سنگسار موسيقيدان بزرگ
مشتاق علیشاه از مریدان شاه نعمت الله ولی بود که از اصفهان به کرمان کوچ کرد و در این شهر ساکن شد. او هنرمندی شوریده بود که هم شعر می سرود و هم سه تار را به مهارت می نواخت، و اصلا ً نام او با نام سه تار عجین است چرا که وی یک سیم به سیم های سه تار افزوده که به نام وی، «سیم مشتاق» نامیده می شود.
می گویند این درویش هنرمند روزها روی پله های مسجد جامع کرمان می نشست و آیات قرآن را به همراه صوت مؤثر سه تار، ازبُن جان تلاوت می کرد و از این رو پس از مدتی مریدانی بسیار یافت که پر آوازه ترین آنها ملا محمد تقی کرمانی، معروف به « مظفر علیشاه» بود.
روزی یکی از بازاریان کرمان که روضه خوانی ِ سالانه داشت، علما ی شهر را به روضه فراخوانده بود و علما همه در رده ای خاص نشسته بودند و ملا محمد تقی هم در میان آنان بود. در این هنگام مشتاق علیشاه بی خبر وارد شد و در زاویه ای مقابل او نشست. هنگامی که سفره گستردند ملا محمد تقی دست به سفره دراز نکرد و به پیروی از او، دیگر علما هم دست نزدند. صاحب مجلس که مردی متدین بود، ناراحت شد و سبب را پرسید و در ضمن اشاره کرد که تمام مخارج سفره از کسب حلال به دست آمده و ذره ای ناحق در آن نیست.
ملامحمد تقی ضمن تأیید گفته ی میزبان، به مشتاق علیشاه اشاره کرد و گفت:« قرار نبود که درویش بر سر این سفره باشد و اکنون می بینیم که هست!»
مشتاق علیشاه با شنیدن این سخن نگاه نافذ و معنی داری به ملا محمد تقی انداخت و گفت:
« حاجی، اگر سفره ی مولاست که درویش و غیر درویش ندارد!»
پس آنگاه برخاسته، مجلس را ترک نمود. ایشان رفتند اما تأثیر آن نگاه در ملا محمد تقی به ژرفا باقی ماند، آنگونه که وی عبای خود را برداشت و در پی مشتاق روانه شدو در اول کوچه ی «ماهانی» او را دید که بر سر گوری نشسته و سر در خویش فرو برده است. هرچه اصرار ورزید، درویش باز نگشت، اما از آن لحظه به بعد ملا محمد تقی دگرگون شد، شیدا و شیفته شد،دیوانه ی عشق شد، تغییر مسلک داد، به راه عرفان افتاد، نام خود را به «مظفر علیشاه» گردانید و حتی دیوان شعر خود را نیز به نام مرشد خود « دیوان مشتاق» نامید.
اما از آن طرف هر چند که پیروان مشتاق رو به افزونی می گذاشتند، بر تعداد دشمنان او هم که در صدد قتلش بودند، اضافه می شدند که در صدر آنان ملا عبدالله نامی بود که مجتهد شهر بود و از همه گردنکش تر و خونی تر می نمود و هر دم درپی بهانه می گشت تا اینکه روز بیست و هفتم ماه رمضان ۱۲۰۶شمسی، هنگامی که بر منبر بود، مشتاق علیشاه وارد شد و در گوشه ای به عبادت مشغول گشت. ملا عبدالله چون شنیده بود که وی قرآن را با نوای سه تار تلاوت می کند، از همان بالای منبر حکم به سنگسار کردن و قتل مشتاق علیشاه داد و خود پیش افتاد.
درویش را گرفتند و در مکانی که امروز شبستان مسجد جامع است، اما آن روز تلی بود در گودال افکندند و به سنگ زدن پرداختند. یکی از مریدان مشتاق به نام جعفر خود را به روی او انداخت تا در امانش بدارد، اما به او نیز رحم نکردند و او هم کشته شد و ملا محمد تقی( مظفر علیشاه) زمانی رسید که کار از کار گذشته بود..، پس هنگامی که آن صحنه ی ناگوار را دید گفت:
« یک شهر، خون بهای مشتاق است.»
مدفن مشتاق علیشاه که از خلوص و صفای خاصی بهره دارد، در کرمان به «مشتاقیه» معروف است.
@ferdosesokhan
مشتاق علیشاه از مریدان شاه نعمت الله ولی بود که از اصفهان به کرمان کوچ کرد و در این شهر ساکن شد. او هنرمندی شوریده بود که هم شعر می سرود و هم سه تار را به مهارت می نواخت، و اصلا ً نام او با نام سه تار عجین است چرا که وی یک سیم به سیم های سه تار افزوده که به نام وی، «سیم مشتاق» نامیده می شود.
می گویند این درویش هنرمند روزها روی پله های مسجد جامع کرمان می نشست و آیات قرآن را به همراه صوت مؤثر سه تار، ازبُن جان تلاوت می کرد و از این رو پس از مدتی مریدانی بسیار یافت که پر آوازه ترین آنها ملا محمد تقی کرمانی، معروف به « مظفر علیشاه» بود.
روزی یکی از بازاریان کرمان که روضه خوانی ِ سالانه داشت، علما ی شهر را به روضه فراخوانده بود و علما همه در رده ای خاص نشسته بودند و ملا محمد تقی هم در میان آنان بود. در این هنگام مشتاق علیشاه بی خبر وارد شد و در زاویه ای مقابل او نشست. هنگامی که سفره گستردند ملا محمد تقی دست به سفره دراز نکرد و به پیروی از او، دیگر علما هم دست نزدند. صاحب مجلس که مردی متدین بود، ناراحت شد و سبب را پرسید و در ضمن اشاره کرد که تمام مخارج سفره از کسب حلال به دست آمده و ذره ای ناحق در آن نیست.
ملامحمد تقی ضمن تأیید گفته ی میزبان، به مشتاق علیشاه اشاره کرد و گفت:« قرار نبود که درویش بر سر این سفره باشد و اکنون می بینیم که هست!»
مشتاق علیشاه با شنیدن این سخن نگاه نافذ و معنی داری به ملا محمد تقی انداخت و گفت:
« حاجی، اگر سفره ی مولاست که درویش و غیر درویش ندارد!»
پس آنگاه برخاسته، مجلس را ترک نمود. ایشان رفتند اما تأثیر آن نگاه در ملا محمد تقی به ژرفا باقی ماند، آنگونه که وی عبای خود را برداشت و در پی مشتاق روانه شدو در اول کوچه ی «ماهانی» او را دید که بر سر گوری نشسته و سر در خویش فرو برده است. هرچه اصرار ورزید، درویش باز نگشت، اما از آن لحظه به بعد ملا محمد تقی دگرگون شد، شیدا و شیفته شد،دیوانه ی عشق شد، تغییر مسلک داد، به راه عرفان افتاد، نام خود را به «مظفر علیشاه» گردانید و حتی دیوان شعر خود را نیز به نام مرشد خود « دیوان مشتاق» نامید.
اما از آن طرف هر چند که پیروان مشتاق رو به افزونی می گذاشتند، بر تعداد دشمنان او هم که در صدد قتلش بودند، اضافه می شدند که در صدر آنان ملا عبدالله نامی بود که مجتهد شهر بود و از همه گردنکش تر و خونی تر می نمود و هر دم درپی بهانه می گشت تا اینکه روز بیست و هفتم ماه رمضان ۱۲۰۶شمسی، هنگامی که بر منبر بود، مشتاق علیشاه وارد شد و در گوشه ای به عبادت مشغول گشت. ملا عبدالله چون شنیده بود که وی قرآن را با نوای سه تار تلاوت می کند، از همان بالای منبر حکم به سنگسار کردن و قتل مشتاق علیشاه داد و خود پیش افتاد.
درویش را گرفتند و در مکانی که امروز شبستان مسجد جامع است، اما آن روز تلی بود در گودال افکندند و به سنگ زدن پرداختند. یکی از مریدان مشتاق به نام جعفر خود را به روی او انداخت تا در امانش بدارد، اما به او نیز رحم نکردند و او هم کشته شد و ملا محمد تقی( مظفر علیشاه) زمانی رسید که کار از کار گذشته بود..، پس هنگامی که آن صحنه ی ناگوار را دید گفت:
« یک شهر، خون بهای مشتاق است.»
مدفن مشتاق علیشاه که از خلوص و صفای خاصی بهره دارد، در کرمان به «مشتاقیه» معروف است.
@ferdosesokhan
چرا سعدی؟
هيچ كس در اين ترديدى ندارد كه خداوند در سرشت سعدى جوهر شاعرى را در حدّ نهايى آن به وديعه نهاده بوده است. و هيچ كس در اين ترديدى ندارد كه سعدى در جانب اكتسابىِ هنرِ شعر نيز بر مجموعهٔ ميراثِ بزرگان ادب فارسى و عربى اشرافى شگرف داشته است. هيچكس در اين امر نيز نمىتواند ترديد كند كه سعدى بر تمام معارف اسلامى از فقه و كلام و حديث و تفسير و تصوّف و تاريخ و ديگر شاخههاى فرهنگ وقوف كامل داشته است. با اين همه اگر محبوبيّت و سلطنتِ هنرى او را در طول اين هشت قرن حاصل اين امتيازات او بدانيم، به تمامى حقيقت اشاره نكردهايم؛ زيرا يك نكتهٔ برجسته را از ياد بردهايم و آن اين است كه در هنر سعدى چيزى وجود دارد كه ديگر بزرگان ما از آن كمتر بهره داشتهاند و آن
آزمونگرى و تجربهگرايى سعدى است در آفاق پهناور حيات و ساحتهای مختلف زندگى اجتماعى و فردى؛ همان چيزى كه او خود از آن به «معاملت داشتن » تعبير مىكند.
و من میخواهم به يكى از گوشههاى پوشيده ماندهٔ تجارب و معاملات گوناگون او در آفاق حيات اشاره كنم. به ابياتی از اين دست بنگريد:
جوانمرد اگر راست خواهى ولىست
كرم پيشهٔ شاه مردان علىست
يا
جوانمردىّ و لطف است آدميّت
همين نقش هيولايى مپندار
يا
علم آدميّت است و جوانمردى و ادب
ورنى ددى به صورت انسان مصوّرى
كه بالاترين حدّ انسانيت را در اين گونه ابيات به جوانمردان نسبت مىدهد و خود تصريح دارد كه آخرين حدِّ سير روحانىاش، پس از آن همه تحصيل در مدارس علوم اسلامى از قبيل نظاميّهٔ بغداد، پيوستن به جوانمردان بوده است:
نشستم با جوانمردان قلّاش
بشُستم هرچه خواندم بر اديبان
و بهترين قهرمانان داستانهاى او، از نوع جوانمرداناند، چنان كه در داستان آن جوانمرد تبريزى مىبينيم كه دزدى را از راه ديوار به سراى خويش مىبرد و دستار و رختِ خود را بدو مىدهد تا در دزدى ناكام نباشد و در پايان مىگويد:
عجب نايد از سيرتِ بخردان
كه نيكى كنند از كرم با بدان
در چشمانداز نخست چنين به نظر مىرسد كه ستايش جوانمردى امرى است طبيعى و هر كسى به فضايل اخلاقى اشارتى داشته باشد همين حرفها را مىزند؛ امّا چنين نيست.
براي آنكه مساله قدرى ملموستر و روشنتر شود، از همشهرى بزرگ و بىهمتاى سعدى، خواجهٔ شيراز ياد مىکنيم كه در سراسر ديوانش حتى يك بار هم از كلماتى مانند « جوانمرد» و
« جوانمردى» و « فتوّت» ياد نكرده است. آيا اين يك امر تصادفىست يا مىتواند ريشه هايى در روانشناسى فردى و شخصى سعدى داشته باشد؟ به گفتهٔ خودش:
دگرى همين حكايت بكند كه من وليكن
چو معاملت ندارد سخن آشنا نباشد
بىگمان او در اين قلمرو نيز معاملت و تجربه داشته است.
محمدرضا شفيعى كدكنى
قلندريّه در تاريخ
صص ۵۲۸–۵۲۷
@ferdosesokhan
هيچ كس در اين ترديدى ندارد كه خداوند در سرشت سعدى جوهر شاعرى را در حدّ نهايى آن به وديعه نهاده بوده است. و هيچ كس در اين ترديدى ندارد كه سعدى در جانب اكتسابىِ هنرِ شعر نيز بر مجموعهٔ ميراثِ بزرگان ادب فارسى و عربى اشرافى شگرف داشته است. هيچكس در اين امر نيز نمىتواند ترديد كند كه سعدى بر تمام معارف اسلامى از فقه و كلام و حديث و تفسير و تصوّف و تاريخ و ديگر شاخههاى فرهنگ وقوف كامل داشته است. با اين همه اگر محبوبيّت و سلطنتِ هنرى او را در طول اين هشت قرن حاصل اين امتيازات او بدانيم، به تمامى حقيقت اشاره نكردهايم؛ زيرا يك نكتهٔ برجسته را از ياد بردهايم و آن اين است كه در هنر سعدى چيزى وجود دارد كه ديگر بزرگان ما از آن كمتر بهره داشتهاند و آن
آزمونگرى و تجربهگرايى سعدى است در آفاق پهناور حيات و ساحتهای مختلف زندگى اجتماعى و فردى؛ همان چيزى كه او خود از آن به «معاملت داشتن » تعبير مىكند.
و من میخواهم به يكى از گوشههاى پوشيده ماندهٔ تجارب و معاملات گوناگون او در آفاق حيات اشاره كنم. به ابياتی از اين دست بنگريد:
جوانمرد اگر راست خواهى ولىست
كرم پيشهٔ شاه مردان علىست
يا
جوانمردىّ و لطف است آدميّت
همين نقش هيولايى مپندار
يا
علم آدميّت است و جوانمردى و ادب
ورنى ددى به صورت انسان مصوّرى
كه بالاترين حدّ انسانيت را در اين گونه ابيات به جوانمردان نسبت مىدهد و خود تصريح دارد كه آخرين حدِّ سير روحانىاش، پس از آن همه تحصيل در مدارس علوم اسلامى از قبيل نظاميّهٔ بغداد، پيوستن به جوانمردان بوده است:
نشستم با جوانمردان قلّاش
بشُستم هرچه خواندم بر اديبان
و بهترين قهرمانان داستانهاى او، از نوع جوانمرداناند، چنان كه در داستان آن جوانمرد تبريزى مىبينيم كه دزدى را از راه ديوار به سراى خويش مىبرد و دستار و رختِ خود را بدو مىدهد تا در دزدى ناكام نباشد و در پايان مىگويد:
عجب نايد از سيرتِ بخردان
كه نيكى كنند از كرم با بدان
در چشمانداز نخست چنين به نظر مىرسد كه ستايش جوانمردى امرى است طبيعى و هر كسى به فضايل اخلاقى اشارتى داشته باشد همين حرفها را مىزند؛ امّا چنين نيست.
براي آنكه مساله قدرى ملموستر و روشنتر شود، از همشهرى بزرگ و بىهمتاى سعدى، خواجهٔ شيراز ياد مىکنيم كه در سراسر ديوانش حتى يك بار هم از كلماتى مانند « جوانمرد» و
« جوانمردى» و « فتوّت» ياد نكرده است. آيا اين يك امر تصادفىست يا مىتواند ريشه هايى در روانشناسى فردى و شخصى سعدى داشته باشد؟ به گفتهٔ خودش:
دگرى همين حكايت بكند كه من وليكن
چو معاملت ندارد سخن آشنا نباشد
بىگمان او در اين قلمرو نيز معاملت و تجربه داشته است.
محمدرضا شفيعى كدكنى
قلندريّه در تاريخ
صص ۵۲۸–۵۲۷
@ferdosesokhan
مصلح جهانی
"مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید
که زانفاس خوشش بوی کسی می آید
از غم هجر مکن ناله وفریاد که من
زده ام فالی و فریادرسی می آید
(حافظ )
اعتقاد به مصلح موعود آخرالزمان یک اعتقاد عمومی و همگانی است.
۱- مارکسیسم: اخرین مرحله تاریخ جامعه بی طبقه است(همه برابرند)
۲- در کتاب مقدس هندوها (اوپانیشادها ) :
در اخر زمان مصلح ما سوار بر اسب سفید....وتمام شروران را ازبین می برد.
۳-درایین زرتشتیان:
سوشیانس(نجات دهنده )فقر و تنگدستی را از بین می بردو همه دنیا به آرامش می رسند.
۴-یهودیان:
عبرانیان منتظر قدوم مبارک مسیح( ماشیع ) هستند، روزی مسیح خواهد آمد و دین موسی را درجهان گسترش خواهد داد.
۵-مسیحیان:
مصلح جهانی در آخرالزمان عیسی علیه السلام هستند .
۶- اسلام: برادران اهل سنت:
مهدی موعود از نسل پبامبر(ص)و حضرت زهرا است، اما مشخص نیست درچه زمانی به دنیا می آید.
دیدگاه شیعه:
مهدی موعود از نسل پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم است و دوازدهمین امام، فرزند امام حسن عسگری علیه السلام که در شهر سامرا به دنیا آمده است و الان محل تولد حضرت و اماکن تاریخی مربوطه وجود دارد و کسی هم منکر آن نیست.(این مکان تاریخی )
امام مهدی در منابع علمی شیعه:
۱-کتاب الکافی
۲-کمال الدین و تمام النعمه
۳- کتاب الغیبه از۲نویسنده و....
منابع اهل سنت:
۱- الکامل فی التاریخ ۲- مطالب السیول فی مناقب آل الرسول
۳- تذکره الخواص و......
باتوجه به توضیحات فوق تنها دیدگاهی که مستند از نظر اماکن مذهبی و کتب دست اول تاریخی در مورد امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف است،دیدگاه مسلمانان و خصوصا شیعه می باشد....
گفتم شبی به مهدی،
کجا شد آن هم عهدی
عهد دیدار و مستی ،
پایان هجر و خستی
گفت: که تو « دادگری»
ازهمه چیز بی خبری
عهد و پیمان شکستی
منتظر کی هستی
یاد بگیر پیمان را،
پیمان باجانان را
گر وصلت حاصل نشد
آن وقت بپرس پیمان را "
- علی دادگر
(میلاد مهدی،جشن هم عهدی مبارک باد )
@ferdosesokhan
"مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید
که زانفاس خوشش بوی کسی می آید
از غم هجر مکن ناله وفریاد که من
زده ام فالی و فریادرسی می آید
(حافظ )
اعتقاد به مصلح موعود آخرالزمان یک اعتقاد عمومی و همگانی است.
۱- مارکسیسم: اخرین مرحله تاریخ جامعه بی طبقه است(همه برابرند)
۲- در کتاب مقدس هندوها (اوپانیشادها ) :
در اخر زمان مصلح ما سوار بر اسب سفید....وتمام شروران را ازبین می برد.
۳-درایین زرتشتیان:
سوشیانس(نجات دهنده )فقر و تنگدستی را از بین می بردو همه دنیا به آرامش می رسند.
۴-یهودیان:
عبرانیان منتظر قدوم مبارک مسیح( ماشیع ) هستند، روزی مسیح خواهد آمد و دین موسی را درجهان گسترش خواهد داد.
۵-مسیحیان:
مصلح جهانی در آخرالزمان عیسی علیه السلام هستند .
۶- اسلام: برادران اهل سنت:
مهدی موعود از نسل پبامبر(ص)و حضرت زهرا است، اما مشخص نیست درچه زمانی به دنیا می آید.
دیدگاه شیعه:
مهدی موعود از نسل پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم است و دوازدهمین امام، فرزند امام حسن عسگری علیه السلام که در شهر سامرا به دنیا آمده است و الان محل تولد حضرت و اماکن تاریخی مربوطه وجود دارد و کسی هم منکر آن نیست.(این مکان تاریخی )
امام مهدی در منابع علمی شیعه:
۱-کتاب الکافی
۲-کمال الدین و تمام النعمه
۳- کتاب الغیبه از۲نویسنده و....
منابع اهل سنت:
۱- الکامل فی التاریخ ۲- مطالب السیول فی مناقب آل الرسول
۳- تذکره الخواص و......
باتوجه به توضیحات فوق تنها دیدگاهی که مستند از نظر اماکن مذهبی و کتب دست اول تاریخی در مورد امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف است،دیدگاه مسلمانان و خصوصا شیعه می باشد....
گفتم شبی به مهدی،
کجا شد آن هم عهدی
عهد دیدار و مستی ،
پایان هجر و خستی
گفت: که تو « دادگری»
ازهمه چیز بی خبری
عهد و پیمان شکستی
منتظر کی هستی
یاد بگیر پیمان را،
پیمان باجانان را
گر وصلت حاصل نشد
آن وقت بپرس پیمان را "
- علی دادگر
(میلاد مهدی،جشن هم عهدی مبارک باد )
@ferdosesokhan
🔵 خندهدارترین و عجیب ترین سؤالات کنکور ایران
۷. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«به نام خدای...
بیانداخت شمشیر را شاه دین»
۱) جهان آفرین
۲) مهربان
۳) کریم
۴) رحیم
یعنی گزینهها آنقدر تابلوست که طرف اگر شعر را در عمرش هم نشنیده باشد، بهراحتی و با توجه به وزن شعر، میتواند گزینهٔ درست را پیدا کند.
۶. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«بهرام که گور میگرفتی همه عمر
دیدی که چگونه گور..... گرفت»
۱) شهرام
۲) مهرام
۳) بهرام
۴) آرام
به خدا این سوال کنکور بوده ! فکر نکنید من اینها را از خودم درآوردهام. باور نمیکنید، خودتان بروید سایت سازمان سنجش را ببینید. توی این سؤال فقط کم مانده بود یکی از گزینهها را هم میگذاشت «دلپذیر» یا «تبرک»! تست بعدی را داشته باشید:
۵. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«که گوید برو... رستم ببند
نبندد مرا دست، چرخ بلند»
۱) دست
۲) پا
۳) کمر
۴) چشمهای
دقت دارید که، طراح محترم گزینهٔ ۲ را «پای» ننوشته که خدای نکرده داوطلبین عزیز کوچکترین شکی نکنند. آن گزینهٔ ۴ هم که آخرش است.
اما سؤال بعدی:
۴. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«.. پردهٔ پندار دریدند
یعنی همهجا غیر خدا هیچ ندیدند»
۱) مردان خدا
۲) مردم همهجا
۳) مردم همیشه
۴) مردان و زنان
باز این سؤال نسبت به قبلیها خوب است! گزینهٔ ۳ را دارید که! خُب دیگر وقتش است برویم سراغ شاهکارها!
۳. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«گل همی پنج روز و.... باشد
وین گلستان همیشه خوش باشد»
۱) هفت
۲) چهار
۳) شش
۴) هشت
یعنی من عاشق طراح این سؤال هستم! خدایی دل خجستهای داشته! فکر کنید! مثلاً یکی با خودش بگوید:
گل همین پنج روز و هفت باشد!ای جان! اما حالا که با سؤالات ادبیات آشنا شدید، بد نیست یک نگاهی هم به دو سؤال از درس معارف بیاندازیم:
۲. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«ارزش هر کس به درک و... وی از حقیقت هستی و جایگاه انسانی در کاردانی آفرینش دارد.»
۱) فهم
۲) پرهیز
۳) دوری
۴) جدایی
و اما به نظر من در میان همهٔ این سؤالات نبوغآمیز، جایزهٔ ویژه تعلق میگیرد به سؤال درخشان، بینظیر و شگفتانگیز زیر :))))) :
۱. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«رویاهای صادقانه: هر کدام از ما هنگام..... رویاهایی را مشاهده میکنیم. این رویاها انواع مختلف دارند.»
۱) دویدن
۲) ایستادن
۳) خواب
۴) نشستن
آقا من همیشه هنگام دویدن رؤیا میبینم! آنقدر خوب است!
@ketabdooni
@ferdosesokhan
۷. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«به نام خدای...
بیانداخت شمشیر را شاه دین»
۱) جهان آفرین
۲) مهربان
۳) کریم
۴) رحیم
یعنی گزینهها آنقدر تابلوست که طرف اگر شعر را در عمرش هم نشنیده باشد، بهراحتی و با توجه به وزن شعر، میتواند گزینهٔ درست را پیدا کند.
۶. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«بهرام که گور میگرفتی همه عمر
دیدی که چگونه گور..... گرفت»
۱) شهرام
۲) مهرام
۳) بهرام
۴) آرام
به خدا این سوال کنکور بوده ! فکر نکنید من اینها را از خودم درآوردهام. باور نمیکنید، خودتان بروید سایت سازمان سنجش را ببینید. توی این سؤال فقط کم مانده بود یکی از گزینهها را هم میگذاشت «دلپذیر» یا «تبرک»! تست بعدی را داشته باشید:
۵. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«که گوید برو... رستم ببند
نبندد مرا دست، چرخ بلند»
۱) دست
۲) پا
۳) کمر
۴) چشمهای
دقت دارید که، طراح محترم گزینهٔ ۲ را «پای» ننوشته که خدای نکرده داوطلبین عزیز کوچکترین شکی نکنند. آن گزینهٔ ۴ هم که آخرش است.
اما سؤال بعدی:
۴. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«.. پردهٔ پندار دریدند
یعنی همهجا غیر خدا هیچ ندیدند»
۱) مردان خدا
۲) مردم همهجا
۳) مردم همیشه
۴) مردان و زنان
باز این سؤال نسبت به قبلیها خوب است! گزینهٔ ۳ را دارید که! خُب دیگر وقتش است برویم سراغ شاهکارها!
۳. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«گل همی پنج روز و.... باشد
وین گلستان همیشه خوش باشد»
۱) هفت
۲) چهار
۳) شش
۴) هشت
یعنی من عاشق طراح این سؤال هستم! خدایی دل خجستهای داشته! فکر کنید! مثلاً یکی با خودش بگوید:
گل همین پنج روز و هفت باشد!ای جان! اما حالا که با سؤالات ادبیات آشنا شدید، بد نیست یک نگاهی هم به دو سؤال از درس معارف بیاندازیم:
۲. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«ارزش هر کس به درک و... وی از حقیقت هستی و جایگاه انسانی در کاردانی آفرینش دارد.»
۱) فهم
۲) پرهیز
۳) دوری
۴) جدایی
و اما به نظر من در میان همهٔ این سؤالات نبوغآمیز، جایزهٔ ویژه تعلق میگیرد به سؤال درخشان، بینظیر و شگفتانگیز زیر :))))) :
۱. جای خالی را با گزینهٔ مناسب پر کنید
«رویاهای صادقانه: هر کدام از ما هنگام..... رویاهایی را مشاهده میکنیم. این رویاها انواع مختلف دارند.»
۱) دویدن
۲) ایستادن
۳) خواب
۴) نشستن
آقا من همیشه هنگام دویدن رؤیا میبینم! آنقدر خوب است!
@ketabdooni
@ferdosesokhan
ده جمله ای که درکلاس و مدرسه( محل کار) نباید استفاده کرد.
1 - این کار من نیست⛔️
همین جمله ساده و پرکاربرد باعث میشود شما خودتان را از جمع اعضای تیم کاریتان جدا کنید. این جمله دقیقا متضاد حس انعطاف پذیری و میل به یاد گرفتن چیزهای جدیدی است که برای برعهده گرفتن پستهای حساس و عالی حیاتی است. به جای این جمله منفی میتوان از این جمله مثبت استفاده کرد: « واقعا در این زمینه تجربهای ندارم.»
2 - فکر میکنم که⛔️
« لوری توماس روس که مدیر یک شرکت بزرگ است اعتقاد دارد این جمله و جملههای مشابه آن همچون « تصور میکنم، احساس میکنم » باعث میشود از تسلط مدیریتی شما کاسته شده و قدرت پیام را نیز تضعیف کند. گفتن « فکر میکنم این بهترین استراتژی است » قدرت کمتری دارد از جمله « این بهترین استراتژی است. » حتی این مورد را باید به تشکر کردن هم تسری دارد.
3 - نمیدانم⛔️
شما فکر میکنید گفتن این جمله یعنی صداقت؟ با گفتن این جمله ممکن است دیگران فکر کنند شما از روی تنبلی با این جمله خود را خلاص کردهاید. به جای این جمله بگویید:« اجازه بدهید جواب را پیدا کنم.» یا« نمیدانم چطور این کار را انجام دهم.» و حتی « برای انجام این کار از چه کسی میتوانم کمک بگیرم؟» نیز جمله مناسبی است. با این کار زمان میخرید تا راه حل را بیابید.
4 - نمیتوانم⛔️
با بر زبان « نیاوردن » این جمله به همکاران خود میفهمانید که برای هر نوع یادگیری آماده هستید. میتوانید مشکل را بررسی و راه حل پیشنهاد کنید. مثلا اگر از شما خواسته باشند پروژهای را معرفی کنید که به دلیل مشغله کاری توان انجام آن را ندارید بگویید: « متاسفانه الان مشکلی دارم. با این حال با فلانی در این مورد صحبت کردهام و مطمئنم او به خوبی از پس آن برمیآید.»
5 - ولی⛔️
استفاده از کلمه « ولی » همه آن چیزی را که پیش از این گفتهاید کاملا انکار میکند. مثلا این جمله را ببینید: «این پیراهن خیلی زیباست اما این گوشوارهها به پیراهنت نمیآید.» ما همیشه به طورغریزی جملات منفی را میبینیم. بنابراین استفاده از این کلمه تنها باعث برجسته شدن بخش منفی ماجرا میشود.
6 - سعی خودم را میکنم⛔️
استفاده از این جمله یعنی احتمال شکست وجود دارد و ممکن است داستان به آخر نرسد. وقتی در ساعات آغازین کار، رئیستان از شما میخواهد کاری را انجام دهید و شما به او میگویید « سعی خودم را میکنم » باعث میشود تردید در روح رئیستان شکل بگیرد. به جای این جمله میتوانید بگویید: « ساعت ۹ روی میز کارتان خواهد بود. »
7 - ایده خوبی نیست⛔️
این اولین و دم دستترین جملهای است که در برابر ایدههای همکارانتان میتوانید بگویید. بکار بردن این جمله باعث میشود آنها جرات ابراز ایدههای خود را نداشته باشند. به جای اینکه چیزی را به طور کامل رد کنید میتوان مثلا از یک پرسش استفاده کرد: « خب میتوان این ایده را اجرایی کرد؟»
8 - تقصیر من نیست⛔️
به جای گفتن این جمله و در مقام ضعف و مظلوم نمایی قرار گرفتن بهتر است دست بالا را بگیریم. چنین جملههایی میتواند کمک حال هرکسی باشد: « سعی میکنم بفهمم چه اتفاقی افتاده است.» یا« بهتر است سعی کنیم بفهمیم چطور میشود از تکرار این اتفاق جلوگیری کرد. »
9 - تصور میکنم⛔️
اجتناب کردن از جملههایی که در آنها عدم قطعیت موج میزند باعث میشود قدرت و تسلط خود را بهتر به دیگران نشان دهید. اگر ذهن شما را چیزی به خود مشغول کرده که باعث درنگ شما میشود به جای اینکه با خجالت صحبت کنید بهتر است مشغولیت ذهنیتان را صادقانه مطرح کنید.
10 - غیرممکن است⛔️
این جمله بدون شک منفیترین جمله این فهرست است. این جمله یعنی اینکه شما حتی آماده نیستید که آن موضوع خاص را امتحان کنید. حس منفی واگیردار است و همچون یک ویروس منتشر میشود. برای مثبت بودن میشود گفت: «خب بگردیم شاید راه حلی پیدا کردیم.»
@ferdosesokhan
1 - این کار من نیست⛔️
همین جمله ساده و پرکاربرد باعث میشود شما خودتان را از جمع اعضای تیم کاریتان جدا کنید. این جمله دقیقا متضاد حس انعطاف پذیری و میل به یاد گرفتن چیزهای جدیدی است که برای برعهده گرفتن پستهای حساس و عالی حیاتی است. به جای این جمله منفی میتوان از این جمله مثبت استفاده کرد: « واقعا در این زمینه تجربهای ندارم.»
2 - فکر میکنم که⛔️
« لوری توماس روس که مدیر یک شرکت بزرگ است اعتقاد دارد این جمله و جملههای مشابه آن همچون « تصور میکنم، احساس میکنم » باعث میشود از تسلط مدیریتی شما کاسته شده و قدرت پیام را نیز تضعیف کند. گفتن « فکر میکنم این بهترین استراتژی است » قدرت کمتری دارد از جمله « این بهترین استراتژی است. » حتی این مورد را باید به تشکر کردن هم تسری دارد.
3 - نمیدانم⛔️
شما فکر میکنید گفتن این جمله یعنی صداقت؟ با گفتن این جمله ممکن است دیگران فکر کنند شما از روی تنبلی با این جمله خود را خلاص کردهاید. به جای این جمله بگویید:« اجازه بدهید جواب را پیدا کنم.» یا« نمیدانم چطور این کار را انجام دهم.» و حتی « برای انجام این کار از چه کسی میتوانم کمک بگیرم؟» نیز جمله مناسبی است. با این کار زمان میخرید تا راه حل را بیابید.
4 - نمیتوانم⛔️
با بر زبان « نیاوردن » این جمله به همکاران خود میفهمانید که برای هر نوع یادگیری آماده هستید. میتوانید مشکل را بررسی و راه حل پیشنهاد کنید. مثلا اگر از شما خواسته باشند پروژهای را معرفی کنید که به دلیل مشغله کاری توان انجام آن را ندارید بگویید: « متاسفانه الان مشکلی دارم. با این حال با فلانی در این مورد صحبت کردهام و مطمئنم او به خوبی از پس آن برمیآید.»
5 - ولی⛔️
استفاده از کلمه « ولی » همه آن چیزی را که پیش از این گفتهاید کاملا انکار میکند. مثلا این جمله را ببینید: «این پیراهن خیلی زیباست اما این گوشوارهها به پیراهنت نمیآید.» ما همیشه به طورغریزی جملات منفی را میبینیم. بنابراین استفاده از این کلمه تنها باعث برجسته شدن بخش منفی ماجرا میشود.
6 - سعی خودم را میکنم⛔️
استفاده از این جمله یعنی احتمال شکست وجود دارد و ممکن است داستان به آخر نرسد. وقتی در ساعات آغازین کار، رئیستان از شما میخواهد کاری را انجام دهید و شما به او میگویید « سعی خودم را میکنم » باعث میشود تردید در روح رئیستان شکل بگیرد. به جای این جمله میتوانید بگویید: « ساعت ۹ روی میز کارتان خواهد بود. »
7 - ایده خوبی نیست⛔️
این اولین و دم دستترین جملهای است که در برابر ایدههای همکارانتان میتوانید بگویید. بکار بردن این جمله باعث میشود آنها جرات ابراز ایدههای خود را نداشته باشند. به جای اینکه چیزی را به طور کامل رد کنید میتوان مثلا از یک پرسش استفاده کرد: « خب میتوان این ایده را اجرایی کرد؟»
8 - تقصیر من نیست⛔️
به جای گفتن این جمله و در مقام ضعف و مظلوم نمایی قرار گرفتن بهتر است دست بالا را بگیریم. چنین جملههایی میتواند کمک حال هرکسی باشد: « سعی میکنم بفهمم چه اتفاقی افتاده است.» یا« بهتر است سعی کنیم بفهمیم چطور میشود از تکرار این اتفاق جلوگیری کرد. »
9 - تصور میکنم⛔️
اجتناب کردن از جملههایی که در آنها عدم قطعیت موج میزند باعث میشود قدرت و تسلط خود را بهتر به دیگران نشان دهید. اگر ذهن شما را چیزی به خود مشغول کرده که باعث درنگ شما میشود به جای اینکه با خجالت صحبت کنید بهتر است مشغولیت ذهنیتان را صادقانه مطرح کنید.
10 - غیرممکن است⛔️
این جمله بدون شک منفیترین جمله این فهرست است. این جمله یعنی اینکه شما حتی آماده نیستید که آن موضوع خاص را امتحان کنید. حس منفی واگیردار است و همچون یک ویروس منتشر میشود. برای مثبت بودن میشود گفت: «خب بگردیم شاید راه حلی پیدا کردیم.»
@ferdosesokhan
قالب های رباعی و دوبیتی
رباعی و دوبیتی از قالبهایی هستند که ساخته و پرداخته ذهن و روح ایرانیان است و تحت تأثیر قالبها و اوزان شعر عرب شکل نگرفته است. نه اینکه خواسته باشیم، از بابت ایرانی بودن این دو فرم شعری (به همراه مثنوی) برتری خاصی برای آنها قائل شویم و قالبهای دیگر را وارداتی بدانیم و ناچیز انگاریم. بحث این است که با نفوذ اسلام در ایران و تسلط فرهنگ عربی، شعر دری فارسی تحت تأثیر اوزان و قالبهای شعری ادبیات عرب قرار گرفت. در این میان، قالبهایی مثل رباعی و دوبیتی و مثنوی، جزو فرمهای شعری هستند که در ادبیات عرب سابقه نداشتند و علی الظاهر متعلق به دوران پیش از اسلام (عهد ساسانی) بودهاند و در فارسی دری، خود را با عروض عربی سازگار نمودند و به حیات خود ادامه دادند. این قولی است که ملک الشعرای بهار در مقاله محققانه «شعر در ایران» و جلالالدین همایی در سخنرانی خود با عنوان «رودکی و اختراع رباعی» بر آن تأکید دارند.
رباعی و دوبیتی هر دو از فرمهای کوتاه شعر فارسی هستند و از جهت تعداد مصراعها و قافیه بندی (شکل شعری) کاملاً بهم شبیهاند. تفاوت این دو قالب، یکی در وزن آنهاست و دیگری در محتوایی که هر یک ازین دو قالب بخود پذیرفتهاند. یکی (رباعی) مقبول طبع شاعران رسمی قرار گرفته و دیگری (دوبیتی) زبان حال عامه مردم. وزن رباعی و دوبیتی هر دو از شاخههای بحر هزج است که عروضدانان قدیم نیز آن را یکی از بهترین و مؤثرترین اوزان شعر فارسی دانستهاند. این بحر در شعر عرب از بحور کم استعمال است و اعراب بحر هزج را اگر هم بکار بردهاند، بیشتر در شکل مربع بوده نه مسدس که اساس وزن رباعی است. به نظر بهار، بحر هزج مسدس محذوف یا بحر مشاکل که همان وزن دوبیتی است، از اوزان اشعار قدیم دوران ساسانی است که در دوران تمدن اسلامی اصلاحاتی در آن شده و به قالب عروض در آمده است.
@Rahmannejad_Farsi
@ferdosesokhan
رباعی و دوبیتی از قالبهایی هستند که ساخته و پرداخته ذهن و روح ایرانیان است و تحت تأثیر قالبها و اوزان شعر عرب شکل نگرفته است. نه اینکه خواسته باشیم، از بابت ایرانی بودن این دو فرم شعری (به همراه مثنوی) برتری خاصی برای آنها قائل شویم و قالبهای دیگر را وارداتی بدانیم و ناچیز انگاریم. بحث این است که با نفوذ اسلام در ایران و تسلط فرهنگ عربی، شعر دری فارسی تحت تأثیر اوزان و قالبهای شعری ادبیات عرب قرار گرفت. در این میان، قالبهایی مثل رباعی و دوبیتی و مثنوی، جزو فرمهای شعری هستند که در ادبیات عرب سابقه نداشتند و علی الظاهر متعلق به دوران پیش از اسلام (عهد ساسانی) بودهاند و در فارسی دری، خود را با عروض عربی سازگار نمودند و به حیات خود ادامه دادند. این قولی است که ملک الشعرای بهار در مقاله محققانه «شعر در ایران» و جلالالدین همایی در سخنرانی خود با عنوان «رودکی و اختراع رباعی» بر آن تأکید دارند.
رباعی و دوبیتی هر دو از فرمهای کوتاه شعر فارسی هستند و از جهت تعداد مصراعها و قافیه بندی (شکل شعری) کاملاً بهم شبیهاند. تفاوت این دو قالب، یکی در وزن آنهاست و دیگری در محتوایی که هر یک ازین دو قالب بخود پذیرفتهاند. یکی (رباعی) مقبول طبع شاعران رسمی قرار گرفته و دیگری (دوبیتی) زبان حال عامه مردم. وزن رباعی و دوبیتی هر دو از شاخههای بحر هزج است که عروضدانان قدیم نیز آن را یکی از بهترین و مؤثرترین اوزان شعر فارسی دانستهاند. این بحر در شعر عرب از بحور کم استعمال است و اعراب بحر هزج را اگر هم بکار بردهاند، بیشتر در شکل مربع بوده نه مسدس که اساس وزن رباعی است. به نظر بهار، بحر هزج مسدس محذوف یا بحر مشاکل که همان وزن دوبیتی است، از اوزان اشعار قدیم دوران ساسانی است که در دوران تمدن اسلامی اصلاحاتی در آن شده و به قالب عروض در آمده است.
@Rahmannejad_Farsi
@ferdosesokhan
اصول نشانه گذاری در زبان پارسی
منظور از نشانه گذاری به کاربردن علامت ها و نشانه هایی است که برای درست فهمیده شدن جملات در نوشته به کار برده می شود.
۱. ویرگول (،)
وبرگول نشانه مکثی کوتاه است. موارد استفاده:
الف: در بین عبارت های غیر مستقل که باهم در حکم یک جمله کامل می باشد:
آن را که حساب پاک است، از محاسبه چه باک است.
ب: برای توضیح در مورد یک کلمه:
فردوسی، حماسه سرای بزرگ ایران، در سال ۳۲۹ هجری قمری به دنیا آمد.
ج: در موردی که چند کلمه دارای اسناد واحدی باشد:
علی، حسن، و احمد پسران او بودند.
د: در آدرس دادن:
تهران، شهریار، میدان امام.
۲. نقطه ویرگول (؛)
الف: برای جدا کردن جمله ها و عبارت های متعدد یک کلام طولانی که به ظاهر مستقل اما در معنی به یکدیگر وابسته و مربوط می باشند:
فریب دشمن مخور و غرور مداح مخر؛ که این، دام زرق نهاده است.
ب: در جمله های توضیحی، پیش از کلماتی چون اما، زیرا، چرا که، یعنی، به عبارت دیگر، برای مثال و مانند آنها؛ به شرط آنکه جمله پیش از آن طولانی باشد.
مال و جاه هیچگاه نمی توانند آرامش بخش روان انسان باشند؛ چرا که تنها با یاد خدا دل ها آرامش می یابند.
۳. نقطه (.)
الف: در پایان جمله های کامل خبری:
عین القضاه، عارف بزرگ ایران، در سال ۵۲۵ شهید شد.
ب: بعد از حروف اختصاری:
سال ۳۲۲ ق.م.
ج: بعد از شماره ردیف:
۱. رضایت ۲. هدف
۴. دو نقطه (:)
الف: پی از نقل و قول مستقیم:
فرزاد گفت: "دیگر هیچوقت به آن خانه برنمی گردم."
ب: پیش از بیان تفصیل مطلبی که قبلا خلاثه ای از آن گفته شده است:
آن سال برا من سال خوبی بود: در آزمون سراسری دانشگاه ها پذیرفته شده بودم.
ج: بعد از واژه ای که معنی اش در برابرش نوشته شده باشد:
صیف: تابستان
د: بعد از حروف ابجد برای استفاده از ترتیب:
الف: مورد یک
ب: مورد دو
۵. گیومه (" ")
ابن نشانه برای آغاز و پایان سخن کسی غیر از نویسنده است؛ یا برای مشخص تر کردن و برجسته نشان دادن کلمه یا اصطلاحی خاص به کار می رود.
۶. نشانه سوال (؟)
الف: برای نشان دادن پرسش.
به چه می اندیشی؟
ب: برای نشان داد تردید و ابهام، در داخل پرانتز به کار می رود:
طبق آمار غیر رسمی، جمعیت تهران از مرز ده میلیون نفر (؟) گذشته است.
۷. نشان تعجب (!)
در پایان جمله هایی می آید که بیان کننده یکی از حالات خاص و شدید عاطفی یا نفسانی است؛ از قبیل: "تعجب"، "تهدید"، "حسرت"، "آرزو" و...
چه عجب! عجب آدم ریاکاری!
وای بر من!
آهسته!
۸. خط فاصله (-)
الف: برای جدا کردن عبارت های توضیحی.
فردوسی -حماسه سرای بزرگ ایران- در سال ۳۲۹ ه.ق. به دنیا آمد.
ب: برای نشان مکالمه:
- الو!
- بله، بفرمایید!
- سلام
ج: به جای حرف اضافه تا و به بین تاریخ ها، اعداد و کلمات:
دهه ۱۳۵۰ - ۱۳۴۰
قطار تهران-مشهد
۹. سه نقطه (...)
برای نشان دادن کلمات و یا عبارات جمله های محذوف و یا افتادگی ها به کار می رود.
...به این دلیل بود که از ادامه این شیوه صرف نظر کردم.
میازار موری که...
۱۰. ستاره (*)
از این نشانه برای: ارجاع دادن به زیرنویس استفاده می شود.
۱۱. پرانتز یا دو هلال ( )
الف: به معنی "یا"و "یعنی" به کار می رود و یا برای توضیح بیشتر کلام:
شاهکار نظامی گنجوی (خسرو وشیرین) را باید به دقت خواند.
ب: وقتی که نویسنده بخواهد آگاهیهای بیشتر (اطلاعات تکمیلی) به خواننده عرضه کند.
ابوالفضل بیهقی (۳۸۵-۴۷۰ ه.ق) استاد کم نظیر نثر می باشد.
۱۲. قلاب [ ]
برای تصحیح متون کهن، الحاق احتمالی که از نسخه بدل ها و از سوی مصحح اضافه می شود در بین قلاب قرار می گیرد:
و این [راه مسلمانی] راه خدای توست.
خلاصه ای از صفحات ۳۶ تا ۴۸ کتاب "زبان_و_نگارش_فارسی" به قلم دکتر احمد_گیوی، انتشارات: مرکز تحقیق و توسعه علوم انسانی
@ferdosesokhan
منظور از نشانه گذاری به کاربردن علامت ها و نشانه هایی است که برای درست فهمیده شدن جملات در نوشته به کار برده می شود.
۱. ویرگول (،)
وبرگول نشانه مکثی کوتاه است. موارد استفاده:
الف: در بین عبارت های غیر مستقل که باهم در حکم یک جمله کامل می باشد:
آن را که حساب پاک است، از محاسبه چه باک است.
ب: برای توضیح در مورد یک کلمه:
فردوسی، حماسه سرای بزرگ ایران، در سال ۳۲۹ هجری قمری به دنیا آمد.
ج: در موردی که چند کلمه دارای اسناد واحدی باشد:
علی، حسن، و احمد پسران او بودند.
د: در آدرس دادن:
تهران، شهریار، میدان امام.
۲. نقطه ویرگول (؛)
الف: برای جدا کردن جمله ها و عبارت های متعدد یک کلام طولانی که به ظاهر مستقل اما در معنی به یکدیگر وابسته و مربوط می باشند:
فریب دشمن مخور و غرور مداح مخر؛ که این، دام زرق نهاده است.
ب: در جمله های توضیحی، پیش از کلماتی چون اما، زیرا، چرا که، یعنی، به عبارت دیگر، برای مثال و مانند آنها؛ به شرط آنکه جمله پیش از آن طولانی باشد.
مال و جاه هیچگاه نمی توانند آرامش بخش روان انسان باشند؛ چرا که تنها با یاد خدا دل ها آرامش می یابند.
۳. نقطه (.)
الف: در پایان جمله های کامل خبری:
عین القضاه، عارف بزرگ ایران، در سال ۵۲۵ شهید شد.
ب: بعد از حروف اختصاری:
سال ۳۲۲ ق.م.
ج: بعد از شماره ردیف:
۱. رضایت ۲. هدف
۴. دو نقطه (:)
الف: پی از نقل و قول مستقیم:
فرزاد گفت: "دیگر هیچوقت به آن خانه برنمی گردم."
ب: پیش از بیان تفصیل مطلبی که قبلا خلاثه ای از آن گفته شده است:
آن سال برا من سال خوبی بود: در آزمون سراسری دانشگاه ها پذیرفته شده بودم.
ج: بعد از واژه ای که معنی اش در برابرش نوشته شده باشد:
صیف: تابستان
د: بعد از حروف ابجد برای استفاده از ترتیب:
الف: مورد یک
ب: مورد دو
۵. گیومه (" ")
ابن نشانه برای آغاز و پایان سخن کسی غیر از نویسنده است؛ یا برای مشخص تر کردن و برجسته نشان دادن کلمه یا اصطلاحی خاص به کار می رود.
۶. نشانه سوال (؟)
الف: برای نشان دادن پرسش.
به چه می اندیشی؟
ب: برای نشان داد تردید و ابهام، در داخل پرانتز به کار می رود:
طبق آمار غیر رسمی، جمعیت تهران از مرز ده میلیون نفر (؟) گذشته است.
۷. نشان تعجب (!)
در پایان جمله هایی می آید که بیان کننده یکی از حالات خاص و شدید عاطفی یا نفسانی است؛ از قبیل: "تعجب"، "تهدید"، "حسرت"، "آرزو" و...
چه عجب! عجب آدم ریاکاری!
وای بر من!
آهسته!
۸. خط فاصله (-)
الف: برای جدا کردن عبارت های توضیحی.
فردوسی -حماسه سرای بزرگ ایران- در سال ۳۲۹ ه.ق. به دنیا آمد.
ب: برای نشان مکالمه:
- الو!
- بله، بفرمایید!
- سلام
ج: به جای حرف اضافه تا و به بین تاریخ ها، اعداد و کلمات:
دهه ۱۳۵۰ - ۱۳۴۰
قطار تهران-مشهد
۹. سه نقطه (...)
برای نشان دادن کلمات و یا عبارات جمله های محذوف و یا افتادگی ها به کار می رود.
...به این دلیل بود که از ادامه این شیوه صرف نظر کردم.
میازار موری که...
۱۰. ستاره (*)
از این نشانه برای: ارجاع دادن به زیرنویس استفاده می شود.
۱۱. پرانتز یا دو هلال ( )
الف: به معنی "یا"و "یعنی" به کار می رود و یا برای توضیح بیشتر کلام:
شاهکار نظامی گنجوی (خسرو وشیرین) را باید به دقت خواند.
ب: وقتی که نویسنده بخواهد آگاهیهای بیشتر (اطلاعات تکمیلی) به خواننده عرضه کند.
ابوالفضل بیهقی (۳۸۵-۴۷۰ ه.ق) استاد کم نظیر نثر می باشد.
۱۲. قلاب [ ]
برای تصحیح متون کهن، الحاق احتمالی که از نسخه بدل ها و از سوی مصحح اضافه می شود در بین قلاب قرار می گیرد:
و این [راه مسلمانی] راه خدای توست.
خلاصه ای از صفحات ۳۶ تا ۴۸ کتاب "زبان_و_نگارش_فارسی" به قلم دکتر احمد_گیوی، انتشارات: مرکز تحقیق و توسعه علوم انسانی
@ferdosesokhan
سلام
عرض ادب و احترام محضر همکاران
محضر دوستان و بزرگواران گرانقدری که در باره طرح پرسش در آزمون نهایی از مباحث شعرخوانی، گنج حکمت و روان خوانی سوال داشته اند، باید عرض نماییم که:
از این مباحث مانند متن درس های اصلی، پرسش تشریحی یا پرسشی که به طور مستقیم متن این بخش ها را مورد سوال قرار دهد، داده نمی شود.
اما ممکن است به طور غیر مستقیم، بیتی یا جمله ای از این بخش ها برای ارزیابی مباحث آموزش داده شده در درس های اصلی بیاید. مثلا یک بیت دارای تشبیه انتخاب شود و برای مبحث تشبیه سوال داده شود، یا ممکن است یک طراح سوال مثلا جمله ای از روان خوانی یا گنج حکمت را بدهد و مثلا یک مبحث آموزش داده شده در درس های فارسی را در آن قسمت بخواهد.
یا مثلا یکی از بیت های شعر خوانی را بدهد و مثلا آرایه کنایه را که در علوم و فنون آموزش داده، در آن بخواهد.
از بخش شعرخوانی،چون گذشته فقط حفظ شعر بر اساس همان شیوه ای که در بارم آمده، سوال داده می شود.
با درود و سپاس
🔹 دبیرخانه راهبری زبان و ادبیات فارسی کشور
@ferdosesokhan
عرض ادب و احترام محضر همکاران
محضر دوستان و بزرگواران گرانقدری که در باره طرح پرسش در آزمون نهایی از مباحث شعرخوانی، گنج حکمت و روان خوانی سوال داشته اند، باید عرض نماییم که:
از این مباحث مانند متن درس های اصلی، پرسش تشریحی یا پرسشی که به طور مستقیم متن این بخش ها را مورد سوال قرار دهد، داده نمی شود.
اما ممکن است به طور غیر مستقیم، بیتی یا جمله ای از این بخش ها برای ارزیابی مباحث آموزش داده شده در درس های اصلی بیاید. مثلا یک بیت دارای تشبیه انتخاب شود و برای مبحث تشبیه سوال داده شود، یا ممکن است یک طراح سوال مثلا جمله ای از روان خوانی یا گنج حکمت را بدهد و مثلا یک مبحث آموزش داده شده در درس های فارسی را در آن قسمت بخواهد.
یا مثلا یکی از بیت های شعر خوانی را بدهد و مثلا آرایه کنایه را که در علوم و فنون آموزش داده، در آن بخواهد.
از بخش شعرخوانی،چون گذشته فقط حفظ شعر بر اساس همان شیوه ای که در بارم آمده، سوال داده می شود.
با درود و سپاس
🔹 دبیرخانه راهبری زبان و ادبیات فارسی کشور
@ferdosesokhan
آخرین جملات تكان دهنده استیو جابز - موسس شرکت اپل پیش از مرگ
من در دنیای کسب و کار، به قله موفقیت رسیدم. به چشم دیگران، زندگی من مظهر موفقیت است. اما جدای از کار، انسان چندان شادمانی نیستم. به هر حال، ثروت یک حقیقت زندگی است که من به آن عادت کرده ام.
در این لحظه و در حالی که در بستر بیماری افتاده ام و کل زندگی ام را مرور می کنم، درمی یابم که تمام شهرت و ثروتی که اینقدر به آنها افتخار می کردم رنگ باخته اند و در مواجهه با مرگ قریب الوقوع ام، معنای خود را از دست داده اند.
در تاریکی، به چراغ های سبز رنگ دستگاه های کمک حیاتی بالای سرم نگاه می کنم و به سروصداهای ماشینی آنها گوش می دهم و می توانم نفس مرگ را، که هر لحظه نزدیک تر می شود، حس کنم.
حالا می دانم، وقتی به اندازه ای ثروت داشتیم که نیازهایمان را برآورده می کند، باید به مسائل دیگری بپردازیم که ربطی به ثروت ندارند. این مسئله ها باید چیز مهم تری باشد:
شاید روابطمان، شاید هنر، شاید رؤیایی که در سال های جوانی در سر داشته ایم. مدام در پی ثروت بودن تنها نتیجه اش این است که فرد تبدیل به موجودی رنجور می شود؛ درست مثل من.
خداوند حس هایی در وجود هر یک از ما قرار داده تا بتوانیم عشق را در قلب هر کسی احساس کنیم، نه توهماتی که ثروت برایمان به ارمغان می آورد.
من نمی توانم ثروتی را که در زندگی ام کسب کرده ام، با خودم ببرم. تمام آنچه می توانم با خود ببرم خاطراتی هستند که به واسطه «عشق» ثبت شده اند.
این، آن ثروت حقیقی است که شما را همراهی خواهد کرد، با شما خواهد ماند و به شما توان و روشنایی لازم برای ادامه مسیر را خواهد بخشید.
عشق می تواند هزاران مایل مسافت را در بنوردد. زندگی محدودیتی ندارد. هر جا که می خواهید بروید. به هر قله ای که می خواهید صعود کنید. تمام اینها در قلب و در دستان خود شماست.
گران قیمت ترین تختخواب جهان کدام است؟ «بستر بیماری …»! شما می توانید کسی را استخدام کنید که به جای شما اتومبیل تان را براند، یا برای شما پول در بیاورد. اما نمی توانید کسی را استخدام کنید تا رنج بیماری را به جای شما تحمل کند.
مادیات را می توان به دست آورد. اما یک چیز هست که اگر از دست برود، دیگر نمی توان آن را بدست آورد و آن «زندگی» است.
آدم وقتی وارد اتاق عمل می شود، پی می برد که هنوز یک کتاب باقی مانده که آن را نخوانده است، و آن کتاب «زندگی سالم» است.
ما در این لحظه در هر مرحله ای از زندگی خود هم که باشیم، با گذر زمان، بالاخره روزی خواهد رسید که پرده نمایش زندگی مان پایین کشیده خواهد شد.
@ferdosesokhan
من در دنیای کسب و کار، به قله موفقیت رسیدم. به چشم دیگران، زندگی من مظهر موفقیت است. اما جدای از کار، انسان چندان شادمانی نیستم. به هر حال، ثروت یک حقیقت زندگی است که من به آن عادت کرده ام.
در این لحظه و در حالی که در بستر بیماری افتاده ام و کل زندگی ام را مرور می کنم، درمی یابم که تمام شهرت و ثروتی که اینقدر به آنها افتخار می کردم رنگ باخته اند و در مواجهه با مرگ قریب الوقوع ام، معنای خود را از دست داده اند.
در تاریکی، به چراغ های سبز رنگ دستگاه های کمک حیاتی بالای سرم نگاه می کنم و به سروصداهای ماشینی آنها گوش می دهم و می توانم نفس مرگ را، که هر لحظه نزدیک تر می شود، حس کنم.
حالا می دانم، وقتی به اندازه ای ثروت داشتیم که نیازهایمان را برآورده می کند، باید به مسائل دیگری بپردازیم که ربطی به ثروت ندارند. این مسئله ها باید چیز مهم تری باشد:
شاید روابطمان، شاید هنر، شاید رؤیایی که در سال های جوانی در سر داشته ایم. مدام در پی ثروت بودن تنها نتیجه اش این است که فرد تبدیل به موجودی رنجور می شود؛ درست مثل من.
خداوند حس هایی در وجود هر یک از ما قرار داده تا بتوانیم عشق را در قلب هر کسی احساس کنیم، نه توهماتی که ثروت برایمان به ارمغان می آورد.
من نمی توانم ثروتی را که در زندگی ام کسب کرده ام، با خودم ببرم. تمام آنچه می توانم با خود ببرم خاطراتی هستند که به واسطه «عشق» ثبت شده اند.
این، آن ثروت حقیقی است که شما را همراهی خواهد کرد، با شما خواهد ماند و به شما توان و روشنایی لازم برای ادامه مسیر را خواهد بخشید.
عشق می تواند هزاران مایل مسافت را در بنوردد. زندگی محدودیتی ندارد. هر جا که می خواهید بروید. به هر قله ای که می خواهید صعود کنید. تمام اینها در قلب و در دستان خود شماست.
گران قیمت ترین تختخواب جهان کدام است؟ «بستر بیماری …»! شما می توانید کسی را استخدام کنید که به جای شما اتومبیل تان را براند، یا برای شما پول در بیاورد. اما نمی توانید کسی را استخدام کنید تا رنج بیماری را به جای شما تحمل کند.
مادیات را می توان به دست آورد. اما یک چیز هست که اگر از دست برود، دیگر نمی توان آن را بدست آورد و آن «زندگی» است.
آدم وقتی وارد اتاق عمل می شود، پی می برد که هنوز یک کتاب باقی مانده که آن را نخوانده است، و آن کتاب «زندگی سالم» است.
ما در این لحظه در هر مرحله ای از زندگی خود هم که باشیم، با گذر زمان، بالاخره روزی خواهد رسید که پرده نمایش زندگی مان پایین کشیده خواهد شد.
@ferdosesokhan
فعل «است» و سیر آن در زبان فارسی
فعل ربطی است در زبان پهلوی و فارسی دری شکل های گوناگونی داشته است.
در پهلوی
هم هی یا هیه هست هیم هیز هند بوده
در فارسی دری قدیم به صورت:
هیم هیی هست و هییم و هییت و هییند
بوده
و یا قیل از آنها فتحه بصورت
-ستم -ستی -ست -ستیم و -ستید و ستند
بوده
اما در فارسی امروز
به صورت های
-م ی ست و هست واست و یم و ید و ند
همچنین
ام ای است ایم و اید و اند
نیز
یم یی یست ییم یا ئیم یید و یند
به کار می رود.
پس فعل ربطی متصل فارسی پنج صورت دارد.
در صورت پهلوی آن با حرف ه آغاز می شود و دیگر اینکه وقتی صامت ه حذف می شود خودش چهار صورت پیدا می کند.یعنی همان -ستم -ستی و. ...و دیگر صورت -م ی -ست و....می یابد .که اگه بعد از مصوت قرار بگیره طبق قانون برخورد مصوت ها بیت مصوت قبل از فعل متصل و مصوت خود فعل صامت میانجی که در عربی هم مانند نون وقایه همچنین قاعده ای وجود دارد عنصری است الحاقی نه اصلی به وجود میاد در این صورت دو حالت پیش میاد.
1.اگه مصوت های بیان حرکت های غیر ملفوظ بشه صامت میانجی همزه است به صورت الف درمیاد بصورت ام ای است و..
2.اگه مصوت های بلند ا. و. ی . باشد دراین حالت صامت میانجی همان ی است مانند
دانایم دانایی داناست الی ..
آهویم آهویی اهوست و...
خسته ام خسته ای و...
بنابراین الف و ی در افعال ربطی متصل در فارسی جز اصلی فعل نیستند بلکه عناصری الحاقی هستندو صورت دقیق فعل ربطی است به این شکل است:
-م .ی -ست .یم .ید .ند است
و به کار بردن این فعل به صورت ام .ای .است و ایم .اید و اند نادرست است. ولی امروزه ما در کلاس ها به دانش آموزان می گیم.
مطلب دیگه اینکه -ست از ریشه astiy فارسی باستان و -م از ریشه amiy یا miy و ی هم از ahy یا ah در آن زبان گرفته شده است.
منابع
1.فعل بودن و تحول آن در زبان فارسی نوشته دکتر فرشیدورد در مجله وحید شماره هفتم
2.دستور زبان فارسی میانه از نویسنده ای خارجی به نام راستارگویوا ترجمه دکتر ولی اله شادان
3.دستور مفصل نوشته مرحوم دکتر خسرو فرشیدورد.
دوستان به علت مشکل تایپ به جای فتحه از علامت خط تیر-استفاده کرده ام
امیدوارم مفید فایده باشد
خدایی
دهم مهرماه نود هفت
@ferdosesokhan
فعل ربطی است در زبان پهلوی و فارسی دری شکل های گوناگونی داشته است.
در پهلوی
هم هی یا هیه هست هیم هیز هند بوده
در فارسی دری قدیم به صورت:
هیم هیی هست و هییم و هییت و هییند
بوده
و یا قیل از آنها فتحه بصورت
-ستم -ستی -ست -ستیم و -ستید و ستند
بوده
اما در فارسی امروز
به صورت های
-م ی ست و هست واست و یم و ید و ند
همچنین
ام ای است ایم و اید و اند
نیز
یم یی یست ییم یا ئیم یید و یند
به کار می رود.
پس فعل ربطی متصل فارسی پنج صورت دارد.
در صورت پهلوی آن با حرف ه آغاز می شود و دیگر اینکه وقتی صامت ه حذف می شود خودش چهار صورت پیدا می کند.یعنی همان -ستم -ستی و. ...و دیگر صورت -م ی -ست و....می یابد .که اگه بعد از مصوت قرار بگیره طبق قانون برخورد مصوت ها بیت مصوت قبل از فعل متصل و مصوت خود فعل صامت میانجی که در عربی هم مانند نون وقایه همچنین قاعده ای وجود دارد عنصری است الحاقی نه اصلی به وجود میاد در این صورت دو حالت پیش میاد.
1.اگه مصوت های بیان حرکت های غیر ملفوظ بشه صامت میانجی همزه است به صورت الف درمیاد بصورت ام ای است و..
2.اگه مصوت های بلند ا. و. ی . باشد دراین حالت صامت میانجی همان ی است مانند
دانایم دانایی داناست الی ..
آهویم آهویی اهوست و...
خسته ام خسته ای و...
بنابراین الف و ی در افعال ربطی متصل در فارسی جز اصلی فعل نیستند بلکه عناصری الحاقی هستندو صورت دقیق فعل ربطی است به این شکل است:
-م .ی -ست .یم .ید .ند است
و به کار بردن این فعل به صورت ام .ای .است و ایم .اید و اند نادرست است. ولی امروزه ما در کلاس ها به دانش آموزان می گیم.
مطلب دیگه اینکه -ست از ریشه astiy فارسی باستان و -م از ریشه amiy یا miy و ی هم از ahy یا ah در آن زبان گرفته شده است.
منابع
1.فعل بودن و تحول آن در زبان فارسی نوشته دکتر فرشیدورد در مجله وحید شماره هفتم
2.دستور زبان فارسی میانه از نویسنده ای خارجی به نام راستارگویوا ترجمه دکتر ولی اله شادان
3.دستور مفصل نوشته مرحوم دکتر خسرو فرشیدورد.
دوستان به علت مشکل تایپ به جای فتحه از علامت خط تیر-استفاده کرده ام
امیدوارم مفید فایده باشد
خدایی
دهم مهرماه نود هفت
@ferdosesokhan
شش روش مطالعه
1-خواندن بدون نوشتن
👈 روش نادرست مطالعه است . مطالعه فرآيندي فعال و پويا است وبراي نيل به اين هدف بايد از تمام حواس خود براي درك صحيح مطالب استفاده كرد. بايد با چشمان خود مطالب را خواند، بايد در زمان مورد نياز مطالب را بلند بلند ادا كرد و نكات مهم را يادداشت كرد تا هم با مطالب مورد مطالعه درگير شده و حضوري فعال و همه جانبه در يادگيري داشت و هم در هنگام مورد نياز، خصوصا" قبل از امتحان ، بتوان از روي نوشته ها مرور كرد و خيلي سريع مطالب مهم را مجددا" به خاطر سپرد.
2- خط كشيدن زير نكات مهم
👈اين روش شايد نسبت به روش قبلي بهتر است ولي روش كاملي براي مطالعه نيست چرا كه در اين روش بعضي از افراد به جاي آنكه تمركز و توجه بهروي يادگيري و درك مطالب داشته باشند ذهنشان معطوف به خط كشيدن زير نكات مهم مي گردد. حداقل روش صحيح خط كشيدن زير نكات مهم به اين صورت است كه ابتدا مطالب را بخوانند و مفهوم را كاملا" درك كنند و سپس زير نكات مهم خط بكشند نه آنكه در كتاب به دنبال نكات مهم بگردند تا زير آن را خط بكشند.
3- حاشيه نويسي
👈اين روش نسبت به دو روش قبلي بهتر است ولي بازهم روشي كامل براي درك عميق مطالب و خواندن كتب درسي نيست ولي ميتواند براي يادگيري مطالبي كه از اهميتي چندان برخوردار نيستند مورد استفاده قرار گيرد.
4- خلاصهنويسي
👈در اين روش شما مطالب را ميخوانيد و آنچه را كه درك كردهايد بهصورت خلاصه بهروي دفتري يادداشت ميكنيد كه اين روش براي مطالعه مناسب است و از روشهاي قبلي بهتر ميباشد چرا كه در اين روش ابتدا مطالب را درك كرده سپس آنها را يادداشت ميكنيد اما بازهم بهترين روش براي خواندن نيست.
5- كليد برداري
👈كليد برداري روشي بسيار مناسب براي خواندن و نوشتن نكات مهم است. در اين روش شما بعد از درك مطالب، بهصورت كليدي نكات مهم را يادداشت ميكنيد و در واقع كلمه كليدي كوتاهترين، راحتترين ،بهترين و پرمعنيترين كلمهاي است كه با ديدن آن، مفهوم جمله تداعي شده و به خاطر آورده ميشود .
6- خلاقيت و طرح شبكهاي مغز
👈اين روش بهترين شيوه براي يادگيري خصوصا" فراگيري مطالب درسي است. در اين روش شما مطالب را ميخوانيد بعد از درك حقيقي آنها نكات مهم را به زبان خودتان و بهصورت كليدي يادداشت مي كنيد و سپس كلمات كليدي را بهروي طرح شبكهاي مغز مي نويسد (در واقع نوشتههاي خود را به بهترين شكل ممكن سازماندهي ميكنيد و نكات اصلي و فرعي را مشخص مي كنيد) تا در دفعات بعد به جاي دوباره خواني كتاب، فقط به طرح شبكهاي مراجعه كرده و با ديدن كلمات كليدي نوشته شده بهروي طرح شبكه اي مغز ، آنها را خيلي سريع مرور كنيد . اين روش درصد موفقيت تحصيلي شما را تا حدود بسيار زيادي افزايش ميدهد و درس خواندن را بسيار آسان مي كند و بازده مطالعه را افزايش ميدهد.
@ferdosesokhan
1-خواندن بدون نوشتن
👈 روش نادرست مطالعه است . مطالعه فرآيندي فعال و پويا است وبراي نيل به اين هدف بايد از تمام حواس خود براي درك صحيح مطالب استفاده كرد. بايد با چشمان خود مطالب را خواند، بايد در زمان مورد نياز مطالب را بلند بلند ادا كرد و نكات مهم را يادداشت كرد تا هم با مطالب مورد مطالعه درگير شده و حضوري فعال و همه جانبه در يادگيري داشت و هم در هنگام مورد نياز، خصوصا" قبل از امتحان ، بتوان از روي نوشته ها مرور كرد و خيلي سريع مطالب مهم را مجددا" به خاطر سپرد.
2- خط كشيدن زير نكات مهم
👈اين روش شايد نسبت به روش قبلي بهتر است ولي روش كاملي براي مطالعه نيست چرا كه در اين روش بعضي از افراد به جاي آنكه تمركز و توجه بهروي يادگيري و درك مطالب داشته باشند ذهنشان معطوف به خط كشيدن زير نكات مهم مي گردد. حداقل روش صحيح خط كشيدن زير نكات مهم به اين صورت است كه ابتدا مطالب را بخوانند و مفهوم را كاملا" درك كنند و سپس زير نكات مهم خط بكشند نه آنكه در كتاب به دنبال نكات مهم بگردند تا زير آن را خط بكشند.
3- حاشيه نويسي
👈اين روش نسبت به دو روش قبلي بهتر است ولي بازهم روشي كامل براي درك عميق مطالب و خواندن كتب درسي نيست ولي ميتواند براي يادگيري مطالبي كه از اهميتي چندان برخوردار نيستند مورد استفاده قرار گيرد.
4- خلاصهنويسي
👈در اين روش شما مطالب را ميخوانيد و آنچه را كه درك كردهايد بهصورت خلاصه بهروي دفتري يادداشت ميكنيد كه اين روش براي مطالعه مناسب است و از روشهاي قبلي بهتر ميباشد چرا كه در اين روش ابتدا مطالب را درك كرده سپس آنها را يادداشت ميكنيد اما بازهم بهترين روش براي خواندن نيست.
5- كليد برداري
👈كليد برداري روشي بسيار مناسب براي خواندن و نوشتن نكات مهم است. در اين روش شما بعد از درك مطالب، بهصورت كليدي نكات مهم را يادداشت ميكنيد و در واقع كلمه كليدي كوتاهترين، راحتترين ،بهترين و پرمعنيترين كلمهاي است كه با ديدن آن، مفهوم جمله تداعي شده و به خاطر آورده ميشود .
6- خلاقيت و طرح شبكهاي مغز
👈اين روش بهترين شيوه براي يادگيري خصوصا" فراگيري مطالب درسي است. در اين روش شما مطالب را ميخوانيد بعد از درك حقيقي آنها نكات مهم را به زبان خودتان و بهصورت كليدي يادداشت مي كنيد و سپس كلمات كليدي را بهروي طرح شبكهاي مغز مي نويسد (در واقع نوشتههاي خود را به بهترين شكل ممكن سازماندهي ميكنيد و نكات اصلي و فرعي را مشخص مي كنيد) تا در دفعات بعد به جاي دوباره خواني كتاب، فقط به طرح شبكهاي مراجعه كرده و با ديدن كلمات كليدي نوشته شده بهروي طرح شبكه اي مغز ، آنها را خيلي سريع مرور كنيد . اين روش درصد موفقيت تحصيلي شما را تا حدود بسيار زيادي افزايش ميدهد و درس خواندن را بسيار آسان مي كند و بازده مطالعه را افزايش ميدهد.
@ferdosesokhan
مخاطب عام کیست؟
مخاطب عام یک نفر نیست؛ یک جمعیت است، نه تنها در مغازه ها و خیابان ها و خانه ها، بلکه در دانشکده های ادبیات و حتی در یک شب شعر تخصصی و نشست نقد ادبی هم هست، حتی گاهی در گوشه ای از ذهنیتِ مخاطب خاص هم رؤیت شده است.
چه بسیار شاعرانی که در سالهای اولِ شاعری شان استعدادهای شگفتی بودند، اما مخاطب عام دوست داشت از آنها برای سرگرمی خود استفاده کند، بنابرین شروع کرد به تشویق آنها. اصلاً این مخاطب عام مهارتِ خاصی در استعدادیابی و سرکوبِ آن دارد.
حتی می شود گفت افرادی که از شعر و شاعری بیزارند، بیش از مخاطب عام به ادبیات خدمت کرده اند، نمونه اش بسیاری از والدین و نزدیکانِ بعضی شاعران، که با وجود تنفر از شعر و شاعری، چه مصائبی را متحمل شدند و باز هم در جمعیتِ مخاطب عام قرار نگرفتند؛ سوختند و ساختند.
اما همین مخاطب عام است که به راحتی شاعرِ موردعلاقه اش را در بدترین موقعیت تنها می گذارد و می رود پیِ سرگرمی های دیگرش.
واقعاً این مخاطب_عام کیست که هر کاری دوست دارد با ادبیات می کند؟ یکی از عذابها و ریاضت های من در طول سالهای شاعری ام تشویقِ گاه به گاهِ مخاطب عام بوده است؛ که ناچار بودم برای رعایت ادب، از او سپاسگزاری هم بکنم، اما اگر زورم می رسید و دادگاهی بود که به احساسات شاعران رسیدگی می کرد، خوش نداشتم سر به تنش باشد، البته اگر سری داشته باشد...
مریم جعفری آذرمانی
@ferdosesokhan
مخاطب عام یک نفر نیست؛ یک جمعیت است، نه تنها در مغازه ها و خیابان ها و خانه ها، بلکه در دانشکده های ادبیات و حتی در یک شب شعر تخصصی و نشست نقد ادبی هم هست، حتی گاهی در گوشه ای از ذهنیتِ مخاطب خاص هم رؤیت شده است.
چه بسیار شاعرانی که در سالهای اولِ شاعری شان استعدادهای شگفتی بودند، اما مخاطب عام دوست داشت از آنها برای سرگرمی خود استفاده کند، بنابرین شروع کرد به تشویق آنها. اصلاً این مخاطب عام مهارتِ خاصی در استعدادیابی و سرکوبِ آن دارد.
حتی می شود گفت افرادی که از شعر و شاعری بیزارند، بیش از مخاطب عام به ادبیات خدمت کرده اند، نمونه اش بسیاری از والدین و نزدیکانِ بعضی شاعران، که با وجود تنفر از شعر و شاعری، چه مصائبی را متحمل شدند و باز هم در جمعیتِ مخاطب عام قرار نگرفتند؛ سوختند و ساختند.
اما همین مخاطب عام است که به راحتی شاعرِ موردعلاقه اش را در بدترین موقعیت تنها می گذارد و می رود پیِ سرگرمی های دیگرش.
واقعاً این مخاطب_عام کیست که هر کاری دوست دارد با ادبیات می کند؟ یکی از عذابها و ریاضت های من در طول سالهای شاعری ام تشویقِ گاه به گاهِ مخاطب عام بوده است؛ که ناچار بودم برای رعایت ادب، از او سپاسگزاری هم بکنم، اما اگر زورم می رسید و دادگاهی بود که به احساسات شاعران رسیدگی می کرد، خوش نداشتم سر به تنش باشد، البته اگر سری داشته باشد...
مریم جعفری آذرمانی
@ferdosesokhan
به بهانهی بازگشایی نمایشگاه کتاب
📚 سه گروه به کتاب اعتنایی نمیکنند و با کتاب قهرند. به عبارتی دیگر، سه گروه کتاب نمیخوانند:
اول: آنانی که خویش را واصل به حقیقت و دانایی میدانند.
دوم: آنان که اساسا دانایی و معرفت، برایشان امر ناچیز و کم اهمیت است.
سوم: آنانی که هنوز در گرو تامین نیازهای اولیهاند.
آنان که خود را واصل به حقیقت میدانند و آنان که جاهلان به ضرورتِ معرفتاند، در همسایگی یکدیگر خانه دارند. اینان "بیپرسش" میزیند و در وجودشان، فضیلتِ تردید نمیدرخشد. آن که خود را دانای کل و مالک حقیقت مییابد و خویش را بی نیاز از هر نوع دانستن و خواندن میداند، او نیز در نهان، معرفت را بیاهمیت و ناچیز میداند، اما ردایی از یقینِ مشمئزکننده بر جهل خویش میکشد و خود را در پس و پشتِ معرفتی موهوم، پنهان میکند.
خودشیفتگی فرهنگی، دینی و ملی و وهمِ دستیابی به یقین، کتاب را از دست آدمی میگیرد، زیرا شخصی که کتاب میخواند پیشفرض ناگفته و نهفتهای دارد. این که هنوز خود را سالک حقیقت و نه واصل به حقیقت میداند. این که خود را رهرو معرفت و نه مالک معرفت میداند.
پیشفرض او چنین است که تفکر و تامل، کاری است که وظیفهی اخلاقی و معرفتی اوست. برای او فهمیدن، ارزش والا و جایگاهی بلند دارد. اما از کسی که تفکر، اندیشیدن و شناخت برایش مهم نیست، چگونه میتوان خواست که اوقاتی از عمرش را به خواندن بگذراند؟
از آنان که در گیرودار سفره و نان شباند و هنوز در تامین نیازهای اولیهی زندگی درماندهاند، چگونه میتوان انتظار داشت اندیشیدن و معرفت را با اهمیت تلقی کنند و ساعاتی از روز را با کتاب بگذرانند؟
کسانی که در چرخ زمانه اسیرند، درماندگانی که در اسارت نیازهای نخست، برای بقا و زنده ماندن دست و پا میزنند، حتی اگر بخواهند، فرصتی برای دیدار کتاب و زمانی برای تامل نخواهند داشت. اینان در شرایطی دردناک میزیند و در سرنوشت خویش دربند شدهاند.
✅ میزان پایین اهمیت و اعتبارِ کمِ کتاب در سرزمینی که به ابن سینایش مینازد و به دنیا در باب فرهنگ و تمدنش که روزی پرفروغ بود، فخر می فروشد، نشانهی خوبی از این است که عموم اهالی این سرزمین خود را واصلان به حقیقت میدانند.
چنین است که مشاهده میکنیم معرفت، دانش و علم، از بالای آسمانِ ارج و احترام سقوط کرده است و می بینیم حالِ کتاب در این سرزمین خوب نیست. بحرانهای اقتصادی، فقیرتر شدن مردم، دلهرههایی نسبت به آینده و آشوب روانشناختی و هراس، ضربات مهلکتری بر تنِ نیمجانِ کتاب فرود میآورد.
بر این علل بیفزایید، نشر فرهنگ پیروی و تبعیت را که از دو چشمه میجوشد. یکی از سریر قدرت و دیگری از جانب کسانی که خود را یاوران و بلکه متصدیان دین میدانند. حاکمان سیاسی و رهبران مذهبی در کار توسعهی فرهنگِ تقلید، پیروی، کرنش و اطاعتاند. اینان دست معرفت و تفکرِ آزاد را میبندند و بر "پرسش"، برچسب شبهه می زنند و همگان را از آن نهی میکنند. این در حالی است که بذرِ کتاب در زمینِ پرسش و تردید، رشد میکند و گُل میدهد.
سرگشتگان راه معرفت میدانند که یقین، مطلوب دستنایافتنی است و از این رو همیشه و هماره در مقام سالک باقی خواهند ماند. و میدانند کتاب، یکی از مسیرهای ویژه و ضرورتی اجتنابناپذیر برای تقرب به حقیقت است. می دانند که وظیفه دارند جان شان را فربه کنند و مسئولیت دارند که شخصا درونشان را آباد نمایند.
✔️ جامعهی بیکتاب، به تاریکخانهای میماند که در آن، خرافات و جهل حکمرانی میکند. جامعهی بیکتاب، در ظلمتِ تاریخ، گم خواهد شد.
علی زمانیان 1398/02/04
@ferdosesokhan
📚 سه گروه به کتاب اعتنایی نمیکنند و با کتاب قهرند. به عبارتی دیگر، سه گروه کتاب نمیخوانند:
اول: آنانی که خویش را واصل به حقیقت و دانایی میدانند.
دوم: آنان که اساسا دانایی و معرفت، برایشان امر ناچیز و کم اهمیت است.
سوم: آنانی که هنوز در گرو تامین نیازهای اولیهاند.
آنان که خود را واصل به حقیقت میدانند و آنان که جاهلان به ضرورتِ معرفتاند، در همسایگی یکدیگر خانه دارند. اینان "بیپرسش" میزیند و در وجودشان، فضیلتِ تردید نمیدرخشد. آن که خود را دانای کل و مالک حقیقت مییابد و خویش را بی نیاز از هر نوع دانستن و خواندن میداند، او نیز در نهان، معرفت را بیاهمیت و ناچیز میداند، اما ردایی از یقینِ مشمئزکننده بر جهل خویش میکشد و خود را در پس و پشتِ معرفتی موهوم، پنهان میکند.
خودشیفتگی فرهنگی، دینی و ملی و وهمِ دستیابی به یقین، کتاب را از دست آدمی میگیرد، زیرا شخصی که کتاب میخواند پیشفرض ناگفته و نهفتهای دارد. این که هنوز خود را سالک حقیقت و نه واصل به حقیقت میداند. این که خود را رهرو معرفت و نه مالک معرفت میداند.
پیشفرض او چنین است که تفکر و تامل، کاری است که وظیفهی اخلاقی و معرفتی اوست. برای او فهمیدن، ارزش والا و جایگاهی بلند دارد. اما از کسی که تفکر، اندیشیدن و شناخت برایش مهم نیست، چگونه میتوان خواست که اوقاتی از عمرش را به خواندن بگذراند؟
از آنان که در گیرودار سفره و نان شباند و هنوز در تامین نیازهای اولیهی زندگی درماندهاند، چگونه میتوان انتظار داشت اندیشیدن و معرفت را با اهمیت تلقی کنند و ساعاتی از روز را با کتاب بگذرانند؟
کسانی که در چرخ زمانه اسیرند، درماندگانی که در اسارت نیازهای نخست، برای بقا و زنده ماندن دست و پا میزنند، حتی اگر بخواهند، فرصتی برای دیدار کتاب و زمانی برای تامل نخواهند داشت. اینان در شرایطی دردناک میزیند و در سرنوشت خویش دربند شدهاند.
✅ میزان پایین اهمیت و اعتبارِ کمِ کتاب در سرزمینی که به ابن سینایش مینازد و به دنیا در باب فرهنگ و تمدنش که روزی پرفروغ بود، فخر می فروشد، نشانهی خوبی از این است که عموم اهالی این سرزمین خود را واصلان به حقیقت میدانند.
چنین است که مشاهده میکنیم معرفت، دانش و علم، از بالای آسمانِ ارج و احترام سقوط کرده است و می بینیم حالِ کتاب در این سرزمین خوب نیست. بحرانهای اقتصادی، فقیرتر شدن مردم، دلهرههایی نسبت به آینده و آشوب روانشناختی و هراس، ضربات مهلکتری بر تنِ نیمجانِ کتاب فرود میآورد.
بر این علل بیفزایید، نشر فرهنگ پیروی و تبعیت را که از دو چشمه میجوشد. یکی از سریر قدرت و دیگری از جانب کسانی که خود را یاوران و بلکه متصدیان دین میدانند. حاکمان سیاسی و رهبران مذهبی در کار توسعهی فرهنگِ تقلید، پیروی، کرنش و اطاعتاند. اینان دست معرفت و تفکرِ آزاد را میبندند و بر "پرسش"، برچسب شبهه می زنند و همگان را از آن نهی میکنند. این در حالی است که بذرِ کتاب در زمینِ پرسش و تردید، رشد میکند و گُل میدهد.
سرگشتگان راه معرفت میدانند که یقین، مطلوب دستنایافتنی است و از این رو همیشه و هماره در مقام سالک باقی خواهند ماند. و میدانند کتاب، یکی از مسیرهای ویژه و ضرورتی اجتنابناپذیر برای تقرب به حقیقت است. می دانند که وظیفه دارند جان شان را فربه کنند و مسئولیت دارند که شخصا درونشان را آباد نمایند.
✔️ جامعهی بیکتاب، به تاریکخانهای میماند که در آن، خرافات و جهل حکمرانی میکند. جامعهی بیکتاب، در ظلمتِ تاریخ، گم خواهد شد.
علی زمانیان 1398/02/04
@ferdosesokhan
هوم در ایران باستان
هوم نام یکی از ایزدان و نام گیاهی اساطیری است که یشت بیستم اوستا در ستایش آن سروده شده است. در توصیف هوم گفته شده پسر اورمزد و موبدی آسمانی است که مانند موبدان به خدایان فدیه نثار می کند و قربانی شدن آن به نابودی شر می انجامد.
در گاهان نشانی از هوم نیست.
هوم سپید نیز نمادی از گیاهی اساطیری به نام گوکَرَن است که در بُنِ دریای فراخکرت می روید و در فَرَشکَرد (بازسازی جهان) از آن استفاده می شود. در یسنای دهم آمده است از هوم که در البرز کوه می روید، نوشابه ای ساخته می شود که مستی نمی آورد اما شادی و نیرومندی می بخشد.
در هوم یشت از هوم نوشیدنی گیتی افزای و دور دارنده مرگ یاد شده است. در همین یشت هوم را برای درهم شکستن همه دُروجان، دیوان و مردم بدکار فرا می خوانند.
در بُندِهِشن (به معنای آغاز آفرینش) از هوم سرور گیاهان یاد شده است.
در شاهنامه هوم نه گیاه و نه ایزد است. او به شکل پیرمردی پارسا در می آید که افرسیاب تورانی در هنگام گریز دستگیر می کند.
فشردن گیاه هوم و گرفتن عصاره آن شایستخ برترین پادش هاست. چهار نفری که برای نخستین بار این گیاه را فشردند و عصاره آن زل در آوردند همه صاحب پسرانی شایسته شدند. ویوَنگهان صاحب جمشید، آبتین صاحب فریدون، سِریت صاحب گَرشاسپ و پورشسب صاحب زرتشت شدند.
امروزه درباره اینکه هوم اساطیری دقیقاً چه گیاهی است، توافقی وجود ندارد، اما قوی ترین حدس آن است این گیاه که در دین زرتشتی از تقدس فراوانی برخوردار بوده باید گیاهی از خانواده افدرا یا افدرین باشد که در ساخت بسیاری از داروها استفاده می شود. مرادی غیاث آبادی نام علمی هوم را Ephedra major Host دانسته است و در مقاله ای به نامهای محلی این گیاه در ایران اشاره کرده است. با این همه هنوز به تحقیق و صد در صد نمی توانیم ماهیت این گیاه محبوب در ایران باستان را مشخص کنیم.
#اساطیر_ملل
#ایران
#ایزدان
#هوم
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیران متوسطه
@ferdosesokhan
هوم نام یکی از ایزدان و نام گیاهی اساطیری است که یشت بیستم اوستا در ستایش آن سروده شده است. در توصیف هوم گفته شده پسر اورمزد و موبدی آسمانی است که مانند موبدان به خدایان فدیه نثار می کند و قربانی شدن آن به نابودی شر می انجامد.
در گاهان نشانی از هوم نیست.
هوم سپید نیز نمادی از گیاهی اساطیری به نام گوکَرَن است که در بُنِ دریای فراخکرت می روید و در فَرَشکَرد (بازسازی جهان) از آن استفاده می شود. در یسنای دهم آمده است از هوم که در البرز کوه می روید، نوشابه ای ساخته می شود که مستی نمی آورد اما شادی و نیرومندی می بخشد.
در هوم یشت از هوم نوشیدنی گیتی افزای و دور دارنده مرگ یاد شده است. در همین یشت هوم را برای درهم شکستن همه دُروجان، دیوان و مردم بدکار فرا می خوانند.
در بُندِهِشن (به معنای آغاز آفرینش) از هوم سرور گیاهان یاد شده است.
در شاهنامه هوم نه گیاه و نه ایزد است. او به شکل پیرمردی پارسا در می آید که افرسیاب تورانی در هنگام گریز دستگیر می کند.
فشردن گیاه هوم و گرفتن عصاره آن شایستخ برترین پادش هاست. چهار نفری که برای نخستین بار این گیاه را فشردند و عصاره آن زل در آوردند همه صاحب پسرانی شایسته شدند. ویوَنگهان صاحب جمشید، آبتین صاحب فریدون، سِریت صاحب گَرشاسپ و پورشسب صاحب زرتشت شدند.
امروزه درباره اینکه هوم اساطیری دقیقاً چه گیاهی است، توافقی وجود ندارد، اما قوی ترین حدس آن است این گیاه که در دین زرتشتی از تقدس فراوانی برخوردار بوده باید گیاهی از خانواده افدرا یا افدرین باشد که در ساخت بسیاری از داروها استفاده می شود. مرادی غیاث آبادی نام علمی هوم را Ephedra major Host دانسته است و در مقاله ای به نامهای محلی این گیاه در ایران اشاره کرده است. با این همه هنوز به تحقیق و صد در صد نمی توانیم ماهیت این گیاه محبوب در ایران باستان را مشخص کنیم.
#اساطیر_ملل
#ایران
#ایزدان
#هوم
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیران متوسطه
@ferdosesokhan
✅ راه های تقویت حافظه برای درس خواندن
🎯 هرچه میخوانید را ملکه ذهنتان کنید.
✍️ بعضیها بارها و بارها درسی را میخوانند و تکرار میکنند، ولی در پایان، نتیجهی خوبی نمیگیرند و در مقابل بعضی دیگر، با وجود اینکه وقت و انرژی کمتری برای درس خواندن صرف میکنند، نتیجهی بسیار بهتری به دست میآورند. کیفیت درس خواندن بسیار مهمتر از کمیت و مقدار آن است و هر دانشآموز یا دانشجو باید با روشهای درست درس خواندن آشنا باشد تا در امتحانات، نتایج بهتری کسب کند. در اینجا با مروری بر راه های تقویت حافظه برای درس خواندن، به بیانِ بهترین راههای کمک به مغز، برای به خاطر سپردنِ سریعتر و آسانترِ اطلاعات و در نهایت، داشتنِ عملکرد بهتری در امتحانات، پرداخته شده است.
۱. پیش از امتحان، قدم بزنید.
۲. مطالب را با صدای بلند بخوانید.
۳. به خودتان جایزه بدهید.
۴. چیزهایی را که یاد گرفتهاید به دیگران آموزش بدهید.
۵. ارتباطهای ذهنی یا نقشه ذهنی ایجاد کنید.
۶. نمودار و شکل رسم کنید.
۷. از سریعترین فونتها استفاده کنید.
۸. سایتهایی که حواستان را پرت میکنند مسدود کنید.
۹. فیلم مستندی مرتبط با موضوع درستان تماشا کنید.
۱۰. مانند فردی حرفهای در گوگل جستجو کنید.
۱۱. از فلشکارت استفاده کنید.
۱۲. به طور منظم میان درس خواندن، استراحت کنید.
۱۳. به موسیقیِ خوب گوش بدهید.
۱۴. مکان درس خواندن را تغییر دهید.
۱۵. #تمرین، تمرین و تمرین کنید.
۱۶. شب قبل از امتحان، بیدار نمانید.
۱۷. راههای جدید یادگیری را کشف کنید.
۱۸. برای بهبود عملکرد حافظه، از عطر یا آدامس استفاده کنید.
۱۹. گروهی درس بخوانید.
۲۰. مراقبه کنید.
@ferdosesokhan
🎯 هرچه میخوانید را ملکه ذهنتان کنید.
✍️ بعضیها بارها و بارها درسی را میخوانند و تکرار میکنند، ولی در پایان، نتیجهی خوبی نمیگیرند و در مقابل بعضی دیگر، با وجود اینکه وقت و انرژی کمتری برای درس خواندن صرف میکنند، نتیجهی بسیار بهتری به دست میآورند. کیفیت درس خواندن بسیار مهمتر از کمیت و مقدار آن است و هر دانشآموز یا دانشجو باید با روشهای درست درس خواندن آشنا باشد تا در امتحانات، نتایج بهتری کسب کند. در اینجا با مروری بر راه های تقویت حافظه برای درس خواندن، به بیانِ بهترین راههای کمک به مغز، برای به خاطر سپردنِ سریعتر و آسانترِ اطلاعات و در نهایت، داشتنِ عملکرد بهتری در امتحانات، پرداخته شده است.
۱. پیش از امتحان، قدم بزنید.
۲. مطالب را با صدای بلند بخوانید.
۳. به خودتان جایزه بدهید.
۴. چیزهایی را که یاد گرفتهاید به دیگران آموزش بدهید.
۵. ارتباطهای ذهنی یا نقشه ذهنی ایجاد کنید.
۶. نمودار و شکل رسم کنید.
۷. از سریعترین فونتها استفاده کنید.
۸. سایتهایی که حواستان را پرت میکنند مسدود کنید.
۹. فیلم مستندی مرتبط با موضوع درستان تماشا کنید.
۱۰. مانند فردی حرفهای در گوگل جستجو کنید.
۱۱. از فلشکارت استفاده کنید.
۱۲. به طور منظم میان درس خواندن، استراحت کنید.
۱۳. به موسیقیِ خوب گوش بدهید.
۱۴. مکان درس خواندن را تغییر دهید.
۱۵. #تمرین، تمرین و تمرین کنید.
۱۶. شب قبل از امتحان، بیدار نمانید.
۱۷. راههای جدید یادگیری را کشف کنید.
۱۸. برای بهبود عملکرد حافظه، از عطر یا آدامس استفاده کنید.
۱۹. گروهی درس بخوانید.
۲۰. مراقبه کنید.
@ferdosesokhan
خصوصیات روانی بلاک کردن در فضای مجازی
در دانشگاه از زبان دانشجوهایم، در دفتر مشاوره از زبان مراجعه کنندگان و در محیط اطراف از زبان نزدیکان، بارها درباره ارتباطاتشان و “بلاک” کردن شنیده ام. اغلب آنها به عنوان امری بدیهی و طبیعی در روابط مجازیشان از بلاک کردن نام می برند. به نظر می رسد این عمل کم کم تبدیل به امری رایج و یک سنت رفتاری فراگیر در روابط مجازی مردم شده است. الگویی که بر توسعه یافتگی شخصیت فرد و نهایتا جامعه ایران تاثیرات عمیق دارد.
اما چند نکته؛
۱. شبکه های ارتباطی بشر چندین نسل را پشت سر نهاده اند. از شبکه های ارتباطی اولیه که به تمدنهای ابتدایی باز می گردد تا نسلهای جدیدتر ارتباطی که منبعث از انقلاب صنعتی بوده است. شبکه های اجتماعی مبتنی بر اینترنت آخرین این نسلها هستند. نوع و لوازم ارتباطی هم در این شبکه ها خاص خود است. از جمله این امکانات بلاک کردن است. امکانی که به واسطه آن مخاطب قادر نخواهد بود پیامی ارسال کند و تماسی برقرار نماید.
۲. هابرماس جامعه شناس آلمانی در نظریه معروفش -کنش ارتباطی- درباره ضرورت ارتباط و تبادلات عقل ارتباطی صحبت می کند تا به واسطه آن جهان آزادتری رقم بخورد. بر این نظرم که هابرماس بر نقطه مهمی انگشت نهاده است.
درواقع ارتباط در نفس خودش تکامل زاست. تحقیقات رفتارشناسی نشان داده است که ارتباط در توسعه شخصیت انسانی و نیز ساختارهای اجتماعی عامل زیربنایی است.
۳. بخشی از بلاک کردن ها در رابطه با افراد ناشناس در گروههای مختلف رخ می دهد که دلایلش مزاحمت، پیامهای اسپم یا اهانت امیز است. بلاک این موارد معقول و موجه است مانند جهان واقعی که در مواجهه با مزاحمت خیابانی یا دعوا و فحاشی، ترجیحا صحنه را ترک می کنیم و اینگونه فرد را از لیست ارتباطیمان حذف می نماییم.
اما موارد دیگر بلاک شامل آزارهای مذکور نیست. این موارد درباره آشناها، تفاوتهای فکری و روابط عاطفی رخ می دهد که یا به پایان رسیده و یا انکه اختلاف نظری در گرفته است.
۴. کسی که یک آشنا را حسب اختلاف نظر یا تضادی ذهنی بلاک می کند درون خود دچار نوعی استیصال و درماندگی است اگر چه بدان واقف نباشد. در واقع این نوع بلاک دلیل ناتوانی استدلالی یا شخصیتی فرد است. لذا فرار می کند. کانال ارتباطی را قطع می کند. به لحاظ روانی از ارتباط می هراسد. احساس ضعف دارد و از طریق بلاک می خواهد حس ضعفش را مخفی یا جبران نماید. خشم به عنوان عامل عمده در اینجا فعال است و آدمی را به منتها الیه ناتوانی و تصمیم نادرست هدایت می کند.
۵. در موارد عاطفی نیز صحیحتر است بجای بلاک، “خداحافظی” کنیم. اگرچه زخمهای عاطفی به عدم تعادل می انجامد و بازیابی تعادل بعضا ماهها زمان می برد و معقول عمل کردن سختتر است. بااینحال در این موارد هم می توانید پاسخ ندهید بدون آنکه بلاک کنید. بلاک همواره نوعی حمله یا نوعی اهانت به طرف مقابل است. اهانت هم محصول ضعف درونی خود آدمی است. سزاوار است به حرمت لحظات مشترک پیشین، به سمت اهانت حرکت نکنید.
۶. در یک جمع بندی می توان بیان داشت “انسانهای توسعه یافته” دارای عزت نفس و متانت فکری هستند و از شخصیتی توانمند و محترم برخوردار می باشند. آنها در رنجشها، در اختلافات و تفاوتها به سمت حذف مخاطب نمی روند. رنجیده می شوند اما وزن خویش را حفظ می کنند. دیگری را بلاک نمی نمایند.
دکتر عباس نعیمی جورشری (جامعه شناس)
@ferdosesokhan
در دانشگاه از زبان دانشجوهایم، در دفتر مشاوره از زبان مراجعه کنندگان و در محیط اطراف از زبان نزدیکان، بارها درباره ارتباطاتشان و “بلاک” کردن شنیده ام. اغلب آنها به عنوان امری بدیهی و طبیعی در روابط مجازیشان از بلاک کردن نام می برند. به نظر می رسد این عمل کم کم تبدیل به امری رایج و یک سنت رفتاری فراگیر در روابط مجازی مردم شده است. الگویی که بر توسعه یافتگی شخصیت فرد و نهایتا جامعه ایران تاثیرات عمیق دارد.
اما چند نکته؛
۱. شبکه های ارتباطی بشر چندین نسل را پشت سر نهاده اند. از شبکه های ارتباطی اولیه که به تمدنهای ابتدایی باز می گردد تا نسلهای جدیدتر ارتباطی که منبعث از انقلاب صنعتی بوده است. شبکه های اجتماعی مبتنی بر اینترنت آخرین این نسلها هستند. نوع و لوازم ارتباطی هم در این شبکه ها خاص خود است. از جمله این امکانات بلاک کردن است. امکانی که به واسطه آن مخاطب قادر نخواهد بود پیامی ارسال کند و تماسی برقرار نماید.
۲. هابرماس جامعه شناس آلمانی در نظریه معروفش -کنش ارتباطی- درباره ضرورت ارتباط و تبادلات عقل ارتباطی صحبت می کند تا به واسطه آن جهان آزادتری رقم بخورد. بر این نظرم که هابرماس بر نقطه مهمی انگشت نهاده است.
درواقع ارتباط در نفس خودش تکامل زاست. تحقیقات رفتارشناسی نشان داده است که ارتباط در توسعه شخصیت انسانی و نیز ساختارهای اجتماعی عامل زیربنایی است.
۳. بخشی از بلاک کردن ها در رابطه با افراد ناشناس در گروههای مختلف رخ می دهد که دلایلش مزاحمت، پیامهای اسپم یا اهانت امیز است. بلاک این موارد معقول و موجه است مانند جهان واقعی که در مواجهه با مزاحمت خیابانی یا دعوا و فحاشی، ترجیحا صحنه را ترک می کنیم و اینگونه فرد را از لیست ارتباطیمان حذف می نماییم.
اما موارد دیگر بلاک شامل آزارهای مذکور نیست. این موارد درباره آشناها، تفاوتهای فکری و روابط عاطفی رخ می دهد که یا به پایان رسیده و یا انکه اختلاف نظری در گرفته است.
۴. کسی که یک آشنا را حسب اختلاف نظر یا تضادی ذهنی بلاک می کند درون خود دچار نوعی استیصال و درماندگی است اگر چه بدان واقف نباشد. در واقع این نوع بلاک دلیل ناتوانی استدلالی یا شخصیتی فرد است. لذا فرار می کند. کانال ارتباطی را قطع می کند. به لحاظ روانی از ارتباط می هراسد. احساس ضعف دارد و از طریق بلاک می خواهد حس ضعفش را مخفی یا جبران نماید. خشم به عنوان عامل عمده در اینجا فعال است و آدمی را به منتها الیه ناتوانی و تصمیم نادرست هدایت می کند.
۵. در موارد عاطفی نیز صحیحتر است بجای بلاک، “خداحافظی” کنیم. اگرچه زخمهای عاطفی به عدم تعادل می انجامد و بازیابی تعادل بعضا ماهها زمان می برد و معقول عمل کردن سختتر است. بااینحال در این موارد هم می توانید پاسخ ندهید بدون آنکه بلاک کنید. بلاک همواره نوعی حمله یا نوعی اهانت به طرف مقابل است. اهانت هم محصول ضعف درونی خود آدمی است. سزاوار است به حرمت لحظات مشترک پیشین، به سمت اهانت حرکت نکنید.
۶. در یک جمع بندی می توان بیان داشت “انسانهای توسعه یافته” دارای عزت نفس و متانت فکری هستند و از شخصیتی توانمند و محترم برخوردار می باشند. آنها در رنجشها، در اختلافات و تفاوتها به سمت حذف مخاطب نمی روند. رنجیده می شوند اما وزن خویش را حفظ می کنند. دیگری را بلاک نمی نمایند.
دکتر عباس نعیمی جورشری (جامعه شناس)
@ferdosesokhan
توصيه هاي زیگموند فرويد به دخترش آنا
زمانی که زیگموند فروید(بزرگترین روانشناس دنیا) آنا دختر 16 ساله خود را ترک می کرد تا وی استقلال زندگی پیدا کند، تنها 40 نکته به او گوشزد کرد و به گفته خود آنا با اجرای این 40 نکته وی توانست با ایجاد آرامش در خود، در سن 28 سالگی بزرگترین نظریه پرداز روانشناسی شخصیت زمان خود شود. این 40 نکته از این قرار است.
آنای عزیزم زندگی تو میتواند به زیبایی رویاهایت باشد.
فقط باید باور داشته باشی که میتوانی کارهای سادهای انجام بدی.
هر روز این 40 نکته را به کار بگیرود لذت ببر.
🔹سلامتی:
1- آب فراوان بنوش.
2- مثل یک پادشاه صبحانه، مثل یک شاهزاده ناهار و مثل یک گدا شام بخور.
3- بیشتر از سبزیجات استفاده کن.
4- بااین 3 تا E زندگی کن:
Energy (انرژی)
Enthusiasm (شور و اشتیاق)
Empathy (دلسوزی و همدلی)
5- از ورزش کمک بگیر.
6- بیشتر بازی کن.
7- بیشتر از سال گذشته کتاب بخوان؛
8- روزانه 10 دقیقه سکوت کن و به تفکر بپرداز.
9- 7 ساعت بخواب.
10- هر روز 10 تا 30 دقیقه پیادهروی کن و در حین پیادهروی، لبخند بزن.
🔸شخصیت:
11- زندگی خود را با هیچ کسی مقایسه نکن: تو نمیدانی که بین آنها چه میگذرد.
12- افکار منفی نداشته باش، در عوض انرژی خود را صرف امور مثبت کن.
13- بیش از حد توان خود کاری انجام نده.
14- خیلی خود را جدی نگیر.
15- انرژی خود را صرف فضولی در امور دیگران نکن.
16- وقتی بیدار هستی بیشتر خیالپردازی کن.
17- حسادت یعنی اتلاف وقت، تو هر چه را که باید داشته باشی، داری.
18- گذشته را فراموش کن.. اشتباهات گذشته شریک زندگی خود را به یادش نیار. این کار آرامش زمان حال تو را از بین میبرد.
19- زندگی کوتاهتر از این است که از دیگران متنفر باشی. نسبت به دیگران تنفر نداشته باش.
20- با گذشته خود رفیق باش تا زمان حال خود را خراب نکنی.
21- هیچ کس مسئول خوشحال کردن تو نیست، مگر خود تو.
22- بدان که زندگی مدرسهای است که باید در آن چیزهایی بیاموزی. مشکلات قسمتی از برنامه درسی هستند و به مانند کلاس جبر میباشند.
23- بیشتر بخند و لبخند بزن.
24- مجبور نیستی که در هر بحثی برنده شوی. زمانی هم مخالفت وجود دارد.
🔹جامعه:
25- گهگاهی به خانواده و اقوام خود زنگ بزن.
26- هر روز یک چیز خوب به دیگران ببخش.
27- خطای هر کسی را به خاطر هر چیزی ببخش.
28- زمانی را با افراد بالای 70 سال و زیر 6 سال بگذران.
29- سعی کن حداقل هر روز به 3 نفر لبخند بزنی.
30- اینکه دیگران راجع به تو چه فکری میکنند، به تو مربوط نیست.
31- زمان بیماری شغل تو به کمک تو نمیآید، بلکه دوستان تو به تو مدد میرسانند، پس با آنها در ارتباط باش.
🔸زندگی:
32- کارهای مثبت انجام بده.
33- از هر چیز غیر مفید، زشت یا ناخوشی دوری بجوی.
34- عشق درمانگر هر چیزی است.
35- هر موقعیتی چه خوب یا بد، گذرا است.
36- مهم نیست که چه احساسی داری، باید به پا خیزی، لباس خود را به تن کرده و در جامعه حضور پیدا کنی.
37- مطمئن باش که بهترین هم میآید.
38- همین که صبح از خواب بیدار میشوی، باید از خدای خود شاكر باشي.
39- بخش عمده درون تو شاد است، بنابراین خوشحال باش.
آخرین اما نه کماهمیتترین:
40- کمک کن تا پیامهای مثبت همیشه در جهان جاری باشد و بازتاب آنرا در زندگیت ببین.
@gword1
@ferdosesokhan
زمانی که زیگموند فروید(بزرگترین روانشناس دنیا) آنا دختر 16 ساله خود را ترک می کرد تا وی استقلال زندگی پیدا کند، تنها 40 نکته به او گوشزد کرد و به گفته خود آنا با اجرای این 40 نکته وی توانست با ایجاد آرامش در خود، در سن 28 سالگی بزرگترین نظریه پرداز روانشناسی شخصیت زمان خود شود. این 40 نکته از این قرار است.
آنای عزیزم زندگی تو میتواند به زیبایی رویاهایت باشد.
فقط باید باور داشته باشی که میتوانی کارهای سادهای انجام بدی.
هر روز این 40 نکته را به کار بگیرود لذت ببر.
🔹سلامتی:
1- آب فراوان بنوش.
2- مثل یک پادشاه صبحانه، مثل یک شاهزاده ناهار و مثل یک گدا شام بخور.
3- بیشتر از سبزیجات استفاده کن.
4- بااین 3 تا E زندگی کن:
Energy (انرژی)
Enthusiasm (شور و اشتیاق)
Empathy (دلسوزی و همدلی)
5- از ورزش کمک بگیر.
6- بیشتر بازی کن.
7- بیشتر از سال گذشته کتاب بخوان؛
8- روزانه 10 دقیقه سکوت کن و به تفکر بپرداز.
9- 7 ساعت بخواب.
10- هر روز 10 تا 30 دقیقه پیادهروی کن و در حین پیادهروی، لبخند بزن.
🔸شخصیت:
11- زندگی خود را با هیچ کسی مقایسه نکن: تو نمیدانی که بین آنها چه میگذرد.
12- افکار منفی نداشته باش، در عوض انرژی خود را صرف امور مثبت کن.
13- بیش از حد توان خود کاری انجام نده.
14- خیلی خود را جدی نگیر.
15- انرژی خود را صرف فضولی در امور دیگران نکن.
16- وقتی بیدار هستی بیشتر خیالپردازی کن.
17- حسادت یعنی اتلاف وقت، تو هر چه را که باید داشته باشی، داری.
18- گذشته را فراموش کن.. اشتباهات گذشته شریک زندگی خود را به یادش نیار. این کار آرامش زمان حال تو را از بین میبرد.
19- زندگی کوتاهتر از این است که از دیگران متنفر باشی. نسبت به دیگران تنفر نداشته باش.
20- با گذشته خود رفیق باش تا زمان حال خود را خراب نکنی.
21- هیچ کس مسئول خوشحال کردن تو نیست، مگر خود تو.
22- بدان که زندگی مدرسهای است که باید در آن چیزهایی بیاموزی. مشکلات قسمتی از برنامه درسی هستند و به مانند کلاس جبر میباشند.
23- بیشتر بخند و لبخند بزن.
24- مجبور نیستی که در هر بحثی برنده شوی. زمانی هم مخالفت وجود دارد.
🔹جامعه:
25- گهگاهی به خانواده و اقوام خود زنگ بزن.
26- هر روز یک چیز خوب به دیگران ببخش.
27- خطای هر کسی را به خاطر هر چیزی ببخش.
28- زمانی را با افراد بالای 70 سال و زیر 6 سال بگذران.
29- سعی کن حداقل هر روز به 3 نفر لبخند بزنی.
30- اینکه دیگران راجع به تو چه فکری میکنند، به تو مربوط نیست.
31- زمان بیماری شغل تو به کمک تو نمیآید، بلکه دوستان تو به تو مدد میرسانند، پس با آنها در ارتباط باش.
🔸زندگی:
32- کارهای مثبت انجام بده.
33- از هر چیز غیر مفید، زشت یا ناخوشی دوری بجوی.
34- عشق درمانگر هر چیزی است.
35- هر موقعیتی چه خوب یا بد، گذرا است.
36- مهم نیست که چه احساسی داری، باید به پا خیزی، لباس خود را به تن کرده و در جامعه حضور پیدا کنی.
37- مطمئن باش که بهترین هم میآید.
38- همین که صبح از خواب بیدار میشوی، باید از خدای خود شاكر باشي.
39- بخش عمده درون تو شاد است، بنابراین خوشحال باش.
آخرین اما نه کماهمیتترین:
40- کمک کن تا پیامهای مثبت همیشه در جهان جاری باشد و بازتاب آنرا در زندگیت ببین.
@gword1
@ferdosesokhan
آدیداس، نام اول و آخر پوشاک ورزشی
آدیداس امروزه نه فقط برای ورزشكاران و علاقه مندان به ورزش، بلكه برای اشخاص دیگر به عنوان استاندارد كیفیت لباس و تجهیزات ورزشی شناخته میشود. شاید امروزه نام و علامت آدیداس برای كسی نا آشنا نباشد؛ نام و علامتی كه هر كسی را ناخودآگاه به یاد ورزش میاندازد، اما اینكه این علامت و نام چه مفهومی دارد و از كجا آمده، برای اكثر ما سوال است.
در سال ۱۹۲۰ آدولف داسلر جوان ۲۰ساله آلمانی شروع به ساخت كفشهای ورزشی كرد و کوشید كفشهایی زیبا و با كیفیت تولید كند.
پس از استقبال خوب و شناخته شدن محصولات او، آدولف به فكر ثبت شركت و پیدا كردن نامی برای محصولات خود افتاد. چون خانواده و دوستان، او را آدی (Adi) صدا میكردند او از كلمه Adi و سه حرف از نام خانوادگی خود استفاده كرد و نام Adidas را برای شركت و محصولات خود برگزید.
او همچنین برای محصولات خود كه در آن زمان فقط كفشهای ورزشی بودند، لوگویی را طراحی كرد. شركت آدیداس و لوگوی آن در سال ۱۹۴۸ به ثبت رسیدند. چندی بعد او به فكر گسترش شركت خود افتاد و محصولات خود را فقط به ارائه كفش ورزشی محدود نكرد. لباسها و گرمكنهای ورزشی نیز به محصولات آدیداس اضافه شدند.
سپس آدیداس تجهیزات ورزشی مانند توپ و راكت را نیز تولید كرد. با گسترش محصولات آدیداس، آدولف داسلر علامت جدیدی برای شركت و محصولات خود انتخاب كرد. این علامت از شكل كلی كفش گرفته شده بود. علامت جدید دارای سه نوار از كوتاه به بلند بود.
چون آدولف نام آدیداس را از كلمه اول نام كوچك و سه حرف نام بزرگ خود برگزیده بود، پس انتخاب تعداد سه نوار نیز همین ایده را برای او به همراه داشت. آدی داسلر سعی كرد از طراحان با سلیقه و حرفهای لباس استفاده كند. كیفیت و زیبایی همیشه شعار او و همكارانش بود.
در سال ۱۹۷۲ آدی و همكارانش به این نتیجه رسیدند كه تغییری در لوگوی آدیداس ایجاد کنند. چون همان سال مسابقات المپیك در شهر مونیخ برگزار میشد، آنها از المپیك ایده گرفتند. در لوگوی جدید ۳برگ - كه نشانه سه قاره شركتكننده در المپیك بود - دركنار هم قرار گرفتند. سه خط نیز از پایین این برگها عبور میكرد.
یك سال بعد آدیداس علامت خود و آرم سه نوار را ثبت بینالمللی كرد. داسلر با نوآوریهای پیوسته و پایبندی به طراحی کفشهای مناسب برای ورزشهای مختلف، توانست آدیداس را پیشاپیش دیگران قرار دهد.
مثلاً در زمینه فوتبال داسلر متوجه شد که اگر زمین مرطوب باشد، کفشهای معمولی فوتبال کارایی کافی ندارد، بنابراین به فکر افتاد به کف کفشها، میخهای مخصوصی اضافه کند که به فوتبالیستها کنترل و دقت عمل بیشتری بدهد و با همین کفشهای جدید بود که تیم آلمان در جامجهانی 1954 به مقام قهرمانی رسید.
آدولف داسلر درسن ۷۸ سالگی یعنی در سال ۱۹۷۸ درگذشت و سهام این شركت برای پسر و خانوادهاش باقی ماند، اما در سال ۱۹۸۹ خانواده داسلر از شركت بیرون رفتند و آدیداس به یك شركت «سهامی عام» به نام adidas- Solomon تبدیل شد.
آدیداس در سال 1995 مانند بسیاری دیگر از برندهای موفق که ورود به دوران مدرن را با ارائه سهام در بازار بورس تجربه کردند، سهام خود را در بازار بورس فرانکفورت و پاریس عرضه کرد.
امروزه آدیداس در اكثر كشورهای دنیا دارای شعبه و نمایندگی است. كارمندان این شركت بیش از ۱۳هزار نفر هستند. آدیداس در اكثر رقابتها و تورنمنتهای معتبر جهانی مانند المپیك به عنوان یكی از حامیان اصلی حضور دارد. آرم كنونی این شركت، دومین آرمی است كه آدولف طراحی كرده بود، با این تفاوت كه زیر آن، نوشته adidas نیز وجود دارد.
ادغام آدیداس با ریبوک در سال 2006 را میتوان فصل جدیدی در تاریخ آدیداس دانست. ادغام این دو برند مطرح با یکدیگر به شرکت این فرصت را میدهد که با ایجاد ویژگیهای مکمل در این دو برند به بازار گستردهتری دست یابد و توانایی ارائه محصولات متنوعتری را داشته باشد.
@golaroos
@ferdosesokhan
آدیداس امروزه نه فقط برای ورزشكاران و علاقه مندان به ورزش، بلكه برای اشخاص دیگر به عنوان استاندارد كیفیت لباس و تجهیزات ورزشی شناخته میشود. شاید امروزه نام و علامت آدیداس برای كسی نا آشنا نباشد؛ نام و علامتی كه هر كسی را ناخودآگاه به یاد ورزش میاندازد، اما اینكه این علامت و نام چه مفهومی دارد و از كجا آمده، برای اكثر ما سوال است.
در سال ۱۹۲۰ آدولف داسلر جوان ۲۰ساله آلمانی شروع به ساخت كفشهای ورزشی كرد و کوشید كفشهایی زیبا و با كیفیت تولید كند.
پس از استقبال خوب و شناخته شدن محصولات او، آدولف به فكر ثبت شركت و پیدا كردن نامی برای محصولات خود افتاد. چون خانواده و دوستان، او را آدی (Adi) صدا میكردند او از كلمه Adi و سه حرف از نام خانوادگی خود استفاده كرد و نام Adidas را برای شركت و محصولات خود برگزید.
او همچنین برای محصولات خود كه در آن زمان فقط كفشهای ورزشی بودند، لوگویی را طراحی كرد. شركت آدیداس و لوگوی آن در سال ۱۹۴۸ به ثبت رسیدند. چندی بعد او به فكر گسترش شركت خود افتاد و محصولات خود را فقط به ارائه كفش ورزشی محدود نكرد. لباسها و گرمكنهای ورزشی نیز به محصولات آدیداس اضافه شدند.
سپس آدیداس تجهیزات ورزشی مانند توپ و راكت را نیز تولید كرد. با گسترش محصولات آدیداس، آدولف داسلر علامت جدیدی برای شركت و محصولات خود انتخاب كرد. این علامت از شكل كلی كفش گرفته شده بود. علامت جدید دارای سه نوار از كوتاه به بلند بود.
چون آدولف نام آدیداس را از كلمه اول نام كوچك و سه حرف نام بزرگ خود برگزیده بود، پس انتخاب تعداد سه نوار نیز همین ایده را برای او به همراه داشت. آدی داسلر سعی كرد از طراحان با سلیقه و حرفهای لباس استفاده كند. كیفیت و زیبایی همیشه شعار او و همكارانش بود.
در سال ۱۹۷۲ آدی و همكارانش به این نتیجه رسیدند كه تغییری در لوگوی آدیداس ایجاد کنند. چون همان سال مسابقات المپیك در شهر مونیخ برگزار میشد، آنها از المپیك ایده گرفتند. در لوگوی جدید ۳برگ - كه نشانه سه قاره شركتكننده در المپیك بود - دركنار هم قرار گرفتند. سه خط نیز از پایین این برگها عبور میكرد.
یك سال بعد آدیداس علامت خود و آرم سه نوار را ثبت بینالمللی كرد. داسلر با نوآوریهای پیوسته و پایبندی به طراحی کفشهای مناسب برای ورزشهای مختلف، توانست آدیداس را پیشاپیش دیگران قرار دهد.
مثلاً در زمینه فوتبال داسلر متوجه شد که اگر زمین مرطوب باشد، کفشهای معمولی فوتبال کارایی کافی ندارد، بنابراین به فکر افتاد به کف کفشها، میخهای مخصوصی اضافه کند که به فوتبالیستها کنترل و دقت عمل بیشتری بدهد و با همین کفشهای جدید بود که تیم آلمان در جامجهانی 1954 به مقام قهرمانی رسید.
آدولف داسلر درسن ۷۸ سالگی یعنی در سال ۱۹۷۸ درگذشت و سهام این شركت برای پسر و خانوادهاش باقی ماند، اما در سال ۱۹۸۹ خانواده داسلر از شركت بیرون رفتند و آدیداس به یك شركت «سهامی عام» به نام adidas- Solomon تبدیل شد.
آدیداس در سال 1995 مانند بسیاری دیگر از برندهای موفق که ورود به دوران مدرن را با ارائه سهام در بازار بورس تجربه کردند، سهام خود را در بازار بورس فرانکفورت و پاریس عرضه کرد.
امروزه آدیداس در اكثر كشورهای دنیا دارای شعبه و نمایندگی است. كارمندان این شركت بیش از ۱۳هزار نفر هستند. آدیداس در اكثر رقابتها و تورنمنتهای معتبر جهانی مانند المپیك به عنوان یكی از حامیان اصلی حضور دارد. آرم كنونی این شركت، دومین آرمی است كه آدولف طراحی كرده بود، با این تفاوت كه زیر آن، نوشته adidas نیز وجود دارد.
ادغام آدیداس با ریبوک در سال 2006 را میتوان فصل جدیدی در تاریخ آدیداس دانست. ادغام این دو برند مطرح با یکدیگر به شرکت این فرصت را میدهد که با ایجاد ویژگیهای مکمل در این دو برند به بازار گستردهتری دست یابد و توانایی ارائه محصولات متنوعتری را داشته باشد.
@golaroos
@ferdosesokhan
وســواس، مـوشـکافی و دقـت بســیار فردوســی در نظـم و تـدوین شــاهنامه
ساختارِ استوارِ غالب داستانهای شاهنامه و تلفیق وحدت مند و منظم آنها در مجموعه ای واحد غیر از «لطف سخن خداداد» فردوسی (استعداد ذاتی) ناشی از وسواس و دقت بسیار او در نظم و تدوین اثرش نیز هست. توضیح اینکه اگر مدت زمان سرودن شاهنامه را با شمارِ بیتهای آن بسنجیم، خواهیم دید که فردوسی - صرف نظر از روزهایی که به دلایلی کار نکرده و نیز روز / روزهایی که احتمالا بیتهای بیشتری سروده - هر روز تقریبا پنج بیت سروده است و این - باز تأکید می شود که با نادیده گرفتن همه اِستثناها و احتمالات - اَندازه وسواس و تأمل او را در نظم شاهنامه نشان می دهد. حتی اگر با در نظر گرفتنِ همهٔ جوانب احتمالی، میزان کار روزانه او ده برابرِ این مقدار هم بوده باشد باز برای سخنورِ توانایی چون او کمیتِ اندکی محسوب می شود و از همین روی است که یک دلیل عمدهٔ زبان پیراسته، بلاغت فاخر و داستان پردازیِ دقیق شاهنامه را
باید حساسیتِ وسواس گونهٔ فردوسی دانست. با توجه به اینکه حکیم توس چندین بار در شاهنامه از پایان یافتن عمر و ناتمام ماندن کار بزرگش اظهار نگرانی کرده و از خداوند خواسته است که او را تا اتمامِ نظم شاهنامه زنده بدارد می توان گفت که کیفیت و دقت کار برای او آنچنان مهم بوده که حتی آن را فدای گذر عمر و نگرانی یاد شده نیز نکرده و بر شتابِ خود نیفزوده است. بر اثر چنین دقّتها و دغدغه ها و تأملاتی است که امروز شاهنامه به رغم اینکه نخستین منظومهٔ داستانیِ کاملِ برجای مانده از ادب کهن ماست، از نظر داستان پردازی سنتی ایرانی اثری شکوهمند و استوار دانسته می شود و حتّی در برخی از اصول روایی از منظومه های پس از خود هم دقیق تر و آراسته تر است. مثلا برخلاف بیشتر داستانهای منظوم و منثور گذشته که معرفی شخصیتها در آنها کلی و به صورت نوعی (تیپیکال) است، فردوسی با توصیفات جزئی و گفتگوهایی که از زبان اشخاص شاهنامه مطرح می کند، ویژگی و روحیات دقیق بیشترِ کسانِ مهمِ روایاتش را برای خواننده / شنونده می شناساند و درواقع شخصیتهای شاهنامه غالباً چهره هستند نه نوع. از میان توصیفات و مکالمات داستانی است که می توان سیمایِ متمایزِ بسیاری از شاهان و پهلوانان و زنان و مردان شاهنامه را باز شناخت و مثلا دانست که رستم سخت میهن دوست، وفادار به شهریارانِ ایران و در عین حال به شدت پای بند حفظِ نام و آزادگی خویش است. سهراب جوانی برمَنِش، عاطفی، ساده و زودباور است. توس تندخو و مغرور و گرسیوز فرومایه و گُربُز است. اسفندیار پیرو قانون و فرمان پادشاه - هرچند نادرست- است و... این تفاوت شخصیت در منظومه هایی نظیر گرشاسپ نامه و فرامرزنامه و سام نامه دیده نمی شود و از ویژگی های داستان سَرایی شاهنامه و چند اثر دیگر مانند ویس و رامین و بعضی منظومه های نظامی است.
دفتر خسروان - دکتر سجاد آیدنلو - صصــ ۱۸۶-۱۸۷
پی نوشت: گُربُز به معنی زیرک و عیّار و طرّار و مکّار است.
@ferdosesokhan
ساختارِ استوارِ غالب داستانهای شاهنامه و تلفیق وحدت مند و منظم آنها در مجموعه ای واحد غیر از «لطف سخن خداداد» فردوسی (استعداد ذاتی) ناشی از وسواس و دقت بسیار او در نظم و تدوین اثرش نیز هست. توضیح اینکه اگر مدت زمان سرودن شاهنامه را با شمارِ بیتهای آن بسنجیم، خواهیم دید که فردوسی - صرف نظر از روزهایی که به دلایلی کار نکرده و نیز روز / روزهایی که احتمالا بیتهای بیشتری سروده - هر روز تقریبا پنج بیت سروده است و این - باز تأکید می شود که با نادیده گرفتن همه اِستثناها و احتمالات - اَندازه وسواس و تأمل او را در نظم شاهنامه نشان می دهد. حتی اگر با در نظر گرفتنِ همهٔ جوانب احتمالی، میزان کار روزانه او ده برابرِ این مقدار هم بوده باشد باز برای سخنورِ توانایی چون او کمیتِ اندکی محسوب می شود و از همین روی است که یک دلیل عمدهٔ زبان پیراسته، بلاغت فاخر و داستان پردازیِ دقیق شاهنامه را
باید حساسیتِ وسواس گونهٔ فردوسی دانست. با توجه به اینکه حکیم توس چندین بار در شاهنامه از پایان یافتن عمر و ناتمام ماندن کار بزرگش اظهار نگرانی کرده و از خداوند خواسته است که او را تا اتمامِ نظم شاهنامه زنده بدارد می توان گفت که کیفیت و دقت کار برای او آنچنان مهم بوده که حتی آن را فدای گذر عمر و نگرانی یاد شده نیز نکرده و بر شتابِ خود نیفزوده است. بر اثر چنین دقّتها و دغدغه ها و تأملاتی است که امروز شاهنامه به رغم اینکه نخستین منظومهٔ داستانیِ کاملِ برجای مانده از ادب کهن ماست، از نظر داستان پردازی سنتی ایرانی اثری شکوهمند و استوار دانسته می شود و حتّی در برخی از اصول روایی از منظومه های پس از خود هم دقیق تر و آراسته تر است. مثلا برخلاف بیشتر داستانهای منظوم و منثور گذشته که معرفی شخصیتها در آنها کلی و به صورت نوعی (تیپیکال) است، فردوسی با توصیفات جزئی و گفتگوهایی که از زبان اشخاص شاهنامه مطرح می کند، ویژگی و روحیات دقیق بیشترِ کسانِ مهمِ روایاتش را برای خواننده / شنونده می شناساند و درواقع شخصیتهای شاهنامه غالباً چهره هستند نه نوع. از میان توصیفات و مکالمات داستانی است که می توان سیمایِ متمایزِ بسیاری از شاهان و پهلوانان و زنان و مردان شاهنامه را باز شناخت و مثلا دانست که رستم سخت میهن دوست، وفادار به شهریارانِ ایران و در عین حال به شدت پای بند حفظِ نام و آزادگی خویش است. سهراب جوانی برمَنِش، عاطفی، ساده و زودباور است. توس تندخو و مغرور و گرسیوز فرومایه و گُربُز است. اسفندیار پیرو قانون و فرمان پادشاه - هرچند نادرست- است و... این تفاوت شخصیت در منظومه هایی نظیر گرشاسپ نامه و فرامرزنامه و سام نامه دیده نمی شود و از ویژگی های داستان سَرایی شاهنامه و چند اثر دیگر مانند ویس و رامین و بعضی منظومه های نظامی است.
دفتر خسروان - دکتر سجاد آیدنلو - صصــ ۱۸۶-۱۸۷
پی نوشت: گُربُز به معنی زیرک و عیّار و طرّار و مکّار است.
@ferdosesokhan
درباره خالق اثر جاودانه پینوکیو « کارلو ملودی »
کارلو کلودی نویسندهٔ معروف ایتالیایی وقتی اثر معروفش یعنی
#ماجراهای_پینوکیو را می نگاشت، هیچگاه تصور نمی کرد این داستان و شخصیت عروسک چوبی دروغگو اش اینچنین شهرت جهانی یابد.
در واقع کلودی نویسندهٔ کتاب های آموزشی برای کودکان بود و این داستان را هم در ابتدا در سال 1881 به صورت پاورقی در یکی از اولین مجله های مخصوص کودکان در ایتالیا منتشر کرد.
بعد از اینکه مردم از این داستان استقبال کردند در سال 1883 برای اولین بار این داستان به صورت یک کتاب چاپ شد. براساس آخرین آمار این کتاب تاکنون به 300 زبان زنده دنیا ترجمه شده است و 80 میلیون نسخه از آن به چاپ رسیده است.
این کتاب آنچنان در ایتالیا محبوبیت دارد که حتی به کتاب های درسی کودکان نیز راه یافته است و یک پارک تفریحی هم برای کودکان تحت عنوان «پینوکیو» ساخته شده است که تمام شخصیت ها و فضاهای داستان پینوکیو در آن بازسازی شده است.
@GHASRDANESH
@ferdosesokhan
کارلو کلودی نویسندهٔ معروف ایتالیایی وقتی اثر معروفش یعنی
#ماجراهای_پینوکیو را می نگاشت، هیچگاه تصور نمی کرد این داستان و شخصیت عروسک چوبی دروغگو اش اینچنین شهرت جهانی یابد.
در واقع کلودی نویسندهٔ کتاب های آموزشی برای کودکان بود و این داستان را هم در ابتدا در سال 1881 به صورت پاورقی در یکی از اولین مجله های مخصوص کودکان در ایتالیا منتشر کرد.
بعد از اینکه مردم از این داستان استقبال کردند در سال 1883 برای اولین بار این داستان به صورت یک کتاب چاپ شد. براساس آخرین آمار این کتاب تاکنون به 300 زبان زنده دنیا ترجمه شده است و 80 میلیون نسخه از آن به چاپ رسیده است.
این کتاب آنچنان در ایتالیا محبوبیت دارد که حتی به کتاب های درسی کودکان نیز راه یافته است و یک پارک تفریحی هم برای کودکان تحت عنوان «پینوکیو» ساخته شده است که تمام شخصیت ها و فضاهای داستان پینوکیو در آن بازسازی شده است.
@GHASRDANESH
@ferdosesokhan