فردوس سخن
1.47K subscribers
376 photos
162 videos
3.86K files
359 links
فردوس سخن

کانالی برای بیان نکات و مطالب درسی ؛ نمونه سوال امتحانی ؛ نکات درسی مقطع یک و دو دبیرستان و مطالب ادبی و اطلاعات عمومی

Admin :
@mollasadeghi

برو اولین پست‌
https://t.me/ferdosesokhan/3
Download Telegram
📜 فرهنگ سه خطی


●روزی "فرانتس کافکا" نویسنده مشهور چک تبار، در حال قدم زدن در پارک ، چشمش به دختر بچه‌ای افتاد که داشت گريه می کرد. کافکا جلو می‌رود و علت گريه ی دخترک را جويا می شود .
دخترک همانطور که گريه می کرد پاسخ می‌دهد : " عروسکم گم شده ... "
کافکا با حالتی کلافه پاسخ می‌دهد : " امان از اين حواس پرت ... گم نشده ، رفته مسافرت ! "
دخترک دست از گريه می‌کشد و بهت زده می‌پرسد : " از کجا می‌دونی ؟! "
کافکا هم می گويد : " برات نامه نوشته و اون نامه پيش منه ... "
دخترک ذوق زده از او می پرسد که آيا آن نامه را همراه خودش دارد يا نه ، کافکا می‌گويد : " نه ، توی خونه‌ست . فردا همينجا باش تا برات بيارمش "
کافکا سريعاً به خانه‌اش بازمی‌گردد و مشغول نوشتنِ نامه می‌شود و چنان با دقت که انگار در حال نوشتن کتابی مهم است !
اين نامه‌ نويسی از زبان عروسک را به مدت سه هفته هر روز ادامه می‌دهد و دخترک در تمام اين مدت فکر می‌کرده آن نامه ها به راستی نوشته‌ ی عروسکش هستند !
در نهايت کافکا داستان نامه‌ها را با اين بهانه‌ ی عروسک که « دارم عروسی می کنم » به پايان میرساند .
اين ماجرای نگارش كتاب « کافکا و عروسک مسافر » است .
اينکه مردی مانند فرانتس کافکا سه هفته از روزهای سخت عمرش را صرف شادکردن دل کودکی کند و نامه ها را ( به گفته ی معشوقه اش دورا ) با دقتی حتی بيشتر از کتاب ها و داستان هايش بنويسد ، واقعا تأثيرگذار است .
او واقعا باورش شده بود. اما باورپذيری بزرگترين دروغ هم بستگی به صداقتی دارد که به آن بيان می شود .

" امّا چرا عروسکم برای شما نامه نوشته ؟! "

اين دوّمين سوال کليدی بود! و او (کافکا) خود را برای پاسخ دادن به آن آماده کرده بود . پس بی هيچ ترديدی گفت : " چون من نامه رسان عروسک ها هستم "

( کافکا دارای دکترای حقوق بود اما هرگز به وکالت نپرداخت؛ از آن رو که روحیات لطیفش این اجازه را نمی داد. سرانجام او در اثر سل در اوج جوانی درگذشت.)
جامعه‌ای که در آن راه‌های طولانی ، راه‌های کم ‌رفت و آمد و خلوتی شده ،
جامعه‌ای که در آن هیچ‌کس حوصله‌ی صبر و شکیبایی برای به دست آوردنِ هدفی را ندارد ،
جامعه‌ای استتوسی ست . جامعه‌ای که برای رسیدنِ به هدفش فقط به اندازه‌ی خواندنِ همان سه خطِ بالای استتوس‌ها زمان می‌گذارد !
جامعه‌ی مبتلا به « فرهنگِ سه‌خطی » !
ما مردمی شده‌ایم لنگه‌ی پینوکیو ، که دوست داریم طلاهای‌مان را بکاریم تا درختِ طلا برداشت کنیم !
مردمی که دنبالِ گلد کوییست و پنتاگون و شرکت ‌های هرمی مشابه می‌افتند ، یک جای کارِشان لنگ می‌زند . آن جای کار هم اسم‌اش « فرهنگِ شکیبایی » است .
"فرهنگ سه‌خطی" به ما می‌گوید اگر نوشته‌ای بیش‌تر از سه سطر شد ، نخوان !
فرهنگِ سه‌خطی به ما می‌گوید راهِ رسیدن به هدف چون درست است ، طولانی است . پس یا بی‌خیال‌اش بشو یا سراغِ میان‌بُر بگرد !
فرهنگِ سه‌خطی است که نزول‌خوری دارد ، اختلاس دارد ، دزدی دارد ، بی‌سوادی دارد ، رشوه دارد ، تن‌فروشی دارد ، حق‌خوری و هزار جور دردِ بی‌درمانِ دیگر دارد . فرهنگِ سه‌خطی است که اینهمه آدمِ بی‌کار دارد .
آدم‌های بی‌کاری که توقع دارند یک ساعت در روز کار کنند و ماهی چند میلیون درآمد داشته باشند !
برای درکِ عمقِ فاجعه‌ای که بر سرِ فرهنگِ ما آمده ، نیازی نیست خیلی جای دوری برویم . به همین فیس‌بوک یا اینستاگرام که نگاه کنیم ، همه چیز دست‌مان می‌آید . وقتی که کسی می‌نویسد : « اوه ! طولانی بود ، نخوندم ! » یا « سرسری یه نیگاه انداختم ، با کلیّتش موافقم ! » یا « چه حوصله‌ای ! » یا « لایک کردم ، ولی نخوندم ! » و ...
یعنی یک پُلی در جایی از مسیرِ فرهنگِ ما شکسته است که هیچ رفتنی به هدف نمی‌رسد . آن پُل ، همان فرهنگِ شکیبایی ست .
جامعه‌ای که همه چیز را ساندویچی می‌خواهد ، در مطالعه ؛ سه خط استتوس برایش بس است .
در ازدواج ؛ بین عشق و نفرت‌اش ده ثانیه زمان می‌برد .
در سیاست ؛ بینِ زنده‌باد و مُرده‌بادش ، نصفِ روز کافی ست .
در کار ؛ از فقر تا ثروتش یک اختلاس فاصله دارد .
در تحصیل ؛ از سیکل تا دکترایش یک مدرک آب می‌خورد .
در هنر ؛ از گم‌نامی تا شهرت‌ش به اندازه‌ی یک فیلم دو دقیقه‌ای در یوتیوب است !

فرهنگِ سه‌خطی به من اجازه می‌دهد چیزی را نخوانده ، بپسندم .
موضوعی را نفهمیده ، تحلیل کنم .
راهی را نرفته ، پیشنهاد بدهم .
دارویی را نخورده ، تجویز نمایم .
نظری را ندانسته ، نقد کنم ...
فرهنگِ سه‌خطی به من اجازه می‌دهد به هر وسیله‌ای برای رسیدن به هدف‌ام متوسل شوم . چون حوصله‌ی راه‌های درست را "که طولانی‌تر هم هست" ندارم .!

( فرهنگ سه خطی: تحلیلی بر کردار و رفتار ایرانیان در عصر حاضر |
نویسنده: محمد عابدینی )

@ferdosesokhan
باکلاس های بی شخصیت

مجتبی لشکربلوکی

ما در جامعه مان یک مشکل جدید پیدا کرده ایم. افرادی هستند که ظاهرشان کاملا امروزی، مدرن و کار درست است اما بی شخصیت هستند. این افراد دست کم شش ويژگی دارند:

1- این افراد ساعت لاکچری دارند اما ....
این افراد ساعت های لاکچری و گران قیمت می بندند مانند برموند، شوپارد، امگا، پیاژه، رولکس. اما تفاوت بین 8 تا 8:15 را نمی دانند. ساعت را نه برای آن تایم (سروقت) بودن و مدیریت بهینه وقت خودشان و دیگران، بلکه برای زینت می بنندند. بدقول اند. در هر جلسه ای دیر می رسند. به قول شان وفا نمی کنند. تفاوت 60 دقیقه و 61 دقیقه را درک نمی کنند و بابت تاخیر خجالت نمی کشند.

2- مدرک دانشگاهی عالی دارند اما ....
این افراد مدرک دانشگاهی دارند، اما سطح تحلیل شان، سطح نگاه شان، با یک فرد فاقد تحصیلات دانشگاهی هیچ تفاوتی نمی کند. این افراد عاجزند از اینکه بر اساس یک مدل، یک تئوری، یک چهارچوب فکری روشن صحبت و تحلیل کنند. از آن بدتر دارای ثبات فکری نیستند و چون چارچوب فکری منسجم ندارند به تناسب شرایط، حس و حال و مخاطب، افکار و مواضع خود را تغییر می دهند. در یک گفتگوی یک ساعته سه موضع متفاوت راجع به یک موضوع می گیرند چرخش های 180 درجه ای در کمتر از 15 دقیقه!


3- این افراد ماشین های گران قیمت سوار می شوند اما ....
این افراد ماشین های گران قیمت عمدتا خارجی دارند. اما توجه ندارند که صدای ضبط شان را در محدوده خودروی خود نگاه دارند. آن قدر با شخصیت نیستند که برای خانمی که کودکش را بغل کرده ماشین را کاملا متوقف کنند تا با خیال راحت از خیابان رد شود. خیابان را سطل آشغال خود فرض می کنند و ته سیگارشان را به راحتی در سطل آشغال شخصی شان (همان خیابان عمومی شهر) می اندازند و علایم و خطوط راهنمایی و رانندگی را چیزهای زایدی می دانند.

4- این افراد خوش صحبت هستند و خوش محضر اما ...
این افراد از واژه های امروزی استفاده می کنند. علاوه بر اینکه خوب و سلیس صحبت می کنند، زبان خارجی هم بلدند و از برخی اصطلاحات زبان خارجی هم استفاده می کنند، اما دایره واژگان ان ها شامل برخی واژه ها نمی شود، آنها بلد نیستند بگویند اشتباه کردم، نمی توانند بگویند من این موضوع را بلد نیستم و نمی دانم. بلد نیستند بگویند فعلا حرفی ندارم باید مطالعه کنم و یا باید فکر کنم.

5- این افراد سفر خارجی می روند اما ...
این ها درآمدشان و سبک زندگی و کارشان به گونه ای است که سفر خارج می روند. اما بلد نیستند که آداب خوب، افکار خوب، رفتارهای پسندیده را با خود به هدیه بیاورند. آن ها فقط سرکوفت، حسرت، مرغ همسایه غاز است را برای ما تکرار می کنند.

6- این افراد گوشی های به روز دارند اما ....
این ها گوشی های گران قیمت دارند، همچنین شماره گوشی هایشان نیز رُند است اما سواد رسانه ای ندارند، هر مطلبی را می خوانند. هر مطلبی را فوروارد می کنند. تفاوت یک رخداد واقعی و یک رخداد رسانه ای را نمی دانند. متوجه نیستند که رسانه ها چگونه اطلاعات را به صورت نامحسوس دستکاری می کنند. از آن مهم تر در زمینه رعایت مالکیت معنوی از هفت دولت آزاد هستند و دزدی محتوا و مطلب می کنند.

آنچه گفتم را همه ما کمابیش داریم. حالا یکی هست که همه این ويژگی ها را دارد و دیگری ممکن است دو تا را داشته باشد.ما برای آنکه توسعه یافته شویم، نیازمند انسان هایی هستیم که روی شخصیت شان کار کرده اند به عبارتی دیگر توسعه یافته اند. ما زمانی توسعه خواهیم یافت که؛
• فرق هشت و هشت و ربع را بفهمیم.
• قاعده مند فکر و گفتگو (دیالوگ) کنیم.
• در زندگی جمعی، انضباط رفتاری نشان دهیم (نمونه اش انضباط ترافیکی)
• همانگونه که پول و وسایل و دوچرخه کسی را نمی دزدیم، مطلب و نوشته و ایده و نقاشی دیگران را ندزدیم.
• بیاموزیم که خجالت نکشیم و بگوییم «بلد نیستم، باید کمی فکر کنم، دانش من در این زمینه ناقص است و نمی دانم!»
• کشورهای پیشرفته را نقد کنیم، حسرت و سرکوفت و ناامیدی را پشت سر بگذاریم و آنچه خوب است را برای کشور خود برداریم.

ساعت باکلاس، سفر خارجی، مدرک دانشگاهی، گوشی های آخرین مدل و ماشین گران قیمت، توسعه نمی آفریند. برای حرکت باثبات و پایدار به سمت توسعه یافتگی، به ذهنیت توسعه یافته و شخصیت توسعه یافته نیازمندیم.

@ferdosesokhan
زائوم یا فرا خِرَد در ادبیات چیست؟

زائوم از کارواژک ها(اصطلاحات) ی فرمالیست ها است و منظور از آن هر واژه ای است که نویسنده در بی خویشتنی و به دور از هر معنای متعارفی آن را به کار می گیرد. در شعر فارسی بیشترین فراخرد یا زائوم در غزلیات شمس به کار گرفته شده.واژه هایی مانند چیغ چیغ،شنقصه،لُم لُم،عللا،علالا،یرلی یلی،قاقا،قیقی،قوقو،یرلم یلا،خاصبک،یغمابک،ترنگاترنگ،نغنغه،شقققا،تنن تن،جکی جکی،شققیقی، همه از مصادق زائوم در شعر مولانا است.
این واژه ها کهنه نمی شوند ؛ دچار «اتوماتیزیشن »نیستند و فاقد معنای زبان شناختی اند.این بیت ناصر خسرو زائوم دارد:
بر بحر مضارع است قطعش
طقطاق تنن تنن تتا طق

سیمین بهبهانی هم در شعر«پرواز نبض بود به اوج» نمونه ای زائوم را به کار برده:
واشد در ِ بهشت خدا خیل فرشته داد صلا
وز عرش بانگ, ترلللا و ز عرشیان سرود رسید.(ص775)

ما اصطلاح «واژآهنگ» را برای زائوم بر می گزینم.زیرا که باور داریم شاعر با تولید واژه ها آهنگ و موسیقی لفظی کلام را به طور قابل توجهی بالا برده و در عین حال خود به جز همین فحوای آهنگین معنای دیگری ندارند.نویسندگان "زائوم در غزلیات شمس "در باره «ترلللا» می نویسند: ترلللا در سخن مولوی ترکیبی از «تر» به معنای "خیس" و «لللا» درست شده است. در این واژه پیشوند «تر» به سبب روزمرگی خودکار شده است و شاعر بری پرهیز از روزمرگی آن را با «لللا» همراه ساخته و موسیقی کلام خود را نیز غنا بخشیده است.
تن تن تنن تن تن تنن می گوی چون مرغ یا چون اویس اندر قرن یرلی لی یرلی یلی

برگرفته از : زائوم در غزلیات شمس
حسن حیدری /یدالله رحیمی

مطلب ارسالی از : دکتر محمود علی اصغری از گروه ادبیات کشور

@ferdosesokhan
روز مرداد [اَمرداد] مُژده داد بدان
که جهان شد به طبع، باز جوان!
مسعود_سعد

آشنایی با جشن‌های ایرانی
جشن امردادگان

جشن "امردادگان" نماد سرزندگی، نامیرایی، جوانی و باور به رویش دوباره است.

جشن "امردادگان" در امرداد روز از امردادماه، روز هفتم ماه در گاهشمار یزدگردی برگزار می‌شد. اين جشن از آن فرشته‌ی "امرتات" و نماد جاودانگی و تندرستی و دير زيستن است.

اَمرتاتَـه یا اَمرَتات در اوستایی و اَمُردات در پهلوی به چم بی‌مرگی است. "مرداد" هم‌ریشه با "مردن" است و "ا" آغاز آن پیشوند نایی(منفی) است که چمار آن را به بی‌مرگی دگرگون می‌کند. "امرداد" فرشته‌ی بی‌مرگی و جاودانگی و "مرداد" ديو نيستی و مرگ است.

در باورهای ایران باستان فرشته امرداد نماد پاکی و نگهبان گیاهان است که به آبادی زمين و پاکیزگی نگر دارد. بر پایه‌ی باورهای کهن، این فرشته دشمن بیماری و گرسنگی است. فرشته‌ی جاودانگی در کنار فرشته‌ی رسایی(خورداد) نگهبان آب و گیاهان‌اند.

امروز، آگاهی ما از این جشن ناچیز است. تنها می‌دانیم که جشن "امردادگان" در ایران باستان یکی از جشن‌های شاد بود. ایرانیان در اين روز تن پاکیزه می‌کردند، به گلستان‌ها، بوستان‌ها و کنار رودها می‌رفتند و پس از نيايش به درگاه اهورامزدا، اين جشن را با شادی و سرور در هوای پاک و دوستی با گیاهان برگزار می‌کردند و پاسدار زیست‌بوم (محیط زیست) بودند.

در نیپیک بندهش گفته شده که گل چنبک(زنبق) زرد از خانواده گل‌های سوسن که به آن زنبق رشتی هم می‌گویند، گل ویژه‌ی جشن امردادگان است. ولی از سویی به باور شماری از ایرانشناسان، نماد گل برای جشن‌ها چندان دیرینگی ندارد و ار برساخته‌های ساسانیان است

برگرفته از:
۱- گاهشماری و جشن‌های ایران باستان
نویسنده هاشم_رضی

۲- بدانیم و سربلند باشیم
نویسنده: منوچهر_منوچهرپور

۳- از نوروز تا نوروز
نویسنده: موبد کورش نیکنام

@ferdosesokhan
آشنایی با جشن‌های ایرانی
جشن امردادگان
(بریده‌هایی از یادداشت‌ها و سخنان)

از نسک(کتاب) گات‌ها:
به یاری اهورا مزدا
کسی که در پرتو مینوی مقدس (سپنتا مینو) و اندیشه‌ی نیک (وهومن)، گفتار و کردارش نیک و با راستی و درستی (اشا) هماهنگ باشد، مزدا اهورا با توانایی (خشترا) و مهر (سپنتا آرمئیتی) خویش به او رسایی (هئوروتات/خرداد) و جاودانگی (امرتات/امرداد) خواهد بخشید.

ابریحان بیرونی:
مرداد ماه که روز هفتم آن مرداد روز است و آن روز را به انگیزه‌ی پیش آمدن دو نام با هم جشن می‌گرفتند. معنای مرداد آن است که مرگ و نیستی نداشته باشد و مرداد فرشته‌ای است که به حفظ گیتی و اقامه‌ی غذاها و دوایی که اصل آن نبات است و مزید جوع و ضرر و امراض هستند، موکل است.

خیام در نوروزنامه:
مرداد ماه یعنی خاک، دادِ خویش بداد از بَرها ومیوهای پخته که در وی به کمال رسد و نیز هوا در وی مانند غبارِ خاک باشد و این ماه میانه تابستان بود و قسمت او از آفتاب، مر برج اسد را باشد.

"پژوهشی در اساتیر ایران"، گزارش مهرداد بهار از نیپیک(کتاب) پهلوی "بندهش" [با اندکی ویرایش]:
امُرداد بی‌مرگ، سَروَر گیاهان بی‌شمارست؛ زیرا او را به گیتی، گیاه، خویش است. گیاهان را رویانَد و رَمهِ گوسفندان را افزاید؛ زیرا همه دام‌ها از او خورند و زیست‌کنند. به فِرَشکردِ (نوگردانی جهان و زندگی در پایان کار ِ جهان)، نیز «انوش»(خوراک بی‌مرگی) را از امرداد آرایند. اگر کسی گیاه را رامش بخشد یا بیازارد، آن گاه امُرداد از او آسوده یا آزَرده بُوَد...

@ferdosesokhan
Parsi.ra.Pas.Bedarim.v1.0.apk
247.7 KB
پارسی را پاس بداریم.

نرم افزاری آسان و کاربردی برای آموختن زبان پارسی، واژه بیگانه را بنویسید و واژه ی پارسی را در برابر بخوانید.
@ferdosesokhan
جوانمرد قصاب که بود؟

کسانی که در تهران سوار مترو شده اند. ایستگاهی است به نام "جوانمرد قصاب"

جوانمرد قصاب را بیشتر بشناسید

قصابی که به معنای واقعی مرد بود و ملقب شد به جوانمرد قصاب

عبدالحسین کیانی از نظر انسانی و اخلاقی و مذهبی فرد ممتازی بود و واقعا زیبا امتحان خود را پس داد.

همیشه با وضو می رفت مغازه. هر گاه از او می پرسند: « عبدالحسین! چه خبر از وضع بازار؟ کسب و کار چطوره؟» او فقط می گفت الحمدلله … ما از خدا راضی هستیم، او از ما راضی باشد… »‌
همیشه بیشتر از وزنه ای که توی کفه ترازو بود گوشت می گذاشت، و می داد دست مشتری. همیشه کفه گوشت به کفه آن طرفی می چربید .‌ هیچ کس کفه های ترازوی عبدالحسین را مساوی ندیده بود. همیشه سمت گوشت سنگین تر بود هیچ وقت کسی نمیدید عبدالحسین پولی را که از مشتری هایش می گیرد، بشمارد. پول را که می گیرد، بدون اینکه حتی نگاهش کند، می انداخت توی دخل. این عادت همیشگی اش بود.‌

اگر مشتری مبلغ ناچیزی گوشت می خواست عبدالحسین دریغ نمی کرد. می گفت: «برای هر مقدار پول، سنگ ترازویی هست» و البته همه می دانند که او همیشه بیشتر از حق مشتری گوشت می گذاشت توی ترازو. اصلاً گاهی اوقات که مشتری را می شناسد، نمی گذارد مشتری مبلغی را که گوشت می خواهد به زبان بیاورد. مقداری گوشت می پیچد توی کاغذ و می داد دستش.‌
مشتری هایش را می شناخت. آنهایی که وضع مادی خوبی نداشتند یا حدس می زند که نیازمند باشند یا اینکه عائله سنگینی دارند را دو برابر پولشان گوشت می داد. اصلاً گوشت را نمی گذاشت توی ترازو که طرف متوجه بشود داستان چیست. ‌

گاهی اوقات برای اینکه بقیه مشتری ها متوجه نشوند، وانمود می کند که پول گرفته است. گاهی هم پول را می گیرد و کنار گوشت، توی روزنامه، دوباره برمیگرداند به مشتری. گاهی هم پول را می گرفت و دستش را می برد سمت دخل و دوباره همان پول را می دهد دست مشتری و می گوید:«بفرما. مابقی پولت را بگیر». می خواست عزت نفس مشتری های نیازمندش را نشکند. عبدالحسین سال های سال اینگونه رفتار کرد.‌

فردی یکی دوبار از رو به روی مغازه رد می شود که عبدالحسین صدایش می زند و می گوید:
«تو گوشت می خوای اما پول نداری و خدا به دلت انداخته که این مغازه نسیه هم گوشت می ده… مرد انگار که کسی حرف دلش را زده باشد، گره های پیشانی اش باز می شود و می گوید: «خدا خیرت بدهد یک ماهه گوشت نخوردیم. میشه نیم کیلو گوشت بدی و این انگشتر عقیق رو هم بزاری گرو بمونه تا پولشو بدم؟» عبدالحسین بدون اینکه او را بشناسد، تکه ی بزرگی گوشت می پیچد توی کاغذ و انگشتر را هم می گذارد توی دست مرد. «اینو بزار دستت، برا نماز ثواب داره. هر وقت داشتی، پولشو بده»‌
مرد لبخند زنان گوشت را می گیرد و می رود. عبدالحسین زیر لب می گوید: ‌«خدایا! امیدوارم که هیچ وقت برا دادن پول گوشت نیاد، اینطوری گفتم فکر نکنه بهش صدقه دادم و خجالت بکشد»‌.‌‌

او فردی وارسته بود و خوب بلد بود در عاشقی قمار کند

پیرزنی می آید درب مغازه و صدا می زند:
«عبدالحسین! مادر! این گوشت رو از فلانی خریدم، گوشت خوبی بهم داده؟» عبدالحسین گوشت را ورانداز می کند. یک تکه گوشت از لاشه آویزان در مغازه جدا می کند و می گذارد روی گوشت پیرزن و می گوید:« آره مادر! حالا دیگه گوشت خوبی شد». عادت همیشگی عبدالحسین همین است. هم دل مشتری را نمی ‌ شکند و هم دروغ نمی گوید. تازه این بماند که عصبانی شود و بگوید چرا از من خرید نکردی؟
معمولاً با گفتن نام قصاب، تصویر یک آدم خشن در ذهن ها نقش می بندد. اما عبدالحسین تنها جایی خشمگین می شد که برای خدا بود

همسر رئیس شهربانی آمده بود داخل مغازه اش و می گوید: «از این گوشت به من بده». عبدالحسین می گوید:«برو بیرون! مثل بقیه، سرنوبت… می گوید: «من زن رئیس شهربانی ام» و عبدالحسین که به معنای واقعی بجز خدا از هیچ کس نمی ترسد، پاسخ می دهد: «زن رئیس شهربانی باش. تو هم مثل بقیه.»‌

چند لحظه بعد دو مأمور شهربانی برای بردن عبدالحسین می آیند درب مغازه. او با مأمورها نمی رود ومی گوید: برید. کارم تموم شد، خودم میام.» کارش تمام می شود و می رود پیش رئیس شهربانی و می گوید: تو پشت میزت نشستی، برا قانون. منم تو مغازم برا قانون. اگه قرار به بی قانونیه، من از تو بهتر بلدم.» این را می گوید و از شهربانی می زند بیرون

ایشان چهل و سه بهار را گذراند و در نهایت ۱۲ گلوله او را به وادی موعود رهسپار کرد و به دیار معشوق شتافت و شهید شد.

روحش شاد
@ferdosesokhan
مطلب ذیل از کانال دوستان داران دانایی است که جناب آرشاویز مدیر گانال برایم ارسال کرده با سپاس از ایشان
فردوس سخن
مطلب ذیل از کانال دوستان داران دانایی است که جناب آرشاویز مدیر گانال برایم ارسال کرده با سپاس از ایشان
✅ #جوانمرد_قصاب که بود؟


🔰قصابی که به معنای واقعی مرد بود و ملقب شد به جوانمرد قصاب 🌷

♈️عبدالحسین کیانی از نظر انسانی و اخلاقی و مذهبی فرد ممتازی بود و واقعا زیبا امتحان خود را پس داد.

همیشه با وضو می رفت مغازه. هر گاه از او می پرسند: « عبدالحسین! چه خبر از وضع بازار؟ کسب و کار چطوره؟» او فقط می گفت الحمدلله … ما از خدا راضی هستیم، او از ما راضی باشد… »‌
همیشه بیشتر از وزنه ای که توی کفه ترازو بود گوشت می گذاشت، و می داد دست مشتری. همیشه کفه گوشت به کفه آن طرفی می چربید .‌ هیچ کس کفه های ترازوی عبدالحسین را مساوی ندیده بود. همیشه سمت گوشت سنگین تر بود هیچ وقت کسی نمیدید عبدالحسین پولی را که از مشتری هایش می گیرد، بشمارد. پول را که می گیرد، بدون اینکه حتی نگاهش کند، می انداخت توی دخل. این عادت همیشگی اش بود.‌

♈️اگر مشتری مبلغ ناچیزی گوشت می خواست عبدالحسین دریغ نمی کرد. می گفت: «برای هر مقدار پول، سنگ ترازویی هست» و البته همه می دانند که او همیشه بیشتر از حق مشتری گوشت می گذاشت توی ترازو. اصلاً گاهی اوقات که مشتری را می شناسد، نمی گذارد مشتری مبلغی را که گوشت می خواهد به زبان بیاورد. مقداری گوشت می پیچد توی کاغذ و می داد دستش.‌
مشتری هایش را می شناخت. آنهایی که وضع مادی خوبی نداشتند یا حدس می زند که نیازمند باشند یا اینکه عائله سنگینی دارند را دو برابر پولشان گوشت می داد. اصلاً گوشت را نمی گذاشت توی ترازو که طرف متوجه بشود داستان چیست. ‌

♈️گاهی اوقات برای اینکه بقیه مشتری ها متوجه نشوند، وانمود می کند که پول گرفته است. گاهی هم پول را می گیرد و کنار گوشت، توی روزنامه، دوباره برمیگرداند به مشتری. گاهی هم پول را می گرفت و دستش را می برد سمت دخل و دوباره همان پول را می دهد دست مشتری و می گوید:«بفرما. مابقی پولت را بگیر». می خواست عزت نفس مشتری های نیازمندش را نشکند. عبدالحسین سال های سال اینگونه رفتار کرد.‌

♈️فردی یکی دوبار از رو به روی مغازه رد می شود که عبدالحسین صدایش می زند و می گوید:
«تو گوشت می خوای اما پول نداری و خدا به دلت انداخته که این مغازه نسیه هم گوشت می ده… مرد انگار که کسی حرف دلش را زده باشد، گره های پیشانی اش باز می شود و می گوید: «خدا خیرت بدهد یک ماهه گوشت نخوردیم. میشه نیم کیلو گوشت بدی و این انگشتر عقیق رو هم بزاری گرو بمونه تا پولشو بدم؟» عبدالحسین بدون اینکه او را بشناسد، تکه ی بزرگی گوشت می پیچد توی کاغذ و انگشتر را هم می گذارد توی دست مرد. «اینو بزار دستت، برا نماز ثواب داره. هر وقت داشتی، پولشو بده»‌
مرد لبخند زنان گوشت را می گیرد و می رود. عبدالحسین زیر لب می گوید: ‌«خدایا! امیدوارم که هیچ وقت برا دادن پول گوشت نیاد، اینطوری گفتم فکر نکنه بهش صدقه دادم و خجالت بکشد»‌.‌‌

🔰او فردی وارسته بود و خوب بلد بود در عاشقی قمار کند

♈️پیرزنی می آید درب مغازه و صدا می زند:
«عبدالحسین! مادر! این گوشت رو از فلانی خریدم، گوشت خوبی بهم داده؟» عبدالحسین گوشت را ورانداز می کند. یک تکه گوشت از لاشه آویزان در مغازه جدا می کند و می گذارد روی گوشت پیرزن و می گوید:« آره مادر! حالا دیگه گوشت خوبی شد». عادت همیشگی عبدالحسین همین است. هم دل مشتری را نمی ‌ شکند و هم دروغ نمی گوید. تازه این بماند که عصبانی شود و بگوید چرا از من خرید نکردی؟
معمولاً با گفتن نام قصاب، تصویر یک آدم خشن در ذهن ها نقش می بندد. اما عبدالحسین تنها جایی خشمگین می شد که برای خدا بود

♈️همسر رئیس شهربانی آمده بود داخل مغازه اش و می گوید: «از این گوشت به من بده». عبدالحسین می گوید:«برو بیرون! مثل بقیه، سرنوبت… می گوید: «من زن رئیس شهربانی ام» و عبدالحسین که به معنای واقعی بجز خدا از هیچ کس نمی ترسد، پاسخ می دهد: «زن رئیس شهربانی باش. تو هم مثل بقیه.»‌

♈️چند لحظه بعد دو مأمور شهربانی برای بردن عبدالحسین می آیند درب مغازه. او با مأمورها نمی رود ومی گوید: برید. کارم تموم شد، خودم میام.» کارش تمام می شود و می رود پیش رئیس شهربانی و می گوید: تو پشت میزت نشستی، برا قانون. منم تو مغازم برا قانون. اگه قرار به بی قانونیه، من از تو بهتر بلدم.» این را می گوید و از شهربانی می زند بیرون

♈️شهید عالی‌قدر عبدالحسین کیانی در سال 1318 دیده به جهان گشود و پس از آغاز حمله صدام به مرزهای معنوی و جغرافیایی ایران اسلامی زن و بچه‌هایش، مغازه و دامداری‌اش، خانه و کاشانه‌اش را رها می‌کند و دل می‌زند به دریای پر خروش و افتخار فتح المبین.

سرانجام این شهید والامقام در چهارم فروردین ماه 1361 و پس اصابت 12 گلوله در چهل و سومین بهار عمرش رهسپار کربلا می‌شود و عطر آسمان را با قدم‌های اهل بیت(ع) در تاریخ شکوه و افتخار ثبت و ماندگار می‌کند.

#منبع: کتاب جوانمرد قصاب

@danaeeii
«سنّت‌ِ ادبی*»

«سنت» در معنایی فراگیر، میراثِ مشترکِ تاریخی و ماهیتِ معنوی هر قوم به‌شمارمی‌رود. این میراث، هم‌چون قانونی نانوشته و با تغییراتی کُند، در تمامیِ دوره‌های تاریخیِ حیاتِ یک قوم جریان‌می‌یابد. این جریانِ مستمر، چیزی است که نه یک‌سره می‌توان از آن فاصله‌گرفت و نه امکانِ بازگشت به دورانِ شکوفایی‌اش مقدور است. سنت در این معنی، «کلان‌روایتی» mega text است که تمامیِ نوشدن‌های پیاپی، زیرمجموعه‌ای است از کلّیتِ به‌ندرت دگرگونی‌پذیرِ آن؛ کلّیتی که فاصله‌گرفتنِ کامل از آن، اگر نگوییم امکان‌ناپذیر، امری است بسیار دشوار و بغرنج.

میانِ «سنتِ ادبی» convention و «سنت» tradition در معنای فراگیرِ کلمه، پیوندی تنگاتنگ وجود دارد. اگر سنت را در حیطهٔ ادبیات، به مفهومِ محدودِ پیشینه‌های زبانی و بیانیِ محفوظ در آثارِ مکتوب تعبیرکنیم، تنها به بخشی از مفهومِ گستردهٔ آن توجه‌کرده‌ایم. زیرا سنتِ ادبی، علاوه‌بر آثارِ مکتوب، با تمامیِ عناصرِ پیچیدهٔ یک مجموعهٔ فرهنگی مرتبط است؛ عناصری درهم‌تنیده‌ که متشکّل است از فرق و مذاهب، اساطیر، آدابِ اجتماعی، تاریخ و پیشینهٔ قومی، روایت‌ها، مثل‌ها، متل‌ها و..‌. باوجودِ چنین پیوندهایی، هر جریانِ متجدّدی حتی در وجهِ سلبی و انکارگرایانه‌اش، ناگزیر از شناختِ درست از سنت است؛ زیرا ناممکن است پیش از رسیدن به چنین شناختی، دم‌از سنت‌شکنی زد. سنت‌شکنانِ راستین که همواره خود از سنت‌گذارانِ راستین نیز بوده‌اند، مستمرّاً با ساخت‌ها و سنت‌های پیشین در گفتگو هستند و ممکن نیست یک‌سره از حیطهٔ حکموتِ سنت‌ها بگریزند؛ زیرا التذاذِ هنری امری است که در سایهٔ نوعی تفاهمِ تاریخی_فرهنگی صورت‌می‌پذیرد. درغیرِ این صورت، مخاطب باید در خلأ عناصرِ ارتباطی، درپیِ فهمِ تجربه‌های جدید باشد؛ امری که پیامدِ ناگزیرِ آن اخلال در تفاهمِ فرهنگی است. و البته بهره‌گیری از سنت، نه به‌کارگیریِ تزیینیِ اجزایی از آن برای بَزَک‌کردنِ فرم‌های نوین است و نه ترکیبِ مکانیکیِ عناصری از دو مجموعهٔ نامتحانسِ سنت و تجدد.

تأثیرپذیریِ خلاقانه از سنت یعنی جریان‌یافتنِ بقایای خونِ زنده و پویای سنت در رگ‌های فرم‌های نوین؛ و ناگفته پیدا است در فرهنگ‌های دارای پیشینه (هم‌چون ایران) این انتقال تاچه‌حد به کندی و سختی صورت‌می‌پذیرد.


* از مقدمهٔ فصلِ «از میراثِ سنت»، نقل‌شده از کتابِ نویسنده: درتمامِ طولِ شب: بررسی آراء نیما یوشیج، انتشاراتِ مروارید، چ دوم، ۱۳۹۳، صص ۸_۱۵۷.

@azgozashtevaaknoon
@ferdosesokhan
📢#خبر


🔹امکان ترمیم نمرات دروس نهایی برای دیپلمه‌های نظام جدید فراهم شد!

🔹ثبت نام متقاضیان ترمیم سوابق تحصیلی به صورت داوطلب آزاد و مطابق دستورالعمل ثبت نام داوطلبان آزاد صرفا در مدارس بزرگسالان دولتی انجام خواهد گرفت و در مناطقی که واحد آموزشی بزرگسالان دولتی دایر نیست ثبت نام آنان در یکی از واحدهای آموزشی روزانه که اداره آموزش و پرورش محل تعیین می‌کند به تفکیک جنسیت انجام خواهد گرفت.

🔹فارغ‌التحصیلان دوره متوسطه که متقاضی ترمیم و ارتقای نمرات درس یا دروس نهایی پایه سوم متوسطه خود هستند می‌توانند فقط در همان منطقه آموزشی که قبلا فارغ التحصیل شده‌اند ثبت نام کنند.

@ferdosesokhan
روایتی دیگر از جوانمرد قصاب از کانال دوستداران دانایی با تشکر از مدیر کانال جناب آرشاویز

#جوانمرد_قصاب


جوانمرد قصاب نام شخصیتی #نیمه‌افسانه‌ای، #نیمه‌تاریخی، و آرامگاهی (بقعه) در نزدیکی شهر #ری است که در پاره‌ای از متون به او اشاره‌هایی شده‌است. محله پیرامون این بقعه نیز محله جوانمرد قصاب نام دارد.

بعضی‌ها اعتقاد دارند این مکان مقبره #ابوالعباس_قصاب_آملی است که از طایفه جوان آملی بوده است که معروف به ابوالعباس قصاب جوانمرد یا جوان آملی است.

پیرامون شخصیت جوانمرد قصاب روایت‌های متفاوتی ذکر شده‌است. در رساله‌ای در بارهٔ قصابان و سلاخان دربارهٔ او آمده‌است:

کنیزکی از جوانمرد قصاب گوشت خواست، اما به هر گوشتی که جوانمرد به او می‌داد، راضی نمی‌شد. جوانمرد خشمگین شد و پول او را پس داد. کنیزک که از ملامت و آزار آقای خود می‌ترسید، گریه آغاز کرد. شاه مردان، علی بن ابی‌طالب، که از آنجا می‌گذشت مشکل کنیز را دریافت و به جوانمرد گفت که به کنیز گوشت بدهد. جوانمرد که علی را نمی‌شناخت، دست خود را به علامتِ امتناع از قبول فرمان آن حضرت تکان داد. پس از آنکه حضرت رفت، قنبر به جوانمرد گفت: «تو شاه مردان را نشناختی؟» جوانمرد دو چشم خود را با کارد بیرون آورد و دست خود را با ساطور از تن جدا کرد و به قنبر گفت که او را نزد علی علیه‌السلام ببرد. حضرت علی فرمود چشمان و دست وی را در موضع خود بنهند، سپس فاتحه‌ای خواند و بر جوانمرد دمید، فوراً چشمان و دست او درست شد.

این داستان با اندکی تغییر در برخی از کتاب‌های #مقتل، از جمله #طریق‌البُکاء از محمدحسین بن عبدالله گریان شهرابی، که در آن داستانی دیگر دربارهٔ یکی از قصابان هواخواه علی‌بن ابی‌طالب آمده‌است و شاید منظور از او نیز جوانمرد قصاب بوده باشد هم ذکر شده‌است.

در برخی آثار کهن جغرافیایی و تاریخی نیز از مقبره جوانمرد قصاب یاد شده‌است و این گمان را پدیدمی‌آورد که شاید جوانمرد قصاب شخصیت تاریخی ناشناخته‌ای باشد.
#حمدالله_مستوفی از مدفن او در ری و عبدالرزاق سمرقندی در ذکر وقایع از مدفن او در سرخس یاد کرده‌اند.
به‌نظر قزوینی جوانمرد قصابِ مدفون در سرخس به جوانمرد قصابِ ری ربطی ندارد.
امروزه نیز در جنوب تهران به سوی ری، در زمین‌های منصورآباد در منطقه بیستم شهرداری تهران #بقعه‌ای به نام جوانمرد قصاب هست که به احتمال زیاد بعد از عهد فتحعلی شاه (۱۲۱۲–۱۲۵۰) ساخته شده‌است.

ابیات لوحه قبرِ داخل بقعه نشان می‌دهد که صاحب آن را همان پیر افسانه‌ای صنف قصاب دانسته‌اند. محله اطراف بقعه نیز جوانمرد قصاب نام گرفته و قصه جوانمرد قصاب برای مردم این محل، معروف و مقبره او زیارتگاه است. مقبره‌های دیگری هم در برخی روستاها به نام جوانمرد قصاب هست و احتمال دارد همه آنها مقبره‌هایی نمادین برای شخصیت افسانه‌ای جوانمرد قصاب باشند. #قصابان_افغانستان شب‌های جمعه به نام جوانمرد قصاب نذری می‌دهند و در حین مراسم، یکی از پیران خانواده قصه جوانمرد قصاب را نقل می‌کند.

@danaeeii
منظور از جشن نیلوفر چیست؟

روز خرداد در ماه تیر (برابر با 6 تیر در گاهشماری ایرانی) جشنی بر پا می‌گردد به نام جشن نیلوفر.

خرداد و تیر در باورهای ایرانیان به ترتیب با آب و باران پیوند دارند و نیز گُل نیلوفر گُلی است منسوب به روز آبان یا ایزد آناهیتا پس هر سه آنها به نوعی با آب بستگی دارند.

آب از آنروی نزد ایرانیان ارجمند بوده و هست که مایه آبادانی و زندگانی است، این سرزمین جایی که امروزه فلات ایران، «ایران بزرگ گذشته»، خوانده می‌گردد همواره سرزمین خشک و خشنی بوده. سرزمینی که خشک‌سالی ویرانگر و گاهی سیل، رنج بسیاری برای مردمانش پدید می‌آورد. اما ایرانیان خردمندانه به رویارویی با این پدیده‌ها پرداختند.

از اینروی، گرامی‌داشت آب در این سرزمین دو چندان بود. آب مایه‌ی زندگانی بوده، ایرانیان هیچ‌گاه آب را با پلیدی آلوده نمی‌کردند بر روی رودخانه‌ها پل می‌بستند تا آب گِل‌آلود نگردد تا ایزد آب آزرده خاطر نگردد.
بنا به نوشته #ابوریحان_بیرونی در آثارالباقیه در خرداد روز از تیر (برابر با 6 تیر ماه) جشن نیلوفر بر پا می‌گردیده. نیلوفر، نیلوپر، نیل پرنام همگانی یک گروه از گُل و گیاهانی است که در زبان پارسی گُل آبزاد گل زندگی و آفرینش یا نیلوفر آبی نامیده می‌شوند.

در اندیشه ایرانیان باستان نیلوفر آبی با ایزد آبان یا آناهیتا پیوند دارد، و نیز گُل نیلوفر جایگاه نگهداری تخمه یا فرّ زرتشت که در آب نگهداری می‌شود می‌دانستند. بنا بر نوشته برهان قاطع: در باره‌ی نیلوفر «گویند که با آفتاب سر برون می‌آورد و باز با آفتاب فرو می‌رود. گویند مرغی به وقت فرو رفتن نیلوفر درمی‌آید و صباح که نیلوفر از آب برمی‌آید دهان می‌گشاید و آن مرغ می‌پرد و می‌رود و شب از آب هیچ زحمت نمی‌کشد».

داستان مرغ که در گفتار بالا نقل گردید شاید پیوندی با فرّ زرتشت و موجودهای سه‌گانه زرتشتی که در هر هزاره ظهور می‌کنند داشته باشد، به باور ایرانیان فرّ به قالب مرغ در‌می آید. نیلوفر با آیین مهرپرستی نیز پیوند دارد، در روایت‌های شرقی مهرپرستی ایزد مهر از درون گُل نیلوفر به دنیا می‌آید، و نیز در جشن مهرگان موبد موبدان خوانچه‌ای که نزد شاه می‌آورد که گُل نیلوفر در آن قرار داشت. در سنگ نگاره‌های تخت جمشید، در آیین‌های ویژه درباری در دست شاهان هخامنشی گُل نیلوفر قرار دارد.

آب نیلوفر خوشبو بود و همانند باده به منزله نوعی هوم می‌نوشیدند و آن نوشیدنی را «بوشکور» می‌نامیدند.

نیلوفر نماد دو نشانه زندگی و آفرینش می‌باشد و گیاهی است که دلبسته خورشید می‌باشد، و از آن‌رو هنگامی‌که خورشید می‌دمد نیلوفر غنچه بشکفته و هنگام فرو رفتن خورشید در سوگ خورشید خود را فرو می‌بندد و به خواب می‌رود.

بدینگونه جشن نیلوفر با آب «خرداد» و باران «تیشتر» و از سوی دیگر با خورشید و گرما بستگی دارد، و نیز در روایت‌های دینی ایرانیان کهن، او نگهدارنده تخمه زرتشت است که از تخمه‌های سه موعودهای سه‌گانه زرتشت در هر هزاره توسط سه دوشیزه مقدس برگزیده که هنگام آبتنی در دریاچه کیانسه «هامون سیستان» باردار می‌گردند، و هر سه موعود‌ها «سوشیانت‌ها» در تاریخ خرداد روز از ماه فرورودین برابر 6 فروردین به دنیا خواهند آمد.

و نیز از نگاه اخترشناسی، جشن نیلوفر با اندکی اختلاف برابر است با «انقلاب تابستانی» یا بلندترین روز سال که از روز دیگر روزها گرایش به کوتاه شدن دارند، و از سوی دیگر با آغاز ماه تیر نیز گرمای تابستانی اوج گرفته و هوا رو به گرما می‌رود ، از این روی این جشن درست مقابل جشن چله که آغاز انقلاب زمستانی که روزها گرایش به بلندتر شده دارند قرار دارد، و شاید این جشن نیز مقدمه چینی برای به پیشواز رفتن برای جشن تیرگان بوده و با آن پیوند داشته است.

- وحید شریعت زاده

(ظاهرا) همین جشن، امروزه در فراهان و محلات و خمین با عنوان جشن اول تووستونی (اول تابستانی) همچنان برگزار می‌شود.

@ferdosesokhan
طولانی‌ترین کلمه در زبان فارسی

به نظرتان طولانی‌ترین کلمه در زبان فارسی چیست؟

پیش از پاسخ به این سؤال، چند نکته را توضیح دهم:

۱. یکی از اهداف طرح این پرسش آشناییِ بیشتر با امکانات واژه‌سازی در زبان فارسی است.

۲. منظور از کلمۀ فارسی لزوماً داشتن اجزای «اصیل» فارسی نیست. همین مقدار که این واژه در فارسی استفاده شود کافی است.

۳. منظور از کلمه طبیعتاً گروه نحوی نیست. بیشترِ گروه‌های نحوی در زبان فارسی یا موصوف و صفت هستند، مانند فاصلۀ کانونی؛ یا مضاف و مضاف‌الیه هستند، مانند کشتیِ بخار؛ یا گروه حرف اضافه‌دار هستند، مانند پردازش از دور. پس توجه داشته باشید که گروه‌های نحوی شامل این پرسش نمی‌شوند.

۴. ملاک برای تشخیص طولانی‌ترین کلمه تعداد تکواژهای آن است، هرچند براساس تعداد حروف یا هجاها هم می‌توان سنجید.

۵. معروف است که طولانی‌ترین کلمه در زبان انگلیسی antidisestablishmentarianism است، با ۲۸ حرف و ۱۲ هجا و متشکل از هفت تکواژ:
anti+dis+establish+ment+ary+an+ism
این واژه مربوط است به جنبشی سیاسی در قرن نوزدهم در بریتانیا. اما کلمۀ طولانی‌تر از این هم در فرهنگ‌های لغت انگلیسی ثبت شده:
pneumonoultramicroscopicsilicovolcanoconiosis
این واژه نام یک بیماری ریوی است، با ۴۵ حرف و احتمالاً متشکل از ۹ تکواژ:
pneumono+ultra+micro+scop+ic+silico+volcano+coni+osis

۶. معروف است که طولانی‌ترین کلمه در قرآن، براساس تعداد حروف، «فَسَیَکفیکَهُم» است. این کلمه ۱۰ حرف دارد و پنج تکواژ: ف+س+یکفی+ک+هم. اما «فَاسقَیناکُموه» طولانی‌تر است که ۱۱ حرف دارد و شش تکواژ: ف+اسقی+نا+کم+و+ه.

اما در زبان فارسی: طولانی‌ترین کلمه در زبان فارسی احتمالاً «بادمجان‌دورِقاب‌چین» است. این کلمه از مقولۀ صفت است، ۱۶ حرف دارد و هفت هجا، و متشکل از پنچ تکواژ است: بادمجان+دور+کسره+قاب+چین.

بادمجان‌دورقاب‌چین به افراد چاپلوس و متملق اطلاق می‌شود. دربارۀ منشأ این کلمه گفته‌اند: در زمان ناصرالدین‌شاه، بزرگان سیاسی برای اینکه مراتب ارادت و اخلاص خود را به شاه نشان دهند به آشپزخانۀ شاهنشاهی می‌رفتند و مانند خدمه بادمجان‌ها را پوست می‌کندند و دور بشقاب‌های آش یا خورش می‌چیدند و این کار را طوری انجام می‌دادند که شاه در هنگام سرزدن به آشپزخانه آن‌ها را ببیند.

#واژگان
#ساختواژه
@zabanshenasik
@ferdosesokhan
مجموعه های کانال های زیر مجموعه ی گروه سیری در آثار و افکار حضرت مولانا

کانالی پر از مطالب تربیتی و اخلاقی و مناجات های عاشقانه و عارفانه
@nokatetarbiyati

مخزن نکات نگارشی ؛ ویرایشی و دستوری

کانالی برای بیان نکات نگارشی ؛ ویرایشی و دستوری؛ کانالی برای نیاز امروز افراد جامعه ی ایرانی برای درست نویسی متون فارسی
@makhzanenokatenegarshi_virayashi

فردوس سخن

کانالی برای بیان نکات و مطالب درسی ؛ نمونه سوال امتحانی ؛ نکات درسی مقطع یک و دو دبیرستان و مطالب ادبی و اطلاعات عمومی
@ferdosesokhan

عاشقانه های نزار قبانی

نزار قبانی دیپلمات، شاعر و ناشر سوری بود. نزار قبانی با شعرهای عاشقانه‌اش مشهور است؛ زن و عشق موضوع اصلی شعر اوست
@nezar_asheghaneha

نجواهای عاشقانه ی یک زن ( غاده السمان )

غادة السمان (متولد  ۱۹۴۲ -دمشق) نویسنده و ادیب زن اهل سوریه است. وی یکی از بنیان‌گذاران شعر نو در ادبیات عرب به‌شمار می رود.
@ghadat_asheghaneha

موزيك كانال
محلي براي عرضه آهنگ هاي پاپ از خوانندگان محبوب كشور و مداحي ها و ويس هاي برگزيده مذهبي ؛ به ما بپيونديد و كانال ما را تبليغ كنيد

@muzic_canal

کانالی برای داستان ها و کاربرد ضرب المثل های رایج در زبان فارسی که از گروه ها و کانال های مختلف جمع آوری شده است .
@zarbolmaslhaefarsi


راه ارتباطی اعضای کانال ها با آدمین ها :
Admin :
@mollasadeghi
فردوس سخن pinned «مجموعه های کانال های زیر مجموعه ی گروه سیری در آثار و افکار حضرت مولانا کانالی پر از مطالب تربیتی و اخلاقی و مناجات های عاشقانه و عارفانه @nokatetarbiyati مخزن نکات نگارشی ؛ ویرایشی و دستوری کانالی برای بیان نکات نگارشی ؛ ویرایشی و دستوری؛ کانالی برای…»
زبان بدن را چگونه تعریف می کنند؟

زبان بدن ارتباطی بدون کلام است. آن کاری است که یک فرد برای انتقال مفهوم و معنا به فردی دیگر انجام می دهد. همه سیگنالهایی که فرد ارسال می کند عمدی نیستند و حتی اغلب بد برداشت می شوند و یا حتی اشتباه تفسیر می گردند. زبان بدن و یا رفتار غیر کلامی بسیار پیچیده و ظریف است. زبان بدن ممکن است ساختار یافته باشد یعنی از توابعی خاص پیروی کند؛ اما در بیشتر موارد احتمالا بدون ساختار است. زبان بدن می تواند قابل یاد گیری باشد اما به نظر می رسد که بیشتر ذاتی است. جای تعجب نیست که بسیاری از افراد مجذوب زبان بدن می شوند. همه ما تماشاگران و روانشناسانی غیر حرفه ای هستیم. در ارتباطات محل کار، مصاحبه های شغلی، جلسات هیئت مدیره و… ما باید با دقت بیشتری دیگران را زیر نظر بگیریمت بهتر بتوانیم احساسات واقعی آنها و آنچه را که می گویند، درک کنیم.
بزرگسالان، فریبنده های ماهری هستند؛ به دلایل مختلفی به ما آموخته اند که خود را به گونه ای خاص معرفی کنیم؛ مثلا برای مدیریت تصوری که دیگران از ما دارند، یا برای محفاظت از احساسات دیگران نباید مستقیما منظورمان را به آنها بگوییم؛ یا حتی برای فروش محصولات و ایده ها.

سیاستمداران و مدیران اجرایی اغلب توسط بازیگرانی آموزش دیده اند تا خود را به نحوی خاص معرفی کنند. آنها می دانند که با اینکه نویسندگانی بسیار هوشمند سخنرانی آنها را می نویسند، به نحوه سخنرانی و بیان کلمات و حالت‌های چهره آنها دقت خواهد شد. این مورد بیشتر در تلویزیون وجود دارد، دوربین می تواند بر روی دانه های کوچک عرق، انگشتان دست یا گهگاه بر روی سخنان مهم تمرکز کند.

کارشناسان معمولا برای کشف کردن شواهدی مبنی بر عدم صداقت گوینده، سخنرانی ها را ضبط کرده و فریم ها را بر اساس تغییرات در حالات صورت و حرکات بدن، تجزیه و تحلیل می کنند.

در نتیجه، بسیاری از مردم معتقدند که پیام هایی که توسط زبان بدن به ویژه در مورد موضوعات عاطفی منتقل می شوند، به نوعی واقعی تر هستند. ما سیگنالهای غیر کلامی را ارسال و نشر می دهیم،که ممکن است در طی ارتباطات از آنها برداشت شود و یا برداشت نشود. فرستنده پیام ممکن است از سیگنالهایی که میفزستد آگاه و یا بی اطلاع باشد. در حقیقت گیرندگان نیز ممکن است همیشه از پیامهایی که برداشت می کنند، آگاه نباشند.

راه های بسیاری برای تعریف و تفسیر رفتارهای غیر کلامی وجود دارد. ما میدانیم که رفتار غیر کلامی عبارتند از :

تکرار و تاکید بر آنچه که گفته می شود.
تکمیل ،اصلاح و تفسیر پیام های کلامی
در تضاد با پیام های کلامی برای سرپوش گذاشتن بر روی انگیزه اصلی
زبان بدن می تواند ظریف و یا خشن باشد، می توان آن را آگاهانه فرستاد و یا ناخودآگاه دریافت کرد. همچنین می توان آن را با دقت تمرین کرد و از آن استفاده نمود؛ اما از نظر فیزیولوژیک غیر قابل کنترل است؛ آن می تواند به شما امکان مخفی کردن اعتقادات و احساسات واقعی تان را دهد؛ اما اگر شما به خوبی آن را بیاموزید، کمک فوق العاده ای در انتقال یک پیام خواهد نمود.

پویا ودایع

@linguisticsacademy
@ferdosesokhan
قاعده ی کلی در باره ی تعیین نوع "و" در شعر

درباره‌ی تعیین نوع «و» در شعر، یک قاعده‌ی کلّی وجود دارد:
«هرگاه حرف «و» پس از فعل بیاید، حرف ربط و هرگاه پس از اسم بیاید، حرف عطف است»
اما این قاعده، در نظم، همواره راهگشا نبوده‌است و نیاز به توضیح بیشتر دارد؛ زیرا در نظم به ضرورت رعایت وزن و قافیه، کلمات جابه‌جا می‌شوند؛ مثلاً ممکن است، به ضرورت قافیه و ردیف، یک مصراع را به دو صورت زیر بیان کنیم:

الف) جهان رنج و اندوه و درد و غم است.

ب) جهان رنج و درد است و اندوه و غم.

اکنون پرسش این است:
آیا این جابه‌جایی مسند‌های هم‌پایه و آمدن آن‌ها پس از فعل، باعث شده‌است که در مصراع (ب) دو جمله داشته باشیم؟

پاسخ منفی است؛ باید مصراع «ب» را بازگردانی نماییم تا دستورمند شود:

ب) جهان، درد و رنج و اندوه و غم است.
واژه‌های «درد، رنج، اندوه و غم»، مسندهای هم‌پایه‌اند و «و» حرف عطف است.

اما در مصراع‌هایی چون:
الف) همه عالم تن است و ایران دل
یا:
ب) گرچه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید

وضع فرق می‌کند؛ زیرا پس از بازگردانی و دستورمند نمودن، به این صورت در می‌آیند:
الف) همه عالم تن و ایران دل است.
در این جمله، دو واژه‌ی «تن» و «ایران» هم‌پایه نیستند؛ (تن، مسند است و ایران نهاد) بنابراین «و» در این مصراع، حرف «ربط» است که پس از فعل حذف‌شده‌ی «است» آمده‌است:
همه عالم تن [است] و ایران دل است.

در جمله‌ی (ب) نیز پس از بازگردانی:
ب) گرچه منزل بس خطرناک و مقصد بس بعید است.

می‌بینیم که دو واژه‌ی «خطرناک» و «مقصد»، هم‌پایه نیستند، بلکه «خطرناک» در نقش مسندی و «مقصد» در نقش نهادی به کار رفته‌است.
بنابراین، این مصراع، دو جمله است:

گرچه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید [است]

نتیجه:
هنگام شماش جمله‌های یک بیت، نخست آن را بازگردانی می‌کنیم.

اگر حرف «و» بین دو واژه‌ی هم‌نقش -به‌جز فعل‌ها- قرارگیرد، حرف «عطف» و اگر آن دو واژه هم‌نقش نباشند، حرف «ربط» است.

- یعقوب کیانی شاهوندی

@ferdosesokhan
‍ چرا ما شنونده خوبی نیستیم ؟

۱. قضاوت کردن
اگر در ذهنتان در حال قضاوت کردن شخص مقابل باشید یا دنبال چیزی منفی بگردید که بر علیه او استفاده کنید، در این صورت شما در حال شنیدن طرف مقابل نیستید؛ بلکه در حال جستجو و یافتن مسائل مورد نظرتان هستید.

۲. ذهن خوانی
یکی دیگر از موانع خوب شنیدن، ذهن‌خوانی است.در ذهن خوانی شما آنچه در ذهنتان بافته‌اید، را مرتب در فکر خود مرور می‌کنید، بدون این‌ که توجهی به حرف‌هایی که طرف مقابل می‌زند داشته‌ باشید. این شیوه باعث خراب شدن روابط عاطفی و دلسرد کردن یار و دوست صمیمی می‌شود.

۳. انتخاب گزینشی
گزینشی شنیدن، از دیگر موانع خوب شنیدن است. مثلا شما عادت کرده‌اید وقتی به حرف‌های دوستتان گوش دهید که عصبانی و شاکی است و در دیگر موارد، موقع صحبت کردن او حواستان جای دیگر است و خوب متوجه گفته‌های او نمی‌شوید.

۴. رویا پردازی
موقع درد دل کردن یا صحبت‌های دوست یا همکارتان به خصوص مواقعی که چندین سال با آن فرد هستید، راحت تر گوش دادن به او را متوقف می‌کنید و غرق در تخیلات خود می شوید. اگر توجه کردن به دوستی برایتان سخت است، ممکن است علامت این باشد که از موضوعات خاصی گریزان هستید و علاقه‌ای برای شنیدن بعضی بحث‌ها یا موضوعات ندارید. در این‌گونه موارد سعی کنید با رندی موضوع دلخواه خود را مطرح کرده و از موضوع مورد بحث، گذر کنید.

۵. پند و اندرز
در این حالت شما با پند و اندرزهای خود وسط حرف دیگری می‌پرید و نمی‌گذارید او جملات خود را تکمیل کند. جستجوی شما برای ارائه‌ی راه حل درست و اشتیاق شما برای بهبود اوضاع، مانع شنیدن درست و اصولی می‌شود.

۶. مشاجره
در این حالت نیز شما آماده‌‌ی نشنیدن هستید و در ذهنتان به جای شنیدن طرف مقابل دنبال جواب می‌گردید. در حالت مشاجره با دیگران، شما با حالتی تدافعی، از شنیدن حرف‌های طرف مقابلتان دست برمی‌دارید و در بازی‌ای که راه انداخته‌اید در حال امتیاز گرفتن هستید.

۷. همیشه برحق بودن
وقتی طرف مقابل به شما می گوید که حق با شما نیست، دیگر به حرف‌های او گوش نمی‌دهید. برای اجتناب از هرگونه پیشنهادی مبنی بر این که شما در اشتباه هستید و ممکن است برای دفاع از خود دروغ بگویید، داد بزنید، موضوع را عوض کنید، توجیه کنید، طعنه بزنید، دلیل تراشی کنید، متهم کنید یا در غیر این صورت انتقاد کنید.

۸. منحرف کردن بحث
موضوع را عوض می‌کنید یا آن را به شوخی می‌گیرید. وقتی کسی نیاز به صحبت کردن یا دردل کردن با شما دارد موضوع بحث را تغییر دادن یا مرتب مزه پراندن باعث از دست رفتن شیرازه‌ی موضوع و نشنیدن درست شما می‌شود.

۹. تسکین دادن
قبل از این‌که همه موضوع را درست بشنوید شروع به اظهار تاسف یا خوشحالی می‌کنید و درگیر ابراز کردن می‌شوید. لزومی ندارد، تا خوب متوجه ماجرا نشده‌اید کار خاصی انجام دهید. خوب شنیدن دیگران، خودش بهترین کاری است که می‌توانید انجام دهید.

۱۰. شش دانگ نبودن
اگر قرار است به صحبت‌های کسی گوش دهید شش دانگ باشید. حواستان به گوشی و چک کردن ایمیل و کنترل شبکه‌های اجتماعی نباشد. در بین صحبت طرف مقابل با تلفن خود صحبت نکنید و حواستان به گوینده باشد. او را با نگاه‌های چشمی، تایید و مشایعت کنید و به او احترام بگذارید.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan