حرمت عزاداری و لباس سیاه از زبان امامان اهل بیت علیهم السلام:
1-أنّ الإمام الحسين قال لزينب:
"يا أختاه إني أقسمت عليك فأبري قسمي، إذا أنا قتلت فلا تشقي عليَّ جيبا، ولا تخمشي عليَّ وجهاً، ولا تدعي عليَّ بالويل والثبور.
امام حسین علیه السلام شب عاشورا به خواهرش زینب علیها السلام فرمود: ای خواهرم تو را به الله قسم می دهم پس قسمم را عمل کن، اگر من شهید شدم گریبان را برای من پاره نکن و بر سر و صورت خود نزن و برای من عزاداری نکن.
(الإرشاد: 232، مستدرك الوسائل 1 /144، اعلام الورى باعلام الهدى الجزء1صفحة457.)
2-قال الرسول صلی الله علیه و آله و سلم: "النياحة من عمل الجاهلية "
رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند: نوحه خوانی از اعمال جاهلیت است.
(من لا يحضره الفقيه 4/271 - 272 كما رواه الحر العاملي في وسائل الشيعة 2/915 بحار الأنوار 82/103)
3-قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم لفاطمة عليها السلام: إذا أنا مُت فلا تخمشي عليّ وجها ولا ترخي عليّ شعرا ولا تنادي بالويل ولا تقيمن عليّ نائحة.
پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم خطاب به حضرت فاطمه علیها السلام فرمود: (ای فاطمه) اگر من وفات نمودم چهره را نخراش، موی سر خود را نکش، فریاد نزن و نوحه خوانی برگزار نکن.
(وسائل الشيعة 2/915-916، مستدرك الوسائل 1/144، الكافي للكليني (329 هـ) الجزء5 صفحة527)
4-قال الإمام الباقر عليه السلام:
"أشد الجزع الصراخ بالويل والعويل، ولطم الوجه والصدر، وجز الشعر من النواصي، ومن أقام النواحة فقد ترك الصبر، وأخذ في غير طريقه"
امام باقر علیه السلام فرمودند: شدیدترین نوع بی تابی فریاد زدن و بر سینه و صورت زدن و کشیدن موی سر است و هر کسی نوحه خوانی را بر پا کند صبر را رها کرده است و گمراهی را در پیش گرفته است.
(الكافي 3/222-223، وسائل الشيعة 2/915، بحار الأنوار 82/89).
5-عن الصادق عليه السلام:
"من ضرب يده على فخذه عند المصيبة حبط أجره".
امام جعفر صادق علیه السلام فرمود: هر کسی در هنگام مصیبت بر رانش بزند اعمال خوبش از بین می رود.
(الكافي 3/225).
6-عن الرسول صلى الله عليه وآله وسلم:
"ليس منا من ضرب الخدود وشق الجيوب"
پیامبر خدا صلى الله عليه وآله وسلم فرمودند: هر کسی ( در هنگام مصیبت) بر صورت خود بزند و گریبان را پاره کند از ما (مسلمانان) نیست.
(مستدرك الوسائل 1/144)
7-ما رواه جعفر بن محمد عن آبائه (ع) عن النبي صلى الله عليه وآله في حديث المناهي أنه نهى عن الرنة عند المصيبة ونهى عن النياحة والاستماع إليها ونهى عن تصفيق الوجه.
امام جعفر صادق علیه السلام از پدرانش علیهم السلام نقل کرده است که پیامبر اسلام از شنیدن صدای شیپور در هنگام مصیبت و نوحه خوانی و گوش دادن به آن را نهی فرمودند و همچنین از زدن به صورت نیز مسلمانان را باز داشتند.
(من لا يحضره الفقيه 4/3)
امامان اهل بیت علیهم السلام پوشیدن لباس مشکی را، حتی در هنگام عزاداری بعنوان لباس دوزخيان، لباس فرعون و لباس دشمنان اهل بيت، معرفی کرده اند!
اول:قال امير المومنين علی علیه السلام :
لاتلبسوا السواد فانه لباس فرعون.
لباس سياه نپوشيد زيرا لباس فرعون است.
دوم: عن آبي عبدالله جعفر بن محمد الصادق (علیه السلام ): لا تصلّ فيها فإنّها لباس أهل النار.
ابي عبدالله جعفر بن محمد الصادق علیه السلام فرمود: در لباس سياه نماز نخوان زيرا لباس اهل جهنم است.
آدرس روايات، از کتب معتبر شيعه:
۱. من لايحضره الفقيه ج/1 ص:251
۲. علل الشرائع ج/2 ص: 346
۳. الخصال ص: 615
۴. کافي ج/2 ص: 449
۵. عيون اخبار الرضا ج/2 ص: 23
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
1-أنّ الإمام الحسين قال لزينب:
"يا أختاه إني أقسمت عليك فأبري قسمي، إذا أنا قتلت فلا تشقي عليَّ جيبا، ولا تخمشي عليَّ وجهاً، ولا تدعي عليَّ بالويل والثبور.
امام حسین علیه السلام شب عاشورا به خواهرش زینب علیها السلام فرمود: ای خواهرم تو را به الله قسم می دهم پس قسمم را عمل کن، اگر من شهید شدم گریبان را برای من پاره نکن و بر سر و صورت خود نزن و برای من عزاداری نکن.
(الإرشاد: 232، مستدرك الوسائل 1 /144، اعلام الورى باعلام الهدى الجزء1صفحة457.)
2-قال الرسول صلی الله علیه و آله و سلم: "النياحة من عمل الجاهلية "
رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند: نوحه خوانی از اعمال جاهلیت است.
(من لا يحضره الفقيه 4/271 - 272 كما رواه الحر العاملي في وسائل الشيعة 2/915 بحار الأنوار 82/103)
3-قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم لفاطمة عليها السلام: إذا أنا مُت فلا تخمشي عليّ وجها ولا ترخي عليّ شعرا ولا تنادي بالويل ولا تقيمن عليّ نائحة.
پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم خطاب به حضرت فاطمه علیها السلام فرمود: (ای فاطمه) اگر من وفات نمودم چهره را نخراش، موی سر خود را نکش، فریاد نزن و نوحه خوانی برگزار نکن.
(وسائل الشيعة 2/915-916، مستدرك الوسائل 1/144، الكافي للكليني (329 هـ) الجزء5 صفحة527)
4-قال الإمام الباقر عليه السلام:
"أشد الجزع الصراخ بالويل والعويل، ولطم الوجه والصدر، وجز الشعر من النواصي، ومن أقام النواحة فقد ترك الصبر، وأخذ في غير طريقه"
امام باقر علیه السلام فرمودند: شدیدترین نوع بی تابی فریاد زدن و بر سینه و صورت زدن و کشیدن موی سر است و هر کسی نوحه خوانی را بر پا کند صبر را رها کرده است و گمراهی را در پیش گرفته است.
(الكافي 3/222-223، وسائل الشيعة 2/915، بحار الأنوار 82/89).
5-عن الصادق عليه السلام:
"من ضرب يده على فخذه عند المصيبة حبط أجره".
امام جعفر صادق علیه السلام فرمود: هر کسی در هنگام مصیبت بر رانش بزند اعمال خوبش از بین می رود.
(الكافي 3/225).
6-عن الرسول صلى الله عليه وآله وسلم:
"ليس منا من ضرب الخدود وشق الجيوب"
پیامبر خدا صلى الله عليه وآله وسلم فرمودند: هر کسی ( در هنگام مصیبت) بر صورت خود بزند و گریبان را پاره کند از ما (مسلمانان) نیست.
(مستدرك الوسائل 1/144)
7-ما رواه جعفر بن محمد عن آبائه (ع) عن النبي صلى الله عليه وآله في حديث المناهي أنه نهى عن الرنة عند المصيبة ونهى عن النياحة والاستماع إليها ونهى عن تصفيق الوجه.
امام جعفر صادق علیه السلام از پدرانش علیهم السلام نقل کرده است که پیامبر اسلام از شنیدن صدای شیپور در هنگام مصیبت و نوحه خوانی و گوش دادن به آن را نهی فرمودند و همچنین از زدن به صورت نیز مسلمانان را باز داشتند.
(من لا يحضره الفقيه 4/3)
امامان اهل بیت علیهم السلام پوشیدن لباس مشکی را، حتی در هنگام عزاداری بعنوان لباس دوزخيان، لباس فرعون و لباس دشمنان اهل بيت، معرفی کرده اند!
اول:قال امير المومنين علی علیه السلام :
لاتلبسوا السواد فانه لباس فرعون.
لباس سياه نپوشيد زيرا لباس فرعون است.
دوم: عن آبي عبدالله جعفر بن محمد الصادق (علیه السلام ): لا تصلّ فيها فإنّها لباس أهل النار.
ابي عبدالله جعفر بن محمد الصادق علیه السلام فرمود: در لباس سياه نماز نخوان زيرا لباس اهل جهنم است.
آدرس روايات، از کتب معتبر شيعه:
۱. من لايحضره الفقيه ج/1 ص:251
۲. علل الشرائع ج/2 ص: 346
۳. الخصال ص: 615
۴. کافي ج/2 ص: 449
۵. عيون اخبار الرضا ج/2 ص: 23
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
شرح غزل «کجایید ای شهیدان خدایی»
غزل ۲۷۰۷ دیوان شمس، طویل ترین و مشهورترین غزل مولانا در باب عظمت وعلو مقام حسین و شهیدان کربلا است. مطلع غزل (شهیدان خدایی بلاجویان دشت کربلایی) “معاشقۀ کربلایی” و پایان آن ارجاعی والا به انسان کامل و خورشید موعود است که همواره شاهد و ناظر است و اصلِ اصلِ اصلِ نزولِ انوارِ الهی در عالم ممکنات است. فتامل. در این غزل، شهیدان و عاشقان مترادف اند. شهیدان به مدد تجرد وجودی و “معرفت” که مقدمۀ عاشقی است و “بالهای عاشقی” برتر و فراتر از مرغان هوایی در ساحت حضرت دوست پرواز می کنند که ” یحبهم و یحبونه” (سوره مائده، آیه ۵۴). شهدا پادشاهان عالم غیب اند که به یاری عشق، باب های عوالم پنهان را گشوده اند و از جمله رموز توفیق آنها در این پرواز عاشقانه، رهایی از “انواع خود” است. شهیدان با فنا وَ بقا در “عقلِ عقل” در ناکجا آبادند. و در واقع «شاهان» عالم غیب اند که به یاری عشق، باب های عوالم پنهان را گشوده اند و از جمله رموز توفیق آنها در این پرواز عاشقانه؛ رهایی از «انواع خویش» است. سیدالشهد(ع) و یارانشان در عشق فانی گشته اند.
مولوی در باب «فنای عاشق در غلبات عشق» می سراید:
هیچ کس را تا نگردد او فنا
نیست راه در بارگاه کبریا
ما بها و خون بها را یافتیم
جانب جان باختن بشتافتیم
غرق عشقی ام که غرق است اندرین
عشق های اولین و آخرین
وقت آن آمد که من عریان شوم
جسم بگذارم سراسر جان شوم
دین من از عشق، زنده بودن است
زندگی زین جان و تن ننگ من است
امام عاشقان با حضرت معشوق به وحدت واصل شده اند. حضرت مولانا می سراید:
برمن از هستی من جز نام نیست
در وجودم جز تو ای خوش کام نیست
در مقام وهم باشد او و تو
چون نباشی تو نباشد غیر او
حضرت سیدالشهدا(ع) و یارانشان با «بُراق» عشق الهی، شاه آسمان ملکوت و جبروت شده اند. مولوی می سراید:
عشق آن زنده گزین کو باقی است
کز شراب جان فزایت ساقی است
عشق آن بگزین که جمله انبیاء
یافتند از عشق او کار و کیا
حضرت سیدالشهدا(ع) و یارانشان با «بُراق» عشق الهی، شاه آسمان ملکوت و جبروت شده اند.
مولانا در این غزل آسمانی که دارای ده بیت و دو بخش است؛ در بخش نخست (شش بیت آغازین غزل) هفت مرتبه سؤال می کند: «کجایید»؟ و در ابیات هفتم و هشتم؛ به این «کجایید»؟ پاسخ می دهد. تکرار کلمه کلیدی «کجایید»؛ بدون دلیل نیست. تکرار این کلمه علاوه بر این که در هر بیت اشاره به یک مقام دارد، بیان عظمت و فخامت مقام معنوی و الهی سیدالشهدا(ع) و اصحاب جوانمرد آن حضرت، جلب توجه مخاطب و تأکید خاص بر مقام قدسی و والای شهدای دشت خونین کربلا است. نتیجه تکرار «کجایید»؛ تلقین مقام بی نظیر شهدای کربلا در هستی به مخاطب است. هفت «کجایید» ممکن است اشاره به هفت مقام سلوک عرفانی باشد که امام حسین(ع) پیشوای عارفان خونین کفن طی کرده اند و سرانجام در روز عاشورا با وضو با خون خود به مقام الهی «ثارالله» واصل گشته اند. چنان که حسین منصور حلاج پیرو راستین سیدالشهدا حسین(ع) در هنگامه شهادت فرمود: «در عشق دو رکعت است که وضوی آن درست نیاید؛ مگر به خون».
مولانا در بیت هشتم با اشاره به یکی از اصول عرفان نظری که انواع دنیاهای عالم ناسوت را هیچ اندر هیچ و تو خالی و گذرا و میرا می داند؛ انسان ها را به «عرفان عملی» فرا می خواند. آن گاه گویی پیام امام حسین(ع) را ابلاغ می کند که: «ای مدعیان؛ اگر از قبیله ما و کربلایی هستید «اهل صفا» شده، دل را به نور الهی منور گردانید و به تجلیه و تخلیه و تحلیه نفس مشغول گردید تا به فنـای فی الله رسیده، با سیر و سلوک الهی به لقاءَ الله واصل شوید». اصطلاح «اهل صفا» ترکیب اضافی و اشاره به عارفان و صوفیان است. جنید گوید: «تصوف آن است که حق مُرده گرداند و تو را از تو وَ به خود زنده گردانَد». (ترجمه رساله قشیریه، تصحیح فروزانفر، ص ۴۶۹). مولانا پیمودن راه حسین(ع) را تنها با «دل» ممکن می داند: «به دل رو گر ز مایی». در معارف قرآنی و عرفانی «دل»؛ معدن نور الهی و محل اشراق آن و مرکز معرفت ربانی است که ساحتی برتر از معرفت علمی (دانش تجربی نظیر علوم طبیعی) و عقلی دارد. دل مؤمن عرش خداوند است.
نگارش: دکتر سید سلمان صفوی
رئیس آکادمی مطالعات ایرانی لندن و مولوی شناس
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
غزل ۲۷۰۷ دیوان شمس، طویل ترین و مشهورترین غزل مولانا در باب عظمت وعلو مقام حسین و شهیدان کربلا است. مطلع غزل (شهیدان خدایی بلاجویان دشت کربلایی) “معاشقۀ کربلایی” و پایان آن ارجاعی والا به انسان کامل و خورشید موعود است که همواره شاهد و ناظر است و اصلِ اصلِ اصلِ نزولِ انوارِ الهی در عالم ممکنات است. فتامل. در این غزل، شهیدان و عاشقان مترادف اند. شهیدان به مدد تجرد وجودی و “معرفت” که مقدمۀ عاشقی است و “بالهای عاشقی” برتر و فراتر از مرغان هوایی در ساحت حضرت دوست پرواز می کنند که ” یحبهم و یحبونه” (سوره مائده، آیه ۵۴). شهدا پادشاهان عالم غیب اند که به یاری عشق، باب های عوالم پنهان را گشوده اند و از جمله رموز توفیق آنها در این پرواز عاشقانه، رهایی از “انواع خود” است. شهیدان با فنا وَ بقا در “عقلِ عقل” در ناکجا آبادند. و در واقع «شاهان» عالم غیب اند که به یاری عشق، باب های عوالم پنهان را گشوده اند و از جمله رموز توفیق آنها در این پرواز عاشقانه؛ رهایی از «انواع خویش» است. سیدالشهد(ع) و یارانشان در عشق فانی گشته اند.
مولوی در باب «فنای عاشق در غلبات عشق» می سراید:
هیچ کس را تا نگردد او فنا
نیست راه در بارگاه کبریا
ما بها و خون بها را یافتیم
جانب جان باختن بشتافتیم
غرق عشقی ام که غرق است اندرین
عشق های اولین و آخرین
وقت آن آمد که من عریان شوم
جسم بگذارم سراسر جان شوم
دین من از عشق، زنده بودن است
زندگی زین جان و تن ننگ من است
امام عاشقان با حضرت معشوق به وحدت واصل شده اند. حضرت مولانا می سراید:
برمن از هستی من جز نام نیست
در وجودم جز تو ای خوش کام نیست
در مقام وهم باشد او و تو
چون نباشی تو نباشد غیر او
حضرت سیدالشهدا(ع) و یارانشان با «بُراق» عشق الهی، شاه آسمان ملکوت و جبروت شده اند. مولوی می سراید:
عشق آن زنده گزین کو باقی است
کز شراب جان فزایت ساقی است
عشق آن بگزین که جمله انبیاء
یافتند از عشق او کار و کیا
حضرت سیدالشهدا(ع) و یارانشان با «بُراق» عشق الهی، شاه آسمان ملکوت و جبروت شده اند.
مولانا در این غزل آسمانی که دارای ده بیت و دو بخش است؛ در بخش نخست (شش بیت آغازین غزل) هفت مرتبه سؤال می کند: «کجایید»؟ و در ابیات هفتم و هشتم؛ به این «کجایید»؟ پاسخ می دهد. تکرار کلمه کلیدی «کجایید»؛ بدون دلیل نیست. تکرار این کلمه علاوه بر این که در هر بیت اشاره به یک مقام دارد، بیان عظمت و فخامت مقام معنوی و الهی سیدالشهدا(ع) و اصحاب جوانمرد آن حضرت، جلب توجه مخاطب و تأکید خاص بر مقام قدسی و والای شهدای دشت خونین کربلا است. نتیجه تکرار «کجایید»؛ تلقین مقام بی نظیر شهدای کربلا در هستی به مخاطب است. هفت «کجایید» ممکن است اشاره به هفت مقام سلوک عرفانی باشد که امام حسین(ع) پیشوای عارفان خونین کفن طی کرده اند و سرانجام در روز عاشورا با وضو با خون خود به مقام الهی «ثارالله» واصل گشته اند. چنان که حسین منصور حلاج پیرو راستین سیدالشهدا حسین(ع) در هنگامه شهادت فرمود: «در عشق دو رکعت است که وضوی آن درست نیاید؛ مگر به خون».
مولانا در بیت هشتم با اشاره به یکی از اصول عرفان نظری که انواع دنیاهای عالم ناسوت را هیچ اندر هیچ و تو خالی و گذرا و میرا می داند؛ انسان ها را به «عرفان عملی» فرا می خواند. آن گاه گویی پیام امام حسین(ع) را ابلاغ می کند که: «ای مدعیان؛ اگر از قبیله ما و کربلایی هستید «اهل صفا» شده، دل را به نور الهی منور گردانید و به تجلیه و تخلیه و تحلیه نفس مشغول گردید تا به فنـای فی الله رسیده، با سیر و سلوک الهی به لقاءَ الله واصل شوید». اصطلاح «اهل صفا» ترکیب اضافی و اشاره به عارفان و صوفیان است. جنید گوید: «تصوف آن است که حق مُرده گرداند و تو را از تو وَ به خود زنده گردانَد». (ترجمه رساله قشیریه، تصحیح فروزانفر، ص ۴۶۹). مولانا پیمودن راه حسین(ع) را تنها با «دل» ممکن می داند: «به دل رو گر ز مایی». در معارف قرآنی و عرفانی «دل»؛ معدن نور الهی و محل اشراق آن و مرکز معرفت ربانی است که ساحتی برتر از معرفت علمی (دانش تجربی نظیر علوم طبیعی) و عقلی دارد. دل مؤمن عرش خداوند است.
نگارش: دکتر سید سلمان صفوی
رئیس آکادمی مطالعات ایرانی لندن و مولوی شناس
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
عاشورا در ادبیات ترکمن
اهل سنت آسیای مرکزی در برخی منابع به " اهل سنت حسن" تعبیر شده اند. تفسیر این تعبیر به واسطه ی محبت آنان به خاندان اهل بیت علیهم السلام است.
بنابراین هیچ جای تعجب ندارد که کتابهایی در مناقب امامان(رض) تالیف شده باشد. همانند کتاب روضه سید الشهداء، کتاب امام حسین (رض)و کتاب زین العرب که به صورت نظم و نثر به تصویر مظلومیت وی پرداخته است
در جنگ نامه امام محمد حنفیه(رض) مشهور به "زین العرب"، وی اینگونه خودش را پس از اسارت معرفی می نماید:
جمهور اشیت، اینای سوزوم
مدینه ده مکانیم بار
معلوم اِتسِم سانگا اوزوم
آتام، علی(ع) قبله گاهیم
مصطفی(ص)، پشت و پناهیم...
آتام، ایلگه خلیفه
انه ام، آدی بو حنیفه
آغام، شهزاده ی کونَین
پیغمبر(ص)غه ایدی عنَین
بیری حسن(ع)، بیری حسن(ع)
شهید اولار گمانیم بار
{مقدمه کتاب زین العرب}
در این شعر، محمد حنفیه(رض) با افتخار از نسب خود سخن می گوید از پدرش، پدر بزرگش، مادرش و دو برادرش امامان حسن و حسین (علیهم السلام) و حدس می زند که این دو شهید راه حق شوند.
اوج حماسه سرایی را می توان در کتاب امام حسین(رض) مشاهده کرد. وقتی که در کربلاء به لحظه ی شهادت می رسد، خداحافظی جانسوزی سر می دهد:
ایندی گیدر بولدوم فانی دنیادن
ام کلثوم شهربانو خوش ایندی
قسمت شیله بولدی قادر الله دان
علی اصغر نوجوانیم خوش ایندی
عمریم، پایان اولدی، اولور من
اولینچام، میداندا سواش قیلور من
لاشیم چاشیپ کربلا ده قالور من
عاراپ قیزی شهربانو خوش ایندی
{کتاب امام حسین رض. ص ۵۲}
در کتاب امام حسین، شعر رثاء و ماتم به اوج خود می رسد. از زبان امام حسین(رض) نقل می شود:
دانسته ام که مرگ من فرا رسیده است. پس ای ام کلثوم شهربانو خدا حافظ
این قسمت الهی است برای من
ای نوجوانم علی اصغر خدا حافظ
به پایان آمد این عمرم
اما تا نفس آخر در میدان نبرد خواهم جنگید
جسد من در کربلا خواهد ماند
دختر عرب، شهربانو خدا حافظ
این نمونه ی زیبایی از ادبیات عاشورایی ترکمنان است.
سپس نظری با اشعار مختومقلی فراغی، شاعر عارف ترکمن می افکنیم. در چهل شعر از امامان نام برده و ۱۴شعر خود را به خاندان پیامبر اکرم(ص) اختصاص داده است.در شعر "باغیشلا بیزنی" از پیامبر اکرم (ص)و حضرت فاطمه زهرا علیها السلام و ۱۲ امام علیهم السلام تک به تک نام می برد.
وی در شعر "سن دنیا" و " بولارمی؟"به تشریح واقعه ی عاشورا در کربلاء و مظلومیت امام حسین(رض) و یارانش می پردازد:
۱. حسن_حسین کرسی گره گیم
کربلاء دا شهید اتدینگ سن دنیا
_ وی دنیا را نکوهش کرده، از شهید شدن حسن و حسین(علیهما السلام) در کربلاء شکایت میی کند.
۲. هر زاغ و زغن دان کبوتر اولماز
هر صحرا دا یاتان میت بولارمی؟
کربلاء دا غیری شهید بولارمی؟
هر ساچین اوسدورن سید بولارمی؟
شاعر می گوید: هر زاغی نمی تواند کبوتر باشد. آیا هر میت صحرا، شایسته ی میت[کربلاء] نامیدن است؟ آیا جز شهید کربلاء شایسته ی شهید نامیدن است؟
و آیا هر آدم مو بلند، سید است؟
۳.مختومقلی آیدار، من خاک پایم
امام لار یولوندا هم جان فدایم
کمینه بنده من، کلبی گدایم
یا عباس علیًه باغیشلا بیزنی
مختومقلی می گوید: من خاک پایم
در راه امامان جان فدا هستم.
کمینه بنده ام، کلب گدا هستم
به حق عباس علی ببخش ما را
۴. بیر خداییم نینگ قولی دیر
اول حسن بیرله حسین
شمر ملعون پلید کسدی
حسین نینگ باشینی
تانگلا محشرده گورر سیز
اول فاطمه گوزیاشینی
هم یتیم قیلدی اوغول قیز
هم ینه قارداشینی
هم قارداشیندان اوروغ
هم ینه هم یولداشینی
ایکی دنیانینگ گلی دیر
اول حسن بیرله حسین
شاعر در این شعر ارادت کامل خود را به امامان آشکارا بیان می نماید.
باید گفت که مشت نمونه خروار است این ابیات مختصر، نشان می دهد که میزان اشعار وارده در ادبیات ترکمن بسیار زیاده بوده، ادیبان ترکمن با سبک ها و روش های مختلف شعر و نثر در پی وصف خاندان پیامبر اکرم(ص) مخصوصا واقعهی عاشورا بوده و در این توصیف اعتقاد قلبی و هنر شعری خود را تمام و کمال بیان نموده اند.
- د. سارلی /گرگان
۹۸/۶/۱۹
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
اهل سنت آسیای مرکزی در برخی منابع به " اهل سنت حسن" تعبیر شده اند. تفسیر این تعبیر به واسطه ی محبت آنان به خاندان اهل بیت علیهم السلام است.
