٢٠ گیگابایت اینترنت رایگان به معلمان
وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات و وزارت آموزش و پرورش به منظور قدردانی از زحمات معلمان عزیز در تدریس به دانشآموزان و آیندهسازان این کشور در روزهای تعطیلی مدارس و عید نوروز، هدیه کوچکی را برای شما تدارک دیده است. هدیهی بسته ۲۰ گیگابایتی اینترنت، به معلمان، معاونین و مدیران مدارس وزارت آموزش و پرورش تقدیم میگردد.
آدرس سایت ثبت نام
https://ictgifts.ir
نکته:سیم کارت باید به اسم همکار باشد
و فقط برای یک سیم کارت تحت مالکیت خودتون می توانید فعال کنید.
٢٠ گیگابایت اینترنت رایگان به معلمان
وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات و وزارت آموزش و پرورش به منظور قدردانی از زحمات معلمان عزیز در تدریس به دانشآموزان و آیندهسازان این کشور در روزهای تعطیلی مدارس و عید نوروز، هدیه کوچکی را برای شما تدارک دیده است. هدیهی بسته ۲۰ گیگابایتی اینترنت، به معلمان، معاونین و مدیران مدارس وزارت آموزش و پرورش تقدیم میگردد.
آدرس سایت ثبت نام
https://ictgifts.ir
نکته:سیم کارت باید به اسم همکار باشد
و فقط برای یک سیم کارت تحت مالکیت خودتون می توانید فعال کنید
.@ferdosesokhan
وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات و وزارت آموزش و پرورش به منظور قدردانی از زحمات معلمان عزیز در تدریس به دانشآموزان و آیندهسازان این کشور در روزهای تعطیلی مدارس و عید نوروز، هدیه کوچکی را برای شما تدارک دیده است. هدیهی بسته ۲۰ گیگابایتی اینترنت، به معلمان، معاونین و مدیران مدارس وزارت آموزش و پرورش تقدیم میگردد.
آدرس سایت ثبت نام
https://ictgifts.ir
نکته:سیم کارت باید به اسم همکار باشد
و فقط برای یک سیم کارت تحت مالکیت خودتون می توانید فعال کنید.
٢٠ گیگابایت اینترنت رایگان به معلمان
وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات و وزارت آموزش و پرورش به منظور قدردانی از زحمات معلمان عزیز در تدریس به دانشآموزان و آیندهسازان این کشور در روزهای تعطیلی مدارس و عید نوروز، هدیه کوچکی را برای شما تدارک دیده است. هدیهی بسته ۲۰ گیگابایتی اینترنت، به معلمان، معاونین و مدیران مدارس وزارت آموزش و پرورش تقدیم میگردد.
آدرس سایت ثبت نام
https://ictgifts.ir
نکته:سیم کارت باید به اسم همکار باشد
و فقط برای یک سیم کارت تحت مالکیت خودتون می توانید فعال کنید
.@ferdosesokhan
⭕️ دانش آموزان بعد از تعطیلات عید به کلاس درس مجازی می روند
✅ وزیر آموزش و پرورش:
شبکه اجتماعی "شاد" ویژه معلمان و دانش آموزان افتتاح شد
◀️ آموزش مجازی دانش آموزان بعد از تعطیلات عید و بازگشایی مدارس ادامه دارد
تولیدات بخش غیردولتی به شبکه اجتماعی شاد وارد می شود/ایسنا
@ferdosesokhan
✅ وزیر آموزش و پرورش:
شبکه اجتماعی "شاد" ویژه معلمان و دانش آموزان افتتاح شد
◀️ آموزش مجازی دانش آموزان بعد از تعطیلات عید و بازگشایی مدارس ادامه دارد
تولیدات بخش غیردولتی به شبکه اجتماعی شاد وارد می شود/ایسنا
@ferdosesokhan
#آشنایی_با_جشنهای_ایرانی
جشن مانترهسپند یا اوشیدر جشن
جشن "مانترَه سپند" یا "اوشیدَر جشن" که گفته میشود همان جشن "گاهنبار چَهرهی هَمَسپَتمَدَم" بود، در ایران باستان در روز پایانی اسپند برگزار میشد. نام این گاهنبار به شیوههای هَمَسپَتمَیدیم، هَمَسْپَت مَدَم و هَمَسْپَث مَئیدَیه هم نوشته میشود. اوشیدر جشن، جشنی برای فرارسیدن نوروز، برابری روز و شب و برابری سرما و گرما بهشمار میرفت. این جشن در شهرهای گوناگون ایران به چندین روش برگزار میشد که هنوز هم بسیاری از این آیینها برپاست.
پیدایش گاهنبار را از روزگار پیشدادیان و جمشید پیشدادی میدانند. در بندهش آمدهاست: «اگر کسی در سال یکبار به گاهان بار برود بر کارهای نیکی که کردهاست افزوده خواهد شد.»
گاهنبارها با پیشهی ایرانیان که کشاورزی و دامداری بود، گره خورده بودند. گاهنبار در آغاز، جشن کشاورزی بود. هریک از گاهنبارها برابر با زمانی است که دگرگونیهای بنیادین برای کشاورزان رخ میداد و این دگرگونیها با خود جشن و شادی میآورد.
شناختهشدهترین آیین جشن "مانترهسپند" در آبادیهای نزدیک هیرمند و سیستان و بلوچستان برگزار میشد. آنان دختری را بر چهارپایی مینشاندند و به کنار رود هیرمند میبردند تا آبتنی کند. سپس زنان و مردان جدا میشدند و هریک به آبتنی، پایکوبی و شادی میپرداختند. این دختر که در روز جشن به نام "اوشیدر" خوانده میشد، پس از پایان جشن با همان آیین به خانه برمیگشت. این جشن در آرزوی بازآمدن سوشیانت برگزار میشد. سوشیانت یا سوشیانس (سودرسان، دانا) در کیش زرتشتی رهاییبخش نهایی زمین است. بر پایهی نوشتار پهلوی "گزیدههای زادسپَرَم"، زادروز زرتشت در این روز است.
"پایبران" آیین پایانی اسپند در زنجان و شهرهای آذربادگان(آذربایجان) است. در این آیین در تَشتی مسی خوراک و پارچه و پیشکش برای خانوادههایی که فرزندانشان با آن پیوند زناشویی بسته میفرستادند و پیک نیز شادیانه دریافت میکرد.
در شهر خمین نیز در جشن "علفه"، گیاه برای آتش زدن گردآوری میکردند تا سراچه(اتاق)ها را گرم و روشن نگاه دارند. گرامیداشت یاد درگذشتگان در سُغد و بسیاری از شهرهای ایران از آیینهای این روز بود که تا امروز دنباله دارد.
یکی از آیینهای واپسین روز اسپند این بود که تا سپیدهدم بر بامها آتش میافروختند و چشمبهراه برآمدن آفتاب بهار میماندند و از ایزد توانا میخواستند تا روشنایی و مهر و بخشش بر ایران بگستراند.
در این آیین هرکس به اندازهی توان خود خوانِ خوراک میگسترد و فردای آن روز هفتسین را جایگزین خوراکهای خوان میکرد. گفته میشود جشن چهارشنبهسوری دگرگون شدهی آن است ولی دربارهی درستیاش نمیتوان داوری کرد.
#پریسا_امام_وردیلو
برگرفته از:
۱- "اساطیر و فرهنگ ایران در نوشتههای پهلوی" #رحیم_عفیفی
۲- "ایران باستان" #موله برگردان: #ژاله_آموزگار
۲- گاهشماری و جشنهای ایران باستان #هاشم_رضی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
جشن مانترهسپند یا اوشیدر جشن
جشن "مانترَه سپند" یا "اوشیدَر جشن" که گفته میشود همان جشن "گاهنبار چَهرهی هَمَسپَتمَدَم" بود، در ایران باستان در روز پایانی اسپند برگزار میشد. نام این گاهنبار به شیوههای هَمَسپَتمَیدیم، هَمَسْپَت مَدَم و هَمَسْپَث مَئیدَیه هم نوشته میشود. اوشیدر جشن، جشنی برای فرارسیدن نوروز، برابری روز و شب و برابری سرما و گرما بهشمار میرفت. این جشن در شهرهای گوناگون ایران به چندین روش برگزار میشد که هنوز هم بسیاری از این آیینها برپاست.
پیدایش گاهنبار را از روزگار پیشدادیان و جمشید پیشدادی میدانند. در بندهش آمدهاست: «اگر کسی در سال یکبار به گاهان بار برود بر کارهای نیکی که کردهاست افزوده خواهد شد.»
گاهنبارها با پیشهی ایرانیان که کشاورزی و دامداری بود، گره خورده بودند. گاهنبار در آغاز، جشن کشاورزی بود. هریک از گاهنبارها برابر با زمانی است که دگرگونیهای بنیادین برای کشاورزان رخ میداد و این دگرگونیها با خود جشن و شادی میآورد.
شناختهشدهترین آیین جشن "مانترهسپند" در آبادیهای نزدیک هیرمند و سیستان و بلوچستان برگزار میشد. آنان دختری را بر چهارپایی مینشاندند و به کنار رود هیرمند میبردند تا آبتنی کند. سپس زنان و مردان جدا میشدند و هریک به آبتنی، پایکوبی و شادی میپرداختند. این دختر که در روز جشن به نام "اوشیدر" خوانده میشد، پس از پایان جشن با همان آیین به خانه برمیگشت. این جشن در آرزوی بازآمدن سوشیانت برگزار میشد. سوشیانت یا سوشیانس (سودرسان، دانا) در کیش زرتشتی رهاییبخش نهایی زمین است. بر پایهی نوشتار پهلوی "گزیدههای زادسپَرَم"، زادروز زرتشت در این روز است.
"پایبران" آیین پایانی اسپند در زنجان و شهرهای آذربادگان(آذربایجان) است. در این آیین در تَشتی مسی خوراک و پارچه و پیشکش برای خانوادههایی که فرزندانشان با آن پیوند زناشویی بسته میفرستادند و پیک نیز شادیانه دریافت میکرد.
در شهر خمین نیز در جشن "علفه"، گیاه برای آتش زدن گردآوری میکردند تا سراچه(اتاق)ها را گرم و روشن نگاه دارند. گرامیداشت یاد درگذشتگان در سُغد و بسیاری از شهرهای ایران از آیینهای این روز بود که تا امروز دنباله دارد.
یکی از آیینهای واپسین روز اسپند این بود که تا سپیدهدم بر بامها آتش میافروختند و چشمبهراه برآمدن آفتاب بهار میماندند و از ایزد توانا میخواستند تا روشنایی و مهر و بخشش بر ایران بگستراند.
در این آیین هرکس به اندازهی توان خود خوانِ خوراک میگسترد و فردای آن روز هفتسین را جایگزین خوراکهای خوان میکرد. گفته میشود جشن چهارشنبهسوری دگرگون شدهی آن است ولی دربارهی درستیاش نمیتوان داوری کرد.
#پریسا_امام_وردیلو
برگرفته از:
۱- "اساطیر و فرهنگ ایران در نوشتههای پهلوی" #رحیم_عفیفی
۲- "ایران باستان" #موله برگردان: #ژاله_آموزگار
۲- گاهشماری و جشنهای ایران باستان #هاشم_رضی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
کتابچه-بازی-کودک-6-تا-10-سال-.pdf
978.3 KB
کتابچه بازی کودکان شش تا ده سال در روزهای تعطیل
به همت انجمن علمی مددکاری ایران
#گروه_روانپزشکی_ویان
@vianclinics
@ferdosesokhan
به همت انجمن علمی مددکاری ایران
#گروه_روانپزشکی_ویان
@vianclinics
@ferdosesokhan
هفت وادی «منطق الطیر» بر پایهی بیتی از مولانا
دکتر حسن بلخاری در چهارمین مجموعه درسگفتارهایی دربارهی عطار
به بررسی شرح عرفانی هفت شهر عشق در آثار عطار پرداخت. این درس گفتار عصر چهارشنبه (۲۶ مرداد) در مرکز فرهنگی شهر کتاب برپا شد.
دکتر حسن بلخاری در ادامه سخنانش گفت: هفت وادی «منطق الطیر» را برپایهی بیتی از مولانا «هفت شهر عشق» نامیدهاند.
آن بیت چنین است:
«هفت شهر عشق را عطار گشت/
ما هنوز اندر خم یک کوچهایم».
اما میدانیم که قطعا این بیت از مولانا نیست و
یک اشتباه مشهور است که باید ماهیت آن روشن شود.
بسیاری از بزرگان هم این اشتباه را کردهاند و این بیت را از مولانا دانستهاند.
تقریبا چهل سال پس از مولانا و در سال ۷۱۲ هجری قمری، احمد سپهسالار رسالهای در شرح احوال او نوشت.
از دید بسیاری از محققان، این رساله یکی از مستندترین نوشتهها دربارهی مولاناست.
در رسالهی سپهسالار تنها یک بار نام
«عطار» آمده است، آن هم در جایی که میخواهد مبحث «حلول و اتحاد» را از نظر مولانا رد کند. آن بیت منسوب به مولانا، در این رساله نیست.
در کتاب «مناقبالعارفین» افلاکی نیز که دومین منبع مهم برای شناخت مولانا است،
باز بیت «هفت شهر عشق» نیامده است.
این را نیز باید گفت که مناقبنویسانی چون سپهسالار و افلاکی، مبنای روایت خود را گرایشهای عرفانی مولانا قرار دادهاند.
آنها گاه به ذکر روایاتی از مجالس مولانا پرداختهاند که خود در آن مجلس بودهاند و گاهی با یک واسطه روایت خود را نقل کردهاند. آنچه این دو میگویند، تقریرات پنهان و آشکار مولانا را در خود دارد.
آنهایی هم که پس از مولانا آمدهاند، به استناد روایات این دو کتاب، دربارهی او سخنی گفتهاند.
مطلب ارسالی از : استاد دریانورد
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
دکتر حسن بلخاری در چهارمین مجموعه درسگفتارهایی دربارهی عطار
به بررسی شرح عرفانی هفت شهر عشق در آثار عطار پرداخت. این درس گفتار عصر چهارشنبه (۲۶ مرداد) در مرکز فرهنگی شهر کتاب برپا شد.
دکتر حسن بلخاری در ادامه سخنانش گفت: هفت وادی «منطق الطیر» را برپایهی بیتی از مولانا «هفت شهر عشق» نامیدهاند.
آن بیت چنین است:
«هفت شهر عشق را عطار گشت/
ما هنوز اندر خم یک کوچهایم».
اما میدانیم که قطعا این بیت از مولانا نیست و
یک اشتباه مشهور است که باید ماهیت آن روشن شود.
بسیاری از بزرگان هم این اشتباه را کردهاند و این بیت را از مولانا دانستهاند.
تقریبا چهل سال پس از مولانا و در سال ۷۱۲ هجری قمری، احمد سپهسالار رسالهای در شرح احوال او نوشت.
از دید بسیاری از محققان، این رساله یکی از مستندترین نوشتهها دربارهی مولاناست.
در رسالهی سپهسالار تنها یک بار نام
«عطار» آمده است، آن هم در جایی که میخواهد مبحث «حلول و اتحاد» را از نظر مولانا رد کند. آن بیت منسوب به مولانا، در این رساله نیست.
در کتاب «مناقبالعارفین» افلاکی نیز که دومین منبع مهم برای شناخت مولانا است،
باز بیت «هفت شهر عشق» نیامده است.
این را نیز باید گفت که مناقبنویسانی چون سپهسالار و افلاکی، مبنای روایت خود را گرایشهای عرفانی مولانا قرار دادهاند.
آنها گاه به ذکر روایاتی از مجالس مولانا پرداختهاند که خود در آن مجلس بودهاند و گاهی با یک واسطه روایت خود را نقل کردهاند. آنچه این دو میگویند، تقریرات پنهان و آشکار مولانا را در خود دارد.
آنهایی هم که پس از مولانا آمدهاند، به استناد روایات این دو کتاب، دربارهی او سخنی گفتهاند.
مطلب ارسالی از : استاد دریانورد
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
هفت سین نوروزی
سیر:
سیر، نشانه اهورامزدا است و نماد مبارزه با زشتی و پلشتی. همچنین نماد زدودن چشم زخم است که باید حتماً بر سر سفره نهاده شود. به اعتقاد زرتشتیان بوی سیر دیوان را میگریزاند. زرتشتیان سیر را با تکههای نان که در آن ترید کردهاند، در مراسم پرسه با سداب به کار میبرند و بر سر سفره نیایش میگذارند.
پوست سیر را هرگز در جایی نمیگذارند زیرا معتقدند از سحر هم بدتر است، به همین جهت برای کندن پوست آن ابتدا سیر را در آب میخیسانند و بعد پوستش را میکنند، هم چنین معتقدند اگر پوست سیر را با پیاز گلپر و اسفند در خانه بسوزانند، به خصوص در صبح روز پنجشنبه، بویش، خانه را پاک میکند.
سبزه :
سبزه نشانه فرشته اردیبهشت است و نماد آبهای پاک.
سبزه از اجزای اصلی سفره شمرده میشود و معمولاً از گندم، یونجه، ماش یا عدس سبزشده است که ممکن است بر کوزه سبز کنند. شاید زیباترین ویژگی سفره هفتسین را میتوان به وجود سبزه آن دانست، به این دلیل که سبزه با رنگ و طراوت خود دلها را شادمان میسازد و با نگریستن به آن طلوع سال جدید را زیباتر میکند. در ایران باستان رسم بر این بود که ۲۵ روز قبل از نوروز در کاخ پادشاهان ۱۲ ستون از خشت خام برپا میساختند و بر هرکدام یک نوع غله میکاشتند و معتقد بودند اگر سبزهها خوب بروید سال پر برکتی است. دانههایی که امروزه کشت میشود بیشتر گندم و عدس است.
سیب :
سیب، نشانه فرشته سپندارمزد (فرشته زن) است و نماد بارداری و پرستاری.
سیب را مادر یا پدربزرگ خانواده بر سفره هفتسین میچیند شاید به آن خاطر که همه ما بارها شاهد دلواپسی و نگرانی مادر خانواده برای حفظ سلامتی اعضای خانه بودهایم.
سمنو:
سمنو، نشانه فرشته شهریور است. نماد خواربار، زایش گیاهی و بارور شدن گیاهان، فراوانی خوراک و غذاهای خوب و پر نیرو است.
سمنو از جوانههای تازه رسیده گندم تهیه میشود.
سنجد :
سنجد، نشانه فرشته خرداد است، و نماد دلبستگی.
سنجد که عطر برگ و شکوفههای آن محرک عشق و مهر است و از مقدمات اصلی زایندگی به شمار میآید، باید بر سر خوان نوروزی نمایان باشد. وجود سنجد در سفره نوروزی انگیزه زایش کیهانی است.
سرکه:
سرکه، نشانه فرشته امرداد است، و نماد جاودانگی و صبر.
سماق:
سماق، نشانه فرشته بهمن است، و نماد باران.
سماق نماد عشق مهر و پیوند دلها است که بر سر سفره هفتسین نهاده میشود.
🌹🌹🌹نوروزتان مبارک 🌹🌹🌹
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
سیر:
سیر، نشانه اهورامزدا است و نماد مبارزه با زشتی و پلشتی. همچنین نماد زدودن چشم زخم است که باید حتماً بر سر سفره نهاده شود. به اعتقاد زرتشتیان بوی سیر دیوان را میگریزاند. زرتشتیان سیر را با تکههای نان که در آن ترید کردهاند، در مراسم پرسه با سداب به کار میبرند و بر سر سفره نیایش میگذارند.
پوست سیر را هرگز در جایی نمیگذارند زیرا معتقدند از سحر هم بدتر است، به همین جهت برای کندن پوست آن ابتدا سیر را در آب میخیسانند و بعد پوستش را میکنند، هم چنین معتقدند اگر پوست سیر را با پیاز گلپر و اسفند در خانه بسوزانند، به خصوص در صبح روز پنجشنبه، بویش، خانه را پاک میکند.
سبزه :
سبزه نشانه فرشته اردیبهشت است و نماد آبهای پاک.
سبزه از اجزای اصلی سفره شمرده میشود و معمولاً از گندم، یونجه، ماش یا عدس سبزشده است که ممکن است بر کوزه سبز کنند. شاید زیباترین ویژگی سفره هفتسین را میتوان به وجود سبزه آن دانست، به این دلیل که سبزه با رنگ و طراوت خود دلها را شادمان میسازد و با نگریستن به آن طلوع سال جدید را زیباتر میکند. در ایران باستان رسم بر این بود که ۲۵ روز قبل از نوروز در کاخ پادشاهان ۱۲ ستون از خشت خام برپا میساختند و بر هرکدام یک نوع غله میکاشتند و معتقد بودند اگر سبزهها خوب بروید سال پر برکتی است. دانههایی که امروزه کشت میشود بیشتر گندم و عدس است.
سیب :
سیب، نشانه فرشته سپندارمزد (فرشته زن) است و نماد بارداری و پرستاری.
سیب را مادر یا پدربزرگ خانواده بر سفره هفتسین میچیند شاید به آن خاطر که همه ما بارها شاهد دلواپسی و نگرانی مادر خانواده برای حفظ سلامتی اعضای خانه بودهایم.
سمنو:
سمنو، نشانه فرشته شهریور است. نماد خواربار، زایش گیاهی و بارور شدن گیاهان، فراوانی خوراک و غذاهای خوب و پر نیرو است.
سمنو از جوانههای تازه رسیده گندم تهیه میشود.
سنجد :
سنجد، نشانه فرشته خرداد است، و نماد دلبستگی.
سنجد که عطر برگ و شکوفههای آن محرک عشق و مهر است و از مقدمات اصلی زایندگی به شمار میآید، باید بر سر خوان نوروزی نمایان باشد. وجود سنجد در سفره نوروزی انگیزه زایش کیهانی است.
سرکه:
سرکه، نشانه فرشته امرداد است، و نماد جاودانگی و صبر.
سماق:
سماق، نشانه فرشته بهمن است، و نماد باران.
سماق نماد عشق مهر و پیوند دلها است که بر سر سفره هفتسین نهاده میشود.
🌹🌹🌹نوروزتان مبارک 🌹🌹🌹
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
4_5800978598881920551.pdf
1.2 MB
#نمونه_سوال
#فارسی_دوازدهم
#پرسش_چهار_گزینه_ای
کل کتاب(درس به درس)+ پاسخ
طراح: گروه ادبیات استان آذربایجان شرقی
@ferdosesokhan
#فارسی_دوازدهم
#پرسش_چهار_گزینه_ای
کل کتاب(درس به درس)+ پاسخ
طراح: گروه ادبیات استان آذربایجان شرقی
@ferdosesokhan
Shad.apk
19.3 MB
✍ نرم افزار شبکه آموزشی #شاد
💢ساخته شده به دست سازمان آموزش و پرورش
▫️در راستای آموزش مجازی
▫️ویژه دانش آموزان و دبیران گرامی
@ferdosesokhan
💢ساخته شده به دست سازمان آموزش و پرورش
▫️در راستای آموزش مجازی
▫️ویژه دانش آموزان و دبیران گرامی
@ferdosesokhan
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
تدریس درس نگارش پایه یازدهم
درس مربوطه: سفرنامه
مدرس: مجتبی محمودی توبکانلو
مختص رشته های نظری و فنی حرفه ای و کار و دانش
@farsionegaresh_fanni
درس مربوطه: سفرنامه
مدرس: مجتبی محمودی توبکانلو
مختص رشته های نظری و فنی حرفه ای و کار و دانش
@farsionegaresh_fanni
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
تدریس درس نگارش پایه دهم
درس مربوطه: سنجش و مقایسه
مدرس: مجتبی محمودی توبکانلو
مختص رشته های نظری و فنی حرفه ای و کار و دانش
@farsionegaresh_fanni
درس مربوطه: سنجش و مقایسه
مدرس: مجتبی محمودی توبکانلو
مختص رشته های نظری و فنی حرفه ای و کار و دانش
@farsionegaresh_fanni
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
تدریس درس نگارش پایه دوازدهم
درس مربوطه: مقاله نویسی(۱)
مدرس: مجتبی محمودی توبکانلو
مختص رشته های نظری و فنی حرفه ای و کار و دانش
@farsionegaresh_fanni
درس مربوطه: مقاله نویسی(۱)
مدرس: مجتبی محمودی توبکانلو
مختص رشته های نظری و فنی حرفه ای و کار و دانش
@farsionegaresh_fanni
بهاریه در شعر و حکمت فارسی
با اینکه بهار هر سال رخ میدهد ما ایرانیها را همواره و دوباره دستپاچه میکند. ما تا آخرین سالهای عمرمان بهار، خاصه ماجرای عید را چون مسئلهای استثنایی میبینیم و گاهی در مواجه با آن کم تجربه به نظر میرسیم. خوشبختانه ما همیشه بهار را از نو میبینیم که میآید و زندگیمان را به نحوی غیرعادی فرا میگیرد. تمام مخمصههای اقتصادی در فروردین چونان هزینهای که برای تازه شدن پرداخت میشود قابل اغماض است. همه این را میدانیم، حتی اگر زیر نجوای گلایههایمان، بروز ندهیم. ما تمام سرمایه خود را در بهار میآزماییم و وقتی کل احوال خود را به قمار عید میبریم دیگر هزینههای مالی کمتر جای چون و چرا دارد. این هزینهها چیزیست که با آن آبروی خود را رقم میزنیم. بهار مهمترین حادثه ملی است که هر سال به هر قیمتی به همان شکل فراگیر زندگی ما را به آزمون میگذارد.
روی آوردن ایرانی ها به بهار پیش از هر جای دیگری در شعر فارسی نمایان است. شعر بازتاب عمیق ترین منویات ما بوده و شاعران در بهاریه ها سرمایه معنوی خود را به نمایش گذاشته اند. بهاریه ها نه تنها آینه تمام نمای تصوری هستند که طبع فارسی نسبت به فصل بهار دارد بلکه می تواند به نحو عجیبی احوال و مقام شاعران را در آن جست. مثلا فردوسی در: بمان تا بیاید همه فرودین/ که بفروزد اندر جهان هوردین، صورت حماسی شعر خود را منعکس می کند؛ یا وقتی خیام می نویسد: بر چهره گل نسیم نوروز خوش است/ در صحن چمن روی دل افروز خوش است/ از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست/ خوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است. نشان می دهد که چگونه دم غنیمت شمری او در حقیقت طلب گسست از گذشته و آینده دارد. مسعو سعد سلمان که با حبسیه های سوزناکش معروف است غم مهجوری را می سراید: رسید عید و من از روی دلبر دور/ چگونه باشم بی روی آن بهشتی حور.
همچنین بهاریه ها منعکس کنند تاریخ ادبیات و تاریخ سیاسی و اجتماعی ما هستند. در اشعار ابتدایی توصیف شادخوارانه بهار با ابیات رودکی و مروزی نشان دهنده آسایش نسبی سیاسی و اجتماعی است. رودکی که نوشته: آمد بهار خرم با رنگ و بوی طیب/ با صد هزار زینت و آرایش عجیب؛ یا دقیقی مروزی که سروده: برافکند ای صنم ابر بهشتی/ زمین را خلقت اردیبهشتی.؛ در حقیقت مبین ذهنی است که فراغت دارد طوری که می تواند بر تصویرسازی متمرکز شود. سیر تاریخی ادبیات فارسی با سنایی و خاصه عطار گشتی عرفانی را تجربه می کند. این گشت در بهاریه عطار نمودار است: ای بلبل خوش نوا فغان کن/ عید است نوای عاشقان کن. این سیر سپس صراحت عرفانی خود را در مولوی می یابد که پیر و مراد خود را مخاطب می گیرد: ز شمس الدین تبریزی به ناگه ساقی دولت/ به جام خاص سلطانی مدام آورد مستان را. سرانجام عکس رندی حافظ در آن می افتد: ساقیا آمدن عید مبارک بادت/ وان مواعید که کردی مرود از یادت. بعد از اوج گیری ادبیات دوران فترت ادبی و اجتماعی در اشعار قابل پیگیری است؛ تا زمانی که مشروطه دور جدیدی از تاریخ ایران را آغاز می کند. دوره ای که امر سیاسی بر تارک فرهنگ می نشیند و از قضا همراه با باز شدن زبان سیاسی شاعران بهاریه ها نیز رنگ و روی مبارزه می گیرند. یکی از مهمترین قدم ها را عشقی در منظومه سه تابلو بر می دارد که پس از توصیف طبیعت بلافاصله سرنوشت مردم مظلوم را باز می گوید. در این دوران شاعران مبارز کنایه های خود را در لفافه سمبل های ادبی و حتی غنایی می پیچند. وقتی سایه می نویسد: بهار آمد گل نسرین نیاورد/نسیمی بوی فروردین نیاورد؛ تو گویی تاریخ سیاسی را آشکارا بیان می کند.
تاریخ بهاریه ها که در اینجا مجملی از آن خواندیم در هر دوره ای تبدیل به ماده سخنی شده که صدای مردم زمانه بوده و حالا از گلوی شاعرشان طنین انداز است. هیچ فصل و هیچ تم دیگری تا این اندازه روشن و شفاف نتوانسته احوال شاعران و حال و روز مردمان را به نمایش درآورد. این موقعیت خاص نشان می دهد که چگونه عنصر فرهنگی یگانه ای می تواند با دوام خود و در عین حال شکل به شکل شدنش تاریخ را تجسم بخشد.
می گویند تاریخ ما ایرانی ها تاریخ شعر است و از این راه با تاریخ تمدن هایی که مثلا فلسفه دایر مدارش بوده تفاوت دارد. این گفتار به شعر موقعیتی یگانه می دهد. اگر این توصیف را بپذیریم، درست در قدم بعدی باید بهاریه ها را روشن ترین سند تاریخ اجتماعی خودمان بدانیم.
- علیرضا سمیعی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
با اینکه بهار هر سال رخ میدهد ما ایرانیها را همواره و دوباره دستپاچه میکند. ما تا آخرین سالهای عمرمان بهار، خاصه ماجرای عید را چون مسئلهای استثنایی میبینیم و گاهی در مواجه با آن کم تجربه به نظر میرسیم. خوشبختانه ما همیشه بهار را از نو میبینیم که میآید و زندگیمان را به نحوی غیرعادی فرا میگیرد. تمام مخمصههای اقتصادی در فروردین چونان هزینهای که برای تازه شدن پرداخت میشود قابل اغماض است. همه این را میدانیم، حتی اگر زیر نجوای گلایههایمان، بروز ندهیم. ما تمام سرمایه خود را در بهار میآزماییم و وقتی کل احوال خود را به قمار عید میبریم دیگر هزینههای مالی کمتر جای چون و چرا دارد. این هزینهها چیزیست که با آن آبروی خود را رقم میزنیم. بهار مهمترین حادثه ملی است که هر سال به هر قیمتی به همان شکل فراگیر زندگی ما را به آزمون میگذارد.
روی آوردن ایرانی ها به بهار پیش از هر جای دیگری در شعر فارسی نمایان است. شعر بازتاب عمیق ترین منویات ما بوده و شاعران در بهاریه ها سرمایه معنوی خود را به نمایش گذاشته اند. بهاریه ها نه تنها آینه تمام نمای تصوری هستند که طبع فارسی نسبت به فصل بهار دارد بلکه می تواند به نحو عجیبی احوال و مقام شاعران را در آن جست. مثلا فردوسی در: بمان تا بیاید همه فرودین/ که بفروزد اندر جهان هوردین، صورت حماسی شعر خود را منعکس می کند؛ یا وقتی خیام می نویسد: بر چهره گل نسیم نوروز خوش است/ در صحن چمن روی دل افروز خوش است/ از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست/ خوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است. نشان می دهد که چگونه دم غنیمت شمری او در حقیقت طلب گسست از گذشته و آینده دارد. مسعو سعد سلمان که با حبسیه های سوزناکش معروف است غم مهجوری را می سراید: رسید عید و من از روی دلبر دور/ چگونه باشم بی روی آن بهشتی حور.
همچنین بهاریه ها منعکس کنند تاریخ ادبیات و تاریخ سیاسی و اجتماعی ما هستند. در اشعار ابتدایی توصیف شادخوارانه بهار با ابیات رودکی و مروزی نشان دهنده آسایش نسبی سیاسی و اجتماعی است. رودکی که نوشته: آمد بهار خرم با رنگ و بوی طیب/ با صد هزار زینت و آرایش عجیب؛ یا دقیقی مروزی که سروده: برافکند ای صنم ابر بهشتی/ زمین را خلقت اردیبهشتی.؛ در حقیقت مبین ذهنی است که فراغت دارد طوری که می تواند بر تصویرسازی متمرکز شود. سیر تاریخی ادبیات فارسی با سنایی و خاصه عطار گشتی عرفانی را تجربه می کند. این گشت در بهاریه عطار نمودار است: ای بلبل خوش نوا فغان کن/ عید است نوای عاشقان کن. این سیر سپس صراحت عرفانی خود را در مولوی می یابد که پیر و مراد خود را مخاطب می گیرد: ز شمس الدین تبریزی به ناگه ساقی دولت/ به جام خاص سلطانی مدام آورد مستان را. سرانجام عکس رندی حافظ در آن می افتد: ساقیا آمدن عید مبارک بادت/ وان مواعید که کردی مرود از یادت. بعد از اوج گیری ادبیات دوران فترت ادبی و اجتماعی در اشعار قابل پیگیری است؛ تا زمانی که مشروطه دور جدیدی از تاریخ ایران را آغاز می کند. دوره ای که امر سیاسی بر تارک فرهنگ می نشیند و از قضا همراه با باز شدن زبان سیاسی شاعران بهاریه ها نیز رنگ و روی مبارزه می گیرند. یکی از مهمترین قدم ها را عشقی در منظومه سه تابلو بر می دارد که پس از توصیف طبیعت بلافاصله سرنوشت مردم مظلوم را باز می گوید. در این دوران شاعران مبارز کنایه های خود را در لفافه سمبل های ادبی و حتی غنایی می پیچند. وقتی سایه می نویسد: بهار آمد گل نسرین نیاورد/نسیمی بوی فروردین نیاورد؛ تو گویی تاریخ سیاسی را آشکارا بیان می کند.
تاریخ بهاریه ها که در اینجا مجملی از آن خواندیم در هر دوره ای تبدیل به ماده سخنی شده که صدای مردم زمانه بوده و حالا از گلوی شاعرشان طنین انداز است. هیچ فصل و هیچ تم دیگری تا این اندازه روشن و شفاف نتوانسته احوال شاعران و حال و روز مردمان را به نمایش درآورد. این موقعیت خاص نشان می دهد که چگونه عنصر فرهنگی یگانه ای می تواند با دوام خود و در عین حال شکل به شکل شدنش تاریخ را تجسم بخشد.
می گویند تاریخ ما ایرانی ها تاریخ شعر است و از این راه با تاریخ تمدن هایی که مثلا فلسفه دایر مدارش بوده تفاوت دارد. این گفتار به شعر موقعیتی یگانه می دهد. اگر این توصیف را بپذیریم، درست در قدم بعدی باید بهاریه ها را روشن ترین سند تاریخ اجتماعی خودمان بدانیم.
- علیرضا سمیعی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
خوان(سفره) نوروزی
خوان نوروزی یکی از آیینهای انباز(مشترک) در بین مردمی است که نوروز را جشن میگیرند. خوان نوروزیِ امروزه، هفت سین گفته میشود. ولی خوان نوروز فراتر از خوان هفت سين امروزی است.
نمادهای مادی امشاسپندان بر سر خوان نوروز
شمار(عدد) هفت برای ايرانيان ارجمند است؛
مانند: هفت آسمان، هفت روزِ هفته، هفت خوان رستم، هفت کشور، هفتسين...
هر يک از اين امشاسپندان دارای دو جنبهی مادی و مينوی هستند. بدين چمار(معنا) که هر يک از امشاسپندان در جهان مادی دارای نماد ويژه و نگهبان بر يک دادهی اهورايی است که ما آن را همچون نمايندهی امشاسپندان بر روی خوان (سفره يا ميز) میگذاريم:
1⃣ سپند مينیو به چم(مفهوم) مينوی ورجاوند، در دين مزدیسنی(زرتشتی) انسان کاملترين آفريدهی خداست و همچون نمايندهی او روی زمين شمرده میشود. بنابراين باشندگی(حضور) انسانِ راستی جو و نيکیخواه در کنار خوان و همچنين گذاشتن خُرده اوستا(اوستای کوچک)، نشانی از سپنته مينيو است.
2⃣ وُهومن(بهمن) امشاسپند به چم اندیشهی نيک و در جهانِ مادی نگهبان و پشتيبان جانوران است. بنابراين يکی از فرآوردههای سودمند جانوری مانند شير، تخم مرغ.... را بر روی خوان میگذاريم.
3⃣ اَرديبهشت امشاسپند به چم بهترين راستی و پاکی که نماد آن در جهان مادی آتش است و به همين شَوند(دليل) بر روی خوان، سپندار(شمع) يا چراغِ روشن میگذاريم.
4⃣ شهريور امشاسپند به چم نيروی شهرياری و فرمانروایی بر خویشتن، در جهان مادی نگهبان بر گدازه(فلزات) است. بنابراين بر روی خوان، گدازه و ماره(سکه) میگذاريم.
5⃣ سپندارمذ امشاسپند به چم کامل اندیشی، فروتنی، مهربانی و در جهان مادی، زمين نماد آن است. خوان که بر روی آن اجزای هفتسين چيده میشود و گذاشتن کوزه گلیِ سبز شده نیز نماد اين امشاسپند است.
6⃣ خورداد امشاسپند به چم کمال و رسايی و نماد آن آب است. گذاشتن کاسه آب و آویشن بر روی خوان، اين خواسته را میرساند.
7⃣ اَمُرداد امشاسپند به چم بیمرگی، جاودانگی و در جهان مادی نگهبان بر گياهان و روییدنیهاست. گذاشتن گل و گياه و سبزه بر روی خوان نمودار اين امشاسپند است.
🌹🌹🌹نوروزتان مبارک 🌹🌹🌹
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
خوان نوروزی یکی از آیینهای انباز(مشترک) در بین مردمی است که نوروز را جشن میگیرند. خوان نوروزیِ امروزه، هفت سین گفته میشود. ولی خوان نوروز فراتر از خوان هفت سين امروزی است.
نمادهای مادی امشاسپندان بر سر خوان نوروز
شمار(عدد) هفت برای ايرانيان ارجمند است؛
مانند: هفت آسمان، هفت روزِ هفته، هفت خوان رستم، هفت کشور، هفتسين...
هر يک از اين امشاسپندان دارای دو جنبهی مادی و مينوی هستند. بدين چمار(معنا) که هر يک از امشاسپندان در جهان مادی دارای نماد ويژه و نگهبان بر يک دادهی اهورايی است که ما آن را همچون نمايندهی امشاسپندان بر روی خوان (سفره يا ميز) میگذاريم:
1⃣ سپند مينیو به چم(مفهوم) مينوی ورجاوند، در دين مزدیسنی(زرتشتی) انسان کاملترين آفريدهی خداست و همچون نمايندهی او روی زمين شمرده میشود. بنابراين باشندگی(حضور) انسانِ راستی جو و نيکیخواه در کنار خوان و همچنين گذاشتن خُرده اوستا(اوستای کوچک)، نشانی از سپنته مينيو است.
2⃣ وُهومن(بهمن) امشاسپند به چم اندیشهی نيک و در جهانِ مادی نگهبان و پشتيبان جانوران است. بنابراين يکی از فرآوردههای سودمند جانوری مانند شير، تخم مرغ.... را بر روی خوان میگذاريم.
3⃣ اَرديبهشت امشاسپند به چم بهترين راستی و پاکی که نماد آن در جهان مادی آتش است و به همين شَوند(دليل) بر روی خوان، سپندار(شمع) يا چراغِ روشن میگذاريم.
4⃣ شهريور امشاسپند به چم نيروی شهرياری و فرمانروایی بر خویشتن، در جهان مادی نگهبان بر گدازه(فلزات) است. بنابراين بر روی خوان، گدازه و ماره(سکه) میگذاريم.
5⃣ سپندارمذ امشاسپند به چم کامل اندیشی، فروتنی، مهربانی و در جهان مادی، زمين نماد آن است. خوان که بر روی آن اجزای هفتسين چيده میشود و گذاشتن کوزه گلیِ سبز شده نیز نماد اين امشاسپند است.
6⃣ خورداد امشاسپند به چم کمال و رسايی و نماد آن آب است. گذاشتن کاسه آب و آویشن بر روی خوان، اين خواسته را میرساند.
7⃣ اَمُرداد امشاسپند به چم بیمرگی، جاودانگی و در جهان مادی نگهبان بر گياهان و روییدنیهاست. گذاشتن گل و گياه و سبزه بر روی خوان نمودار اين امشاسپند است.
🌹🌹🌹نوروزتان مبارک 🌹🌹🌹
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
نوروز در شاهنامه
نوروز در شاهنامه فردوسی جلوه خاصی دارد.
در حقیقت یکی از مهمترین آثاری که از نوروز و چگونگی بنیانگذاری این جشن یاد میکند، شاهنامه است. در شاهنامه، 33 بار از نوروز و چند بار نیز «سرسال نو» و «ماه فروردین» که مراد همان نوروز است، نام برده میشود.
به نقل از مرحوم دهخدا، وی داستان پدید آمدن نوروز را در زمان پادشاهی جمشيد میداند.
فردوسی به نوبه خود این داستان را از خدای نامک و ديگر کتب و رسايل پهلوی برگرفته است.
از اين داستانها بر ميآيد که نوروز به معنی روز نو و تازه است، يعنی روزی که سال نو آغاز میشود.
فلسفه پدید آمدن این جشن در شاهنامه با برتخت نشینی جمشید توضیح داده شده است:
چو خورشید تابان میان هوا
نشسته بر او شاه فرمان روا
جهان انجمن شد بر آن تخت او
شگفتی فرومانده از بخت او
به جمشید بر گوهر افشاندند
مرآن روز را روز نو خواندند
سر سال نو هرمز فروردین
برآسوده از رنج روی زمین
بزرگان به شاهی بیاراستند
می و رود ورامشگران خواستند
چنین جشن فرخ ازآن روزگار
به ما ماند ازآن خسروان یادگار
در نوروز، آتشکدهها و ایوانهای مربوط به آن را با تکههای ابریشمین میآراستند و مُشک در آتش میافشاندند تا فضا را معطر کنند:
به دیبا بیاراست آتشکده
هم ایوان نوروز و جشن سده
خسرو پرویز نوروزها بر تخت مینشست.
شاید هر سال بر تختنشینی خویش را تجدید میکرد.
بدین ترتیب این تخت نشینی را به فال نیک گرفته و سنت گذشتگان را پاس میداشت.
سپس زندانیان را در این روز رها کرده و حاجت نیازمندان را میداد.
در شاهنامه آمده است، هنگامی که یزدگرد بر پسرخود، بهرام خشم گرفت و او را از منزل ممنوع الخروج اعلام کرد، او تنها در مهرگان و نوروز و به میمنت این جشنها توانست از خانه، خارج شود.
*نوروز در نزد آریاییان تقدس داشت.* آنها به نوروز سوگند یاد میکردند.
هنگامی که خسرو پرویز را از قدرت خلع و کور کردند، باربد در سوگ او گفت:
به یزدان و نام تو ای شهریار
به نوروز و مهر و به خرم بهار
که گر دست من زین سپس نیز رود
بساید، مبادا به من بر درود
همچنین، نوروز را به عزیزان و بزرگان خویش تبریک میگفتند:
بدین شاه، نوروز فرخنده باد
دل بدسگالان او کنده باد
*انوشیروان به کارداران خویش نوشته بود که اگر در نوروز، باران نبارید و خشکسالی آمد، از مردم باج نگیرند و در این روز، مردم را خلعت میدادند.
جشن نوروز بنا بر شاهنامه هرچه با شکوهتر برگزار میشده است.
*نوروز در حقیقت جشن شادکامیهای مردم بود.
هرگاه برای کسی آرزوی سعادت داشتند، دعا میکرند که همه روزگارش مانند نوروز باشد:
همه ساله بخت توپیروز باد همه روزگار تو نوروز باد
نوروز، روز پیروزی است. پیروزی نو بر کهنه و پیروزی حق بر باطل.
در نوروز مردم شهر و خانه خود را میآراستند.
نوروز، روشنترین روز سال انگاشته میشد.
خورشید در این روز بهتر از همه روز ها میدرخشید.
گفتیم که جمشید در نوروز تاج گذاری کرد. چون جمشید تاج بر سر گذاشت و اشعه خورشید بر آن تابید، جهان از آن روشنایی گرفت.
در باره روشنایی نوروز و ماه فروردین گواهی بسیار در شاهنامه هست:
همه ساله بخت تو پیروز باد
شبان سیه برتو نوروز باد
🌹🌹🌹نوروزتان مبارک 🌹🌹🌹
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
نوروز در شاهنامه فردوسی جلوه خاصی دارد.
در حقیقت یکی از مهمترین آثاری که از نوروز و چگونگی بنیانگذاری این جشن یاد میکند، شاهنامه است. در شاهنامه، 33 بار از نوروز و چند بار نیز «سرسال نو» و «ماه فروردین» که مراد همان نوروز است، نام برده میشود.
به نقل از مرحوم دهخدا، وی داستان پدید آمدن نوروز را در زمان پادشاهی جمشيد میداند.
فردوسی به نوبه خود این داستان را از خدای نامک و ديگر کتب و رسايل پهلوی برگرفته است.
از اين داستانها بر ميآيد که نوروز به معنی روز نو و تازه است، يعنی روزی که سال نو آغاز میشود.
فلسفه پدید آمدن این جشن در شاهنامه با برتخت نشینی جمشید توضیح داده شده است:
چو خورشید تابان میان هوا
نشسته بر او شاه فرمان روا
جهان انجمن شد بر آن تخت او
شگفتی فرومانده از بخت او
به جمشید بر گوهر افشاندند
مرآن روز را روز نو خواندند
سر سال نو هرمز فروردین
برآسوده از رنج روی زمین
بزرگان به شاهی بیاراستند
می و رود ورامشگران خواستند
چنین جشن فرخ ازآن روزگار
به ما ماند ازآن خسروان یادگار
در نوروز، آتشکدهها و ایوانهای مربوط به آن را با تکههای ابریشمین میآراستند و مُشک در آتش میافشاندند تا فضا را معطر کنند:
به دیبا بیاراست آتشکده
هم ایوان نوروز و جشن سده
خسرو پرویز نوروزها بر تخت مینشست.
شاید هر سال بر تختنشینی خویش را تجدید میکرد.
بدین ترتیب این تخت نشینی را به فال نیک گرفته و سنت گذشتگان را پاس میداشت.
سپس زندانیان را در این روز رها کرده و حاجت نیازمندان را میداد.
در شاهنامه آمده است، هنگامی که یزدگرد بر پسرخود، بهرام خشم گرفت و او را از منزل ممنوع الخروج اعلام کرد، او تنها در مهرگان و نوروز و به میمنت این جشنها توانست از خانه، خارج شود.
*نوروز در نزد آریاییان تقدس داشت.* آنها به نوروز سوگند یاد میکردند.
هنگامی که خسرو پرویز را از قدرت خلع و کور کردند، باربد در سوگ او گفت:
به یزدان و نام تو ای شهریار
به نوروز و مهر و به خرم بهار
که گر دست من زین سپس نیز رود
بساید، مبادا به من بر درود
همچنین، نوروز را به عزیزان و بزرگان خویش تبریک میگفتند:
بدین شاه، نوروز فرخنده باد
دل بدسگالان او کنده باد
*انوشیروان به کارداران خویش نوشته بود که اگر در نوروز، باران نبارید و خشکسالی آمد، از مردم باج نگیرند و در این روز، مردم را خلعت میدادند.
جشن نوروز بنا بر شاهنامه هرچه با شکوهتر برگزار میشده است.
*نوروز در حقیقت جشن شادکامیهای مردم بود.
هرگاه برای کسی آرزوی سعادت داشتند، دعا میکرند که همه روزگارش مانند نوروز باشد:
همه ساله بخت توپیروز باد همه روزگار تو نوروز باد
نوروز، روز پیروزی است. پیروزی نو بر کهنه و پیروزی حق بر باطل.
در نوروز مردم شهر و خانه خود را میآراستند.
نوروز، روشنترین روز سال انگاشته میشد.
خورشید در این روز بهتر از همه روز ها میدرخشید.
گفتیم که جمشید در نوروز تاج گذاری کرد. چون جمشید تاج بر سر گذاشت و اشعه خورشید بر آن تابید، جهان از آن روشنایی گرفت.
در باره روشنایی نوروز و ماه فروردین گواهی بسیار در شاهنامه هست:
همه ساله بخت تو پیروز باد
شبان سیه برتو نوروز باد
🌹🌹🌹نوروزتان مبارک 🌹🌹🌹
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
چگونه دانش آموزان وارد شبکه اجتماعی شاد شوند
👤سرپرست مرکز برنامه ریزی و فناوری اطلاعات وزارت آموزش و پرورش:
▫️زماني كه دانش آموزان وارد شبكه اجتماعي دانش آموزان «شاد» ميشوند با وارد كردن كدملي خود به طور خودكار و برنامه ريزي شده به پيام رسان مورد نظر و گروه ياكلاس خود راهنمايي خواهند شد.
▫️ دانش آموزان از دو روش ميتوانند به كلاس درس خود وارد شوند؛ با ورود مستقيم به سايت شبكه اجتماعي دانش آموزان «شاد» به آدرس
medu.vaslapp.com
با وارد كردن كدملي و يا اگر مدير مدرسه پيام رسان را اطلاع رساني كرده باشد دانش آموزان ميتوانند مستقيم به پيام رسان وارد شوند و با وارد كردن كدملي به طور خودكار به كلاس هدايت خواهند شد.
@ferdosesokhan
👤سرپرست مرکز برنامه ریزی و فناوری اطلاعات وزارت آموزش و پرورش:
▫️زماني كه دانش آموزان وارد شبكه اجتماعي دانش آموزان «شاد» ميشوند با وارد كردن كدملي خود به طور خودكار و برنامه ريزي شده به پيام رسان مورد نظر و گروه ياكلاس خود راهنمايي خواهند شد.
▫️ دانش آموزان از دو روش ميتوانند به كلاس درس خود وارد شوند؛ با ورود مستقيم به سايت شبكه اجتماعي دانش آموزان «شاد» به آدرس
medu.vaslapp.com
با وارد كردن كدملي و يا اگر مدير مدرسه پيام رسان را اطلاع رساني كرده باشد دانش آموزان ميتوانند مستقيم به پيام رسان وارد شوند و با وارد كردن كدملي به طور خودكار به كلاس هدايت خواهند شد.
@ferdosesokhan
سال نو آمد، سپاس ای جاودان
جان ما آسوده دار و شادمان؛
هم خـِرَد افزای و هم مهر و توان
روز نو، امـّید نو بر دل نشان!
🌞 آشنایی با جشنهای ایرانی
بخشبندی جشنهای نوروزی
🌞 جشن نوروز، جشن نوگشت سال و جشن آفرینش است.
نوروز در ایران بزرگترین و باشکوهترین جشن سال شمرده میشد که با جشنهایی در روزهای پایانی اسپندماه و برافروختن آتش به پیشواز آن میرفتند،
با سیزدهبهدر با آن به پایان میرساندند؛
هرچند که سیزدهبهدر پایانبخشِ جشنهای نوروز نبود.
در ایران باستان جشنهای نوروز چندین بخش داشت.
🌞 بر پایه شناختهشدهترین بخشبندی،
روز نخست فروردین(اورمزد روز)، آغاز نوروز کوچک بود و ایرانیان تا روز سوم به دید و بازدید با خویشاوندان، بزرگان خانواده و شادباشگویی میپرداختند.
🌞 روز سوم تا ششم نوروز، زمان برگزاری دید و بازدیدها و جشنهای همگانی و گروهی بود. به این سه روز "جشن ریپتون" میگفتند.
در ایران باستان "ایزد ریپتون" نگهبان گرمای نیمهی روز بود و جشن ریپتون برای شادمانی بازگشت او برگزار میشد. "ریپتون" به چم نیمروز و روشنایی و گرمای نیمهی روز است.
زرتشتیان باستان، جشن ریپتون را همزمان با اورمزد روز(آغاز نوروز) برگزار میکردند.
🌞 از ششم تا نهم فروردین بزرگترین جشنهای نوروزی برگزار میشدند. ششم این ماه، جشن بزرگ خوردادگان و آغاز نوروز بزرگ بود.
به روز ششم فروردین، روز امید نیز گفته میشد که در آن روز ایزد یکتا سپیدبختی، نیکروزی و فراوانی سال نو را به مردم پیشکش میکرد. جشنهای شادباشنویسی در این سه روز برگزار میشد. همچنین ششم فروردین زادروز نمادین زرتشت، پیامبر ایرانی است.
🌞 روزهای نهم تا دوازدهم فروردین،
هنگام دیدارهای همگانی پادشاهان با مردم، گوش سپردن به نیازهای آنان و برآوردن خواستهها بود.
این زمانبندی در زمان هخامنشیان به گونهی دیگری بود. پادشاهان هخامنشی شش روز نخست نوروز را در کنار مردم بودند و پس از آن به نزدیکان خود رسیدگی میکردند. بهویژه که جشن آغاز نوروز را نیز همگانی و در تختجمشید برگزار میکردند.
🌞 سیزدهم تا نوزدهم نوروز، زمان گردش در باغها، بوستانها، بهرهبردن از زیباییهای زیستبوم و پایکوبی بود. شادمانی و پایکوبی(رقص) در گردشگاهها در روز سیزدهبهدر بهجا مانده از این آیین است.
🌞 روزهای نوزدهم تا بیستویکم نیز جشن فروردینگان برای شادی روان درگذشتگان برگزار میشد.
🌞 جشنهای نخستین شنبه و نخستین چهارشنبهی سال(که هر دو جشن گردشگاه و همچون سیزدهبهدر بود)، جشن آبانگاه(در روز دهم فروردین و برای بارش باران)، جشن سروشگان در روز هفدهم فروردین و نیایش شاه ورهرام در بیستم این ماه، از دیگر جشنهای فروردین و در پیوند با نوروز بودند. زرتشتیان نیز از گذشته تاکنون جشنهای دینی ویژه همچون نیایش پیر هریشت و جشن هیرومبا را در روزهای هفتم تا یازدهم برگزار میکنند.
پژوهشگر فرهنگ و زبان پارسی
بزرگمهر صالحی
برگرفته از:
۱- گاهشماری و جشنهای ایران باستان هاشم_رضی
۲- آیینها و جشنهای کهن در ایران امروز محمود_روح_الامینی
۳- نوشتارهای پژوهشی رضا_مرادی_غیاث_آبادی
۴- آثارالباقیه و التفهیم ابوریحان_بیرونی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
جان ما آسوده دار و شادمان؛
هم خـِرَد افزای و هم مهر و توان
روز نو، امـّید نو بر دل نشان!
🌞 آشنایی با جشنهای ایرانی
بخشبندی جشنهای نوروزی
🌞 جشن نوروز، جشن نوگشت سال و جشن آفرینش است.
نوروز در ایران بزرگترین و باشکوهترین جشن سال شمرده میشد که با جشنهایی در روزهای پایانی اسپندماه و برافروختن آتش به پیشواز آن میرفتند،
با سیزدهبهدر با آن به پایان میرساندند؛
هرچند که سیزدهبهدر پایانبخشِ جشنهای نوروز نبود.
در ایران باستان جشنهای نوروز چندین بخش داشت.
🌞 بر پایه شناختهشدهترین بخشبندی،
روز نخست فروردین(اورمزد روز)، آغاز نوروز کوچک بود و ایرانیان تا روز سوم به دید و بازدید با خویشاوندان، بزرگان خانواده و شادباشگویی میپرداختند.
🌞 روز سوم تا ششم نوروز، زمان برگزاری دید و بازدیدها و جشنهای همگانی و گروهی بود. به این سه روز "جشن ریپتون" میگفتند.
در ایران باستان "ایزد ریپتون" نگهبان گرمای نیمهی روز بود و جشن ریپتون برای شادمانی بازگشت او برگزار میشد. "ریپتون" به چم نیمروز و روشنایی و گرمای نیمهی روز است.
زرتشتیان باستان، جشن ریپتون را همزمان با اورمزد روز(آغاز نوروز) برگزار میکردند.
🌞 از ششم تا نهم فروردین بزرگترین جشنهای نوروزی برگزار میشدند. ششم این ماه، جشن بزرگ خوردادگان و آغاز نوروز بزرگ بود.
به روز ششم فروردین، روز امید نیز گفته میشد که در آن روز ایزد یکتا سپیدبختی، نیکروزی و فراوانی سال نو را به مردم پیشکش میکرد. جشنهای شادباشنویسی در این سه روز برگزار میشد. همچنین ششم فروردین زادروز نمادین زرتشت، پیامبر ایرانی است.
🌞 روزهای نهم تا دوازدهم فروردین،
هنگام دیدارهای همگانی پادشاهان با مردم، گوش سپردن به نیازهای آنان و برآوردن خواستهها بود.
این زمانبندی در زمان هخامنشیان به گونهی دیگری بود. پادشاهان هخامنشی شش روز نخست نوروز را در کنار مردم بودند و پس از آن به نزدیکان خود رسیدگی میکردند. بهویژه که جشن آغاز نوروز را نیز همگانی و در تختجمشید برگزار میکردند.
🌞 سیزدهم تا نوزدهم نوروز، زمان گردش در باغها، بوستانها، بهرهبردن از زیباییهای زیستبوم و پایکوبی بود. شادمانی و پایکوبی(رقص) در گردشگاهها در روز سیزدهبهدر بهجا مانده از این آیین است.
🌞 روزهای نوزدهم تا بیستویکم نیز جشن فروردینگان برای شادی روان درگذشتگان برگزار میشد.
🌞 جشنهای نخستین شنبه و نخستین چهارشنبهی سال(که هر دو جشن گردشگاه و همچون سیزدهبهدر بود)، جشن آبانگاه(در روز دهم فروردین و برای بارش باران)، جشن سروشگان در روز هفدهم فروردین و نیایش شاه ورهرام در بیستم این ماه، از دیگر جشنهای فروردین و در پیوند با نوروز بودند. زرتشتیان نیز از گذشته تاکنون جشنهای دینی ویژه همچون نیایش پیر هریشت و جشن هیرومبا را در روزهای هفتم تا یازدهم برگزار میکنند.
پژوهشگر فرهنگ و زبان پارسی
بزرگمهر صالحی
برگرفته از:
۱- گاهشماری و جشنهای ایران باستان هاشم_رضی
۲- آیینها و جشنهای کهن در ایران امروز محمود_روح_الامینی
۳- نوشتارهای پژوهشی رضا_مرادی_غیاث_آبادی
۴- آثارالباقیه و التفهیم ابوریحان_بیرونی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
1_5165823274482925757.pdf
449.5 KB
معرفی پنجاه رمان مشهور پارسی برای ایام قرانتین
تنظیم بر اساس سال انتشار از 1288 تا 1396 شمسی
همراه مختصر اطلاعاتی در بارۀ
1️⃣ پنج معیار در انتخاب 50 رمان
2️⃣ محتوای رمان
3️⃣ زمان رخدادهای داستان
4️⃣ مکان رخدادهای داستان
@ferdosesokhan
تنظیم بر اساس سال انتشار از 1288 تا 1396 شمسی
همراه مختصر اطلاعاتی در بارۀ
1️⃣ پنج معیار در انتخاب 50 رمان
2️⃣ محتوای رمان
3️⃣ زمان رخدادهای داستان
4️⃣ مکان رخدادهای داستان
@ferdosesokhan