▫️ موانع سادهنويسي
بسیاری از ما نمیتوانیم ساده و روان بنویسیم و راست گفته است پوپر كه «در جهان دانش، كاری دشوارتر از آساننویسی نیست.» سادهنویسی، موانع و عواملی دارد كه برخی را همه میدانند و برخی هنوز نیاز به بحث و بررسی دارد. این مقدار را مطمئنیم كه دشواری و ناهمواری سخن، تكعلتی نیست و این پدیدۀ ناخوشایند، چندین آبشخور دارد. من عوامل دشوارنویسی را به دو گروه تقسیم میكنم و معتقدم به گروه دوم كمتر توجه شده است.
برخی از موانع سادهنویسی(گروه اول) به كممایگی نویسنده یا كمدانی خواننده یا پیچیدگی محتوا برمیگردد. به هر حال برای كسی كه در همۀ عمرش فقط كتابهای ادبی یا حقوقی یا فلسفی خوانده است، بیشتر نوشتههای ریاضی دشوار مینماید. عكس آن هم صادق است. تنها شماری اندك از نویسندگان میتوانند سادگی را با ژرفایی جمع كنند. به قول مولوی:
جمع صورت با چنان معنای ژرف
نیست ممكن جز ز سلطان شگرف
گروه دوم از موانعی كه راه سادنویسی را ناهموار میكنند، مربوط به مشكلات زبان فارسی است. یعنی عیب نه در نویسنده است و نه در خواننده. مثلا كسی كه بخواهد درست و مطابق قواعد بنویسد، بهسختی میتواند آسان و ساده هم بنویسد. ما دربارۀ تواناییهای زبان مادریمان فراوان خواندهایم و نوشتهایم، اما كمتر دربارۀ مشكلات بیرونی و درونی این زبان میدانیم. اینكه چرا در این زبان نمیشود همیشه سادهنویسی را با درستنویسی یا زیبانویسی جمع كرد، ریشههای تاریخی دارد و اكنون موضوع بحث نیست.
برخی از نویسندهها اگر میان زیبایی و درستی، مجبور به انتخاب یكی شوند، درستنویسی را انتخاب میكنند و عطای زیبانویسی را به لقای آن میبخشند. اما اگر گزینههای انتخاب، درستی و سادگی بود، تكلیف چیست؟ اگر برای ساختن جملۀ ساده، روان و همهفهم، مجبور به چشمپوشی از یكی یا برخی قواعد درستنویسی بودیم، باز باید طرف سادگی را بگیریم؟
🔘 رضا بابایی
@rezababaei43
@ferdosesokhan
بسیاری از ما نمیتوانیم ساده و روان بنویسیم و راست گفته است پوپر كه «در جهان دانش، كاری دشوارتر از آساننویسی نیست.» سادهنویسی، موانع و عواملی دارد كه برخی را همه میدانند و برخی هنوز نیاز به بحث و بررسی دارد. این مقدار را مطمئنیم كه دشواری و ناهمواری سخن، تكعلتی نیست و این پدیدۀ ناخوشایند، چندین آبشخور دارد. من عوامل دشوارنویسی را به دو گروه تقسیم میكنم و معتقدم به گروه دوم كمتر توجه شده است.
برخی از موانع سادهنویسی(گروه اول) به كممایگی نویسنده یا كمدانی خواننده یا پیچیدگی محتوا برمیگردد. به هر حال برای كسی كه در همۀ عمرش فقط كتابهای ادبی یا حقوقی یا فلسفی خوانده است، بیشتر نوشتههای ریاضی دشوار مینماید. عكس آن هم صادق است. تنها شماری اندك از نویسندگان میتوانند سادگی را با ژرفایی جمع كنند. به قول مولوی:
جمع صورت با چنان معنای ژرف
نیست ممكن جز ز سلطان شگرف
گروه دوم از موانعی كه راه سادنویسی را ناهموار میكنند، مربوط به مشكلات زبان فارسی است. یعنی عیب نه در نویسنده است و نه در خواننده. مثلا كسی كه بخواهد درست و مطابق قواعد بنویسد، بهسختی میتواند آسان و ساده هم بنویسد. ما دربارۀ تواناییهای زبان مادریمان فراوان خواندهایم و نوشتهایم، اما كمتر دربارۀ مشكلات بیرونی و درونی این زبان میدانیم. اینكه چرا در این زبان نمیشود همیشه سادهنویسی را با درستنویسی یا زیبانویسی جمع كرد، ریشههای تاریخی دارد و اكنون موضوع بحث نیست.
برخی از نویسندهها اگر میان زیبایی و درستی، مجبور به انتخاب یكی شوند، درستنویسی را انتخاب میكنند و عطای زیبانویسی را به لقای آن میبخشند. اما اگر گزینههای انتخاب، درستی و سادگی بود، تكلیف چیست؟ اگر برای ساختن جملۀ ساده، روان و همهفهم، مجبور به چشمپوشی از یكی یا برخی قواعد درستنویسی بودیم، باز باید طرف سادگی را بگیریم؟
🔘 رضا بابایی
@rezababaei43
@ferdosesokhan
“عید سالکان”
☆ میدانی عید فطر چیست؟!
عید به "فطرت" رسیدن است. تلاقیِ تو با سِرشت خویش است. شُهود خودِ متعالی است. یک ملاقات مقدس. یک نکاح درونی. رسیدن به سرچشمۀ خویش... و این جشن دارد. به واقع بزرگترین جشنی که سالک میتواند به آن ورود یابد، همین است. این اوج زندگی است. اصل بیداری از اینجا نشأت میگیرد. و این مادر همه ی جشن هاست. هر جشن دیگری حیات خود را از این جشن گرفته است. زیرا اینجا "فاطِرُ السَّمواتِ وَ الأرضِ" دست اندر کار است. "فِطرَتَ اللهِ الَّتِی فَطَرَ النّاسَ عَلَیها" متجلّی است. اینجا ذات تو نهفته است. وجودِ تو از اینجا سر برآورده است. تو یک ماه تمام، پرده های غفلت را کنار زدی، غبارها را روفتی، خواهش ها را زدودی، توجه از این و آن گرفتی، تسلیم نیاز بدن نشدی، به هوا و هوس، نه گفتی، از جلوه آرایی ها گذشتی، وجود خود را آنقدر خالی نگاه داشتی تا ببینی در آن اعماق چیست، تا مرواریدِ صدفِ خویش را معرفت یابی. تا فطرت خویش ببینی و دریابی که سرشتِ تو الهی است. یگانه است. همان "فطرت الله" است. میدانی این آیه به چه اشاره دارد؟! این نصِ شریف، صریحاً میگوید که فطرت تو با فطرت خدا یکی است. یک منشأ است. خداوند، تو را از فطرت خویش سرشته است. در این فطرت دوگانگی راه ندارد. بیگانگی راه ندارد. چندگانگی راه ندارد. و نیل به چنین کیفیتی است که جشن دارد. که عید دارد. که باید عید گرفت. و نشانه ی بارز نائل شدن به فطرت، آن است که خودت شده ای، دیگر تصنعی نیستی، زیرا همه ی من های دروغین کنار رفته اند.
حال ببين آیا به فطرتت نائل شده ای که اکنون خود را مهیای جشن میکنی؟! آیا آن را ملاقات کرده ای، که جملات پر طمطراقِ تبریک گونه را به این و آن ارسال میکنی؟! یا این نیز از سر عادت و شرطی شدگی است. ای دوست سالک، تا فطرتت را ملاقات نکنی، تا به سرشت الهی خویش آگاه نگردی، به حقیقتِ عید فطر وارد نگشته ای! عید فطر، جشن وصل درون است. جشن رسیدن به خویشتن خویش است. جشن ملاقات با سرچشمه است. جشن نیل به خود متعالی است. و اگر رسیدی، پس برکت باد تو را و همۀ سالکان را. و این وصل نوش جانتان باد.
@ferdosesokhan
☆ میدانی عید فطر چیست؟!
عید به "فطرت" رسیدن است. تلاقیِ تو با سِرشت خویش است. شُهود خودِ متعالی است. یک ملاقات مقدس. یک نکاح درونی. رسیدن به سرچشمۀ خویش... و این جشن دارد. به واقع بزرگترین جشنی که سالک میتواند به آن ورود یابد، همین است. این اوج زندگی است. اصل بیداری از اینجا نشأت میگیرد. و این مادر همه ی جشن هاست. هر جشن دیگری حیات خود را از این جشن گرفته است. زیرا اینجا "فاطِرُ السَّمواتِ وَ الأرضِ" دست اندر کار است. "فِطرَتَ اللهِ الَّتِی فَطَرَ النّاسَ عَلَیها" متجلّی است. اینجا ذات تو نهفته است. وجودِ تو از اینجا سر برآورده است. تو یک ماه تمام، پرده های غفلت را کنار زدی، غبارها را روفتی، خواهش ها را زدودی، توجه از این و آن گرفتی، تسلیم نیاز بدن نشدی، به هوا و هوس، نه گفتی، از جلوه آرایی ها گذشتی، وجود خود را آنقدر خالی نگاه داشتی تا ببینی در آن اعماق چیست، تا مرواریدِ صدفِ خویش را معرفت یابی. تا فطرت خویش ببینی و دریابی که سرشتِ تو الهی است. یگانه است. همان "فطرت الله" است. میدانی این آیه به چه اشاره دارد؟! این نصِ شریف، صریحاً میگوید که فطرت تو با فطرت خدا یکی است. یک منشأ است. خداوند، تو را از فطرت خویش سرشته است. در این فطرت دوگانگی راه ندارد. بیگانگی راه ندارد. چندگانگی راه ندارد. و نیل به چنین کیفیتی است که جشن دارد. که عید دارد. که باید عید گرفت. و نشانه ی بارز نائل شدن به فطرت، آن است که خودت شده ای، دیگر تصنعی نیستی، زیرا همه ی من های دروغین کنار رفته اند.
حال ببين آیا به فطرتت نائل شده ای که اکنون خود را مهیای جشن میکنی؟! آیا آن را ملاقات کرده ای، که جملات پر طمطراقِ تبریک گونه را به این و آن ارسال میکنی؟! یا این نیز از سر عادت و شرطی شدگی است. ای دوست سالک، تا فطرتت را ملاقات نکنی، تا به سرشت الهی خویش آگاه نگردی، به حقیقتِ عید فطر وارد نگشته ای! عید فطر، جشن وصل درون است. جشن رسیدن به خویشتن خویش است. جشن ملاقات با سرچشمه است. جشن نیل به خود متعالی است. و اگر رسیدی، پس برکت باد تو را و همۀ سالکان را. و این وصل نوش جانتان باد.
@ferdosesokhan