بنابراین هیچ جای تعجب ندارد که کتابهایی در مناقب امامان(رض) تالیف شده باشد. همانند کتاب روضه سید الشهداء، کتاب امام حسین (رض)و کتاب زین العرب که به صورت نظم و نثر به تصویر مظلومیت وی پرداخته است
در جنگ نامه امام محمد حنفیه(رض) مشهور به "زین العرب"، وی اینگونه خودش را پس از اسارت معرفی می نماید:
جمهور اشیت، اینای سوزوم
مدینه ده مکانیم بار
معلوم اِتسِم سانگا اوزوم
آتام، علی(ع) قبله گاهیم
مصطفی(ص)، پشت و پناهیم...
آتام، ایلگه خلیفه
انه ام، آدی بو حنیفه
آغام، شهزاده ی کونَین
پیغمبر(ص)غه ایدی عنَین
بیری حسن(ع)، بیری حسن(ع)
شهید اولار گمانیم بار
{مقدمه کتاب زین العرب}
در این شعر، محمد حنفیه(رض) با افتخار از نسب خود سخن می گوید از پدرش، پدر بزرگش، مادرش و دو برادرش امامان حسن و حسین (علیهم السلام) و حدس می زند که این دو شهید راه حق شوند.
اوج حماسه سرایی را می توان در کتاب امام حسین(رض) مشاهده کرد. وقتی که در کربلاء به لحظه ی شهادت می رسد، خداحافظی جانسوزی سر می دهد:
ایندی گیدر بولدوم فانی دنیادن
ام کلثوم شهربانو خوش ایندی
قسمت شیله بولدی قادر الله دان
علی اصغر نوجوانیم خوش ایندی
عمریم، پایان اولدی، اولور من
اولینچام، میداندا سواش قیلور من
لاشیم چاشیپ کربلا ده قالور من
عاراپ قیزی شهربانو خوش ایندی
{کتاب امام حسین رض. ص ۵۲}
در کتاب امام حسین، شعر رثاء و ماتم به اوج خود می رسد. از زبان امام حسین(رض) نقل می شود:
دانسته ام که مرگ من فرا رسیده است. پس ای ام کلثوم شهربانو خدا حافظ
این قسمت الهی است برای من
ای نوجوانم علی اصغر خدا حافظ
به پایان آمد این عمرم
اما تا نفس آخر در میدان نبرد خواهم جنگید
جسد من در کربلا خواهد ماند
دختر عرب، شهربانو خدا حافظ
این نمونه ی زیبایی از ادبیات عاشورایی ترکمنان است.
سپس نظری با اشعار مختومقلی فراغی، شاعر عارف ترکمن می افکنیم. در چهل شعر از امامان نام برده و ۱۴شعر خود را به خاندان پیامبر اکرم(ص) اختصاص داده است.در شعر "باغیشلا بیزنی" از پیامبر اکرم (ص)و حضرت فاطمه زهرا علیها السلام و ۱۲ امام علیهم السلام تک به تک نام می برد.
وی در شعر "سن دنیا" و " بولارمی؟"به تشریح واقعه ی عاشورا در کربلاء و مظلومیت امام حسین(رض) و یارانش می پردازد:
۱. حسن_حسین کرسی گره گیم
کربلاء دا شهید اتدینگ سن دنیا
_ وی دنیا را نکوهش کرده، از شهید شدن حسن و حسین(علیهما السلام) در کربلاء شکایت میی کند.
۲. هر زاغ و زغن دان کبوتر اولماز
هر صحرا دا یاتان میت بولارمی؟
کربلاء دا غیری شهید بولارمی؟
هر ساچین اوسدورن سید بولارمی؟
شاعر می گوید: هر زاغی نمی تواند کبوتر باشد. آیا هر میت صحرا، شایسته ی میت[کربلاء] نامیدن است؟ آیا جز شهید کربلاء شایسته ی شهید نامیدن است؟
و آیا هر آدم مو بلند، سید است؟
۳.مختومقلی آیدار، من خاک پایم
امام لار یولوندا هم جان فدایم
کمینه بنده من، کلبی گدایم
یا عباس علیًه باغیشلا بیزنی
مختومقلی می گوید: من خاک پایم
در راه امامان جان فدا هستم.
کمینه بنده ام، کلب گدا هستم
به حق عباس علی ببخش ما را
۴. بیر خداییم نینگ قولی دیر
اول حسن بیرله حسین
شمر ملعون پلید کسدی
حسین نینگ باشینی
تانگلا محشرده گورر سیز
اول فاطمه گوزیاشینی
هم یتیم قیلدی اوغول قیز
هم ینه قارداشینی
هم قارداشیندان اوروغ
هم ینه هم یولداشینی
ایکی دنیانینگ گلی دیر
اول حسن بیرله حسین
شاعر در این شعر ارادت کامل خود را به امامان آشکارا بیان می نماید.
باید گفت که مشت نمونه خروار است این ابیات مختصر، نشان می دهد که میزان اشعار وارده در ادبیات ترکمن بسیار زیاده بوده، ادیبان ترکمن با سبک ها و روش های مختلف شعر و نثر در پی وصف خاندان پیامبر اکرم(ص) مخصوصا واقعهی عاشورا بوده و در این توصیف اعتقاد قلبی و هنر شعری خود را تمام و کمال بیان نموده اند.
- د. سارلی /گرگان
۹۸/۶/۱۹
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
فردوس سخن
معنای دقیق کلمات عاشورا و تاسوعا چیست؟ اکثر قریب به اتفاق اهل لغت این تصور را داشتهاند که چون عشر و عاشر از یک ریشهاند و واقعه کربلا هم در دهم ماه محرم اتفاق افتاده است پس عاشورا یعنی دهم محرم؛ و بر همین قیاس تاسوعا را نیز که با تسع و تاسع شباهت ظاهری دارند…
نقدی بر این استدلال از دکتر محمود علی اصغری با تشکر از ایشان
@ferdosesokhan
@ferdosesokhan
فردوس سخن
معنای دقیق کلمات عاشورا و تاسوعا چیست؟ اکثر قریب به اتفاق اهل لغت این تصور را داشتهاند که چون عشر و عاشر از یک ریشهاند و واقعه کربلا هم در دهم ماه محرم اتفاق افتاده است پس عاشورا یعنی دهم محرم؛ و بر همین قیاس تاسوعا را نیز که با تسع و تاسع شباهت ظاهری دارند…
سلام بر همه همکاران ارجمند
مطلب عالمانه ی جناب عبدالله مستحسن درباره واژه «عاشورا» خواندنی است. نمی دانم نویسنده سفری از عاشورا به اربعین در تعریف «عاشورا» از ریشه «عشرت» مقدم است یا دکتر حامد خانی که در مقاله ای مفصل(روزه عاشورا در دو سده نخست هجری) به این ریشه شناسی پرداخته؟؛ چه هر دو منبع به این ریشه اشاره کرده اند.
البته دکتر خانی عبرانی بودن واژه را هم تفصیلاً بحث نموده اما برخلاف جناب مستحسن به ضرس قاطع نگفته لفظ عاشورا از ابداعات حضرت امام سجاد بوده و پیش از او از جعلیات است.
باری بنا به گفته ی ابوریحان بیرونی در التفهیم و آثارالباقیه و دیگر منابع گویا قول حامد خانی در عبرانی بودن واژه صحیح است و آنچه حضرت عالی از عبدالله مستحسن نقل فرموده اید متهافت و با داده های تاریخی ناهمخوان می نماید.
التفهیم ابوریحان بیرونی: «کبّور چیست؟:دهم روز است از تشری و زین جهت گاه گاه او را عاشور خوانند؛فامّا نام کبّور اندر زبان عبری از کفاره گناهان است و این یک روز است که بر جهودان روزه داشتن فریضه کرده آمد... و اندازه این روز بیست و پنج ساعت است و ابتدا کنند روز نهم پیش از آفتاب فرو شدن به نیم ساعت و تمام شود چون آفتاب فرو شود در روز دهم و نیم ساعت بگذرد آنگه روزه بگشایند.» (متن التفهیم ص244)
عاسور/عاشور-عاشورا-عشره عربی یک ریشه اند.(پاورقی التفهیم،ص244)
روزه کیپور
در روز دهم این ماه(تشری) روزه کیپور است که آنرا عاشوراء میگویند و آن روزه ایست که از میانروزهای دیگر فرض و واجب است...(آثارالباقیه،ابوریحان بیرونی،ص429،ترجمه اکبر دانا سرشت)
@ferdosesokhan
مطلب عالمانه ی جناب عبدالله مستحسن درباره واژه «عاشورا» خواندنی است. نمی دانم نویسنده سفری از عاشورا به اربعین در تعریف «عاشورا» از ریشه «عشرت» مقدم است یا دکتر حامد خانی که در مقاله ای مفصل(روزه عاشورا در دو سده نخست هجری) به این ریشه شناسی پرداخته؟؛ چه هر دو منبع به این ریشه اشاره کرده اند.
البته دکتر خانی عبرانی بودن واژه را هم تفصیلاً بحث نموده اما برخلاف جناب مستحسن به ضرس قاطع نگفته لفظ عاشورا از ابداعات حضرت امام سجاد بوده و پیش از او از جعلیات است.
باری بنا به گفته ی ابوریحان بیرونی در التفهیم و آثارالباقیه و دیگر منابع گویا قول حامد خانی در عبرانی بودن واژه صحیح است و آنچه حضرت عالی از عبدالله مستحسن نقل فرموده اید متهافت و با داده های تاریخی ناهمخوان می نماید.
التفهیم ابوریحان بیرونی: «کبّور چیست؟:دهم روز است از تشری و زین جهت گاه گاه او را عاشور خوانند؛فامّا نام کبّور اندر زبان عبری از کفاره گناهان است و این یک روز است که بر جهودان روزه داشتن فریضه کرده آمد... و اندازه این روز بیست و پنج ساعت است و ابتدا کنند روز نهم پیش از آفتاب فرو شدن به نیم ساعت و تمام شود چون آفتاب فرو شود در روز دهم و نیم ساعت بگذرد آنگه روزه بگشایند.» (متن التفهیم ص244)
عاسور/عاشور-عاشورا-عشره عربی یک ریشه اند.(پاورقی التفهیم،ص244)
روزه کیپور
در روز دهم این ماه(تشری) روزه کیپور است که آنرا عاشوراء میگویند و آن روزه ایست که از میانروزهای دیگر فرض و واجب است...(آثارالباقیه،ابوریحان بیرونی،ص429،ترجمه اکبر دانا سرشت)
@ferdosesokhan
فردوس سخن
معنای دقیق کلمات عاشورا و تاسوعا چیست؟ اکثر قریب به اتفاق اهل لغت این تصور را داشتهاند که چون عشر و عاشر از یک ریشهاند و واقعه کربلا هم در دهم ماه محرم اتفاق افتاده است پس عاشورا یعنی دهم محرم؛ و بر همین قیاس تاسوعا را نیز که با تسع و تاسع شباهت ظاهری دارند…
نتیجه اینکه «عاشورا» بر خلاف نظر جناب مستحسن از روز دهم گرفته شده اما نه الزاماً روز دهم محرم ،که دهم ماه عبرانی تشری/تشرین است به مناسبت روزه کیپور.
تاسوعا هم به احتمال از روی همین واژه عبرانی در عربی ساخته شد.
ساخت اسم بر وزن فاعولاء در زبان عربی در نخست نبوده و بعدها مرسوم شد: خابوراء(رودخانه)ساموعاء(گوشت)رانوناء(سرزمینی درر مدینه)دالولاء(دلالت)حاضوراء(سرزمینی) ساروراء و ضاروراء و...
حادوشاء(بر وزن عاشوراء) منحوت حادی عشر در زبان عربی است.جالب است که نویسنده یازدهم محرم را بر همین وزن از زبان عربی نیافته است.
@ferdosesokhan
تاسوعا هم به احتمال از روی همین واژه عبرانی در عربی ساخته شد.
ساخت اسم بر وزن فاعولاء در زبان عربی در نخست نبوده و بعدها مرسوم شد: خابوراء(رودخانه)ساموعاء(گوشت)رانوناء(سرزمینی درر مدینه)دالولاء(دلالت)حاضوراء(سرزمینی) ساروراء و ضاروراء و...
حادوشاء(بر وزن عاشوراء) منحوت حادی عشر در زبان عربی است.جالب است که نویسنده یازدهم محرم را بر همین وزن از زبان عربی نیافته است.
@ferdosesokhan
فردوس سخن
آیا رنگ تشیع سیاه است؟ اینهمه رنگ سیاه در محرم از کجا آمده است؟ آیا رنگ سیاه رنگ شیعه است؟ در قرآن ۷ بار از رنگ سیاه نام برده شده و همه ی ۷ بار در کراهت آن سخن رفته است. از نظر روانشناسی رنگها، مشکی حزن و اندوه و افسردگی ایجاد می کند و می تواند باعث حالت…
نقدی بر این پست از جناب حسین مدرس زاده با تشکر از ایشان
@ferdosesokhan
@ferdosesokhan
فردوس سخن
آیا رنگ تشیع سیاه است؟ اینهمه رنگ سیاه در محرم از کجا آمده است؟ آیا رنگ سیاه رنگ شیعه است؟ در قرآن ۷ بار از رنگ سیاه نام برده شده و همه ی ۷ بار در کراهت آن سخن رفته است. از نظر روانشناسی رنگها، مشکی حزن و اندوه و افسردگی ایجاد می کند و می تواند باعث حالت…
عرض ادب ؛
متاسفانه در این مطلب از احادیث ضعیف و مرسل استفاده شده است . درباره ی شهادت حضرت حمزه که در جنگ احد به وقوع پیوست ، جارالله زمخشری از ادبا و مفسرین مسهور اهل سنت که تفسیر " کشاف " وی مورد مراجعه ی فریقین است می نویسد :
(( بکت بنت ام سلمه علی حمزه رضی الله عنهما ثلاثه تیام و تسلبت ))
در شهادت حضرت حمزه دختر ام سلمه هم عزاداری کرد و هم سه شبانه دوز لباس سیاه پوشید )) استحضار دارید که رمخشری چه قدر در نقل حدیث وسواس داشت . ( الفائق فی غریب الحدیث ، ج 2 ، ص 192 ، تحقیق : محمد علی بجاوی ، چاپ : دارالفکر ، بیروت )
ابن منظور هم در " لسان العرب " ، ج 15 ، ص 328 در ماده ی ( سلب ) تصریح می کند که : (( فی الحدیث ان ام سلمه تسلب علی حمزه ثلاثه ایام )) 👈 ( سه روز عزاداری کرد و لباس سیاه پوشید )
زبیدی از بزرگان و عالمان علم لغت در ماده ی ( سلب ) می گوید : (( السلاب خرقه سودا تلبسه الثکلی )) 👈 ( سلاب لباس سیاهی است که مصیبت زده می پوشد ) ( تاج العروس ، ج 2 ، ص 83 )
در واقعه ی شهادت جعفر طیار ( سلام الله علیه ) ، پیامبر اکرم ( ص ) به همسر ایشان اسما بنت عمیس فرمایش فرمودند که سه روز لباس سیاه بپوشند : (( تسلبی ثلاثا ))
ابن جوزی در " غریب الحدیث " ااسلب الالثیاب السود )) 👈 ( یعنی لباس سیاه پوشید )
اگر واقعا پوشیدن لباس سیاه " بدعت " است ، چرا رسول الله ( ص ) به جاری نمودن این امر دستور فرموده اند ؟
پس از رحلت حضرت پیامبر ( ص ) همسران ایشان لباس های تیره و کبود می پوشیدند (( مثل الرواهب یلبسن المسوح و قد ایقن بالبوس بعد النعمه البادی )) 👈 ( همانند راهبه ها لباس مسوح می پوشند ))
المسوح : لباس تیره و کبود
طبقات الکبری ، ابن سعد ، ج 2 ، ص 321
ابن ابی الحدید معتزلی شارح بزرگ نهج البلاغه در ج 16 ، ص 22 می نویسد : (( امام حسن ( ع ) در سوگ پدرش علی ( ع ) جامه ی سیاه بر تن کرد و با همین جامه به میان مردم آمد ))
حافظ ابونعیم اصفهانی در " عیون الاخبار ، ص 109 می گوید : (( زمانی که خبر شهادت امام حسین ( ع ) به ام سلمه رسید در مسجد پیامبر ( ص ) خیمه ای سیاه برپا نمود و خود نیز جامه ی سیاه پوشید ))
ملا محمد باقر مجلسی در " بحارالانوار " ، ج 45 ، ص 196 از " اثبات الوصیه " اثر مسعودی مساله ی سیاه پوشیدن حضرت حسن عسکری ( ع ) پس از دفن پدر بردگوارشان را آورده است
اما اینکه در این مطلب ادعا شده چرا بعد از 1400 سال سیاه پوشی ؟ مگر " حجت الهی " میرا است که با روز و ماه و سال محاسبه شود ؟
@ferdosesokhan
متاسفانه در این مطلب از احادیث ضعیف و مرسل استفاده شده است . درباره ی شهادت حضرت حمزه که در جنگ احد به وقوع پیوست ، جارالله زمخشری از ادبا و مفسرین مسهور اهل سنت که تفسیر " کشاف " وی مورد مراجعه ی فریقین است می نویسد :
(( بکت بنت ام سلمه علی حمزه رضی الله عنهما ثلاثه تیام و تسلبت ))
در شهادت حضرت حمزه دختر ام سلمه هم عزاداری کرد و هم سه شبانه دوز لباس سیاه پوشید )) استحضار دارید که رمخشری چه قدر در نقل حدیث وسواس داشت . ( الفائق فی غریب الحدیث ، ج 2 ، ص 192 ، تحقیق : محمد علی بجاوی ، چاپ : دارالفکر ، بیروت )
ابن منظور هم در " لسان العرب " ، ج 15 ، ص 328 در ماده ی ( سلب ) تصریح می کند که : (( فی الحدیث ان ام سلمه تسلب علی حمزه ثلاثه ایام )) 👈 ( سه روز عزاداری کرد و لباس سیاه پوشید )
زبیدی از بزرگان و عالمان علم لغت در ماده ی ( سلب ) می گوید : (( السلاب خرقه سودا تلبسه الثکلی )) 👈 ( سلاب لباس سیاهی است که مصیبت زده می پوشد ) ( تاج العروس ، ج 2 ، ص 83 )
در واقعه ی شهادت جعفر طیار ( سلام الله علیه ) ، پیامبر اکرم ( ص ) به همسر ایشان اسما بنت عمیس فرمایش فرمودند که سه روز لباس سیاه بپوشند : (( تسلبی ثلاثا ))
ابن جوزی در " غریب الحدیث " ااسلب الالثیاب السود )) 👈 ( یعنی لباس سیاه پوشید )
اگر واقعا پوشیدن لباس سیاه " بدعت " است ، چرا رسول الله ( ص ) به جاری نمودن این امر دستور فرموده اند ؟
پس از رحلت حضرت پیامبر ( ص ) همسران ایشان لباس های تیره و کبود می پوشیدند (( مثل الرواهب یلبسن المسوح و قد ایقن بالبوس بعد النعمه البادی )) 👈 ( همانند راهبه ها لباس مسوح می پوشند ))
المسوح : لباس تیره و کبود
طبقات الکبری ، ابن سعد ، ج 2 ، ص 321
ابن ابی الحدید معتزلی شارح بزرگ نهج البلاغه در ج 16 ، ص 22 می نویسد : (( امام حسن ( ع ) در سوگ پدرش علی ( ع ) جامه ی سیاه بر تن کرد و با همین جامه به میان مردم آمد ))
حافظ ابونعیم اصفهانی در " عیون الاخبار ، ص 109 می گوید : (( زمانی که خبر شهادت امام حسین ( ع ) به ام سلمه رسید در مسجد پیامبر ( ص ) خیمه ای سیاه برپا نمود و خود نیز جامه ی سیاه پوشید ))
ملا محمد باقر مجلسی در " بحارالانوار " ، ج 45 ، ص 196 از " اثبات الوصیه " اثر مسعودی مساله ی سیاه پوشیدن حضرت حسن عسکری ( ع ) پس از دفن پدر بردگوارشان را آورده است
اما اینکه در این مطلب ادعا شده چرا بعد از 1400 سال سیاه پوشی ؟ مگر " حجت الهی " میرا است که با روز و ماه و سال محاسبه شود ؟
@ferdosesokhan
وجه تسمیه خیابان هزار جریب اصفهان
در تاریخ صفوی یک ترکیب داریم که مفهوم و مصداق آن با موجودیت آن همخوان است و آن محله هزار جریب است در اصفهان که درست هزار جریب است و آن نیز از مستحداث شاه عباس بزرگ است
ملا جلال منجم مخصوص شاه درباره این محله می نویسد:
"در سلخ این ماه(صفر ۱۰۲۰ ه) تعیین مکان خانه های تبریزیان نمودند - در کنار آب زنده رود، چنانچه میان محل ها و خانه های ایشان چهار نهر عظیم گذران است ، و اصل باغ جنت از ملا علیرضا گرفتند - که چهار سو و مسجد و حمام و تیمچه و بازارچه تبریزیان باشد، و باقی - به چهار محله- خانه ها بسازند
و به سبب بی موونتی تبریزیان ، یک هزار جریب زمین، به سه هزار تومان خریدند از رعایا و جماعت اصفهانی و مقرر شد که به سرکاری الله بیک، پانصد خانه، به زرِ شاه، بسازند به جهت ناداران و منعمان هر کس هر چه خواهد تا یکصد هزار تومان، به رسم مساعده و قرض الحسنه بدهند - که در عرض پنج سال - ادا نمایند، و در آخر بخشیدند ......"
در واقع شاه عباس، چهارصد سال پیش یک برنامه پنج ساله خانه سازی در اصفهان پیاده کرده بود- کاری که امروز ما از آن عاجزیم- اما به هر حال چرا هزار جریب و نه کمتر و نه بیشتر؟
فکر می کنم این هم از علایق شاه عباس به عدد هزار بوده است
شادروان محمد ابراهیم باستانی پاریزی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
در تاریخ صفوی یک ترکیب داریم که مفهوم و مصداق آن با موجودیت آن همخوان است و آن محله هزار جریب است در اصفهان که درست هزار جریب است و آن نیز از مستحداث شاه عباس بزرگ است
ملا جلال منجم مخصوص شاه درباره این محله می نویسد:
"در سلخ این ماه(صفر ۱۰۲۰ ه) تعیین مکان خانه های تبریزیان نمودند - در کنار آب زنده رود، چنانچه میان محل ها و خانه های ایشان چهار نهر عظیم گذران است ، و اصل باغ جنت از ملا علیرضا گرفتند - که چهار سو و مسجد و حمام و تیمچه و بازارچه تبریزیان باشد، و باقی - به چهار محله- خانه ها بسازند
و به سبب بی موونتی تبریزیان ، یک هزار جریب زمین، به سه هزار تومان خریدند از رعایا و جماعت اصفهانی و مقرر شد که به سرکاری الله بیک، پانصد خانه، به زرِ شاه، بسازند به جهت ناداران و منعمان هر کس هر چه خواهد تا یکصد هزار تومان، به رسم مساعده و قرض الحسنه بدهند - که در عرض پنج سال - ادا نمایند، و در آخر بخشیدند ......"
در واقع شاه عباس، چهارصد سال پیش یک برنامه پنج ساله خانه سازی در اصفهان پیاده کرده بود- کاری که امروز ما از آن عاجزیم- اما به هر حال چرا هزار جریب و نه کمتر و نه بیشتر؟
فکر می کنم این هم از علایق شاه عباس به عدد هزار بوده است
شادروان محمد ابراهیم باستانی پاریزی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
نظریه پنجره شکسته چيست؟
ساختمان خالی از سکنهای را در کنار یک خیابان پر رفت و آمد، در حالی که شیشه یکی از پنجرههایش شکسته است تصور کنید. مشاهدههای علمی نشان میدهد که اگر پنجره شکسته ظرف مدت کوتاهی، تعمیر نشود، عابران این پیام را از ساختمان میگیرند که کسی نگران ساختمان نیست و نظارتی وجود ندارد.
پس شیطنت شروع میشود و پنجرههای سالم ساختمان مورد هدف قرار میگیرند و ساختمان تغییر شکل میدهد و البته ادامه این روند میتواند منجر به ورود میهمانان ناخوانده به ساختمان بیصاحب شود و آثارش از سطح به عمق نفوذ کند. اتفاقی که در اشکال مختلف شاهد آن بودهایم.
توصیف فوق، خلاصهای است از یک نظریه جرم شناسی به نام «پنجره شکسته».
نظریهای که در دهه هشتاد و نود میلادی به کمک شهردار نیویورک آمد تا جرمخیزترین مترو جهان را که شهر زیرزمینی خلافکاران و اشرار به حساب میآمد سر و سامان بدهد.
شهرداری نیویورک، در اولین اقدام خود به بازسازی واگنهای مترو پرداخت و دستور داد تا واگنهایی که طی روز با اسپری رنگ، نوشتن یادگاری و... آسیب میبینند، شبانه از خط خارج شوند و تاصبح روز بعد رنگآمیزی و تعمیرشده
به خط برگردند.
در واقع همه اینکارها یک پیغام داشت:
حواسمان به همه چیز هست و هیچ خلافی رو تحمل نمیکنیم واین چنین شد مترو ناامن نیویورک تبدیل به یکی از امن ترین متروهای جهان شد .
اکنون استفاده از تئوری پنجره شکسته در زندگی شخصی، تربیت کودک و تجارت و کسب و کار،کارایی دارد.
پنجره های شکسته رو بیابیم و تعمیر کنیم مطمئن باشید اوضاع بهتر خواهد شد.
پنجره های شکسته کار و زندگی ما کجاها هستند؟
تا حالا بهش فکر کردیم؟!
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
ساختمان خالی از سکنهای را در کنار یک خیابان پر رفت و آمد، در حالی که شیشه یکی از پنجرههایش شکسته است تصور کنید. مشاهدههای علمی نشان میدهد که اگر پنجره شکسته ظرف مدت کوتاهی، تعمیر نشود، عابران این پیام را از ساختمان میگیرند که کسی نگران ساختمان نیست و نظارتی وجود ندارد.
پس شیطنت شروع میشود و پنجرههای سالم ساختمان مورد هدف قرار میگیرند و ساختمان تغییر شکل میدهد و البته ادامه این روند میتواند منجر به ورود میهمانان ناخوانده به ساختمان بیصاحب شود و آثارش از سطح به عمق نفوذ کند. اتفاقی که در اشکال مختلف شاهد آن بودهایم.
توصیف فوق، خلاصهای است از یک نظریه جرم شناسی به نام «پنجره شکسته».
نظریهای که در دهه هشتاد و نود میلادی به کمک شهردار نیویورک آمد تا جرمخیزترین مترو جهان را که شهر زیرزمینی خلافکاران و اشرار به حساب میآمد سر و سامان بدهد.
شهرداری نیویورک، در اولین اقدام خود به بازسازی واگنهای مترو پرداخت و دستور داد تا واگنهایی که طی روز با اسپری رنگ، نوشتن یادگاری و... آسیب میبینند، شبانه از خط خارج شوند و تاصبح روز بعد رنگآمیزی و تعمیرشده
به خط برگردند.
در واقع همه اینکارها یک پیغام داشت:
حواسمان به همه چیز هست و هیچ خلافی رو تحمل نمیکنیم واین چنین شد مترو ناامن نیویورک تبدیل به یکی از امن ترین متروهای جهان شد .
اکنون استفاده از تئوری پنجره شکسته در زندگی شخصی، تربیت کودک و تجارت و کسب و کار،کارایی دارد.
پنجره های شکسته رو بیابیم و تعمیر کنیم مطمئن باشید اوضاع بهتر خواهد شد.
پنجره های شکسته کار و زندگی ما کجاها هستند؟
تا حالا بهش فکر کردیم؟!
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
چرا کتابخوانها بهترین آدمهایی هستند که میتوان عاشقشان شد؟
چندی پیش، مقالهای در مجله تایم منتشر شد که نویسندهاش ادعا میکرد، آنچه «مطالعه عمیق» نامیده میشود بهزودی از بین خواهد رفت؛ چرا که میزان مطالعه عمیق میان آدمها کمتر شده و این روزها دیگر آدمها سرسری کتاب میخوانند و با وجود مطالب خلاصه شده اینترنتی تعداد خوانندههای کتابها روز به روز تقلیل پیدا میکند.
نکته اینجاست که مطالعات ثابت کرده، کتابخوانها در قیاس با افراد عادی آدمهای خوبتر و باهوشتری هستند و شاید تنها آدمهایی روی این کره خاکی باشند که ارزش عاشق شدن را داشته باشند.
بر اساس مطالعاتی که روانشناسان در سالهای ۲۰۰۶ و ۲۰۰۹ انجام دادهاند، کسانی که رمان میخوانند میان انسانها بیشترین قدرت همدلی با دیگران را دارند و قابلیتی دارند با عنوان «تئوری ذهن» که در کنار آنچه خود به آن اعتقاد دارند، میتوانند عقاید، نظر و علائق دیگری را مدنظر قرار دهند و درباره آن قضاوت کنند.
آنها میتوانند بدون این که عقاید دیگران را رد کنند یا از عقیده خودشان دست بردارند، از شنیدن عقاید دیگران لذت ببرند
تعجبی هم ندارد که کتابخوانها آدمهای بهتری باشند، کتاب خواندن تجربه کردن زندگی دیگران با چشم غیرواقعی است، یاد گرفتن این نکته که چه طور بدون این که خودت در ماجرایی دخیل باشی، بتوانی دنیا را در چارچوب دیگری ببینی.
کتابخوانها به روح هزاران آدم و خرد جمعی همه این آدمها دسترسی دارند. آنها چیزهایی دیدهاند که غیر کتابخوانها امکان ندارد از آن سر دربیاورند و مرگ انسانهایی را تجربه کردهاند که شما هرگز آنها را نمیشناسید.
آنها یاد گرفتهاند که زن بودن چیست و مرد بودن یعنی چه، فهمیدهاند که تماشای رنج دیگران یعنی چه، کتابخوانها بسیار از سنشان عاقلترند.
تحقیق دیگری در سال ۲۰۱۰ ثابت کرده که هر چهقدر بیشتر برای کودکان کتاب بخوانیم، «تئوری ذهن» در آنها قویتر میشود و در نهایت باعث میشود این بچهها واقعا عاقلتر شوند، با محیطشان بیشتر انطباق پیدا کنند و قدرت درکشان بالاتر برود.
تجربههای قهرمانهای داستانها تبدیل به تجربههای خود خوانندهها میشود. هر درد و رنجی که شخصیت داستان میکشد، تبدیل به باری میشود که خواننده باید تحمل کند. خوانندههای کتابها هزاران بار زندگی میکنند و از هر کدام از این تجربهها چیزی یاد میگیرند.
اگر دنبال کسی هستید که شما را تکمیل کند و فضای خالی قلبتان را پر کند، چند دقیقه که با کتاب خوانها صحبت کنید، آنها را به جا خواهید آورد.
کتابخوانها با شما حرف نمیزنند، با شما رابطه برقرار میکنند.
آنها در نامهها یا مسجهایشان انگار برایتان شعر مینویسند، صرفا به سوالاتتان جواب نمیدهند یا بیانیه صادر نمیکنند، بلکه با عمیقترین فکرها و تئوریها پاسخ شما را میدهند، شما را با دانش بالای کلمات و ایدههایشان مسحور خواهند کرد.
تحقیقات دیگری در دانشگاه برکلی نشان داده، کتاب خواندن برای کودکان باعث میشود آنها کلماتی را یاد بگیرند که هرگز در مدرسه به آنها یاد نمیدهند.
به خودتان لطف کنید و با کسی قرار بگذارید که میداند چهطور از زبانش استفاده کند.
آنها فقط شما را نمیفهمند، درکتان میکنند.
آدمها فقط باید عاشق کسی شوند که بتواند روحشان را ببیند. این آدم باید کسی باشد که به روح شما نفوذ میکند و به بخشهایی از روح شما دسترسی پیدا میکند که هیچکس دیگر قبلا کشفاش نکرده است.
بهترین کاری که خواندن داستانها با آدمها میکنند این است که کامل نبودن شخصیتها باعث میشود ذهن شما سعی کند از ذهن دیگران سر در بیاورد. این جور آدمها توانایی همدلی پیدا میکنند. ممکن است همیشه با شما موافق نباشند، اما سعی میکنند ماجراها را از زاویه دید شما ببینند.
آنها نه تنها باهوشند که عاقل هم هستند.
باهوش بودن همیشه هم خوشایند نیست، اما عاقل بودن آدمها را تحریک میکند. همیشه مقاومت در برابر آدمهایی که میشود چیزی ازشان یاد گرفت کمی سخت است. عاشق یک آدم کتابخوان شدن نهتنها کیفیت گفتوگو را بالا میبرد، بلکه باعث میشود سطح گفتوگو بالا برود.
بر اساس تحقیقات، کتابخوانها به دلیل دایره وسیع واژگانشان و مهارتهای حافظه، آدمهای باهوشتری هستند. ذهن آنها در قیاس با آدمی معمولی که کتاب نمیخواند توانایی درک بالاتری دارد و راحتتر و به شکل موثرتری میتوانند با دیگران ارتباط برقرار کنند.
قرار و مدار گذاشتن با آدم اهل کتاب به قرار گذاشتن با هزاران نفر میماند. انگار که تجربهای را که او با خواندن زندگی همه این آدمها به دست آورده در اختیار شما قرار دهد، انگار با یک کاشف قرار گذاشته باشید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
چندی پیش، مقالهای در مجله تایم منتشر شد که نویسندهاش ادعا میکرد، آنچه «مطالعه عمیق» نامیده میشود بهزودی از بین خواهد رفت؛ چرا که میزان مطالعه عمیق میان آدمها کمتر شده و این روزها دیگر آدمها سرسری کتاب میخوانند و با وجود مطالب خلاصه شده اینترنتی تعداد خوانندههای کتابها روز به روز تقلیل پیدا میکند.
نکته اینجاست که مطالعات ثابت کرده، کتابخوانها در قیاس با افراد عادی آدمهای خوبتر و باهوشتری هستند و شاید تنها آدمهایی روی این کره خاکی باشند که ارزش عاشق شدن را داشته باشند.
بر اساس مطالعاتی که روانشناسان در سالهای ۲۰۰۶ و ۲۰۰۹ انجام دادهاند، کسانی که رمان میخوانند میان انسانها بیشترین قدرت همدلی با دیگران را دارند و قابلیتی دارند با عنوان «تئوری ذهن» که در کنار آنچه خود به آن اعتقاد دارند، میتوانند عقاید، نظر و علائق دیگری را مدنظر قرار دهند و درباره آن قضاوت کنند.
آنها میتوانند بدون این که عقاید دیگران را رد کنند یا از عقیده خودشان دست بردارند، از شنیدن عقاید دیگران لذت ببرند
تعجبی هم ندارد که کتابخوانها آدمهای بهتری باشند، کتاب خواندن تجربه کردن زندگی دیگران با چشم غیرواقعی است، یاد گرفتن این نکته که چه طور بدون این که خودت در ماجرایی دخیل باشی، بتوانی دنیا را در چارچوب دیگری ببینی.
کتابخوانها به روح هزاران آدم و خرد جمعی همه این آدمها دسترسی دارند. آنها چیزهایی دیدهاند که غیر کتابخوانها امکان ندارد از آن سر دربیاورند و مرگ انسانهایی را تجربه کردهاند که شما هرگز آنها را نمیشناسید.
آنها یاد گرفتهاند که زن بودن چیست و مرد بودن یعنی چه، فهمیدهاند که تماشای رنج دیگران یعنی چه، کتابخوانها بسیار از سنشان عاقلترند.
تحقیق دیگری در سال ۲۰۱۰ ثابت کرده که هر چهقدر بیشتر برای کودکان کتاب بخوانیم، «تئوری ذهن» در آنها قویتر میشود و در نهایت باعث میشود این بچهها واقعا عاقلتر شوند، با محیطشان بیشتر انطباق پیدا کنند و قدرت درکشان بالاتر برود.
تجربههای قهرمانهای داستانها تبدیل به تجربههای خود خوانندهها میشود. هر درد و رنجی که شخصیت داستان میکشد، تبدیل به باری میشود که خواننده باید تحمل کند. خوانندههای کتابها هزاران بار زندگی میکنند و از هر کدام از این تجربهها چیزی یاد میگیرند.
اگر دنبال کسی هستید که شما را تکمیل کند و فضای خالی قلبتان را پر کند، چند دقیقه که با کتاب خوانها صحبت کنید، آنها را به جا خواهید آورد.
کتابخوانها با شما حرف نمیزنند، با شما رابطه برقرار میکنند.
آنها در نامهها یا مسجهایشان انگار برایتان شعر مینویسند، صرفا به سوالاتتان جواب نمیدهند یا بیانیه صادر نمیکنند، بلکه با عمیقترین فکرها و تئوریها پاسخ شما را میدهند، شما را با دانش بالای کلمات و ایدههایشان مسحور خواهند کرد.
تحقیقات دیگری در دانشگاه برکلی نشان داده، کتاب خواندن برای کودکان باعث میشود آنها کلماتی را یاد بگیرند که هرگز در مدرسه به آنها یاد نمیدهند.
به خودتان لطف کنید و با کسی قرار بگذارید که میداند چهطور از زبانش استفاده کند.
آنها فقط شما را نمیفهمند، درکتان میکنند.
آدمها فقط باید عاشق کسی شوند که بتواند روحشان را ببیند. این آدم باید کسی باشد که به روح شما نفوذ میکند و به بخشهایی از روح شما دسترسی پیدا میکند که هیچکس دیگر قبلا کشفاش نکرده است.
بهترین کاری که خواندن داستانها با آدمها میکنند این است که کامل نبودن شخصیتها باعث میشود ذهن شما سعی کند از ذهن دیگران سر در بیاورد. این جور آدمها توانایی همدلی پیدا میکنند. ممکن است همیشه با شما موافق نباشند، اما سعی میکنند ماجراها را از زاویه دید شما ببینند.
آنها نه تنها باهوشند که عاقل هم هستند.
باهوش بودن همیشه هم خوشایند نیست، اما عاقل بودن آدمها را تحریک میکند. همیشه مقاومت در برابر آدمهایی که میشود چیزی ازشان یاد گرفت کمی سخت است. عاشق یک آدم کتابخوان شدن نهتنها کیفیت گفتوگو را بالا میبرد، بلکه باعث میشود سطح گفتوگو بالا برود.
بر اساس تحقیقات، کتابخوانها به دلیل دایره وسیع واژگانشان و مهارتهای حافظه، آدمهای باهوشتری هستند. ذهن آنها در قیاس با آدمی معمولی که کتاب نمیخواند توانایی درک بالاتری دارد و راحتتر و به شکل موثرتری میتوانند با دیگران ارتباط برقرار کنند.
قرار و مدار گذاشتن با آدم اهل کتاب به قرار گذاشتن با هزاران نفر میماند. انگار که تجربهای را که او با خواندن زندگی همه این آدمها به دست آورده در اختیار شما قرار دهد، انگار با یک کاشف قرار گذاشته باشید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
انواع تکلیف شب از نظر محتوا
* این پست برای هر سه مقطع مفید است.
1- تکالیف تمرینی: این نوع تکالیف مهارتها و دانشهای کسب شده را تقویت می کند. اکثر تکالیف تمرینی ، غیر تخیلی ، غیر خلاق و تکراری هستند . مؤثرترین نوع تکلیف تکالیفی هستند که در آنها از شاگرد خواسته شود آموخته های جدید را با روش شخصی به طور مستقیم به کار ببرند . مثلاً دانش آموزی که انواع گیاهان گلدار ، بدون گل ، دانه دار و بدون دانه را شناخته است به عنوان تکلیف تعدادی از گیاهان محیط اطراف خود را شناسایی کرده و در این طبقه بندی قرار دهد.
2- تکالیف آماده سازی: این نوع تکالیف جهت آماده سازی شاگردان برای روزهای بعد به کار می رود و معمولاً به صورت مطالعه کتب درسی ، مطالعه خارج از کتاب درسی ، جمع آوری اطلاعات و مواد قبل از کنفرانس ارائه می شود. هدف از ارائه این نوع تکلیف وارد کردن دانش آموزان به کسب زمینه مناسب اطلاعاتی جهت آماده شدن برای دروس و بحث روز بعد است. برای این نوع تکیف ابتدا باید رهنمودها و دستور العمل لازم را در مورد چگونگی و چرایی انجام وظایف کاملاً برای فراگیران روشن و مشخص نمود.
3- تکالیف بسطی-امتدادی: این نوع تکالیف شاگرد را به فراسوی کارها و فعالیتهای کلاسی سوق می دهد و موجبات یادگیری و ایده های فراگیران را در موقعیت های جدید فراهم می کند. مثلاً درسی که درباره ی بوعلی سینا است از فراگیران بخواهیم با مطالعه کتابها به مجلات و یا حتی مصاحبه با دیگران اطلاعات بیشتری درباره ی ابن سینا فراهم آورند. تکالیف بسطی امتدادی ممکن است چندین روز یا هفته به طول بینجامد . این نوع تکلیف بر تولید دانش تکرار و تکثیر آن استوار است.
4- تکالیف خلاقیتی : وقتی دانش آموز مفاهیم و مهارتهای کسب شده در کلاس درس را با هم ترکیب کند و در یک راه یا راه های جدید و متفاوت به کار بندد این نوع تکلیف را خلاقیتی گویند . مثلاً ساختن مدل یک مزرعه با چوبهای مستعمل بستنی ، یا حل مسئله ای خاص قدرت خلاقیت ، ابتکار شخصی ، تخیل و خود راهبری را در شاگردان پرورش می دهد.
البته باید یادآور شد که این چهار نوع تکلیف همیشه به طور مجزا و منفک به شاگردان ارائه نمی شود گاهی ممکن است گرد برای حل یک مسئله از هر چهار نوع تکلیف برای خلق و بسط ایده خود استفاده نماید. به این ترتیب با ایجاد تنوع در تکالیف مختلف می توان موجبات تثبیت ، آماده سازی تداوم و خلق مفاهیم و مهارتهای را در فرایند تعلیم و تربیت فراهم ساخت.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
* این پست برای هر سه مقطع مفید است.
1- تکالیف تمرینی: این نوع تکالیف مهارتها و دانشهای کسب شده را تقویت می کند. اکثر تکالیف تمرینی ، غیر تخیلی ، غیر خلاق و تکراری هستند . مؤثرترین نوع تکلیف تکالیفی هستند که در آنها از شاگرد خواسته شود آموخته های جدید را با روش شخصی به طور مستقیم به کار ببرند . مثلاً دانش آموزی که انواع گیاهان گلدار ، بدون گل ، دانه دار و بدون دانه را شناخته است به عنوان تکلیف تعدادی از گیاهان محیط اطراف خود را شناسایی کرده و در این طبقه بندی قرار دهد.
2- تکالیف آماده سازی: این نوع تکالیف جهت آماده سازی شاگردان برای روزهای بعد به کار می رود و معمولاً به صورت مطالعه کتب درسی ، مطالعه خارج از کتاب درسی ، جمع آوری اطلاعات و مواد قبل از کنفرانس ارائه می شود. هدف از ارائه این نوع تکلیف وارد کردن دانش آموزان به کسب زمینه مناسب اطلاعاتی جهت آماده شدن برای دروس و بحث روز بعد است. برای این نوع تکیف ابتدا باید رهنمودها و دستور العمل لازم را در مورد چگونگی و چرایی انجام وظایف کاملاً برای فراگیران روشن و مشخص نمود.
3- تکالیف بسطی-امتدادی: این نوع تکالیف شاگرد را به فراسوی کارها و فعالیتهای کلاسی سوق می دهد و موجبات یادگیری و ایده های فراگیران را در موقعیت های جدید فراهم می کند. مثلاً درسی که درباره ی بوعلی سینا است از فراگیران بخواهیم با مطالعه کتابها به مجلات و یا حتی مصاحبه با دیگران اطلاعات بیشتری درباره ی ابن سینا فراهم آورند. تکالیف بسطی امتدادی ممکن است چندین روز یا هفته به طول بینجامد . این نوع تکلیف بر تولید دانش تکرار و تکثیر آن استوار است.
4- تکالیف خلاقیتی : وقتی دانش آموز مفاهیم و مهارتهای کسب شده در کلاس درس را با هم ترکیب کند و در یک راه یا راه های جدید و متفاوت به کار بندد این نوع تکلیف را خلاقیتی گویند . مثلاً ساختن مدل یک مزرعه با چوبهای مستعمل بستنی ، یا حل مسئله ای خاص قدرت خلاقیت ، ابتکار شخصی ، تخیل و خود راهبری را در شاگردان پرورش می دهد.
البته باید یادآور شد که این چهار نوع تکلیف همیشه به طور مجزا و منفک به شاگردان ارائه نمی شود گاهی ممکن است گرد برای حل یک مسئله از هر چهار نوع تکلیف برای خلق و بسط ایده خود استفاده نماید. به این ترتیب با ایجاد تنوع در تکالیف مختلف می توان موجبات تثبیت ، آماده سازی تداوم و خلق مفاهیم و مهارتهای را در فرایند تعلیم و تربیت فراهم ساخت.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
• چگونه بهجای افکار منفی، افکار مثبت داشته باشیم؟
آیـا بیشتر گفتوگوهای درونی شما منفی هستند؟ حتی اگر اینطور هم باشد دلیل نمیشود شما مجبور به تحمل یک زندگی ناخوشایند باشید. گفتوگوی ذهنی منفی به این معناست که شما یک دیدگاه درست را انتخاب نکردهاید و فــاقد اطلاعات و ایدههای لازم برای بالا بردن ظرفیت و دستیابی به زندگی مثبت هستید، اما از هر زمان که اراده کنید میتوانید چرخه زندگیتان را تغییر دهید.
بعضی از گفتوگوهای ذهنی و افکار منفی عبارتند از:
⛔️ فیلتر کــردن:
شما تنها به نکات منفی یک موضوع توجه میکنید و تمام نکات مثبت آن را فیلتر میکنید و نادیده میگیرید.
برای مثال در مورد یک روز کاری، شما کارتان را با موفقیت و به مـوقع تحویل دادهاید و مورد تشویق قرار گرفتید اما در موردی هم دچار خطائی شدید و به شما تذکر داده شده، ممکن است این روز از نظر فردی روزی کاملاً عالی و ایدهآل باشد اما از نظر شما یک روز وحشتناک، چراکه تنها بــر روی اشتباهتان تمرکز میکنید و تمام تشویقها و موفقیتهایتان را در طی روز نادیده میگیرید.
⛔️ شخصیسازی:
وقتی یک اتفاق ناخوشایند رخ میدهد شما خودتــان را سرزنش میکنید و تقصیر را به گردن خودتان میاندازید. برای مثال متوجه میشوید قراری که بعدازظهر با دوستانتان داشتهاند لغو شده و فکر میکنید بــرنامه به این خاطر به هم خورده که کسی مایل نیست با شما معاشرت داشته باشد. یا حتی بدی آب و هو را به شانس و اقبال بد خودتـان نسبت میدهید و ...
⛔️ از کاه کـوه ساختن:
بهطور خود به خود، بدترین را پیشبینی میکنید. ممکن است از بیرون رفتن با دوستانتان اجتناب کنید از تــرس اینکه مبادا خطائی از شما سر بزند و یا اگر یک کار کوچک در برنامه روزمره شما با مشکل مواجه شود این فکر به ذهن شما میآید که عجب روز وحشتناکی در انتظار من است، همهچیز از همین شــروع روز مشخص است.
⛔️ نگرش سـیاه و سفید
ممکن است همهچیز را مطلقاً خوب و یا مطلقاً بد ببینید، سیاه یا سفید و هیچ حد وسطی وجود ندارد. اعتقاد دارید باید همهچیز کامـل باشد و باید از هر لحاظ کامل و ایدهآل باشید در غیر اینصورت احســاس میکنید که بازندهاید و کلیه تـوانائیهایتان را نادیده میگیرید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
آیـا بیشتر گفتوگوهای درونی شما منفی هستند؟ حتی اگر اینطور هم باشد دلیل نمیشود شما مجبور به تحمل یک زندگی ناخوشایند باشید. گفتوگوی ذهنی منفی به این معناست که شما یک دیدگاه درست را انتخاب نکردهاید و فــاقد اطلاعات و ایدههای لازم برای بالا بردن ظرفیت و دستیابی به زندگی مثبت هستید، اما از هر زمان که اراده کنید میتوانید چرخه زندگیتان را تغییر دهید.
بعضی از گفتوگوهای ذهنی و افکار منفی عبارتند از:
⛔️ فیلتر کــردن:
شما تنها به نکات منفی یک موضوع توجه میکنید و تمام نکات مثبت آن را فیلتر میکنید و نادیده میگیرید.
برای مثال در مورد یک روز کاری، شما کارتان را با موفقیت و به مـوقع تحویل دادهاید و مورد تشویق قرار گرفتید اما در موردی هم دچار خطائی شدید و به شما تذکر داده شده، ممکن است این روز از نظر فردی روزی کاملاً عالی و ایدهآل باشد اما از نظر شما یک روز وحشتناک، چراکه تنها بــر روی اشتباهتان تمرکز میکنید و تمام تشویقها و موفقیتهایتان را در طی روز نادیده میگیرید.
⛔️ شخصیسازی:
وقتی یک اتفاق ناخوشایند رخ میدهد شما خودتــان را سرزنش میکنید و تقصیر را به گردن خودتان میاندازید. برای مثال متوجه میشوید قراری که بعدازظهر با دوستانتان داشتهاند لغو شده و فکر میکنید بــرنامه به این خاطر به هم خورده که کسی مایل نیست با شما معاشرت داشته باشد. یا حتی بدی آب و هو را به شانس و اقبال بد خودتـان نسبت میدهید و ...
⛔️ از کاه کـوه ساختن:
بهطور خود به خود، بدترین را پیشبینی میکنید. ممکن است از بیرون رفتن با دوستانتان اجتناب کنید از تــرس اینکه مبادا خطائی از شما سر بزند و یا اگر یک کار کوچک در برنامه روزمره شما با مشکل مواجه شود این فکر به ذهن شما میآید که عجب روز وحشتناکی در انتظار من است، همهچیز از همین شــروع روز مشخص است.
⛔️ نگرش سـیاه و سفید
ممکن است همهچیز را مطلقاً خوب و یا مطلقاً بد ببینید، سیاه یا سفید و هیچ حد وسطی وجود ندارد. اعتقاد دارید باید همهچیز کامـل باشد و باید از هر لحاظ کامل و ایدهآل باشید در غیر اینصورت احســاس میکنید که بازندهاید و کلیه تـوانائیهایتان را نادیده میگیرید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
قلب نحوی در زبان فارسی
یکی از ویژگیهای دستوری که در برخی از زبانهای بشری دیده میشود نوعی پارامتر نحوی است که به آن قلب یا وارونگی نحوی (scrambling) میگویند.
این ویژگی خاص زبانهایی است که
در آنها یک سازه میتواند در سطح جمله آزادانه حرکت کند بدون آنکه ساخت معنایی جمله تغییر کند.
زبانهایی مثل روسی، آلمانی، ژاپنی، هندی و فارسی از این ویژگی برخوردار هستند.
در دستور زایشی، راس اولین کسی بود که وارونگی نحوی را شناسایی کرد و پساز آن زبانشناسان دیگر آن را دنبال کردند؛ از جمله مامورو سایتو که این پارامتر را در زبان ژاپنی با دقت بیشتری بررسی کرد.
قلب نحوی یکی از شاخصههای مهم زبان فارسی است که انواعی دارد:
الف. کوتاه (short distans):
مفعول غیرمستقیم قبلاز مفعول مستقیم قرار میگیرد. مثال:
(۱) من به آریا کتاب را دادم.
ب. میانه (intermediate distance):
یک سازه به جایگاه قبل از فاعل حرکت داده میشود. مثال:
(۲) کتاب را من به آریا دادم.
ج. بلند (long distance):
سازهی مقلوب از بند پیرو به جایگاهی در بند پایه، حرکت میکند. مثال:
(۳) آریا را علی گفت که دیده.
د. چندگانه (multiple):
حرکت چند سازه را در بر میگیرد. مثال:
(۴) به آریا کتاب را من دادم.
ــ س. داریوش. رضوی
منابع:
۱. راسخ مهند، محمد (۱۳۸۸). گفتارهایی در نحو. تهران، نشر مرکز.
۲. Karimi, S (2005). A Minimalist Approach to Scrambling: Evidence from Persian. Berlin, Mouton de
Gruiter.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
یکی از ویژگیهای دستوری که در برخی از زبانهای بشری دیده میشود نوعی پارامتر نحوی است که به آن قلب یا وارونگی نحوی (scrambling) میگویند.
این ویژگی خاص زبانهایی است که
در آنها یک سازه میتواند در سطح جمله آزادانه حرکت کند بدون آنکه ساخت معنایی جمله تغییر کند.
زبانهایی مثل روسی، آلمانی، ژاپنی، هندی و فارسی از این ویژگی برخوردار هستند.
در دستور زایشی، راس اولین کسی بود که وارونگی نحوی را شناسایی کرد و پساز آن زبانشناسان دیگر آن را دنبال کردند؛ از جمله مامورو سایتو که این پارامتر را در زبان ژاپنی با دقت بیشتری بررسی کرد.
قلب نحوی یکی از شاخصههای مهم زبان فارسی است که انواعی دارد:
الف. کوتاه (short distans):
مفعول غیرمستقیم قبلاز مفعول مستقیم قرار میگیرد. مثال:
(۱) من به آریا کتاب را دادم.
ب. میانه (intermediate distance):
یک سازه به جایگاه قبل از فاعل حرکت داده میشود. مثال:
(۲) کتاب را من به آریا دادم.
ج. بلند (long distance):
سازهی مقلوب از بند پیرو به جایگاهی در بند پایه، حرکت میکند. مثال:
(۳) آریا را علی گفت که دیده.
د. چندگانه (multiple):
حرکت چند سازه را در بر میگیرد. مثال:
(۴) به آریا کتاب را من دادم.
ــ س. داریوش. رضوی
منابع:
۱. راسخ مهند، محمد (۱۳۸۸). گفتارهایی در نحو. تهران، نشر مرکز.
۲. Karimi, S (2005). A Minimalist Approach to Scrambling: Evidence from Persian. Berlin, Mouton de
Gruiter.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
«ی»های عربی در فارسی
از دیگر «ی»هایی که در متون فارسی کاربرد بسیار دارد، بعضی از انواع «ی» عربی است؛ علاوه بر «ی» مشدد نسبت عربی که به همراه کلمات منسوب عربی یا به طور جداگانه وارد زبان فارسی شده است، «ی» ضمیر متکلم وحده عربی هم توانسته است در زبان فارسی نفوذ کند و جایگاهی برای خود بیابد. این «ی» مخصوصاً در نثر زمان صفوی و تیموری و همچنین تا چندی پیش از دهخدا مرسوم بوده است؛ مانند «فرزندی» یعنی «فرزند من» (دهخدا، بیتا:10).
به هر حال یای ضمیر متکلم عربی بیشتر در کلمات «منادی» که از عربی ـ بهویژه در نیایشها ـ وارد فارسی شده است؛ مانند نمونۀ پرکاربرد «الهی»:
الهی سینهای ده آتشافروز
در آن سینه دلی، وان دل همه سوز
(وحشی بافقی، 1369: 487)
از دیگر «ی» های عربی موجود در فارسی باید به «ی» تثنیه و «ی» جمع که همراه با کلمات مثنی و جمع وارد این زبان شده است اشاره کرد: «صالحین مؤمنین»، «امامَین عسکریَین» یا «طرفین دعوا»؛ البته به نظر میرسد این «ی» در واژگان فارسی راه نیافته است.
در اینجا شایسته است به «ی» در تعبیر ادبی «استادی» که ادبا به کار برده و میبرند و نیز در کلمات عربیگون «ابوی» و «اخوی» که در لسان برخی عربیمآبان هنوز هم به کار میرود، اشاره کنیم. این «ی» در واقع یای نسبت است که به انتهای صفات جانشین موصوف پیوسته است. به دیگر سخن، تعبیر «استادی» برای نمونه، کوتاهشده «آستانِ (/ محضر/ جناب/ حضرت) استادی» است؛ چراکه ادب و احترام اقتضا میکند که به هنگام خطاب یا ذکر بزرگان، محضر ایشان و نه مستقیماً خودشان را مورد خطاب یا یادکرد قرار دهیم و البته به مجاز مرسل با علاقه حال و محل یا مجاورت، خود ایشان مورد نظر خواهند بود.
امروزه نیز بزرگان و صاحبمنصبان را با تعابیری همچون «حضرت»، «محضر مبارک»، «مقام معظم»، «ریاست محترم»، «جناب آقای» و ... یاد میکنیم که همه از همین باب است. البته در خصوص «ابوی» و «اخوی» احتمال دیگری هم میتوان مطرح کرد و آن این است که این دو، خوانشِ رسمیشده «اَبُویَ» و «اَخُویَ» باشد که در گویش غیرفصیح و عامیانه عربیزبانان به جای «ابی (=پدرِ من)» و «اخی (= برادرِ من)» به کار میرود و فارسیزبانان به زعم خویش خواستهاند این گویش را عامیانهزدایی کنند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
از دیگر «ی»هایی که در متون فارسی کاربرد بسیار دارد، بعضی از انواع «ی» عربی است؛ علاوه بر «ی» مشدد نسبت عربی که به همراه کلمات منسوب عربی یا به طور جداگانه وارد زبان فارسی شده است، «ی» ضمیر متکلم وحده عربی هم توانسته است در زبان فارسی نفوذ کند و جایگاهی برای خود بیابد. این «ی» مخصوصاً در نثر زمان صفوی و تیموری و همچنین تا چندی پیش از دهخدا مرسوم بوده است؛ مانند «فرزندی» یعنی «فرزند من» (دهخدا، بیتا:10).
به هر حال یای ضمیر متکلم عربی بیشتر در کلمات «منادی» که از عربی ـ بهویژه در نیایشها ـ وارد فارسی شده است؛ مانند نمونۀ پرکاربرد «الهی»:
الهی سینهای ده آتشافروز
در آن سینه دلی، وان دل همه سوز
(وحشی بافقی، 1369: 487)
از دیگر «ی» های عربی موجود در فارسی باید به «ی» تثنیه و «ی» جمع که همراه با کلمات مثنی و جمع وارد این زبان شده است اشاره کرد: «صالحین مؤمنین»، «امامَین عسکریَین» یا «طرفین دعوا»؛ البته به نظر میرسد این «ی» در واژگان فارسی راه نیافته است.
در اینجا شایسته است به «ی» در تعبیر ادبی «استادی» که ادبا به کار برده و میبرند و نیز در کلمات عربیگون «ابوی» و «اخوی» که در لسان برخی عربیمآبان هنوز هم به کار میرود، اشاره کنیم. این «ی» در واقع یای نسبت است که به انتهای صفات جانشین موصوف پیوسته است. به دیگر سخن، تعبیر «استادی» برای نمونه، کوتاهشده «آستانِ (/ محضر/ جناب/ حضرت) استادی» است؛ چراکه ادب و احترام اقتضا میکند که به هنگام خطاب یا ذکر بزرگان، محضر ایشان و نه مستقیماً خودشان را مورد خطاب یا یادکرد قرار دهیم و البته به مجاز مرسل با علاقه حال و محل یا مجاورت، خود ایشان مورد نظر خواهند بود.
امروزه نیز بزرگان و صاحبمنصبان را با تعابیری همچون «حضرت»، «محضر مبارک»، «مقام معظم»، «ریاست محترم»، «جناب آقای» و ... یاد میکنیم که همه از همین باب است. البته در خصوص «ابوی» و «اخوی» احتمال دیگری هم میتوان مطرح کرد و آن این است که این دو، خوانشِ رسمیشده «اَبُویَ» و «اَخُویَ» باشد که در گویش غیرفصیح و عامیانه عربیزبانان به جای «ابی (=پدرِ من)» و «اخی (= برادرِ من)» به کار میرود و فارسیزبانان به زعم خویش خواستهاند این گویش را عامیانهزدایی کنند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
پسوندِ ِ«انه»، درمعنیِ «سهم» و «حقِّ»
پژوهش در وندهای زبانِ فارسی و کارکردها و ساختارهای گوناگونشان بسیار جذّاب است. یکی از پسوندهای زایای زبان فارسی «انه» است. این پسوند به اسم (ساده، مشتق و مرکب)، صفت، قید یا بن مضارع میپیوندد و صفتِ فاعلی (روانه)، صفت و قید درمعنای قابلیّت (شاهانه و مهترانه)، صفت و قیدِ مفید معنای مشباهت (احمقانه)، اسم زمان (روزانه) و... میسازد. در نمونههایی که یافتهایم، «انه» به انواعِ واژههای فارسی یا عربی و گاه ترکی پیوستهاست.
یکی از کارکردهای «انه» ساختِ واژههایی است که برای تعیین سهم یا حقّالسهمِ (گاه حقّ زورِ!) افراد بهکارمیرود؛ نمونه را واژهٔ خوشساخت و آسانفهمِ «کارانه» (بهمعنای وجهی است که در ازای انجامِ کاری به کارمندان و حقوقبگیران پرداختمیشود)؛ یا «شکرانه» که در این عبارت از اسرارالتوحید، درمعنای «هدیه بهنشانهٔ سپاسگزاری» آمده:
«مادر هم، عِقدی بیاورد بهقیمت شصتدینار، و پیراهن برداشت و هردو این شکرانهها پیشِ ما نهادند*».
برخی از واژههایی که با این ساختار ساختهشده (و در زبانِ روزمره نیز بسیار پرکاربرد است) گرچه امروزی مینماید، اما در متونِ کلاسیکِ زبانِ فارسی پیشینهدارد. فیالمثل «شاگردانه» در قابوسنامه (ق ۵) و «عیدانه» (در معنای عیدی) در غزلیات شمس آمدهاست.
فرهنگستان زبان و ادب فارسی نیز چندین واژه را مصوّبکرده که در خلقِ آنها از همین الگوی ساختواژهای بهرهگرفتهشدهاست. ازجمله، «پژوهانه» (حقّالتّحقیق)، «درصدانه» (پورسانتاژ)، «دیرانه» (جریمهٔ دیرکرد) و «یارانه» (سوبسید، که گویا پیشنهاد استاد خرمشاهی بوده).
گفتنی است، مولوی واژهٔ اخیر را چندینبار، البته درمعنای «دوستانه» و «همدلانه» بهکاربرده، ازجمله:
دلا معنیِ بیقراری بگویم
بنه گوش، یارانه بشنو که یاری
مولوی همچنین، «حریفانه» را در معنای «دستخوشی که از قماربازان گیرند» بهکار برده:
ساقی آمد که حریفانه بده
گفتم اینک به گرو دستارم
و در شعرِ انوری «خموشانه» به معنای «حقّالسّکوت» یا «رشوه» آمده:
صدِ دگر به خموشانه میدهم رشوت
نه بهر من، ز برای خدای را زنهار
در شعرِ مولوی نیز همین واژه، البته صرفاً در معنای خاموشی و کوتاهشدهٔ «خاموشانه» (شرابی قوی که نوشندهٔ آن از گفتار بازمانَد)، آمدهاست:
«خموشید! خموشید! خموشانه بنوشید... ». و او خود جای دیگر گوید:
«ای داده خاموشانهای ما را تو از پیمانهای... ».
و در مقاماتِ جامیِ نظامیِ باخرزی نیز، واژههای «داروغگانه» (حقّ داروغگی) و «ضابطانه» (مالیاتی برسری که بهعنوانِ حقّالزحمهٔ ضابط از مردم اخذ میشد) بهکاررفتهاست.
در «فرهنگِ فارسیِ عامیانهٔ» استاد ابوالحسن نجفی، «حقّانه» در معنای «رشوه» و در «فرهنگِ بزرگ سخن» نیز به نقل از کتابِ «شرح زندگانیِ منِ» عبدالله مستوفی، «جریبانه» بهمعنای «مالیاتی که به یک جریب زمین تعلقمیگرفت» و نیز «قُلُقانه» در معنی «اِنعام» بهنقل از آثارِ استاد زندهیاد جعفرِ شهری(باف) آمدهاست.
* تمامیِ نمونهها (جز «حقّانه») بهنقل از «فرهنگِ بزرگِ سخن» (بهسرپرستی استاد دکتر حسنِ انوری).
@azgozashtevaaknoon
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
پژوهش در وندهای زبانِ فارسی و کارکردها و ساختارهای گوناگونشان بسیار جذّاب است. یکی از پسوندهای زایای زبان فارسی «انه» است. این پسوند به اسم (ساده، مشتق و مرکب)، صفت، قید یا بن مضارع میپیوندد و صفتِ فاعلی (روانه)، صفت و قید درمعنای قابلیّت (شاهانه و مهترانه)، صفت و قیدِ مفید معنای مشباهت (احمقانه)، اسم زمان (روزانه) و... میسازد. در نمونههایی که یافتهایم، «انه» به انواعِ واژههای فارسی یا عربی و گاه ترکی پیوستهاست.
یکی از کارکردهای «انه» ساختِ واژههایی است که برای تعیین سهم یا حقّالسهمِ (گاه حقّ زورِ!) افراد بهکارمیرود؛ نمونه را واژهٔ خوشساخت و آسانفهمِ «کارانه» (بهمعنای وجهی است که در ازای انجامِ کاری به کارمندان و حقوقبگیران پرداختمیشود)؛ یا «شکرانه» که در این عبارت از اسرارالتوحید، درمعنای «هدیه بهنشانهٔ سپاسگزاری» آمده:
«مادر هم، عِقدی بیاورد بهقیمت شصتدینار، و پیراهن برداشت و هردو این شکرانهها پیشِ ما نهادند*».
برخی از واژههایی که با این ساختار ساختهشده (و در زبانِ روزمره نیز بسیار پرکاربرد است) گرچه امروزی مینماید، اما در متونِ کلاسیکِ زبانِ فارسی پیشینهدارد. فیالمثل «شاگردانه» در قابوسنامه (ق ۵) و «عیدانه» (در معنای عیدی) در غزلیات شمس آمدهاست.
فرهنگستان زبان و ادب فارسی نیز چندین واژه را مصوّبکرده که در خلقِ آنها از همین الگوی ساختواژهای بهرهگرفتهشدهاست. ازجمله، «پژوهانه» (حقّالتّحقیق)، «درصدانه» (پورسانتاژ)، «دیرانه» (جریمهٔ دیرکرد) و «یارانه» (سوبسید، که گویا پیشنهاد استاد خرمشاهی بوده).
گفتنی است، مولوی واژهٔ اخیر را چندینبار، البته درمعنای «دوستانه» و «همدلانه» بهکاربرده، ازجمله:
دلا معنیِ بیقراری بگویم
بنه گوش، یارانه بشنو که یاری
مولوی همچنین، «حریفانه» را در معنای «دستخوشی که از قماربازان گیرند» بهکار برده:
ساقی آمد که حریفانه بده
گفتم اینک به گرو دستارم
و در شعرِ انوری «خموشانه» به معنای «حقّالسّکوت» یا «رشوه» آمده:
صدِ دگر به خموشانه میدهم رشوت
نه بهر من، ز برای خدای را زنهار
در شعرِ مولوی نیز همین واژه، البته صرفاً در معنای خاموشی و کوتاهشدهٔ «خاموشانه» (شرابی قوی که نوشندهٔ آن از گفتار بازمانَد)، آمدهاست:
«خموشید! خموشید! خموشانه بنوشید... ». و او خود جای دیگر گوید:
«ای داده خاموشانهای ما را تو از پیمانهای... ».
و در مقاماتِ جامیِ نظامیِ باخرزی نیز، واژههای «داروغگانه» (حقّ داروغگی) و «ضابطانه» (مالیاتی برسری که بهعنوانِ حقّالزحمهٔ ضابط از مردم اخذ میشد) بهکاررفتهاست.
در «فرهنگِ فارسیِ عامیانهٔ» استاد ابوالحسن نجفی، «حقّانه» در معنای «رشوه» و در «فرهنگِ بزرگ سخن» نیز به نقل از کتابِ «شرح زندگانیِ منِ» عبدالله مستوفی، «جریبانه» بهمعنای «مالیاتی که به یک جریب زمین تعلقمیگرفت» و نیز «قُلُقانه» در معنی «اِنعام» بهنقل از آثارِ استاد زندهیاد جعفرِ شهری(باف) آمدهاست.
* تمامیِ نمونهها (جز «حقّانه») بهنقل از «فرهنگِ بزرگِ سخن» (بهسرپرستی استاد دکتر حسنِ انوری).
@azgozashtevaaknoon
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
اختلالات نوشتاری در کودکان را بدانیم و درمان کنیم:
_ بدخطی یا نارسانویسی✏️
اختلال یادگیری شکلهای گوناگونی دارد و بر اساس آن با علائم متفاوتی تظاهر پیدا میکند.
یکی از علائم اختلال نوشتن است. دانشآموز مبتلا توان نوشتاری و دستخط خوبی ندارد، املای او پر از غلط است و نقطهگذاری و دستور زبان او مشکل دارد. توانایی برقراری ارتباط با جملاتی که مینویسد، ندارد چون نمیتواند کلمات و جملات را درست به هم مرتبط کند.
ساختار نوشتار این کودکان ضعیف است و نمیتوانند آنچه در ذهنشان است را با نوشته به دیگران انتقال دهند.
نوشتههای این گروه افراد پراکنده و گسسته است و خواننده توانایی درک مطلب را نخواهد داشت.
_ فاصلهنویسی بین حروف و کلمات✏️
از جمله علل بروز این حالت سرعت زیاد قلم هنگام نوشتن، حرکت بیش از حد و سریع جانبی و بیتوجهی به هماهنگی لازم برای نوشتن است. برای رفع این مشکل والدین یا معلم باید کلمههای یک جمله را بهصورت کمرنگ یا نقطهچین بنویسند تا دانشآموز ضمن کامل کردن به فاصلهها هم توجه داشته باشد. همچنین میتوان از چوب کبریت به شکل عمودی بهعنوان حد فاصل استفاده کرد تا دانشآموز پس از نوشتن یک کلمه چوب کبریت را قرار دهد سپس کلمه بعدی را بنویسد
_ اختلال در گذاشتن سرکش و نقطه✏️
بچههایی که نقطه و سرکش کم و زیاد میگذارند، نیاز به تقویت دقت دیداری و دقت و تمرکز دارند. اگر در سال اول دقت دانشآموز را افزایش ندهید در سالهای بعد مشکل او بیشتر به چشم میآید و بیدقتی او به سایر دروسش منتقل خواهد شد.
تمریناتی مانند اختلاف تصویر را پیدا کن، بگرد و پیدا کن، کارهای نقطهچین، شباهت را پیدا کن، بازیهای دقتی و... میتواند دقت دانشآموز را افزایش دهد.
_ کجنویسی✏️
از جمله علل بروز این اختلال سفت در دست گرفتن مداد و فشار زیاد انگشت شست به آن یا در جهت درست قرار ندادن دفتر یا کاغذ و قرار نگرفتن درست مداد بین انگشتان است. برای درمان کافی است از کودک بخواهید هنگام نوشتن بازو را به بدن بچسباند تا دست انعطاف زیادی نداشته باشد.
_ نامرتبنویسی✏️
علت نامرتبنویسی حرکت بسیار کند دست، محکم گرفتن مداد بین انگشتان و نبودن آزادی حرکت و انعطاف پایین دست، همچنین نادرست بودن وضعیت نشستن و قرار دادن کاغذ است. برای درمان ابتدا قوانینی را در نظر میگیریم، مثلا از ابتدای خط شروع به نوشتن میکنیم. از خط منحرف نمیشویم. از پاککن استفاده نمیکنیم. نوک مداد هنگام نوشتن باید تیز باشد و... همچنین میتوانید از کپی کردن استفاده کنید.
_ پررنگنویسی✏️
وقتی دانشآموز روی دفتر یا کتاب مینویسد، بیش از حد مداد را فشار میدهد پس به جای دفتر یا کتاب از یک کاغذ استفاده کنید و آن را روی فرش یا بالش قرار دهید تا بنویسد، به شرط اینکه به اندازهای فشار دهد که کاغذ سوراخ نشود.
بعد از مدتی تمرین مشاهده میکنید مداد را زیاد فشار نمیدهد یا از مداد رسم که نوک آن زود میشکند استفادهکنید تا مجبور شود زیاد مداد را فشار ندهد.
دکتر کتایون خوشابی
فوقتخصص روانپزشکی اطفال - عضو هیات علمی دانشکده توانبخشی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
_ بدخطی یا نارسانویسی✏️
اختلال یادگیری شکلهای گوناگونی دارد و بر اساس آن با علائم متفاوتی تظاهر پیدا میکند.
یکی از علائم اختلال نوشتن است. دانشآموز مبتلا توان نوشتاری و دستخط خوبی ندارد، املای او پر از غلط است و نقطهگذاری و دستور زبان او مشکل دارد. توانایی برقراری ارتباط با جملاتی که مینویسد، ندارد چون نمیتواند کلمات و جملات را درست به هم مرتبط کند.
ساختار نوشتار این کودکان ضعیف است و نمیتوانند آنچه در ذهنشان است را با نوشته به دیگران انتقال دهند.
نوشتههای این گروه افراد پراکنده و گسسته است و خواننده توانایی درک مطلب را نخواهد داشت.
_ فاصلهنویسی بین حروف و کلمات✏️
از جمله علل بروز این حالت سرعت زیاد قلم هنگام نوشتن، حرکت بیش از حد و سریع جانبی و بیتوجهی به هماهنگی لازم برای نوشتن است. برای رفع این مشکل والدین یا معلم باید کلمههای یک جمله را بهصورت کمرنگ یا نقطهچین بنویسند تا دانشآموز ضمن کامل کردن به فاصلهها هم توجه داشته باشد. همچنین میتوان از چوب کبریت به شکل عمودی بهعنوان حد فاصل استفاده کرد تا دانشآموز پس از نوشتن یک کلمه چوب کبریت را قرار دهد سپس کلمه بعدی را بنویسد
_ اختلال در گذاشتن سرکش و نقطه✏️
بچههایی که نقطه و سرکش کم و زیاد میگذارند، نیاز به تقویت دقت دیداری و دقت و تمرکز دارند. اگر در سال اول دقت دانشآموز را افزایش ندهید در سالهای بعد مشکل او بیشتر به چشم میآید و بیدقتی او به سایر دروسش منتقل خواهد شد.
تمریناتی مانند اختلاف تصویر را پیدا کن، بگرد و پیدا کن، کارهای نقطهچین، شباهت را پیدا کن، بازیهای دقتی و... میتواند دقت دانشآموز را افزایش دهد.
_ کجنویسی✏️
از جمله علل بروز این اختلال سفت در دست گرفتن مداد و فشار زیاد انگشت شست به آن یا در جهت درست قرار ندادن دفتر یا کاغذ و قرار نگرفتن درست مداد بین انگشتان است. برای درمان کافی است از کودک بخواهید هنگام نوشتن بازو را به بدن بچسباند تا دست انعطاف زیادی نداشته باشد.
_ نامرتبنویسی✏️
علت نامرتبنویسی حرکت بسیار کند دست، محکم گرفتن مداد بین انگشتان و نبودن آزادی حرکت و انعطاف پایین دست، همچنین نادرست بودن وضعیت نشستن و قرار دادن کاغذ است. برای درمان ابتدا قوانینی را در نظر میگیریم، مثلا از ابتدای خط شروع به نوشتن میکنیم. از خط منحرف نمیشویم. از پاککن استفاده نمیکنیم. نوک مداد هنگام نوشتن باید تیز باشد و... همچنین میتوانید از کپی کردن استفاده کنید.
_ پررنگنویسی✏️
وقتی دانشآموز روی دفتر یا کتاب مینویسد، بیش از حد مداد را فشار میدهد پس به جای دفتر یا کتاب از یک کاغذ استفاده کنید و آن را روی فرش یا بالش قرار دهید تا بنویسد، به شرط اینکه به اندازهای فشار دهد که کاغذ سوراخ نشود.
بعد از مدتی تمرین مشاهده میکنید مداد را زیاد فشار نمیدهد یا از مداد رسم که نوک آن زود میشکند استفادهکنید تا مجبور شود زیاد مداد را فشار ندهد.
دکتر کتایون خوشابی
فوقتخصص روانپزشکی اطفال - عضو هیات علمی دانشکده توانبخشی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan