" چرند و پزند " چگونه کتابی است؟
چرند و پرند مجموعه نوشتههای طنز اجتماعی و سیاسی علیاکبر دهخدا است که در قالب داستانکوتاه، اعلامیه، تلگراف، گزارش خبری و... نوشته شده است. این نوشتهها از ۱۷ ربیعالثانی ۱۳۲۵ ه.ق تا ۲۰ جمادیالاول ۱۳۲۶ (۳۰ مه ۱۹۰۷ تا ۲۰ ژوئن ۱۹۰۸) یعنی در فاصله زمانی بین پیروزی انقلاب مشروطیت و شروع استبداد صغیر در ۳۲ شماره هفتهنامه صوراسرافیل به مدیریت جهانگیرخان شیرازی، و در سه شماره صوراسرافیل به مديريت خود دهخدا در سوییس، منتشر میشد.
نوشتههای دهخدا در صوراسرافیل با نامهای طنز دخو، خرمگس، سگ حسن دله، غلام گدا، آزادخان، آزادخان کرد کرندی، علی الهی، کمینه اسیرالجوار، دخو علیشاه، خادم الفقرا، دخو علی، رئیس انجمن لات و لوتها، نخود همه آش، برهنه خوشحال، دمدمی، اویارقلی، و جناب ملااینکعلی امضا شدهاست، بود كه این شخصیتها در روایتها حضور داشتند.
شوخ طبعی ذاتی و استعداد دهخدا در بیرون کشیدن تناقضات و خصوصیات مضحک جامعه و توانایی او در پرداختن به این نکات نوشتههای او را ممتاز ساختهاست. علاقه دهخدا به مسائل روز جامعه و شناخت عمیق او از ذهنیت و طرز فکر ایرانی و احساس همدردی و همراهی او با جامعه ایرانی باعث میشد تا او بیرحمانه به تمامی سوِژههای متعدد سیاسی و اجتماعیای که باعث عقبماندگی ایران میدانست حمله کند؛ فساد و ناکارآمدی در دولت و مجلس، دولتمردان نالایق، رابطه دولت و ملت، نفوذ خارجی، ستم و بیعدالتی مرسوم، تحدید آزادی بیان، جهل و آمادگی مردم برای فریب خوردن، دورویی، روزنامه نگاران فاسد، وضع اسفناک راهها، شکاف بین فقیر و غنی، خرافات، عدم وجود آموزش برای زنان، عدم وجود امکانات آموزشی کافی برای کودکان و... همه موضوع نقدهای بیرحمانه او بود.
دهخدا با برگزیدن زبان محاوره در نوشتههایش از سبک نگارش پیچیده و رایج زمان خود اجتناب کرد و با به کار بردن اصطلاحات روزمره، زبان نوشتاری قدرتمندی پایهگذاری کرد. او از پیش قراولان نثر مدرن فارسی محسوب میشود.
اگرچه دردسر می دهم، اما چه می توان کرد نُشخوار آدمیزاد حرف است. آدم حرف هم که نزند دلش می پوسد. ما یک رفیق داریم اسمش دَمدَمی است. این دمدمی حالا بیشتر از یک سال بود موی دماغ ما شده بود۳۴ که کبلایی ! تو که هم از این روزنامه نویس ها پیرتری هم دنیادیده تری هم تجربه ات زیادتر است، الحمدلله به هندوستان هم که رفته ای پس چرا یک روزنامه نمی نویسی؟! می گفتم: عزیزم دمدمی! اولاً همین تو که الآن با من ادعای دوستی می کنی آن وقت دشمن من خواهی شد. ثانیاً از اینها گذشته حالا آمدیم روزنامه بنویسیم بگو ببینم چه بنویسیم؟ یک قدری سرش را پایین می انداخت بعد از مدتی فکر سرش را بلند کرده می گفت: چه می دانم از همین حرفها که دیگران می نویسند: معایب بزرگان را بنویس؛ به ملت، دوست و دشمنش را بشناسان. می گفتم: عزیزم! والله بِالله این جا ایران است این کارها عاقبت ندارد. می گفت: پس یقین تو هم مستبد هستی. پس حکماً تو هم بله! …
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
چرند و پرند مجموعه نوشتههای طنز اجتماعی و سیاسی علیاکبر دهخدا است که در قالب داستانکوتاه، اعلامیه، تلگراف، گزارش خبری و... نوشته شده است. این نوشتهها از ۱۷ ربیعالثانی ۱۳۲۵ ه.ق تا ۲۰ جمادیالاول ۱۳۲۶ (۳۰ مه ۱۹۰۷ تا ۲۰ ژوئن ۱۹۰۸) یعنی در فاصله زمانی بین پیروزی انقلاب مشروطیت و شروع استبداد صغیر در ۳۲ شماره هفتهنامه صوراسرافیل به مدیریت جهانگیرخان شیرازی، و در سه شماره صوراسرافیل به مديريت خود دهخدا در سوییس، منتشر میشد.
نوشتههای دهخدا در صوراسرافیل با نامهای طنز دخو، خرمگس، سگ حسن دله، غلام گدا، آزادخان، آزادخان کرد کرندی، علی الهی، کمینه اسیرالجوار، دخو علیشاه، خادم الفقرا، دخو علی، رئیس انجمن لات و لوتها، نخود همه آش، برهنه خوشحال، دمدمی، اویارقلی، و جناب ملااینکعلی امضا شدهاست، بود كه این شخصیتها در روایتها حضور داشتند.
شوخ طبعی ذاتی و استعداد دهخدا در بیرون کشیدن تناقضات و خصوصیات مضحک جامعه و توانایی او در پرداختن به این نکات نوشتههای او را ممتاز ساختهاست. علاقه دهخدا به مسائل روز جامعه و شناخت عمیق او از ذهنیت و طرز فکر ایرانی و احساس همدردی و همراهی او با جامعه ایرانی باعث میشد تا او بیرحمانه به تمامی سوِژههای متعدد سیاسی و اجتماعیای که باعث عقبماندگی ایران میدانست حمله کند؛ فساد و ناکارآمدی در دولت و مجلس، دولتمردان نالایق، رابطه دولت و ملت، نفوذ خارجی، ستم و بیعدالتی مرسوم، تحدید آزادی بیان، جهل و آمادگی مردم برای فریب خوردن، دورویی، روزنامه نگاران فاسد، وضع اسفناک راهها، شکاف بین فقیر و غنی، خرافات، عدم وجود آموزش برای زنان، عدم وجود امکانات آموزشی کافی برای کودکان و... همه موضوع نقدهای بیرحمانه او بود.
دهخدا با برگزیدن زبان محاوره در نوشتههایش از سبک نگارش پیچیده و رایج زمان خود اجتناب کرد و با به کار بردن اصطلاحات روزمره، زبان نوشتاری قدرتمندی پایهگذاری کرد. او از پیش قراولان نثر مدرن فارسی محسوب میشود.
اگرچه دردسر می دهم، اما چه می توان کرد نُشخوار آدمیزاد حرف است. آدم حرف هم که نزند دلش می پوسد. ما یک رفیق داریم اسمش دَمدَمی است. این دمدمی حالا بیشتر از یک سال بود موی دماغ ما شده بود۳۴ که کبلایی ! تو که هم از این روزنامه نویس ها پیرتری هم دنیادیده تری هم تجربه ات زیادتر است، الحمدلله به هندوستان هم که رفته ای پس چرا یک روزنامه نمی نویسی؟! می گفتم: عزیزم دمدمی! اولاً همین تو که الآن با من ادعای دوستی می کنی آن وقت دشمن من خواهی شد. ثانیاً از اینها گذشته حالا آمدیم روزنامه بنویسیم بگو ببینم چه بنویسیم؟ یک قدری سرش را پایین می انداخت بعد از مدتی فکر سرش را بلند کرده می گفت: چه می دانم از همین حرفها که دیگران می نویسند: معایب بزرگان را بنویس؛ به ملت، دوست و دشمنش را بشناسان. می گفتم: عزیزم! والله بِالله این جا ایران است این کارها عاقبت ندارد. می گفت: پس یقین تو هم مستبد هستی. پس حکماً تو هم بله! …
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
فردوس سخن
مبحث ساختمان اسم این پست برای مقطع یک دبیرستان است . ❇️ درباره ساختمان اسم: اسم یکی از انواع کلمات است که نقشی مهم در زبان به عهده دارد. ساختمان اسم از این جهت مورد بررسی قرار میگیرد که آیا از یک جزء تشکیل شده ( مثل کلمه سفید ) و یا قابل تجزیه به جزء های…
تذکر جناب حیدری در مورد واژه ی ساده با تشکر از ایشان
سلام دربخش نخست بهتره بامثال یاد آور شد منظور از امکان تجزیه این است که بعد از جداکردن اجزا ارتباط معنایی حفظ بشه
وگرنه دانش آموز میگه مادر غیرساده است (ما/در)دوجزء معنادار
باید گفت ما و در هیچیک ارتباطی به خود مادر ندارند پس مادر ساده است
@ferdosesokhan
سلام دربخش نخست بهتره بامثال یاد آور شد منظور از امکان تجزیه این است که بعد از جداکردن اجزا ارتباط معنایی حفظ بشه
وگرنه دانش آموز میگه مادر غیرساده است (ما/در)دوجزء معنادار
باید گفت ما و در هیچیک ارتباطی به خود مادر ندارند پس مادر ساده است
@ferdosesokhan
داستان حرف (( ق )) و (( غ )) در زبان پارسی
واقعیت این است که ، حرف « ق » در زبان های ایرانی وجود نداشته است (هرچند در نوشته های کهنِ برخی زبان های ایرانی شرقی ، مواردی دیده شده است) و در گذشته جور دیگری تلفظ میشده است. ولی درمقابل حرف « غ » یکی از کهن ترین حروف زبان های ایرانی است. برای نمونه حرف غ یکی از ۴۸ حرف زبان اوستایی است و کلا در زبان های ایرانی شرقی همچون سغذی و بلخی بخوبی دیده میشود.
اما شاید شنیده باشید که میگویند حرف (واج) ق در زبان پارسی وجود ندارد پس بنابراین هر واژه ای که این حرف را داشته باشد ، بیگانه است و پارسی نیست و اینگونه برپایه یک تحلیل نابخردانه ، بسیاری از واژگان کهن پارسی را عربی یا ترکی می پندارند ! این افراد ، بهتر است بدانند که (( واژگان ق دار )) در زبان پارسی دو دسته اند :
۱- دسته نخست : واژگانی که از زبانی بیگانه ( عربی ، ترکی ) آمده اند و حرف ق در آنها مربوط به آن زبان است ، به عبارتی همراه با آن واژه به زبان پارسی آمده اند ، همچون : قلب ، قوت ، قبول که از عربی آمده اند و قزل ، قارداش ، قاچاق که از ترکی آمده اند.
۲- دسته دوم : واژگان کهن ایرانی که در پارسی نو ، برخی از حروفشان تبدیل به ق شده است ، یعنی قِ این واژگان در گذشته حرف دیگری بوده است ، همچون : قشنگ که برگرفته از خشنگ در زبان ایرانیِ سغذی میباشد ، یعنی در این واژه خ به ق دگرگون شده است. یا واژه قرمز که برگرفته از کرمیر در پارسی میانه است ، یعنی ک به ق دگرگون شده است. واژگان این دسته خود به دو دسته تقسیم میشوند :
الف - واژگانی که از زبان ایرانیِ سغذی آمده اند و (( خ )) یا (( ک )) آنها به (( ق )) دگرگون شده است :
قشنگ که برگرفته از سغذی xšank میباشد. / قاطر که برگرفته از سغذی xara-tara میباشد. / قند که برگرفته از سغذی xanda میباشد. / نقره که برگرفته از سغذی nākrtē میباشد. / قانون که از سغذی kanonā آمده است. و ...
ب - واژگان ایرانی ای که در گذشته دارای حرف (( ک )) بوده اند و معمولا توسط عربی این حرف به (( ق )) دگرگون شده است :
قابوس که در گذشته کاووس بوده است. در پارسی میانه kayos و در اوستایی kāvāusān آمده است. / قالب که در گذشته کالب بوده است. در پارسی میانه kalpād آمده است. / قز و قزاغند که در گذشته کز و کژاکند بوده اند. در پارسی میانه kač و در پارسی باستان kaž آمده است. / قفیز که در گذشته کویز بوده است. که در پارسی میانه kafiz , kapič و در پارسی باستان kapithe آمده است. / چاقو که در گذشته چاکو بوده است و همریشه با چکوش میباشد. / قپان که در گذشته کپان بوده است و احتمالا برگرفته از لاتین campania است. / قهرمان که در گذشته کهرمان بوده است. در اوستایی kara-manah آمده است. / قاقم ( گونه ای سمور ) که برگرفته از پارسی میانه kākom میباشد. / قبا که برگرفته از پارسی میانه kapāh میباشد. / قباد که برگرفته از پارسی میانه kavāt میباشد. / قومس ( نام شهری ) که برگرفته از پارسی میانه kūmis میباشد. / قیصر که از پارسی میانه kaysar , kēsar آمده است. / قنات که برگرفته از پارسی میانه kānakih , kahas میباشد. / قرابه ( گونه ای ظرف شیشه ای ) که برگرفته از پارسی میانه karāveh میباشد. / قوطی که برگرفته از پارسی میانه kiwōt میباشد. / قربان که برگرفته از کرپان اوستایی میباشد. / قاف که برگرفته از پارسی میانه kāf میباشد. / قم (نام شهر) که برگرفته از کمب میباشد.
و نمونه های بسیار دیگر از این دست. همچنین دانستنی است که : حرف ق یکی از حروف کهن و ویژه زبان های #ترکی است و در ترکی ارانی واژگان قدار دو دسته اند : واژگان اصیل ترکی که قِ آنها خوانده میشود و واژگان دخیل در ترکی که قِ آنها گ میشود. در ترکی استانبولی هم تمام واژگان ق دار به ک تبدیل میشوند.
اما حرف غ : همانگونه که گفتیم یکی از مهم ترین و اصلی ترین حروف زبان های ایرانی کهن بوده که در خیلی از واژگان امروزی بجا مانده است :
۱- اوستایی : دَغَ / پارسی نو : داغ
۲- اوستایی : درَاُغَ / پارسی نو : دروغ
۳- اوستایی : رَاُغنَ / پارسی نو : روغن
۴- اوستایی : وَزَغَ / پارسی نو : وزغ
۵- اوستایی : مِرِغَ / پارسی نو : مُرغ
۶- اوستایی : مُغو / پارسی نو : مُغ
۷- اوستایی : مَئِغَ / پارسی نو : میغ (ابر)
۸- اوستایی : مَغَ / پارسی نو : مغاک (گودال)
۹- اوستایی : بَغَ / پارسی نو : بَغ (خدا)
۱۰- اوستایی : مَرِغا / پارسی نو : مَرْغ (چمنزار ، مرغزار)
۱۱- اوستایی : تَئِغَ / پارسی نو : تیغ
۱۲- اوستایی : دریغَو / پارسی نو : درغوش (درویش)
۱۳- اوستایی : رَغا / پارسی نو : ری (شهر)
۱۴- اوستایی : پَیتی غامَ / پارسی نو : پیغام
۱۵- اوستایی : تیغرَ / پارسی نو : تیغ
۱۶- اوستایی : دَرِغَ / پاسی نو : دی
مطلب ارسالی از کانال : زبانشناسی نوین
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
واقعیت این است که ، حرف « ق » در زبان های ایرانی وجود نداشته است (هرچند در نوشته های کهنِ برخی زبان های ایرانی شرقی ، مواردی دیده شده است) و در گذشته جور دیگری تلفظ میشده است. ولی درمقابل حرف « غ » یکی از کهن ترین حروف زبان های ایرانی است. برای نمونه حرف غ یکی از ۴۸ حرف زبان اوستایی است و کلا در زبان های ایرانی شرقی همچون سغذی و بلخی بخوبی دیده میشود.
اما شاید شنیده باشید که میگویند حرف (واج) ق در زبان پارسی وجود ندارد پس بنابراین هر واژه ای که این حرف را داشته باشد ، بیگانه است و پارسی نیست و اینگونه برپایه یک تحلیل نابخردانه ، بسیاری از واژگان کهن پارسی را عربی یا ترکی می پندارند ! این افراد ، بهتر است بدانند که (( واژگان ق دار )) در زبان پارسی دو دسته اند :
۱- دسته نخست : واژگانی که از زبانی بیگانه ( عربی ، ترکی ) آمده اند و حرف ق در آنها مربوط به آن زبان است ، به عبارتی همراه با آن واژه به زبان پارسی آمده اند ، همچون : قلب ، قوت ، قبول که از عربی آمده اند و قزل ، قارداش ، قاچاق که از ترکی آمده اند.
۲- دسته دوم : واژگان کهن ایرانی که در پارسی نو ، برخی از حروفشان تبدیل به ق شده است ، یعنی قِ این واژگان در گذشته حرف دیگری بوده است ، همچون : قشنگ که برگرفته از خشنگ در زبان ایرانیِ سغذی میباشد ، یعنی در این واژه خ به ق دگرگون شده است. یا واژه قرمز که برگرفته از کرمیر در پارسی میانه است ، یعنی ک به ق دگرگون شده است. واژگان این دسته خود به دو دسته تقسیم میشوند :
الف - واژگانی که از زبان ایرانیِ سغذی آمده اند و (( خ )) یا (( ک )) آنها به (( ق )) دگرگون شده است :
قشنگ که برگرفته از سغذی xšank میباشد. / قاطر که برگرفته از سغذی xara-tara میباشد. / قند که برگرفته از سغذی xanda میباشد. / نقره که برگرفته از سغذی nākrtē میباشد. / قانون که از سغذی kanonā آمده است. و ...
ب - واژگان ایرانی ای که در گذشته دارای حرف (( ک )) بوده اند و معمولا توسط عربی این حرف به (( ق )) دگرگون شده است :
قابوس که در گذشته کاووس بوده است. در پارسی میانه kayos و در اوستایی kāvāusān آمده است. / قالب که در گذشته کالب بوده است. در پارسی میانه kalpād آمده است. / قز و قزاغند که در گذشته کز و کژاکند بوده اند. در پارسی میانه kač و در پارسی باستان kaž آمده است. / قفیز که در گذشته کویز بوده است. که در پارسی میانه kafiz , kapič و در پارسی باستان kapithe آمده است. / چاقو که در گذشته چاکو بوده است و همریشه با چکوش میباشد. / قپان که در گذشته کپان بوده است و احتمالا برگرفته از لاتین campania است. / قهرمان که در گذشته کهرمان بوده است. در اوستایی kara-manah آمده است. / قاقم ( گونه ای سمور ) که برگرفته از پارسی میانه kākom میباشد. / قبا که برگرفته از پارسی میانه kapāh میباشد. / قباد که برگرفته از پارسی میانه kavāt میباشد. / قومس ( نام شهری ) که برگرفته از پارسی میانه kūmis میباشد. / قیصر که از پارسی میانه kaysar , kēsar آمده است. / قنات که برگرفته از پارسی میانه kānakih , kahas میباشد. / قرابه ( گونه ای ظرف شیشه ای ) که برگرفته از پارسی میانه karāveh میباشد. / قوطی که برگرفته از پارسی میانه kiwōt میباشد. / قربان که برگرفته از کرپان اوستایی میباشد. / قاف که برگرفته از پارسی میانه kāf میباشد. / قم (نام شهر) که برگرفته از کمب میباشد.
و نمونه های بسیار دیگر از این دست. همچنین دانستنی است که : حرف ق یکی از حروف کهن و ویژه زبان های #ترکی است و در ترکی ارانی واژگان قدار دو دسته اند : واژگان اصیل ترکی که قِ آنها خوانده میشود و واژگان دخیل در ترکی که قِ آنها گ میشود. در ترکی استانبولی هم تمام واژگان ق دار به ک تبدیل میشوند.
اما حرف غ : همانگونه که گفتیم یکی از مهم ترین و اصلی ترین حروف زبان های ایرانی کهن بوده که در خیلی از واژگان امروزی بجا مانده است :
۱- اوستایی : دَغَ / پارسی نو : داغ
۲- اوستایی : درَاُغَ / پارسی نو : دروغ
۳- اوستایی : رَاُغنَ / پارسی نو : روغن
۴- اوستایی : وَزَغَ / پارسی نو : وزغ
۵- اوستایی : مِرِغَ / پارسی نو : مُرغ
۶- اوستایی : مُغو / پارسی نو : مُغ
۷- اوستایی : مَئِغَ / پارسی نو : میغ (ابر)
۸- اوستایی : مَغَ / پارسی نو : مغاک (گودال)
۹- اوستایی : بَغَ / پارسی نو : بَغ (خدا)
۱۰- اوستایی : مَرِغا / پارسی نو : مَرْغ (چمنزار ، مرغزار)
۱۱- اوستایی : تَئِغَ / پارسی نو : تیغ
۱۲- اوستایی : دریغَو / پارسی نو : درغوش (درویش)
۱۳- اوستایی : رَغا / پارسی نو : ری (شهر)
۱۴- اوستایی : پَیتی غامَ / پارسی نو : پیغام
۱۵- اوستایی : تیغرَ / پارسی نو : تیغ
۱۶- اوستایی : دَرِغَ / پاسی نو : دی
مطلب ارسالی از کانال : زبانشناسی نوین
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
چرا شهر پل دختر، به این نام معروف است؟
شهرت این شهر به خاطر وجود پل های باستانی و اهمیت ارتباطی آن است
وجه تسمیه این شهر به خاطر وجود پلی از دوره تاریخی ساسانی بر روی رودخانه کشکان است که به پل کر و دختر (پلدختر) معروف بوده و این نام به شهر مذکور نیز اطلاق گردیده است.
هم اکنون ستونهای تخریب شده از این پل که بر روی رودخانه زده شده قابل رویت بوده و کنگره آن که جاده سراسری از زیر آن رد میشود همچنان پا بر جاست.
بنابر مطالعات انجام گرفته آثار متعلق به هزاره های چهارم و پنجم پ. م. تا عصر حاضر گزارش شده است.
اوج پیشرفت فرهنگی و تمدنی این منطقه مربوط به دوره ایلام نو - هخامنشی و دوره پارت است
پل کرودختر
پل کر و دختر (پل دختر) :
اين پل به دستور شاپور اول ساساني ساخته شده است. طول پل دويست و هفتاد متر و ارتفاع آن از رودخانه سي متر است.
رودي كه در زير اين پل جريان دارد كشكان نام دارد كه در طول مسير با پيوستن به رودهاي ديگر به كرخه تبديل ميشود.
پل دختر در جاده شاهي قرار داشت كه شهر استخر را به بيشاپور وصل ميكرد و از آنجا به شهرهاي بين النهرين مانند تيسفون وهترا ميرسيد.
اين پل از هشت تاق تشكيل شده بود كه اكنون فقط يكي از آنها باقي مانده است و به صورت تونلي درآمده است كه جاده آسفالت امروزي از زير آن مي گذرد.
پُلِ دختر
پلدختر که احتمال میرود متعلق به دوره ساسانیان باشد پلی تاریخی در ورودی شمالی شهر است.
هماکنون تنها یک دهانه از طاقهای آن برجا مانده و جاده شماره ۳۷ از زیر آن عبور میکند. این پل بی تردید در مسیر ارتباطی بین شهرهای شاپور خواست و جندی شاپور قرار داشته و از اهمیت راهبردی برخوردار بودهاست
پُلِ گاومیشان
پل گاومیشان مربوط به دورهٔ ساسانیان میباشد.
این پل در ۳۰ کیلومتری شهرستان پلدختر و بر فراز رودخانهٔ سیمره و در نزدیکی مرز استان ایلام قرار دارد. طول این پل که از بناهای دوره ساسانی است حدود ۱۷۵ متر و عرض گذرسطح پل نزدیک به ۸ متر و۲۰ سانتیمتر است و در حال حاضر دارای ۶ چشمه طاق میباشد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
شهرت این شهر به خاطر وجود پل های باستانی و اهمیت ارتباطی آن است
وجه تسمیه این شهر به خاطر وجود پلی از دوره تاریخی ساسانی بر روی رودخانه کشکان است که به پل کر و دختر (پلدختر) معروف بوده و این نام به شهر مذکور نیز اطلاق گردیده است.
هم اکنون ستونهای تخریب شده از این پل که بر روی رودخانه زده شده قابل رویت بوده و کنگره آن که جاده سراسری از زیر آن رد میشود همچنان پا بر جاست.
بنابر مطالعات انجام گرفته آثار متعلق به هزاره های چهارم و پنجم پ. م. تا عصر حاضر گزارش شده است.
اوج پیشرفت فرهنگی و تمدنی این منطقه مربوط به دوره ایلام نو - هخامنشی و دوره پارت است
پل کرودختر
پل کر و دختر (پل دختر) :
اين پل به دستور شاپور اول ساساني ساخته شده است. طول پل دويست و هفتاد متر و ارتفاع آن از رودخانه سي متر است.
رودي كه در زير اين پل جريان دارد كشكان نام دارد كه در طول مسير با پيوستن به رودهاي ديگر به كرخه تبديل ميشود.
پل دختر در جاده شاهي قرار داشت كه شهر استخر را به بيشاپور وصل ميكرد و از آنجا به شهرهاي بين النهرين مانند تيسفون وهترا ميرسيد.
اين پل از هشت تاق تشكيل شده بود كه اكنون فقط يكي از آنها باقي مانده است و به صورت تونلي درآمده است كه جاده آسفالت امروزي از زير آن مي گذرد.
پُلِ دختر
پلدختر که احتمال میرود متعلق به دوره ساسانیان باشد پلی تاریخی در ورودی شمالی شهر است.
هماکنون تنها یک دهانه از طاقهای آن برجا مانده و جاده شماره ۳۷ از زیر آن عبور میکند. این پل بی تردید در مسیر ارتباطی بین شهرهای شاپور خواست و جندی شاپور قرار داشته و از اهمیت راهبردی برخوردار بودهاست
پُلِ گاومیشان
پل گاومیشان مربوط به دورهٔ ساسانیان میباشد.
این پل در ۳۰ کیلومتری شهرستان پلدختر و بر فراز رودخانهٔ سیمره و در نزدیکی مرز استان ایلام قرار دارد. طول این پل که از بناهای دوره ساسانی است حدود ۱۷۵ متر و عرض گذرسطح پل نزدیک به ۸ متر و۲۰ سانتیمتر است و در حال حاضر دارای ۶ چشمه طاق میباشد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
راز ماندگاری شعر پروین اعتصامی چیست ؟
سال های شاعری پروین میان سال های ۱۳۰۳ تا ۱۳۲۰ بوده است كه همزمان با پادشاهی رضاخان بر ایران است. یكی از جنبه های مهم شعر پروین تعلیمی بودن آن است.
دائم پند و اندرز می دهد و نصایح اخلاقی عرضه می كند. منظومه فكری او هم برای عرضه تعلیم و پند و اندرز به همان سبك و سیاق شاعران كهن فارسی است. در این میان بیشتر از هركس پندهایش به اندرزهای سعدی می ماند. در منظومه فكری پروین تقدیرگرایی از پایه های محكمی است كه بنای دیوانش روی آن قرار گرفته. عنصر تقدیر در بسیاری از شعرهای تعلیمی از اصول جداناشدنی به حساب می آید: با چرخ، تو با حیله كی برآیی؟ ـ در پشه كجا نیروی عقاب است / چه توان خواست از مكاید دهر؟ ـ چه توان كرد؟ هرچه باداباد / پتك ایام نرم سازد مان ـ من اگر آهنم، تو گر پولاد.
این عنصر تعلیم چیزی است كه كاملاً موافق با مقتضیات زمانه بوده.
حاكمیت وقت اجازه نشر ادبیات كارگری دوران مشروطه و ادبیات انتقادی را نمی داده. در طول حكومت رضاخان انتقادهایی كه در شعر شاعران دوره آمده همه سطحی هستند. ریشه ها را هدف نمی گیرند. شعر تعلیمی این دوره از ویژگی های اخلاقی و مسائل سطحی اجتماع انتقاد می كند.
استاد شفیعی كدكنی در كتاب «ادوار شعر فارسی» در این باره می گوید: «در این دوره آنها كه به عنوان ادبای رسمی هستند، یعنی كسانی كه روزنامه ها را اشغال كرده اند و تریبون ها را در اختیار گرفته اند می توان گفت غالباً آدم های سطحی و در زمینه شناخت مسائل اجتماعی كم فرهنگ، خودفروخته و حتی بی وطن هستند.
بهار در تبعید است. ایرج مرده است. عارف در همدان به زندگی گیاهی خودش ادامه می دهد و در دره های همدان تقریباً حالت زندانی به خود گرفته است. عشقی هم ترور شده است. غالب اعتراض های فرخی یزدی هم با كنایه و به كار گرفتن استعارات شعر كلاسیك است و كمتر صراحت دارد».
اما پروین نیز در این فضای بسته شعر می سرود. به نظر می رسد بهترین شیوه را برای بیان حرف های خود انتخاب كرده بود. او در اشعار تعلیمی اش كم از ظلم و دزدی و غارت حرف نزده است. هرچند گاهی خیلی آشكارا به عاملان این صفت ها می تازد ولی اغلب از راه داستان و تمثیل جلو می رود.
قطعات معروف «اشك یتیم»، «مست و هشیار»، «نامه به انوشیروان» و «دزد خانه» نمونه هایی از این نوع اند. پروین در كنار این تمثیل ها از سبك قدیمی مناظره نیز بهترین بهره ها را برده است. مثل كلیله و دمنه، مرزبان نامه و جواهرالاسرار با حاكمان وقت از زبان حیوانات حرف زده است. بلبل با گل از روزهای خوش فردا سخن می گوید.
بلبل و طوطی از درد خود و پای در بند بودن شان می گویند. بط با ماهی رازش را می گوید و گاهی هم از نباتات و جمادات كمك می گیرد. این تمثیل ها و اشعار تعلیمی همگی با زبانی روان، سلیس و فصیح سروده شده اند.
چیزی كه او را میان بسیاری از شاعران معاصر ممتاز كرده است. این روانی و سلامت زبان او در بسیاری جاها با زبان سعدی و ناصرخسرو پهلو می زند. گاهی زبانش از بسیاری از شعرهای منتشر شده در سال های اخیر ملایم تر و روان تر است.
همین زبان در كنار شیوه بیان داستان گونه و تمثیل وار و نوعی مهربانی و عطوفت زنانه در اشعارش موجب شده كه بعد از گذشت چندین دهه شعر او در كنار شعر بزرگان معاصر فارسی قرار بگیرد.
شاید زن بودن و معصومیت زنان نیز در محبوبیت و شهرت او بی تأثیر نبوده است. در میان شاعران هم قطارش او تنها زن كاروان است. بسیاری از او تصویر شاعره ای گوشه گیر و منزوی ترسیم كرده اند، حال آن كه كافی است برخی از شعرهای او كه زنان پرده نشین را خطاب قرار می دهد به یاد آوریم. سال ۱۳۱۴ در جشن فارغ التحصیلی خود «نهال آرزو» را سرود.
شعری كه انتقادهای گزنده ای نسبت به تبعیض میان زنان و مردان در بردارد.
پروین زمانی شاعری می كرد كه مجال برای انعكاس اندیشه های مردان نبود تا چه برسد به اندیشه های زنان. با این حال عنصر زنانگی، عطوفت و نرمی از ستون های شعر او است. كودكان، دختران، پیرزنان و شخصیت های فرودست جامعه در شعرش حضور دائمی دارند. و هنوز هم بعد از گذشت چند دهه صدای آن شخصیت ها مثل بسیاری از شخصیت های رمان ها و داستان های برجسته فارسی به گوش می رسد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
سال های شاعری پروین میان سال های ۱۳۰۳ تا ۱۳۲۰ بوده است كه همزمان با پادشاهی رضاخان بر ایران است. یكی از جنبه های مهم شعر پروین تعلیمی بودن آن است.
دائم پند و اندرز می دهد و نصایح اخلاقی عرضه می كند. منظومه فكری او هم برای عرضه تعلیم و پند و اندرز به همان سبك و سیاق شاعران كهن فارسی است. در این میان بیشتر از هركس پندهایش به اندرزهای سعدی می ماند. در منظومه فكری پروین تقدیرگرایی از پایه های محكمی است كه بنای دیوانش روی آن قرار گرفته. عنصر تقدیر در بسیاری از شعرهای تعلیمی از اصول جداناشدنی به حساب می آید: با چرخ، تو با حیله كی برآیی؟ ـ در پشه كجا نیروی عقاب است / چه توان خواست از مكاید دهر؟ ـ چه توان كرد؟ هرچه باداباد / پتك ایام نرم سازد مان ـ من اگر آهنم، تو گر پولاد.
این عنصر تعلیم چیزی است كه كاملاً موافق با مقتضیات زمانه بوده.
حاكمیت وقت اجازه نشر ادبیات كارگری دوران مشروطه و ادبیات انتقادی را نمی داده. در طول حكومت رضاخان انتقادهایی كه در شعر شاعران دوره آمده همه سطحی هستند. ریشه ها را هدف نمی گیرند. شعر تعلیمی این دوره از ویژگی های اخلاقی و مسائل سطحی اجتماع انتقاد می كند.
استاد شفیعی كدكنی در كتاب «ادوار شعر فارسی» در این باره می گوید: «در این دوره آنها كه به عنوان ادبای رسمی هستند، یعنی كسانی كه روزنامه ها را اشغال كرده اند و تریبون ها را در اختیار گرفته اند می توان گفت غالباً آدم های سطحی و در زمینه شناخت مسائل اجتماعی كم فرهنگ، خودفروخته و حتی بی وطن هستند.
بهار در تبعید است. ایرج مرده است. عارف در همدان به زندگی گیاهی خودش ادامه می دهد و در دره های همدان تقریباً حالت زندانی به خود گرفته است. عشقی هم ترور شده است. غالب اعتراض های فرخی یزدی هم با كنایه و به كار گرفتن استعارات شعر كلاسیك است و كمتر صراحت دارد».
اما پروین نیز در این فضای بسته شعر می سرود. به نظر می رسد بهترین شیوه را برای بیان حرف های خود انتخاب كرده بود. او در اشعار تعلیمی اش كم از ظلم و دزدی و غارت حرف نزده است. هرچند گاهی خیلی آشكارا به عاملان این صفت ها می تازد ولی اغلب از راه داستان و تمثیل جلو می رود.
قطعات معروف «اشك یتیم»، «مست و هشیار»، «نامه به انوشیروان» و «دزد خانه» نمونه هایی از این نوع اند. پروین در كنار این تمثیل ها از سبك قدیمی مناظره نیز بهترین بهره ها را برده است. مثل كلیله و دمنه، مرزبان نامه و جواهرالاسرار با حاكمان وقت از زبان حیوانات حرف زده است. بلبل با گل از روزهای خوش فردا سخن می گوید.
بلبل و طوطی از درد خود و پای در بند بودن شان می گویند. بط با ماهی رازش را می گوید و گاهی هم از نباتات و جمادات كمك می گیرد. این تمثیل ها و اشعار تعلیمی همگی با زبانی روان، سلیس و فصیح سروده شده اند.
چیزی كه او را میان بسیاری از شاعران معاصر ممتاز كرده است. این روانی و سلامت زبان او در بسیاری جاها با زبان سعدی و ناصرخسرو پهلو می زند. گاهی زبانش از بسیاری از شعرهای منتشر شده در سال های اخیر ملایم تر و روان تر است.
همین زبان در كنار شیوه بیان داستان گونه و تمثیل وار و نوعی مهربانی و عطوفت زنانه در اشعارش موجب شده كه بعد از گذشت چندین دهه شعر او در كنار شعر بزرگان معاصر فارسی قرار بگیرد.
شاید زن بودن و معصومیت زنان نیز در محبوبیت و شهرت او بی تأثیر نبوده است. در میان شاعران هم قطارش او تنها زن كاروان است. بسیاری از او تصویر شاعره ای گوشه گیر و منزوی ترسیم كرده اند، حال آن كه كافی است برخی از شعرهای او كه زنان پرده نشین را خطاب قرار می دهد به یاد آوریم. سال ۱۳۱۴ در جشن فارغ التحصیلی خود «نهال آرزو» را سرود.
شعری كه انتقادهای گزنده ای نسبت به تبعیض میان زنان و مردان در بردارد.
پروین زمانی شاعری می كرد كه مجال برای انعكاس اندیشه های مردان نبود تا چه برسد به اندیشه های زنان. با این حال عنصر زنانگی، عطوفت و نرمی از ستون های شعر او است. كودكان، دختران، پیرزنان و شخصیت های فرودست جامعه در شعرش حضور دائمی دارند. و هنوز هم بعد از گذشت چند دهه صدای آن شخصیت ها مثل بسیاری از شخصیت های رمان ها و داستان های برجسته فارسی به گوش می رسد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
4_5915757760166757205.pdf
601.3 KB
نکات جامع دستوری فارسی یازدهم
@ferdosesokhan
@ferdosesokhan
شيوه ارزشيابي در مدارس سوئد
نظارت بر عملکرد نظام مدارس به دو شيوه ارزيابي بيروني و دروني انجام مي گيرد. ارزيابي بيروني اساساً توسط دو سازمان کشوري، آژانس ملي تعليم و تربيت و هيئت بازرسان مدارس صورت مي گيرد.
ارزيابي دروني توسط آموزش و پرورش استان و هيئت محلي (با همکاري مديران، والدين و دانش آموزان) انجام مي شود. ارزيابي عملکرد معلم توسط مدير و با نظرخواهي از همکاران، والدين و فراگيران محقق مي شود (سازمان توسعه و همکاري اقتصادي، 2011).
🔹ارزيابي آموخته هاي دانش آموزان در دوره آموزش ابتدايي بر اساس مقياس کيفي سه-درجه اي (قبول، قبول با نمره خوب، قبول با نمره عالي ) است. و از اواخر سال 2012 و در دوره متوسطه، مقياس چهار-درجه اي (تجديد، قبول، قبول با نمره خوب، قبول با نمره عالي) با مقياس جديد شش-درجه اي (A to F) جايگزين شده که درجه آخر (F) به منزله مردود است. آزمون ملي اجباري تنها از پايه 9 به بعد و فقط براي دروس زبان سوئدي، زبان انگليسي و رياضيات به اجرا درمي آيد.
🔸سياست ها و نوآوري هاي برنامه درسي
🖌همزمان با تصويب قانون جديد تعليم و تربيت و تأثير آن بر مفاد اسناد برنامه درسي، تغيير و تحولات زير از سال 2012 به وقوع پيوسته است (وزارت آموزش و پرورش و پژوهش، 2013؛ شبکه مدارس اروپايي، 2012):
1️⃣سخت گيري بيشتر در استخدام معلم و اجراي طرح جذب معلمان عالي رتبه (داراي مدرک دکتري) به منظور ارتقاي کيفيت تدريس در مدارس؛
2️⃣اعطاي اقتدار بيشتر به مديران و معلمان مدارس؛
3️⃣تأکيد بر امنيت و ايمني بيشتر دانش آموزان در همه سطوح تحصيلي؛
4️⃣تأکيد بيشتر بر اهميت و جايگاه مراکز اوقات فراغت (فوق برنامه) در کنار مدارس؛
5️⃣تأکيد بيشتر بر موضوعات درسی زبان و رياضيات، علوم طبيعي و فن آوري در همه سطوح تحصیلی؛
6️⃣اتخاذ رويکرد کارآفرينانه به مدارس و تلفیق آن در برنامه هاي درسي.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
نظارت بر عملکرد نظام مدارس به دو شيوه ارزيابي بيروني و دروني انجام مي گيرد. ارزيابي بيروني اساساً توسط دو سازمان کشوري، آژانس ملي تعليم و تربيت و هيئت بازرسان مدارس صورت مي گيرد.
ارزيابي دروني توسط آموزش و پرورش استان و هيئت محلي (با همکاري مديران، والدين و دانش آموزان) انجام مي شود. ارزيابي عملکرد معلم توسط مدير و با نظرخواهي از همکاران، والدين و فراگيران محقق مي شود (سازمان توسعه و همکاري اقتصادي، 2011).
🔹ارزيابي آموخته هاي دانش آموزان در دوره آموزش ابتدايي بر اساس مقياس کيفي سه-درجه اي (قبول، قبول با نمره خوب، قبول با نمره عالي ) است. و از اواخر سال 2012 و در دوره متوسطه، مقياس چهار-درجه اي (تجديد، قبول، قبول با نمره خوب، قبول با نمره عالي) با مقياس جديد شش-درجه اي (A to F) جايگزين شده که درجه آخر (F) به منزله مردود است. آزمون ملي اجباري تنها از پايه 9 به بعد و فقط براي دروس زبان سوئدي، زبان انگليسي و رياضيات به اجرا درمي آيد.
🔸سياست ها و نوآوري هاي برنامه درسي
🖌همزمان با تصويب قانون جديد تعليم و تربيت و تأثير آن بر مفاد اسناد برنامه درسي، تغيير و تحولات زير از سال 2012 به وقوع پيوسته است (وزارت آموزش و پرورش و پژوهش، 2013؛ شبکه مدارس اروپايي، 2012):
1️⃣سخت گيري بيشتر در استخدام معلم و اجراي طرح جذب معلمان عالي رتبه (داراي مدرک دکتري) به منظور ارتقاي کيفيت تدريس در مدارس؛
2️⃣اعطاي اقتدار بيشتر به مديران و معلمان مدارس؛
3️⃣تأکيد بر امنيت و ايمني بيشتر دانش آموزان در همه سطوح تحصيلي؛
4️⃣تأکيد بيشتر بر اهميت و جايگاه مراکز اوقات فراغت (فوق برنامه) در کنار مدارس؛
5️⃣تأکيد بيشتر بر موضوعات درسی زبان و رياضيات، علوم طبيعي و فن آوري در همه سطوح تحصیلی؛
6️⃣اتخاذ رويکرد کارآفرينانه به مدارس و تلفیق آن در برنامه هاي درسي.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
چرا مدارس شادي آفرين نيستند؟
نخند، نپرس و تكان نخور. روزگار درس خواندن ما در مدرسه با اين سه كلمه سپری شد. به ما میگفتند: دانشآموزی خوب است و نمره انضباطش 20 میشود كه پشت ميز و نيمكتهای خشك كلاس، دست به سينه بنشيند و به جای خندههای بلند، تبسم كند، آن هم اگر لازم بود.
🔹دختر خوب در زمان ما بچه آرامی بود كه حتی زنگهای تفريح هم مثل كسی كه قصد متركردن جایی را دارد، آرام دور حياط قدم بزند و دنبال دوستانش ندود و با كسی شوخی نكند و راهپلهها را روي سرش نگذارد. دختر خوب، سر كلاس درس هم دو گوش شنوا بود با دهانی بسته كه خوب به درس گوش ميداد و هيچ ابهامی در ذهنش باقی نمیماند و هيچ سوالی به زبانش نمیآمد.
🔹دانشآموز ِ خوب ِ زمان ما بچهای كمدردسر بود كه برای مدير، ناظم و معلم چالش ايجاد نمیكرد حتي به بهای تلخ گذشتن لحظات بودن در مدرسه بر او كه وقتي زنگ تعطيلی مدرسه به صدا درمیآمد، حس آزادشدن از فضايی تنگ و آزاردهنده را با دويدن به سمت در خروج و جيغزدن تخليه ميكرد.
🔹روزگار كودكی و دوران مدرسه خيلی از ما اينگونه گذشت، بدون اينكه جرات به زبان آوردن حرف دلمان را داشته باشيم. ما میدانستيم بايد يك جای كار ايراد داشته باشد كه بودن در مدرسه به جای دادن حسی خوب به ما، احساس ترس، دلهره و نگرانی را به جانمان میريخت.
🔹امروز كارشناسان میگويند مدارس ما چون شادابسازی نشده اند، بيشتر بچهها چنين احساسی نسبت به مدرسه دارند. مدرسه شاد جايی است كه فرآيند تعليموتربيت در آن همراه با شور و طرب، تلاش و پشتكار و جوشش و حركت اتفاق میافتد. پس آنها كه فكر میكنند در مدرسه شاد، بچهها فقط میگويند و ميخندند و از درس خواندن جا میمانند، اشتباه ميكنند.
🔹در مدرسه شاد كه شادی را نوعی احساس امنيت توام با خوشیهای پايدار میداند، چند اصل كلی وجود دارد. در اين مدارس دانشآموزان در اداره امور مدرسه مشاركت دارند، هركدام از آنها در تصميمگيریها نقشی ايفا میكنند و در عين حال كه در انجام امور، استقلال نسبی دارند از يك برنامه كلی تبعيت میكنند.
🔹دانشآموزان اين مدارس در سيستم طوری تربيت میشوند كه حس احترام به خود، خوشبينی و حس تسلط بر سرنوشت در آن ها قوی است.
آنها به آينده نيز اميد زيادی دارند و افقهای پيشرويشان روشن است. ضمن اينكه دانشآموزان با هم و كادر مدرسه با دانشآموزان ارتباط صميمی و نزديك دارند.
🔹در چنين فضايی، درس برای بچهها راحتتر تفهيم میشود و برخلاف روش سنتی مدرسهدارید- كه آزادی دانشآموز در مدرسه را مانع يادگيری میداند- تعليم و تربيت بچهها بهتر و روانتر میشود.
🔹اما رسيدن به اين نقطه، هم عزم میخواهد و هم تغيير نگرش؛ يعنی دو مؤلفهای كه در مدارس ما كمتر پيدا میشود. با اين حال شادابسازی مدارس كاري نشدنی نيست.
فقط كافی است عزمها براي آن جزم شود و روی پيشنهادهای كارشناسان برای تغيير رنگ و فرم لباس دانشآموزان و كادر مدرسه، استفاده از روشهای فعال تدريس، افزايش بازديدهای علمي و تفريحی، تشويق دانشآموزان با دادن كارت امتياز، نمايش فيلم در مدرسه، دادن كارت تبريك به دانشآموزان و معلمان برای روز تولد، برگزاری مسابقه، ترغيب بچهها به ساخت كالاهای دست ساز و برپايی نمايشگاه برای آنها، ترويج شوخطبعی، تشويق بچهها به گل كاری و كاشت نهال در مدرسه، شكوفايی خلاقيتها و در نهايت پرهيز از تنبيه، توهين، سرزنش و تحقير در مدرسه فكر كرد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
نخند، نپرس و تكان نخور. روزگار درس خواندن ما در مدرسه با اين سه كلمه سپری شد. به ما میگفتند: دانشآموزی خوب است و نمره انضباطش 20 میشود كه پشت ميز و نيمكتهای خشك كلاس، دست به سينه بنشيند و به جای خندههای بلند، تبسم كند، آن هم اگر لازم بود.
🔹دختر خوب در زمان ما بچه آرامی بود كه حتی زنگهای تفريح هم مثل كسی كه قصد متركردن جایی را دارد، آرام دور حياط قدم بزند و دنبال دوستانش ندود و با كسی شوخی نكند و راهپلهها را روي سرش نگذارد. دختر خوب، سر كلاس درس هم دو گوش شنوا بود با دهانی بسته كه خوب به درس گوش ميداد و هيچ ابهامی در ذهنش باقی نمیماند و هيچ سوالی به زبانش نمیآمد.
🔹دانشآموز ِ خوب ِ زمان ما بچهای كمدردسر بود كه برای مدير، ناظم و معلم چالش ايجاد نمیكرد حتي به بهای تلخ گذشتن لحظات بودن در مدرسه بر او كه وقتي زنگ تعطيلی مدرسه به صدا درمیآمد، حس آزادشدن از فضايی تنگ و آزاردهنده را با دويدن به سمت در خروج و جيغزدن تخليه ميكرد.
🔹روزگار كودكی و دوران مدرسه خيلی از ما اينگونه گذشت، بدون اينكه جرات به زبان آوردن حرف دلمان را داشته باشيم. ما میدانستيم بايد يك جای كار ايراد داشته باشد كه بودن در مدرسه به جای دادن حسی خوب به ما، احساس ترس، دلهره و نگرانی را به جانمان میريخت.
🔹امروز كارشناسان میگويند مدارس ما چون شادابسازی نشده اند، بيشتر بچهها چنين احساسی نسبت به مدرسه دارند. مدرسه شاد جايی است كه فرآيند تعليموتربيت در آن همراه با شور و طرب، تلاش و پشتكار و جوشش و حركت اتفاق میافتد. پس آنها كه فكر میكنند در مدرسه شاد، بچهها فقط میگويند و ميخندند و از درس خواندن جا میمانند، اشتباه ميكنند.
🔹در مدرسه شاد كه شادی را نوعی احساس امنيت توام با خوشیهای پايدار میداند، چند اصل كلی وجود دارد. در اين مدارس دانشآموزان در اداره امور مدرسه مشاركت دارند، هركدام از آنها در تصميمگيریها نقشی ايفا میكنند و در عين حال كه در انجام امور، استقلال نسبی دارند از يك برنامه كلی تبعيت میكنند.
🔹دانشآموزان اين مدارس در سيستم طوری تربيت میشوند كه حس احترام به خود، خوشبينی و حس تسلط بر سرنوشت در آن ها قوی است.
آنها به آينده نيز اميد زيادی دارند و افقهای پيشرويشان روشن است. ضمن اينكه دانشآموزان با هم و كادر مدرسه با دانشآموزان ارتباط صميمی و نزديك دارند.
🔹در چنين فضايی، درس برای بچهها راحتتر تفهيم میشود و برخلاف روش سنتی مدرسهدارید- كه آزادی دانشآموز در مدرسه را مانع يادگيری میداند- تعليم و تربيت بچهها بهتر و روانتر میشود.
🔹اما رسيدن به اين نقطه، هم عزم میخواهد و هم تغيير نگرش؛ يعنی دو مؤلفهای كه در مدارس ما كمتر پيدا میشود. با اين حال شادابسازی مدارس كاري نشدنی نيست.
فقط كافی است عزمها براي آن جزم شود و روی پيشنهادهای كارشناسان برای تغيير رنگ و فرم لباس دانشآموزان و كادر مدرسه، استفاده از روشهای فعال تدريس، افزايش بازديدهای علمي و تفريحی، تشويق دانشآموزان با دادن كارت امتياز، نمايش فيلم در مدرسه، دادن كارت تبريك به دانشآموزان و معلمان برای روز تولد، برگزاری مسابقه، ترغيب بچهها به ساخت كالاهای دست ساز و برپايی نمايشگاه برای آنها، ترويج شوخطبعی، تشويق بچهها به گل كاری و كاشت نهال در مدرسه، شكوفايی خلاقيتها و در نهايت پرهيز از تنبيه، توهين، سرزنش و تحقير در مدرسه فكر كرد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
نگویید معلم بگویید مدیر یادگیری!
* ۲۱ نکته ای که مدیر یادگیری باید بداند
۱. در دنیای جدید معلم رفته و مدیریادگیری جای آن نشسسته است. (معلمی به معنای انتقال یکطرفه و منفعلانه اطلاعات و متکلم وحده جای خود را به مدیریت یادگیری به معنای چرخش فعال و منتقدانه و پرسش محور اندیشه).
۲. مدیر یادگیری بیش از گفتن باید بشنود.
۳. مدیر یادگیری پرسش محور مباحث را پیش می برد. خود می پرسد و مدام مقدمات پرسشهای قدرتمند را فراهم می کند.
۴. مدیر یادگیری دانش آموز را ظرف اطلاعات نمی بیند و او را ابژه نمی کند.
۵. مدیر یادگیری در مدیریت یاددهی-یادگیری پیش از هر چیز به دنبال خلق شوق و نشاط است.
۶. مدیر یادگیری با دانش اموز هم اندیشی می کند و از او می آموزد و به پرسش هایش بها می دهد و پرسشگر و پرسشگری را ارج می نهد و بر صدر می نشاند.
۷. مدیر یادگیری هم به زبان دانش اموز بها می دهد و هم به زبان بدنش توجه دارد و خود هم هر دو زبان خویش را برای مدیریت یادگیری بکار می گیرد.
۸. مدیر یادگیری از چشمان دانش اموز پیامهای زیادی دریافت می کند؛ پیامهایی مبنی بر تلقی به قبول شدن یا پذیرفته نشدن! پیامهای هشدار دهنده درباره جذاب و مفید نبودن درس یا نفهمیدن ان یا پیامهای امیدوار کننده و همه این پیامها در جهت گیری های بعدی مدیر یادگیری نقش دارد.
۹. مدیر یادگیری، شعار دارد و شعارش بسته به اینکه دانش آموزش چه کسانی اند و در چه مدرسه و منطقه ای اموزش می دهد متفاوت است.
۱۰. مدیر یادگیری برای تحقق شعارش برنامه دارد.
۱۱. مدیر یادگیری هم زیاد "نمی دانم" را به کار می برد و هم تلاش میکند این جمله باشکوه در ذهن و زبان دانش آموز نقش بندد. تا به رسمیت بشناسند مرز جهالت و دانایی را.
۱۲. مدیر یادگیری سعی می کند مسئولانه از بازتولید و تکثیر ضرب المثل ها و تعابیر ضد توسعه جلوگیری کند؛ تعابیری مثل " دیواری کوتاهتر از من نیست که.." ؛ " مشکل خودته"؛ "به من چه؟"؛ "فکر خودت باش که..(با دلالت فقط به فکر خود باش)"....
۱۳. مدیریادگیری در راستای تحقق پایدار و حداکثر نواوری به تفاوتهای دانش اموزان توجه دارد و آن را به رسمیت می شناسد.
۱۴. مدیر یادگیری، عقل کل نیست و نه در برابر دانش آموزان که در کنار و همراه آنهاست.
۱۵. مدیر یادگیری، صرفا به مغز و عقل دانش اموز نظر ندارد بلکه افزون بر ساحت ذهن به عواطف، هیجانات، احساسات، خیال، و بالاخره همه ساحات وجودی و کنش های او توجه دارد.
۱۶. مدیر یادگیری تکلیف نمی دهد بلکه حاصل شوق دانش آموز را بطور داوطلبانه در قاب پژوهش و پرسش و پرسشگری به نظاره می نشیند.
۱۷. مدیر یادگیری زندگی کردن را با دانش اموز زندگی می کند و در دل این زندگی ریاضی و علوم و.. آموزش می دهد.
۱۸. مدیر یادگیری اموزش را به و مدرسه و مدرسه را به کلاس تقلیل نمی دهد بلکه محیط آموزشی برای او بزرگتر از کلاس و مدرسه است.
۱۹. مدیر یادگیری چراغ عقل را روشن نگه می دارد تا راه دین به درستی و در ریل بصیرت و به دور از افراطی گری پیموده شود و حیات طیبه را در حیات دینی جستجو می کند و عطش این حیات را در دانش اموز خلق می کند.
۲۰. مدیر یادگیری دانش آموز را عضوی از خانواده خود می داند و چونان مادر دانش اموز را می پروراند و لحظه لحظه نگران و پیگیر رشد دانایی اوست.
۲۱. مدیر یادگیری در کنار مشروعیت دغدغه مقبولیت هم دارد؛ مشروعیتش را مدرک و گواهی هایش و از همه مهمتر دانش و. تخصص و مهارتش تامین میکند اما مقبولیتش گره خورده به: جذابیتش، تکنیک های بروزش، پیگیری و هدایت یادگیری، شنیدن و گفتگو، لبخندهای امیدبخشش، دلسوزیش، تصمیم های موقعیت محور او.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
* ۲۱ نکته ای که مدیر یادگیری باید بداند
۱. در دنیای جدید معلم رفته و مدیریادگیری جای آن نشسسته است. (معلمی به معنای انتقال یکطرفه و منفعلانه اطلاعات و متکلم وحده جای خود را به مدیریت یادگیری به معنای چرخش فعال و منتقدانه و پرسش محور اندیشه).
۲. مدیر یادگیری بیش از گفتن باید بشنود.
۳. مدیر یادگیری پرسش محور مباحث را پیش می برد. خود می پرسد و مدام مقدمات پرسشهای قدرتمند را فراهم می کند.
۴. مدیر یادگیری دانش آموز را ظرف اطلاعات نمی بیند و او را ابژه نمی کند.
۵. مدیر یادگیری در مدیریت یاددهی-یادگیری پیش از هر چیز به دنبال خلق شوق و نشاط است.
۶. مدیر یادگیری با دانش اموز هم اندیشی می کند و از او می آموزد و به پرسش هایش بها می دهد و پرسشگر و پرسشگری را ارج می نهد و بر صدر می نشاند.
۷. مدیر یادگیری هم به زبان دانش اموز بها می دهد و هم به زبان بدنش توجه دارد و خود هم هر دو زبان خویش را برای مدیریت یادگیری بکار می گیرد.
۸. مدیر یادگیری از چشمان دانش اموز پیامهای زیادی دریافت می کند؛ پیامهایی مبنی بر تلقی به قبول شدن یا پذیرفته نشدن! پیامهای هشدار دهنده درباره جذاب و مفید نبودن درس یا نفهمیدن ان یا پیامهای امیدوار کننده و همه این پیامها در جهت گیری های بعدی مدیر یادگیری نقش دارد.
۹. مدیر یادگیری، شعار دارد و شعارش بسته به اینکه دانش آموزش چه کسانی اند و در چه مدرسه و منطقه ای اموزش می دهد متفاوت است.
۱۰. مدیر یادگیری برای تحقق شعارش برنامه دارد.
۱۱. مدیر یادگیری هم زیاد "نمی دانم" را به کار می برد و هم تلاش میکند این جمله باشکوه در ذهن و زبان دانش آموز نقش بندد. تا به رسمیت بشناسند مرز جهالت و دانایی را.
۱۲. مدیر یادگیری سعی می کند مسئولانه از بازتولید و تکثیر ضرب المثل ها و تعابیر ضد توسعه جلوگیری کند؛ تعابیری مثل " دیواری کوتاهتر از من نیست که.." ؛ " مشکل خودته"؛ "به من چه؟"؛ "فکر خودت باش که..(با دلالت فقط به فکر خود باش)"....
۱۳. مدیریادگیری در راستای تحقق پایدار و حداکثر نواوری به تفاوتهای دانش اموزان توجه دارد و آن را به رسمیت می شناسد.
۱۴. مدیر یادگیری، عقل کل نیست و نه در برابر دانش آموزان که در کنار و همراه آنهاست.
۱۵. مدیر یادگیری، صرفا به مغز و عقل دانش اموز نظر ندارد بلکه افزون بر ساحت ذهن به عواطف، هیجانات، احساسات، خیال، و بالاخره همه ساحات وجودی و کنش های او توجه دارد.
۱۶. مدیر یادگیری تکلیف نمی دهد بلکه حاصل شوق دانش آموز را بطور داوطلبانه در قاب پژوهش و پرسش و پرسشگری به نظاره می نشیند.
۱۷. مدیر یادگیری زندگی کردن را با دانش اموز زندگی می کند و در دل این زندگی ریاضی و علوم و.. آموزش می دهد.
۱۸. مدیر یادگیری اموزش را به و مدرسه و مدرسه را به کلاس تقلیل نمی دهد بلکه محیط آموزشی برای او بزرگتر از کلاس و مدرسه است.
۱۹. مدیر یادگیری چراغ عقل را روشن نگه می دارد تا راه دین به درستی و در ریل بصیرت و به دور از افراطی گری پیموده شود و حیات طیبه را در حیات دینی جستجو می کند و عطش این حیات را در دانش اموز خلق می کند.
۲۰. مدیر یادگیری دانش آموز را عضوی از خانواده خود می داند و چونان مادر دانش اموز را می پروراند و لحظه لحظه نگران و پیگیر رشد دانایی اوست.
۲۱. مدیر یادگیری در کنار مشروعیت دغدغه مقبولیت هم دارد؛ مشروعیتش را مدرک و گواهی هایش و از همه مهمتر دانش و. تخصص و مهارتش تامین میکند اما مقبولیتش گره خورده به: جذابیتش، تکنیک های بروزش، پیگیری و هدایت یادگیری، شنیدن و گفتگو، لبخندهای امیدبخشش، دلسوزیش، تصمیم های موقعیت محور او.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
آداب خردمندی
در ١٥ سال گذشته در صدها نشست و جلسه و گفتگو در سطوح مختلف و موضوعات گوناگون شرکت داشته ام و با اشخاص زيادى در حاكميت، بخش خصوصى، جامعه ى مدنى و اقشار گوناگون همنشين بوده ام. این حضور فراوان و متنوع بیشترین بهره ای که برایم داشته است، آشنا شدن با انواع رفتار، گفتار و کردار و یافتن فرصت مقایسه ی آنها با یکدیگر بوده است. در این مدت بسیار کوشیدم که روش خردمندان را در میان جمع شناسایی کنم.
باید بگویم که منظورم از خردمندی، هوشمندی نیست، زیرا بسیار افرادی را دیده ام که از هوش و استعداد بالایی برخوردار بوده اند اما ویژگیهای خردمندی را کمتر داشته اند.
خردمندی به باور من حاصل جمع هوش، اخلاق و اراده است. به هر حال گزیده ی آداب خردمندان را چنین یافتم، ٢٠ ویژگی که البته با قوت و ضعف در افراد مختلف وجود دارد. به گمان من خردمند واقعی کسی است که اقلاٌ ١٥ مورد از موارد زیر را (که مورد بیستم حتماٌ یکی از آنها باشد) همزمان داشته باشد:
١-بسیار خوب و بادقت گوش می کنند و وسط صحبت دیگران نمی پرند. هنگام سخن گفتن دیگران، با بغل دستی خود حرف نمی زنند.
٢- سنجیده، کوتاه و دقیق سخن می گویند. در سخنانشان اثری از کنایه، تهدید، تحکم، خشونت و توهین نیست.
٣- بسیار اهل مطالعه هستند و عطش یادگیری دارند. در كنار به روز بودن در حوزه تخصصيشان، در علوم انسانى مطالعات زيادى دارند.
٤- از گفتن "نمی دانم" ابا ندارند و از تصحيح اشتباهاتشان توسط ديگران استقبال مى كنند.
٥- راستگویند. هرجا که راست گفتن را مصلحت نبينند، بجای دروغ گفتن سکوت می کنند.
٦- نگاهشان توأم با احترام و خوشامدی است. در سلام و احترام کردن به دیگران، به جایگاه اجتماعیشان توجه نمی کنند. رفتارشان با فروتنی و آرامش همراه است. چهره ای گشاده و بشاش دارند.
٧- اهل افراط و تفريط نيستند. در نگهدارى اموال عمومى و محيط زيست كوشش مى كنند و از جيب ديگران خرج نمى كنند.
٨- نسبت به باورها و نظراتشان تعصب ندارند و مدام آنها را پالايش مى كنند. از اين روى، نظر مخالف را با گشاده رویی می شنوند و پيش داورى نمى كنند.
٩- گفتار و کردارشان با تغییر منصب و مسئولیتشان تغییر نمی کند. در مديريتشان اهل كار گروهى و تعامل هستند.
١٠- روابطشان بر تصميماتشان تأثير نمى گذارد و سفارش پذير نيستند. براى خوشايند ديگران اظهار نظر مساعد نمى كنند.
١١- به مکان نشستنشان در مجلس حساسیت ندارند. روی اولین صندلی که خالی باشد می نشینند.
١٢- برای به دست آوردن مسئولیتی با دیگران، مستقیم یا غیر مستقیم، مذاکره یا لابی نمی کنند.
١٣- برای دیده شدن تلاش نمی کنند. داوطلب عکس گرفتن یا مصاحبه کردن نیستند. تلاش نمى كنند كه كارها را به نام خود تمام كنند.
١٤- بسیار نکته بین هستند. از تکرار گفته هایشان پرهیز می کنند و در سخنانشان همیشه نکات تازه و بدیع یافت می شود. در موضوعات خارج از تخصصشان اظهار نظر نمى كنند.
١٥- از پذیرش همزمان چند مسئولیت پرهیز می کنند. اگر مسئولیتی را بپذیرند برای تحقق اهداف آن بسیار تلاش می کنند.
١٦- افراد را قضاوت نمی کنند و در خصوص پیشینه، اعتقادات و احوالات خصوصی افراد کنجکاوی و تجسس نمی کنند. بجای سخن گفتن از افراد، از افکار و اندیشه ها سخن می گویند.
١٧- مسئوليت اشتباهاتشان را مى پذيرند و از اعتراف به خطا يا شكست خود طفره نمى روند. در پذيرش اشتباه فرافكنى نمى كنند.
١٨- وارد محاجه و یکی به دو نمی شوند وحاضر جوابى نمى كنند. در برابر تندی و توهین صبور و با سعه ی صدر هستند.
١٩- به هیجانات خود مسلط هستند. در رفتارشان خشم، ترس، اضطراب یا شادی مفرط دیده نمی شود.
٢٠- به هیچکدام از ویژگیهای بالا تظاهر نمی کنند.
اگر چنین افرادی را می شناسید، قدر آنها را بدانید. آنها در این زمانه ی پرآشوب مانند گلهایی هستند که در شکاف صخره ها گم شده اند. جامعه ی بالنده و آرمانی از اینگونه افراد در لایه های زبرین خود بیشتر دارد. کشوری که هرم خردمندی در آن وارونه باشد، یعنی هرچه بالاتر روی بیشتر از جنس خردمندان بیابی، جامعه ی رهیده ایست.
- پدرام سلطانی
@sokhanranihaa
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
در ١٥ سال گذشته در صدها نشست و جلسه و گفتگو در سطوح مختلف و موضوعات گوناگون شرکت داشته ام و با اشخاص زيادى در حاكميت، بخش خصوصى، جامعه ى مدنى و اقشار گوناگون همنشين بوده ام. این حضور فراوان و متنوع بیشترین بهره ای که برایم داشته است، آشنا شدن با انواع رفتار، گفتار و کردار و یافتن فرصت مقایسه ی آنها با یکدیگر بوده است. در این مدت بسیار کوشیدم که روش خردمندان را در میان جمع شناسایی کنم.
باید بگویم که منظورم از خردمندی، هوشمندی نیست، زیرا بسیار افرادی را دیده ام که از هوش و استعداد بالایی برخوردار بوده اند اما ویژگیهای خردمندی را کمتر داشته اند.
خردمندی به باور من حاصل جمع هوش، اخلاق و اراده است. به هر حال گزیده ی آداب خردمندان را چنین یافتم، ٢٠ ویژگی که البته با قوت و ضعف در افراد مختلف وجود دارد. به گمان من خردمند واقعی کسی است که اقلاٌ ١٥ مورد از موارد زیر را (که مورد بیستم حتماٌ یکی از آنها باشد) همزمان داشته باشد:
١-بسیار خوب و بادقت گوش می کنند و وسط صحبت دیگران نمی پرند. هنگام سخن گفتن دیگران، با بغل دستی خود حرف نمی زنند.
٢- سنجیده، کوتاه و دقیق سخن می گویند. در سخنانشان اثری از کنایه، تهدید، تحکم، خشونت و توهین نیست.
٣- بسیار اهل مطالعه هستند و عطش یادگیری دارند. در كنار به روز بودن در حوزه تخصصيشان، در علوم انسانى مطالعات زيادى دارند.
٤- از گفتن "نمی دانم" ابا ندارند و از تصحيح اشتباهاتشان توسط ديگران استقبال مى كنند.
٥- راستگویند. هرجا که راست گفتن را مصلحت نبينند، بجای دروغ گفتن سکوت می کنند.
٦- نگاهشان توأم با احترام و خوشامدی است. در سلام و احترام کردن به دیگران، به جایگاه اجتماعیشان توجه نمی کنند. رفتارشان با فروتنی و آرامش همراه است. چهره ای گشاده و بشاش دارند.
٧- اهل افراط و تفريط نيستند. در نگهدارى اموال عمومى و محيط زيست كوشش مى كنند و از جيب ديگران خرج نمى كنند.
٨- نسبت به باورها و نظراتشان تعصب ندارند و مدام آنها را پالايش مى كنند. از اين روى، نظر مخالف را با گشاده رویی می شنوند و پيش داورى نمى كنند.
٩- گفتار و کردارشان با تغییر منصب و مسئولیتشان تغییر نمی کند. در مديريتشان اهل كار گروهى و تعامل هستند.
١٠- روابطشان بر تصميماتشان تأثير نمى گذارد و سفارش پذير نيستند. براى خوشايند ديگران اظهار نظر مساعد نمى كنند.
١١- به مکان نشستنشان در مجلس حساسیت ندارند. روی اولین صندلی که خالی باشد می نشینند.
١٢- برای به دست آوردن مسئولیتی با دیگران، مستقیم یا غیر مستقیم، مذاکره یا لابی نمی کنند.
١٣- برای دیده شدن تلاش نمی کنند. داوطلب عکس گرفتن یا مصاحبه کردن نیستند. تلاش نمى كنند كه كارها را به نام خود تمام كنند.
١٤- بسیار نکته بین هستند. از تکرار گفته هایشان پرهیز می کنند و در سخنانشان همیشه نکات تازه و بدیع یافت می شود. در موضوعات خارج از تخصصشان اظهار نظر نمى كنند.
١٥- از پذیرش همزمان چند مسئولیت پرهیز می کنند. اگر مسئولیتی را بپذیرند برای تحقق اهداف آن بسیار تلاش می کنند.
١٦- افراد را قضاوت نمی کنند و در خصوص پیشینه، اعتقادات و احوالات خصوصی افراد کنجکاوی و تجسس نمی کنند. بجای سخن گفتن از افراد، از افکار و اندیشه ها سخن می گویند.
١٧- مسئوليت اشتباهاتشان را مى پذيرند و از اعتراف به خطا يا شكست خود طفره نمى روند. در پذيرش اشتباه فرافكنى نمى كنند.
١٨- وارد محاجه و یکی به دو نمی شوند وحاضر جوابى نمى كنند. در برابر تندی و توهین صبور و با سعه ی صدر هستند.
١٩- به هیجانات خود مسلط هستند. در رفتارشان خشم، ترس، اضطراب یا شادی مفرط دیده نمی شود.
٢٠- به هیچکدام از ویژگیهای بالا تظاهر نمی کنند.
اگر چنین افرادی را می شناسید، قدر آنها را بدانید. آنها در این زمانه ی پرآشوب مانند گلهایی هستند که در شکاف صخره ها گم شده اند. جامعه ی بالنده و آرمانی از اینگونه افراد در لایه های زبرین خود بیشتر دارد. کشوری که هرم خردمندی در آن وارونه باشد، یعنی هرچه بالاتر روی بیشتر از جنس خردمندان بیابی، جامعه ی رهیده ایست.
- پدرام سلطانی
@sokhanranihaa
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan