انواع اختلالات روحی روانی در ترانه های ایرانی
فرشید امین:
نسترن وقتی می خندی
یه دروغی تو چشاته
نمی گی اما می بینم
دل دیگری باهاته
(پارانویید)
پوران:
دندون دندونم کن،با دندون دون دونم کن(مازوخیسم)
داریوش:
عذاب می کشم ولی، عذاب من گناه نیست
وقتی شکنجه گر تویی، شکنجه اشتباه نیست(سندروم استکهلم)
لیلا فروهر:
منم اون یار شیرین، منم اون یار باناز (خودشیفتگی)
سندی:
سی دختر هاجرو خودمو تو گل می پلکونم، محض رضای دخترو، خودمو تو گل می پلکونم(سندروم جلب توجه در مواجهه با دختران)
شهرام شب پره:
این شبی که می گم شب نیست
اگه شبه مثل اون شب نیست
امشب مثل دیشب نیست
هیچ شبی مثل امشب نیست(خود در گیری)
سیاوش قمیشی:
من فقط عاشق اینم، حرف قلبتو بدونم
الکی بگم جداشیم، تو بگی نمی تونم
من فقط عاشق اینم،بگی از همه بیزاری
دو سه روز پیدام نشه تاببینم چه حالی داری(سادیسم)
مرتضی:
بهش بگو پلنگه، پلنگ چشم قشنگه (زوفیلیا)
جواد یساری:
الهی الهی من بمیرم،
بمیرم که شاید بیایی که دستاتو بگیرم (عدم درک و فهم صحیح از معنای مرگ)
ایرج:
من یه پرنده م، آرزو دارم تو باغم باشی( اختلال عدم ثبات هویت)
کامران و هومن:
اگه تورو دوستت دارم خیلی زیاد منو ببخش
اگه تویی اون که فقط دلم می خواد منو ببخش
منو ببخش اگه برات سبد سبد گل می چینم
منو ببخش اگه شبا فقط تو رو خواب می بینم( اختلال ذلیلی و خاک برسری مفرط)
و در آخر این شاهکار فرامرز آصف که مجموعه ی متنوعی از اختلالاته:
خوب بودم ، بد شدم، بد بودم بهتر شدم، اولش بهتر شدم و بعدش یهو بدتر شدم و تو عالم بهتر شدن ،یواش یواش یواش یواش بدتر تر از بدتر شدم
@ferdosesokhan
فرشید امین:
نسترن وقتی می خندی
یه دروغی تو چشاته
نمی گی اما می بینم
دل دیگری باهاته
(پارانویید)
پوران:
دندون دندونم کن،با دندون دون دونم کن(مازوخیسم)
داریوش:
عذاب می کشم ولی، عذاب من گناه نیست
وقتی شکنجه گر تویی، شکنجه اشتباه نیست(سندروم استکهلم)
لیلا فروهر:
منم اون یار شیرین، منم اون یار باناز (خودشیفتگی)
سندی:
سی دختر هاجرو خودمو تو گل می پلکونم، محض رضای دخترو، خودمو تو گل می پلکونم(سندروم جلب توجه در مواجهه با دختران)
شهرام شب پره:
این شبی که می گم شب نیست
اگه شبه مثل اون شب نیست
امشب مثل دیشب نیست
هیچ شبی مثل امشب نیست(خود در گیری)
سیاوش قمیشی:
من فقط عاشق اینم، حرف قلبتو بدونم
الکی بگم جداشیم، تو بگی نمی تونم
من فقط عاشق اینم،بگی از همه بیزاری
دو سه روز پیدام نشه تاببینم چه حالی داری(سادیسم)
مرتضی:
بهش بگو پلنگه، پلنگ چشم قشنگه (زوفیلیا)
جواد یساری:
الهی الهی من بمیرم،
بمیرم که شاید بیایی که دستاتو بگیرم (عدم درک و فهم صحیح از معنای مرگ)
ایرج:
من یه پرنده م، آرزو دارم تو باغم باشی( اختلال عدم ثبات هویت)
کامران و هومن:
اگه تورو دوستت دارم خیلی زیاد منو ببخش
اگه تویی اون که فقط دلم می خواد منو ببخش
منو ببخش اگه برات سبد سبد گل می چینم
منو ببخش اگه شبا فقط تو رو خواب می بینم( اختلال ذلیلی و خاک برسری مفرط)
و در آخر این شاهکار فرامرز آصف که مجموعه ی متنوعی از اختلالاته:
خوب بودم ، بد شدم، بد بودم بهتر شدم، اولش بهتر شدم و بعدش یهو بدتر شدم و تو عالم بهتر شدن ،یواش یواش یواش یواش بدتر تر از بدتر شدم
@ferdosesokhan
🖊 سی ویژگیهای یک ایرانی
✅ آقای سریع القلم مقاله ای نوشته بود با عنوان سی ویژگی انسان عقلانی .
من مقاله را خواندم. هی از بالا به پایین آمدم و از پایین به بالا رفتم و دیدم از آن سی ویژگی تقریبا هیچ کدامش را، من و شما و خیلی از ایرانی ها ندارند.
برای همین نشستم چند ویژگی انسان ایرانی را نوشتم.
👈 یک انسان ایرانی انسانی است که
۱ هرگز نمی گوید "من نمی دانم."
۲ همیشه از دیگران توقع دارد و خودش را مسئول هیچ چیزی نمی داند.
۳ در همه مسائل صاحب نظر است و اگر درباره چیزی که نمی داند نظر ندهد دق می کند.
۴ خودش را موظف به انجام هیچ چیزی نمی داند و هر کاری که می کند بخاطر این است که به دیگران لطف دارد و بزرگوار است.
۵ هرگز اشتباه نمی کند، حتی اگر در مسیر برعکس اتوبان رانندگی کند.
۶ هرگز با کسی که مخالفش است دوست نمی شود، چون مخالفانش بی شعورند.
۷ موظف است که هر چیزی را درباره هر کسی می داند به بقیه بگوید.
۸ زباله را توی خیابان می ریزد و حتی الامکان هیچ قانونی را رعایت نمی کند.
۹ هیچ وقت هیچ تغییری نمی کند، چون همیشه کارهایش بی عیب است.
۱۰ هر فحشی که به دیگران می دهد انتقاد است و هر انتقادی که بقیه از او می کنند فحش است.
۱۱ برای نقل قول از دیگران حق دارد حرفهای آنان را به هر شکلی دوست دارد تغییر بدهد.
۱۲همه موظفند به عقایدش احترام بگذارند، چون همیشه حق دارد.
۱۳ همیشه سعی می کند پوز دیگران را بزند و روی دیگران را کم کند.
۱۴ هیچ کاری را بخاطر دیگران انجام نمی دهد، چون معتقد است مردم یک مشت بیشعورند.
۱۵ شهری که در آن به دنیا آمده بهترین شهر، رشته ای که در آن تحصیل کرده بهترین رشته و شغلی که دارد بهترین شغل است.
۱۶ در هر کاری تخصص دارد و مطمئن است که آن را بهتر از دیگران انجام می دهد.
۱۷خوشبختی برایش یعنی کار نکردن و داشتن همه چیز
۱۸ وقتی اشتباه می کند نباید بگوید که اشتباه کردم چون بقیه پررو می شوند.
۱۹ در هیچ صفی نمی ایستد، هرجا دلش بخواهد ماشینش را پارک می کند، بلند بلند حرف می زند و وسط حرف دیگران می پرد، چون همیشه حق دارد.
۲۰به ستایش دیگران نیاز دارد ولی نظر دیگران برایش مهم نیست.
۲۱ از نظر او هر کسی که موفق شده امکانات داشته، اما هر موفقیتی که او به دست آورده بخاطر لیاقتش است.
۲۲ هیچ وقت برای انجام دادن هیچ کاری به برنامه نیاز ندارد، چون وقتی راه افتاد خودش درست می شود.
۲۳ حتی الامکان همیشه نیم ساعت برای هر کاری تاخیر دارد.
۲۴ هرگز از دیگران قدردانی نمی کند، چون هر کاری می کنند وظیفه شان است، چشم شان کور.
۲۵ برای اثبات نظرش دائما آن را تکرار کند و اگر بقیه نظرش را قبول نکنند آنها بی شعورند.
۲۶ برای قضاوت کردن درباره دیگران نیاز به هیچ اطلاعاتی نداشته باشد، چون از بچگی اولین احساسش در مورد دیگران درست بوده و تا حالا سابقه نداشته که در قضاوتش اشتباه کند.
۲۷ حق دارد از هر کسی که بهتر از اوست بدش بیاید، چون آنها حقش را خورده اند.
۲۸ وقتی با دیگران بحث می کند لزومی ندارد حرف دیگران را گوش کند، چون خیلی خوب می داند نظر آنها چیست.
۲۹ حتی الامکان سعی کند فکر نکند، چون بقیه با فکر کردن به جایی نرسیده اند.
۳۰ وقتی می تواند اشتباهات را به گردن دیگران بیاندازد، خودش مسئولیت آن را نپذیرد.
- ابراهيم نبوی
@ferdosesokhan
✅ آقای سریع القلم مقاله ای نوشته بود با عنوان سی ویژگی انسان عقلانی .
من مقاله را خواندم. هی از بالا به پایین آمدم و از پایین به بالا رفتم و دیدم از آن سی ویژگی تقریبا هیچ کدامش را، من و شما و خیلی از ایرانی ها ندارند.
برای همین نشستم چند ویژگی انسان ایرانی را نوشتم.
👈 یک انسان ایرانی انسانی است که
۱ هرگز نمی گوید "من نمی دانم."
۲ همیشه از دیگران توقع دارد و خودش را مسئول هیچ چیزی نمی داند.
۳ در همه مسائل صاحب نظر است و اگر درباره چیزی که نمی داند نظر ندهد دق می کند.
۴ خودش را موظف به انجام هیچ چیزی نمی داند و هر کاری که می کند بخاطر این است که به دیگران لطف دارد و بزرگوار است.
۵ هرگز اشتباه نمی کند، حتی اگر در مسیر برعکس اتوبان رانندگی کند.
۶ هرگز با کسی که مخالفش است دوست نمی شود، چون مخالفانش بی شعورند.
۷ موظف است که هر چیزی را درباره هر کسی می داند به بقیه بگوید.
۸ زباله را توی خیابان می ریزد و حتی الامکان هیچ قانونی را رعایت نمی کند.
۹ هیچ وقت هیچ تغییری نمی کند، چون همیشه کارهایش بی عیب است.
۱۰ هر فحشی که به دیگران می دهد انتقاد است و هر انتقادی که بقیه از او می کنند فحش است.
۱۱ برای نقل قول از دیگران حق دارد حرفهای آنان را به هر شکلی دوست دارد تغییر بدهد.
۱۲همه موظفند به عقایدش احترام بگذارند، چون همیشه حق دارد.
۱۳ همیشه سعی می کند پوز دیگران را بزند و روی دیگران را کم کند.
۱۴ هیچ کاری را بخاطر دیگران انجام نمی دهد، چون معتقد است مردم یک مشت بیشعورند.
۱۵ شهری که در آن به دنیا آمده بهترین شهر، رشته ای که در آن تحصیل کرده بهترین رشته و شغلی که دارد بهترین شغل است.
۱۶ در هر کاری تخصص دارد و مطمئن است که آن را بهتر از دیگران انجام می دهد.
۱۷خوشبختی برایش یعنی کار نکردن و داشتن همه چیز
۱۸ وقتی اشتباه می کند نباید بگوید که اشتباه کردم چون بقیه پررو می شوند.
۱۹ در هیچ صفی نمی ایستد، هرجا دلش بخواهد ماشینش را پارک می کند، بلند بلند حرف می زند و وسط حرف دیگران می پرد، چون همیشه حق دارد.
۲۰به ستایش دیگران نیاز دارد ولی نظر دیگران برایش مهم نیست.
۲۱ از نظر او هر کسی که موفق شده امکانات داشته، اما هر موفقیتی که او به دست آورده بخاطر لیاقتش است.
۲۲ هیچ وقت برای انجام دادن هیچ کاری به برنامه نیاز ندارد، چون وقتی راه افتاد خودش درست می شود.
۲۳ حتی الامکان همیشه نیم ساعت برای هر کاری تاخیر دارد.
۲۴ هرگز از دیگران قدردانی نمی کند، چون هر کاری می کنند وظیفه شان است، چشم شان کور.
۲۵ برای اثبات نظرش دائما آن را تکرار کند و اگر بقیه نظرش را قبول نکنند آنها بی شعورند.
۲۶ برای قضاوت کردن درباره دیگران نیاز به هیچ اطلاعاتی نداشته باشد، چون از بچگی اولین احساسش در مورد دیگران درست بوده و تا حالا سابقه نداشته که در قضاوتش اشتباه کند.
۲۷ حق دارد از هر کسی که بهتر از اوست بدش بیاید، چون آنها حقش را خورده اند.
۲۸ وقتی با دیگران بحث می کند لزومی ندارد حرف دیگران را گوش کند، چون خیلی خوب می داند نظر آنها چیست.
۲۹ حتی الامکان سعی کند فکر نکند، چون بقیه با فکر کردن به جایی نرسیده اند.
۳۰ وقتی می تواند اشتباهات را به گردن دیگران بیاندازد، خودش مسئولیت آن را نپذیرد.
- ابراهيم نبوی
@ferdosesokhan
معرفی سازها و نام آوران و اصطلاحات موسیقی در شاهنامه فردوسی
ساز و نواي موسيقي ايراني از آغاز دورۀ اساطيري پيشداديان تا پايان سلسله ساسانیان در سراسر ايران طنین انداز بود. در این پست با معرفي سازها و نام آوران و اصطلاحات موسيقي با وجه ديگري از شاهنامه آشنا می شویم :
1- آزاده: چنگ نواز چيره دست دوران بهرام گور، كه هميشه همراه بهرام در شكار شركت مي كرد.
به پشت هيوني دمان برنشست / ابا سرو آزاده چنگي بدست
2- آواز: طبيعي ترين وسيله اجراي موسيقي – آواز در شاهنامه به معني خوانندگي – ترانه – نوا و صداي ساز بكار رفته است
زباده تهي كرد و شد شادكام / به آواز ايشان شهنشاه جام
3- آينه پيل: از سازهاي رزمي – فلزي كه صيقل داده بر آن مي كوبيدند
زآينه پيل و رنگ شتر / صدف را شبه دسته بر جاي در
4- باربد: پرآوازه ترين موسيقي دان ايران – از رامشگران بربط نواز و استادان جاودان موسيقي دوران خسروپرويز به جرات مي توان گفت قسمت عظيمي از آنچه به عنوان گوشه ها و دستگاه هاي موسيقي ايراني بر جاي مانده است حاصل نبوغ درخشان اين ايراني پاك نهاد است.
بشد باربد شاه رامشگران / يكي نامداري شد از مهتران
5- بربط : سازي است با كاسه اي بزرگ و دسته اي كوتاه بسيار شبيه به عود. باربد معروفترين نوازندۀ اين ساز بود
فغاني در افكن ابرجان من/ كه بر گير بربط نوايي بزن
6- بزم: اين واژه در شاهنامه همواره مقابل رزم بكار رفته است. در بزم هاي شاهنامه همواره آواي رود و چنگ و رباب با آواز رامشگران به مجلس شور مي بخشيد
كه آيا بهشت است يابزم گاه / سپهر برين است يا رزمگاه
7- بوق: ناي بزرگ از خانوادۀ آلات بادي موسيقي
چو آواز ناي و چه آواز چنگ / خروشيدن بوق و آواي زنگ
8- تبيره: سازي كوبه اي كه در ساختمان آن پوست بكار رفته است.
تبيره ببردند و پيل از درش / به بستند آذين همه كشورش
9- تنبور: از سازهاي زهي كه با ناخن و انگشت نواخته شده و از سازهاي بزمي است.
ابامي يكي نغز تنبور بود / بيابان چنان خانه سور بود
10- جام: از سازهاي رزمي كه با مهره بر آن مي كوبيدند
بزد مهره بر جام برخاست غو / برآمد زهر جاده و دار و رو
11- جرس: از سازهاي نظامي و كوبه اي شبيه به زنگ و يا ناقوس بزرگ است.
همي لشكر آمد سه روز و سه شب / جهان شد پر آشوب و جنگ و جَرَس
12- چلب: همان سنج است.
چو يك پاس بگذشت از نيمه شب / زپيش اندر آمد خروش چلب
13- چنگ : از آلات موسيقي بزمي است كه از دير و باز نقاشي آن بر ديوارها و سنگ نوشته هاي تمدن هاي بابلي و آشور و ايران وجود داشته است. نقش برجسته هاي دوران ساساني در طاق بستان نوازندگان چنگ را در هنگام شكار نشان ميدهد.
مي روشن آورد و چنگ و رباب / از او شاد شد جان افراسياب
14- خنياگر: موسيقيدان و خواننده و نوازنده را گويند.
ابا چاكر و شمع و خنياگران / بيامد و را ديد مرده چنان
15- دراي: ساز كوبه اي بدون پوست – زنگوله هاي كروي شكل كه بين آنها مهره قرار مي دادند.
بفرمود تا زنگ و هندي دراي / زدند و گشادند پرده سراي
16 دف: از سازهاي كوبه اي كه بر يك دهانه آن پوستي نازك كشيده و با سر انگشتان دست مي نوازند.
سراينده اي اين سخن ساز كرد / دف و چنگ و ني را هم آواز كرد
17- رامشگر: موسيقيدان، خواننده و نوازنده را گويند
بزرگان به شادي بياراستند / مي و جام و رامشگران خواستند
18- رباب: سازي است كه در قديم با ناخن نواخته مي شد. از سازهاي بزمي است كه در كنار چنگ و بربت نواخته مي شد.
همه شهر از آواز چنگ و رباب / همي خفته را سر برآمد زخواب
19- رود: سازي زهي از سازهاي بزمي – در آن روزگار به آلت موسيقي رود مي گفتند و ساز به معناي كوك كردن بود.
بزرگان به شادي بياراستند / مي و رود و رامشگران خواستند
20- رويينه خُم: از سازهاي رزمي كه هنگام نبرد بكار مي رفت
چو بشنيد گفتار شاه پيلسم / بغريد مانند رويينه خم
21- زنگ: سازي است كوبه اي كه با كوبيدن چكش مانندي بر آن صدا مي كند.
خروشيدن زنگ و هندي دراي / برآمد ز دهليز پرده سراي
22- سركش: از رامشگران چيره دست خسروپرويز كه قبل از باربد بهترين موسيقيدان دوران بود. داستان حسادت او بر باربد در تاريخ موسيقي ايران معروف است.
يكي مطربي بود سركش بنام / به رامشگري در شده شادكام
23- سرود: ترانه و آواي خوش ساز و آواز
همي دشت آواي رود و سرود / روان را همي داد گيتي درود
24- سنج: دو صفحه بزرگ فلزي از جنس روي يا مس – جزو سازهاي رزمي
ابا كوس و ناي و رويينه سنج / اباتازي اسپان پيلان گنج
25- شندف: سازكوبه اي با پوست – در اصل نوعي دف مي باشد
تبيره بزد شندف و ناي و ني / سوي جنگ دشمن نهادند پي
26- شيپور: از سازهاي باستاني ايران كه در رزم به كار مي رفت.
يكي رزمگاه هست گفتي بجاي / زشيپور و ناليدن كرناي
27- طبل: از سازهاي كوبه اي با صداي پرخروش
چو برخيزد آواز طبل رحيل /به خاك اندر آيد سرشير و پيل
@ferdosesokhan
ساز و نواي موسيقي ايراني از آغاز دورۀ اساطيري پيشداديان تا پايان سلسله ساسانیان در سراسر ايران طنین انداز بود. در این پست با معرفي سازها و نام آوران و اصطلاحات موسيقي با وجه ديگري از شاهنامه آشنا می شویم :
1- آزاده: چنگ نواز چيره دست دوران بهرام گور، كه هميشه همراه بهرام در شكار شركت مي كرد.
به پشت هيوني دمان برنشست / ابا سرو آزاده چنگي بدست
2- آواز: طبيعي ترين وسيله اجراي موسيقي – آواز در شاهنامه به معني خوانندگي – ترانه – نوا و صداي ساز بكار رفته است
زباده تهي كرد و شد شادكام / به آواز ايشان شهنشاه جام
3- آينه پيل: از سازهاي رزمي – فلزي كه صيقل داده بر آن مي كوبيدند
زآينه پيل و رنگ شتر / صدف را شبه دسته بر جاي در
4- باربد: پرآوازه ترين موسيقي دان ايران – از رامشگران بربط نواز و استادان جاودان موسيقي دوران خسروپرويز به جرات مي توان گفت قسمت عظيمي از آنچه به عنوان گوشه ها و دستگاه هاي موسيقي ايراني بر جاي مانده است حاصل نبوغ درخشان اين ايراني پاك نهاد است.
بشد باربد شاه رامشگران / يكي نامداري شد از مهتران
5- بربط : سازي است با كاسه اي بزرگ و دسته اي كوتاه بسيار شبيه به عود. باربد معروفترين نوازندۀ اين ساز بود
فغاني در افكن ابرجان من/ كه بر گير بربط نوايي بزن
6- بزم: اين واژه در شاهنامه همواره مقابل رزم بكار رفته است. در بزم هاي شاهنامه همواره آواي رود و چنگ و رباب با آواز رامشگران به مجلس شور مي بخشيد
كه آيا بهشت است يابزم گاه / سپهر برين است يا رزمگاه
7- بوق: ناي بزرگ از خانوادۀ آلات بادي موسيقي
چو آواز ناي و چه آواز چنگ / خروشيدن بوق و آواي زنگ
8- تبيره: سازي كوبه اي كه در ساختمان آن پوست بكار رفته است.
تبيره ببردند و پيل از درش / به بستند آذين همه كشورش
9- تنبور: از سازهاي زهي كه با ناخن و انگشت نواخته شده و از سازهاي بزمي است.
ابامي يكي نغز تنبور بود / بيابان چنان خانه سور بود
10- جام: از سازهاي رزمي كه با مهره بر آن مي كوبيدند
بزد مهره بر جام برخاست غو / برآمد زهر جاده و دار و رو
11- جرس: از سازهاي نظامي و كوبه اي شبيه به زنگ و يا ناقوس بزرگ است.
همي لشكر آمد سه روز و سه شب / جهان شد پر آشوب و جنگ و جَرَس
12- چلب: همان سنج است.
چو يك پاس بگذشت از نيمه شب / زپيش اندر آمد خروش چلب
13- چنگ : از آلات موسيقي بزمي است كه از دير و باز نقاشي آن بر ديوارها و سنگ نوشته هاي تمدن هاي بابلي و آشور و ايران وجود داشته است. نقش برجسته هاي دوران ساساني در طاق بستان نوازندگان چنگ را در هنگام شكار نشان ميدهد.
مي روشن آورد و چنگ و رباب / از او شاد شد جان افراسياب
14- خنياگر: موسيقيدان و خواننده و نوازنده را گويند.
ابا چاكر و شمع و خنياگران / بيامد و را ديد مرده چنان
15- دراي: ساز كوبه اي بدون پوست – زنگوله هاي كروي شكل كه بين آنها مهره قرار مي دادند.
بفرمود تا زنگ و هندي دراي / زدند و گشادند پرده سراي
16 دف: از سازهاي كوبه اي كه بر يك دهانه آن پوستي نازك كشيده و با سر انگشتان دست مي نوازند.
سراينده اي اين سخن ساز كرد / دف و چنگ و ني را هم آواز كرد
17- رامشگر: موسيقيدان، خواننده و نوازنده را گويند
بزرگان به شادي بياراستند / مي و جام و رامشگران خواستند
18- رباب: سازي است كه در قديم با ناخن نواخته مي شد. از سازهاي بزمي است كه در كنار چنگ و بربت نواخته مي شد.
همه شهر از آواز چنگ و رباب / همي خفته را سر برآمد زخواب
19- رود: سازي زهي از سازهاي بزمي – در آن روزگار به آلت موسيقي رود مي گفتند و ساز به معناي كوك كردن بود.
بزرگان به شادي بياراستند / مي و رود و رامشگران خواستند
20- رويينه خُم: از سازهاي رزمي كه هنگام نبرد بكار مي رفت
چو بشنيد گفتار شاه پيلسم / بغريد مانند رويينه خم
21- زنگ: سازي است كوبه اي كه با كوبيدن چكش مانندي بر آن صدا مي كند.
خروشيدن زنگ و هندي دراي / برآمد ز دهليز پرده سراي
22- سركش: از رامشگران چيره دست خسروپرويز كه قبل از باربد بهترين موسيقيدان دوران بود. داستان حسادت او بر باربد در تاريخ موسيقي ايران معروف است.
يكي مطربي بود سركش بنام / به رامشگري در شده شادكام
23- سرود: ترانه و آواي خوش ساز و آواز
همي دشت آواي رود و سرود / روان را همي داد گيتي درود
24- سنج: دو صفحه بزرگ فلزي از جنس روي يا مس – جزو سازهاي رزمي
ابا كوس و ناي و رويينه سنج / اباتازي اسپان پيلان گنج
25- شندف: سازكوبه اي با پوست – در اصل نوعي دف مي باشد
تبيره بزد شندف و ناي و ني / سوي جنگ دشمن نهادند پي
26- شيپور: از سازهاي باستاني ايران كه در رزم به كار مي رفت.
يكي رزمگاه هست گفتي بجاي / زشيپور و ناليدن كرناي
27- طبل: از سازهاي كوبه اي با صداي پرخروش
چو برخيزد آواز طبل رحيل /به خاك اندر آيد سرشير و پيل
@ferdosesokhan
مصرعهای ضرب المثلی
ﻣﺼﺮﻉﺩﻭﻡابیاتیﮐﻪﺿﺮﺏﺍﻟﻤﺜﻞﺷﺪﻧﺪ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﻓﺎﺭﺳﯽ، ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺿﺮﺏ ﺍﻟﻤﺜﻞ ﻭ ﺷﻌﺮ، ﺑﺮﺍﯼ ﺳﻨﺪﯾﺖﺩﺍﺩﻥ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯿﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺎﻫﯽ ﺷﻌﺮﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﺎﻣﯿﺎﻧﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺿﺮﺏﺍﻟﻤﺜﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﻣﯿﮕﺮﺩﺩ، ﻣﺼﺮﻉ ﺩﻭﻡ ﺍﺑﯿﺎﺗﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺸﻬﻮﺭ ﮔﺸﺘﻪ ﻭﻟﯽ ﻋﻤﻮﻣﺎ ﻣﺼﺮﻉ ﺍﻭﻝ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﻮﻗﻮﻑﺍﻟﺘﻔﺎﺗﻢ ﺗﺎ ﻛﯽ ﺭﺳﺪ ﺍﺟﺎﺯﺕ
✨ﺍﺯﺩﻭﺳﺖ ﻳﻚﺍﺷﺎﺭﻩ ﺍﺯﻣﺎ ﺑﻪﺳﺮ ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﻫﻤﺎﻡ ﺗﺒﺮﻳﺰﯼ
ﭘﺮﺳﯽ ﻛﻪ ﺗﻤﻨّﺎﯼ ﺗﻮ ﺍﺯ ﻟﻌﻞ ﻟﺒﻢ ﭼﻴﺴﺖ
✨ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﻋﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺣﺎﺟﺖ ﺑﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺯﺭﮔﺮ ﺍﺻﻔﻬﺎﻧﯽ
ﻣﺮﺩﻡ ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻪ ﻫﺠﺮﺕ ﺷﺪ ﺳﻔﻴﺪ ﺍﺯﺍﺷﻚ ﺳﺮﺥ
✨ﺧﻮﺩﻏﻠﻂ ﮔﻔﺖ ﺁﻧﻜﻪ ﺑﺎﻻﯼ ﺳﻴﺎﻫﯽ ﺭﻧﮓ ﻧﻴﺴﺖ
ﺁﮔﺎﻩ ﻗﺎﺟﺎﺭ
ﺩﺭ ﺗﻨﮕﻨﺎﯼ ﺣﻴﺮﺗﻢ ﺍﺯ ﻧﺨﻮﺕ ﺭﻗﻴﺐ
✨ﻳﺎﺭﺏ ﻣﺒــﺎﺩﺁﻧﻜﻪ ﮔـــــﺪﺍ ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺷﻮﺩ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺑﺎ ﺧﺮﺍﺑﺎﺕﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﺯ ﻛﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﻼﻑ
✨ﻫﺮﺳﺨﻦ ﺟﺎﺋﯽ ﻭ ﻫﺮﻧﻜﺘﻪ ﻣﻜﺎﻧﯽ ﺩﺍﺭﺩ
ﺣﺎﻓﻆ
ﻣﻦﺍﺯ ﺑﻴﮕﺎﻧﮕﺎﻥ ﻫــــﺮﮔــــﺰ ﻧﻨـــــﺎﻟﻢ
✨ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻫـــﺮﺟﻪ ﻛﺮﺩ ﺁﻥ ﺁﺷﻨــــﺎ ﻛﺮﺩ
ﺣﺎﻓﻆ
ﭼﺎﻙ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺯﺩﻥ ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻖ ﺭﻳﺎﺋﯽ ﭼﻪ ﻛﻨﻢ؟
✨ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﺎ ﺟﻨﺲ ﻋﺬﺍﺑﯽ ﺍﺳﺖ ﺍﻟﻴﻢ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺍﺯ ﺻــــﺪﻫﺰﺍﺭ ﻃﻔﻞ ﺑﻪ ﭘﻴﺮﯼ ﺭﺳﺪ ﻳﻜﯽ
✨ ﻣﯽ ﺭﻳﺰﺩ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﺛﻤــــﺮ ﺧﺎﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺎﺭﻭﻕ ﺍﺻﻔﻬﺎﻧﯽ
ﺩﻧﺪﺍﻥ ﭼﻮ ﺩﺭﺩﻫﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﺧﻨﺪﻩ ﺑﺪ ﻧﻤﺎ ﺍﺳﺖ
✨ﺩﻛّﺎﻥ ﺑﯽ ﻣﺘﺎﻉ ﭼـــــﺮﺍ ﻭﺍ ﻛﻨﺪ ﻛﺴﯽ
ﻗﺼّﺎﺏ ﻛﺎﺷﺎﻧﯽ
ﺗﺮﻙﺟﺎﻥ ﻣﯽﮔﻮﻳﻢ ﻭ ﻣﯽﮔﻴﺮﻡ ﺍﺯ ﻟﻌﻞ ﺗﻮ ﺑﻮﺱ
✨ﻫﺮﻛﻪﺩﺳﺖﺍﺯﺟﺎﻥﺑﺸﻮﻳﺪﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻧﻘﯽ ﻛﺮﻩﺍﯼ
ﻧﻴﻢﺟــــــﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﺗﺤﻔﻪ ﺩﺭﻭﻳﺶ
✨ﭼﻪ ﻛﻨـــﺪ ﺑــــــﯽ ﻧـــــﻮﺍ ﻫﻤﯿـــﻦ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺣﺸﯽ ﺑﺎﻓﻘﯽ
ﺩﻋﺎﯼ ﮔﻮﺷﻪﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﺑﻼ ﺑﮕﺮﺩﺍﻧﺪ
✨ﭼﺮﺍ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﻤﯽﻧﮕﺮﯼ
ﺣﺎﻓﻆ
ﭼﻨﺪ ﺑﻪ ﻧﺎﺯ ﭘﺮﻭﺭﻡ ﻣﻬـــﺮ ﺑﺘﺎﻥ ﺳﻨﮕﺪﻝ
✨ﻳﺎﺩ ﭘﺪﺭ ﻧﻤﯽﻛﻨﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﻧﺎﺧﻠﻒ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺩﻫﻘﺎﻥ ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ ﭼﻪ ﺧﻮﺵ ﮔﻔﺖ ﺑﺎﭘﺴﺮ
✨ﻛﺎﻱ ﻧﻮﺭ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﺑﺠﺰ ﺍﺯ ﻛﺸﺘﻪ ﻧﺪﺭﻭﯼ
ﺣﺎﻓﻆ
ﻋﻴﺐﺭﻧﺪﺍﻥ ﻣﻜﻦ ﺍﯼ
ﺯﺍﻫﺪ ﭘﺎﻛﻴﺰﻩﺳﺮﺷﺖ
✨ﻛﻪ ﮔﻨـــــﺎﻩ ﺩﮔﺮﺍﻥ ﺑﺮ ﺗـــﻮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻮﺷﺖ
ﺣﺎﻓﻆ
ﻣﻦ ﺍﮔﺮ ﻧﻴﻜﻢ ﻭ ﮔﺮ ﺑﺪ ﺗﻮ ﺑﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺵ
✨ﻫﺮﻛﺴﯽ ﺁﻥ ﺩﺭﻭﺩ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻛﺎﺭ ﻛﻪ ﻛﺸﺖ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺧﻮﺏ ﮔﻴﺮﺩ ﺟﺎﻡ ﺭﺍ ﺳﺎﻗﯽ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ
✨ﻛﺎﺭ ﻧﻴﻜﻮ ﻛﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﭘﺮ ﻛﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ
ﺷﺮﻑ ﻗﺰﻭﻳﻨﯽ
ﺑﻼ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺮﺩ
✨ﻋﻼﺝ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﻭﻗﻮﻉ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺮﺩ
ﺷﺮﻑ ﻗﺰﻭﻳﻨﯽ
ﻏﻨﭽﺔ ﺧﺎﻣﻮﺵ ، ﺑﻠﺒﻞ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺁﻭﺭﺩ
✨ﻣﺴﺘﻤﻊ ﺻﺎﺣﺐ ﺳﺨﻦ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﺮﻛﺎﺭ ﺁﻭﺭﺩ
ﺻﺎﺋﺐ ﺗﺒﺮﻳﺰﯼ
مطلب برگرفته از: کانال علوم وفنون ادبی
@ferdosesokhan
ﻣﺼﺮﻉﺩﻭﻡابیاتیﮐﻪﺿﺮﺏﺍﻟﻤﺜﻞﺷﺪﻧﺪ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﻓﺎﺭﺳﯽ، ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺿﺮﺏ ﺍﻟﻤﺜﻞ ﻭ ﺷﻌﺮ، ﺑﺮﺍﯼ ﺳﻨﺪﯾﺖﺩﺍﺩﻥ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯿﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺎﻫﯽ ﺷﻌﺮﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﺎﻣﯿﺎﻧﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺿﺮﺏﺍﻟﻤﺜﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﻣﯿﮕﺮﺩﺩ، ﻣﺼﺮﻉ ﺩﻭﻡ ﺍﺑﯿﺎﺗﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺸﻬﻮﺭ ﮔﺸﺘﻪ ﻭﻟﯽ ﻋﻤﻮﻣﺎ ﻣﺼﺮﻉ ﺍﻭﻝ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﻮﻗﻮﻑﺍﻟﺘﻔﺎﺗﻢ ﺗﺎ ﻛﯽ ﺭﺳﺪ ﺍﺟﺎﺯﺕ
✨ﺍﺯﺩﻭﺳﺖ ﻳﻚﺍﺷﺎﺭﻩ ﺍﺯﻣﺎ ﺑﻪﺳﺮ ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﻫﻤﺎﻡ ﺗﺒﺮﻳﺰﯼ
ﭘﺮﺳﯽ ﻛﻪ ﺗﻤﻨّﺎﯼ ﺗﻮ ﺍﺯ ﻟﻌﻞ ﻟﺒﻢ ﭼﻴﺴﺖ
✨ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﻋﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺣﺎﺟﺖ ﺑﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺯﺭﮔﺮ ﺍﺻﻔﻬﺎﻧﯽ
ﻣﺮﺩﻡ ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻪ ﻫﺠﺮﺕ ﺷﺪ ﺳﻔﻴﺪ ﺍﺯﺍﺷﻚ ﺳﺮﺥ
✨ﺧﻮﺩﻏﻠﻂ ﮔﻔﺖ ﺁﻧﻜﻪ ﺑﺎﻻﯼ ﺳﻴﺎﻫﯽ ﺭﻧﮓ ﻧﻴﺴﺖ
ﺁﮔﺎﻩ ﻗﺎﺟﺎﺭ
ﺩﺭ ﺗﻨﮕﻨﺎﯼ ﺣﻴﺮﺗﻢ ﺍﺯ ﻧﺨﻮﺕ ﺭﻗﻴﺐ
✨ﻳﺎﺭﺏ ﻣﺒــﺎﺩﺁﻧﻜﻪ ﮔـــــﺪﺍ ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺷﻮﺩ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺑﺎ ﺧﺮﺍﺑﺎﺕﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﺯ ﻛﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﻼﻑ
✨ﻫﺮﺳﺨﻦ ﺟﺎﺋﯽ ﻭ ﻫﺮﻧﻜﺘﻪ ﻣﻜﺎﻧﯽ ﺩﺍﺭﺩ
ﺣﺎﻓﻆ
ﻣﻦﺍﺯ ﺑﻴﮕﺎﻧﮕﺎﻥ ﻫــــﺮﮔــــﺰ ﻧﻨـــــﺎﻟﻢ
✨ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻫـــﺮﺟﻪ ﻛﺮﺩ ﺁﻥ ﺁﺷﻨــــﺎ ﻛﺮﺩ
ﺣﺎﻓﻆ
ﭼﺎﻙ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺯﺩﻥ ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻖ ﺭﻳﺎﺋﯽ ﭼﻪ ﻛﻨﻢ؟
✨ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﺎ ﺟﻨﺲ ﻋﺬﺍﺑﯽ ﺍﺳﺖ ﺍﻟﻴﻢ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺍﺯ ﺻــــﺪﻫﺰﺍﺭ ﻃﻔﻞ ﺑﻪ ﭘﻴﺮﯼ ﺭﺳﺪ ﻳﻜﯽ
✨ ﻣﯽ ﺭﻳﺰﺩ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﺛﻤــــﺮ ﺧﺎﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺎﺭﻭﻕ ﺍﺻﻔﻬﺎﻧﯽ
ﺩﻧﺪﺍﻥ ﭼﻮ ﺩﺭﺩﻫﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﺧﻨﺪﻩ ﺑﺪ ﻧﻤﺎ ﺍﺳﺖ
✨ﺩﻛّﺎﻥ ﺑﯽ ﻣﺘﺎﻉ ﭼـــــﺮﺍ ﻭﺍ ﻛﻨﺪ ﻛﺴﯽ
ﻗﺼّﺎﺏ ﻛﺎﺷﺎﻧﯽ
ﺗﺮﻙﺟﺎﻥ ﻣﯽﮔﻮﻳﻢ ﻭ ﻣﯽﮔﻴﺮﻡ ﺍﺯ ﻟﻌﻞ ﺗﻮ ﺑﻮﺱ
✨ﻫﺮﻛﻪﺩﺳﺖﺍﺯﺟﺎﻥﺑﺸﻮﻳﺪﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻧﻘﯽ ﻛﺮﻩﺍﯼ
ﻧﻴﻢﺟــــــﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﺗﺤﻔﻪ ﺩﺭﻭﻳﺶ
✨ﭼﻪ ﻛﻨـــﺪ ﺑــــــﯽ ﻧـــــﻮﺍ ﻫﻤﯿـــﻦ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺣﺸﯽ ﺑﺎﻓﻘﯽ
ﺩﻋﺎﯼ ﮔﻮﺷﻪﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﺑﻼ ﺑﮕﺮﺩﺍﻧﺪ
✨ﭼﺮﺍ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﻤﯽﻧﮕﺮﯼ
ﺣﺎﻓﻆ
ﭼﻨﺪ ﺑﻪ ﻧﺎﺯ ﭘﺮﻭﺭﻡ ﻣﻬـــﺮ ﺑﺘﺎﻥ ﺳﻨﮕﺪﻝ
✨ﻳﺎﺩ ﭘﺪﺭ ﻧﻤﯽﻛﻨﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﻧﺎﺧﻠﻒ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺩﻫﻘﺎﻥ ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ ﭼﻪ ﺧﻮﺵ ﮔﻔﺖ ﺑﺎﭘﺴﺮ
✨ﻛﺎﻱ ﻧﻮﺭ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﺑﺠﺰ ﺍﺯ ﻛﺸﺘﻪ ﻧﺪﺭﻭﯼ
ﺣﺎﻓﻆ
ﻋﻴﺐﺭﻧﺪﺍﻥ ﻣﻜﻦ ﺍﯼ
ﺯﺍﻫﺪ ﭘﺎﻛﻴﺰﻩﺳﺮﺷﺖ
✨ﻛﻪ ﮔﻨـــــﺎﻩ ﺩﮔﺮﺍﻥ ﺑﺮ ﺗـــﻮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻮﺷﺖ
ﺣﺎﻓﻆ
ﻣﻦ ﺍﮔﺮ ﻧﻴﻜﻢ ﻭ ﮔﺮ ﺑﺪ ﺗﻮ ﺑﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺵ
✨ﻫﺮﻛﺴﯽ ﺁﻥ ﺩﺭﻭﺩ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻛﺎﺭ ﻛﻪ ﻛﺸﺖ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺧﻮﺏ ﮔﻴﺮﺩ ﺟﺎﻡ ﺭﺍ ﺳﺎﻗﯽ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ
✨ﻛﺎﺭ ﻧﻴﻜﻮ ﻛﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﭘﺮ ﻛﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ
ﺷﺮﻑ ﻗﺰﻭﻳﻨﯽ
ﺑﻼ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺮﺩ
✨ﻋﻼﺝ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﻭﻗﻮﻉ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺮﺩ
ﺷﺮﻑ ﻗﺰﻭﻳﻨﯽ
ﻏﻨﭽﺔ ﺧﺎﻣﻮﺵ ، ﺑﻠﺒﻞ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺁﻭﺭﺩ
✨ﻣﺴﺘﻤﻊ ﺻﺎﺣﺐ ﺳﺨﻦ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﺮﻛﺎﺭ ﺁﻭﺭﺩ
ﺻﺎﺋﺐ ﺗﺒﺮﻳﺰﯼ
مطلب برگرفته از: کانال علوم وفنون ادبی
@ferdosesokhan
♦ چند باور غلط حقوقی
🔹چند باور غلط حقوقی نزد عموم که از فیلم و سریالها ایجاد شده و متاسفانه مردم با نسبت بالایی اون ها را باور کردند.
🔹۱- اگر از کسی شکایت کنید و نتوانید آن را اثبات کنید، طرف مقابل اعادهی حیثیت میکند و شما محکوم میشوید.
👆 این باور غلط است. دادگاه محل تظلم خواهی و رسیدگی به شکایات است. حق شما طرح شکایت و وظیفهی دادگاه بررسی آن است. عدم اثبات مسئولیت کیفری برای شما نمیآورد.
🔹۲- پدر و مادر میتوانند فرزند خود را از ارث محروم کنند!
👆خیر، هیچ کس نمیتواند وارث خود را از ارث محروم کند. وصیت نامهی متوفی نیز فقط در مورد یک سوم میراث معتبر است. تنها وارثی که مورث خود را به قتل برساند از ارث محروم میشود.
🔹۳- اگر گواهینامهی رانندگی نداشته باشید و بر اثر تصادف باعث مرگ کسی شوید مرتکب قتل عمد شده اید!
👆ابدا این طور نیست. رانندگی بدون گواهینامه تخلفی جداگانه است. اگر بدون گواهینامه باعث تصادف منجر به فوت شوید علاوه بر پرداخت دیه به حداکثر دوسال حبس محکوم میشوید. تصادف منجر به مرگ حتی اگر گواهینامه داشته باشید هم علاوه بر دیه بین ۶ ماه تا دو سال بسته به تشخیص قاضی زندان در پی خواهد داشت .
🔹۴- دیهی ماههای حرام دو برابر است!
👆این شایعه هم صحت ندارد. در ماههای حرام دیه فقط یک سوم بیشتر از سایر ماههاست. ماههای حرام عبارتند از : ذی القعده، ذی الحجه، محرم و رجب. ماه صفر هم برخلاف باور غلط عمومی عدهی زیادی از مردم ماه حرام نیست.
🔹۵- حضانت فرزند همیشه با پدر است.
👆خیر. اول این که تا هفت سالگی اولویت حضانت فرزند با مادر است. بعد از آنهم در صورتی که پدر صلاحیت نگهداری از فرزند نداشته باشد، حضانت آنها به مادر سپرده خواهد شد. ضمن این که صلاح فرزند هم در سپردن حضانت در نظر گرفته میشود.
۶- مهریه بیش از ۱۱۰ سکه قابل مطالبه نیست.
👆خیر این باور نیز غلط است. مهریه ، بدهی زوج به زوجه است و مثل دیگر بدهی ها پرداختش شرعا و قانونا بر عهده زوج است و جز با پرداخت و یا گذشت زوجه، شوهر بری الذمه نخواهد شد.
مطلب برگرفته از : کانال عشق الهی
@ferdosesokhan
🔹چند باور غلط حقوقی نزد عموم که از فیلم و سریالها ایجاد شده و متاسفانه مردم با نسبت بالایی اون ها را باور کردند.
🔹۱- اگر از کسی شکایت کنید و نتوانید آن را اثبات کنید، طرف مقابل اعادهی حیثیت میکند و شما محکوم میشوید.
👆 این باور غلط است. دادگاه محل تظلم خواهی و رسیدگی به شکایات است. حق شما طرح شکایت و وظیفهی دادگاه بررسی آن است. عدم اثبات مسئولیت کیفری برای شما نمیآورد.
🔹۲- پدر و مادر میتوانند فرزند خود را از ارث محروم کنند!
👆خیر، هیچ کس نمیتواند وارث خود را از ارث محروم کند. وصیت نامهی متوفی نیز فقط در مورد یک سوم میراث معتبر است. تنها وارثی که مورث خود را به قتل برساند از ارث محروم میشود.
🔹۳- اگر گواهینامهی رانندگی نداشته باشید و بر اثر تصادف باعث مرگ کسی شوید مرتکب قتل عمد شده اید!
👆ابدا این طور نیست. رانندگی بدون گواهینامه تخلفی جداگانه است. اگر بدون گواهینامه باعث تصادف منجر به فوت شوید علاوه بر پرداخت دیه به حداکثر دوسال حبس محکوم میشوید. تصادف منجر به مرگ حتی اگر گواهینامه داشته باشید هم علاوه بر دیه بین ۶ ماه تا دو سال بسته به تشخیص قاضی زندان در پی خواهد داشت .
🔹۴- دیهی ماههای حرام دو برابر است!
👆این شایعه هم صحت ندارد. در ماههای حرام دیه فقط یک سوم بیشتر از سایر ماههاست. ماههای حرام عبارتند از : ذی القعده، ذی الحجه، محرم و رجب. ماه صفر هم برخلاف باور غلط عمومی عدهی زیادی از مردم ماه حرام نیست.
🔹۵- حضانت فرزند همیشه با پدر است.
👆خیر. اول این که تا هفت سالگی اولویت حضانت فرزند با مادر است. بعد از آنهم در صورتی که پدر صلاحیت نگهداری از فرزند نداشته باشد، حضانت آنها به مادر سپرده خواهد شد. ضمن این که صلاح فرزند هم در سپردن حضانت در نظر گرفته میشود.
۶- مهریه بیش از ۱۱۰ سکه قابل مطالبه نیست.
👆خیر این باور نیز غلط است. مهریه ، بدهی زوج به زوجه است و مثل دیگر بدهی ها پرداختش شرعا و قانونا بر عهده زوج است و جز با پرداخت و یا گذشت زوجه، شوهر بری الذمه نخواهد شد.
مطلب برگرفته از : کانال عشق الهی
@ferdosesokhan
پاورپوینت آرایه های ادبی.pptx
446.4 KB
پاورپوینت آرایه های ادبی
تدوین و طراحی همکارمان : جناب رحمانیان
سپاس ازمطالب ارزنده شان
@ferdosesokhan
تدوین و طراحی همکارمان : جناب رحمانیان
سپاس ازمطالب ارزنده شان
@ferdosesokhan
2_5321488205143343845.pdf
101.8 KB
#شیوه_نامه_ارزشیابی
#درس_فارسی
دوره دوم متوسطه ۹۸-۹۷
۱)فارسی دهم یازدهم ودوازدهم
۲)نگارش دهم یازدهم ودوازدهم
۳)فارسی و نگارش ۱و۲و۳
منبع:
سایت دفتر تالیف کتاب های درسی
۱۳۹۸/۱/۲۶
براساس این شیوه نامه بارم بندی دروس فارسی ۱۰ نمره ترم اول و ۱۰ نمره ترم دوم مشخص شده است .
#درس_فارسی
دوره دوم متوسطه ۹۸-۹۷
۱)فارسی دهم یازدهم ودوازدهم
۲)نگارش دهم یازدهم ودوازدهم
۳)فارسی و نگارش ۱و۲و۳
منبع:
سایت دفتر تالیف کتاب های درسی
۱۳۹۸/۱/۲۶
براساس این شیوه نامه بارم بندی دروس فارسی ۱۰ نمره ترم اول و ۱۰ نمره ترم دوم مشخص شده است .
عده اي بر اين باورند که مراد از «بقية اللَّه» در آيه شريفه «بقية اللَّه خير لکم ان کنتم مؤمنين» حضرت مهدي (عج) است. ممکن است اين سوال مطرح شود که مگرامام زمان (عج) در زمان رسولاللَّه(صلي اللَّه عليه و آله) وجود داشتند و شناختي از آن حضرت بوده که چنين آيه اي نازل شده است؟
بايد گفت اولا اين آيه از فرمايشات حضرت شعيب(عليهالسلام) خطاب به قوم خود است. ثانيا آن چه درباره نسبت آيه با امام مهدي (عج) وجود دارد و باعث شهرت آن در محافل و منابر نسبت به آن حضرت شده است، بحث انطباق مفهومي آيه و تطبيق يکي از مصاديق آيه بر فردي است که با تفسير آيه سازگار است.
زيرا «بقيه» به معناي باقي مانده است و مراد از آن سودي است که به فروشنده ميرسد، يعني آن چه بعد از پايان معامله برايش باقي ميماند و آن را در در راه حوائج خود خرج ميکند. و مراد آيه اين است که سودي که از طرف خدا براي شما باقي مانده و خدا از طريق فطرت خودتان شما را بدان راهنمايي کرده، اگر مؤمن باشيد، براي شما بهتر از مالي است که از راه کمفروشي و کم کردن پيمانه و ترازو تصاحب ميکنيد.
تفسير نمونه، با عبارت گوياتري «بقيةاللَّه» را چنين معنا کرده است:
هر موجود نافعي از طرف خداوند که براي بشر باقي مانده و مايه خير و سعادت او گردد، «بقيةاللَّه» محسوب مي شود.
از اين رو، امام زمان(عليهالسلام) که وجود شريفشان مايه بيشترين خير و برکت براي جامعه بشري است، يکي از بهترين مصاديق اين آيه مبارکه است. به قول يکي از قرآنپژوهان معاصر، از آن جا که آيههاي قرآن داراي مفاهيم جامع هستند و در عصرهاي بعد ميتوانند بر مصداقهاي کليتر و وسيعتر تطابق داشته باشند، اين آيه با امام زمان (عج) که روشنترين مصداق، «بقيةاللَّه» است، مطابقت ميکند.
براي کاملتر شدن پاسخ، خوب است به نظر يکي از دانشمندان اهل سنت نيز توجه نماييد. شبلنجي دانشمند شافعي، روايتي را نقل کرده است که:
«هنگامي که (مهدي) قيام کند، بر کعبه تکيه زند و 313 تن از پيروانش نزد او گرد آيند. پس اولين چيزي که ميگويد، اين آيه است: «بقيةاللَّه خير لکم ان کنتم مؤمنين». سپس ميفرمايد: منم «بقيةاللَّه» و خليفه او و حجت خدا بر شما. پس از آن، کسي بر آن حضرت سلام نميکند، مگر اين که ميگويد: «السلام عليک يا بقية اللَّه في ارضه»؛ سلام بر تو اي باقي گذارده خدا در زمينش.
بنابراين، گر چه مفاد اين آيه، از سخنان حضرت شعيب(عليه السلام) خطاب به قوم خود است، اما مصداق اکمل آن، وجود شريف حضرت صاحب الامر(عج) است.
🌹🌹میلاد مسعود منجی بشریت حضرت مهدی موعود(عجل الله تعالی فرجه الشریف) بر عاشقان فرخنده باد🌹🌹
@ferdosesokhan
بايد گفت اولا اين آيه از فرمايشات حضرت شعيب(عليهالسلام) خطاب به قوم خود است. ثانيا آن چه درباره نسبت آيه با امام مهدي (عج) وجود دارد و باعث شهرت آن در محافل و منابر نسبت به آن حضرت شده است، بحث انطباق مفهومي آيه و تطبيق يکي از مصاديق آيه بر فردي است که با تفسير آيه سازگار است.
زيرا «بقيه» به معناي باقي مانده است و مراد از آن سودي است که به فروشنده ميرسد، يعني آن چه بعد از پايان معامله برايش باقي ميماند و آن را در در راه حوائج خود خرج ميکند. و مراد آيه اين است که سودي که از طرف خدا براي شما باقي مانده و خدا از طريق فطرت خودتان شما را بدان راهنمايي کرده، اگر مؤمن باشيد، براي شما بهتر از مالي است که از راه کمفروشي و کم کردن پيمانه و ترازو تصاحب ميکنيد.
تفسير نمونه، با عبارت گوياتري «بقيةاللَّه» را چنين معنا کرده است:
هر موجود نافعي از طرف خداوند که براي بشر باقي مانده و مايه خير و سعادت او گردد، «بقيةاللَّه» محسوب مي شود.
از اين رو، امام زمان(عليهالسلام) که وجود شريفشان مايه بيشترين خير و برکت براي جامعه بشري است، يکي از بهترين مصاديق اين آيه مبارکه است. به قول يکي از قرآنپژوهان معاصر، از آن جا که آيههاي قرآن داراي مفاهيم جامع هستند و در عصرهاي بعد ميتوانند بر مصداقهاي کليتر و وسيعتر تطابق داشته باشند، اين آيه با امام زمان (عج) که روشنترين مصداق، «بقيةاللَّه» است، مطابقت ميکند.
براي کاملتر شدن پاسخ، خوب است به نظر يکي از دانشمندان اهل سنت نيز توجه نماييد. شبلنجي دانشمند شافعي، روايتي را نقل کرده است که:
«هنگامي که (مهدي) قيام کند، بر کعبه تکيه زند و 313 تن از پيروانش نزد او گرد آيند. پس اولين چيزي که ميگويد، اين آيه است: «بقيةاللَّه خير لکم ان کنتم مؤمنين». سپس ميفرمايد: منم «بقيةاللَّه» و خليفه او و حجت خدا بر شما. پس از آن، کسي بر آن حضرت سلام نميکند، مگر اين که ميگويد: «السلام عليک يا بقية اللَّه في ارضه»؛ سلام بر تو اي باقي گذارده خدا در زمينش.
بنابراين، گر چه مفاد اين آيه، از سخنان حضرت شعيب(عليه السلام) خطاب به قوم خود است، اما مصداق اکمل آن، وجود شريف حضرت صاحب الامر(عج) است.
🌹🌹میلاد مسعود منجی بشریت حضرت مهدی موعود(عجل الله تعالی فرجه الشریف) بر عاشقان فرخنده باد🌹🌹
@ferdosesokhan
جشنِ « اُردیبهشتگان » به شادی!
روزِ سوم از هر ماه بهنامِ فرشتهی اردیبهشت که به چَمِ (معنای) بهترین راستی است که خویشکاری وی پاسداری از آتش جاودان هست میباشد و بنابر آیین نیاکانمان هرگاه نام روز و ماه یکی شود ( در اینجا اردیبهشت روز از اردیبهشت ماه) جشنی بزرگ بپا میداشتند.
در گاهشماری امروزی این جشن در سوم اردیبهشتماه در پاسداری از « اَشا » به چَمِ راستی و قانونمندی بِدانگونه که هر چیز و هر کس در جای خویش باشند برگزار میشود ولی برخی از ایرانیان با بازگشت به گاهشماری باستانی که ماهها سی روزه بود و ماه سیو یک روزه نداشتیم روز دوم اردیبهشت را جشن میگیرند.
باری به هرگونه باشد ما هر دو روز را که نماد بینش و نگاه ویژهی ایرانیان به پدیدهی قانون و داد و راستی بدان معنا که هر چیز و یا هر کس باید در جایگاه شایستهی خویش قرار گیرد پاس میداریم و جشن میگیریم.
باید گفت آنانی که در راه ناراستی و قانونستیزی و گماردن ناشایستگان در کارها باشند یاور « ایٖنْدْرَه » دیو بیدادگری هستند.
برایِ جشنِ سپندِ « اردیبهشتگان » :
به روزِ سِیُّم از «اُردیبهشتْ »ماه
بِدینْ باورْ بُدند هم مردمْ هم شاه
که باید پاسداشتْ رسمِ نیاکان
ستایشْ کرد یکی ز«اَمْشاسْپَندان»
بگیرند مردمانْ جشنی بِدینْ ماه
به هر جایی سُرور باشد همه گاه
بنامَندَش وُرا « اُردیبهشتگان»
به پاسِ ایزدِ دادار و ایران
همه خواهندهیِ « داد » و « اَشا»یَند
از آن رو هر که را جایَش گذارند
نه بی دانشْ بُوَد فرزانه یِ شان
نه دیو و دَد بُوَد همسایه یِ شان
جوانمردی بُوَد ارزش بَراشان
همه شرم است و آزَرْم در نِگاشان
همی نوشند و در رامِشگَریها
همه نامِ دل و دلبر به لبها
به پاس «آتشی» که در دلِ ماست
و آن آتش که در هر خانه برپاست
نگهبانَش بُوَد اینْ «اَمشاسپند»
و دیوَش «ایٖنْدْرَه» را کرده در بند
همه شادند و خندان در تکاپو
به شهر و روستا باشد هیاهو
خدایا جانِ ما اردیبهشت را
و ایرانْ سرزمینِ چون بهشت را
اگر پایینْ وُرا بالا بیارَش
اگر بالاستْ بالاتر بِدارَش
چُنین جشنِ نِکویی در بهاران
بُوَد در خوردِ آن فرهنگِ «ایران»
سوشیانت
@ferdosesokhan
روزِ سوم از هر ماه بهنامِ فرشتهی اردیبهشت که به چَمِ (معنای) بهترین راستی است که خویشکاری وی پاسداری از آتش جاودان هست میباشد و بنابر آیین نیاکانمان هرگاه نام روز و ماه یکی شود ( در اینجا اردیبهشت روز از اردیبهشت ماه) جشنی بزرگ بپا میداشتند.
در گاهشماری امروزی این جشن در سوم اردیبهشتماه در پاسداری از « اَشا » به چَمِ راستی و قانونمندی بِدانگونه که هر چیز و هر کس در جای خویش باشند برگزار میشود ولی برخی از ایرانیان با بازگشت به گاهشماری باستانی که ماهها سی روزه بود و ماه سیو یک روزه نداشتیم روز دوم اردیبهشت را جشن میگیرند.
باری به هرگونه باشد ما هر دو روز را که نماد بینش و نگاه ویژهی ایرانیان به پدیدهی قانون و داد و راستی بدان معنا که هر چیز و یا هر کس باید در جایگاه شایستهی خویش قرار گیرد پاس میداریم و جشن میگیریم.
باید گفت آنانی که در راه ناراستی و قانونستیزی و گماردن ناشایستگان در کارها باشند یاور « ایٖنْدْرَه » دیو بیدادگری هستند.
برایِ جشنِ سپندِ « اردیبهشتگان » :
به روزِ سِیُّم از «اُردیبهشتْ »ماه
بِدینْ باورْ بُدند هم مردمْ هم شاه
که باید پاسداشتْ رسمِ نیاکان
ستایشْ کرد یکی ز«اَمْشاسْپَندان»
بگیرند مردمانْ جشنی بِدینْ ماه
به هر جایی سُرور باشد همه گاه
بنامَندَش وُرا « اُردیبهشتگان»
به پاسِ ایزدِ دادار و ایران
همه خواهندهیِ « داد » و « اَشا»یَند
از آن رو هر که را جایَش گذارند
نه بی دانشْ بُوَد فرزانه یِ شان
نه دیو و دَد بُوَد همسایه یِ شان
جوانمردی بُوَد ارزش بَراشان
همه شرم است و آزَرْم در نِگاشان
همی نوشند و در رامِشگَریها
همه نامِ دل و دلبر به لبها
به پاس «آتشی» که در دلِ ماست
و آن آتش که در هر خانه برپاست
نگهبانَش بُوَد اینْ «اَمشاسپند»
و دیوَش «ایٖنْدْرَه» را کرده در بند
همه شادند و خندان در تکاپو
به شهر و روستا باشد هیاهو
خدایا جانِ ما اردیبهشت را
و ایرانْ سرزمینِ چون بهشت را
اگر پایینْ وُرا بالا بیارَش
اگر بالاستْ بالاتر بِدارَش
چُنین جشنِ نِکویی در بهاران
بُوَد در خوردِ آن فرهنگِ «ایران»
سوشیانت
@ferdosesokhan
سنگسار موسيقيدان بزرگ
مشتاق علیشاه از مریدان شاه نعمت الله ولی بود که از اصفهان به کرمان کوچ کرد و در این شهر ساکن شد. او هنرمندی شوریده بود که هم شعر می سرود و هم سه تار را به مهارت می نواخت، و اصلا ً نام او با نام سه تار عجین است چرا که وی یک سیم به سیم های سه تار افزوده که به نام وی، «سیم مشتاق» نامیده می شود.
می گویند این درویش هنرمند روزها روی پله های مسجد جامع کرمان می نشست و آیات قرآن را به همراه صوت مؤثر سه تار، ازبُن جان تلاوت می کرد و از این رو پس از مدتی مریدانی بسیار یافت که پر آوازه ترین آنها ملا محمد تقی کرمانی، معروف به « مظفر علیشاه» بود.
روزی یکی از بازاریان کرمان که روضه خوانی ِ سالانه داشت، علما ی شهر را به روضه فراخوانده بود و علما همه در رده ای خاص نشسته بودند و ملا محمد تقی هم در میان آنان بود. در این هنگام مشتاق علیشاه بی خبر وارد شد و در زاویه ای مقابل او نشست. هنگامی که سفره گستردند ملا محمد تقی دست به سفره دراز نکرد و به پیروی از او، دیگر علما هم دست نزدند. صاحب مجلس که مردی متدین بود، ناراحت شد و سبب را پرسید و در ضمن اشاره کرد که تمام مخارج سفره از کسب حلال به دست آمده و ذره ای ناحق در آن نیست.
ملامحمد تقی ضمن تأیید گفته ی میزبان، به مشتاق علیشاه اشاره کرد و گفت:« قرار نبود که درویش بر سر این سفره باشد و اکنون می بینیم که هست!»
مشتاق علیشاه با شنیدن این سخن نگاه نافذ و معنی داری به ملا محمد تقی انداخت و گفت:
« حاجی، اگر سفره ی مولاست که درویش و غیر درویش ندارد!»
پس آنگاه برخاسته، مجلس را ترک نمود. ایشان رفتند اما تأثیر آن نگاه در ملا محمد تقی به ژرفا باقی ماند، آنگونه که وی عبای خود را برداشت و در پی مشتاق روانه شدو در اول کوچه ی «ماهانی» او را دید که بر سر گوری نشسته و سر در خویش فرو برده است. هرچه اصرار ورزید، درویش باز نگشت، اما از آن لحظه به بعد ملا محمد تقی دگرگون شد، شیدا و شیفته شد،دیوانه ی عشق شد، تغییر مسلک داد، به راه عرفان افتاد، نام خود را به «مظفر علیشاه» گردانید و حتی دیوان شعر خود را نیز به نام مرشد خود « دیوان مشتاق» نامید.
اما از آن طرف هر چند که پیروان مشتاق رو به افزونی می گذاشتند، بر تعداد دشمنان او هم که در صدد قتلش بودند، اضافه می شدند که در صدر آنان ملا عبدالله نامی بود که مجتهد شهر بود و از همه گردنکش تر و خونی تر می نمود و هر دم درپی بهانه می گشت تا اینکه روز بیست و هفتم ماه رمضان ۱۲۰۶شمسی، هنگامی که بر منبر بود، مشتاق علیشاه وارد شد و در گوشه ای به عبادت مشغول گشت. ملا عبدالله چون شنیده بود که وی قرآن را با نوای سه تار تلاوت می کند، از همان بالای منبر حکم به سنگسار کردن و قتل مشتاق علیشاه داد و خود پیش افتاد.
درویش را گرفتند و در مکانی که امروز شبستان مسجد جامع است، اما آن روز تلی بود در گودال افکندند و به سنگ زدن پرداختند. یکی از مریدان مشتاق به نام جعفر خود را به روی او انداخت تا در امانش بدارد، اما به او نیز رحم نکردند و او هم کشته شد و ملا محمد تقی( مظفر علیشاه) زمانی رسید که کار از کار گذشته بود..، پس هنگامی که آن صحنه ی ناگوار را دید گفت:
« یک شهر، خون بهای مشتاق است.»
مدفن مشتاق علیشاه که از خلوص و صفای خاصی بهره دارد، در کرمان به «مشتاقیه» معروف است.
@ferdosesokhan
مشتاق علیشاه از مریدان شاه نعمت الله ولی بود که از اصفهان به کرمان کوچ کرد و در این شهر ساکن شد. او هنرمندی شوریده بود که هم شعر می سرود و هم سه تار را به مهارت می نواخت، و اصلا ً نام او با نام سه تار عجین است چرا که وی یک سیم به سیم های سه تار افزوده که به نام وی، «سیم مشتاق» نامیده می شود.
می گویند این درویش هنرمند روزها روی پله های مسجد جامع کرمان می نشست و آیات قرآن را به همراه صوت مؤثر سه تار، ازبُن جان تلاوت می کرد و از این رو پس از مدتی مریدانی بسیار یافت که پر آوازه ترین آنها ملا محمد تقی کرمانی، معروف به « مظفر علیشاه» بود.
روزی یکی از بازاریان کرمان که روضه خوانی ِ سالانه داشت، علما ی شهر را به روضه فراخوانده بود و علما همه در رده ای خاص نشسته بودند و ملا محمد تقی هم در میان آنان بود. در این هنگام مشتاق علیشاه بی خبر وارد شد و در زاویه ای مقابل او نشست. هنگامی که سفره گستردند ملا محمد تقی دست به سفره دراز نکرد و به پیروی از او، دیگر علما هم دست نزدند. صاحب مجلس که مردی متدین بود، ناراحت شد و سبب را پرسید و در ضمن اشاره کرد که تمام مخارج سفره از کسب حلال به دست آمده و ذره ای ناحق در آن نیست.
ملامحمد تقی ضمن تأیید گفته ی میزبان، به مشتاق علیشاه اشاره کرد و گفت:« قرار نبود که درویش بر سر این سفره باشد و اکنون می بینیم که هست!»
مشتاق علیشاه با شنیدن این سخن نگاه نافذ و معنی داری به ملا محمد تقی انداخت و گفت:
« حاجی، اگر سفره ی مولاست که درویش و غیر درویش ندارد!»
پس آنگاه برخاسته، مجلس را ترک نمود. ایشان رفتند اما تأثیر آن نگاه در ملا محمد تقی به ژرفا باقی ماند، آنگونه که وی عبای خود را برداشت و در پی مشتاق روانه شدو در اول کوچه ی «ماهانی» او را دید که بر سر گوری نشسته و سر در خویش فرو برده است. هرچه اصرار ورزید، درویش باز نگشت، اما از آن لحظه به بعد ملا محمد تقی دگرگون شد، شیدا و شیفته شد،دیوانه ی عشق شد، تغییر مسلک داد، به راه عرفان افتاد، نام خود را به «مظفر علیشاه» گردانید و حتی دیوان شعر خود را نیز به نام مرشد خود « دیوان مشتاق» نامید.
اما از آن طرف هر چند که پیروان مشتاق رو به افزونی می گذاشتند، بر تعداد دشمنان او هم که در صدد قتلش بودند، اضافه می شدند که در صدر آنان ملا عبدالله نامی بود که مجتهد شهر بود و از همه گردنکش تر و خونی تر می نمود و هر دم درپی بهانه می گشت تا اینکه روز بیست و هفتم ماه رمضان ۱۲۰۶شمسی، هنگامی که بر منبر بود، مشتاق علیشاه وارد شد و در گوشه ای به عبادت مشغول گشت. ملا عبدالله چون شنیده بود که وی قرآن را با نوای سه تار تلاوت می کند، از همان بالای منبر حکم به سنگسار کردن و قتل مشتاق علیشاه داد و خود پیش افتاد.
درویش را گرفتند و در مکانی که امروز شبستان مسجد جامع است، اما آن روز تلی بود در گودال افکندند و به سنگ زدن پرداختند. یکی از مریدان مشتاق به نام جعفر خود را به روی او انداخت تا در امانش بدارد، اما به او نیز رحم نکردند و او هم کشته شد و ملا محمد تقی( مظفر علیشاه) زمانی رسید که کار از کار گذشته بود..، پس هنگامی که آن صحنه ی ناگوار را دید گفت:
« یک شهر، خون بهای مشتاق است.»
مدفن مشتاق علیشاه که از خلوص و صفای خاصی بهره دارد، در کرمان به «مشتاقیه» معروف است.
@ferdosesokhan
چرا سعدی؟
هيچ كس در اين ترديدى ندارد كه خداوند در سرشت سعدى جوهر شاعرى را در حدّ نهايى آن به وديعه نهاده بوده است. و هيچ كس در اين ترديدى ندارد كه سعدى در جانب اكتسابىِ هنرِ شعر نيز بر مجموعهٔ ميراثِ بزرگان ادب فارسى و عربى اشرافى شگرف داشته است. هيچكس در اين امر نيز نمىتواند ترديد كند كه سعدى بر تمام معارف اسلامى از فقه و كلام و حديث و تفسير و تصوّف و تاريخ و ديگر شاخههاى فرهنگ وقوف كامل داشته است. با اين همه اگر محبوبيّت و سلطنتِ هنرى او را در طول اين هشت قرن حاصل اين امتيازات او بدانيم، به تمامى حقيقت اشاره نكردهايم؛ زيرا يك نكتهٔ برجسته را از ياد بردهايم و آن اين است كه در هنر سعدى چيزى وجود دارد كه ديگر بزرگان ما از آن كمتر بهره داشتهاند و آن
آزمونگرى و تجربهگرايى سعدى است در آفاق پهناور حيات و ساحتهای مختلف زندگى اجتماعى و فردى؛ همان چيزى كه او خود از آن به «معاملت داشتن » تعبير مىكند.
و من میخواهم به يكى از گوشههاى پوشيده ماندهٔ تجارب و معاملات گوناگون او در آفاق حيات اشاره كنم. به ابياتی از اين دست بنگريد:
جوانمرد اگر راست خواهى ولىست
كرم پيشهٔ شاه مردان علىست
يا
جوانمردىّ و لطف است آدميّت
همين نقش هيولايى مپندار
يا
علم آدميّت است و جوانمردى و ادب
ورنى ددى به صورت انسان مصوّرى
كه بالاترين حدّ انسانيت را در اين گونه ابيات به جوانمردان نسبت مىدهد و خود تصريح دارد كه آخرين حدِّ سير روحانىاش، پس از آن همه تحصيل در مدارس علوم اسلامى از قبيل نظاميّهٔ بغداد، پيوستن به جوانمردان بوده است:
نشستم با جوانمردان قلّاش
بشُستم هرچه خواندم بر اديبان
و بهترين قهرمانان داستانهاى او، از نوع جوانمرداناند، چنان كه در داستان آن جوانمرد تبريزى مىبينيم كه دزدى را از راه ديوار به سراى خويش مىبرد و دستار و رختِ خود را بدو مىدهد تا در دزدى ناكام نباشد و در پايان مىگويد:
عجب نايد از سيرتِ بخردان
كه نيكى كنند از كرم با بدان
در چشمانداز نخست چنين به نظر مىرسد كه ستايش جوانمردى امرى است طبيعى و هر كسى به فضايل اخلاقى اشارتى داشته باشد همين حرفها را مىزند؛ امّا چنين نيست.
براي آنكه مساله قدرى ملموستر و روشنتر شود، از همشهرى بزرگ و بىهمتاى سعدى، خواجهٔ شيراز ياد مىکنيم كه در سراسر ديوانش حتى يك بار هم از كلماتى مانند « جوانمرد» و
« جوانمردى» و « فتوّت» ياد نكرده است. آيا اين يك امر تصادفىست يا مىتواند ريشه هايى در روانشناسى فردى و شخصى سعدى داشته باشد؟ به گفتهٔ خودش:
دگرى همين حكايت بكند كه من وليكن
چو معاملت ندارد سخن آشنا نباشد
بىگمان او در اين قلمرو نيز معاملت و تجربه داشته است.
محمدرضا شفيعى كدكنى
قلندريّه در تاريخ
صص ۵۲۸–۵۲۷
@ferdosesokhan
هيچ كس در اين ترديدى ندارد كه خداوند در سرشت سعدى جوهر شاعرى را در حدّ نهايى آن به وديعه نهاده بوده است. و هيچ كس در اين ترديدى ندارد كه سعدى در جانب اكتسابىِ هنرِ شعر نيز بر مجموعهٔ ميراثِ بزرگان ادب فارسى و عربى اشرافى شگرف داشته است. هيچكس در اين امر نيز نمىتواند ترديد كند كه سعدى بر تمام معارف اسلامى از فقه و كلام و حديث و تفسير و تصوّف و تاريخ و ديگر شاخههاى فرهنگ وقوف كامل داشته است. با اين همه اگر محبوبيّت و سلطنتِ هنرى او را در طول اين هشت قرن حاصل اين امتيازات او بدانيم، به تمامى حقيقت اشاره نكردهايم؛ زيرا يك نكتهٔ برجسته را از ياد بردهايم و آن اين است كه در هنر سعدى چيزى وجود دارد كه ديگر بزرگان ما از آن كمتر بهره داشتهاند و آن
آزمونگرى و تجربهگرايى سعدى است در آفاق پهناور حيات و ساحتهای مختلف زندگى اجتماعى و فردى؛ همان چيزى كه او خود از آن به «معاملت داشتن » تعبير مىكند.
و من میخواهم به يكى از گوشههاى پوشيده ماندهٔ تجارب و معاملات گوناگون او در آفاق حيات اشاره كنم. به ابياتی از اين دست بنگريد:
جوانمرد اگر راست خواهى ولىست
كرم پيشهٔ شاه مردان علىست
يا
جوانمردىّ و لطف است آدميّت
همين نقش هيولايى مپندار
يا
علم آدميّت است و جوانمردى و ادب
ورنى ددى به صورت انسان مصوّرى
كه بالاترين حدّ انسانيت را در اين گونه ابيات به جوانمردان نسبت مىدهد و خود تصريح دارد كه آخرين حدِّ سير روحانىاش، پس از آن همه تحصيل در مدارس علوم اسلامى از قبيل نظاميّهٔ بغداد، پيوستن به جوانمردان بوده است:
نشستم با جوانمردان قلّاش
بشُستم هرچه خواندم بر اديبان
و بهترين قهرمانان داستانهاى او، از نوع جوانمرداناند، چنان كه در داستان آن جوانمرد تبريزى مىبينيم كه دزدى را از راه ديوار به سراى خويش مىبرد و دستار و رختِ خود را بدو مىدهد تا در دزدى ناكام نباشد و در پايان مىگويد:
عجب نايد از سيرتِ بخردان
كه نيكى كنند از كرم با بدان
در چشمانداز نخست چنين به نظر مىرسد كه ستايش جوانمردى امرى است طبيعى و هر كسى به فضايل اخلاقى اشارتى داشته باشد همين حرفها را مىزند؛ امّا چنين نيست.
براي آنكه مساله قدرى ملموستر و روشنتر شود، از همشهرى بزرگ و بىهمتاى سعدى، خواجهٔ شيراز ياد مىکنيم كه در سراسر ديوانش حتى يك بار هم از كلماتى مانند « جوانمرد» و
« جوانمردى» و « فتوّت» ياد نكرده است. آيا اين يك امر تصادفىست يا مىتواند ريشه هايى در روانشناسى فردى و شخصى سعدى داشته باشد؟ به گفتهٔ خودش:
دگرى همين حكايت بكند كه من وليكن
چو معاملت ندارد سخن آشنا نباشد
بىگمان او در اين قلمرو نيز معاملت و تجربه داشته است.
محمدرضا شفيعى كدكنى
قلندريّه در تاريخ
صص ۵۲۸–۵۲۷
@ferdosesokhan
مصلح جهانی
"مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید
که زانفاس خوشش بوی کسی می آید
از غم هجر مکن ناله وفریاد که من
زده ام فالی و فریادرسی می آید
(حافظ )
اعتقاد به مصلح موعود آخرالزمان یک اعتقاد عمومی و همگانی است.
۱- مارکسیسم: اخرین مرحله تاریخ جامعه بی طبقه است(همه برابرند)
۲- در کتاب مقدس هندوها (اوپانیشادها ) :
در اخر زمان مصلح ما سوار بر اسب سفید....وتمام شروران را ازبین می برد.
۳-درایین زرتشتیان:
سوشیانس(نجات دهنده )فقر و تنگدستی را از بین می بردو همه دنیا به آرامش می رسند.
۴-یهودیان:
عبرانیان منتظر قدوم مبارک مسیح( ماشیع ) هستند، روزی مسیح خواهد آمد و دین موسی را درجهان گسترش خواهد داد.
۵-مسیحیان:
مصلح جهانی در آخرالزمان عیسی علیه السلام هستند .
۶- اسلام: برادران اهل سنت:
مهدی موعود از نسل پبامبر(ص)و حضرت زهرا است، اما مشخص نیست درچه زمانی به دنیا می آید.
دیدگاه شیعه:
مهدی موعود از نسل پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم است و دوازدهمین امام، فرزند امام حسن عسگری علیه السلام که در شهر سامرا به دنیا آمده است و الان محل تولد حضرت و اماکن تاریخی مربوطه وجود دارد و کسی هم منکر آن نیست.(این مکان تاریخی )
امام مهدی در منابع علمی شیعه:
۱-کتاب الکافی
۲-کمال الدین و تمام النعمه
۳- کتاب الغیبه از۲نویسنده و....
منابع اهل سنت:
۱- الکامل فی التاریخ ۲- مطالب السیول فی مناقب آل الرسول
۳- تذکره الخواص و......
باتوجه به توضیحات فوق تنها دیدگاهی که مستند از نظر اماکن مذهبی و کتب دست اول تاریخی در مورد امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف است،دیدگاه مسلمانان و خصوصا شیعه می باشد....
گفتم شبی به مهدی،
کجا شد آن هم عهدی
عهد دیدار و مستی ،
پایان هجر و خستی
گفت: که تو « دادگری»
ازهمه چیز بی خبری
عهد و پیمان شکستی
منتظر کی هستی
یاد بگیر پیمان را،
پیمان باجانان را
گر وصلت حاصل نشد
آن وقت بپرس پیمان را "
- علی دادگر
(میلاد مهدی،جشن هم عهدی مبارک باد )
@ferdosesokhan
"مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید
که زانفاس خوشش بوی کسی می آید
از غم هجر مکن ناله وفریاد که من
زده ام فالی و فریادرسی می آید
(حافظ )
اعتقاد به مصلح موعود آخرالزمان یک اعتقاد عمومی و همگانی است.
۱- مارکسیسم: اخرین مرحله تاریخ جامعه بی طبقه است(همه برابرند)
۲- در کتاب مقدس هندوها (اوپانیشادها ) :
در اخر زمان مصلح ما سوار بر اسب سفید....وتمام شروران را ازبین می برد.
۳-درایین زرتشتیان:
سوشیانس(نجات دهنده )فقر و تنگدستی را از بین می بردو همه دنیا به آرامش می رسند.
۴-یهودیان:
عبرانیان منتظر قدوم مبارک مسیح( ماشیع ) هستند، روزی مسیح خواهد آمد و دین موسی را درجهان گسترش خواهد داد.
۵-مسیحیان:
مصلح جهانی در آخرالزمان عیسی علیه السلام هستند .
۶- اسلام: برادران اهل سنت:
مهدی موعود از نسل پبامبر(ص)و حضرت زهرا است، اما مشخص نیست درچه زمانی به دنیا می آید.
دیدگاه شیعه:
مهدی موعود از نسل پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم است و دوازدهمین امام، فرزند امام حسن عسگری علیه السلام که در شهر سامرا به دنیا آمده است و الان محل تولد حضرت و اماکن تاریخی مربوطه وجود دارد و کسی هم منکر آن نیست.(این مکان تاریخی )
امام مهدی در منابع علمی شیعه:
۱-کتاب الکافی
۲-کمال الدین و تمام النعمه
۳- کتاب الغیبه از۲نویسنده و....
منابع اهل سنت:
۱- الکامل فی التاریخ ۲- مطالب السیول فی مناقب آل الرسول
۳- تذکره الخواص و......
باتوجه به توضیحات فوق تنها دیدگاهی که مستند از نظر اماکن مذهبی و کتب دست اول تاریخی در مورد امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف است،دیدگاه مسلمانان و خصوصا شیعه می باشد....
گفتم شبی به مهدی،
کجا شد آن هم عهدی
عهد دیدار و مستی ،
پایان هجر و خستی
گفت: که تو « دادگری»
ازهمه چیز بی خبری
عهد و پیمان شکستی
منتظر کی هستی
یاد بگیر پیمان را،
پیمان باجانان را
گر وصلت حاصل نشد
آن وقت بپرس پیمان را "
- علی دادگر
(میلاد مهدی،جشن هم عهدی مبارک باد )
@ferdosesokhan
🔵 خندهدارترین و عجیب ترین سؤالات کنکور ایران
۷. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«به نام خدای...
بیانداخت شمشیر را شاه دین»
۱) جهان آفرین
۲) مهربان
۳) کریم
۴) رحیم
یعنی گزینهها آنقدر تابلوست که طرف اگر شعر را در عمرش هم نشنیده باشد، بهراحتی و با توجه به وزن شعر، میتواند گزینهٔ درست را پیدا کند.
۶. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«بهرام که گور میگرفتی همه عمر
دیدی که چگونه گور..... گرفت»
۱) شهرام
۲) مهرام
۳) بهرام
۴) آرام
به خدا این سوال کنکور بوده ! فکر نکنید من اینها را از خودم درآوردهام. باور نمیکنید، خودتان بروید سایت سازمان سنجش را ببینید. توی این سؤال فقط کم مانده بود یکی از گزینهها را هم میگذاشت «دلپذیر» یا «تبرک»! تست بعدی را داشته باشید:
۵. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«که گوید برو... رستم ببند
نبندد مرا دست، چرخ بلند»
۱) دست
۲) پا
۳) کمر
۴) چشمهای
دقت دارید که، طراح محترم گزینهٔ ۲ را «پای» ننوشته که خدای نکرده داوطلبین عزیز کوچکترین شکی نکنند. آن گزینهٔ ۴ هم که آخرش است.
اما سؤال بعدی:
۴. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«.. پردهٔ پندار دریدند
یعنی همهجا غیر خدا هیچ ندیدند»
۱) مردان خدا
۲) مردم همهجا
۳) مردم همیشه
۴) مردان و زنان
باز این سؤال نسبت به قبلیها خوب است! گزینهٔ ۳ را دارید که! خُب دیگر وقتش است برویم سراغ شاهکارها!
۳. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«گل همی پنج روز و.... باشد
وین گلستان همیشه خوش باشد»
۱) هفت
۲) چهار
۳) شش
۴) هشت
یعنی من عاشق طراح این سؤال هستم! خدایی دل خجستهای داشته! فکر کنید! مثلاً یکی با خودش بگوید:
گل همین پنج روز و هفت باشد!ای جان! اما حالا که با سؤالات ادبیات آشنا شدید، بد نیست یک نگاهی هم به دو سؤال از درس معارف بیاندازیم:
۲. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«ارزش هر کس به درک و... وی از حقیقت هستی و جایگاه انسانی در کاردانی آفرینش دارد.»
۱) فهم
۲) پرهیز
۳) دوری
۴) جدایی
و اما به نظر من در میان همهٔ این سؤالات نبوغآمیز، جایزهٔ ویژه تعلق میگیرد به سؤال درخشان، بینظیر و شگفتانگیز زیر :))))) :
۱. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«رویاهای صادقانه: هر کدام از ما هنگام..... رویاهایی را مشاهده میکنیم. این رویاها انواع مختلف دارند.»
۱) دویدن
۲) ایستادن
۳) خواب
۴) نشستن
آقا من همیشه هنگام دویدن رؤیا میبینم! آنقدر خوب است!
@ketabdooni
@ferdosesokhan
۷. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«به نام خدای...
بیانداخت شمشیر را شاه دین»
۱) جهان آفرین
۲) مهربان
۳) کریم
۴) رحیم
یعنی گزینهها آنقدر تابلوست که طرف اگر شعر را در عمرش هم نشنیده باشد، بهراحتی و با توجه به وزن شعر، میتواند گزینهٔ درست را پیدا کند.
۶. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«بهرام که گور میگرفتی همه عمر
دیدی که چگونه گور..... گرفت»
۱) شهرام
۲) مهرام
۳) بهرام
۴) آرام
به خدا این سوال کنکور بوده ! فکر نکنید من اینها را از خودم درآوردهام. باور نمیکنید، خودتان بروید سایت سازمان سنجش را ببینید. توی این سؤال فقط کم مانده بود یکی از گزینهها را هم میگذاشت «دلپذیر» یا «تبرک»! تست بعدی را داشته باشید:
۵. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«که گوید برو... رستم ببند
نبندد مرا دست، چرخ بلند»
۱) دست
۲) پا
۳) کمر
۴) چشمهای
دقت دارید که، طراح محترم گزینهٔ ۲ را «پای» ننوشته که خدای نکرده داوطلبین عزیز کوچکترین شکی نکنند. آن گزینهٔ ۴ هم که آخرش است.
اما سؤال بعدی:
۴. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«.. پردهٔ پندار دریدند
یعنی همهجا غیر خدا هیچ ندیدند»
۱) مردان خدا
۲) مردم همهجا
۳) مردم همیشه
۴) مردان و زنان
باز این سؤال نسبت به قبلیها خوب است! گزینهٔ ۳ را دارید که! خُب دیگر وقتش است برویم سراغ شاهکارها!
۳. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«گل همی پنج روز و.... باشد
وین گلستان همیشه خوش باشد»
۱) هفت
۲) چهار
۳) شش
۴) هشت
یعنی من عاشق طراح این سؤال هستم! خدایی دل خجستهای داشته! فکر کنید! مثلاً یکی با خودش بگوید:
گل همین پنج روز و هفت باشد!ای جان! اما حالا که با سؤالات ادبیات آشنا شدید، بد نیست یک نگاهی هم به دو سؤال از درس معارف بیاندازیم:
۲. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«ارزش هر کس به درک و... وی از حقیقت هستی و جایگاه انسانی در کاردانی آفرینش دارد.»
۱) فهم
۲) پرهیز
۳) دوری
۴) جدایی
و اما به نظر من در میان همهٔ این سؤالات نبوغآمیز، جایزهٔ ویژه تعلق میگیرد به سؤال درخشان، بینظیر و شگفتانگیز زیر :))))) :
۱. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«رویاهای صادقانه: هر کدام از ما هنگام..... رویاهایی را مشاهده میکنیم. این رویاها انواع مختلف دارند.»
۱) دویدن
۲) ایستادن
۳) خواب
۴) نشستن
آقا من همیشه هنگام دویدن رؤیا میبینم! آنقدر خوب است!
@ketabdooni
@ferdosesokhan
ده جمله ای که درکلاس و مدرسه( محل کار) نباید استفاده کرد.
1 - این کار من نیست⛔️
همین جمله ساده و پرکاربرد باعث میشود شما خودتان را از جمع اعضای تیم کاریتان جدا کنید. این جمله دقیقا متضاد حس انعطاف پذیری و میل به یاد گرفتن چیزهای جدیدی است که برای برعهده گرفتن پستهای حساس و عالی حیاتی است. به جای این جمله منفی میتوان از این جمله مثبت استفاده کرد: « واقعا در این زمینه تجربهای ندارم.»
2 - فکر میکنم که⛔️
« لوری توماس روس که مدیر یک شرکت بزرگ است اعتقاد دارد این جمله و جملههای مشابه آن همچون « تصور میکنم، احساس میکنم » باعث میشود از تسلط مدیریتی شما کاسته شده و قدرت پیام را نیز تضعیف کند. گفتن « فکر میکنم این بهترین استراتژی است » قدرت کمتری دارد از جمله « این بهترین استراتژی است. » حتی این مورد را باید به تشکر کردن هم تسری دارد.
3 - نمیدانم⛔️
شما فکر میکنید گفتن این جمله یعنی صداقت؟ با گفتن این جمله ممکن است دیگران فکر کنند شما از روی تنبلی با این جمله خود را خلاص کردهاید. به جای این جمله بگویید:« اجازه بدهید جواب را پیدا کنم.» یا« نمیدانم چطور این کار را انجام دهم.» و حتی « برای انجام این کار از چه کسی میتوانم کمک بگیرم؟» نیز جمله مناسبی است. با این کار زمان میخرید تا راه حل را بیابید.
4 - نمیتوانم⛔️
با بر زبان « نیاوردن » این جمله به همکاران خود میفهمانید که برای هر نوع یادگیری آماده هستید. میتوانید مشکل را بررسی و راه حل پیشنهاد کنید. مثلا اگر از شما خواسته باشند پروژهای را معرفی کنید که به دلیل مشغله کاری توان انجام آن را ندارید بگویید: « متاسفانه الان مشکلی دارم. با این حال با فلانی در این مورد صحبت کردهام و مطمئنم او به خوبی از پس آن برمیآید.»
5 - ولی⛔️
استفاده از کلمه « ولی » همه آن چیزی را که پیش از این گفتهاید کاملا انکار میکند. مثلا این جمله را ببینید: «این پیراهن خیلی زیباست اما این گوشوارهها به پیراهنت نمیآید.» ما همیشه به طورغریزی جملات منفی را میبینیم. بنابراین استفاده از این کلمه تنها باعث برجسته شدن بخش منفی ماجرا میشود.
6 - سعی خودم را میکنم⛔️
استفاده از این جمله یعنی احتمال شکست وجود دارد و ممکن است داستان به آخر نرسد. وقتی در ساعات آغازین کار، رئیستان از شما میخواهد کاری را انجام دهید و شما به او میگویید « سعی خودم را میکنم » باعث میشود تردید در روح رئیستان شکل بگیرد. به جای این جمله میتوانید بگویید: « ساعت ۹ روی میز کارتان خواهد بود. »
7 - ایده خوبی نیست⛔️
این اولین و دم دستترین جملهای است که در برابر ایدههای همکارانتان میتوانید بگویید. بکار بردن این جمله باعث میشود آنها جرات ابراز ایدههای خود را نداشته باشند. به جای اینکه چیزی را به طور کامل رد کنید میتوان مثلا از یک پرسش استفاده کرد: « خب میتوان این ایده را اجرایی کرد؟»
8 - تقصیر من نیست⛔️
به جای گفتن این جمله و در مقام ضعف و مظلوم نمایی قرار گرفتن بهتر است دست بالا را بگیریم. چنین جملههایی میتواند کمک حال هرکسی باشد: « سعی میکنم بفهمم چه اتفاقی افتاده است.» یا« بهتر است سعی کنیم بفهمیم چطور میشود از تکرار این اتفاق جلوگیری کرد. »
9 - تصور میکنم⛔️
اجتناب کردن از جملههایی که در آنها عدم قطعیت موج میزند باعث میشود قدرت و تسلط خود را بهتر به دیگران نشان دهید. اگر ذهن شما را چیزی به خود مشغول کرده که باعث درنگ شما میشود به جای اینکه با خجالت صحبت کنید بهتر است مشغولیت ذهنیتان را صادقانه مطرح کنید.
10 - غیرممکن است⛔️
این جمله بدون شک منفیترین جمله این فهرست است. این جمله یعنی اینکه شما حتی آماده نیستید که آن موضوع خاص را امتحان کنید. حس منفی واگیردار است و همچون یک ویروس منتشر میشود. برای مثبت بودن میشود گفت: «خب بگردیم شاید راه حلی پیدا کردیم.»
@ferdosesokhan
1 - این کار من نیست⛔️
همین جمله ساده و پرکاربرد باعث میشود شما خودتان را از جمع اعضای تیم کاریتان جدا کنید. این جمله دقیقا متضاد حس انعطاف پذیری و میل به یاد گرفتن چیزهای جدیدی است که برای برعهده گرفتن پستهای حساس و عالی حیاتی است. به جای این جمله منفی میتوان از این جمله مثبت استفاده کرد: « واقعا در این زمینه تجربهای ندارم.»
2 - فکر میکنم که⛔️
« لوری توماس روس که مدیر یک شرکت بزرگ است اعتقاد دارد این جمله و جملههای مشابه آن همچون « تصور میکنم، احساس میکنم » باعث میشود از تسلط مدیریتی شما کاسته شده و قدرت پیام را نیز تضعیف کند. گفتن « فکر میکنم این بهترین استراتژی است » قدرت کمتری دارد از جمله « این بهترین استراتژی است. » حتی این مورد را باید به تشکر کردن هم تسری دارد.
3 - نمیدانم⛔️
شما فکر میکنید گفتن این جمله یعنی صداقت؟ با گفتن این جمله ممکن است دیگران فکر کنند شما از روی تنبلی با این جمله خود را خلاص کردهاید. به جای این جمله بگویید:« اجازه بدهید جواب را پیدا کنم.» یا« نمیدانم چطور این کار را انجام دهم.» و حتی « برای انجام این کار از چه کسی میتوانم کمک بگیرم؟» نیز جمله مناسبی است. با این کار زمان میخرید تا راه حل را بیابید.
4 - نمیتوانم⛔️
با بر زبان « نیاوردن » این جمله به همکاران خود میفهمانید که برای هر نوع یادگیری آماده هستید. میتوانید مشکل را بررسی و راه حل پیشنهاد کنید. مثلا اگر از شما خواسته باشند پروژهای را معرفی کنید که به دلیل مشغله کاری توان انجام آن را ندارید بگویید: « متاسفانه الان مشکلی دارم. با این حال با فلانی در این مورد صحبت کردهام و مطمئنم او به خوبی از پس آن برمیآید.»
5 - ولی⛔️
استفاده از کلمه « ولی » همه آن چیزی را که پیش از این گفتهاید کاملا انکار میکند. مثلا این جمله را ببینید: «این پیراهن خیلی زیباست اما این گوشوارهها به پیراهنت نمیآید.» ما همیشه به طورغریزی جملات منفی را میبینیم. بنابراین استفاده از این کلمه تنها باعث برجسته شدن بخش منفی ماجرا میشود.
6 - سعی خودم را میکنم⛔️
استفاده از این جمله یعنی احتمال شکست وجود دارد و ممکن است داستان به آخر نرسد. وقتی در ساعات آغازین کار، رئیستان از شما میخواهد کاری را انجام دهید و شما به او میگویید « سعی خودم را میکنم » باعث میشود تردید در روح رئیستان شکل بگیرد. به جای این جمله میتوانید بگویید: « ساعت ۹ روی میز کارتان خواهد بود. »
7 - ایده خوبی نیست⛔️
این اولین و دم دستترین جملهای است که در برابر ایدههای همکارانتان میتوانید بگویید. بکار بردن این جمله باعث میشود آنها جرات ابراز ایدههای خود را نداشته باشند. به جای اینکه چیزی را به طور کامل رد کنید میتوان مثلا از یک پرسش استفاده کرد: « خب میتوان این ایده را اجرایی کرد؟»
8 - تقصیر من نیست⛔️
به جای گفتن این جمله و در مقام ضعف و مظلوم نمایی قرار گرفتن بهتر است دست بالا را بگیریم. چنین جملههایی میتواند کمک حال هرکسی باشد: « سعی میکنم بفهمم چه اتفاقی افتاده است.» یا« بهتر است سعی کنیم بفهمیم چطور میشود از تکرار این اتفاق جلوگیری کرد. »
9 - تصور میکنم⛔️
اجتناب کردن از جملههایی که در آنها عدم قطعیت موج میزند باعث میشود قدرت و تسلط خود را بهتر به دیگران نشان دهید. اگر ذهن شما را چیزی به خود مشغول کرده که باعث درنگ شما میشود به جای اینکه با خجالت صحبت کنید بهتر است مشغولیت ذهنیتان را صادقانه مطرح کنید.
10 - غیرممکن است⛔️
این جمله بدون شک منفیترین جمله این فهرست است. این جمله یعنی اینکه شما حتی آماده نیستید که آن موضوع خاص را امتحان کنید. حس منفی واگیردار است و همچون یک ویروس منتشر میشود. برای مثبت بودن میشود گفت: «خب بگردیم شاید راه حلی پیدا کردیم.»
@ferdosesokhan
قالب های رباعی و دوبیتی
رباعی و دوبیتی از قالبهایی هستند که ساخته و پرداخته ذهن و روح ایرانیان است و تحت تأثیر قالبها و اوزان شعر عرب شکل نگرفته است. نه اینکه خواسته باشیم، از بابت ایرانی بودن این دو فرم شعری (به همراه مثنوی) برتری خاصی برای آنها قائل شویم و قالبهای دیگر را وارداتی بدانیم و ناچیز انگاریم. بحث این است که با نفوذ اسلام در ایران و تسلط فرهنگ عربی، شعر دری فارسی تحت تأثیر اوزان و قالبهای شعری ادبیات عرب قرار گرفت. در این میان، قالبهایی مثل رباعی و دوبیتی و مثنوی، جزو فرمهای شعری هستند که در ادبیات عرب سابقه نداشتند و علی الظاهر متعلق به دوران پیش از اسلام (عهد ساسانی) بودهاند و در فارسی دری، خود را با عروض عربی سازگار نمودند و به حیات خود ادامه دادند. این قولی است که ملک الشعرای بهار در مقاله محققانه «شعر در ایران» و جلالالدین همایی در سخنرانی خود با عنوان «رودکی و اختراع رباعی» بر آن تأکید دارند.
رباعی و دوبیتی هر دو از فرمهای کوتاه شعر فارسی هستند و از جهت تعداد مصراعها و قافیه بندی (شکل شعری) کاملاً بهم شبیهاند. تفاوت این دو قالب، یکی در وزن آنهاست و دیگری در محتوایی که هر یک ازین دو قالب بخود پذیرفتهاند. یکی (رباعی) مقبول طبع شاعران رسمی قرار گرفته و دیگری (دوبیتی) زبان حال عامه مردم. وزن رباعی و دوبیتی هر دو از شاخههای بحر هزج است که عروضدانان قدیم نیز آن را یکی از بهترین و مؤثرترین اوزان شعر فارسی دانستهاند. این بحر در شعر عرب از بحور کم استعمال است و اعراب بحر هزج را اگر هم بکار بردهاند، بیشتر در شکل مربع بوده نه مسدس که اساس وزن رباعی است. به نظر بهار، بحر هزج مسدس محذوف یا بحر مشاکل که همان وزن دوبیتی است، از اوزان اشعار قدیم دوران ساسانی است که در دوران تمدن اسلامی اصلاحاتی در آن شده و به قالب عروض در آمده است.
@Rahmannejad_Farsi
@ferdosesokhan
رباعی و دوبیتی از قالبهایی هستند که ساخته و پرداخته ذهن و روح ایرانیان است و تحت تأثیر قالبها و اوزان شعر عرب شکل نگرفته است. نه اینکه خواسته باشیم، از بابت ایرانی بودن این دو فرم شعری (به همراه مثنوی) برتری خاصی برای آنها قائل شویم و قالبهای دیگر را وارداتی بدانیم و ناچیز انگاریم. بحث این است که با نفوذ اسلام در ایران و تسلط فرهنگ عربی، شعر دری فارسی تحت تأثیر اوزان و قالبهای شعری ادبیات عرب قرار گرفت. در این میان، قالبهایی مثل رباعی و دوبیتی و مثنوی، جزو فرمهای شعری هستند که در ادبیات عرب سابقه نداشتند و علی الظاهر متعلق به دوران پیش از اسلام (عهد ساسانی) بودهاند و در فارسی دری، خود را با عروض عربی سازگار نمودند و به حیات خود ادامه دادند. این قولی است که ملک الشعرای بهار در مقاله محققانه «شعر در ایران» و جلالالدین همایی در سخنرانی خود با عنوان «رودکی و اختراع رباعی» بر آن تأکید دارند.
رباعی و دوبیتی هر دو از فرمهای کوتاه شعر فارسی هستند و از جهت تعداد مصراعها و قافیه بندی (شکل شعری) کاملاً بهم شبیهاند. تفاوت این دو قالب، یکی در وزن آنهاست و دیگری در محتوایی که هر یک ازین دو قالب بخود پذیرفتهاند. یکی (رباعی) مقبول طبع شاعران رسمی قرار گرفته و دیگری (دوبیتی) زبان حال عامه مردم. وزن رباعی و دوبیتی هر دو از شاخههای بحر هزج است که عروضدانان قدیم نیز آن را یکی از بهترین و مؤثرترین اوزان شعر فارسی دانستهاند. این بحر در شعر عرب از بحور کم استعمال است و اعراب بحر هزج را اگر هم بکار بردهاند، بیشتر در شکل مربع بوده نه مسدس که اساس وزن رباعی است. به نظر بهار، بحر هزج مسدس محذوف یا بحر مشاکل که همان وزن دوبیتی است، از اوزان اشعار قدیم دوران ساسانی است که در دوران تمدن اسلامی اصلاحاتی در آن شده و به قالب عروض در آمده است.
@Rahmannejad_Farsi
@ferdosesokhan
اصول نشانه گذاری در زبان پارسی
منظور از نشانه گذاری به کاربردن علامت ها و نشانه هایی است که برای درست فهمیده شدن جملات در نوشته به کار برده می شود.
۱. ویرگول (،)
وبرگول نشانه مکثی کوتاه است. موارد استفاده:
الف: در بین عبارت های غیر مستقل که باهم در حکم یک جمله کامل می باشد:
آن را که حساب پاک است، از محاسبه چه باک است.
ب: برای توضیح در مورد یک کلمه:
فردوسی، حماسه سرای بزرگ ایران، در سال ۳۲۹ هجری قمری به دنیا آمد.
ج: در موردی که چند کلمه دارای اسناد واحدی باشد:
علی، حسن، و احمد پسران او بودند.
د: در آدرس دادن:
تهران، شهریار، میدان امام.
۲. نقطه ویرگول (؛)
الف: برای جدا کردن جمله ها و عبارت های متعدد یک کلام طولانی که به ظاهر مستقل اما در معنی به یکدیگر وابسته و مربوط می باشند:
فریب دشمن مخور و غرور مداح مخر؛ که این، دام زرق نهاده است.
ب: در جمله های توضیحی، پیش از کلماتی چون اما، زیرا، چرا که، یعنی، به عبارت دیگر، برای مثال و مانند آنها؛ به شرط آنکه جمله پیش از آن طولانی باشد.
مال و جاه هیچگاه نمی توانند آرامش بخش روان انسان باشند؛ چرا که تنها با یاد خدا دل ها آرامش می یابند.
۳. نقطه (.)
الف: در پایان جمله های کامل خبری:
عین القضاه، عارف بزرگ ایران، در سال ۵۲۵ شهید شد.
ب: بعد از حروف اختصاری:
سال ۳۲۲ ق.م.
ج: بعد از شماره ردیف:
۱. رضایت ۲. هدف
۴. دو نقطه (:)
الف: پی از نقل و قول مستقیم:
فرزاد گفت: "دیگر هیچوقت به آن خانه برنمی گردم."
ب: پیش از بیان تفصیل مطلبی که قبلا خلاثه ای از آن گفته شده است:
آن سال برا من سال خوبی بود: در آزمون سراسری دانشگاه ها پذیرفته شده بودم.
ج: بعد از واژه ای که معنی اش در برابرش نوشته شده باشد:
صیف: تابستان
د: بعد از حروف ابجد برای استفاده از ترتیب:
الف: مورد یک
ب: مورد دو
۵. گیومه (" ")
ابن نشانه برای آغاز و پایان سخن کسی غیر از نویسنده است؛ یا برای مشخص تر کردن و برجسته نشان دادن کلمه یا اصطلاحی خاص به کار می رود.
۶. نشانه سوال (؟)
الف: برای نشان دادن پرسش.
به چه می اندیشی؟
ب: برای نشان داد تردید و ابهام، در داخل پرانتز به کار می رود:
طبق آمار غیر رسمی، جمعیت تهران از مرز ده میلیون نفر (؟) گذشته است.
۷. نشان تعجب (!)
در پایان جمله هایی می آید که بیان کننده یکی از حالات خاص و شدید عاطفی یا نفسانی است؛ از قبیل: "تعجب"، "تهدید"، "حسرت"، "آرزو" و...
چه عجب! عجب آدم ریاکاری!
وای بر من!
آهسته!
۸. خط فاصله (-)
الف: برای جدا کردن عبارت های توضیحی.
فردوسی -حماسه سرای بزرگ ایران- در سال ۳۲۹ ه.ق. به دنیا آمد.
ب: برای نشان مکالمه:
- الو!
- بله، بفرمایید!
- سلام
ج: به جای حرف اضافه تا و به بین تاریخ ها، اعداد و کلمات:
دهه ۱۳۵۰ - ۱۳۴۰
قطار تهران-مشهد
۹. سه نقطه (...)
برای نشان دادن کلمات و یا عبارات جمله های محذوف و یا افتادگی ها به کار می رود.
...به این دلیل بود که از ادامه این شیوه صرف نظر کردم.
میازار موری که...
۱۰. ستاره (*)
از این نشانه برای: ارجاع دادن به زیرنویس استفاده می شود.
۱۱. پرانتز یا دو هلال ( )
الف: به معنی "یا"و "یعنی" به کار می رود و یا برای توضیح بیشتر کلام:
شاهکار نظامی گنجوی (خسرو وشیرین) را باید به دقت خواند.
ب: وقتی که نویسنده بخواهد آگاهیهای بیشتر (اطلاعات تکمیلی) به خواننده عرضه کند.
ابوالفضل بیهقی (۳۸۵-۴۷۰ ه.ق) استاد کم نظیر نثر می باشد.
۱۲. قلاب [ ]
برای تصحیح متون کهن، الحاق احتمالی که از نسخه بدل ها و از سوی مصحح اضافه می شود در بین قلاب قرار می گیرد:
و این [راه مسلمانی] راه خدای توست.
خلاصه ای از صفحات ۳۶ تا ۴۸ کتاب "زبان_و_نگارش_فارسی" به قلم دکتر احمد_گیوی، انتشارات: مرکز تحقیق و توسعه علوم انسانی
@ferdosesokhan
منظور از نشانه گذاری به کاربردن علامت ها و نشانه هایی است که برای درست فهمیده شدن جملات در نوشته به کار برده می شود.
۱. ویرگول (،)
وبرگول نشانه مکثی کوتاه است. موارد استفاده:
الف: در بین عبارت های غیر مستقل که باهم در حکم یک جمله کامل می باشد:
آن را که حساب پاک است، از محاسبه چه باک است.
ب: برای توضیح در مورد یک کلمه:
فردوسی، حماسه سرای بزرگ ایران، در سال ۳۲۹ هجری قمری به دنیا آمد.
ج: در موردی که چند کلمه دارای اسناد واحدی باشد:
علی، حسن، و احمد پسران او بودند.
د: در آدرس دادن:
تهران، شهریار، میدان امام.
۲. نقطه ویرگول (؛)
الف: برای جدا کردن جمله ها و عبارت های متعدد یک کلام طولانی که به ظاهر مستقل اما در معنی به یکدیگر وابسته و مربوط می باشند:
فریب دشمن مخور و غرور مداح مخر؛ که این، دام زرق نهاده است.
ب: در جمله های توضیحی، پیش از کلماتی چون اما، زیرا، چرا که، یعنی، به عبارت دیگر، برای مثال و مانند آنها؛ به شرط آنکه جمله پیش از آن طولانی باشد.
مال و جاه هیچگاه نمی توانند آرامش بخش روان انسان باشند؛ چرا که تنها با یاد خدا دل ها آرامش می یابند.
۳. نقطه (.)
الف: در پایان جمله های کامل خبری:
عین القضاه، عارف بزرگ ایران، در سال ۵۲۵ شهید شد.
ب: بعد از حروف اختصاری:
سال ۳۲۲ ق.م.
ج: بعد از شماره ردیف:
۱. رضایت ۲. هدف
۴. دو نقطه (:)
الف: پی از نقل و قول مستقیم:
فرزاد گفت: "دیگر هیچوقت به آن خانه برنمی گردم."
ب: پیش از بیان تفصیل مطلبی که قبلا خلاثه ای از آن گفته شده است:
آن سال برا من سال خوبی بود: در آزمون سراسری دانشگاه ها پذیرفته شده بودم.
ج: بعد از واژه ای که معنی اش در برابرش نوشته شده باشد:
صیف: تابستان
د: بعد از حروف ابجد برای استفاده از ترتیب:
الف: مورد یک
ب: مورد دو
۵. گیومه (" ")
ابن نشانه برای آغاز و پایان سخن کسی غیر از نویسنده است؛ یا برای مشخص تر کردن و برجسته نشان دادن کلمه یا اصطلاحی خاص به کار می رود.
۶. نشانه سوال (؟)
الف: برای نشان دادن پرسش.
به چه می اندیشی؟
ب: برای نشان داد تردید و ابهام، در داخل پرانتز به کار می رود:
طبق آمار غیر رسمی، جمعیت تهران از مرز ده میلیون نفر (؟) گذشته است.
۷. نشان تعجب (!)
در پایان جمله هایی می آید که بیان کننده یکی از حالات خاص و شدید عاطفی یا نفسانی است؛ از قبیل: "تعجب"، "تهدید"، "حسرت"، "آرزو" و...
چه عجب! عجب آدم ریاکاری!
وای بر من!
آهسته!
۸. خط فاصله (-)
الف: برای جدا کردن عبارت های توضیحی.
فردوسی -حماسه سرای بزرگ ایران- در سال ۳۲۹ ه.ق. به دنیا آمد.
ب: برای نشان مکالمه:
- الو!
- بله، بفرمایید!
- سلام
ج: به جای حرف اضافه تا و به بین تاریخ ها، اعداد و کلمات:
دهه ۱۳۵۰ - ۱۳۴۰
قطار تهران-مشهد
۹. سه نقطه (...)
برای نشان دادن کلمات و یا عبارات جمله های محذوف و یا افتادگی ها به کار می رود.
...به این دلیل بود که از ادامه این شیوه صرف نظر کردم.
میازار موری که...
۱۰. ستاره (*)
از این نشانه برای: ارجاع دادن به زیرنویس استفاده می شود.
۱۱. پرانتز یا دو هلال ( )
الف: به معنی "یا"و "یعنی" به کار می رود و یا برای توضیح بیشتر کلام:
شاهکار نظامی گنجوی (خسرو وشیرین) را باید به دقت خواند.
ب: وقتی که نویسنده بخواهد آگاهیهای بیشتر (اطلاعات تکمیلی) به خواننده عرضه کند.
ابوالفضل بیهقی (۳۸۵-۴۷۰ ه.ق) استاد کم نظیر نثر می باشد.
۱۲. قلاب [ ]
برای تصحیح متون کهن، الحاق احتمالی که از نسخه بدل ها و از سوی مصحح اضافه می شود در بین قلاب قرار می گیرد:
و این [راه مسلمانی] راه خدای توست.
خلاصه ای از صفحات ۳۶ تا ۴۸ کتاب "زبان_و_نگارش_فارسی" به قلم دکتر احمد_گیوی، انتشارات: مرکز تحقیق و توسعه علوم انسانی
@ferdosesokhan
سلام
عرض ادب و احترام محضر همکاران
محضر دوستان و بزرگواران گرانقدری که در باره طرح پرسش در آزمون نهایی از مباحث شعرخوانی، گنج حکمت و روان خوانی سوال داشته اند، باید عرض نماییم که:
از این مباحث مانند متن درس های اصلی، پرسش تشریحی یا پرسشی که به طور مستقیم متن این بخش ها را مورد سوال قرار دهد، داده نمی شود.
اما ممکن است به طور غیر مستقیم، بیتی یا جمله ای از این بخش ها برای ارزیابی مباحث آموزش داده شده در درس های اصلی بیاید. مثلا یک بیت دارای تشبیه انتخاب شود و برای مبحث تشبیه سوال داده شود، یا ممکن است یک طراح سوال مثلا جمله ای از روان خوانی یا گنج حکمت را بدهد و مثلا یک مبحث آموزش داده شده در درس های فارسی را در آن قسمت بخواهد.
یا مثلا یکی از بیت های شعر خوانی را بدهد و مثلا آرایه کنایه را که در علوم و فنون آموزش داده، در آن بخواهد.
از بخش شعرخوانی،چون گذشته فقط حفظ شعر بر اساس همان شیوه ای که در بارم آمده، سوال داده می شود.
با درود و سپاس
🔹 دبیرخانه راهبری زبان و ادبیات فارسی کشور
@ferdosesokhan
عرض ادب و احترام محضر همکاران
محضر دوستان و بزرگواران گرانقدری که در باره طرح پرسش در آزمون نهایی از مباحث شعرخوانی، گنج حکمت و روان خوانی سوال داشته اند، باید عرض نماییم که:
از این مباحث مانند متن درس های اصلی، پرسش تشریحی یا پرسشی که به طور مستقیم متن این بخش ها را مورد سوال قرار دهد، داده نمی شود.
اما ممکن است به طور غیر مستقیم، بیتی یا جمله ای از این بخش ها برای ارزیابی مباحث آموزش داده شده در درس های اصلی بیاید. مثلا یک بیت دارای تشبیه انتخاب شود و برای مبحث تشبیه سوال داده شود، یا ممکن است یک طراح سوال مثلا جمله ای از روان خوانی یا گنج حکمت را بدهد و مثلا یک مبحث آموزش داده شده در درس های فارسی را در آن قسمت بخواهد.
یا مثلا یکی از بیت های شعر خوانی را بدهد و مثلا آرایه کنایه را که در علوم و فنون آموزش داده، در آن بخواهد.
از بخش شعرخوانی،چون گذشته فقط حفظ شعر بر اساس همان شیوه ای که در بارم آمده، سوال داده می شود.
با درود و سپاس
🔹 دبیرخانه راهبری زبان و ادبیات فارسی کشور
@ferdosesokhan
آخرین جملات تكان دهنده استیو جابز - موسس شرکت اپل پیش از مرگ
من در دنیای کسب و کار، به قله موفقیت رسیدم. به چشم دیگران، زندگی من مظهر موفقیت است. اما جدای از کار، انسان چندان شادمانی نیستم. به هر حال، ثروت یک حقیقت زندگی است که من به آن عادت کرده ام.
در این لحظه و در حالی که در بستر بیماری افتاده ام و کل زندگی ام را مرور می کنم، درمی یابم که تمام شهرت و ثروتی که اینقدر به آنها افتخار می کردم رنگ باخته اند و در مواجهه با مرگ قریب الوقوع ام، معنای خود را از دست داده اند.
در تاریکی، به چراغ های سبز رنگ دستگاه های کمک حیاتی بالای سرم نگاه می کنم و به سروصداهای ماشینی آنها گوش می دهم و می توانم نفس مرگ را، که هر لحظه نزدیک تر می شود، حس کنم.
حالا می دانم، وقتی به اندازه ای ثروت داشتیم که نیازهایمان را برآورده می کند، باید به مسائل دیگری بپردازیم که ربطی به ثروت ندارند. این مسئله ها باید چیز مهم تری باشد:
شاید روابطمان، شاید هنر، شاید رؤیایی که در سال های جوانی در سر داشته ایم. مدام در پی ثروت بودن تنها نتیجه اش این است که فرد تبدیل به موجودی رنجور می شود؛ درست مثل من.
خداوند حس هایی در وجود هر یک از ما قرار داده تا بتوانیم عشق را در قلب هر کسی احساس کنیم، نه توهماتی که ثروت برایمان به ارمغان می آورد.
من نمی توانم ثروتی را که در زندگی ام کسب کرده ام، با خودم ببرم. تمام آنچه می توانم با خود ببرم خاطراتی هستند که به واسطه «عشق» ثبت شده اند.
این، آن ثروت حقیقی است که شما را همراهی خواهد کرد، با شما خواهد ماند و به شما توان و روشنایی لازم برای ادامه مسیر را خواهد بخشید.
عشق می تواند هزاران مایل مسافت را در بنوردد. زندگی محدودیتی ندارد. هر جا که می خواهید بروید. به هر قله ای که می خواهید صعود کنید. تمام اینها در قلب و در دستان خود شماست.
گران قیمت ترین تختخواب جهان کدام است؟ «بستر بیماری …»! شما می توانید کسی را استخدام کنید که به جای شما اتومبیل تان را براند، یا برای شما پول در بیاورد. اما نمی توانید کسی را استخدام کنید تا رنج بیماری را به جای شما تحمل کند.
مادیات را می توان به دست آورد. اما یک چیز هست که اگر از دست برود، دیگر نمی توان آن را بدست آورد و آن «زندگی» است.
آدم وقتی وارد اتاق عمل می شود، پی می برد که هنوز یک کتاب باقی مانده که آن را نخوانده است، و آن کتاب «زندگی سالم» است.
ما در این لحظه در هر مرحله ای از زندگی خود هم که باشیم، با گذر زمان، بالاخره روزی خواهد رسید که پرده نمایش زندگی مان پایین کشیده خواهد شد.
@ferdosesokhan
من در دنیای کسب و کار، به قله موفقیت رسیدم. به چشم دیگران، زندگی من مظهر موفقیت است. اما جدای از کار، انسان چندان شادمانی نیستم. به هر حال، ثروت یک حقیقت زندگی است که من به آن عادت کرده ام.
در این لحظه و در حالی که در بستر بیماری افتاده ام و کل زندگی ام را مرور می کنم، درمی یابم که تمام شهرت و ثروتی که اینقدر به آنها افتخار می کردم رنگ باخته اند و در مواجهه با مرگ قریب الوقوع ام، معنای خود را از دست داده اند.
در تاریکی، به چراغ های سبز رنگ دستگاه های کمک حیاتی بالای سرم نگاه می کنم و به سروصداهای ماشینی آنها گوش می دهم و می توانم نفس مرگ را، که هر لحظه نزدیک تر می شود، حس کنم.
حالا می دانم، وقتی به اندازه ای ثروت داشتیم که نیازهایمان را برآورده می کند، باید به مسائل دیگری بپردازیم که ربطی به ثروت ندارند. این مسئله ها باید چیز مهم تری باشد:
شاید روابطمان، شاید هنر، شاید رؤیایی که در سال های جوانی در سر داشته ایم. مدام در پی ثروت بودن تنها نتیجه اش این است که فرد تبدیل به موجودی رنجور می شود؛ درست مثل من.
خداوند حس هایی در وجود هر یک از ما قرار داده تا بتوانیم عشق را در قلب هر کسی احساس کنیم، نه توهماتی که ثروت برایمان به ارمغان می آورد.
من نمی توانم ثروتی را که در زندگی ام کسب کرده ام، با خودم ببرم. تمام آنچه می توانم با خود ببرم خاطراتی هستند که به واسطه «عشق» ثبت شده اند.
این، آن ثروت حقیقی است که شما را همراهی خواهد کرد، با شما خواهد ماند و به شما توان و روشنایی لازم برای ادامه مسیر را خواهد بخشید.
عشق می تواند هزاران مایل مسافت را در بنوردد. زندگی محدودیتی ندارد. هر جا که می خواهید بروید. به هر قله ای که می خواهید صعود کنید. تمام اینها در قلب و در دستان خود شماست.
گران قیمت ترین تختخواب جهان کدام است؟ «بستر بیماری …»! شما می توانید کسی را استخدام کنید که به جای شما اتومبیل تان را براند، یا برای شما پول در بیاورد. اما نمی توانید کسی را استخدام کنید تا رنج بیماری را به جای شما تحمل کند.
مادیات را می توان به دست آورد. اما یک چیز هست که اگر از دست برود، دیگر نمی توان آن را بدست آورد و آن «زندگی» است.
آدم وقتی وارد اتاق عمل می شود، پی می برد که هنوز یک کتاب باقی مانده که آن را نخوانده است، و آن کتاب «زندگی سالم» است.
ما در این لحظه در هر مرحله ای از زندگی خود هم که باشیم، با گذر زمان، بالاخره روزی خواهد رسید که پرده نمایش زندگی مان پایین کشیده خواهد شد.
@ferdosesokhan
فعل «است» و سیر آن در زبان فارسی
فعل ربطی است در زبان پهلوی و فارسی دری شکل های گوناگونی داشته است.
در پهلوی
هم هی یا هیه هست هیم هیز هند بوده
در فارسی دری قدیم به صورت:
هیم هیی هست و هییم و هییت و هییند
بوده
و یا قیل از آنها فتحه بصورت
-ستم -ستی -ست -ستیم و -ستید و ستند
بوده
اما در فارسی امروز
به صورت های
-م ی ست و هست واست و یم و ید و ند
همچنین
ام ای است ایم و اید و اند
نیز
یم یی یست ییم یا ئیم یید و یند
به کار می رود.
پس فعل ربطی متصل فارسی پنج صورت دارد.
در صورت پهلوی آن با حرف ه آغاز می شود و دیگر اینکه وقتی صامت ه حذف می شود خودش چهار صورت پیدا می کند.یعنی همان -ستم -ستی و. ...و دیگر صورت -م ی -ست و....می یابد .که اگه بعد از مصوت قرار بگیره طبق قانون برخورد مصوت ها بیت مصوت قبل از فعل متصل و مصوت خود فعل صامت میانجی که در عربی هم مانند نون وقایه همچنین قاعده ای وجود دارد عنصری است الحاقی نه اصلی به وجود میاد در این صورت دو حالت پیش میاد.
1.اگه مصوت های بیان حرکت های غیر ملفوظ بشه صامت میانجی همزه است به صورت الف درمیاد بصورت ام ای است و..
2.اگه مصوت های بلند ا. و. ی . باشد دراین حالت صامت میانجی همان ی است مانند
دانایم دانایی داناست الی ..
آهویم آهویی اهوست و...
خسته ام خسته ای و...
بنابراین الف و ی در افعال ربطی متصل در فارسی جز اصلی فعل نیستند بلکه عناصری الحاقی هستندو صورت دقیق فعل ربطی است به این شکل است:
-م .ی -ست .یم .ید .ند است
و به کار بردن این فعل به صورت ام .ای .است و ایم .اید و اند نادرست است. ولی امروزه ما در کلاس ها به دانش آموزان می گیم.
مطلب دیگه اینکه -ست از ریشه astiy فارسی باستان و -م از ریشه amiy یا miy و ی هم از ahy یا ah در آن زبان گرفته شده است.
منابع
1.فعل بودن و تحول آن در زبان فارسی نوشته دکتر فرشیدورد در مجله وحید شماره هفتم
2.دستور زبان فارسی میانه از نویسنده ای خارجی به نام راستارگویوا ترجمه دکتر ولی اله شادان
3.دستور مفصل نوشته مرحوم دکتر خسرو فرشیدورد.
دوستان به علت مشکل تایپ به جای فتحه از علامت خط تیر-استفاده کرده ام
امیدوارم مفید فایده باشد
خدایی
دهم مهرماه نود هفت
@ferdosesokhan
فعل ربطی است در زبان پهلوی و فارسی دری شکل های گوناگونی داشته است.
در پهلوی
هم هی یا هیه هست هیم هیز هند بوده
در فارسی دری قدیم به صورت:
هیم هیی هست و هییم و هییت و هییند
بوده
و یا قیل از آنها فتحه بصورت
-ستم -ستی -ست -ستیم و -ستید و ستند
بوده
اما در فارسی امروز
به صورت های
-م ی ست و هست واست و یم و ید و ند
همچنین
ام ای است ایم و اید و اند
نیز
یم یی یست ییم یا ئیم یید و یند
به کار می رود.
پس فعل ربطی متصل فارسی پنج صورت دارد.
در صورت پهلوی آن با حرف ه آغاز می شود و دیگر اینکه وقتی صامت ه حذف می شود خودش چهار صورت پیدا می کند.یعنی همان -ستم -ستی و. ...و دیگر صورت -م ی -ست و....می یابد .که اگه بعد از مصوت قرار بگیره طبق قانون برخورد مصوت ها بیت مصوت قبل از فعل متصل و مصوت خود فعل صامت میانجی که در عربی هم مانند نون وقایه همچنین قاعده ای وجود دارد عنصری است الحاقی نه اصلی به وجود میاد در این صورت دو حالت پیش میاد.
1.اگه مصوت های بیان حرکت های غیر ملفوظ بشه صامت میانجی همزه است به صورت الف درمیاد بصورت ام ای است و..
2.اگه مصوت های بلند ا. و. ی . باشد دراین حالت صامت میانجی همان ی است مانند
دانایم دانایی داناست الی ..
آهویم آهویی اهوست و...
خسته ام خسته ای و...
بنابراین الف و ی در افعال ربطی متصل در فارسی جز اصلی فعل نیستند بلکه عناصری الحاقی هستندو صورت دقیق فعل ربطی است به این شکل است:
-م .ی -ست .یم .ید .ند است
و به کار بردن این فعل به صورت ام .ای .است و ایم .اید و اند نادرست است. ولی امروزه ما در کلاس ها به دانش آموزان می گیم.
مطلب دیگه اینکه -ست از ریشه astiy فارسی باستان و -م از ریشه amiy یا miy و ی هم از ahy یا ah در آن زبان گرفته شده است.
منابع
1.فعل بودن و تحول آن در زبان فارسی نوشته دکتر فرشیدورد در مجله وحید شماره هفتم
2.دستور زبان فارسی میانه از نویسنده ای خارجی به نام راستارگویوا ترجمه دکتر ولی اله شادان
3.دستور مفصل نوشته مرحوم دکتر خسرو فرشیدورد.
دوستان به علت مشکل تایپ به جای فتحه از علامت خط تیر-استفاده کرده ام
امیدوارم مفید فایده باشد
خدایی
دهم مهرماه نود هفت
@ferdosesokhan