بودجه بندی سالانه کتاب نگارش2 .pdf
202.1 KB
#نگارش_یازدهم
#بودجه_بندی_سالانه
آقای احمد نادربیگی دبیر زبان و ادبیات فارسی،منطقه لالجین
@ferdosesokhan
#بودجه_بندی_سالانه
آقای احمد نادربیگی دبیر زبان و ادبیات فارسی،منطقه لالجین
@ferdosesokhan
بودجه_بندی_سالانه_کتاب_فارسی_و_نگارش1.pdf
211.2 KB
#فارسی_نگارش_دهم (فنی حرفه ای)
#بودجه_بندی_سالانه
آقای احمد نادربیگی دبیر زبان و ادبیات فارسی،منطقه لالجین
@ferdosesokhan
#بودجه_بندی_سالانه
آقای احمد نادربیگی دبیر زبان و ادبیات فارسی،منطقه لالجین
@ferdosesokhan
بودجه_بندی_سالانه_کتاب_فارسی_و_نگارش2.pdf
211.9 KB
#فارسی_نگارش_یازدهم (فنی حرفه ای)
#بودجه_بندی_سالانه
آقای احمد نادربیگی دبیر زبان و ادبیات فارسی،منطقه لالجین
@ferdosesokhan
#بودجه_بندی_سالانه
آقای احمد نادربیگی دبیر زبان و ادبیات فارسی،منطقه لالجین
@ferdosesokhan
بودجه_بندی_سالانه_کتاب_فارسی_و_نگارش3.pdf
212.5 KB
#فارسی_نگارش_دوازدهم (فنی حرفه ای)
#بودجه_بندی_سالانه
آقای احمد نادربیگی دبیر زبان و ادبیات فارسی،منطقه لالجین
@ferdosesokhan
#بودجه_بندی_سالانه
آقای احمد نادربیگی دبیر زبان و ادبیات فارسی،منطقه لالجین
@ferdosesokhan
قرابت معنایی 2.pdf
1.1 MB
#قرابت_معنایی ج ۲ (آموزش قرابت معنایی ویژه ی دبیران و دانش آموزان)
مدرس :استاد جلیل غدیری
@ferdosesokhan
مدرس :استاد جلیل غدیری
@ferdosesokhan
بنیاد سوگند
سوگند در دنیای باستان و در فرهنگهای مختلف نمود و نشانه های خاصی داشت.
این لغت خود مرکب از دو جز است: نخست از بنیاد سوکنت saokenta که به معنی گوگرد است.
دوم از ونت vant که از پساوندهایی ست که بسیار در اوستا و فارسی باستان به کار رفته و به معنی دارنده یا مند است. لذا واژه #سوکنت_وند برابر گوگردمند و یا دارای گوگرد است.
این ماده ی گوگردی در آخرین مرحله ی اتهام به متهم خورانیده میشد و اگر زنده می ماند حکم بر برائتش میدادند.
البته و آزمونهای وحشت انگیز به زیر آب رفتن، در آتش شدن و امثال اینها در اکثر ملتهای باستان دیده میشد. خلاصه سخن اینکه واژه سوگند بعدها به هرگونه قسم یاد کردن و تعهد مشروط دادن اتلاق شد و تا امروز هم کاربرد دارد...
سوگند در حماسه ملی
در شاهنامه فردوسی كه در واقع ذخیرهای سرشار از مآثر دلیری، تهور و دلاوری پیشینیان ما و صحنه ی تظاهر رادمردان و چهرههای منیع و انسانی نیاكان ما و جُنگ زرینی از داستان های مفاخر و اندیشه مندان سترك و بزرگوار و افكار والا، فخیم و خردمندانه ی جهانپهلوانان ایرانی است، به سوگندهایی برمیخوریم كه زیبنده و درخور مناعت همت این مردان پردل، جسور و تواناست. این سوگندها به مقدسات دین زرتشتی و سخنانی كه نزد مردان كارزا عزیز و محترم است ، از قبیل گرز و شمشیر، كمند و دشت پیكار و جانشاه و آفتاب تابنده و. . . است.
كاووس شاه، در کنار آتشکده و در حضور رستم و زال وگودرز و دیگر بزرگان، برای انتقام خون سیاوش (سیاوخش) پسرش از كیخسرو نوهاش پیمان میگیرد و آیین سوگند را چنین یاد میكند:
کنون از تو سوگند خواهم یکی
نباید که پیچی ز داد اندکی
که پر کین کنی دل ز افراسیاب
دمی آتش اندر نیاری به آب
کاووس، از او میخواهد که به دلیل نسبت مادری سوی افراسیاب مهر و گرایش نگیرد:
ز خویشی مادر بدو نگروی
نپیچی و گفت کسی نشمری
به گنج و فزونی نگیری فریب
همان گر فراز آیدت گر نشیب
به تاج و به تخت و نگین و کلاه
به گفتار با نگردی ز راه
بگویم که #بنیاد_سوگند چیست؟
خرد را و جان ترا پند چیست
به گویی به دادار خورشید و ماه
به تیغ و به مهر و به تخت و کلاه
به فر و به نیک اختر ایزدی
که هرگز نپیچی به سوی بدی
میانجی نخواهی جز از تیغ و گرز
منش برز داری و بالای برز
کیخسرو، سپس رو به آتش نمود و سوگندها را یک به یک یاد کرد:
چو بشنید زو شهریار جوان
سوی آتش آورد روی و روان
به دادار دارنده سوگند خورد
به روز سپید و شب لاژورد
به خورشید و ماه و به تخت و کلاه
به مهر و به تیغ و به دیهیم شاه
که هرگز نپیچم سوی مهر اوی
نبینم بخواب اندرون چهر اوی
بعد، #سوگندنامه را به امانت به رستم دلیر سپردند:
یکی خط بنوشت بر پهلوی
به مشکاب بر دفتر خسروی
گوا بود دستان و رستم برین
بزرگان لشکرهمه همچنین
به زنهار بر دست رستم نهاد
چنان خط و سوگند و آن رسم و داد
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
سوگند در دنیای باستان و در فرهنگهای مختلف نمود و نشانه های خاصی داشت.
این لغت خود مرکب از دو جز است: نخست از بنیاد سوکنت saokenta که به معنی گوگرد است.
دوم از ونت vant که از پساوندهایی ست که بسیار در اوستا و فارسی باستان به کار رفته و به معنی دارنده یا مند است. لذا واژه #سوکنت_وند برابر گوگردمند و یا دارای گوگرد است.
این ماده ی گوگردی در آخرین مرحله ی اتهام به متهم خورانیده میشد و اگر زنده می ماند حکم بر برائتش میدادند.
البته و آزمونهای وحشت انگیز به زیر آب رفتن، در آتش شدن و امثال اینها در اکثر ملتهای باستان دیده میشد. خلاصه سخن اینکه واژه سوگند بعدها به هرگونه قسم یاد کردن و تعهد مشروط دادن اتلاق شد و تا امروز هم کاربرد دارد...
سوگند در حماسه ملی
در شاهنامه فردوسی كه در واقع ذخیرهای سرشار از مآثر دلیری، تهور و دلاوری پیشینیان ما و صحنه ی تظاهر رادمردان و چهرههای منیع و انسانی نیاكان ما و جُنگ زرینی از داستان های مفاخر و اندیشه مندان سترك و بزرگوار و افكار والا، فخیم و خردمندانه ی جهانپهلوانان ایرانی است، به سوگندهایی برمیخوریم كه زیبنده و درخور مناعت همت این مردان پردل، جسور و تواناست. این سوگندها به مقدسات دین زرتشتی و سخنانی كه نزد مردان كارزا عزیز و محترم است ، از قبیل گرز و شمشیر، كمند و دشت پیكار و جانشاه و آفتاب تابنده و. . . است.
كاووس شاه، در کنار آتشکده و در حضور رستم و زال وگودرز و دیگر بزرگان، برای انتقام خون سیاوش (سیاوخش) پسرش از كیخسرو نوهاش پیمان میگیرد و آیین سوگند را چنین یاد میكند:
کنون از تو سوگند خواهم یکی
نباید که پیچی ز داد اندکی
که پر کین کنی دل ز افراسیاب
دمی آتش اندر نیاری به آب
کاووس، از او میخواهد که به دلیل نسبت مادری سوی افراسیاب مهر و گرایش نگیرد:
ز خویشی مادر بدو نگروی
نپیچی و گفت کسی نشمری
به گنج و فزونی نگیری فریب
همان گر فراز آیدت گر نشیب
به تاج و به تخت و نگین و کلاه
به گفتار با نگردی ز راه
بگویم که #بنیاد_سوگند چیست؟
خرد را و جان ترا پند چیست
به گویی به دادار خورشید و ماه
به تیغ و به مهر و به تخت و کلاه
به فر و به نیک اختر ایزدی
که هرگز نپیچی به سوی بدی
میانجی نخواهی جز از تیغ و گرز
منش برز داری و بالای برز
کیخسرو، سپس رو به آتش نمود و سوگندها را یک به یک یاد کرد:
چو بشنید زو شهریار جوان
سوی آتش آورد روی و روان
به دادار دارنده سوگند خورد
به روز سپید و شب لاژورد
به خورشید و ماه و به تخت و کلاه
به مهر و به تیغ و به دیهیم شاه
که هرگز نپیچم سوی مهر اوی
نبینم بخواب اندرون چهر اوی
بعد، #سوگندنامه را به امانت به رستم دلیر سپردند:
یکی خط بنوشت بر پهلوی
به مشکاب بر دفتر خسروی
گوا بود دستان و رستم برین
بزرگان لشکرهمه همچنین
به زنهار بر دست رستم نهاد
چنان خط و سوگند و آن رسم و داد
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
بارمبندی دروس ادبیات۹۹_۹۸.pdf
674 KB
#بارمبندی تفکیک شدهی دروس فارسی،نگارش و علوم و فنون در سال تحصیلی۹۹_۹۸(تمامی پایهها)
ماخذ:
دفتر تالیف کتابهای درسی
http://www.talif.sch.ir
@ferdosesokhan
ماخذ:
دفتر تالیف کتابهای درسی
http://www.talif.sch.ir
@ferdosesokhan
۱۵ آبان #جشن_میانه_پاییز:
اکثر جشن های اصیل ایرانی به فراموشی سپرده شده اند و معدود کسانی هستند که حتی اسم جشن ها را به یاد داشته باشند.
یکی از این جشن ها، جشن "آغاز سرما" است. این روز در میانه پاییز است؛ یعنی در پانزدهم آبان.
ایران مهد جشن است؛ جشن هایی که در ذهنمان مانده اند و در روز مخصوصشان گرامی داشته می شوند و جشن هایی که کم لطفی ما ایرانی ها گریبانشان را گرفته است.
جشن های مهمی مانند #نوروز، #مهرگان، #شب_یلدا و … از جمله جشن هایی است که به خوبی برای ما جا افتاده اند اما جشن هایی مانند جشن "میانه پاییز" به خوبی برای مردم شناسانده نشده اند.
در کتابهای قدیمی ایرانی، همه جشنها فواصل مشخصی نسبت به هم دارند که مانند یک زنجیر به یکدیگر متصل هستند و جابهجایی هر یک از آنها سبب شکسته شدن این زنجیر خواهد شد.
بعنوان مثال در کتب قدیمی ایرانی جشن سده را ۴۰ روز بعد از شب یلدا می دانند یا پس از ۱۰۰ روز بعد از اولین روز آبان.
اما اگر بخواهیم در خصوص جشن میانه پاییز صحبت کنیم، باید بگوییم که در تقویم ایرانی این روز به نام "اَیاثرِم" (به معنای آغاز سرما) شناخته می شود.
این نام در لهجه اوستایی نیز به نام "اَیاثرِمه" خوانده می شود.
این روز در زندگی افراد کشاورز و گله دار زمانی رخ می دهد که گله ها به چراگاهای زمستانی خود کوچ می کنند.
البته ناگفته نماند که در باور زرتشیان، روز "آغاز سرما" یا همان " جشن میانه پاییز" زمانی رخ می دهد که خداوند گیاهان را خلق کرده است.
از موهبات این جشن این بوده است که همه افراد چه جوان چه پیر، چه کودک و چه فقیر و چه ثروتمند، دور یک سفره جمع می شدند و از آن غذا می خوردند.
در آخر جشن نیز غذاهای باقی مانده به خانه های افراد کم توان از لحاظ درآمد فرستاده می شود.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
اکثر جشن های اصیل ایرانی به فراموشی سپرده شده اند و معدود کسانی هستند که حتی اسم جشن ها را به یاد داشته باشند.
یکی از این جشن ها، جشن "آغاز سرما" است. این روز در میانه پاییز است؛ یعنی در پانزدهم آبان.
ایران مهد جشن است؛ جشن هایی که در ذهنمان مانده اند و در روز مخصوصشان گرامی داشته می شوند و جشن هایی که کم لطفی ما ایرانی ها گریبانشان را گرفته است.
جشن های مهمی مانند #نوروز، #مهرگان، #شب_یلدا و … از جمله جشن هایی است که به خوبی برای ما جا افتاده اند اما جشن هایی مانند جشن "میانه پاییز" به خوبی برای مردم شناسانده نشده اند.
در کتابهای قدیمی ایرانی، همه جشنها فواصل مشخصی نسبت به هم دارند که مانند یک زنجیر به یکدیگر متصل هستند و جابهجایی هر یک از آنها سبب شکسته شدن این زنجیر خواهد شد.
بعنوان مثال در کتب قدیمی ایرانی جشن سده را ۴۰ روز بعد از شب یلدا می دانند یا پس از ۱۰۰ روز بعد از اولین روز آبان.
اما اگر بخواهیم در خصوص جشن میانه پاییز صحبت کنیم، باید بگوییم که در تقویم ایرانی این روز به نام "اَیاثرِم" (به معنای آغاز سرما) شناخته می شود.
این نام در لهجه اوستایی نیز به نام "اَیاثرِمه" خوانده می شود.
این روز در زندگی افراد کشاورز و گله دار زمانی رخ می دهد که گله ها به چراگاهای زمستانی خود کوچ می کنند.
البته ناگفته نماند که در باور زرتشیان، روز "آغاز سرما" یا همان " جشن میانه پاییز" زمانی رخ می دهد که خداوند گیاهان را خلق کرده است.
از موهبات این جشن این بوده است که همه افراد چه جوان چه پیر، چه کودک و چه فقیر و چه ثروتمند، دور یک سفره جمع می شدند و از آن غذا می خوردند.
در آخر جشن نیز غذاهای باقی مانده به خانه های افراد کم توان از لحاظ درآمد فرستاده می شود.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan