روش مطالعه صحیح برای فصل امتحانات:
💎خواندن بدون نوشتن
روش نادرست مطالعه است. مطالعه فرآیندی فعال و پویا است و برای نیل به این هدف باید از تمام حواس خود برای درک صحیح مطالب استفاده کرد. باید با چشمان خود مطالب را خواند، باید در زمان مورد نیاز مطالب را بلند بلند ادا کرد و نکات مهم را یادداشت کرد تا هم با مطالب مورد مطالعه درگیر شده و حضوری فعال و همهجانبه در یادگیری داشت و هم در هنگام مورد نیاز، خصوصا «قبل از امتحان، بتوان از روی نوشتهها مرور کرد و خیلی سریع مطالب مهم را مجددا» بهخاطر سپرد.
💎خط کشیدن زیر نکات مهم
این روش شاید نسبت به روش قبلی بهتر است ولی روش کاملی برای مطالعه نیست چرا که در این روش بعضی از افراد بهجای آنکه تمرکز و توجه روی یادگیری و درک مطالب داشته باشند ذهنشان معطوف به خط کشیدن زیر نکات مهم میگردد. حداقل روش صحیح خط کشیدن زیر نکات مهم به این صورت است که ابتدا مطالب را بخوانند و مفهوم را کاملا درک کنند و سپس زیر نکات مهم خط بکشند نه آنکه در کتاب بهدنبال نکات مهم بگردند تا زیر آن را خط بکشند.
💎حاشیهنویسی
این روش نسبت به دو روش قبلی بهتر است ولی باز هم روشی کامل برای درک عمیق مطالب و خواندن کتب درسی نیست ولی میتواند برای یادگیری مطالبی که از اهمیتی چندان برخوردار نیستند مورد استفاده قرار گیرد.
💎خلاصهنویسی
در این روش شما مطالب را میخوانید و آنچه را که درک کردهاید بهصورت خلاصه به روی دفتری یادداشت میکنید که این روش برای مطالعه مناسب است و از روشهای قبلی بهتر میباشد چرا که در این روش ابتدا مطالب را درک کرده سپس آنها را یادداشت میکنید اما باز هم بهترین روش برای خواندن نیست.
💎کلیدبرداری
کلیدبرداری روشی بسیار مناسب برای خواندن و نوشتن نکات مهم است. در این روش شما بعد از درک مطالب، به صورت کلیدی نکات مهم را یادداشت میکنید و در واقع کلمه کلیدی کوتاهترین، راحتترین، بهترین و پرمعنیترین کلمهای است که با دیدن آن، مفهوم جمله تداعی شده و بهخاطر آورده میشود.
💎خلاقیت و طرح شبکهای مغز
این روش بهترین شیوه برای یادگیری خصوصا فراگیری مطالب درسی است. در این روش شما مطالب را میخوانید بعد از درک حقیقی آنها نکات مهم را به زبان خودتان و به صورت کلیدی یادداشت میکنید و سپس کلمات کلیدی را به روی طرح شبکهای مغز مینویسد (در واقع نوشتههای خود را به بهترین شکل ممکن سازماندهی میکنید و نکات اصلی و فرعی را مشخص میکنید) تا در دفعات بعد به جای دوبارهخوانی کتاب، فقط به طرح شبکهای مراجعه کرده و با دیدن کلمات کلیدی نوشته شده به روی طرح شبکهای مغز، آنها را خیلی سریع مرور کنید. این روش درصد موفقیت تحصیلی شما را تا حدود بسیار زیادی افزایش میدهد و درس خواندن را بسیار آسان میکند و بازده مطالعه را افزایش میدهد.
خوش به حال تو که تا آخرین لحظه مردانه ایستادی
نام تو در قلب وطن جاویدان خواهد ماند و فرزندانمان افسانههای تو را بازخواهند خواند
🏴🏴شهادتت مبارک سردار دلها ؛ سپهبد قاسم سلیمانی🏴🏴
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
💎خواندن بدون نوشتن
روش نادرست مطالعه است. مطالعه فرآیندی فعال و پویا است و برای نیل به این هدف باید از تمام حواس خود برای درک صحیح مطالب استفاده کرد. باید با چشمان خود مطالب را خواند، باید در زمان مورد نیاز مطالب را بلند بلند ادا کرد و نکات مهم را یادداشت کرد تا هم با مطالب مورد مطالعه درگیر شده و حضوری فعال و همهجانبه در یادگیری داشت و هم در هنگام مورد نیاز، خصوصا «قبل از امتحان، بتوان از روی نوشتهها مرور کرد و خیلی سریع مطالب مهم را مجددا» بهخاطر سپرد.
💎خط کشیدن زیر نکات مهم
این روش شاید نسبت به روش قبلی بهتر است ولی روش کاملی برای مطالعه نیست چرا که در این روش بعضی از افراد بهجای آنکه تمرکز و توجه روی یادگیری و درک مطالب داشته باشند ذهنشان معطوف به خط کشیدن زیر نکات مهم میگردد. حداقل روش صحیح خط کشیدن زیر نکات مهم به این صورت است که ابتدا مطالب را بخوانند و مفهوم را کاملا درک کنند و سپس زیر نکات مهم خط بکشند نه آنکه در کتاب بهدنبال نکات مهم بگردند تا زیر آن را خط بکشند.
💎حاشیهنویسی
این روش نسبت به دو روش قبلی بهتر است ولی باز هم روشی کامل برای درک عمیق مطالب و خواندن کتب درسی نیست ولی میتواند برای یادگیری مطالبی که از اهمیتی چندان برخوردار نیستند مورد استفاده قرار گیرد.
💎خلاصهنویسی
در این روش شما مطالب را میخوانید و آنچه را که درک کردهاید بهصورت خلاصه به روی دفتری یادداشت میکنید که این روش برای مطالعه مناسب است و از روشهای قبلی بهتر میباشد چرا که در این روش ابتدا مطالب را درک کرده سپس آنها را یادداشت میکنید اما باز هم بهترین روش برای خواندن نیست.
💎کلیدبرداری
کلیدبرداری روشی بسیار مناسب برای خواندن و نوشتن نکات مهم است. در این روش شما بعد از درک مطالب، به صورت کلیدی نکات مهم را یادداشت میکنید و در واقع کلمه کلیدی کوتاهترین، راحتترین، بهترین و پرمعنیترین کلمهای است که با دیدن آن، مفهوم جمله تداعی شده و بهخاطر آورده میشود.
💎خلاقیت و طرح شبکهای مغز
این روش بهترین شیوه برای یادگیری خصوصا فراگیری مطالب درسی است. در این روش شما مطالب را میخوانید بعد از درک حقیقی آنها نکات مهم را به زبان خودتان و به صورت کلیدی یادداشت میکنید و سپس کلمات کلیدی را به روی طرح شبکهای مغز مینویسد (در واقع نوشتههای خود را به بهترین شکل ممکن سازماندهی میکنید و نکات اصلی و فرعی را مشخص میکنید) تا در دفعات بعد به جای دوبارهخوانی کتاب، فقط به طرح شبکهای مراجعه کرده و با دیدن کلمات کلیدی نوشته شده به روی طرح شبکهای مغز، آنها را خیلی سریع مرور کنید. این روش درصد موفقیت تحصیلی شما را تا حدود بسیار زیادی افزایش میدهد و درس خواندن را بسیار آسان میکند و بازده مطالعه را افزایش میدهد.
خوش به حال تو که تا آخرین لحظه مردانه ایستادی
نام تو در قلب وطن جاویدان خواهد ماند و فرزندانمان افسانههای تو را بازخواهند خواند
🏴🏴شهادتت مبارک سردار دلها ؛ سپهبد قاسم سلیمانی🏴🏴
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
پسوندهای غیرفعال در زبان فارسی یا «سازه های خفته زبان »
پسوند/بَد-بُد/
در اوستایی paiti/paitiy/pati
در پهلوی:pat/
در فارسی امروزی:بَد/بُد
در گروه های ادبی مباحث مکفی در رواج یا مردگی این پسوند در زبان فارسی شد. به نظر می رسد عنوان "مرده" در مورد سازه های زبانی در زبانشناسی امروزه چندان علمی نخواهد بود،چرا که بسیاری از وندها و سازه هایی که روزگاری مرده محسوب بودند دوباره احیا شده اند. دقیق تر آن است که از عنوان «غیر فعال » (عنوانی که علاء الدین طباطبایی در "صرف زبان فارسی " برمی گزیند.)یا از عنوان «سازه های خفته زبان »سود جوییم؛به ویژه درباره پسوندها. برای نمونه روزگاری پسوندی مانند/ایک/ در فارسی، وندی به اصطلاح مرده به شمار می رفت. اما امروزه کسانی از زبانشناسان جوان و پیشقدم تر استاد شفیعی کدکنی کاری که انجام داده اند این بود که /ایک/ را از حالت مردگی مصطلح بیرون آورده ،دوباره در فارسی وارد چرخه زبان کرده اند.(ن.ک.: موسیقی شعر،ص سی و پنج) این در حالی است که استاد خانلری در تاریخ زبان فارسی ج3ص6 از آن با عنوان پسوند مرده نام برده که جز چند کلمه (تاریک- نزدیک- باریک ) کاربردی درفارسی نداشت؛ لکن در زبان های خویشاوند فرنگی فارسی این وند بسیار هم فعال است:استاتیک-سایکولوژیک-هیستوریک و...
اما وند مرده - اگر هم اصطلاح درستی باشد-باید به سازه ای گفته شود که دیگر به هیچ وجه از آن واژه سازی نمی شود ،مانند پیشوند" اَ" که امروزه خفته یا غیر فعال است و در گذشته در واژه ای مانند «امرداد» کاربرد داشت. لکن آنگونه که خواهیم دید وند /بد/ امروزه در واژه سازی زبان فارسی حضور دارد.
مقاله جدیدی خواندم از بهرنگ قاسمی زاده و سعید رحیمی در حوزه زبانشناسی رایانه ای که همین وند /بُد/ را در میان پسوندهای اشتقاقی در مقاله ای با نام : «بررسی قابلیت همنشینی وندهای غیر فعلی فارسی
با مقوله های مختلف واژگانی و کاربرد آن در پردازش رایانه ای زبان فارسی» طرح کرده بودند:ب+اسم=ارتشبد سپهبد
با مشاهده دیگر واژه های ساخته شده از این وند"بُد" ،دیگر به سهولت می توان قایل شد که پسوند یاد شده در فارسی از خفتگی بیدار شده و مانند هر وند دیگری به اشتقاق می پردازد.به عبارتی با از میان رفتن «پایه-واژه » های این وند چون مو(بد)-هیر(بد)، (آتر)بد. آذربد. ارگبد. اسپهبد. اندرزبد. باربد. بربد. جوربد. چتربد، دبیربد. (کتاب التاج جاحظ ص 173). درستبد (رئیس ضرابخانه ). دهوبد. دهیوبد. ری بد. سپهبد. فهلبد. کاروگ بد (گاروک بد) (رئیس کارگران سلطنتی و غیره )،کنابد. کهبد. کوه بد. گاهبد. گهبد (جهبد). مان بد (رئیس خانواده ). مغان اندرزبد. مؤبد. هربد. هزاربد. هوتخشبد (رئیس مهنه ). هیربد. (از یادداشتهای مؤلف ) وند "بَد" تحول واجی یافته و با صورت "بُد" در زبان فعال شده است.
فربد (شکوهمند) رامبد باربد کوه بد ارتشبد سپهبد دریابد از جمله واژه هایی هستند که با تحول واجی پسوند /بد/ در زبان فارسی واژه سازی می کند. حتا واژه کهنی چون «باربَد» در شم زبانی امروزه با ریخت «باربُد» واژه ی جدیدی است با همان پسوند. و شاید در آینده ای نزدیک دوباره در زبان فارسی شاهد واژه هایی چون : آوابُد-روان بُد -آگاه بد و ...باشیم.
با این تفاصیل می توان امروزه مدعی وندی بودن واژه «سپهبد» شد.
✍️: دکتر محمود علی اصغری
بیست و پنج خردادنود و هشت
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
پسوند/بَد-بُد/
در اوستایی paiti/paitiy/pati
در پهلوی:pat/
در فارسی امروزی:بَد/بُد
در گروه های ادبی مباحث مکفی در رواج یا مردگی این پسوند در زبان فارسی شد. به نظر می رسد عنوان "مرده" در مورد سازه های زبانی در زبانشناسی امروزه چندان علمی نخواهد بود،چرا که بسیاری از وندها و سازه هایی که روزگاری مرده محسوب بودند دوباره احیا شده اند. دقیق تر آن است که از عنوان «غیر فعال » (عنوانی که علاء الدین طباطبایی در "صرف زبان فارسی " برمی گزیند.)یا از عنوان «سازه های خفته زبان »سود جوییم؛به ویژه درباره پسوندها. برای نمونه روزگاری پسوندی مانند/ایک/ در فارسی، وندی به اصطلاح مرده به شمار می رفت. اما امروزه کسانی از زبانشناسان جوان و پیشقدم تر استاد شفیعی کدکنی کاری که انجام داده اند این بود که /ایک/ را از حالت مردگی مصطلح بیرون آورده ،دوباره در فارسی وارد چرخه زبان کرده اند.(ن.ک.: موسیقی شعر،ص سی و پنج) این در حالی است که استاد خانلری در تاریخ زبان فارسی ج3ص6 از آن با عنوان پسوند مرده نام برده که جز چند کلمه (تاریک- نزدیک- باریک ) کاربردی درفارسی نداشت؛ لکن در زبان های خویشاوند فرنگی فارسی این وند بسیار هم فعال است:استاتیک-سایکولوژیک-هیستوریک و...
اما وند مرده - اگر هم اصطلاح درستی باشد-باید به سازه ای گفته شود که دیگر به هیچ وجه از آن واژه سازی نمی شود ،مانند پیشوند" اَ" که امروزه خفته یا غیر فعال است و در گذشته در واژه ای مانند «امرداد» کاربرد داشت. لکن آنگونه که خواهیم دید وند /بد/ امروزه در واژه سازی زبان فارسی حضور دارد.
مقاله جدیدی خواندم از بهرنگ قاسمی زاده و سعید رحیمی در حوزه زبانشناسی رایانه ای که همین وند /بُد/ را در میان پسوندهای اشتقاقی در مقاله ای با نام : «بررسی قابلیت همنشینی وندهای غیر فعلی فارسی
با مقوله های مختلف واژگانی و کاربرد آن در پردازش رایانه ای زبان فارسی» طرح کرده بودند:ب+اسم=ارتشبد سپهبد
با مشاهده دیگر واژه های ساخته شده از این وند"بُد" ،دیگر به سهولت می توان قایل شد که پسوند یاد شده در فارسی از خفتگی بیدار شده و مانند هر وند دیگری به اشتقاق می پردازد.به عبارتی با از میان رفتن «پایه-واژه » های این وند چون مو(بد)-هیر(بد)، (آتر)بد. آذربد. ارگبد. اسپهبد. اندرزبد. باربد. بربد. جوربد. چتربد، دبیربد. (کتاب التاج جاحظ ص 173). درستبد (رئیس ضرابخانه ). دهوبد. دهیوبد. ری بد. سپهبد. فهلبد. کاروگ بد (گاروک بد) (رئیس کارگران سلطنتی و غیره )،کنابد. کهبد. کوه بد. گاهبد. گهبد (جهبد). مان بد (رئیس خانواده ). مغان اندرزبد. مؤبد. هربد. هزاربد. هوتخشبد (رئیس مهنه ). هیربد. (از یادداشتهای مؤلف ) وند "بَد" تحول واجی یافته و با صورت "بُد" در زبان فعال شده است.
فربد (شکوهمند) رامبد باربد کوه بد ارتشبد سپهبد دریابد از جمله واژه هایی هستند که با تحول واجی پسوند /بد/ در زبان فارسی واژه سازی می کند. حتا واژه کهنی چون «باربَد» در شم زبانی امروزه با ریخت «باربُد» واژه ی جدیدی است با همان پسوند. و شاید در آینده ای نزدیک دوباره در زبان فارسی شاهد واژه هایی چون : آوابُد-روان بُد -آگاه بد و ...باشیم.
با این تفاصیل می توان امروزه مدعی وندی بودن واژه «سپهبد» شد.
✍️: دکتر محمود علی اصغری
بیست و پنج خردادنود و هشت
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
تیرانا در شعر مهرداد اوستا
به یک معنی، حسبِ حال مهرداد اوستا و شرح اندیشه ها، دغدغه ها و دل مشغولی ثهای اوست. بخش هایی از کتاب که به شرح سوانح زندگانی موءلف می پردازد، بسیار خواندنی است. در لابه لای این صفحات می بینیم که فقر و تنگدستی در کنار عشق و شوری بی پایان به دانستن و بیشتر دانستن، چگونه کودکی به نام «محمدرضا رحمانی» را از کوران حوادثی عجیب و خواندنی می گذراند، جان او را صیقل می دهد و او را سرانجام به «مهرداد اوستا» تبدیل می کند.
زندگینامه اوستا، حدیث نفس او به تنهایی نیست، بلکه سرگذشت سرگشتگی ها، تکاپوها و افتادن ها و برخاستن های یک نسل از اهالی فرهنگ این سرزمین است؛ نسلی که از پس سال های جنگ جهانی بالید و در کوران حوادث روزگار، از جمله کشمکش های دوران ملی شدن نفت و پس از آن قد راست کرد.
این نسل، نزاعِ تاریخی سنّت و مدرنیته را با گوشت و پوست خویش لمس می کرد و می کوشید از رهگذر اندیشه ها و مکتب های گاه متناقض از مارکسیسم و ناسیونالیسم و ایسم های دیگر گرفته تا عرفان و تصوّف،روش زندگی کردن در دنیای امروز را بیاموزد و به روشناییِ فردا نقب بزند. اوستا خود برخی از این مکتب ها و شیوه ها را در دوره های مختلف زندگانی خویش آزمود و سرانجام روح او در کرانه های ایمان و معنویت آرام گرفت.
«تیرانا» در این کتاب، مخاطبی است آشنا که نویسنده سرگذشت دلِ مجروح خویش را با او باز می گوید. او یک شخصیت مبهم و أثیری است که در سراسر کتاب، در چهره های مختلف و گاه متضاد حضور می یابد و در جاهایی کسی نیست جز خودِ موءلف یا گوشه ای از سایه روشن های روح دردمند او.
هنگام مطالعه تیرانا، جادوی کلمات خیال انگیز و دانسته های فراوان نویسنده درباره ادبیات، فلسفه، تاریخ، اسطوره شناسی و... خواننده را به فضاهایی شگفت انگیز و متفاوت می برد. جریان سیّال تخیل و اندیشه اوستا، رودخانه ای است که تلاطم های آن، روح را به گرداب های ژرف احساسات متفاوت پرتاب می کند.
اوستا در بخش های مختلف کتاب، از بسیاری از نام آوران شعر و ادب و... از کسانی که با آنان به نحوی حشر و نشر داشته یاد می کند و این یاد کرد معمولا با داوری هایی همراه است. کلام او درباره ادیبان و شاعران معاصرش،به حکم بصیرتی که او در سخنوری و نقد ادبی داشت، قابل تأمل و اعتنا و در پاره ای موارد منحصر به فرد است.
اوستا در تیرانا ستایشگرِ بزرگ طبیعت و زیبایی های آن است. او دل آزرده از دود و دَم زندگانی امروز، آدم ها را به بازگشت به طبیعت می خواند. او بهترین درودهایش را نثار فرزندان طبیعت می کند؛ همانان که همچون چادرنشینان، شبانان و ماهی گیران و... با زبان طبیعت آشنا هستند و آن را درمی یابند. اوستا خود به زبان طبیعت سخن می گوید و از این روست که نظم و ترتیب متداول بر نوشته های او حاکم نیست:
«پس اگر می بینی که مرا در بیان احساس هیچ نظمی نیست، مرا با تو به همان زبانی سخن است که نگاه تو را با من... بدان زبان که نژاده ترین و زیباترین زبان هاست، به زبان آفرینش، زبان برآمدن خورشید به شبگیر و فرونشستن آن در امواج اقیانوس، زبان خاموش و گویای همه فرزندان طبیعت...».
از نکات قابل توجه در نثر تیرانا، ترکیب سازی های بدیعی است که محصول ذهن و زبان خلّاق اوستا و چیره دستی او در حوزه کلمات است. گزیده تیرانا را می توان نوعی «تهذیب» و «تحریر» و «تلخیص» دانست که در ادبیات گذشته ما سابقه فراوان دارد. باید اقرار کنم که فراهم آوردن گزیده ای منسجم از کتابی که ذاتا،به دلیل ویژگی سبکی خود نظم و ترتیب خاصی را برنمی تابد، کار آسانی نبوده است. صاحب این قلم ضمن حفظ ارتباطات درون متنی، تلاش کرده است زیباترین و عمیق ترین بخش های کتاب تیرانا را در متن برگزیده خود بیاورد و نمونه ای از نثر فاخر فارسی را فراروی خواننده قرار دهد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
به یک معنی، حسبِ حال مهرداد اوستا و شرح اندیشه ها، دغدغه ها و دل مشغولی ثهای اوست. بخش هایی از کتاب که به شرح سوانح زندگانی موءلف می پردازد، بسیار خواندنی است. در لابه لای این صفحات می بینیم که فقر و تنگدستی در کنار عشق و شوری بی پایان به دانستن و بیشتر دانستن، چگونه کودکی به نام «محمدرضا رحمانی» را از کوران حوادثی عجیب و خواندنی می گذراند، جان او را صیقل می دهد و او را سرانجام به «مهرداد اوستا» تبدیل می کند.
زندگینامه اوستا، حدیث نفس او به تنهایی نیست، بلکه سرگذشت سرگشتگی ها، تکاپوها و افتادن ها و برخاستن های یک نسل از اهالی فرهنگ این سرزمین است؛ نسلی که از پس سال های جنگ جهانی بالید و در کوران حوادث روزگار، از جمله کشمکش های دوران ملی شدن نفت و پس از آن قد راست کرد.
این نسل، نزاعِ تاریخی سنّت و مدرنیته را با گوشت و پوست خویش لمس می کرد و می کوشید از رهگذر اندیشه ها و مکتب های گاه متناقض از مارکسیسم و ناسیونالیسم و ایسم های دیگر گرفته تا عرفان و تصوّف،روش زندگی کردن در دنیای امروز را بیاموزد و به روشناییِ فردا نقب بزند. اوستا خود برخی از این مکتب ها و شیوه ها را در دوره های مختلف زندگانی خویش آزمود و سرانجام روح او در کرانه های ایمان و معنویت آرام گرفت.
«تیرانا» در این کتاب، مخاطبی است آشنا که نویسنده سرگذشت دلِ مجروح خویش را با او باز می گوید. او یک شخصیت مبهم و أثیری است که در سراسر کتاب، در چهره های مختلف و گاه متضاد حضور می یابد و در جاهایی کسی نیست جز خودِ موءلف یا گوشه ای از سایه روشن های روح دردمند او.
هنگام مطالعه تیرانا، جادوی کلمات خیال انگیز و دانسته های فراوان نویسنده درباره ادبیات، فلسفه، تاریخ، اسطوره شناسی و... خواننده را به فضاهایی شگفت انگیز و متفاوت می برد. جریان سیّال تخیل و اندیشه اوستا، رودخانه ای است که تلاطم های آن، روح را به گرداب های ژرف احساسات متفاوت پرتاب می کند.
اوستا در بخش های مختلف کتاب، از بسیاری از نام آوران شعر و ادب و... از کسانی که با آنان به نحوی حشر و نشر داشته یاد می کند و این یاد کرد معمولا با داوری هایی همراه است. کلام او درباره ادیبان و شاعران معاصرش،به حکم بصیرتی که او در سخنوری و نقد ادبی داشت، قابل تأمل و اعتنا و در پاره ای موارد منحصر به فرد است.
اوستا در تیرانا ستایشگرِ بزرگ طبیعت و زیبایی های آن است. او دل آزرده از دود و دَم زندگانی امروز، آدم ها را به بازگشت به طبیعت می خواند. او بهترین درودهایش را نثار فرزندان طبیعت می کند؛ همانان که همچون چادرنشینان، شبانان و ماهی گیران و... با زبان طبیعت آشنا هستند و آن را درمی یابند. اوستا خود به زبان طبیعت سخن می گوید و از این روست که نظم و ترتیب متداول بر نوشته های او حاکم نیست:
«پس اگر می بینی که مرا در بیان احساس هیچ نظمی نیست، مرا با تو به همان زبانی سخن است که نگاه تو را با من... بدان زبان که نژاده ترین و زیباترین زبان هاست، به زبان آفرینش، زبان برآمدن خورشید به شبگیر و فرونشستن آن در امواج اقیانوس، زبان خاموش و گویای همه فرزندان طبیعت...».
از نکات قابل توجه در نثر تیرانا، ترکیب سازی های بدیعی است که محصول ذهن و زبان خلّاق اوستا و چیره دستی او در حوزه کلمات است. گزیده تیرانا را می توان نوعی «تهذیب» و «تحریر» و «تلخیص» دانست که در ادبیات گذشته ما سابقه فراوان دارد. باید اقرار کنم که فراهم آوردن گزیده ای منسجم از کتابی که ذاتا،به دلیل ویژگی سبکی خود نظم و ترتیب خاصی را برنمی تابد، کار آسانی نبوده است. صاحب این قلم ضمن حفظ ارتباطات درون متنی، تلاش کرده است زیباترین و عمیق ترین بخش های کتاب تیرانا را در متن برگزیده خود بیاورد و نمونه ای از نثر فاخر فارسی را فراروی خواننده قرار دهد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
چند مورد از فرهنگ صحیح که موجب بهبود زندگی و روابط میشوند:
1 . اگر کسی به خانه شما آمد و چیزی آورد، در حد معمول تشکر کنید. سپس آنرا از دید او خارج کنید. ( گذاشتن آن در دید نوعی بی ارزش قلمداد کردن آن است )
2 .اگر به منزل کسی برای غذا رفتید، به طور معمول تعریف و تشکر کنید و از زیادهروی در تعریف و تشکر پرهیز نمایید.
3. برای افراد سالمند و چاق، لباس هدیه نبرید.
4. تا حد ممکن از دادن پول به عنوان هدیه، خودداری کنید. مگرآن که، ذات آن هدیه، بر اساس پول باشد .مانند؛ پاتختی عروسی.
5 به دیگران چه در جمع و چه خصوصی، موارد بیماری یا مشکلات جسمانی آنها را گوشزد نکنید. مثلاً: فلانی تو که چربی خون داری، چرا این خوراکی را میخوری، یا مگر نمیدانی این خوراکی برای تو خوب نیست.
6. از سرزده رفتن و بدون هماهنگی قبلی، به خانه دیگران، حتی نزدیکترین افراد خودداری کنید، بحث بر سر آمادگی برای پذیرایی نیست. بلکه ممکن است در حالت ناخوشایند روحی یا جسمی باشند.
7. موبایل ،همه جا با افراد است، هنگام تماس با دیگران از او نپرسید کجایی؟ مگر به همین منظور، تماس گرفته باشید.
8. اگر فردی حتی از اعضاء درجه یک خانواده، گوشی موبایل را جهت مشاهده یک مورد ،به شما داد، از برگ زدن صفحات موبایل او جداً خودداری فرمایید.
9. حریم شخصی دیگران را حتی اعضاء درجه یک خانواده؛ مثل همسر، خواهر و برادر و.... حتی کوچکتر، مثل فرزند را به شدت حفظ کنید و تحت هیچ شرایطی به خود اجازه شکستن آنرا ندهید، کمد شخصی، موبایل، جیب لباس، بسته بودن درب اتاق و... همه حریم شخصی و خصوصی افراد هستند که نباید ،شکسته شوند.
10.اگر فردی با شما،درد دل کرد، از گفتن بدبختی بیشتر خود و دیگران، برای تسکین وی هرگز استفاده نکنید. او را نصیحت نکنید. راهکار برای او تعیین نکنید. مشکلات او را بی ارزش یا کم اهمیت جلوه ندهید. فقط و فقط به حرفهایش گوش داده و با او همدردی نمایید.
11. چنانچه شخصی از اعضاء خانواده خودش نزد شما شکایت و درددل کرد، با او در گفتن ایرادات آن شخص شریک نشوید.
و کنجکاوی بیشتر نکنید. هرگونه تأیید یا تکذیب شما، بعد از رفع ناراحتی طرف مقابل، به عنوان یک رنجش یا حتی کینه در دلش خواهد ماند.
12. از دیگران سوالاتی مانند دلیل ازدواج نکردن، بچه دار نشدن، نخریدن اسباب خانه، ماشین و... نکنید.
13. همهی انسانها دوست دارند به شرایط بهتری در کار و زندگی برسند، نیازی نیست ما از آنها دلایل عدم تعویض وسایل،ماشین، خانه، موقعیت شغلی و... را بپرسیم.
14. هرگز افراد دیگر را پیام رسان جملات ناراحتی و دلخوری از دیگران، نکنید. مثلاً از فرزند یا خواهر یا برادر یا دوست و... نخواهید به دیگر افراد آشنا اعتراض یا ناراحتی شما را برسانند.
15. در جمع، از صحبت کردن طولانی با تلفن، خودداری فرمایید.
16. چنانچه قصد برگزاری مهمانی با حضور چند خانواده را دارید، حتماً هنگام دعوت کردن، سایر افراد را معرفی کنید.
17. هرگز و هرگز ، دو فرد یا خانواده را که در قهر و دعوا و بحث و جدل به سر میبرند. را برای آشتی دادن، به طور سرزده و بدون هماهنگی قبلی، وارد یک محیط نکنید.
18. قیمت هدیه و کادو رو هیچوقت سوال نکنید.
19. اگر هنگام صحبت با فردی، آن فرد از پاسخ دادن به سوال شما طفره رفت، یا خواهان تعویض گفتگو شد، اصرار بر رسیدن به جواب یا ادامه گفتگو نکنید.
20. از گفتن خاطرات گذشته که بار منفی دارند، مثل یادآوری لکنت زبان یا شب ادراری یا .خرابکاری و... فرد در کودکی او، شدیدا پرهیز نمایید.
و در پایان بدانیم که "حریم شخصی"هیچ فردی را نشکنیم و به این مورد خصوصی ، احترام بگذاریم.
ونتیجه این که؛
ما باید برای مرهم نهادن بر زخم های جانکاه بشریت، همدردی و همدلی ،تلاش و کوشش نماییم.
واگر نوش نیستیم، نیش نباشیم!
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
1 . اگر کسی به خانه شما آمد و چیزی آورد، در حد معمول تشکر کنید. سپس آنرا از دید او خارج کنید. ( گذاشتن آن در دید نوعی بی ارزش قلمداد کردن آن است )
2 .اگر به منزل کسی برای غذا رفتید، به طور معمول تعریف و تشکر کنید و از زیادهروی در تعریف و تشکر پرهیز نمایید.
3. برای افراد سالمند و چاق، لباس هدیه نبرید.
4. تا حد ممکن از دادن پول به عنوان هدیه، خودداری کنید. مگرآن که، ذات آن هدیه، بر اساس پول باشد .مانند؛ پاتختی عروسی.
5 به دیگران چه در جمع و چه خصوصی، موارد بیماری یا مشکلات جسمانی آنها را گوشزد نکنید. مثلاً: فلانی تو که چربی خون داری، چرا این خوراکی را میخوری، یا مگر نمیدانی این خوراکی برای تو خوب نیست.
6. از سرزده رفتن و بدون هماهنگی قبلی، به خانه دیگران، حتی نزدیکترین افراد خودداری کنید، بحث بر سر آمادگی برای پذیرایی نیست. بلکه ممکن است در حالت ناخوشایند روحی یا جسمی باشند.
7. موبایل ،همه جا با افراد است، هنگام تماس با دیگران از او نپرسید کجایی؟ مگر به همین منظور، تماس گرفته باشید.
8. اگر فردی حتی از اعضاء درجه یک خانواده، گوشی موبایل را جهت مشاهده یک مورد ،به شما داد، از برگ زدن صفحات موبایل او جداً خودداری فرمایید.
9. حریم شخصی دیگران را حتی اعضاء درجه یک خانواده؛ مثل همسر، خواهر و برادر و.... حتی کوچکتر، مثل فرزند را به شدت حفظ کنید و تحت هیچ شرایطی به خود اجازه شکستن آنرا ندهید، کمد شخصی، موبایل، جیب لباس، بسته بودن درب اتاق و... همه حریم شخصی و خصوصی افراد هستند که نباید ،شکسته شوند.
10.اگر فردی با شما،درد دل کرد، از گفتن بدبختی بیشتر خود و دیگران، برای تسکین وی هرگز استفاده نکنید. او را نصیحت نکنید. راهکار برای او تعیین نکنید. مشکلات او را بی ارزش یا کم اهمیت جلوه ندهید. فقط و فقط به حرفهایش گوش داده و با او همدردی نمایید.
11. چنانچه شخصی از اعضاء خانواده خودش نزد شما شکایت و درددل کرد، با او در گفتن ایرادات آن شخص شریک نشوید.
و کنجکاوی بیشتر نکنید. هرگونه تأیید یا تکذیب شما، بعد از رفع ناراحتی طرف مقابل، به عنوان یک رنجش یا حتی کینه در دلش خواهد ماند.
12. از دیگران سوالاتی مانند دلیل ازدواج نکردن، بچه دار نشدن، نخریدن اسباب خانه، ماشین و... نکنید.
13. همهی انسانها دوست دارند به شرایط بهتری در کار و زندگی برسند، نیازی نیست ما از آنها دلایل عدم تعویض وسایل،ماشین، خانه، موقعیت شغلی و... را بپرسیم.
14. هرگز افراد دیگر را پیام رسان جملات ناراحتی و دلخوری از دیگران، نکنید. مثلاً از فرزند یا خواهر یا برادر یا دوست و... نخواهید به دیگر افراد آشنا اعتراض یا ناراحتی شما را برسانند.
15. در جمع، از صحبت کردن طولانی با تلفن، خودداری فرمایید.
16. چنانچه قصد برگزاری مهمانی با حضور چند خانواده را دارید، حتماً هنگام دعوت کردن، سایر افراد را معرفی کنید.
17. هرگز و هرگز ، دو فرد یا خانواده را که در قهر و دعوا و بحث و جدل به سر میبرند. را برای آشتی دادن، به طور سرزده و بدون هماهنگی قبلی، وارد یک محیط نکنید.
18. قیمت هدیه و کادو رو هیچوقت سوال نکنید.
19. اگر هنگام صحبت با فردی، آن فرد از پاسخ دادن به سوال شما طفره رفت، یا خواهان تعویض گفتگو شد، اصرار بر رسیدن به جواب یا ادامه گفتگو نکنید.
20. از گفتن خاطرات گذشته که بار منفی دارند، مثل یادآوری لکنت زبان یا شب ادراری یا .خرابکاری و... فرد در کودکی او، شدیدا پرهیز نمایید.
و در پایان بدانیم که "حریم شخصی"هیچ فردی را نشکنیم و به این مورد خصوصی ، احترام بگذاریم.
ونتیجه این که؛
ما باید برای مرهم نهادن بر زخم های جانکاه بشریت، همدردی و همدلی ،تلاش و کوشش نماییم.
واگر نوش نیستیم، نیش نباشیم!
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
نکته ایی در باره کلمات هم خانواده در زبان های " فارسی " و " عربی "
آن چه که در کتاب های درسی با عنوان ( واژگان هم خانواده ) یاد می شود بیش تر ناظر بر واژه های عربی رایج در فارسی ست.
می دانیم که برای ساخت و ساز واژگان نو در زبان فارسی، علاوه بر ترکیب و سرواژه، عامل پیوند واژگانی ،عنصر اصلی ساخت واژه هاست.
مثلا در زبان فارسی با واژه ی ( کار ) به عنوان تکواژ پایه می توان با افزودن پیوندهای ( بی، گر، مند، نا و... ) واژه های جدید ساخت( بی کار،کارگر،کارمند،ناکار و...)
اما از آن جا که اساس کار واژه سازی در زبان عربی ، مبتنی بر اشتقاق است مثلا از پایه واژه ی ( علم ) بر اساس اشتقاق سازی واژه های علوم و معلوم و عالم و تعلیم و .... ساخته می شود،
بدیهی ست که نمی توان و نباید اصطلاح « هم خانواده» را برای این دو زبان، هم مفهوم و هم معنا دانست و این خطایی رایج است که به کتاب های درسی راه یافته است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
آن چه که در کتاب های درسی با عنوان ( واژگان هم خانواده ) یاد می شود بیش تر ناظر بر واژه های عربی رایج در فارسی ست.
می دانیم که برای ساخت و ساز واژگان نو در زبان فارسی، علاوه بر ترکیب و سرواژه، عامل پیوند واژگانی ،عنصر اصلی ساخت واژه هاست.
مثلا در زبان فارسی با واژه ی ( کار ) به عنوان تکواژ پایه می توان با افزودن پیوندهای ( بی، گر، مند، نا و... ) واژه های جدید ساخت( بی کار،کارگر،کارمند،ناکار و...)
اما از آن جا که اساس کار واژه سازی در زبان عربی ، مبتنی بر اشتقاق است مثلا از پایه واژه ی ( علم ) بر اساس اشتقاق سازی واژه های علوم و معلوم و عالم و تعلیم و .... ساخته می شود،
بدیهی ست که نمی توان و نباید اصطلاح « هم خانواده» را برای این دو زبان، هم مفهوم و هم معنا دانست و این خطایی رایج است که به کتاب های درسی راه یافته است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
انواع حروف در زبان فارسی
انواع « که »
1- حرف ربط
1- مطلق (وابستگی ) که مفهوم خاصی ندارد : آنان که رفتند . آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند ...
2- بیان علّت یا تعلیل : به معنی زیرا، چون و... : زبان درکش ای مرد بسیار دان که فردا قلم نیست بر بی زبان
2- حرف اضافه: به معنی «از» و معمولاً بعد از صفت برتر می آید : جُوی مشک، بهتر که یک توده گِل
3- ضمیر پرسشی : به معنی چه کسی؟ که گفتت برو دست رستم ببند ؟
4- ضمیر مبهم : در معنی کسی یا هرکسی : هر که آمد عمارتی نو ساخت * خبر از دوست ندارد که ز خود بی خبر است .
انواع « چه »
1- صفت پرسشی: قبل از اسم یا ضمیرمی آید: چه کسی راز مرا می داند؟ چه کتابی می خوانی ؟
2- ضمیر پرسشی: به تنهایی و به قصد پرسش می آید و می توان آن را جمع بست: او چه کرد آن جا که توآموختی؟
3- ضمیر تعجبی: برای بیان تعجّب می آید و می توان آن را جمع بست : این مُلک چه ها دید و چه کردند بدین خلق !
4- صفت تعجبی: قبل از اسم یا ضمیر و برای بیان تعجّب می آید: چه خیال ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی !
5- حرف ربط بیان علت یا تعلیل: به معنی زیرا، زیرا که ، به علت این که و … : چه، هر یکی را از این غذای دیگر است .
6- حرف ربط همپایگی: هرگاه دو بار درجمله به معنی « یا » بیاید : چه بخواهی چه نخواهی او می آید .
7- پسوند تصغیر : اگر درآخر اسم قرار گیرد و نشانه کوچکیِ کلمه قبل از خود باشد : زاغچه، باغچه و …
انواع « تا »
1- حرف ربط به معنی تا این که ، زیرا که، وقتی که ، که : بیا تا قدر یک دیگر بدانیم ؛ بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران
2- حرف اضافه نشان دهنده ی پایان زمان یا مکان و مسافت : چون که تا اقصای هندوستان رسید ؛ از این جا تا مدرسه راهی نیست.
3- صوت یا شبه جمله به معنی «هان» ، « مبادا » و معمولاً قبل از فعل منفی می آید: به روز نیک کسان گفت تا تو غم نخوری !
4- میان وند : بین دوکلمه می آید و کلمه ای با مفهوم جدید می سازد : دور تا دور ، سر تا پا و…نکته : اگر حرف «از» قبل از آن بیاید، «تا» به معنی حرف اضافه است : از سر تا پا …
5- ممیّز : به جای کلمات «شاخص» : می آید : دو تخته پتو > دو تا پتو ؛ دو فروند هواپیما > دوتا هواپیما و …
انواع «چو – چون»
1- حرف ربط به معنی وقتی که ، زیرا، چون که و ... : چو باز آمدم کشور آسوده دیدم ؛ چون نیک نظر کرد، پَرِ خویش بر او دید
2- حرف اضافه به معنی مانندِ، مثلِ، بسانِ و ... : چون شیر به خود سپر شکن باش ؛ چو فرهادم آتش به سر می دود
3- قید پرسشی به معنی چگونه :دوش چون بودی ؟ که شب چون بدی روز چون خاستی ز پیکار دل بر چه آراستی ؟
انواع « را »
1- نقش نمای مفعول :
این فصل را با من بخوان باقی فسانه است
این فصل را بسیار خواندم عاشقانه است
2-حرف اضافه در معانی:
1- به : پدر را گفتم از انسان، یکی سر بر نمی دارد
2- برای : این نصیحت ز جهان گذران ما را بس
3- از : حکیمی را پر سیدند ...
4- مخصوصِ : منت خدای را عزّ و جلّ ...
5- قسم به : دل می رود ز دستم صاحبدلان خدا را
3- فک اضافه : نشانه ی جدایی بین مضاف و مضافٌ الیه است : فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم > سقف فلک را بشکافیم
انواع « ان »
1- پسوند جمع : گاوان و خران بار بردار * بِه زآدمیان مردم آزار
2- پسوند صفت حالیه : نگران با من اِستاده سحر؛ شادان همی رفت
3- پسوند زمان : بامدادان که خاطر بازآمدن بر رای ماندن چیره شد ...
4- پسوند مکان : دیلمان ؛ گیلان، ریگان و ...
5- پسوند اسم مصدر: حنابندان ؛ یخ بندان و ...
6- پسوند نسبت : جانان ؛ بابکان ؛ قبادان و ...
7- پسوند شباهت : کوهان
8- پسوند صفت فاعلی : گریان ، روان ؛ جویان و ...
"انواع ک در زبان فارسی"
1- ک تصغیر: بیان کوچکی ظاهری : مثال : اتاقک – شهرک – سَرک – چشمک
2- ک تحقیر : بیان کوچکی باطنی : مردک – زنک
3- ک تحبیب : پسرک – دخترک
4- ک ترحم : غلامک – حیوانک
5- ک تشبیه : عروسک – پفک – شاپرک – کرمک
6- ک همراهی : سنگک – باد بادک – لیسک
7- ک تعظیم : حسنک وزیر
8- ک نسبی : زردک – سفیدک – سیاهک – سرخک
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
انواع « که »
1- حرف ربط
1- مطلق (وابستگی ) که مفهوم خاصی ندارد : آنان که رفتند . آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند ...
2- بیان علّت یا تعلیل : به معنی زیرا، چون و... : زبان درکش ای مرد بسیار دان که فردا قلم نیست بر بی زبان
2- حرف اضافه: به معنی «از» و معمولاً بعد از صفت برتر می آید : جُوی مشک، بهتر که یک توده گِل
3- ضمیر پرسشی : به معنی چه کسی؟ که گفتت برو دست رستم ببند ؟
4- ضمیر مبهم : در معنی کسی یا هرکسی : هر که آمد عمارتی نو ساخت * خبر از دوست ندارد که ز خود بی خبر است .
انواع « چه »
1- صفت پرسشی: قبل از اسم یا ضمیرمی آید: چه کسی راز مرا می داند؟ چه کتابی می خوانی ؟
2- ضمیر پرسشی: به تنهایی و به قصد پرسش می آید و می توان آن را جمع بست: او چه کرد آن جا که توآموختی؟
3- ضمیر تعجبی: برای بیان تعجّب می آید و می توان آن را جمع بست : این مُلک چه ها دید و چه کردند بدین خلق !
4- صفت تعجبی: قبل از اسم یا ضمیر و برای بیان تعجّب می آید: چه خیال ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی !
5- حرف ربط بیان علت یا تعلیل: به معنی زیرا، زیرا که ، به علت این که و … : چه، هر یکی را از این غذای دیگر است .
6- حرف ربط همپایگی: هرگاه دو بار درجمله به معنی « یا » بیاید : چه بخواهی چه نخواهی او می آید .
7- پسوند تصغیر : اگر درآخر اسم قرار گیرد و نشانه کوچکیِ کلمه قبل از خود باشد : زاغچه، باغچه و …
انواع « تا »
1- حرف ربط به معنی تا این که ، زیرا که، وقتی که ، که : بیا تا قدر یک دیگر بدانیم ؛ بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران
2- حرف اضافه نشان دهنده ی پایان زمان یا مکان و مسافت : چون که تا اقصای هندوستان رسید ؛ از این جا تا مدرسه راهی نیست.
3- صوت یا شبه جمله به معنی «هان» ، « مبادا » و معمولاً قبل از فعل منفی می آید: به روز نیک کسان گفت تا تو غم نخوری !
4- میان وند : بین دوکلمه می آید و کلمه ای با مفهوم جدید می سازد : دور تا دور ، سر تا پا و…نکته : اگر حرف «از» قبل از آن بیاید، «تا» به معنی حرف اضافه است : از سر تا پا …
5- ممیّز : به جای کلمات «شاخص» : می آید : دو تخته پتو > دو تا پتو ؛ دو فروند هواپیما > دوتا هواپیما و …
انواع «چو – چون»
1- حرف ربط به معنی وقتی که ، زیرا، چون که و ... : چو باز آمدم کشور آسوده دیدم ؛ چون نیک نظر کرد، پَرِ خویش بر او دید
2- حرف اضافه به معنی مانندِ، مثلِ، بسانِ و ... : چون شیر به خود سپر شکن باش ؛ چو فرهادم آتش به سر می دود
3- قید پرسشی به معنی چگونه :دوش چون بودی ؟ که شب چون بدی روز چون خاستی ز پیکار دل بر چه آراستی ؟
انواع « را »
1- نقش نمای مفعول :
این فصل را با من بخوان باقی فسانه است
این فصل را بسیار خواندم عاشقانه است
2-حرف اضافه در معانی:
1- به : پدر را گفتم از انسان، یکی سر بر نمی دارد
2- برای : این نصیحت ز جهان گذران ما را بس
3- از : حکیمی را پر سیدند ...
4- مخصوصِ : منت خدای را عزّ و جلّ ...
5- قسم به : دل می رود ز دستم صاحبدلان خدا را
3- فک اضافه : نشانه ی جدایی بین مضاف و مضافٌ الیه است : فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم > سقف فلک را بشکافیم
انواع « ان »
1- پسوند جمع : گاوان و خران بار بردار * بِه زآدمیان مردم آزار
2- پسوند صفت حالیه : نگران با من اِستاده سحر؛ شادان همی رفت
3- پسوند زمان : بامدادان که خاطر بازآمدن بر رای ماندن چیره شد ...
4- پسوند مکان : دیلمان ؛ گیلان، ریگان و ...
5- پسوند اسم مصدر: حنابندان ؛ یخ بندان و ...
6- پسوند نسبت : جانان ؛ بابکان ؛ قبادان و ...
7- پسوند شباهت : کوهان
8- پسوند صفت فاعلی : گریان ، روان ؛ جویان و ...
"انواع ک در زبان فارسی"
1- ک تصغیر: بیان کوچکی ظاهری : مثال : اتاقک – شهرک – سَرک – چشمک
2- ک تحقیر : بیان کوچکی باطنی : مردک – زنک
3- ک تحبیب : پسرک – دخترک
4- ک ترحم : غلامک – حیوانک
5- ک تشبیه : عروسک – پفک – شاپرک – کرمک
6- ک همراهی : سنگک – باد بادک – لیسک
7- ک تعظیم : حسنک وزیر
8- ک نسبی : زردک – سفیدک – سیاهک – سرخک
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
ترکیب پسوندهای #گذار و #گزار با کلمات مختلف
ترکیب پسوندهای #گذار و #گزار با کلمات مختلف دردسرزا است. گاهی خدمتگزار را خدمتگذار می نویسیم. حتی ادیبان و نویسندگان هم گاهی دچار این اشتباه می شوند. چه قاعده ای را برای درست نوشتن ترکیب کلمات مختلف با پسوند گزار و گذار به کار ببریم تا دچار اشتباه نویسی نشویم؟
اگر منظورتان قرار دادن یک شی فیزیکی یا مجازی و یا وضع کردن و یا تأسیس کردن بود باید آن را با ذال نوشت، مثل:
قانونگذار: کسی که قانون وضع می کند.
بنیانگذار: کسی که تأسیس می کند؛ مؤسس
بدعتگذار: کسی که بدعتی را وضع و ایجاد می کند
بنابراین بدعتگزار، قانونگزار و بنیانگزار نادرست است.
معنی گذار در معانی زیر درست است:
قرار دادن
تأسیس و ایجاد کردن
وضع کردن
به نظر می رسد بهتر باشد معنی های مختلف گزاردن را حفظ نکنید و صرفاً به این نکته توجه کنید که اگر کلمه مورد نظر هیچ کدام از معانی بالا یعنی قرار دادن، وضع کردن، تأسیس کردن و ایجاد کردن را نداشت آن را با «ز» بنویسید نهن «ذ». اما با وجود این معانی «گزاردن» را هم برای شما می نویسیم.
گزاردن معمولاً در یکی از معانی زیر با کلمات مختلف ترکیب می شود:
به جا آوردن و ادا کردن
خرج کردن
اجرا کردن و انجام دادن
شرح دادن، تعبیر و ترجمه کردن
و اما کلماتی که با این معانی مورد استفاده قرار می گیرند:
نمازگزار، خدمتگزار، خوابگزار، حجگزار، خبرگزاری، کارگزار و سپاسگزار درست است.
نمازگذار، خدمتگذار، خوابگذار، حجگذار، خبرگذاری، کارگذار و سپاسگذار نادرست است.
حالا خراجگزار درست است یا خراجگذار؟
اگر منظور کسی است خراج را ادا می کند یا به قولی مالیات می دهد باید نوشت خراجگزار. اما کسی که خراج یا مالیات را وضع می کند می شود خراجگذار!
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
ترکیب پسوندهای #گذار و #گزار با کلمات مختلف دردسرزا است. گاهی خدمتگزار را خدمتگذار می نویسیم. حتی ادیبان و نویسندگان هم گاهی دچار این اشتباه می شوند. چه قاعده ای را برای درست نوشتن ترکیب کلمات مختلف با پسوند گزار و گذار به کار ببریم تا دچار اشتباه نویسی نشویم؟
اگر منظورتان قرار دادن یک شی فیزیکی یا مجازی و یا وضع کردن و یا تأسیس کردن بود باید آن را با ذال نوشت، مثل:
قانونگذار: کسی که قانون وضع می کند.
بنیانگذار: کسی که تأسیس می کند؛ مؤسس
بدعتگذار: کسی که بدعتی را وضع و ایجاد می کند
بنابراین بدعتگزار، قانونگزار و بنیانگزار نادرست است.
معنی گذار در معانی زیر درست است:
قرار دادن
تأسیس و ایجاد کردن
وضع کردن
به نظر می رسد بهتر باشد معنی های مختلف گزاردن را حفظ نکنید و صرفاً به این نکته توجه کنید که اگر کلمه مورد نظر هیچ کدام از معانی بالا یعنی قرار دادن، وضع کردن، تأسیس کردن و ایجاد کردن را نداشت آن را با «ز» بنویسید نهن «ذ». اما با وجود این معانی «گزاردن» را هم برای شما می نویسیم.
گزاردن معمولاً در یکی از معانی زیر با کلمات مختلف ترکیب می شود:
به جا آوردن و ادا کردن
خرج کردن
اجرا کردن و انجام دادن
شرح دادن، تعبیر و ترجمه کردن
و اما کلماتی که با این معانی مورد استفاده قرار می گیرند:
نمازگزار، خدمتگزار، خوابگزار، حجگزار، خبرگزاری، کارگزار و سپاسگزار درست است.
نمازگذار، خدمتگذار، خوابگذار، حجگذار، خبرگذاری، کارگذار و سپاسگذار نادرست است.
حالا خراجگزار درست است یا خراجگذار؟
اگر منظور کسی است خراج را ادا می کند یا به قولی مالیات می دهد باید نوشت خراجگزار. اما کسی که خراج یا مالیات را وضع می کند می شود خراجگذار!
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
⭐️7 روش برای سریع حفظ کردن درس
🚩1-بدونید که چه زمانی باید به شکل سریع مرور کنید.ز
برای این که یه دید کلی از مطلب به دست بیاریم می تونیم از روش نگاه اجمالی و سریع استفاده کنیم. این روش برای اسکن سریع مطالب یه روزنامه برای پیدا کردن مطالب جالب در اون، یا برای پیدا کردن نکات مهم یه مطلب درسی برای شب امتحان مفیده. و البته جایگزین مناسبی برای مطالعه ی کامل نیست
🚩۲-سر تیتر ها و عنوان ها رو بخونید.
برای شروع تیترها و سرتیتر ها که معمولا بزرگ تر نوشته میشن رو بخونید. توی مجله ها و نشریات خبری به جدول ها و نمودار ها هم نگاهی بندازید
🚩۳-اول و آخر هر پاراگراف رو بخونید.
کتاب ها معمولا پاراگراف هایی دارن که اول اونا با معرفی مبحث شروع میشه و بعدش با توضیحات مربوطه ادامه پیدا می کنه. برای برخی دیگه از کتاب ها می تونید پاراگراف اول و پاراگراف آخر هر مبحث رو بخونید.
اگه یه آشنایی نسبی با موضوع داشته باشید می تونید سریع اونو بخونید، اما سعی نکنین تا جای ممکن با بیشترین سرعتتون بخونیدش. درسته که با تندخوانی وقت زیادی رو صرفه جویی می کنید اما ممکنه بخش های زیادی از مطلب رو اصلا نفهمید
🚩۴-دور کلمات مهم خط بکشید.
اگه در عین حال که تندخوانی می کنین بخواید یه کمی هم یاد بگیرید، چشم هاتونو به سرعت روی خطوط جا به جا کنید و وقتی که یه دید کلی از مطلب به دست آوردید کلمات و عبارات مهم رو از توش در بیارید و دورش خط بکشید. این کلمات شامل موارد زیر میشه:
کلماتی که چندین بار تکرار شدن
کلماتی که در بر گیرنده مفهوم اصلی مطلب هستن که معمولا توی تیتر هم دیده میشن
اسامی خاص
کلماتی که خودشون برجسته یا ایتالیک نوشته شدن یا زیرش خط کشیده شده
کلماتی که خودتون مفهومش رو درک نکردین.
🚩۵-عکس ها و نمودار ها رو بررسی کنید.
این کار اطلاعات زیادی رو بدون این که وقت زیادی صرف کنید در اختیارتون می ذاره. یک یا دو دقیقه وقت بذارید تا مطمئن شید کامل اونا رو یاد گرفتید
🚩۶-اگه موقع خوندن گیج شدید یا تمرکزتون رو از دست دادید،یا سیر و توالی مطالب رو از دست دادید، دوباره جمله ی اول پاراگراف رو بخونید.
اولین یا دومین جمله های پاراگراف موضوع اصلی متن رو براتون مشخص می کنه.
🚩۷-با استفاده از عباراتی که قبلا دورشون خط کشیدید، درس بخونید.
برگردید و یه نگاهی به کلمات مشخص شده بندازید، آیا مفهومی کلی از مطلب به دست می آرید؟ اگه گیج شدید و چیزی نفهمیدید به کلمات و عبارات اطراف کلمات مشخص شده رجوع کنید. کلمات بیشتری رو هم دورشون خط بکشید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🚩1-بدونید که چه زمانی باید به شکل سریع مرور کنید.ز
برای این که یه دید کلی از مطلب به دست بیاریم می تونیم از روش نگاه اجمالی و سریع استفاده کنیم. این روش برای اسکن سریع مطالب یه روزنامه برای پیدا کردن مطالب جالب در اون، یا برای پیدا کردن نکات مهم یه مطلب درسی برای شب امتحان مفیده. و البته جایگزین مناسبی برای مطالعه ی کامل نیست
🚩۲-سر تیتر ها و عنوان ها رو بخونید.
برای شروع تیترها و سرتیتر ها که معمولا بزرگ تر نوشته میشن رو بخونید. توی مجله ها و نشریات خبری به جدول ها و نمودار ها هم نگاهی بندازید
🚩۳-اول و آخر هر پاراگراف رو بخونید.
کتاب ها معمولا پاراگراف هایی دارن که اول اونا با معرفی مبحث شروع میشه و بعدش با توضیحات مربوطه ادامه پیدا می کنه. برای برخی دیگه از کتاب ها می تونید پاراگراف اول و پاراگراف آخر هر مبحث رو بخونید.
اگه یه آشنایی نسبی با موضوع داشته باشید می تونید سریع اونو بخونید، اما سعی نکنین تا جای ممکن با بیشترین سرعتتون بخونیدش. درسته که با تندخوانی وقت زیادی رو صرفه جویی می کنید اما ممکنه بخش های زیادی از مطلب رو اصلا نفهمید
🚩۴-دور کلمات مهم خط بکشید.
اگه در عین حال که تندخوانی می کنین بخواید یه کمی هم یاد بگیرید، چشم هاتونو به سرعت روی خطوط جا به جا کنید و وقتی که یه دید کلی از مطلب به دست آوردید کلمات و عبارات مهم رو از توش در بیارید و دورش خط بکشید. این کلمات شامل موارد زیر میشه:
کلماتی که چندین بار تکرار شدن
کلماتی که در بر گیرنده مفهوم اصلی مطلب هستن که معمولا توی تیتر هم دیده میشن
اسامی خاص
کلماتی که خودشون برجسته یا ایتالیک نوشته شدن یا زیرش خط کشیده شده
کلماتی که خودتون مفهومش رو درک نکردین.
🚩۵-عکس ها و نمودار ها رو بررسی کنید.
این کار اطلاعات زیادی رو بدون این که وقت زیادی صرف کنید در اختیارتون می ذاره. یک یا دو دقیقه وقت بذارید تا مطمئن شید کامل اونا رو یاد گرفتید
🚩۶-اگه موقع خوندن گیج شدید یا تمرکزتون رو از دست دادید،یا سیر و توالی مطالب رو از دست دادید، دوباره جمله ی اول پاراگراف رو بخونید.
اولین یا دومین جمله های پاراگراف موضوع اصلی متن رو براتون مشخص می کنه.
🚩۷-با استفاده از عباراتی که قبلا دورشون خط کشیدید، درس بخونید.
برگردید و یه نگاهی به کلمات مشخص شده بندازید، آیا مفهومی کلی از مطلب به دست می آرید؟ اگه گیج شدید و چیزی نفهمیدید به کلمات و عبارات اطراف کلمات مشخص شده رجوع کنید. کلمات بیشتری رو هم دورشون خط بکشید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
چرا درس ها را فراموش می کنیم؟!
۱۲ روش اصولی و استاندارد بین المللی برای رهایی از فراموشی
سعی کن بین اطلاعات یاد گرفته شده و مطالب قبلی در ذهنت ارتباط برقرار کنی تا فراموشی آنها کمتر شود.
فرآیند درس خواندن شامل چند بخش اصلی است و مطالعه به تنهایی نمی تواند به یادگیری کامل و به خاطر آوردن مطالب منجر شود. در این نوشته ابتدا به گام های اساسی مطالعه و سپس به چند روش برای مبارزه با فراموشی مطالب اشاره می کنیم.
به پیش نیاز منابعی که می خوانی توجه کن
اگر مطالب پیش زمینه اصلی را یاد نگرفته باشی حتی اگر مطالب جدید را حفظ کنی باز هم احتمال فراموشی مطلب وجود دارد
مثلا در درس عربی تا صرف فعل را یاد نگرفته باشی، نمی توانی فعل ماضی و مضارع بسازی .پس قبل از یادگیری درس حتما سعی کن ضعف خود را در مطالب قبلی مرتبط از بین ببری.
قبل از ورود به کلاس و شروع درس، حتما به پیش خوانی درس جدید اقدام کن تا با پیش زمینه فکری با درس جدید رو به رو شوی.
سعی کن مطالب درسی را سر کلاس یاد بگیری
در کلاس حضور فعال داشته باش.سوال بپرس و تا درس را نفهمیده ای از کلاس خارج نشو.
تمرین زیاد حل کن
تمرین باعث پر شدن شکاف های اطلاعاتی در مغزت خواهد شد .
کلید رفع فراموشی:
مرور مطالب کلید رفع فراموشی است
هر شب در برنامه درسی خود مطالب را مرور کن.
سعی کن بین اطلاعات یاد گرفته شده و مطالب قبلی در ذهنت ارتباط برقرار کنی تا فراموشی آنها کمتر شود.
مطالب یاد گرفته شده را دوباره در نقش معلم تدریس کن
این تدریس می تواند برای یک دوست یا شاگردان فرضی باشد.
سعی کن در زمان یادگیری مطلب تمرکز کامل داشته باشی و عوامل مخل تمرکز را به حداقل برسانی .
خلاصه برداری و یادداشت برداری حین مطالعه به رفع فراموشی کمک می کند .
تحقیقات نشان داده است روش سوال گذاری در ابتدای مطالعه نیز به یاد آوری مطلب کمک خواهد کرد
اضطراب، عجله و شتاب در یادگیری مطلب باعث فراموشی آن ها می شود
همچنین به یاد داشته باش که اگر مطلبی را یاد گرفتی، یک روز بعد، ۱۰ روز بعد، یک ماه بعد و ۴ماه بعد باید آن را مرور کنی، تا آن مطلب یک سال در حافظه ات تثبیت شود.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
۱۲ روش اصولی و استاندارد بین المللی برای رهایی از فراموشی
سعی کن بین اطلاعات یاد گرفته شده و مطالب قبلی در ذهنت ارتباط برقرار کنی تا فراموشی آنها کمتر شود.
فرآیند درس خواندن شامل چند بخش اصلی است و مطالعه به تنهایی نمی تواند به یادگیری کامل و به خاطر آوردن مطالب منجر شود. در این نوشته ابتدا به گام های اساسی مطالعه و سپس به چند روش برای مبارزه با فراموشی مطالب اشاره می کنیم.
به پیش نیاز منابعی که می خوانی توجه کن
اگر مطالب پیش زمینه اصلی را یاد نگرفته باشی حتی اگر مطالب جدید را حفظ کنی باز هم احتمال فراموشی مطلب وجود دارد
مثلا در درس عربی تا صرف فعل را یاد نگرفته باشی، نمی توانی فعل ماضی و مضارع بسازی .پس قبل از یادگیری درس حتما سعی کن ضعف خود را در مطالب قبلی مرتبط از بین ببری.
قبل از ورود به کلاس و شروع درس، حتما به پیش خوانی درس جدید اقدام کن تا با پیش زمینه فکری با درس جدید رو به رو شوی.
سعی کن مطالب درسی را سر کلاس یاد بگیری
در کلاس حضور فعال داشته باش.سوال بپرس و تا درس را نفهمیده ای از کلاس خارج نشو.
تمرین زیاد حل کن
تمرین باعث پر شدن شکاف های اطلاعاتی در مغزت خواهد شد .
کلید رفع فراموشی:
مرور مطالب کلید رفع فراموشی است
هر شب در برنامه درسی خود مطالب را مرور کن.
سعی کن بین اطلاعات یاد گرفته شده و مطالب قبلی در ذهنت ارتباط برقرار کنی تا فراموشی آنها کمتر شود.
مطالب یاد گرفته شده را دوباره در نقش معلم تدریس کن
این تدریس می تواند برای یک دوست یا شاگردان فرضی باشد.
سعی کن در زمان یادگیری مطلب تمرکز کامل داشته باشی و عوامل مخل تمرکز را به حداقل برسانی .
خلاصه برداری و یادداشت برداری حین مطالعه به رفع فراموشی کمک می کند .
تحقیقات نشان داده است روش سوال گذاری در ابتدای مطالعه نیز به یاد آوری مطلب کمک خواهد کرد
اضطراب، عجله و شتاب در یادگیری مطلب باعث فراموشی آن ها می شود
همچنین به یاد داشته باش که اگر مطلبی را یاد گرفتی، یک روز بعد، ۱۰ روز بعد، یک ماه بعد و ۴ماه بعد باید آن را مرور کنی، تا آن مطلب یک سال در حافظه ات تثبیت شود.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
سبک های شعر فارسی
لغت « سبک » در اصل ؛ یعنی ، قالب ریزی فلزات و ریخته گری . کسی که فلزی را قالب ریزی می کند .
اصل فلز را – که موجود است – بر می دارد و به شکل خاصی در می آورد و برای فروش عرضه می کند .
قطعه ی طلا یا نقره ی قالب ریزی شده را به همین دلیل ، « سبیکه » نامیده اند .کار شاعر هم در کاربرد لغات و بیان مقصود ، تقریبا همین گونه است ، زیرا شاعر لغات را – که در زبان وجود دارد – بر می دارد، نحوه تلفیق و بیان مطلب در شعر هر شاعر، ویژگی خاصی دارد که همان ، سبک یا روش کار او است بنابراین،
سبک هر شاعر ؛ یعنی، شیوه ای که وی برای بیان مطالب خود به کار می برد . چون شعر فارسی بعد از اسلام تا کنون ، از جهت شیوه ی بیان ، تغییراتی داشته است ، شکلهای خاص بیان در شعر فارسی را
( سبک های آن را) به چند نوع تقسیم کرده اند.
-سبک خراسانی یا ترکستانی:
پس از اسلام ، نخستین شعرهایی که به زبان فارسی باقی مانده ، از منطقه ی خراسان قدیم است . خراسان قدیم
محدوده ای بسیار گسترده تر خراسان امروزی داشته است ؛ از شمال به رود جیحون ، از جنوب به سیستان و از مشرق تا حدود چین گسترش داشته است .به همین جهت ، سبک نخستین شعرهای زبان فارسی دری را ، سبک خراسانی نامیده اند ، اما چون مدت ها مرکز حکومت سامانیان ( بخارا ) در آن سوی رود جیحون (= ماوراء النهر ) قرار داشت و آن منطقه را ترکستان می نامیدند، به جای سبک خراسانی ، سبک ترکستانی ،هم به کار برده می شود .
ویژگی های سبک خراسانی:
1- کلمات عربی بسیار کم دارد و اگر باشد ، آسان است .
2- لغات فارسی آن گاهی شکل کهنه و حتی لهجه ای دارد مانند آبا ( = با ) یا نیلوفل (= نیلوفر )
3- تشبیهات و استعارات آن ساده است و می توان آن را در نظر مجسم کرد مانند استعاره ی « سینه زاغ پران» به جای « شب » در شعر فردوسی :
چو خورشید رخشان بگسترد پر
سیه زاغ پران فرو برد ، سر »
4- مهمترین قالب شعر در این سبک ، قصیده بود.
5- از نیمه ی قرن سوم تا آخر قرن پنجم رواج کامل داشت .
- سبک عراقی:
از قرن ششم کم کم شعر فارسی در صفحات مغرب ایران گسترش یافت و در منطقه ی عراق عجم ؛ یعنی ، تقریبا در منطقه ی بین ری، اصفهان و همدان ، سبکی تازه یافت که بعضی از شعرای خراسان مانند انوری و سید حسن غزنوی در آن پیشقدم شده بودند. به همین دلیل ، سبک شعر این دوره را عراقی نامیده اند ؛ اگر چه بعدا به وسیله ی نظامی گنجوی و خاقانی شروانی در شمال غربی ایران هم گسترش یافت و با سعدی و حافظ به کمال رسید.
ویژگی های مهم شعر سبک عراقی:
1- لغات فارسی ، شکلی ادبی یافت و از شکل کهن و لهجه ای بیرون آمد.
2- با لغات عربی بسیار مخلوط شد که اغلب دشوار هم بود .
3- تشبیهات آن دشوار بود و به علاوه ، اغلب صنایع شعری را در خود داشت.
4- مهمترین قالب شعری غزل بود.
5-از قرن 6 تا آخر نهم ادامه یافت و از آن پس هم به کلی از میان نرفت ، چنان که محتشم کاشانی ، شاعر قرن 10 به سبک عراقی شعر می گفت .
- سبک هندی یا اصفهانی:
در اواخر قرن نهم با روی کار آمدن حکومت صفوی و مهاجرت بعضی از شاعران به هند ، روش تازه ای در شعر به وجود آمد که آن را سبک هندی نامیده اند ، اما چون به زودی در اصفهان ، شاعران ماهری چون صائب تبریزی پیدا شدند و اصفهان مرکز این سبک شد ، آن را سبک اصفهانی هم نامیده اند . صائب تبریزی یکی از برجسته ترین شاعران سبک هندی است ( قرن 11)؛ عرفی شیرازی ( قرن 10) و کلیم کاشانی ( قرن 11)؛ نیز از سرایندگان معروف این سبک هستند .
ویژگی های مهم سبک هندی:
1- لغات فارسی مانند سبک عراقی، شکل ادبی دارد و از صورت کهنه ی سبک خراسانی خارج شده است .
2- لغات عربی بسیار دارد ، اما معمولا ساده است.
3- تشبیهات ، تخیلات مضامین آن باریک و ظریف و گاهی دور از ذهن است .
4- مهمترین نوع شعر در سبک هندی ، غزل است.
5- دوران شکوفایی آن، قرن 10 و 11 بود.
-دوره ی بازگشت ادبی :
از قرن دوازدهم چهار تن از شاعران مهم آن روزگار ، هاتف ، عاشق ، مشتاق و شعله ، سبک هندی را رها کردند و دوباره به روش سبکهای قدیم بازگشتند ؛ به همین جهت این دوره را دوره ی بازگشت ادبی می نامند . اینان در سرودن قصیده ، از سبک خراسانی تقلید کردند و در سرودن غزل، از سبک عراقی .در واقع در سرودن این دو شعر به بهترین شکل آن توجه کردند که به ترتیب در سبک خراسانی و عراقی بود . در سایر اشعار هم تقلید به این دو سبک دیده می شود .این روش هنوز هم در شعر سنتی فارسی معمول است . در قرن سیزدهم سروش اصفهانی ، قاآنی ، فروغ بسطامی و محمود خان صبا ، دنباله ی کار هاتف و یارانش را ادامه دادند که هنوز ادامه دارد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
لغت « سبک » در اصل ؛ یعنی ، قالب ریزی فلزات و ریخته گری . کسی که فلزی را قالب ریزی می کند .
اصل فلز را – که موجود است – بر می دارد و به شکل خاصی در می آورد و برای فروش عرضه می کند .
قطعه ی طلا یا نقره ی قالب ریزی شده را به همین دلیل ، « سبیکه » نامیده اند .کار شاعر هم در کاربرد لغات و بیان مقصود ، تقریبا همین گونه است ، زیرا شاعر لغات را – که در زبان وجود دارد – بر می دارد، نحوه تلفیق و بیان مطلب در شعر هر شاعر، ویژگی خاصی دارد که همان ، سبک یا روش کار او است بنابراین،
سبک هر شاعر ؛ یعنی، شیوه ای که وی برای بیان مطالب خود به کار می برد . چون شعر فارسی بعد از اسلام تا کنون ، از جهت شیوه ی بیان ، تغییراتی داشته است ، شکلهای خاص بیان در شعر فارسی را
( سبک های آن را) به چند نوع تقسیم کرده اند.
-سبک خراسانی یا ترکستانی:
پس از اسلام ، نخستین شعرهایی که به زبان فارسی باقی مانده ، از منطقه ی خراسان قدیم است . خراسان قدیم
محدوده ای بسیار گسترده تر خراسان امروزی داشته است ؛ از شمال به رود جیحون ، از جنوب به سیستان و از مشرق تا حدود چین گسترش داشته است .به همین جهت ، سبک نخستین شعرهای زبان فارسی دری را ، سبک خراسانی نامیده اند ، اما چون مدت ها مرکز حکومت سامانیان ( بخارا ) در آن سوی رود جیحون (= ماوراء النهر ) قرار داشت و آن منطقه را ترکستان می نامیدند، به جای سبک خراسانی ، سبک ترکستانی ،هم به کار برده می شود .
ویژگی های سبک خراسانی:
1- کلمات عربی بسیار کم دارد و اگر باشد ، آسان است .
2- لغات فارسی آن گاهی شکل کهنه و حتی لهجه ای دارد مانند آبا ( = با ) یا نیلوفل (= نیلوفر )
3- تشبیهات و استعارات آن ساده است و می توان آن را در نظر مجسم کرد مانند استعاره ی « سینه زاغ پران» به جای « شب » در شعر فردوسی :
چو خورشید رخشان بگسترد پر
سیه زاغ پران فرو برد ، سر »
4- مهمترین قالب شعر در این سبک ، قصیده بود.
5- از نیمه ی قرن سوم تا آخر قرن پنجم رواج کامل داشت .
- سبک عراقی:
از قرن ششم کم کم شعر فارسی در صفحات مغرب ایران گسترش یافت و در منطقه ی عراق عجم ؛ یعنی ، تقریبا در منطقه ی بین ری، اصفهان و همدان ، سبکی تازه یافت که بعضی از شعرای خراسان مانند انوری و سید حسن غزنوی در آن پیشقدم شده بودند. به همین دلیل ، سبک شعر این دوره را عراقی نامیده اند ؛ اگر چه بعدا به وسیله ی نظامی گنجوی و خاقانی شروانی در شمال غربی ایران هم گسترش یافت و با سعدی و حافظ به کمال رسید.
ویژگی های مهم شعر سبک عراقی:
1- لغات فارسی ، شکلی ادبی یافت و از شکل کهن و لهجه ای بیرون آمد.
2- با لغات عربی بسیار مخلوط شد که اغلب دشوار هم بود .
3- تشبیهات آن دشوار بود و به علاوه ، اغلب صنایع شعری را در خود داشت.
4- مهمترین قالب شعری غزل بود.
5-از قرن 6 تا آخر نهم ادامه یافت و از آن پس هم به کلی از میان نرفت ، چنان که محتشم کاشانی ، شاعر قرن 10 به سبک عراقی شعر می گفت .
- سبک هندی یا اصفهانی:
در اواخر قرن نهم با روی کار آمدن حکومت صفوی و مهاجرت بعضی از شاعران به هند ، روش تازه ای در شعر به وجود آمد که آن را سبک هندی نامیده اند ، اما چون به زودی در اصفهان ، شاعران ماهری چون صائب تبریزی پیدا شدند و اصفهان مرکز این سبک شد ، آن را سبک اصفهانی هم نامیده اند . صائب تبریزی یکی از برجسته ترین شاعران سبک هندی است ( قرن 11)؛ عرفی شیرازی ( قرن 10) و کلیم کاشانی ( قرن 11)؛ نیز از سرایندگان معروف این سبک هستند .
ویژگی های مهم سبک هندی:
1- لغات فارسی مانند سبک عراقی، شکل ادبی دارد و از صورت کهنه ی سبک خراسانی خارج شده است .
2- لغات عربی بسیار دارد ، اما معمولا ساده است.
3- تشبیهات ، تخیلات مضامین آن باریک و ظریف و گاهی دور از ذهن است .
4- مهمترین نوع شعر در سبک هندی ، غزل است.
5- دوران شکوفایی آن، قرن 10 و 11 بود.
-دوره ی بازگشت ادبی :
از قرن دوازدهم چهار تن از شاعران مهم آن روزگار ، هاتف ، عاشق ، مشتاق و شعله ، سبک هندی را رها کردند و دوباره به روش سبکهای قدیم بازگشتند ؛ به همین جهت این دوره را دوره ی بازگشت ادبی می نامند . اینان در سرودن قصیده ، از سبک خراسانی تقلید کردند و در سرودن غزل، از سبک عراقی .در واقع در سرودن این دو شعر به بهترین شکل آن توجه کردند که به ترتیب در سبک خراسانی و عراقی بود . در سایر اشعار هم تقلید به این دو سبک دیده می شود .این روش هنوز هم در شعر سنتی فارسی معمول است . در قرن سیزدهم سروش اصفهانی ، قاآنی ، فروغ بسطامی و محمود خان صبا ، دنباله ی کار هاتف و یارانش را ادامه دادند که هنوز ادامه دارد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
#کنکور_۹۹
✅ زمان ثبت نام کنکور سراسری سال ۱۳۹۹ :
🔶 از ۹۸/۱۱/۱۶ لغایت ۹۸/۱۱/۲۴
✅ تاریخ برگزاری کنکور سراسری :
🔶 پنجشنبه ۹۹/۰۴/۱۲ و جمعه ۹۹/۰۴/۱۳
@ferdosesokhan
✅ زمان ثبت نام کنکور سراسری سال ۱۳۹۹ :
🔶 از ۹۸/۱۱/۱۶ لغایت ۹۸/۱۱/۲۴
✅ تاریخ برگزاری کنکور سراسری :
🔶 پنجشنبه ۹۹/۰۴/۱۲ و جمعه ۹۹/۰۴/۱۳
@ferdosesokhan
خطوط مورد استفاده در ایران باستان!
انواع خطوطی که در ایران باستان مورد استفاده قرار می گرفت عبارتند از: خط میخی، خط سومری، خط اَکَدی، خط ایلامی، خط آرامی، خط پهلوی، خط اوستایی، خط مانوی، خط سُغدی، خط برهمایی. مهم ترین آنها به اختصار معرفی می گردند.
🔹خط میخی:
خط میخی که علامت هایی شبیه به میخ دارد، در کتیبه نگاری های کهن به کار می رفته است. اصل این خط در بین النهرین و به دست سومریان تنظیم شد و دیگر تمدن های بین النهرین نیز از آن بهره بردند. کاربرد این خط در ایران احتمالا به دوران قبل از کوروش هخامنشی می رسد اما به طور فراگیر از دوره داریوش مورد استفاده قرار گرفت.
به دلیل هم جواری ایران به بین النهرین و فتوحات ایران در غلبه بر این تمدن ها، علاوه بر فارسی باستان، زبان بین النهرین نیز در حجاری کتیبه ها مورد استفاده قرار می گرفت بنابر این برخی از کتیبه های موجود، به سه زبان فارسی باستان، آکدی و ایلامی نوشته شده است. منشور کوروش بزرگ به خط میخی میباشد
🔹خط آرامی:
یکی از کهن ترین و مهم ترین خطوط باستان، خط آرامی است که می توان آن را مادر تمام خطوط الفبایی دانست. آرامی ها که مردمی تاجر پیشه بودند به زبانی ساده سخن می گفتند. این سادگی سبب شده تا زبان آنها به سرعت در خاورمیانه گسترش یابد و به صورت یک زبان بین المللی درآید. خط آرامی در ابتدا برای امور بازرگانی به کار می رفت و سپس وسیلۀ نوشتن عمومی شد.
هخامنشیان نیز زبان آرامی را زبان رسمی خود ساختند و در تمام قلمروشان به کار بردند. پس از انقراض هخامنشیان تا اوایل سدۀ سوم پیش از میلاد، این زبان کم کم رو به خاموشی گذاشت.
🔹خط پهلوی:
خط پهلوی در دوران ساسانیان برای نوشتن زبان فارسی آن دوران، یعنی «پارسی میانه»، از خط آرامی گرفته شد. این خط تا سه قرن پس از اسلام در سنگ نوشته ها، سکه ها، اسناد، معاملات و رسالاتی که به زبان پهلوانیک و پارسیک نوشته می شد، به کار می رفت. خط پهلوی خط ناقصی بود که خواندن آن بسیار مشکل بوده و هست.
🔹خط اوستایی یا دین دبیری:
زبانی که کتاب مقدس مزدیسنا بدان تالیف شده زبان اوستایی نامیده می شود و خطی را نیز که اوستا بدان نوشته شده، خط اوستایی نامیده شد. این خط را نویسندگان اسلامی دین دبیره و دفیره یاد کرده اند که امروزه به آن دین دبیری می گوییم.
🔹خط مانوی:
بعد از ظهور مانی (۲۱۵-۲۷۷م) و مذهب او، خط مانویان نیز در ایران و سایر ممالکی که مذهب مانوی داشتند رواج یافت. مانی خط خود را از الفبای تَدمُری اقتباس کرده است. الفبای مانوی از راست به چپ نوشته می شود و حرف های آن به هم نمیچسبد. آثار نفیس این خط در ترکستان چین کشف شده که با قلمی زیبا و خوانا روی کاغذهای مرغوب و با مرکب های رنگارنگ نوشته شده است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
انواع خطوطی که در ایران باستان مورد استفاده قرار می گرفت عبارتند از: خط میخی، خط سومری، خط اَکَدی، خط ایلامی، خط آرامی، خط پهلوی، خط اوستایی، خط مانوی، خط سُغدی، خط برهمایی. مهم ترین آنها به اختصار معرفی می گردند.
🔹خط میخی:
خط میخی که علامت هایی شبیه به میخ دارد، در کتیبه نگاری های کهن به کار می رفته است. اصل این خط در بین النهرین و به دست سومریان تنظیم شد و دیگر تمدن های بین النهرین نیز از آن بهره بردند. کاربرد این خط در ایران احتمالا به دوران قبل از کوروش هخامنشی می رسد اما به طور فراگیر از دوره داریوش مورد استفاده قرار گرفت.
به دلیل هم جواری ایران به بین النهرین و فتوحات ایران در غلبه بر این تمدن ها، علاوه بر فارسی باستان، زبان بین النهرین نیز در حجاری کتیبه ها مورد استفاده قرار می گرفت بنابر این برخی از کتیبه های موجود، به سه زبان فارسی باستان، آکدی و ایلامی نوشته شده است. منشور کوروش بزرگ به خط میخی میباشد
🔹خط آرامی:
یکی از کهن ترین و مهم ترین خطوط باستان، خط آرامی است که می توان آن را مادر تمام خطوط الفبایی دانست. آرامی ها که مردمی تاجر پیشه بودند به زبانی ساده سخن می گفتند. این سادگی سبب شده تا زبان آنها به سرعت در خاورمیانه گسترش یابد و به صورت یک زبان بین المللی درآید. خط آرامی در ابتدا برای امور بازرگانی به کار می رفت و سپس وسیلۀ نوشتن عمومی شد.
هخامنشیان نیز زبان آرامی را زبان رسمی خود ساختند و در تمام قلمروشان به کار بردند. پس از انقراض هخامنشیان تا اوایل سدۀ سوم پیش از میلاد، این زبان کم کم رو به خاموشی گذاشت.
🔹خط پهلوی:
خط پهلوی در دوران ساسانیان برای نوشتن زبان فارسی آن دوران، یعنی «پارسی میانه»، از خط آرامی گرفته شد. این خط تا سه قرن پس از اسلام در سنگ نوشته ها، سکه ها، اسناد، معاملات و رسالاتی که به زبان پهلوانیک و پارسیک نوشته می شد، به کار می رفت. خط پهلوی خط ناقصی بود که خواندن آن بسیار مشکل بوده و هست.
🔹خط اوستایی یا دین دبیری:
زبانی که کتاب مقدس مزدیسنا بدان تالیف شده زبان اوستایی نامیده می شود و خطی را نیز که اوستا بدان نوشته شده، خط اوستایی نامیده شد. این خط را نویسندگان اسلامی دین دبیره و دفیره یاد کرده اند که امروزه به آن دین دبیری می گوییم.
🔹خط مانوی:
بعد از ظهور مانی (۲۱۵-۲۷۷م) و مذهب او، خط مانویان نیز در ایران و سایر ممالکی که مذهب مانوی داشتند رواج یافت. مانی خط خود را از الفبای تَدمُری اقتباس کرده است. الفبای مانوی از راست به چپ نوشته می شود و حرف های آن به هم نمیچسبد. آثار نفیس این خط در ترکستان چین کشف شده که با قلمی زیبا و خوانا روی کاغذهای مرغوب و با مرکب های رنگارنگ نوشته شده است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
💠 آزمون ورودی #سمپاد ۹۹ تغییر میکند
رئیس مرکز پرورش استعدادهای درخشان :
🔹 آزمون ورودی مدارس تیزهوشان برای سال ۹۹ بدون شک پیشرفت تحصیلی نخواهد بود و به گونهای اجرا میشود که مطالب آن با آموزش دادن در کلاسهای متفرقه امکان پذیر نباشد.
🔹 در آزمون ورودی سال آینده به گونهای برنامه ریزی میکنیم که هوش ذاتی دانش آموزان ارزیابی و بر این اساس در مدارس سمپاد جذب شوند.
🌐 https://www.yjc.ir/00UDn1
@ferdosesokhan
رئیس مرکز پرورش استعدادهای درخشان :
🔹 آزمون ورودی مدارس تیزهوشان برای سال ۹۹ بدون شک پیشرفت تحصیلی نخواهد بود و به گونهای اجرا میشود که مطالب آن با آموزش دادن در کلاسهای متفرقه امکان پذیر نباشد.
🔹 در آزمون ورودی سال آینده به گونهای برنامه ریزی میکنیم که هوش ذاتی دانش آموزان ارزیابی و بر این اساس در مدارس سمپاد جذب شوند.
🌐 https://www.yjc.ir/00UDn1
@ferdosesokhan
خبرگزاری باشگاه خبرنگاران | آخرین اخبار ایران و جهان | YJC
آزمون ورودی سمپاد ۹۹ تغییر میکند
رئیس مرکز پرورش استعدادهای درخشان گفت: آزمون ورودی سمپاد به گونهای اجرا میشود که مطالب آن با آموزش دادن در کلاسهای متفرقه امکان پذیر نباشد.
1⃣
واژه های دو املایی و چند املایی در زبان فارسی(بخش نخست) 🔽🔽🔽🔽
📕در همه ی زبان ها واژه هايی هست كه از نظر املايي به دو يا چند صورت مي توان آنها را نوشت .در اين نوع كلمات ، معمولاًنوشتن يك صورت آنها متداول تر است و نوشتن شكل ديگر غلط محسوب نمي شود. البته اين كلمات دو املايي را مي توان به چند نوع طبقه بندي كرد ؛ مثلاً واژه هایی كه در متون گذشته با حرف « ط » نوشته مي شده اند و امروزه توصيه مي شود كه آنها را با حرف « ت » بنويسند مثل طوس ، طهران ، سطبر ، غلطيدن ، اطاق و...
یک نکته: نوشتن شکل دوم غلط املایی محسوب نمی شود. برای مثال:اگر « آذوقه » را به صورت « آزوقه » ؛ يا « جقّه »« را به صورت « جغّه »بنویسیم نادرست نیست.
📕فهرست برخی واژگان دو یا چند املایی
🔹آيينه / آينه : نوعي سطح صيقلي كه نور رسيده از هر جسم را باز مي تاباند ، هر چيز بسيار صاف و برّاق
🔹اتاق / اطاق : اصل اين لغت تركي است و در تركي مخرج « ط » وجود ندارد . بنابراين بهتراست كه به صورت « اتاق » نوشته شود . در زبان تركي به معني خانه و خيمه گاه است . برخي پنداشته اند اين كلمه همان« وثاق » عربي است .
🔹پروفسور / پرفسور : professeur ، استاد دانشگاه
🔹اتومبيل / اتوموبيل / اتمبيل : از فرانسوي Automobile از پيشوند داراي ريشه لاتيني به معني « خود » و « موبايل » به معني متحرك ، سيار و روان ، معادل فارسي « خودرو » ، آقاي بهمنيار در مقاله « املاي فارسي » كه در مقدمه لغت نامة دهخدا آمده است صورت « اتمبيل » را پيشنهاد مي كند .
🔹بتّه / بوته / بته : هر سه صحيح و يك كلمه فارسي است . گُل و بتّه : نقش گل و گياه كه نقاش مي كشد .
🔹توسي / طوسي : هر دو صورت درست است . توصيه مي شود « توسي » بنويسيم .
🔹بقچه / بغچه : ( تركي ) ، به هر دوصورت درست است .
🔹تزئين / تزيين : هر دو صورت درست است .
🔹چارپاره / چهارپاره: به شكل اوّل رايج تر است .
🔹دكان / دكّان : به هر دو صورت آمده است .
🔹سالن / سالون: ( فرانسوي salon از ايتاليايي salone ) فضاي سرپوشيده ي نسبتاً بزرگ
🔹مليون / ميليون : از كلمه فرانسوي million و املاي صحيح آن ميليون است .
🔹واگن/ واگون : ( انگليسي wagon) هر يك از بخش هاي مجزاي قطار كه به وسيله ي لكوموتيو بر روي ريل راه آهن كشيده مي شود.
🔹هيجده / هجده / هيژده / هژده : به هر چهار صورت درست است . در اصل « هشت ده »
🔹يقه / يخه ( تركي ) : گريبان ، به هر دو صورت آمده است
👈نکته: در رسم الخطّ فارسي به دليل نبودن حرف مستقل براي مصوّت هاي كوتاه ـَـِــُـ مي نويسيم « مراد »، « قربان» و نه « موراد » و « قوربان » ، بنابراين در نوشتن شماری از واژه های دخيل فرانسوي و انگلیسی هم نوشتن : فرمول، ميكرب، ويلن، اتومبيل، گلبول ، دمكراسي و ... رايج تر از : فورمول ، ميكروب ، ويولن ( ويولون ) ، اتوموبيل ( اتمبيل ) ، گولوبول و دموكراسی است.
📗با سپاس از استاد تیمور رضایی
📗کانال آموزش دیداری - شنیداری ادبیات
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
واژه های دو املایی و چند املایی در زبان فارسی(بخش نخست) 🔽🔽🔽🔽
📕در همه ی زبان ها واژه هايی هست كه از نظر املايي به دو يا چند صورت مي توان آنها را نوشت .در اين نوع كلمات ، معمولاًنوشتن يك صورت آنها متداول تر است و نوشتن شكل ديگر غلط محسوب نمي شود. البته اين كلمات دو املايي را مي توان به چند نوع طبقه بندي كرد ؛ مثلاً واژه هایی كه در متون گذشته با حرف « ط » نوشته مي شده اند و امروزه توصيه مي شود كه آنها را با حرف « ت » بنويسند مثل طوس ، طهران ، سطبر ، غلطيدن ، اطاق و...
یک نکته: نوشتن شکل دوم غلط املایی محسوب نمی شود. برای مثال:اگر « آذوقه » را به صورت « آزوقه » ؛ يا « جقّه »« را به صورت « جغّه »بنویسیم نادرست نیست.
📕فهرست برخی واژگان دو یا چند املایی
🔹آيينه / آينه : نوعي سطح صيقلي كه نور رسيده از هر جسم را باز مي تاباند ، هر چيز بسيار صاف و برّاق
🔹اتاق / اطاق : اصل اين لغت تركي است و در تركي مخرج « ط » وجود ندارد . بنابراين بهتراست كه به صورت « اتاق » نوشته شود . در زبان تركي به معني خانه و خيمه گاه است . برخي پنداشته اند اين كلمه همان« وثاق » عربي است .
🔹پروفسور / پرفسور : professeur ، استاد دانشگاه
🔹اتومبيل / اتوموبيل / اتمبيل : از فرانسوي Automobile از پيشوند داراي ريشه لاتيني به معني « خود » و « موبايل » به معني متحرك ، سيار و روان ، معادل فارسي « خودرو » ، آقاي بهمنيار در مقاله « املاي فارسي » كه در مقدمه لغت نامة دهخدا آمده است صورت « اتمبيل » را پيشنهاد مي كند .
🔹بتّه / بوته / بته : هر سه صحيح و يك كلمه فارسي است . گُل و بتّه : نقش گل و گياه كه نقاش مي كشد .
🔹توسي / طوسي : هر دو صورت درست است . توصيه مي شود « توسي » بنويسيم .
🔹بقچه / بغچه : ( تركي ) ، به هر دوصورت درست است .
🔹تزئين / تزيين : هر دو صورت درست است .
🔹چارپاره / چهارپاره: به شكل اوّل رايج تر است .
🔹دكان / دكّان : به هر دو صورت آمده است .
🔹سالن / سالون: ( فرانسوي salon از ايتاليايي salone ) فضاي سرپوشيده ي نسبتاً بزرگ
🔹مليون / ميليون : از كلمه فرانسوي million و املاي صحيح آن ميليون است .
🔹واگن/ واگون : ( انگليسي wagon) هر يك از بخش هاي مجزاي قطار كه به وسيله ي لكوموتيو بر روي ريل راه آهن كشيده مي شود.
🔹هيجده / هجده / هيژده / هژده : به هر چهار صورت درست است . در اصل « هشت ده »
🔹يقه / يخه ( تركي ) : گريبان ، به هر دو صورت آمده است
👈نکته: در رسم الخطّ فارسي به دليل نبودن حرف مستقل براي مصوّت هاي كوتاه ـَـِــُـ مي نويسيم « مراد »، « قربان» و نه « موراد » و « قوربان » ، بنابراين در نوشتن شماری از واژه های دخيل فرانسوي و انگلیسی هم نوشتن : فرمول، ميكرب، ويلن، اتومبيل، گلبول ، دمكراسي و ... رايج تر از : فورمول ، ميكروب ، ويولن ( ويولون ) ، اتوموبيل ( اتمبيل ) ، گولوبول و دموكراسی است.
📗با سپاس از استاد تیمور رضایی
📗کانال آموزش دیداری - شنیداری ادبیات
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
2⃣
واژه های چند املایی در زبان فارسی (بخش دوم) 🔽🔽🔽🔽
🔹هيئت / هيأت : به هر دو صورت صحيح است.
🔹استانبول / استامبول / اسلامبول : نام ديگر قسطنطنيه است . به هر سه صورت درست است .|| اجاق / اجاغ : ( تركي ) مجازاً خانواده
🔹اينشتين / انشتين : Aynshtayn و Anshtayn هر دو به كار رفته است .
🔹باتلاق / با طلاق : اين كلمه تركي است ( در اصل باتّاق ، به معني لجنزار ) معادل فارسي آن « مرداب » ؛ بهتراست با «ت » بنويسيم
🔹جِقّه / جغّه : اين واژة فارسي به معني تاج است . دكتر نجفي و استاد سميعي املاي « جغّه » را ضبط كرده اند .
🔹ختمي / خطمي : نوعي گياه گلدار . اين كلمه عربي است و به صورت « خطمي » نوشته مي شود. اصل تلفظ خِطمي است .
🔹درم / درهم : واحد سكه نقره ، اصل اين لغت يوناني است .
🔹دوّم / دوم : كلمة دوّم و سوّم امروزه به صورت مشدد تلفظ مي شوند .
🔹ستبر / سطبر : اين واژه فارسي و بهتر است با حرف « ت » نوشته شود .
🔹شطرنج / شترنج : شطرنج معرّب و اصل لغت سانسكريت و بهتراست با حرف « ط » نوشته شود .
🔹صندلي / سندلي : معرّب سندلي ، در فارسي چندن و چندل ، از اصل سانسكريت ، امروزه با حرف « ص » رايج تر است .
🔹طومار / تومار : اصل اين كلمه يوناني و طومار معرّب است . املاي شكل اول رايج است .
🔹عَزّ َو جَلّ / عَز ّو جَل : دو فعل ماضي كه حالت صفت را پيدا كرده است و در فارسي تشديد « جَل » مي افتد .
🔹قد قد / غد غد : اسم صوت و صورت اول متداول است .
🔹قشقرق / غشغرق : اين كلمه تركي است . به صورت« قشقره » هم به كار مي رود . شكل « قشقرق » رايج است .
🔹كبّاده / كباده : اين كلمه فارسي و بدون تشديد هم آمده است .
🔹نُشادر / نوشادر : به هر دو صورت درست است.
🔹آذوقه / آزوقه / آزوغه : دكتر معين و استاد سميعي املاي « آزوقه » را ترجيح مي دهند . در فرهنگ عميد « آزوغه » هم آمده است .
🔹ارّابه / عرّابه : به معناي گردونه و گاري و هر دو املا درست است . ارابه فارسي است و معرّب آن عرّابه . ارابه ، بدون تشديد هم درست است .
🔹بسطام / بستام : آقاي بهمنيار ضبط « بستام » را پيشنهاد مي كند . صورت اول رايج است .
🔹پُرُوفسور/پرفسور / پروفسر : از واژة فرانسوي Professeur دو شكل اول و دوم بيشتر متداول است .
🔹تاغ / تاق : نام درختچه اي ، به هر دوصورت آمده است .
🔹تئاتر / تآتر : فرانسوي theatre به هر دوصورت درست است .
🔹ترشيز / طرشيز : كاشمر ، ضبط « ترشيز » ارجح است .
🔹دچار / دوچار / دو چهار : اصل واژة دچار ظاهراً دو چهار است كه در كليله و دمنه هم آمده است . دچار شكل رايج است .
🔹دكمه / دگمه / تكمه : املاي هر سه واژه درست است
🔹روبوت / ربوت / ربات / روبات : انگليسي Robot از اصل چِك ، آدم ماشيني
🔹طرقبه / ترقبه : املاي طرقبه رايج تر است . استاد سميعي ضبط مختار اين كلمه را « ترقبه » نوشته است .
🔹غلتيدن / غلطيدن : شكل اول توصيه مي شود .
🔹قفس / قفص : كلمة قفص معرّب قفس است . قفص معرّب يوناني kapsa به معني صندوق و جعبه است . شكل اول رايج است .
📗با سپاس از استاد تیمور رضایی
📗کانال آموزش دیداری - شنیداری ادبیات
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
واژه های چند املایی در زبان فارسی (بخش دوم) 🔽🔽🔽🔽
🔹هيئت / هيأت : به هر دو صورت صحيح است.
🔹استانبول / استامبول / اسلامبول : نام ديگر قسطنطنيه است . به هر سه صورت درست است .|| اجاق / اجاغ : ( تركي ) مجازاً خانواده
🔹اينشتين / انشتين : Aynshtayn و Anshtayn هر دو به كار رفته است .
🔹باتلاق / با طلاق : اين كلمه تركي است ( در اصل باتّاق ، به معني لجنزار ) معادل فارسي آن « مرداب » ؛ بهتراست با «ت » بنويسيم
🔹جِقّه / جغّه : اين واژة فارسي به معني تاج است . دكتر نجفي و استاد سميعي املاي « جغّه » را ضبط كرده اند .
🔹ختمي / خطمي : نوعي گياه گلدار . اين كلمه عربي است و به صورت « خطمي » نوشته مي شود. اصل تلفظ خِطمي است .
🔹درم / درهم : واحد سكه نقره ، اصل اين لغت يوناني است .
🔹دوّم / دوم : كلمة دوّم و سوّم امروزه به صورت مشدد تلفظ مي شوند .
🔹ستبر / سطبر : اين واژه فارسي و بهتر است با حرف « ت » نوشته شود .
🔹شطرنج / شترنج : شطرنج معرّب و اصل لغت سانسكريت و بهتراست با حرف « ط » نوشته شود .
🔹صندلي / سندلي : معرّب سندلي ، در فارسي چندن و چندل ، از اصل سانسكريت ، امروزه با حرف « ص » رايج تر است .
🔹طومار / تومار : اصل اين كلمه يوناني و طومار معرّب است . املاي شكل اول رايج است .
🔹عَزّ َو جَلّ / عَز ّو جَل : دو فعل ماضي كه حالت صفت را پيدا كرده است و در فارسي تشديد « جَل » مي افتد .
🔹قد قد / غد غد : اسم صوت و صورت اول متداول است .
🔹قشقرق / غشغرق : اين كلمه تركي است . به صورت« قشقره » هم به كار مي رود . شكل « قشقرق » رايج است .
🔹كبّاده / كباده : اين كلمه فارسي و بدون تشديد هم آمده است .
🔹نُشادر / نوشادر : به هر دو صورت درست است.
🔹آذوقه / آزوقه / آزوغه : دكتر معين و استاد سميعي املاي « آزوقه » را ترجيح مي دهند . در فرهنگ عميد « آزوغه » هم آمده است .
🔹ارّابه / عرّابه : به معناي گردونه و گاري و هر دو املا درست است . ارابه فارسي است و معرّب آن عرّابه . ارابه ، بدون تشديد هم درست است .
🔹بسطام / بستام : آقاي بهمنيار ضبط « بستام » را پيشنهاد مي كند . صورت اول رايج است .
🔹پُرُوفسور/پرفسور / پروفسر : از واژة فرانسوي Professeur دو شكل اول و دوم بيشتر متداول است .
🔹تاغ / تاق : نام درختچه اي ، به هر دوصورت آمده است .
🔹تئاتر / تآتر : فرانسوي theatre به هر دوصورت درست است .
🔹ترشيز / طرشيز : كاشمر ، ضبط « ترشيز » ارجح است .
🔹دچار / دوچار / دو چهار : اصل واژة دچار ظاهراً دو چهار است كه در كليله و دمنه هم آمده است . دچار شكل رايج است .
🔹دكمه / دگمه / تكمه : املاي هر سه واژه درست است
🔹روبوت / ربوت / ربات / روبات : انگليسي Robot از اصل چِك ، آدم ماشيني
🔹طرقبه / ترقبه : املاي طرقبه رايج تر است . استاد سميعي ضبط مختار اين كلمه را « ترقبه » نوشته است .
🔹غلتيدن / غلطيدن : شكل اول توصيه مي شود .
🔹قفس / قفص : كلمة قفص معرّب قفس است . قفص معرّب يوناني kapsa به معني صندوق و جعبه است . شكل اول رايج است .
📗با سپاس از استاد تیمور رضایی
📗کانال آموزش دیداری - شنیداری ادبیات
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
حروف ابجد در فارسی
⬅️ حروف ابجد: ۲۸ حرف و ۸ کلمه است و قدما برای هر حرف، عددی در نظر گرفته اند.
♦️از جمع اعداد، تاریخ رویدادی به دست می آید که به آن "ماده تاریخ" می گویند.
♦️/گ/چ/پ/ژ/ در آن نیست و از حروف مشابه آن /ک/ج/ب/ز/ استفاده می شود.
♦️ابجد/ هوز/ حطی/ کلمن/ سعغص/ قرشت/ ثخذ/ ضظغ
1⃣ الف: ۱ ب: ۲ ج: ۳ د: ۴
2⃣ ه: ۵ و: ۶ ز: ۷
3⃣ ح: ۸ ط: ۹ ی: ۱۰
4⃣ ک: ۲۰ ل: ۳۰ م: ۴۰ ن: ۵۰
5⃣ س: ۶۰ ع: ۷۰ ف: ۸۰ ص: ۹۰
6⃣ ق: ۱۰۰ ر: ۲۰۰ ش: ۳۰۰ ت: ۴۰۰
7⃣ ث: ۵۰۰ خ: ۶۰۰ ذ: ۷۰۰
8⃣ ض: ۸۰۰ ظ: ۹۰۰ غ: ۱۰۰۰
✅ لوح "عدل مظفر" بر سر در مجلس نشانه چیست؟
برای پاسخ لازم است "عدل مظفر" با حروف ابجد به عدد تبدیل گردد که در این صورت جمع اعداد ۱۳۲۴ می شود و به سال تاسیس مجلس ملی به دستور مظفرالدین شاه اشاره دارد.
۷۰+۴+۳۰+۴۰+۹۰۰+۸۰+۲۰۰= ۱۳۲۴
✅ شاعری تاریخ بنای کاخ چهل ستون اصفهان را در مصراع دوم شعر خود، روی سنگ نوشته ای آورده است:
مبارک بود، زان که تاریخ آن شد
مبارک ترین بناهای دنیا
مصرع "مبارک ترین بناهای دنیا" به حساب ابجد ۱۰۵۷ می شود که به پایان رسیدن بنای چهل ستون اصفهان اشاره دارد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
⬅️ حروف ابجد: ۲۸ حرف و ۸ کلمه است و قدما برای هر حرف، عددی در نظر گرفته اند.
♦️از جمع اعداد، تاریخ رویدادی به دست می آید که به آن "ماده تاریخ" می گویند.
♦️/گ/چ/پ/ژ/ در آن نیست و از حروف مشابه آن /ک/ج/ب/ز/ استفاده می شود.
♦️ابجد/ هوز/ حطی/ کلمن/ سعغص/ قرشت/ ثخذ/ ضظغ
1⃣ الف: ۱ ب: ۲ ج: ۳ د: ۴
2⃣ ه: ۵ و: ۶ ز: ۷
3⃣ ح: ۸ ط: ۹ ی: ۱۰
4⃣ ک: ۲۰ ل: ۳۰ م: ۴۰ ن: ۵۰
5⃣ س: ۶۰ ع: ۷۰ ف: ۸۰ ص: ۹۰
6⃣ ق: ۱۰۰ ر: ۲۰۰ ش: ۳۰۰ ت: ۴۰۰
7⃣ ث: ۵۰۰ خ: ۶۰۰ ذ: ۷۰۰
8⃣ ض: ۸۰۰ ظ: ۹۰۰ غ: ۱۰۰۰
✅ لوح "عدل مظفر" بر سر در مجلس نشانه چیست؟
برای پاسخ لازم است "عدل مظفر" با حروف ابجد به عدد تبدیل گردد که در این صورت جمع اعداد ۱۳۲۴ می شود و به سال تاسیس مجلس ملی به دستور مظفرالدین شاه اشاره دارد.
۷۰+۴+۳۰+۴۰+۹۰۰+۸۰+۲۰۰= ۱۳۲۴
✅ شاعری تاریخ بنای کاخ چهل ستون اصفهان را در مصراع دوم شعر خود، روی سنگ نوشته ای آورده است:
مبارک بود، زان که تاریخ آن شد
مبارک ترین بناهای دنیا
مصرع "مبارک ترین بناهای دنیا" به حساب ابجد ۱۰۵۷ می شود که به پایان رسیدن بنای چهل ستون اصفهان اشاره دارد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
4_5882180844012963136.apk
567.1 KB
برنامه بارم شمار جهت استفاده همکاران
با این برنامه جمع زدن ومیانگین گرفتن برای نمرات راحتر میشه.
@ferdosesokhan
با این برنامه جمع زدن ومیانگین گرفتن برای نمرات راحتر میشه.
@ferdosesokhan
چه کسی را می توان باسواد دانست ؟
کسی را میتوان باسواد دانست
که دارای سواد عاطفی ، سواد ارتباطی ، سواد مالی ، سواد رسانه ایی ، سواد تربیتی ، سواد رایانه ایی ، سواد سلامتی ، سواد تحلیلی ، سواد نژادی ، سواد بوم شناختی ، سواد روانی ، سواد اطلاعاتی ، سواد بصری و سواد علمی باشد .
انواع سواد
سواد عاطفی :
توانایی برقراری روابط عاطفی با خانواده و دوستان
سواد ارتباطی :
توانایی برقراری ارتباط مناسب با دیگران و دانستن آداب اجتماعی
سواد مالی :
توانایی مدیریت مالی خانواده ، دانستن روشهای پس انداز و دخل و خرج
سواد رسانه ایی :
اینکه فرد بداند کدام رسانه ها معتبر و کدام نامعتبرند .
سواد تربیتی :
توانایی تربیت فرزندان به نحو شایسته
سواد رایانه ایی :
دانستن مهارتهاي هفت گانه ی ( آی- سی- دی- ال )
سواد سلامتی :
دانستن اطلاعات مهم درباره ی تغذیه ی سالم و راههای جلوگیری از پر خوری
سواد نژادی و قومیتی :
شناخت نژادها و قومیتها بر اساس احترام و عدم تبعیض
سواد بوم شناختی :
دانستن راههای حفاظت از محیط زیست
سواد تحلیلی :
توانایی شناخت ، ارزیابی و تحلیل نظریه های مختلف با استدلالهای منطقی و اصولی بدون هر گونه تعصب و پیش فرضهای قومی یا ایدئولوژیک
سواد انرژی :
توانایی مدیریت در مصرف انرژی ، آب و حفظ امنیت غذایی
سواد علمی :
یعنی علاوه بر سواد مکتوبی توانایی بحث و یا حل و فصل مسائل با راهکارهای علمی و عقلانی مناسب
بدین ترتیب ، یک فرد باسواد فردی است که با آموزشهای مناسب ، توانایی داشتن یک زندگی مناسب و با کیفیت را در قرن بیست و یکم پیدا کند .
از سوی دیگر ،
آموزش مناسب و عقلانی آموزشی است که به کودکان ، دوستی ، صلح و دموکراسی را توصیه کند
و خشونت و تبعیض را نفی نماید .
این تعریف کلی از سواد و آموزش مناسب است
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
کسی را میتوان باسواد دانست
که دارای سواد عاطفی ، سواد ارتباطی ، سواد مالی ، سواد رسانه ایی ، سواد تربیتی ، سواد رایانه ایی ، سواد سلامتی ، سواد تحلیلی ، سواد نژادی ، سواد بوم شناختی ، سواد روانی ، سواد اطلاعاتی ، سواد بصری و سواد علمی باشد .
انواع سواد
سواد عاطفی :
توانایی برقراری روابط عاطفی با خانواده و دوستان
سواد ارتباطی :
توانایی برقراری ارتباط مناسب با دیگران و دانستن آداب اجتماعی
سواد مالی :
توانایی مدیریت مالی خانواده ، دانستن روشهای پس انداز و دخل و خرج
سواد رسانه ایی :
اینکه فرد بداند کدام رسانه ها معتبر و کدام نامعتبرند .
سواد تربیتی :
توانایی تربیت فرزندان به نحو شایسته
سواد رایانه ایی :
دانستن مهارتهاي هفت گانه ی ( آی- سی- دی- ال )
سواد سلامتی :
دانستن اطلاعات مهم درباره ی تغذیه ی سالم و راههای جلوگیری از پر خوری
سواد نژادی و قومیتی :
شناخت نژادها و قومیتها بر اساس احترام و عدم تبعیض
سواد بوم شناختی :
دانستن راههای حفاظت از محیط زیست
سواد تحلیلی :
توانایی شناخت ، ارزیابی و تحلیل نظریه های مختلف با استدلالهای منطقی و اصولی بدون هر گونه تعصب و پیش فرضهای قومی یا ایدئولوژیک
سواد انرژی :
توانایی مدیریت در مصرف انرژی ، آب و حفظ امنیت غذایی
سواد علمی :
یعنی علاوه بر سواد مکتوبی توانایی بحث و یا حل و فصل مسائل با راهکارهای علمی و عقلانی مناسب
بدین ترتیب ، یک فرد باسواد فردی است که با آموزشهای مناسب ، توانایی داشتن یک زندگی مناسب و با کیفیت را در قرن بیست و یکم پیدا کند .
از سوی دیگر ،
آموزش مناسب و عقلانی آموزشی است که به کودکان ، دوستی ، صلح و دموکراسی را توصیه کند
و خشونت و تبعیض را نفی نماید .
این تعریف کلی از سواد و آموزش مناسب است
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
عیوب قافیه در شعر پارسی
۱. اِقوا: هرگاه در هجای قافیه، همسانی مصوت بر خلاف قاعده رعایت نشود، عیب اِقواست. مثال:
نشسته به یک دست او زردهُشت
که با زند و اُست آمده از بهِشت
فردوسی
(اُست مخفف اوستاست، زند تفسیر اوستاست)
هجای قافیه: هُشت، هِشت
۲. اِکفا: اکفا عیب قافیههایی است که رویّ (حرف قافیه) آنها در تلفظ یکسان یا نزدیک بههم ولی در نوشتن متفاوت باشند. مثال:
یار جسمانی بوَد رویَش چو مرگ
صحبتش شوم است باید کرد ترک
مولوی
هجای قافیه: مرگ، ترک
۳. ایطا: ایطا عیبی است که در قافیه شدن کلمات مرکب پیش میآید و آن وقتی است که قافیه بر اساس تکرار جزء دوم کلمهٔ مرکب باشد.
ایطا بر دو نوع است:
الف) ایطای جلیّ: و آن چنان است که تکرار جزء دوم کلمهٔ قافیه کاملاً آشکار باشد. مثال:
در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست
از گل و لاله گزیر است و ز گلرویان نیست
عیب سعدی مکن ای خواجه اگر آدمیای
کآدمی نیست که میلش به پریرویان نیست
ب) ایطای خفیّ: و آن چنان است که تکرار جزء دوم چندان آشکار نباشد و این وقتی است که کلمهٔ مرکب بر اثر کثرت استعمال، حکم کلمه بسیط (ساده) را پیدا کرده باشد. مثال:
آن شنیدم که وقت زادنِ تو
همه خندان بُدَند و تو گریان
تو چنان زی که گاهِ مردنِ تو
همه گریان شوند و تو خندان
جامی
حرف رویّ: «د» «ی»
۴. شایگان: شایگان معادل فارسی همان ایطای جلیٌ است ولی معمولاً آن را در مورد تکرار علامت جمع به کار میبرند. مثال:
در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع
شبنشین کوی سربازان و رندانم چو شمع
حافظ
حرف رویّ: «ب» «د»
۵. غلوّ: و آن چنان است که حرف رویّ را جایی ساکن و جایی متحرک بیاورند. مثال:
صلاح کار کجا و من خراب کجا
ببین تفاوت ره از کجاست تا به کجا
حافظ
رجوع شود به عروض و قافیه،
سیروس شمیسا، نشر میترا.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
۱. اِقوا: هرگاه در هجای قافیه، همسانی مصوت بر خلاف قاعده رعایت نشود، عیب اِقواست. مثال:
نشسته به یک دست او زردهُشت
که با زند و اُست آمده از بهِشت
فردوسی
(اُست مخفف اوستاست، زند تفسیر اوستاست)
هجای قافیه: هُشت، هِشت
۲. اِکفا: اکفا عیب قافیههایی است که رویّ (حرف قافیه) آنها در تلفظ یکسان یا نزدیک بههم ولی در نوشتن متفاوت باشند. مثال:
یار جسمانی بوَد رویَش چو مرگ
صحبتش شوم است باید کرد ترک
مولوی
هجای قافیه: مرگ، ترک
۳. ایطا: ایطا عیبی است که در قافیه شدن کلمات مرکب پیش میآید و آن وقتی است که قافیه بر اساس تکرار جزء دوم کلمهٔ مرکب باشد.
ایطا بر دو نوع است:
الف) ایطای جلیّ: و آن چنان است که تکرار جزء دوم کلمهٔ قافیه کاملاً آشکار باشد. مثال:
در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست
از گل و لاله گزیر است و ز گلرویان نیست
عیب سعدی مکن ای خواجه اگر آدمیای
کآدمی نیست که میلش به پریرویان نیست
ب) ایطای خفیّ: و آن چنان است که تکرار جزء دوم چندان آشکار نباشد و این وقتی است که کلمهٔ مرکب بر اثر کثرت استعمال، حکم کلمه بسیط (ساده) را پیدا کرده باشد. مثال:
آن شنیدم که وقت زادنِ تو
همه خندان بُدَند و تو گریان
تو چنان زی که گاهِ مردنِ تو
همه گریان شوند و تو خندان
جامی
حرف رویّ: «د» «ی»
۴. شایگان: شایگان معادل فارسی همان ایطای جلیٌ است ولی معمولاً آن را در مورد تکرار علامت جمع به کار میبرند. مثال:
در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع
شبنشین کوی سربازان و رندانم چو شمع
حافظ
حرف رویّ: «ب» «د»
۵. غلوّ: و آن چنان است که حرف رویّ را جایی ساکن و جایی متحرک بیاورند. مثال:
صلاح کار کجا و من خراب کجا
ببین تفاوت ره از کجاست تا به کجا
حافظ
رجوع شود به عروض و قافیه،
سیروس شمیسا، نشر میترا.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
انواع گل در ادب فارسی
قسمت : اول
گل ؛ یکی از شاهکارهای عالم خلقت است که راز و رمز غریبی با خود دارد . لطافت ، رنگ ، بو و مکانیسم ظاهری اش بگونه ای است که بدون شک ، چشم ناظرین را خیره می سازد و انسان را دربرابر آن همه زیبایی به تحیر وا می دارد . گاهی شعرا ، گل را تصویری از آن یگانه معبود ازلی می دانند که چون ، باغبان روزگار نتوانسته است آن را به زیبایی خدای جمیل ، ترسیم کند ، از سرِ خجلت ، در غنچه اش پنهان ساخته است .
زمانه از ورق گل ، مثال روی تو بست / ولی زشرم تو در غنچه کرد پنهانش . (حافظ)
در عالم ادب ، هر گلی به تناسب ، نماد و یا نشانه ای از یکی از اعضای آدمی و گاهی متفرعات وجود او ، همچون عُمر ، وفا ، رنگ ویا ...است . در این وجیزه ، سعی شده است که ضمن معرفی کوتاه هریک ، نقش نمادین و کاربردی ادبی آن بررسی گردد .
1- #آلاله (شقایق ،لاله) ، گلی سرخ رنگ و نماد موجودی که عمرش گذران است . او بی بار است و داغ روزگار بردل دارد .
* دل ما به دور رویت ، ز چمن فراغ دارد / که چو سرو ، پای بند است و چو لاله داغ دارد . (حافظ)
* یکی برزیگری نالون در این دشت / به چشم خون فشان ، آلاله می کشت . (باباطاهر)
2- #ارغوان ، رنگی متمایل به قرمز دارد و در عربی ارجوان است . گاهی نمادی از رنگ چهره ی افراد است .
* فرنگیس بگرفته گیسو به دست / گل ارغوان را به فندق بخست . (فردوسی)
3- #اسپرغم ( ریحان ، شاهسپرم) ، مطلق گیاهان خوشبوست .
* بادام بُنان ، مقنعه بر سر بدریدند / شاه اسپرمان ، چین در زلف کشیدند . (منوچهری)
4 – #بادام ، استعاره از چشم یار است .
* دهانت پسته و چشمانت بادام / فدای آن دهان و چشم بادام . (شرفنامه ی منیری)
5- #بنفشه ، علاوه بر کبودی پشت لب یار ، لطافت و بوی خوش ، سرافکندگی را بدان تشبیه می سازند .
* مانند بنفشه ، سرنگونی ز هوس / چون لاله ز تو ، رنگ به کار آید و بس . (رشیدی سمرقندی)
* با یاد رنگ و بوی تو ای نوبهار عشق / همچو بنفشه ، سر به گریبان کشیده ایم . (رهی معیری)
6- #بوستان_افروز (تاج خروس ، گل یوسف) ، سرخ رنگ و بی بو ، عده ای آن را نماد شخص لاغر و نازک اندام می دانند و عده ای هم سنان خون آلودی می دانند که در جنگ به کار می رود .
* بوستان افروز ، پیش ضیمران / چون نزاری ، پیش رویِ فربهی . ( منوچهری)
* بوستان افروز تازه در میان بوستان / همچو خون آلوده در هیجا ، سنان کارزار . (غضایری رازی)
7- #بید ، درختی کم استقامت در جریان باد .
* تن هرکسی گشت لرزان چو بید / که کوپال و شمشیرشان بُد امید . (فردوسی)
8 – #خیری (گل همیشه بهار) ، زرد و خوشبو ، رویِ زرد را بدان تشبیه کنند .
* تا گل خیری بود چو روی معصفر / تا تن سنبل بود چو زلف مجعد . (منوچهری)
9- درخت ، انسان ، دوستی ، وفا و امید را بدان تشبیه کنند.
* درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد / نهال دشمنی برکن که رنج بیشمار آرد . (ناصرخسرو)
ادامه دارد... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
قسمت : اول
گل ؛ یکی از شاهکارهای عالم خلقت است که راز و رمز غریبی با خود دارد . لطافت ، رنگ ، بو و مکانیسم ظاهری اش بگونه ای است که بدون شک ، چشم ناظرین را خیره می سازد و انسان را دربرابر آن همه زیبایی به تحیر وا می دارد . گاهی شعرا ، گل را تصویری از آن یگانه معبود ازلی می دانند که چون ، باغبان روزگار نتوانسته است آن را به زیبایی خدای جمیل ، ترسیم کند ، از سرِ خجلت ، در غنچه اش پنهان ساخته است .
زمانه از ورق گل ، مثال روی تو بست / ولی زشرم تو در غنچه کرد پنهانش . (حافظ)
در عالم ادب ، هر گلی به تناسب ، نماد و یا نشانه ای از یکی از اعضای آدمی و گاهی متفرعات وجود او ، همچون عُمر ، وفا ، رنگ ویا ...است . در این وجیزه ، سعی شده است که ضمن معرفی کوتاه هریک ، نقش نمادین و کاربردی ادبی آن بررسی گردد .
1- #آلاله (شقایق ،لاله) ، گلی سرخ رنگ و نماد موجودی که عمرش گذران است . او بی بار است و داغ روزگار بردل دارد .
* دل ما به دور رویت ، ز چمن فراغ دارد / که چو سرو ، پای بند است و چو لاله داغ دارد . (حافظ)
* یکی برزیگری نالون در این دشت / به چشم خون فشان ، آلاله می کشت . (باباطاهر)
2- #ارغوان ، رنگی متمایل به قرمز دارد و در عربی ارجوان است . گاهی نمادی از رنگ چهره ی افراد است .
* فرنگیس بگرفته گیسو به دست / گل ارغوان را به فندق بخست . (فردوسی)
3- #اسپرغم ( ریحان ، شاهسپرم) ، مطلق گیاهان خوشبوست .
* بادام بُنان ، مقنعه بر سر بدریدند / شاه اسپرمان ، چین در زلف کشیدند . (منوچهری)
4 – #بادام ، استعاره از چشم یار است .
* دهانت پسته و چشمانت بادام / فدای آن دهان و چشم بادام . (شرفنامه ی منیری)
5- #بنفشه ، علاوه بر کبودی پشت لب یار ، لطافت و بوی خوش ، سرافکندگی را بدان تشبیه می سازند .
* مانند بنفشه ، سرنگونی ز هوس / چون لاله ز تو ، رنگ به کار آید و بس . (رشیدی سمرقندی)
* با یاد رنگ و بوی تو ای نوبهار عشق / همچو بنفشه ، سر به گریبان کشیده ایم . (رهی معیری)
6- #بوستان_افروز (تاج خروس ، گل یوسف) ، سرخ رنگ و بی بو ، عده ای آن را نماد شخص لاغر و نازک اندام می دانند و عده ای هم سنان خون آلودی می دانند که در جنگ به کار می رود .
* بوستان افروز ، پیش ضیمران / چون نزاری ، پیش رویِ فربهی . ( منوچهری)
* بوستان افروز تازه در میان بوستان / همچو خون آلوده در هیجا ، سنان کارزار . (غضایری رازی)
7- #بید ، درختی کم استقامت در جریان باد .
* تن هرکسی گشت لرزان چو بید / که کوپال و شمشیرشان بُد امید . (فردوسی)
8 – #خیری (گل همیشه بهار) ، زرد و خوشبو ، رویِ زرد را بدان تشبیه کنند .
* تا گل خیری بود چو روی معصفر / تا تن سنبل بود چو زلف مجعد . (منوچهری)
9- درخت ، انسان ، دوستی ، وفا و امید را بدان تشبیه کنند.
* درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد / نهال دشمنی برکن که رنج بیشمار آرد . (ناصرخسرو)
ادامه دارد... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan