اصطلاحاتی که ما سرقت کرده ایم !
گاهی ما در مکالمات روزانه خود ، از اصطلاحاتی استفاده میکنیم که دقیقا نمیدانیم کی وکجا وارد زبان ما شده اند .فقط به تبعیت از گذشتگان آنها را تکرار میکنیم .
بد نیست امروز بعضی از آنها را با هم مرور کنیم ، خالی از لطف نیست .
آکبند :
UK BAND
آیا میدانستید کلمه آکبند نه کلمه ای لاتین است ونه فارسی ؟
در قدیم ، بندر آبادان بهترین بندر ایران بود و کشتی های تجاری بارشان را در آنجا تخلیه میکردند .
روی بعضی از اجناس که خیلی مرغوب بودند ، نوشته میشد ،
👈یعنی بسته بندی شده در انگلیس
ولی آبادانی ها آنرا آکبند میخواندند و باین ترتیب این تلفظ اشتباه وارد زبان ما شد و همه به جنسی که بسته بندی شده میگویند ؛ آکبند .
نخاله :
NAkhAL
این کلمه یادگار سربازخانه های قزاق های روسی است که به افراد گستاخ وبی ادب میگفتند
ولی اکنون مردم ما برای اشاره به چیز اسقاط وبدرد نخور ازین کلمه استفاده میکنند .
اسکناس:
Assignat
این کلمه نیز از واژه روسی به معنای برگه دارای ضمانت گرفته شده است .
فکسنی :
FKUSSNI
این کلمه نیز ریشه روسی دارد .
به معنای بامزه که کنایه از چیز بیخود و مزخرف بکاربرده
چسان فسان :
Cossani Fossani
این کلمه هم ریشه روسی دارد از واژه Cossani Fossani یعنی شیک وآراسته
به کسانیکه خیلی بخودشان میرسند و آرایش میکنند می گویند ، چسان فسان کرده .
شر و ور :
Charivari
اما شاید تعجب کنید اگر بدانید که ریشه این کلمه فرانسوی ست .
👈 به معنای همهمه وهیاهو و سر و صدا میباشد
زپرتی :
Zeperti
این کلمه نیز ریشه روسی دارد .
👈به معنای زندانی .
دوره قزاقهای روسی هر گاه سربازی به زندان می افتاد دیگران میگفتند زپرتی شده .
این واژه کم کم به زبان ما راه یافت و به اجناس بنجل یا فکسنی ، یا کسی که اوضاعش خوب نباشد میگویند ، اوضاعش زپرتی ست یا جنسش زپرتی ست .
هشلهف:
I shall have
مردم برای بیان هر چیزی زشت و نازیبا و بدون نظم و قاعده باشد از این کلمه استفاده می کنند .
آنان کلمه I shall have 👈به معنای من خواهم داشت را به مسخره هشلهف خوانده اند تا بگویند ببینید این عبارت چقدر نامطبوع است .
اما هم اکنون این واژه مسخره آمیز را برای هر چیز نامفهوم و نچسب دیگری استفاده میکنند .
منبع : فرهنگ اصطلاحات فارسی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
گاهی ما در مکالمات روزانه خود ، از اصطلاحاتی استفاده میکنیم که دقیقا نمیدانیم کی وکجا وارد زبان ما شده اند .فقط به تبعیت از گذشتگان آنها را تکرار میکنیم .
بد نیست امروز بعضی از آنها را با هم مرور کنیم ، خالی از لطف نیست .
آکبند :
UK BAND
آیا میدانستید کلمه آکبند نه کلمه ای لاتین است ونه فارسی ؟
در قدیم ، بندر آبادان بهترین بندر ایران بود و کشتی های تجاری بارشان را در آنجا تخلیه میکردند .
روی بعضی از اجناس که خیلی مرغوب بودند ، نوشته میشد ،
👈یعنی بسته بندی شده در انگلیس
ولی آبادانی ها آنرا آکبند میخواندند و باین ترتیب این تلفظ اشتباه وارد زبان ما شد و همه به جنسی که بسته بندی شده میگویند ؛ آکبند .
نخاله :
NAkhAL
این کلمه یادگار سربازخانه های قزاق های روسی است که به افراد گستاخ وبی ادب میگفتند
ولی اکنون مردم ما برای اشاره به چیز اسقاط وبدرد نخور ازین کلمه استفاده میکنند .
اسکناس:
Assignat
این کلمه نیز از واژه روسی به معنای برگه دارای ضمانت گرفته شده است .
فکسنی :
FKUSSNI
این کلمه نیز ریشه روسی دارد .
به معنای بامزه که کنایه از چیز بیخود و مزخرف بکاربرده
چسان فسان :
Cossani Fossani
این کلمه هم ریشه روسی دارد از واژه Cossani Fossani یعنی شیک وآراسته
به کسانیکه خیلی بخودشان میرسند و آرایش میکنند می گویند ، چسان فسان کرده .
شر و ور :
Charivari
اما شاید تعجب کنید اگر بدانید که ریشه این کلمه فرانسوی ست .
👈 به معنای همهمه وهیاهو و سر و صدا میباشد
زپرتی :
Zeperti
این کلمه نیز ریشه روسی دارد .
👈به معنای زندانی .
دوره قزاقهای روسی هر گاه سربازی به زندان می افتاد دیگران میگفتند زپرتی شده .
این واژه کم کم به زبان ما راه یافت و به اجناس بنجل یا فکسنی ، یا کسی که اوضاعش خوب نباشد میگویند ، اوضاعش زپرتی ست یا جنسش زپرتی ست .
هشلهف:
I shall have
مردم برای بیان هر چیزی زشت و نازیبا و بدون نظم و قاعده باشد از این کلمه استفاده می کنند .
آنان کلمه I shall have 👈به معنای من خواهم داشت را به مسخره هشلهف خوانده اند تا بگویند ببینید این عبارت چقدر نامطبوع است .
اما هم اکنون این واژه مسخره آمیز را برای هر چیز نامفهوم و نچسب دیگری استفاده میکنند .
منبع : فرهنگ اصطلاحات فارسی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
ناسزای فلانی ((گُه خورده)) در فرهنگ ما
پیشاپیش پوزش می خواهیم از بیان بی پرده واقعیات تاریخی چرا که در بیان کاستیها و واقعیات تاریخ نباید سانسور و پرده پوشی کرد و ما هم اهلش نیستیم!
شاید فکر کنید که فحش گُه خوردن در فرهنگ ما در دوران معاصر فقط رایج بوده و قدمتی ندارد اما نکته ای از سفرنامه شاردن نشان میدهد که در عصر صفویه هم ایرانیانِ بدزبان ولی متملق در هنگام سخن گفتن جلوی سیاسیون و درباریها مجیزشان میگفته اند ولی پشت سر (( گهُ خورده))...
داستان ازین قراره که شاردن جهانگرد فرانسوی به ایران سفر کرده و درباریان ایران را هم از نزدیک دیده. در سال ۱۶۶۶میلادی میبیند فردی سرشناس و محترم نزد خوانسالار، یکی از سیاسیون، آمده و مطلبی را با ادب و احترام به او میگوید.
((...مشارالیه جواب داد در این کار باید با صدراعظم گفت و گو کنید؛ رسیدگی به این امور از وظایف اوست. قبلا هم شما را راهنمایی کرده ام.))
فرد ارباب رجوع گفت که با صدراعظم صحبت کرده و ایشان گفته با خوانسالار مطرح کن.
(( خوانسالار برآشفت و به تغیر گفت: صدراعظم گُه خورده. من از اینکه وی به صدراعظم کشور چنین بی محابا بی حرمتی کرد و سخن زشت بر زبان آورد سخت دچار شگفتی شدم. اما این معمول بزرگان حتی عامه ایرانیان است که وقتی بخواهند نادرستی گفته کسی را بنمایند، و قولش را انکار کنند در مقام تغیر این جمله ناستوده را بر زبان می آورند؛ و این از جمله عیبهای ایرانیان است...))
سفرنامه شارْدِن، ترجمه یغمایی، نشر توس، ص۷۶۵
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
پیشاپیش پوزش می خواهیم از بیان بی پرده واقعیات تاریخی چرا که در بیان کاستیها و واقعیات تاریخ نباید سانسور و پرده پوشی کرد و ما هم اهلش نیستیم!
شاید فکر کنید که فحش گُه خوردن در فرهنگ ما در دوران معاصر فقط رایج بوده و قدمتی ندارد اما نکته ای از سفرنامه شاردن نشان میدهد که در عصر صفویه هم ایرانیانِ بدزبان ولی متملق در هنگام سخن گفتن جلوی سیاسیون و درباریها مجیزشان میگفته اند ولی پشت سر (( گهُ خورده))...
داستان ازین قراره که شاردن جهانگرد فرانسوی به ایران سفر کرده و درباریان ایران را هم از نزدیک دیده. در سال ۱۶۶۶میلادی میبیند فردی سرشناس و محترم نزد خوانسالار، یکی از سیاسیون، آمده و مطلبی را با ادب و احترام به او میگوید.
((...مشارالیه جواب داد در این کار باید با صدراعظم گفت و گو کنید؛ رسیدگی به این امور از وظایف اوست. قبلا هم شما را راهنمایی کرده ام.))
فرد ارباب رجوع گفت که با صدراعظم صحبت کرده و ایشان گفته با خوانسالار مطرح کن.
(( خوانسالار برآشفت و به تغیر گفت: صدراعظم گُه خورده. من از اینکه وی به صدراعظم کشور چنین بی محابا بی حرمتی کرد و سخن زشت بر زبان آورد سخت دچار شگفتی شدم. اما این معمول بزرگان حتی عامه ایرانیان است که وقتی بخواهند نادرستی گفته کسی را بنمایند، و قولش را انکار کنند در مقام تغیر این جمله ناستوده را بر زبان می آورند؛ و این از جمله عیبهای ایرانیان است...))
سفرنامه شارْدِن، ترجمه یغمایی، نشر توس، ص۷۶۵
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan