فردوس سخن
1.48K subscribers
376 photos
162 videos
3.86K files
359 links
فردوس سخن

کانالی برای بیان نکات و مطالب درسی ؛ نمونه سوال امتحانی ؛ نکات درسی مقطع یک و دو دبیرستان و مطالب ادبی و اطلاعات عمومی

Admin :
@mollasadeghi

برو اولین پست‌
https://t.me/ferdosesokhan/3
Download Telegram
Zhan_Shovaliyeh_Alen_Gerberan_Farhang.pdf
11.5 MB
⬅️فرهنگ نمادها
جلد اول
@ferdosesokhan
Zhan_Shovaliyeh_Alen_Gerberan_Farhang.pdf
13 MB
⬅️فرهنگ نمادها
جلد دوم
@ferdosesokhan
Zhan_Shovaliyeh_Alen_Gerberan_Farhang.pdf
23.6 MB
⬅️فرهنگ نمادها
جلد سوم
@ferdosesokhan
Zhan_Shovaliyeh_Alen_Gerberan_Farhang.pdf
18.4 MB
⬅️فرهنگ نمادها
جلد چهارم
@ferdosesokhan
Zhan_Shovaliyeh_Alen_Gerberan_Farhang.pdf
14.2 MB
⬅️فرهنگ نمادها
جلد پنجم
@ferdosesokhan
▫️ موانع ساده‌نويسي

بسیاری از ما نمی‌توانیم ساده و روان بنویسیم و راست گفته است پوپر كه «در جهان دانش، كاری دشوارتر از آسان‌نویسی نیست.» ساده‌نویسی، موانع و عواملی دارد كه برخی را همه می‌دانند و برخی هنوز نیاز به بحث و بررسی دارد. این مقدار را مطمئنیم كه دشواری و ناهمواری سخن، تك‌علتی نیست و این پدیدۀ ناخوشایند، چندین آبشخور دارد. من عوامل دشوارنویسی را به دو گروه تقسیم می‌كنم و معتقدم به گروه دوم كمتر توجه شده است.

برخی از موانع ساده‌نویسی(گروه اول) به كم‌مایگی نویسنده یا كم‌دانی خواننده یا پیچیدگی محتوا برمی‌گردد. به هر حال برای كسی كه در همۀ عمرش فقط كتاب‌های ادبی یا حقوقی یا فلسفی خوانده است، بیشتر نوشته‌های ریاضی دشوار می‌نماید. عكس آن هم صادق است. تنها شماری اندك از نویسندگان می‌توانند سادگی را با ژرفایی جمع كنند. به قول مولوی:

جمع صورت با چنان معنای ژرف
نیست ممكن جز ز سلطان شگرف

گروه دوم از موانعی كه راه ساد‌نویسی را ناهموار می‌كنند، مربوط به مشكلات زبان فارسی است. یعنی عیب نه در نویسنده است و نه در خواننده. مثلا كسی كه بخواهد درست و مطابق قواعد بنویسد، به‌سختی می‌تواند آسان و ساده هم بنویسد. ما دربارۀ توانایی‌‌های زبان مادری‌مان فراوان خوانده‌ایم و نوشته‌ایم، اما كمتر دربارۀ مشكلات بیرونی و درونی این زبان می‌دانیم. اینكه چرا در این زبان نمی‌شود همیشه ساده‌‌نویسی را با درست‌نویسی یا زیبانویسی جمع كرد، ریشه‌های تاریخی دارد و اكنون موضوع بحث نیست.
برخی از نویسنده‌ها اگر میان زیبایی و درستی، مجبور به انتخاب یكی ‌شوند، درست‌نویسی را انتخاب می‌كنند و عطای زیبا‌نویسی را به لقای آن می‌بخشند. اما اگر گزینه‌های انتخاب، درستی و سادگی بود، تكلیف چیست؟ اگر برای ساختن جملۀ ساده، روان و همه‌فهم، مجبور به چشم‌پوشی از یكی یا برخی قواعد درست‌نویسی بودیم، باز باید طرف سادگی را بگیریم؟

🔘 رضا بابایی
@rezababaei43
@ferdosesokhan
‍ “عید سالکان”

☆ میدانی عید فطر چیست؟!
عید به "فطرت" رسیدن است. تلاقیِ تو با سِرشت خویش است. شُهود خودِ متعالی است. یک ملاقات مقدس. یک نکاح درونی. رسیدن به سرچشمۀ خویش... و این جشن دارد. به واقع بزرگترین جشنی که سالک میتواند به آن ورود یابد، همین است. این اوج زندگی است. اصل بیداری از اینجا نشأت میگیرد. و این مادر همه ی جشن هاست. هر جشن دیگری حیات خود را از این جشن گرفته است. زیرا اینجا "فاطِرُ السَّمواتِ وَ الأرضِ" دست اندر کار است. "فِطرَتَ اللهِ الَّتِی فَطَرَ النّاسَ عَلَیها" متجلّی است. اینجا ذات تو نهفته است. وجودِ تو از اینجا سر برآورده است. تو یک ماه تمام، پرده های غفلت را کنار زدی، غبارها را روفتی، خواهش ها را زدودی، توجه از این و آن گرفتی، تسلیم نیاز بدن نشدی، به هوا و هوس، نه گفتی، از جلوه آرایی ها گذشتی، وجود خود را آنقدر خالی نگاه داشتی تا ببینی در آن اعماق چیست، تا مرواریدِ صدفِ خویش را معرفت یابی. تا فطرت خویش ببینی و دریابی که سرشتِ تو الهی است. یگانه است. همان "فطرت الله" است. میدانی این آیه به چه اشاره دارد؟! این نصِ شریف، صریحاً میگوید که فطرت تو با فطرت خدا یکی است. یک منشأ است. خداوند، تو را از فطرت خویش سرشته است. در این فطرت دوگانگی راه ندارد. بیگانگی راه ندارد. چندگانگی راه ندارد. و نیل به چنین کیفیتی است که جشن دارد. که عید دارد. که باید عید گرفت. و نشانه ی بارز نائل شدن به فطرت، آن است که خودت شده ای، دیگر تصنعی نیستی، زیرا همه ی من های دروغین کنار رفته اند.
حال ببين آیا به فطرتت نائل شده ای که اکنون خود را مهیای جشن میکنی؟! آیا آن را ملاقات کرده ای، که جملات پر طمطراقِ تبریک گونه را به این و آن ارسال میکنی؟! یا این نیز از سر عادت و شرطی شدگی است. ای دوست سالک، تا فطرتت را ملاقات نکنی، تا به سرشت الهی خویش آگاه نگردی، به حقیقتِ عید فطر وارد نگشته ای! عید فطر، جشن وصل درون است. جشن رسیدن به خویشتن خویش است. جشن ملاقات با سرچشمه است. جشن نیل به خود متعالی است. و اگر رسیدی، پس برکت باد تو را و همۀ سالکان را. و این وصل نوش جانتان باد.

@ferdosesokhan
خلاصه ای از داستان ویس و رامین

قسمت : اول

حماسه تاریخی، عاشقانه و آموزنده ویس و رامین به دوره شاهنشاهی و امپراتوری پارتیان در قرن اول پس از میلاد باز میگردد. 
 
 این داستان از خصومت دو خاندان بزرگ پارتی یکی از شرق و دیگری از غرب است. یکی از طرفین درگیر خاندان قران یا همان خاندان اشرافی کارن در غرب ایران بوده و طرف مقابل پادشاه مرو بوده است .

ماجرا از آنجا آغاز می شود که پادشاه میانسال مرو به شهرو ملکه زیبایی و پری چهره "ماه آباد" یا همان مهاباد امروزی که سرزمین کردستان آریایی مادی ایران است ابراز علاقه می نماید. شهرو به پادشاه مرو توضیح می دهد که متاهل و دارای یک فرزند پسر به نام "ویرو" می باشد. اما ناگزیر می شود به دلیل داشتن روابط دوستانه با خاندان بزرگ و قدرتمند در شمال شرقی ایران قول بدهد که اگر روزی صاحب دختری شد او را به همسری پادشاه مرو در بیاورد. شهرو از این رو با این امر موافقت کرد زیرا هرگز نمی اندیشید که فرزند دیگری بدنیا بیاورد. اما از قضای روزگار چنین نشد و وی صاحب دختری شد پس شهرو ملکه زیبای ایرانی نام دخترک را ویس گذاشت. ولی بلافاصله ویس را به دایه ای سپرده تا او را به خوزان ببرند و با کودک دیگری که تحت آموزش بزرگان کشوری بود دوره های علمی و مهم آن روزگار را ببیند. کودک دوم کسی نبود جز رامین برادر پادشاه مرو. هنگامی که این دو کودک بهترین دوران کودکی و جوانی را در کنار یکدیگر می گذارنند رامین به مرو فراخوانده می شود و ویس نیز به زادگاه خود . شهرو مادر ویس بدلیل آنکه دختر زیبای خود را ( ویس ) در پی قولی که در گذشته ها داده بود به عقد پادشاه پای به سن گذاشته مرو در نیاورد بهانه ازدواج با غیر خودی را مطرح نمود و می گوید که ویس با افراد غریبه ازدواج نمی کند. به همین روی بنای مراسم بزرگی را گذاشتند تا از پیگری های پادشاه مرو رهایی پیدا کنند. در روز مراسم "زرد" برادر ناتنی پادشاه مرو برای تذکر درباره قول شهرو  وارد کاخ شاهنشاهی می شود ولی ویس که هرگز تمایل به چنین ازدواجی نداشت از درخواست پادشاه مرو و نماینده اش "زرد" امتناع میکند. خبر نیز به گوش پادشاه مرو رسید و وی از این پیمان شکنی خشمگین شد. به همین روی به شاهان گرگان، داغستان، خوارزم، سغد، سند، هند، تبت و چین نامه نوشت و درخواست سپاهیان نظامی نمود تا با شهرو مهابادی وارد نبرد شود . پس از خبر دار شدن شهرو  از این ماجرا وی نیز از شاهان آذربایجان – ری – گیلان – خوزستان یا سوزیانا – استخر و اسپهان یا اصفهان که همگی در غرب ایران بودند درخواست کمک نمود . پس از چندی هر دو لشگر در دشت نهاوند رویاروی یکدیگر قرار گرفتند. نبرد آغاز شد و پدر ویس ( همسر شهرو ) در این جنگ کشته شد. در فاصله نبرد رامین نیز در کنار سپاهیان شرق ایران قرار داشت و ویس نیز در سپاهاین غرب ایران شرکت نموده بود . در زمانی کوتاه آن دو چشم شان به یکدیگر افتاد و سالهای کودکی همچون پرده ای از دیدگانشان با زیبایی و خاطره گذشته عبور کرد. گویی گمشده سالهای خویش را یافته بودند. آری نقطه آغازین عشق  ویس و رامین در دشت نهاوند رقم خورد. رامین پس از این دیدار به این اندیشه افتاد که برادر خویش ( پادشاه مرو ) را از فکر ازدواج با ویس منصرف کند ولی پادشاه مرو از قبول این درخواست امتناع نمود. پس از نبردی سخت پادشاه مرو با شهرو رو در رو می گردد و وی را از عذاب سخت پیمان شکنی در نزد اهورامزدا آگاه می نماید. شهرو در نهایت به درخواست پادشاه مرو تن داد و دروازه شهر را به روی پادشاه مرو گشود تا وارد شود و ویس را با خود ببرد. پس از بردن ویس به دربار پادشاه مرو در شهر جشن باشکوهی برگزار شد و مردم از اینکه شاه شهرشان ملکه خویش را برگزیده است خرسند شدند و شادمانی کردند ولی رامین از عشق ویس در اندوه و دلگیری تمام بیمار شد و سپس بستری شد. ویس نیز که هیچ علاقه ای به همسر جدید خود ( پادشاه مرو ) نداشت مرگ پدرش را بهانه نمود و از همبستر شدن با پادشاه مرو امتناع کرد. در این میان شخصیتی سرنوشت ساز وارد صحنه عاشقانه این دو جوان ایرانی می شود و زندگی جدیدی برای آنان و تاریخ ایران رقم می زند. وی دایه ویس و رامین در دوران کودکی است که پس از شنیدن خبر ازدواج پادشاه مرو با ویس خود را از خوزستان به مرو می رساند. سپس با نیرنگ هایی که اندیشه کرده بود ترتیب ملاقات ویس و رامین با یکدیگر را می دهد و هر سه در یک ملاقات سرنوشت ساز به این نتیجه می رسند که ویس تنها و تنها به رامین می اندیشد و نمی تواند با پادشاه مرو زندگی کند ولی از طرف دیگر رامین احساس گناه بزرگی را در دل خود حس می کرد و آن خیانت به زن همسرداری است که زن برادرش نیز بوده است ولی به هر روی آنان لحظه ای دوری از یکدیگر را نمی توانستد تاب و توان بیاورند. پس از ملاقات به کمک دایه ویس و رامین آنها بهترین لحظات خود را در کنار یکدیگر سپری میکنند.

ادامه دارد ... .
@ferdosesokhan
خلاصه ای از داستان ویس و رامین

قسمت : دوم( پایانی)

پادشاه مرو که از جریانات اتفاق افتاده آگاهی نداشت از برادرش ( رامین ) و همسرش ( ویس ) برای شرکت در یک مراسم شکار در غرب ایران دعوت میکند تا هم ویس بتواند با خانواده اش دیداری کند و هم مراسم نزدیکی بین دو خاندان شکل گیرد ولی نزدیکان پادشاه مرو از جریانات پیش آمده بین دایه و ویس و رامین خبرهایی را به شاه مرو میدهند. شاه مرو از خشم در خود می پیچد و آنان را تهدید به رسوایی میکند. حتی رامین را به مرگ نیز وعده می دهد. ویس پس از چنین سخنانی لب به سخن می گشاید و عشق جاودانه خود را به رامین فریاد می زند و میگوید که در جهان هستی به هیچ کس بیش از رامین عشق و علاقه ندارم و یک لحظه بدون او نمی توانم زندگی کنم. از طرف دیگر برادر ویس "ویرو" با ویس سخن میگوید که وی از خاندان بزرگی است و این خیانت یک ننگ برای خانوداه ما می باشد و کوشش خود را برای منصرف کردن ویس میکند ولی ویس تحت هیچ شرایطی با درخواست ویرو موافقت نمی کند و تنها راه نجات از این درگیری ها را فرار به شهری دیگر می بینند. ویس و رامین به ری می گریزند و محل زندگی خود را از همگان مخفی میکنند. روزی رامین نامه ای برای مادرش نوشت و از جریانات پیش آمده پرسش کرد ولی مادر محل زندگی آنان را به پادشاه مرو که پسر بزرگش بود خبر میدهد. شاه با سپاهش وارد ری می شود و هر دو را به مرو باز می گرداند و با پای درمیانی بزرگان آنها را عفو میکند. پادشاه که از بی وفایی ویس به خود آگاه شده بود در هر زمانی که از کاخ دور می شد ویس را زندانی می کرد تا مبادا با رامین دیداری کند.
پس از این وقایع آوازه عاشق شدن رامین و همسر شاه در مرو شنیده می شود و مردم از آن با خبر می شوند. روزی رامین که استاد و نوازنده چنگ و سازهای ایرانی بوده است در ضیافتی بزرگ در دربار مشغول سرودن عشق خود به ویس می شود. خبر به برادرش شاه مرو می رسد و وی با خشم به نزد رامین می آید و او را تهدید به بریدن گلویش میکند که اگر ساکت ننشیند و این چنین گستاخی کند وی را خواهد کشت. درگیری بالا می گیرد و رامین به دفاع از خویش برمی خیزد و با میانجیگری اطرافیان و پشیمانی شاه مرو جریان خاتمه می یابد. مردان خردمند و بزرگان شهر مرو رامین را پند میدهند که نیک تر است که شهر را ترک کنی و به این خیانت به همسر برادر خود پایان دهی زیرا در نهایت جنگی سخت بین شما درخواهد گرفت. با گفته های بزرگان مرو رامین شهر را ترک میکند و راهی غرب ایران می شود و ناچار زندگی جدیدی را با دختری از خانواده بزرگان پارتی به نام "گل" آغاز میکند ولی یاد و خاطره ویس هرگز از اندیشه او پاک نمی شود. روزی که رامین گل را به چهره ویس تشبیه میکند و به او از این شبهات ظاهری بین او و عاشق دیرینه اش ویس خبر میدهد همسرش برآشفته می گردد و او را یک خیانت کار معرفی میکند و پس از مشاجراتی از یکدیگر جدا می شوند. رامین که اندیشه ویس را از یاد نبرده بود مشغول نبشتن نامه ای برای ویس در مرو میشود. سپس مکاتبات طولانی بین آن دو مخفیانه انجام می گیرد و بنا به درخواست ویس رامین به مرو باز میگردد و هر دو با برداشتن مقداری طلا از خزانه شاهی فرار می کنند و راهی غرب ایران می شوند و پس از عبور از قزوین به دیلمان می رسند و آنجا مستقر می شوند. پادشاه مرو که خبر را می شنود سخت آشفته می شود و با سپاهیانش راهی جستجوی آن دو می شود. شاه و یارانش شب هنگام در جاده ای استراحت میکند ولی ناگهان گرازی بزرگ به اردوگاه آنان حمله می کند پس از چنیدن ساعت درگیری میان شاه و یارانش با گراز حیوان شکم شاه مرو را از بالا تا به پایین می درد و در نهایت پادشاه مرو آن شب کشته می شود. پس از شنیدن خبر مرگ شاه مرو رامین به عنوان جانشین وی تاج سلطنت را بر سر می گذارد و زندگی رسمی خود را با معشوقه خود آغاز میکند تا روزی که ویس پس از سالها به مرگ طبیعی فوت می شود. رامین که زندگی پر از رنجش را برای رسیدن به ویس سپری کرده بود با مرگ ویس کالبد او را در زیر زمینی قرار می دهد و پس از واگذاری تاج و تخت شاهی به اطرافیانش در مراسمی بزرگ راهی زیر زمین می شود و خود در کنار ویس با زندگی بدرود می گوید و با آغوش باز به مرگ درود می دهد و در کنار کالبد معشوقه دیرینه اش به خاک او و جسدش بوسه می زند و خودکشی می کند و چنین پایان یافت عشقی که پس از دو هزار سال همچنان آوازه اش در ایران و جهان شنیده می شود.

مولانا محمد جلال الدین بلخی فیلسوف و عارف بزرگ ایرانی می فرماید :
بوی رامین می رسد از جان ویس     
بوی یزدان می رسد هم از ویس

خواجوی کرمانی می فرماید :
پیش رامین هیچ گل ممکن نباشد غیر ویس    
پیش سلطان هیچکس محمود نبود جز ایاز

سعدی شیرازی می فرماید :‌‌
رامین چو اختیار غم عشق ویس کرد    
یک بارگی جدا ز کلاه و کمر فتاد

منبع: اینترنت
@ferdosesokhan
فردوس سخن

کانالی برای بیان نکات و مطالب درسی ؛ نمونه سوال امتحانی ؛ نکات درسی مقطع یک و دو دبیرستان و مطالب ادبی و اطلاعات عمومی
کماندوهایی که از شبکه‌های اجتماعی به زبان فارسی حمله می‌کنند!

ما در ایران، به دلیل اینکه همیشه بعد از وقوع حوادث تصمیم می‌گیریم و عمل می‌کنیم، مخصوصاً در حوزه‌های مرتبط با تکنولوژی روز، دچار مشکل می‌شویم و مهم‌ترین چالش ما هم در این سال‌ها، افزایش روند توسعه تکنولوژی و ورود آن به کشور، همراه با واژگان بیگانه بوده که به دلیل عملکرد تأخیری فرهنگستان زبان، پیشهاداتش هم بعد از جذب این واژگان در زبان فارسی، وارد حوزه زبان شده که عموماً کارآمد نبوده به این دلیل ساده که روزگاری دکتر فرزان سجودی زبان‌شناس به آن اشاره کرده بود و گفته بود وقتی کلمه تراکتور وارد زبان فارسی شد و کاربردی شد، فرهنگستان برای تراکتور، معادل هم پیشنهاد کند برای معادل «رجب‌تراکتورچی» چه می‌کند برای «پسر رجب‌تراکتورچی» و «برادر رجب‌تراکتورچی» چه می‌کند؟

الان البته منظورم این نیست که بروم سر ِ همان بحث قدیمی فرهنگستان زبان و معادل‌سازی واژگانی، الان بحثم بر سر یک چیز مهم‌تر و البته خطرناک‌تر است؛ این یکی مثل هپاتیت بی هست برای زبان فارسی و خیلی سریع خطرآفرینی می‌کند چون در دل زبان و به شکل خودرو، زبان را از درون، دچار مشکل می‌سازد. این جریان فعل جعلی ساختن در شبکه‌های اجتماعی و حتی کلمات جعلی ساختن و ناگهان همه‌گیر شدنش در این شبکه‌ها و سرریز شدنش به جامعه، امری نیست که بشود ساده از آن گذشت و از طرف دیگر، از آنجایی که سال‌ها در دولت قبلی تصور این بود چون شبکه‌های اجتماعی را قبول ندارند آن‌ها هم وجود ندارند، فکری برای مشکلات آن هم نشد و الان هم کاری از بخش‌نامه و دستور وزارتخانه‌ای برنمی‌آید بلکه باید از درون این شبکه‌ها، سریعاً وارد عمل شد و دست به پاک‌سازی زبانی زد البته منظور عملکردی نیست که مثل گذشته، به زیرزمینی‌تر شدن این جریان منجر شود! زبان فارسی، طی ِ قرن‌ها، از انواع حملات جان سالم به در برده و نه تنها تسلیم نشده که مهاجمان را به تسلیم و کرنش نیز واداشته تا آنان، زبان و ادبیات و فرهنگ خود را با معیارهای این زبان، بازبینی کنند و اعتلا بخشند و اگر حالا، ما داخل گفت‌و‌گوی روزمره خودمان، در این فضاهای مجازی و توسط هرهر و خنده کسانی شکست بخوریم که منظوری جز گذراندن وقت و دید و بازدیدی بی‌ضرر ندارند، صرفاً به این دلیل که سرمان را زیر برف برده‌ایم و تصور می‌کنیم فیلترینگ دارد کار خودش را می‌کند، بدترین ضربه ممکن را خواهیم خورد و بلایی بر سر این زبان خواهد آمد که سرنوشت نیشابور در حمله مغول، پیش آن هیچ است.

وبلاگ سلحشور، یزدان
@ferdosesokhan
فردوس سخن
چرا پشت سر مسافر آب بر زمین می ریزند؟ هرمزان در سمت فرمانداری خوزستان انجام وظیفه می‌کرد. وی که یکی از فرمانداران جنگ قادسیّه بود. بعد از نبردی در شهر شوشتر و در نتیجه خیانت یک نفر با وضعی نا امید کننده روبرو شد ، نخست در قلعه‌ای پناه گرفت و به ابوموسی اشعری…
این پست سند تاریخی ندارد در ادامه مطلبی مستند در این باره از استاد دکتر نجم الدین گیلانی را می آورم

نجم‌الدین گیلانی گفت: آب به دلیل خواص ذاتی که داراست در طول تاریخِ قبل و بعد از اسلام و همچنین در تمام ملل و اقوام و تمدن‌ها از جایگاه بالایی برخوردار بوده است.
این استاد تاریخ دانشگاه فردوسی مشهد در گفت‌وگو با خبرنگار ایسنا، اظهار کرد: اصالتا آب عامل آبادانی است و یکی از عوامل کلیِ به وجود آمدن تمدن است اکثر تمدن‌های بزرگ در کنار رود به وجود آمده‌اند مثل تمدن میان رودان، تمدن ایلام که در کنار رود کارون به وجود آمده‌ است.
وی با اشاره به این‌که بسیاری از آداب و سنن باستانی در زمان حال تکرار می شوند، اضافه‌کرد: در مورد آب می‌دانیم در زمان ساسانیان و ایلام باستان زمانی که لشکریان به جنگی می‌رفتند کوزه‌ آبی به نزدیک‌ترین رود که در کنار آنها بود، می‌ریختند این کار را می‌کردند زیرا ایزد آناهیتا که ایزد آب‌ها، ایزدبانوی مادر، ایزد جنگ و ایزد محافظ لشگریان بوده است، از وی درخواست می‌کردند که این ایزد نگهبان سپاهیان باشد که به نظر بنده یکی از فلسفه‌های ریختن آب پشت سر مسافر همین است.
این تاریخ‌دان درخصوص دیگر فلسفه‌های ریختن آب پشت سر مسافر خاطرنشان‌کرد: در ایلام باستان ایزد شذی یا شاذی نگه‌دارنده‌ افراد پاک و مقدس بود، در زمان ساسانیان هم ایزد بانوی آب‌ها نگهدارنده سپاهیان بوده است.
وی ادامه داد: در روانشناسی یونگ نیز آب مانند مادر مثالی است که به نظر بنده، ایزد بانوی آب ها با مادر -که معمولا در پشت سر مسافر آب می‌ریزند- و مادر مثالی در روانشناسی یونگ هر سه دست به دست هم می‌دهند که این مسافر سالم برگردد چنان‌که در دنیای گذشته سفر به این سادگی‌ها نبوده و بسیار خطرناک بود و به همین دلیل سفر را یک نوع مرگ و زایش محسوب می‌کردند؛ لذا این آب را پشت سر مسافر می‌ریختند به نشانه این‌که این آب نگهدارنده او باشد.

"همه آب‌های خدا آفریده را می ستایم"
این استاد دانشگاه گفت: هرودوت گزارش می دهد که ایرانیان دست و صورت خود را در آب نمی‌شوید به آب بی‌حرمتی و آن را ناپاک نمی‌کند و آگاسیاس هم مانند این را گزارش می‌کند این نشان از حالت تقدس گونه‌ آب در نزد ایرانیان باستان دارد، اگر این تقدس در فرهنگ امروزیِ ما وجود داشت،  آلودگی و ناپاکیِ آب‌ها را شاهد نبودیم.
نجم‌الدین گیلانی در خصوص آلودگیِ آب‌ها تصریح کرد: رود سیمره یکی از رودهای غرب کشور است این رود در دنیای باستان به خاطر تفکر تقدس آب چنان تمیز بوده که هخامنشیان  آب این رود را در ظرف‌های بزرگی می جوشاندند و آن را با خود به یونان می‌بردند تا از این آب به خاطر سبکی و گوارا بودن آن استفاده کنند ولی این آب‌ها امروز به خاطر عدم رعایت مردم و دستگاه‌های پشم شیشه به گونه ای کثیف و ناپاک شده است که اگر پا در این آب‌ها گذاشته شود احتمال گرفتاری به بیماریِ پیسی بسیار است که این نشان می‌دهد که جایگاه و تقدس آب از بین رفته که اگر این تقدس وجود داشت با توجه به بحث خشکسالی‌ها و بحث مصرف بهینه آب، به خود اجازه نمی‌دادیم که آب را ناعادلانه مصرف کنیم.
 وی ادامه داد: نزد آریایی‌ها و قوام پیش از آن ایزدی بوده به نام ایزد شذی یا ایزد آب‌ها که نگهدارنده افراد پاک و بی آلایش بوده است آن‌ها اگر می‌خواستند بدانند که فردی گناهکار است یا بی‌گناه فرد را از روی رودخانه‌ای می‌گذراندند اگر رود آن شخص را با خود می‌برد ناپاک بوده است و اگر نمی‌برد پاک بوده که این موضوع نشان‌دهنده‌ جایگاه تطهیر و  پاک‌کنندگی آب است.
این استاد دانشگاه افزود: در چین مشاهده می‌کنیم که ایزد بانوی آب‌ها وجود دارد، در هند آب از جایگاه بالایی برخوردار بوده است برای مثال جشن آبریزگان داشتند که در هنگام بارش باران جشن می‌گرفتند و به رقص و پایکوبی می‌پرداختند.
 نجم‌الدین گیلانی در خصوص تقدس آب‌ها در دیگر تمدن‌ها اضافه‌ کرد: تمدن هند در حال حاضر نیز غسل در دریا و رود را دارند در مصر رودهای مقدسی دارند مثل نیل که در جایگاه بالایی در حد خدا قابل پرستش است در بابل و یونان نیز همین طور به خاطر آن خاصیت ذاتی که آب دارد زیرا به آنها غذا می‌دهد ماهی صید می‌کنند  اگر آب نبود گرسنه می‌ماندند و باید خشکسالی را پشت سر می‌گذاشتند.
وی در خصوص تقدس آب در تمدن ایران تصریح کرد: دعای مشهور داریوش این است که خداوند سرزمین‌ من را از سه چیز برهان؛ خشکسالی، دروغ و جنگ که این سه، عامل بدبختی زا برای مردمان بوده‌ است در اوستا آب نیز از مرتبه‌ی بالایی برخوردار است به طوری که دو یشت از یشت‌های اوستا به نام آبان‌یشت و  تیشتر یشت ایزد آب‌ها هستند، در اوستا آمده است: «همه آب‌های خدا آفریده را می‌ستاییم؛ همه آب‌های روان در روده‌ها را می‌ستاییم».

با تشکر از استاد بزرگوارم جناب داریوش احمدی بایت ارسال این مطلب
@ferdosesokhan