عنوان سی ویژگی انسان عقلانی .
من مقاله را خواندم. هی از بالا به پایین آمدم و از پایین به بالا رفتم و دیدم از آن سی ویژگی تقریبا هیچ کدامش را، من و شما و خیلی از ایرانی ها ندارند.
برای همین نشستم چند ویژگی انسان ایرانی را نوشتم.

👈 یک انسان ایرانی انسانی است که

۱ هرگز نمی گوید "من نمی دانم."

۲ همیشه از دیگران توقع دارد و خودش را مسئول هیچ چیزی نمی داند.

۳ در همه مسائل صاحب نظر است و اگر درباره چیزی که نمی داند نظر ندهد دق می کند.

۴ خودش را موظف به انجام هیچ چیزی نمی داند و هر کاری که می کند بخاطر این است که به دیگران لطف دارد و بزرگوار است.

۵ هرگز اشتباه نمی کند، حتی اگر در مسیر برعکس اتوبان رانندگی کند.

۶ هرگز با کسی که مخالفش است دوست نمی شود، چون مخالفانش بی شعورند.

۷ موظف است که هر چیزی را درباره هر کسی می داند به بقیه بگوید.

۸ زباله را توی خیابان می ریزد و حتی الامکان هیچ قانونی را رعایت نمی کند.

۹ هیچ وقت هیچ تغییری نمی کند، چون همیشه کارهایش بی عیب است.

۱۰ هر فحشی که به دیگران می دهد انتقاد است و هر انتقادی که بقیه از او می کنند فحش است.

۱۱ برای نقل قول از دیگران حق دارد حرفهای آنان را به هر شکلی دوست دارد تغییر بدهد.

۱۲همه موظفند به عقایدش احترام بگذارند، چون همیشه حق دارد.

۱۳ همیشه سعی می کند پوز دیگران را بزند و روی دیگران را کم کند.

۱۴ هیچ کاری را بخاطر دیگران انجام نمی دهد، چون معتقد است مردم یک مشت بیشعورند.

۱۵ شهری که در آن به دنیا آمده بهترین شهر، رشته ای که در آن تحصیل کرده بهترین رشته و شغلی که دارد بهترین شغل است.

۱۶ در هر کاری تخصص دارد و مطمئن است که آن را بهتر از دیگران انجام می دهد.

۱۷خوشبختی برایش یعنی کار نکردن و داشتن همه چیز

۱۸ وقتی اشتباه می کند نباید بگوید که اشتباه کردم چون بقیه پررو می شوند.

۱۹ در هیچ صفی نمی ایستد، هرجا دلش بخواهد ماشینش را پارک می کند، بلند بلند حرف می زند و وسط حرف دیگران می پرد، چون همیشه حق دارد.

۲۰به ستایش دیگران نیاز دارد ولی نظر دیگران برایش مهم نیست.

۲۱ از نظر او هر کسی که موفق شده امکانات داشته، اما هر موفقیتی که او به دست آورده بخاطر لیاقتش است.

۲۲ هیچ وقت برای انجام دادن هیچ کاری به برنامه نیاز ندارد، چون وقتی راه افتاد خودش درست می شود.

۲۳ حتی الامکان همیشه نیم ساعت برای هر کاری تاخیر دارد.

۲۴ هرگز از دیگران قدردانی نمی کند، چون هر کاری می کنند وظیفه شان است، چشم شان کور.

۲۵ برای اثبات نظرش دائما آن را تکرار کند و اگر بقیه نظرش را قبول نکنند آنها بی شعورند.

۲۶ برای قضاوت کردن درباره دیگران نیاز به هیچ اطلاعاتی نداشته باشد، چون از بچگی اولین احساسش در مورد دیگران درست بوده و تا حالا سابقه نداشته که در قضاوتش اشتباه کند.

۲۷ حق دارد از هر کسی که بهتر از اوست بدش بیاید، چون آنها حقش را خورده اند.

۲۸ وقتی با دیگران بحث می کند لزومی ندارد حرف دیگران را گوش کند، چون خیلی خوب می داند نظر آنها چیست.

۲۹ حتی الامکان سعی کند فکر نکند، چون بقیه با فکر کردن به جایی نرسیده اند.

۳۰ وقتی می تواند اشتباهات را به گردن دیگران بیاندازد، خودش مسئولیت آن را نپذیرد.

- ابراهيم نبوی
@ferdosesokhan
معرفی سازها و نام آوران و اصطلاحات موسیقی در شاهنامه فردوسی

ساز و  نواي موسيقي ايراني از آغاز دورۀ اساطيري پيشداديان تا پايان سلسله ساسانیان در سراسر ايران طنین انداز بود. در این پست با معرفي سازها و نام آوران و اصطلاحات موسيقي با وجه ديگري از شاهنامه آشنا می شویم :

1- آزاده: چنگ نواز چيره دست دوران  بهرام گور، كه هميشه همراه بهرام در شكار شركت مي كرد.
به پشت هيوني دمان برنشست  / ابا سرو آزاده چنگي بدست
2- آواز: طبيعي ترين وسيله اجراي موسيقي – آواز در شاهنامه به معني خوانندگي – ترانه – نوا و صداي ساز بكار رفته است 
زباده تهي كرد و شد شادكام  /  به آواز ايشان شهنشاه جام
3- آينه پيل: از سازهاي رزمي – فلزي كه صيقل داده بر آن مي كوبيدند
زآينه پيل و رنگ شتر  /  صدف را شبه دسته بر جاي در
4- باربد: پرآوازه ترين موسيقي دان ايران – از رامشگران بربط نواز و استادان جاودان موسيقي دوران خسروپرويز به جرات مي توان گفت قسمت عظيمي از آنچه به عنوان گوشه ها و دستگاه هاي موسيقي ايراني بر جاي مانده است حاصل نبوغ درخشان اين ايراني پاك نهاد است.
بشد باربد شاه رامشگران /  يكي نامداري شد از مهتران
5- بربط : سازي است با كاسه اي بزرگ و دسته اي كوتاه بسيار شبيه به عود. باربد معروفترين نوازندۀ اين ساز بود
فغاني در افكن ابرجان من/ كه بر گير بربط نوايي بزن
6- بزم: اين واژه در شاهنامه همواره مقابل رزم بكار رفته است. در بزم هاي شاهنامه همواره آواي رود و چنگ و رباب با آواز رامشگران به مجلس شور مي بخشيد
كه آيا بهشت است يابزم گاه / سپهر برين است يا رزمگاه
7- بوق: ناي بزرگ از خانوادۀ آلات بادي موسيقي
چو آواز ناي و چه آواز چنگ / خروشيدن بوق و آواي زنگ
8- تبيره: سازي كوبه اي كه در ساختمان آن پوست بكار رفته است.
تبيره ببردند و پيل از درش / به بستند آذين همه كشورش
9- تنبور: از سازهاي زهي كه با ناخن و انگشت نواخته شده و از سازهاي بزمي است.
ابامي يكي نغز تنبور بود / بيابان چنان خانه سور بود
10- جام: از سازهاي رزمي كه با مهره بر آن مي كوبيدند
بزد مهره بر جام برخاست غو / برآمد زهر جاده و دار و رو
11- جرس: از سازهاي نظامي و كوبه اي شبيه به زنگ و يا ناقوس بزرگ است.
همي لشكر آمد سه روز و سه شب / جهان شد پر آشوب و جنگ و جَرَس
12- چلب: همان سنج است.            
چو يك پاس بگذشت از نيمه شب / زپيش اندر آمد خروش چلب
13- چنگ : از آلات موسيقي بزمي است كه از دير و باز نقاشي آن بر ديوارها و سنگ نوشته هاي تمدن هاي بابلي و آشور و ايران وجود داشته است. نقش برجسته هاي دوران ساساني در طاق بستان نوازندگان چنگ را در هنگام شكار نشان ميدهد.
مي روشن آورد و چنگ و رباب / از او شاد شد جان افراسياب
14- خنياگر: موسيقيدان و خواننده و نوازنده را گويند.        
ابا چاكر و شمع و خنياگران / بيامد و را ديد مرده چنان
15- دراي: ساز كوبه اي بدون پوست – زنگوله هاي كروي شكل كه بين آنها مهره قرار مي دادند.
بفرمود تا زنگ و هندي دراي / زدند و گشادند پرده سراي
16 دف: از سازهاي كوبه اي كه بر يك دهانه آن پوستي نازك كشيده و با سر انگشتان دست مي نوازند.
سراينده اي اين سخن ساز كرد / دف و چنگ و ني را هم آواز كرد
17- رامشگر: موسيقيدان، خواننده و نوازنده را گويند             
بزرگان به شادي بياراستند / مي و جام و رامشگران خواستند
18- رباب: سازي است كه در قديم با ناخن نواخته مي شد. از سازهاي بزمي است كه در كنار چنگ و بربت نواخته مي شد.
همه شهر از آواز چنگ و رباب / همي خفته را سر برآمد زخواب
19- رود: سازي زهي از سازهاي بزمي – در آن روزگار به آلت موسيقي رود مي گفتند و ساز به معناي كوك كردن بود.
بزرگان به شادي بياراستند / مي  و رود و رامشگران خواستند
20- رويينه خُم: از سازهاي رزمي كه هنگام نبرد بكار مي رفت            
چو بشنيد گفتار شاه پيلسم / بغريد مانند رويينه خم
21- زنگ: سازي است كوبه اي كه با كوبيدن چكش مانندي بر آن صدا مي كند.
خروشيدن زنگ و هندي دراي / برآمد ز دهليز پرده سراي
22- سركش: از رامشگران چيره دست خسروپرويز كه قبل از باربد بهترين موسيقيدان دوران بود. داستان حسادت او بر باربد در تاريخ موسيقي ايران معروف است.
يكي مطربي بود سركش بنام / به رامشگري در شده شادكام
23- سرود: ترانه و آواي خوش ساز و آواز            
همي دشت آواي رود و سرود / روان را همي داد گيتي درود
24- سنج: دو صفحه بزرگ فلزي از جنس روي يا مس – جزو سازهاي رزمي 
ابا كوس و ناي و رويينه سنج / اباتازي اسپان پيلان گنج
25- شندف: سازكوبه اي با پوست – در اصل نوعي دف مي باشد
تبيره بزد شندف و ناي و ني / سوي جنگ دشمن نهادند پي
26- شيپور: از سازهاي باستاني ايران كه در رزم به كار مي رفت. 
يكي رزمگاه هست گفتي بجاي / زشيپور و ناليدن كرناي
27- طبل: از سازهاي كوبه اي با صداي پرخروش 
چو برخيزد آواز طبل رحيل /به خاك اندر آيد سرشير و پيل
@ferdosesokhan
مصرعهای ضرب المثلی
ﻣﺼﺮﻉﺩﻭﻡابیاتیﮐﻪﺿﺮﺏﺍﻟﻤﺜﻞﺷﺪﻧﺪ

ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﻓﺎﺭﺳﯽ، ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺿﺮﺏ ﺍﻟﻤﺜﻞ ﻭ ﺷﻌﺮ، ﺑﺮﺍﯼ ﺳﻨﺪﯾﺖﺩﺍﺩﻥ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯿﮕﺮﺩﺩ.

ﮔﺎﻫﯽ ﺷﻌﺮﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﺎﻣﯿﺎﻧﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺿﺮﺏﺍﻟﻤﺜﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﻣﯿﮕﺮﺩﺩ، ﻣﺼﺮﻉ ﺩﻭﻡ ﺍﺑﯿﺎﺗﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺸﻬﻮﺭ ﮔﺸﺘﻪ ﻭﻟﯽ ﻋﻤﻮﻣﺎ ﻣﺼﺮﻉ ﺍﻭﻝ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﻨﺪ.

ﻣﻮﻗﻮﻑﺍﻟﺘﻔﺎﺗﻢ ﺗﺎ ﻛﯽ ﺭﺳﺪ ﺍﺟﺎﺯﺕ
✨ﺍﺯﺩﻭﺳﺖ ﻳﻚﺍﺷﺎﺭﻩ ﺍﺯﻣﺎ ﺑﻪﺳﺮ ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﻫﻤﺎﻡ ﺗﺒﺮﻳﺰﯼ

ﭘﺮﺳﯽ ﻛﻪ ﺗﻤﻨّﺎﯼ ﺗﻮ ﺍﺯ ﻟﻌﻞ ﻟﺒﻢ ﭼﻴﺴﺖ
✨ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﻋﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺣﺎﺟﺖ ﺑﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺯﺭﮔﺮ ﺍﺻﻔﻬﺎﻧﯽ

ﻣﺮﺩﻡ ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻪ ﻫﺠﺮﺕ ﺷﺪ ﺳﻔﻴﺪ ﺍﺯﺍﺷﻚ ﺳﺮﺥ
✨ﺧﻮﺩﻏﻠﻂ ﮔﻔﺖ ﺁﻧﻜﻪ ﺑﺎﻻﯼ ﺳﻴﺎﻫﯽ ﺭﻧﮓ ﻧﻴﺴﺖ
ﺁﮔﺎﻩ ﻗﺎﺟﺎﺭ

ﺩﺭ ﺗﻨﮕﻨﺎﯼ ﺣﻴﺮﺗﻢ ﺍﺯ ﻧﺨﻮﺕ ﺭﻗﻴﺐ
✨ﻳﺎﺭﺏ ﻣﺒــﺎﺩﺁﻧﻜﻪ ﮔـــــﺪﺍ ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺷﻮﺩ
ﺣﺎﻓﻆ

ﺑﺎ ﺧﺮﺍﺑﺎﺕﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﺯ ﻛﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﻼﻑ
✨ﻫﺮﺳﺨﻦ ﺟﺎﺋﯽ ﻭ ﻫﺮﻧﻜﺘﻪ ﻣﻜﺎﻧﯽ ﺩﺍﺭﺩ
ﺣﺎﻓﻆ

ﻣﻦﺍﺯ ﺑﻴﮕﺎﻧﮕﺎﻥ ﻫــــﺮﮔــــﺰ ﻧﻨـــــﺎﻟﻢ
✨ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻫـــﺮﺟﻪ ﻛﺮﺩ ﺁﻥ ﺁﺷﻨــــﺎ ﻛﺮﺩ
ﺣﺎﻓﻆ

ﭼﺎﻙ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺯﺩﻥ ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻖ ﺭﻳﺎﺋﯽ ﭼﻪ ﻛﻨﻢ؟
✨ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﺎ ﺟﻨﺲ ﻋﺬﺍﺑﯽ ﺍﺳﺖ ﺍﻟﻴﻢ
ﺣﺎﻓﻆ

ﺍﺯ ﺻــــﺪﻫﺰﺍﺭ ﻃﻔﻞ ﺑﻪ ﭘﻴﺮﯼ ﺭﺳﺪ ﻳﻜﯽ
✨ ﻣﯽ ﺭﻳﺰﺩ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﺛﻤــــﺮ ﺧﺎﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺎﺭﻭﻕ ﺍﺻﻔﻬﺎﻧﯽ

ﺩﻧﺪﺍﻥ ﭼﻮ ﺩﺭﺩﻫﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﺧﻨﺪﻩ ﺑﺪ ﻧﻤﺎ ﺍﺳﺖ
✨ﺩﻛّﺎﻥ ﺑﯽ ﻣﺘﺎﻉ ﭼـــــﺮﺍ ﻭﺍ ﻛﻨﺪ ﻛﺴﯽ
ﻗﺼّﺎﺏ ﻛﺎﺷﺎﻧﯽ

ﺗﺮﻙﺟﺎﻥ ﻣﯽﮔﻮﻳﻢ ﻭ ﻣﯽﮔﻴﺮﻡ ﺍﺯ ﻟﻌﻞ ﺗﻮ ﺑﻮﺱ
✨ﻫﺮﻛﻪﺩﺳﺖﺍﺯﺟﺎﻥﺑﺸﻮﻳﺪﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻧﻘﯽ ﻛﺮﻩﺍﯼ

ﻧﻴﻢﺟــــــﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﺗﺤﻔﻪ ﺩﺭﻭﻳﺶ
✨ﭼﻪ ﻛﻨـــﺪ ﺑــــــﯽ ﻧـــــﻮﺍ ﻫﻤﯿـــﻦ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺣﺸﯽ ﺑﺎﻓﻘﯽ

ﺩﻋﺎﯼ ﮔﻮﺷﻪﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﺑﻼ ﺑﮕﺮﺩﺍﻧﺪ
✨ﭼﺮﺍ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﻤﯽﻧﮕﺮﯼ
ﺣﺎﻓﻆ

ﭼﻨﺪ ﺑﻪ ﻧﺎﺯ ﭘﺮﻭﺭﻡ ﻣﻬـــﺮ ﺑﺘﺎﻥ ﺳﻨﮕﺪﻝ
✨ﻳﺎﺩ ﭘﺪﺭ ﻧﻤﯽﻛﻨﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﻧﺎﺧﻠﻒ
ﺣﺎﻓﻆ

ﺩﻫﻘﺎﻥ ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ ﭼﻪ ﺧﻮﺵ ﮔﻔﺖ ﺑﺎﭘﺴﺮ
✨ﻛﺎﻱ ﻧﻮﺭ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﺑﺠﺰ ﺍﺯ ﻛﺸﺘﻪ ﻧﺪﺭﻭﯼ
ﺣﺎﻓﻆ

ﻋﻴﺐﺭﻧﺪﺍﻥ ﻣﻜﻦ ﺍﯼ
ﺯﺍﻫﺪ ﭘﺎﻛﻴﺰﻩﺳﺮﺷﺖ
✨ﻛﻪ ﮔﻨـــــﺎﻩ ﺩﮔﺮﺍﻥ ﺑﺮ ﺗـــﻮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻮﺷﺖ
ﺣﺎﻓﻆ

ﻣﻦ ﺍﮔﺮ ﻧﻴﻜﻢ ﻭ ﮔﺮ ﺑﺪ ﺗﻮ ﺑﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺵ
✨ﻫﺮﻛﺴﯽ ﺁﻥ ﺩﺭﻭﺩ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻛﺎﺭ ﻛﻪ ﻛﺸﺖ
ﺣﺎﻓﻆ

ﺧﻮﺏ ﮔﻴﺮﺩ ﺟﺎﻡ ﺭﺍ ﺳﺎﻗﯽ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ
✨ﻛﺎﺭ ﻧﻴﻜﻮ ﻛﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﭘﺮ ﻛﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ
ﺷﺮﻑ ﻗﺰﻭﻳﻨﯽ

ﺑﻼ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺮﺩ
✨ﻋﻼﺝ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﻭﻗﻮﻉ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺮﺩ
ﺷﺮﻑ ﻗﺰﻭﻳﻨﯽ

ﻏﻨﭽﺔ ﺧﺎﻣﻮﺵ ، ﺑﻠﺒﻞ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺁﻭﺭﺩ
✨ﻣﺴﺘﻤﻊ ﺻﺎﺣﺐ ﺳﺨﻦ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﺮﻛﺎﺭ ﺁﻭﺭﺩ
ﺻﺎﺋﺐ ﺗﺒﺮﻳﺰﯼ

مطلب برگرفته از: کانال علوم وفنون ادبی
@ferdosesokhan
♦ چند باور غلط حقوقی

🔹چند باور غلط حقوقی نزد عموم که از فیلم و سریال‌ها ایجاد شده و متاسفانه مردم با نسبت بالایی اون ها را باور کردند.

🔹۱- اگر از کسی شکایت کنید و نتوانید آن را اثبات کنید، طرف مقابل اعاده‌ی حیثیت می‌کند و شما محکوم می‌شوید.

👆 این باور غلط است. دادگاه محل تظلم خواهی و رسیدگی به شکایات است. حق شما طرح شکایت و وظیفه‌ی دادگاه بررسی آن است. عدم اثبات مسئولیت کیفری برای شما نمی‌آورد.

🔹۲- پدر و مادر می‌توانند فرزند خود را از ارث محروم کنند!

👆خیر، هیچ کس نمی‌تواند وارث خود را از ارث محروم کند. وصیت نامه‌ی متوفی نیز فقط در مورد یک سوم میراث معتبر است. تنها وارثی که مورث خود را به قتل برساند از ارث محروم می‌شود.

🔹۳- اگر گواهینامه‌ی رانندگی نداشته باشید و بر اثر تصادف باعث مرگ کسی شوید مرتکب قتل عمد شده اید!

👆ابدا این طور نیست. رانندگی بدون گواهینامه تخلفی جداگانه است. اگر بدون گواهینامه باعث تصادف منجر به فوت شوید علاوه بر پرداخت دیه به حداکثر دوسال حبس محکوم می‌شوید. تصادف منجر به مرگ حتی اگر گواهینامه داشته باشید هم علاوه بر دیه بین ۶ ماه تا دو سال بسته به تشخیص قاضی زندان در پی خواهد داشت .

🔹۴- دیه‌ی ماه‌های حرام دو برابر است!

👆این شایعه هم صحت ندارد. در ماه‌های حرام دیه فقط یک سوم بیشتر از سایر ماه‌هاست. ماه‌های حرام عبارتند از : ذی القعده، ذی الحجه، محرم و رجب. ماه صفر هم برخلاف باور غلط عمومی عده‌ی زیادی از مردم ماه حرام نیست.

🔹۵- حضانت فرزند همیشه با پدر است.

👆خیر. اول این که تا هفت سالگی اولویت حضانت فرزند با مادر است. بعد از آن‌هم در صورتی که پدر صلاحیت نگهداری از فرزند نداشته باشد، حضانت آن‌ها به مادر سپرده خواهد شد. ضمن این که صلاح فرزند هم در سپردن حضانت در نظر گرفته می‌شود.

۶- مهریه بیش از ۱۱۰ سکه قابل مطالبه نیست.

👆خیر این باور نیز غلط است. مهریه ، بدهی زوج به زوجه است و مثل دیگر بدهی ها پرداختش شرعا و قانونا بر عهده زوج است و جز با پرداخت و یا گذشت زوجه، شوهر بری الذمه نخواهد شد.

مطلب برگرفته از : کانال عشق الهی
@ferdosesokhan
پاورپوینت آرایه های ادبی.pptx
446.4 KB
پاورپوینت آرایه های ادبی

تدوین و طراحی همکارمان : جناب رحمانیان

سپاس ازمطالب ارزنده شان
@ferdosesokhan
نکته تست تاریخ ادبیات.pdf
690.2 KB
نکات تاریخ ادبیات

تدوین و طراحی همکارمان : جناب رحمانیان

سپاس ازمطالب ارزنده شان
@ferdosesokhan
2_5321488205143343845.pdf
101.8 KB
#شیوه_نامه_ارزشیابی
#درس_فارسی
دوره دوم متوسطه ۹۸-۹۷

۱)فارسی دهم یازدهم ودوازدهم
۲)نگارش دهم یازدهم ودوازدهم
۳)فارسی و نگارش ۱و۲و۳

منبع:
سایت دفتر تالیف کتاب های درسی
۱۳۹۸/۱/۲۶
براساس این شیوه نامه بارم بندی دروس فارسی ۱۰ نمره ترم اول و ۱۰ نمره ترم دوم مشخص شده است .
عده اي بر اين باورند که مراد از «بقية اللَّه» در آيه شريفه «بقية اللَّه خير لکم ان کنتم مؤمنين» حضرت مهدي (عج) است. ممکن است اين سوال مطرح شود که مگرامام زمان (عج) در زمان رسول‏اللَّه(صلي اللَّه عليه و آله) وجود داشتند و شناختي از آن حضرت بوده که چنين آيه‏ اي نازل شده است؟


بايد گفت اولا اين آيه از فرمايشات حضرت شعيب(عليه‏السلام) خطاب به قوم خود است. ثانيا آن چه درباره نسبت آيه با امام مهدي (عج) وجود دارد و باعث شهرت آن در محافل و منابر نسبت به آن حضرت شده است، بحث انطباق مفهومي آيه و تطبيق يکي از مصاديق آيه بر فردي است که با تفسير آيه سازگار است.

زيرا «بقيه» به معناي باقي مانده است و مراد از آن سودي است که به فروشنده مي‏رسد، يعني آن چه بعد از پايان معامله برايش باقي مي‏ماند و آن را در در راه حوائج خود خرج مي‏کند. و مراد آيه اين است که سودي که از طرف خدا براي شما باقي مانده و خدا از طريق فطرت خودتان شما را بدان راهنمايي کرده، اگر مؤمن باشيد، براي شما بهتر از مالي است که از راه کم‏فروشي و کم کردن پيمانه و ترازو تصاحب مي‏کنيد.

تفسير نمونه، با عبارت گوياتري «بقيةاللَّه» را چنين معنا کرده است:
هر موجود نافعي از طرف خداوند که براي بشر باقي مانده و مايه خير و سعادت او گردد، «بقيةاللَّه» محسوب مي‏ شود.

از اين رو، امام زمان(عليه‏السلام) که وجود شريفشان مايه بيشترين خير و برکت براي جامعه بشري است، يکي از بهترين مصاديق اين آيه مبارکه است. به قول يکي از قرآن‏پژوهان معاصر، از آن جا که آيه‏هاي قرآن داراي مفاهيم جامع هستند و در عصرهاي بعد مي‏توانند بر مصداق‏هاي کلي‏تر و وسيع‏تر تطابق داشته باشند، اين آيه با امام زمان (عج) که روشن‏ترين مصداق، «بقيةاللَّه» است، مطابقت مي‏کند.

براي کاملتر شدن پاسخ، خوب است به نظر يکي از دانشمندان اهل سنت نيز توجه نماييد. شبلنجي دانشمند شافعي، روايتي را نقل کرده‏ است که:

«هنگامي که (مهدي) قيام کند، بر کعبه تکيه زند و 313 تن از پيروانش نزد او گرد آيند. پس اولين چيزي که مي‏گويد، اين آيه است: «بقيةاللَّه خير لکم ان کنتم مؤمنين». سپس مي‏فرمايد: منم «بقيةاللَّه» و خليفه او و حجت خدا بر شما. پس از آن، کسي بر آن حضرت سلام نمي‏کند، مگر اين که مي‏گويد: «السلام عليک يا بقية اللَّه في ارضه»؛ سلام بر تو اي باقي گذارده خدا در زمينش.

بنابراين، گر چه مفاد اين آيه، از سخنان حضرت شعيب(عليه‏ السلام) خطاب به قوم خود است، اما مصداق اکمل آن، وجود شريف حضرت صاحب الامر(عج) است.

🌹🌹میلاد مسعود منجی بشریت حضرت مهدی موعود(عجل الله تعالی فرجه الشریف) بر عاشقان فرخنده باد🌹🌹
@ferdosesokhan
جشنِ « اُردیبهشتگان » به شادی!

روزِ سوم از هر ماه به‌نامِ فرشته‌ی اردیبهشت که به چَمِ (معنای) بهترین راستی است که خویشکاری وی پاسداری از آتش جاودان هست می‌باشد و بنابر آیین نیاکان‌مان هرگاه نام روز و ماه یکی شود ( در اینجا اردیبهشت روز از اردیبهشت ماه) جشنی بزرگ بپا می‌داشتند.

در گاه‌شماری امروزی این جشن در سوم اردیبهشت‌ماه در پاسداری از « اَشا » به چَمِ راستی و قانون‌مندی بِدان‌گونه که هر چیز و هر کس در جای خویش باشند برگزار می‌شود ولی برخی از ایرانیان با بازگشت به گاه‌شماری باستانی که ماه‌ها سی روزه بود و ماه سی‌و یک روزه نداشتیم روز دوم اردیبهشت را جشن می‌گیرند.

باری به هرگونه باشد ما هر دو روز را که نماد بینش و نگاه ویژه‌ی ایرانیان به پدیده‌ی قانون و داد و راستی بدان معنا که هر چیز و یا هر کس باید در جایگاه شایسته‌ی خویش قرار گیرد پاس می‌داریم و جشن می‌گیریم.

باید گفت آنانی که در راه ناراستی و قانون‌ستیزی و گماردن ناشایستگان در کارها باشند یاور « ایٖنْدْرَه » دیو بیدادگری هستند.

برایِ جشنِ سپندِ « اردیبهشتگان » :

به روزِ سِیُّم از «اُردیبهشتْ »ماه
بِدینْ باورْ بُدند هم مردمْ هم شاه

که باید پاسداشتْ رسمِ نیاکان
ستایشْ کرد یکی ز«اَمْشاسْپَندان»

بگیرند مردمانْ جشنی بِدینْ ماه
به هر جایی سُرور باشد همه گاه

بنامَندَش وُرا « اُردیبهشتگان»
به پاسِ ایزدِ دادار و ایران

همه خواهنده‌یِ « داد » و « اَشا»یَند
از آن رو هر که را جایَش گذارند

نه بی دانشْ بُوَد فرزانه یِ شان
نه دیو و دَد بُوَد همسایه یِ شان

جوانمردی بُوَد ارزش بَراشان
همه شرم است و آزَرْم در نِگاشان

همی نوشند و در رامِشگَری‌ها
همه نامِ دل و دلبر به لب‌ها

به پاس «آتشی» که در دلِ ماست
و آن آتش که در هر خانه برپاست

نگهبانَش بُوَد اینْ «اَمشاسپند»
و دیوَش «ایٖنْدْرَه» را کرده در بند

همه شادند و خندان در تکاپو
به شهر و روستا باشد هیاهو

خدایا جانِ ما اردیبهشت را
و ایرانْ سرزمینِ چون بهشت را

اگر پایینْ وُرا بالا بیارَش
اگر بالاستْ بالاتر بِدارَش

چُنین جشنِ نِکویی در بهاران
بُوَد در خوردِ آن فرهنگِ «ایران»

سوشیانت
@ferdosesokhan
سنگسار موسيقيدان بزرگ

مشتاق علیشاه از مریدان شاه نعمت الله ولی بود که از اصفهان به کرمان کوچ کرد و در این شهر ساکن شد. او هنرمندی شوریده بود که هم شعر می سرود و هم سه تار را به مهارت می نواخت، و اصلا ً نام او با نام سه تار عجین است چرا که وی یک سیم به سیم های سه تار افزوده که به نام وی، «سیم مشتاق» نامیده می شود.

می گویند این درویش هنرمند روزها روی پله های مسجد جامع کرمان می نشست و آیات قرآن را به همراه صوت مؤثر سه تار، ازبُن جان تلاوت می کرد و از این رو پس از مدتی مریدانی بسیار یافت که پر آوازه ترین آنها ملا محمد تقی کرمانی، معروف به « مظفر علیشاه» بود.
روزی یکی از بازاریان کرمان که روضه خوانی ِ سالانه داشت، علما ی شهر را به روضه فراخوانده بود و علما همه در رده ای خاص نشسته بودند و ملا محمد تقی هم در میان آنان بود. در این هنگام مشتاق علیشاه بی خبر وارد شد و در زاویه ای مقابل او نشست. هنگامی که سفره گستردند ملا محمد تقی دست به سفره دراز نکرد و به پیروی از او، دیگر علما هم دست نزدند. صاحب مجلس که مردی متدین بود، ناراحت شد و سبب را پرسید و در ضمن اشاره کرد که تمام مخارج سفره از کسب حلال به دست آمده و ذره ای ناحق در آن نیست.
ملامحمد تقی ضمن تأیید گفته ی میزبان، به مشتاق علیشاه اشاره کرد و گفت:« قرار نبود که درویش بر سر این سفره باشد و اکنون می بینیم که هست!»

مشتاق علیشاه با شنیدن این سخن نگاه نافذ و معنی داری به ملا محمد تقی انداخت و گفت:

« حاجی، اگر سفره ی مولاست که درویش و غیر درویش ندارد!»
پس آنگاه برخاسته، مجلس را ترک نمود. ایشان رفتند اما تأثیر آن نگاه در ملا محمد تقی به ژرفا باقی ماند، آنگونه که وی عبای خود را برداشت و در پی مشتاق روانه شدو در اول کوچه ی «ماهانی» او را دید که بر سر گوری نشسته و سر در خویش فرو برده است. هرچه اصرار ورزید، درویش باز نگشت، اما از آن لحظه به بعد ملا محمد تقی دگرگون شد، شیدا و شیفته شد،دیوانه ی عشق شد، تغییر مسلک داد، به راه عرفان افتاد، نام خود را به «مظفر علیشاه» گردانید و حتی دیوان شعر خود را نیز به نام مرشد خود « دیوان مشتاق» نامید.

اما از آن طرف هر چند که پیروان مشتاق رو به افزونی می گذاشتند، بر تعداد دشمنان او هم که در صدد قتلش بودند، اضافه می شدند که در صدر آنان ملا عبدالله نامی بود که مجتهد شهر بود و از همه گردنکش تر و خونی تر می نمود و هر دم درپی بهانه می گشت تا اینکه روز بیست و هفتم ماه رمضان ۱۲۰۶شمسی، هنگامی که بر منبر بود، مشتاق علیشاه وارد شد و در گوشه ای به عبادت مشغول گشت. ملا عبدالله چون شنیده بود که وی قرآن را با نوای سه تار تلاوت می کند، از همان بالای منبر حکم به سنگسار کردن و قتل مشتاق علیشاه داد و خود پیش افتاد.

درویش را گرفتند و در مکانی که امروز شبستان مسجد جامع است، اما آن روز تلی بود در گودال افکندند و به سنگ زدن پرداختند. یکی از مریدان مشتاق به نام جعفر خود را به روی او انداخت تا در امانش بدارد، اما به او نیز رحم نکردند و او هم کشته شد و ملا محمد تقی( مظفر علیشاه) زمانی رسید که کار از کار گذشته بود..، پس هنگامی که آن صحنه ی ناگوار را دید گفت:

« یک شهر، خون بهای مشتاق است.»

مدفن مشتاق علیشاه که از خلوص و صفای خاصی بهره دارد، در کرمان به «مشتاقیه» معروف است.
@ferdosesokhan
چرا سعدی؟

هيچ كس در اين ترديدى ندارد كه خداوند در سرشت سعدى جوهر شاعرى را در حدّ نهايى آن به وديعه نهاده بوده است. و هيچ كس در اين ترديدى ندارد كه سعدى در جانب اكتسابىِ هنرِ شعر نيز بر مجموعهٔ ميراثِ بزرگان ادب فارسى و عربى اشرافى شگرف داشته است. هيچ‌كس در اين امر نيز نمى‌تواند ترديد كند كه سعدى بر تمام معارف اسلامى از فقه و كلام و حديث و تفسير و تصوّف و تاريخ و ديگر شاخه‌هاى فرهنگ وقوف كامل داشته است. با اين همه اگر محبوبيّت و سلطنتِ هنرى او را در طول اين هشت قرن حاصل اين امتيازات او بدانيم، به تمامى حقيقت اشاره نكرده‌ايم؛ زيرا يك نكتهٔ برجسته را از ياد برده‌ايم و آن اين است كه در هنر سعدى چيزى وجود دارد كه ديگر بزرگان ما از آن كمتر بهره داشته‌اند و آن

آزمونگرى و تجربه‌گرايى سعدى است در آفاق پهناور حيات و ساحتهای مختلف زندگى اجتماعى و فردى؛ همان چيزى كه او خود از آن به «معاملت داشتن » تعبير مى‌كند.

و من می‌خواهم به يكى از گوشه‌هاى پوشيده ماندهٔ تجارب و معاملات گوناگون او در آفاق حيات اشاره كنم. به ابياتی از اين دست بنگريد:

جوانمرد اگر راست خواهى ولى‌ست
كرم پيشهٔ شاه مردان على‌ست

يا

جوانمردىّ و لطف است آدميّت
همين نقش هيولايى مپندار

يا

علم آدميّت است و جوانمردى و ادب
ورنى ددى به صورت انسان مصوّرى


كه بالاترين حدّ انسانيت را در اين گونه ابيات به جوانمردان نسبت مى‌دهد و خود تصريح دارد كه آخرين حدِّ سير روحانى‌اش، پس از آن همه تحصيل در مدارس علوم اسلامى از قبيل نظاميّهٔ بغداد، پيوستن به جوانمردان بوده است:

نشستم با جوانمردان قلّاش
بشُستم هرچه خواندم بر اديبان

و بهترين قهرمانان داستانهاى او، از نوع جوانمردان‌اند، چنان كه در داستان آن جوانمرد تبريزى مى‌بينيم كه دزدى را از راه ديوار به سراى خويش مى‌برد و دستار و رختِ خود را بدو مى‌دهد تا در دزدى ناكام نباشد و در پايان مى‌گويد:

عجب نايد از سيرتِ بخردان
كه نيكى كنند از كرم با بدان

در چشم‌انداز نخست چنين به نظر مى‌رسد كه ستايش جوانمردى امرى است طبيعى و هر كسى به فضايل اخلاقى اشارتى داشته باشد همين حرفها را مى‌زند؛ امّا چنين نيست.
براي آنكه مساله قدرى ملموس‌تر و روشن‌تر شود، از هم‌شهرى بزرگ و بى‌همتاى سعدى، خواجهٔ شيراز ياد مى‌کنيم كه در سراسر ديوانش حتى يك بار هم از كلماتى مانند « جوانمرد» و
« جوانمردى» و « فتوّت» ياد نكرده است. آيا اين يك امر تصادفى‌ست يا مى‌تواند ريشه هايى در روانشناسى فردى و شخصى سعدى داشته باشد؟ به گفتهٔ خودش:

دگرى همين حكايت بكند كه من وليكن
چو معاملت ندارد سخن آشنا نباشد

بى‌گمان او در اين قلمرو نيز معاملت و تجربه داشته است.

محمد‌رضا شفيعى كدكنى
قلندريّه در تاريخ
صص ۵۲۸–۵۲۷
@ferdosesokhan