بهاریه در شعر و حکمت فارسی
با اینکه بهار هر سال رخ میدهد ما ایرانیها را همواره و دوباره دستپاچه میکند. ما تا آخرین سالهای عمرمان بهار، خاصه ماجرای عید را چون مسئلهای استثنایی میبینیم و گاهی در مواجه با آن کم تجربه به نظر میرسیم. خوشبختانه ما همیشه بهار را از نو میبینیم که میآید و زندگیمان را به نحوی غیرعادی فرا میگیرد. تمام مخمصههای اقتصادی در فروردین چونان هزینهای که برای تازه شدن پرداخت میشود قابل اغماض است. همه این را میدانیم، حتی اگر زیر نجوای گلایههایمان، بروز ندهیم. ما تمام سرمایه خود را در بهار میآزماییم و وقتی کل احوال خود را به قمار عید میبریم دیگر هزینههای مالی کمتر جای چون و چرا دارد. این هزینهها چیزیست که با آن آبروی خود را رقم میزنیم. بهار مهمترین حادثه ملی است که هر سال به هر قیمتی به همان شکل فراگیر زندگی ما را به آزمون میگذارد.
روی آوردن ایرانی ها به بهار پیش از هر جای دیگری در شعر فارسی نمایان است. شعر بازتاب عمیق ترین منویات ما بوده و شاعران در بهاریه ها سرمایه معنوی خود را به نمایش گذاشته اند. بهاریه ها نه تنها آینه تمام نمای تصوری هستند که طبع فارسی نسبت به فصل بهار دارد بلکه می تواند به نحو عجیبی احوال و مقام شاعران را در آن جست. مثلا فردوسی در: بمان تا بیاید همه فرودین/ که بفروزد اندر جهان هوردین، صورت حماسی شعر خود را منعکس می کند؛ یا وقتی خیام می نویسد: بر چهره گل نسیم نوروز خوش است/ در صحن چمن روی دل افروز خوش است/ از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست/ خوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است. نشان می دهد که چگونه دم غنیمت شمری او در حقیقت طلب گسست از گذشته و آینده دارد. مسعو سعد سلمان که با حبسیه های سوزناکش معروف است غم مهجوری را می سراید: رسید عید و من از روی دلبر دور/ چگونه باشم بی روی آن بهشتی حور.
همچنین بهاریه ها منعکس کنند تاریخ ادبیات و تاریخ سیاسی و اجتماعی ما هستند. در اشعار ابتدایی توصیف شادخوارانه بهار با ابیات رودکی و مروزی نشان دهنده آسایش نسبی سیاسی و اجتماعی است. رودکی که نوشته: آمد بهار خرم با رنگ و بوی طیب/ با صد هزار زینت و آرایش عجیب؛ یا دقیقی مروزی که سروده: برافکند ای صنم ابر بهشتی/ زمین را خلقت اردیبهشتی.؛ در حقیقت مبین ذهنی است که فراغت دارد طوری که می تواند بر تصویرسازی متمرکز شود. سیر تاریخی ادبیات فارسی با سنایی و خاصه عطار گشتی عرفانی را تجربه می کند. این گشت در بهاریه عطار نمودار است: ای بلبل خوش نوا فغان کن/ عید است نوای عاشقان کن. این سیر سپس صراحت عرفانی خود را در مولوی می یابد که پیر و مراد خود را مخاطب می گیرد: ز شمس الدین تبریزی به ناگه ساقی دولت/ به جام خاص سلطانی مدام آورد مستان را. سرانجام عکس رندی حافظ در آن می افتد: ساقیا آمدن عید مبارک بادت/ وان مواعید که کردی مرود از یادت. بعد از اوج گیری ادبیات دوران فترت ادبی و اجتماعی در اشعار قابل پیگیری است؛ تا زمانی که مشروطه دور جدیدی از تاریخ ایران را آغاز می کند. دوره ای که امر سیاسی بر تارک فرهنگ می نشیند و از قضا همراه با باز شدن زبان سیاسی شاعران بهاریه ها نیز رنگ و روی مبارزه می گیرند. یکی از مهمترین قدم ها را عشقی در منظومه سه تابلو بر می دارد که پس از توصیف طبیعت بلافاصله سرنوشت مردم مظلوم را باز می گوید. در این دوران شاعران مبارز کنایه های خود را در لفافه سمبل های ادبی و حتی غنایی می پیچند. وقتی سایه می نویسد: بهار آمد گل نسرین نیاورد/نسیمی بوی فروردین نیاورد؛ تو گویی تاریخ سیاسی را آشکارا بیان می کند.
تاریخ بهاریه ها که در اینجا مجملی از آن خواندیم در هر دوره ای تبدیل به ماده سخنی شده که صدای مردم زمانه بوده و حالا از گلوی شاعرشان طنین انداز است. هیچ فصل و هیچ تم دیگری تا این اندازه روشن و شفاف نتوانسته احوال شاعران و حال و روز مردمان را به نمایش درآورد. این موقعیت خاص نشان می دهد که چگونه عنصر فرهنگی یگانه ای می تواند با دوام خود و در عین حال شکل به شکل شدنش تاریخ را تجسم بخشد.
می گویند تاریخ ما ایرانی ها تاریخ شعر است و از این راه با تاریخ تمدن هایی که مثلا فلسفه دایر مدارش بوده تفاوت دارد. این گفتار به شعر موقعیتی یگانه می دهد. اگر این توصیف را بپذیریم، درست در قدم بعدی باید بهاریه ها را روشن ترین سند تاریخ اجتماعی خودمان بدانیم.
- علیرضا سمیعی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
با اینکه بهار هر سال رخ میدهد ما ایرانیها را همواره و دوباره دستپاچه میکند. ما تا آخرین سالهای عمرمان بهار، خاصه ماجرای عید را چون مسئلهای استثنایی میبینیم و گاهی در مواجه با آن کم تجربه به نظر میرسیم. خوشبختانه ما همیشه بهار را از نو میبینیم که میآید و زندگیمان را به نحوی غیرعادی فرا میگیرد. تمام مخمصههای اقتصادی در فروردین چونان هزینهای که برای تازه شدن پرداخت میشود قابل اغماض است. همه این را میدانیم، حتی اگر زیر نجوای گلایههایمان، بروز ندهیم. ما تمام سرمایه خود را در بهار میآزماییم و وقتی کل احوال خود را به قمار عید میبریم دیگر هزینههای مالی کمتر جای چون و چرا دارد. این هزینهها چیزیست که با آن آبروی خود را رقم میزنیم. بهار مهمترین حادثه ملی است که هر سال به هر قیمتی به همان شکل فراگیر زندگی ما را به آزمون میگذارد.
روی آوردن ایرانی ها به بهار پیش از هر جای دیگری در شعر فارسی نمایان است. شعر بازتاب عمیق ترین منویات ما بوده و شاعران در بهاریه ها سرمایه معنوی خود را به نمایش گذاشته اند. بهاریه ها نه تنها آینه تمام نمای تصوری هستند که طبع فارسی نسبت به فصل بهار دارد بلکه می تواند به نحو عجیبی احوال و مقام شاعران را در آن جست. مثلا فردوسی در: بمان تا بیاید همه فرودین/ که بفروزد اندر جهان هوردین، صورت حماسی شعر خود را منعکس می کند؛ یا وقتی خیام می نویسد: بر چهره گل نسیم نوروز خوش است/ در صحن چمن روی دل افروز خوش است/ از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست/ خوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است. نشان می دهد که چگونه دم غنیمت شمری او در حقیقت طلب گسست از گذشته و آینده دارد. مسعو سعد سلمان که با حبسیه های سوزناکش معروف است غم مهجوری را می سراید: رسید عید و من از روی دلبر دور/ چگونه باشم بی روی آن بهشتی حور.
همچنین بهاریه ها منعکس کنند تاریخ ادبیات و تاریخ سیاسی و اجتماعی ما هستند. در اشعار ابتدایی توصیف شادخوارانه بهار با ابیات رودکی و مروزی نشان دهنده آسایش نسبی سیاسی و اجتماعی است. رودکی که نوشته: آمد بهار خرم با رنگ و بوی طیب/ با صد هزار زینت و آرایش عجیب؛ یا دقیقی مروزی که سروده: برافکند ای صنم ابر بهشتی/ زمین را خلقت اردیبهشتی.؛ در حقیقت مبین ذهنی است که فراغت دارد طوری که می تواند بر تصویرسازی متمرکز شود. سیر تاریخی ادبیات فارسی با سنایی و خاصه عطار گشتی عرفانی را تجربه می کند. این گشت در بهاریه عطار نمودار است: ای بلبل خوش نوا فغان کن/ عید است نوای عاشقان کن. این سیر سپس صراحت عرفانی خود را در مولوی می یابد که پیر و مراد خود را مخاطب می گیرد: ز شمس الدین تبریزی به ناگه ساقی دولت/ به جام خاص سلطانی مدام آورد مستان را. سرانجام عکس رندی حافظ در آن می افتد: ساقیا آمدن عید مبارک بادت/ وان مواعید که کردی مرود از یادت. بعد از اوج گیری ادبیات دوران فترت ادبی و اجتماعی در اشعار قابل پیگیری است؛ تا زمانی که مشروطه دور جدیدی از تاریخ ایران را آغاز می کند. دوره ای که امر سیاسی بر تارک فرهنگ می نشیند و از قضا همراه با باز شدن زبان سیاسی شاعران بهاریه ها نیز رنگ و روی مبارزه می گیرند. یکی از مهمترین قدم ها را عشقی در منظومه سه تابلو بر می دارد که پس از توصیف طبیعت بلافاصله سرنوشت مردم مظلوم را باز می گوید. در این دوران شاعران مبارز کنایه های خود را در لفافه سمبل های ادبی و حتی غنایی می پیچند. وقتی سایه می نویسد: بهار آمد گل نسرین نیاورد/نسیمی بوی فروردین نیاورد؛ تو گویی تاریخ سیاسی را آشکارا بیان می کند.
تاریخ بهاریه ها که در اینجا مجملی از آن خواندیم در هر دوره ای تبدیل به ماده سخنی شده که صدای مردم زمانه بوده و حالا از گلوی شاعرشان طنین انداز است. هیچ فصل و هیچ تم دیگری تا این اندازه روشن و شفاف نتوانسته احوال شاعران و حال و روز مردمان را به نمایش درآورد. این موقعیت خاص نشان می دهد که چگونه عنصر فرهنگی یگانه ای می تواند با دوام خود و در عین حال شکل به شکل شدنش تاریخ را تجسم بخشد.
می گویند تاریخ ما ایرانی ها تاریخ شعر است و از این راه با تاریخ تمدن هایی که مثلا فلسفه دایر مدارش بوده تفاوت دارد. این گفتار به شعر موقعیتی یگانه می دهد. اگر این توصیف را بپذیریم، درست در قدم بعدی باید بهاریه ها را روشن ترین سند تاریخ اجتماعی خودمان بدانیم.
- علیرضا سمیعی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
خوان(سفره) نوروزی
خوان نوروزی یکی از آیینهای انباز(مشترک) در بین مردمی است که نوروز را جشن میگیرند. خوان نوروزیِ امروزه، هفت سین گفته میشود. ولی خوان نوروز فراتر از خوان هفت سين امروزی است.
نمادهای مادی امشاسپندان بر سر خوان نوروز
شمار(عدد) هفت برای ايرانيان ارجمند است؛
مانند: هفت آسمان، هفت روزِ هفته، هفت خوان رستم، هفت کشور، هفتسين...
هر يک از اين امشاسپندان دارای دو جنبهی مادی و مينوی هستند. بدين چمار(معنا) که هر يک از امشاسپندان در جهان مادی دارای نماد ويژه و نگهبان بر يک دادهی اهورايی است که ما آن را همچون نمايندهی امشاسپندان بر روی خوان (سفره يا ميز) میگذاريم:
1⃣ سپند مينیو به چم(مفهوم) مينوی ورجاوند، در دين مزدیسنی(زرتشتی) انسان کاملترين آفريدهی خداست و همچون نمايندهی او روی زمين شمرده میشود. بنابراين باشندگی(حضور) انسانِ راستی جو و نيکیخواه در کنار خوان و همچنين گذاشتن خُرده اوستا(اوستای کوچک)، نشانی از سپنته مينيو است.
2⃣ وُهومن(بهمن) امشاسپند به چم اندیشهی نيک و در جهانِ مادی نگهبان و پشتيبان جانوران است. بنابراين يکی از فرآوردههای سودمند جانوری مانند شير، تخم مرغ.... را بر روی خوان میگذاريم.
3⃣ اَرديبهشت امشاسپند به چم بهترين راستی و پاکی که نماد آن در جهان مادی آتش است و به همين شَوند(دليل) بر روی خوان، سپندار(شمع) يا چراغِ روشن میگذاريم.
4⃣ شهريور امشاسپند به چم نيروی شهرياری و فرمانروایی بر خویشتن، در جهان مادی نگهبان بر گدازه(فلزات) است. بنابراين بر روی خوان، گدازه و ماره(سکه) میگذاريم.
5⃣ سپندارمذ امشاسپند به چم کامل اندیشی، فروتنی، مهربانی و در جهان مادی، زمين نماد آن است. خوان که بر روی آن اجزای هفتسين چيده میشود و گذاشتن کوزه گلیِ سبز شده نیز نماد اين امشاسپند است.
6⃣ خورداد امشاسپند به چم کمال و رسايی و نماد آن آب است. گذاشتن کاسه آب و آویشن بر روی خوان، اين خواسته را میرساند.
7⃣ اَمُرداد امشاسپند به چم بیمرگی، جاودانگی و در جهان مادی نگهبان بر گياهان و روییدنیهاست. گذاشتن گل و گياه و سبزه بر روی خوان نمودار اين امشاسپند است.
🌹🌹🌹نوروزتان مبارک 🌹🌹🌹
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
خوان نوروزی یکی از آیینهای انباز(مشترک) در بین مردمی است که نوروز را جشن میگیرند. خوان نوروزیِ امروزه، هفت سین گفته میشود. ولی خوان نوروز فراتر از خوان هفت سين امروزی است.
نمادهای مادی امشاسپندان بر سر خوان نوروز
شمار(عدد) هفت برای ايرانيان ارجمند است؛
مانند: هفت آسمان، هفت روزِ هفته، هفت خوان رستم، هفت کشور، هفتسين...
هر يک از اين امشاسپندان دارای دو جنبهی مادی و مينوی هستند. بدين چمار(معنا) که هر يک از امشاسپندان در جهان مادی دارای نماد ويژه و نگهبان بر يک دادهی اهورايی است که ما آن را همچون نمايندهی امشاسپندان بر روی خوان (سفره يا ميز) میگذاريم:
1⃣ سپند مينیو به چم(مفهوم) مينوی ورجاوند، در دين مزدیسنی(زرتشتی) انسان کاملترين آفريدهی خداست و همچون نمايندهی او روی زمين شمرده میشود. بنابراين باشندگی(حضور) انسانِ راستی جو و نيکیخواه در کنار خوان و همچنين گذاشتن خُرده اوستا(اوستای کوچک)، نشانی از سپنته مينيو است.
2⃣ وُهومن(بهمن) امشاسپند به چم اندیشهی نيک و در جهانِ مادی نگهبان و پشتيبان جانوران است. بنابراين يکی از فرآوردههای سودمند جانوری مانند شير، تخم مرغ.... را بر روی خوان میگذاريم.
3⃣ اَرديبهشت امشاسپند به چم بهترين راستی و پاکی که نماد آن در جهان مادی آتش است و به همين شَوند(دليل) بر روی خوان، سپندار(شمع) يا چراغِ روشن میگذاريم.
4⃣ شهريور امشاسپند به چم نيروی شهرياری و فرمانروایی بر خویشتن، در جهان مادی نگهبان بر گدازه(فلزات) است. بنابراين بر روی خوان، گدازه و ماره(سکه) میگذاريم.
5⃣ سپندارمذ امشاسپند به چم کامل اندیشی، فروتنی، مهربانی و در جهان مادی، زمين نماد آن است. خوان که بر روی آن اجزای هفتسين چيده میشود و گذاشتن کوزه گلیِ سبز شده نیز نماد اين امشاسپند است.
6⃣ خورداد امشاسپند به چم کمال و رسايی و نماد آن آب است. گذاشتن کاسه آب و آویشن بر روی خوان، اين خواسته را میرساند.
7⃣ اَمُرداد امشاسپند به چم بیمرگی، جاودانگی و در جهان مادی نگهبان بر گياهان و روییدنیهاست. گذاشتن گل و گياه و سبزه بر روی خوان نمودار اين امشاسپند است.
🌹🌹🌹نوروزتان مبارک 🌹🌹🌹
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
نوروز در شاهنامه
نوروز در شاهنامه فردوسی جلوه خاصی دارد.
در حقیقت یکی از مهمترین آثاری که از نوروز و چگونگی بنیانگذاری این جشن یاد میکند، شاهنامه است. در شاهنامه، 33 بار از نوروز و چند بار نیز «سرسال نو» و «ماه فروردین» که مراد همان نوروز است، نام برده میشود.
به نقل از مرحوم دهخدا، وی داستان پدید آمدن نوروز را در زمان پادشاهی جمشيد میداند.
فردوسی به نوبه خود این داستان را از خدای نامک و ديگر کتب و رسايل پهلوی برگرفته است.
از اين داستانها بر ميآيد که نوروز به معنی روز نو و تازه است، يعنی روزی که سال نو آغاز میشود.
فلسفه پدید آمدن این جشن در شاهنامه با برتخت نشینی جمشید توضیح داده شده است:
چو خورشید تابان میان هوا
نشسته بر او شاه فرمان روا
جهان انجمن شد بر آن تخت او
شگفتی فرومانده از بخت او
به جمشید بر گوهر افشاندند
مرآن روز را روز نو خواندند
سر سال نو هرمز فروردین
برآسوده از رنج روی زمین
بزرگان به شاهی بیاراستند
می و رود ورامشگران خواستند
چنین جشن فرخ ازآن روزگار
به ما ماند ازآن خسروان یادگار
در نوروز، آتشکدهها و ایوانهای مربوط به آن را با تکههای ابریشمین میآراستند و مُشک در آتش میافشاندند تا فضا را معطر کنند:
به دیبا بیاراست آتشکده
هم ایوان نوروز و جشن سده
خسرو پرویز نوروزها بر تخت مینشست.
شاید هر سال بر تختنشینی خویش را تجدید میکرد.
بدین ترتیب این تخت نشینی را به فال نیک گرفته و سنت گذشتگان را پاس میداشت.
سپس زندانیان را در این روز رها کرده و حاجت نیازمندان را میداد.
در شاهنامه آمده است، هنگامی که یزدگرد بر پسرخود، بهرام خشم گرفت و او را از منزل ممنوع الخروج اعلام کرد، او تنها در مهرگان و نوروز و به میمنت این جشنها توانست از خانه، خارج شود.
*نوروز در نزد آریاییان تقدس داشت.* آنها به نوروز سوگند یاد میکردند.
هنگامی که خسرو پرویز را از قدرت خلع و کور کردند، باربد در سوگ او گفت:
به یزدان و نام تو ای شهریار
به نوروز و مهر و به خرم بهار
که گر دست من زین سپس نیز رود
بساید، مبادا به من بر درود
همچنین، نوروز را به عزیزان و بزرگان خویش تبریک میگفتند:
بدین شاه، نوروز فرخنده باد
دل بدسگالان او کنده باد
*انوشیروان به کارداران خویش نوشته بود که اگر در نوروز، باران نبارید و خشکسالی آمد، از مردم باج نگیرند و در این روز، مردم را خلعت میدادند.
جشن نوروز بنا بر شاهنامه هرچه با شکوهتر برگزار میشده است.
*نوروز در حقیقت جشن شادکامیهای مردم بود.
هرگاه برای کسی آرزوی سعادت داشتند، دعا میکرند که همه روزگارش مانند نوروز باشد:
همه ساله بخت توپیروز باد همه روزگار تو نوروز باد
نوروز، روز پیروزی است. پیروزی نو بر کهنه و پیروزی حق بر باطل.
در نوروز مردم شهر و خانه خود را میآراستند.
نوروز، روشنترین روز سال انگاشته میشد.
خورشید در این روز بهتر از همه روز ها میدرخشید.
گفتیم که جمشید در نوروز تاج گذاری کرد. چون جمشید تاج بر سر گذاشت و اشعه خورشید بر آن تابید، جهان از آن روشنایی گرفت.
در باره روشنایی نوروز و ماه فروردین گواهی بسیار در شاهنامه هست:
همه ساله بخت تو پیروز باد
شبان سیه برتو نوروز باد
🌹🌹🌹نوروزتان مبارک 🌹🌹🌹
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
نوروز در شاهنامه فردوسی جلوه خاصی دارد.
در حقیقت یکی از مهمترین آثاری که از نوروز و چگونگی بنیانگذاری این جشن یاد میکند، شاهنامه است. در شاهنامه، 33 بار از نوروز و چند بار نیز «سرسال نو» و «ماه فروردین» که مراد همان نوروز است، نام برده میشود.
به نقل از مرحوم دهخدا، وی داستان پدید آمدن نوروز را در زمان پادشاهی جمشيد میداند.
فردوسی به نوبه خود این داستان را از خدای نامک و ديگر کتب و رسايل پهلوی برگرفته است.
از اين داستانها بر ميآيد که نوروز به معنی روز نو و تازه است، يعنی روزی که سال نو آغاز میشود.
فلسفه پدید آمدن این جشن در شاهنامه با برتخت نشینی جمشید توضیح داده شده است:
چو خورشید تابان میان هوا
نشسته بر او شاه فرمان روا
جهان انجمن شد بر آن تخت او
شگفتی فرومانده از بخت او
به جمشید بر گوهر افشاندند
مرآن روز را روز نو خواندند
سر سال نو هرمز فروردین
برآسوده از رنج روی زمین
بزرگان به شاهی بیاراستند
می و رود ورامشگران خواستند
چنین جشن فرخ ازآن روزگار
به ما ماند ازآن خسروان یادگار
در نوروز، آتشکدهها و ایوانهای مربوط به آن را با تکههای ابریشمین میآراستند و مُشک در آتش میافشاندند تا فضا را معطر کنند:
به دیبا بیاراست آتشکده
هم ایوان نوروز و جشن سده
خسرو پرویز نوروزها بر تخت مینشست.
شاید هر سال بر تختنشینی خویش را تجدید میکرد.
بدین ترتیب این تخت نشینی را به فال نیک گرفته و سنت گذشتگان را پاس میداشت.
سپس زندانیان را در این روز رها کرده و حاجت نیازمندان را میداد.
در شاهنامه آمده است، هنگامی که یزدگرد بر پسرخود، بهرام خشم گرفت و او را از منزل ممنوع الخروج اعلام کرد، او تنها در مهرگان و نوروز و به میمنت این جشنها توانست از خانه، خارج شود.
*نوروز در نزد آریاییان تقدس داشت.* آنها به نوروز سوگند یاد میکردند.
هنگامی که خسرو پرویز را از قدرت خلع و کور کردند، باربد در سوگ او گفت:
به یزدان و نام تو ای شهریار
به نوروز و مهر و به خرم بهار
که گر دست من زین سپس نیز رود
بساید، مبادا به من بر درود
همچنین، نوروز را به عزیزان و بزرگان خویش تبریک میگفتند:
بدین شاه، نوروز فرخنده باد
دل بدسگالان او کنده باد
*انوشیروان به کارداران خویش نوشته بود که اگر در نوروز، باران نبارید و خشکسالی آمد، از مردم باج نگیرند و در این روز، مردم را خلعت میدادند.
جشن نوروز بنا بر شاهنامه هرچه با شکوهتر برگزار میشده است.
*نوروز در حقیقت جشن شادکامیهای مردم بود.
هرگاه برای کسی آرزوی سعادت داشتند، دعا میکرند که همه روزگارش مانند نوروز باشد:
همه ساله بخت توپیروز باد همه روزگار تو نوروز باد
نوروز، روز پیروزی است. پیروزی نو بر کهنه و پیروزی حق بر باطل.
در نوروز مردم شهر و خانه خود را میآراستند.
نوروز، روشنترین روز سال انگاشته میشد.
خورشید در این روز بهتر از همه روز ها میدرخشید.
گفتیم که جمشید در نوروز تاج گذاری کرد. چون جمشید تاج بر سر گذاشت و اشعه خورشید بر آن تابید، جهان از آن روشنایی گرفت.
در باره روشنایی نوروز و ماه فروردین گواهی بسیار در شاهنامه هست:
همه ساله بخت تو پیروز باد
شبان سیه برتو نوروز باد
🌹🌹🌹نوروزتان مبارک 🌹🌹🌹
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
چگونه دانش آموزان وارد شبکه اجتماعی شاد شوند
👤سرپرست مرکز برنامه ریزی و فناوری اطلاعات وزارت آموزش و پرورش:
▫️زماني كه دانش آموزان وارد شبكه اجتماعي دانش آموزان «شاد» ميشوند با وارد كردن كدملي خود به طور خودكار و برنامه ريزي شده به پيام رسان مورد نظر و گروه ياكلاس خود راهنمايي خواهند شد.
▫️ دانش آموزان از دو روش ميتوانند به كلاس درس خود وارد شوند؛ با ورود مستقيم به سايت شبكه اجتماعي دانش آموزان «شاد» به آدرس
medu.vaslapp.com
با وارد كردن كدملي و يا اگر مدير مدرسه پيام رسان را اطلاع رساني كرده باشد دانش آموزان ميتوانند مستقيم به پيام رسان وارد شوند و با وارد كردن كدملي به طور خودكار به كلاس هدايت خواهند شد.
@ferdosesokhan
👤سرپرست مرکز برنامه ریزی و فناوری اطلاعات وزارت آموزش و پرورش:
▫️زماني كه دانش آموزان وارد شبكه اجتماعي دانش آموزان «شاد» ميشوند با وارد كردن كدملي خود به طور خودكار و برنامه ريزي شده به پيام رسان مورد نظر و گروه ياكلاس خود راهنمايي خواهند شد.
▫️ دانش آموزان از دو روش ميتوانند به كلاس درس خود وارد شوند؛ با ورود مستقيم به سايت شبكه اجتماعي دانش آموزان «شاد» به آدرس
medu.vaslapp.com
با وارد كردن كدملي و يا اگر مدير مدرسه پيام رسان را اطلاع رساني كرده باشد دانش آموزان ميتوانند مستقيم به پيام رسان وارد شوند و با وارد كردن كدملي به طور خودكار به كلاس هدايت خواهند شد.
@ferdosesokhan
سال نو آمد، سپاس ای جاودان
جان ما آسوده دار و شادمان؛
هم خـِرَد افزای و هم مهر و توان
روز نو، امـّید نو بر دل نشان!
🌞 آشنایی با جشنهای ایرانی
بخشبندی جشنهای نوروزی
🌞 جشن نوروز، جشن نوگشت سال و جشن آفرینش است.
نوروز در ایران بزرگترین و باشکوهترین جشن سال شمرده میشد که با جشنهایی در روزهای پایانی اسپندماه و برافروختن آتش به پیشواز آن میرفتند،
با سیزدهبهدر با آن به پایان میرساندند؛
هرچند که سیزدهبهدر پایانبخشِ جشنهای نوروز نبود.
در ایران باستان جشنهای نوروز چندین بخش داشت.
🌞 بر پایه شناختهشدهترین بخشبندی،
روز نخست فروردین(اورمزد روز)، آغاز نوروز کوچک بود و ایرانیان تا روز سوم به دید و بازدید با خویشاوندان، بزرگان خانواده و شادباشگویی میپرداختند.
🌞 روز سوم تا ششم نوروز، زمان برگزاری دید و بازدیدها و جشنهای همگانی و گروهی بود. به این سه روز "جشن ریپتون" میگفتند.
در ایران باستان "ایزد ریپتون" نگهبان گرمای نیمهی روز بود و جشن ریپتون برای شادمانی بازگشت او برگزار میشد. "ریپتون" به چم نیمروز و روشنایی و گرمای نیمهی روز است.
زرتشتیان باستان، جشن ریپتون را همزمان با اورمزد روز(آغاز نوروز) برگزار میکردند.
🌞 از ششم تا نهم فروردین بزرگترین جشنهای نوروزی برگزار میشدند. ششم این ماه، جشن بزرگ خوردادگان و آغاز نوروز بزرگ بود.
به روز ششم فروردین، روز امید نیز گفته میشد که در آن روز ایزد یکتا سپیدبختی، نیکروزی و فراوانی سال نو را به مردم پیشکش میکرد. جشنهای شادباشنویسی در این سه روز برگزار میشد. همچنین ششم فروردین زادروز نمادین زرتشت، پیامبر ایرانی است.
🌞 روزهای نهم تا دوازدهم فروردین،
هنگام دیدارهای همگانی پادشاهان با مردم، گوش سپردن به نیازهای آنان و برآوردن خواستهها بود.
این زمانبندی در زمان هخامنشیان به گونهی دیگری بود. پادشاهان هخامنشی شش روز نخست نوروز را در کنار مردم بودند و پس از آن به نزدیکان خود رسیدگی میکردند. بهویژه که جشن آغاز نوروز را نیز همگانی و در تختجمشید برگزار میکردند.
🌞 سیزدهم تا نوزدهم نوروز، زمان گردش در باغها، بوستانها، بهرهبردن از زیباییهای زیستبوم و پایکوبی بود. شادمانی و پایکوبی(رقص) در گردشگاهها در روز سیزدهبهدر بهجا مانده از این آیین است.
🌞 روزهای نوزدهم تا بیستویکم نیز جشن فروردینگان برای شادی روان درگذشتگان برگزار میشد.
🌞 جشنهای نخستین شنبه و نخستین چهارشنبهی سال(که هر دو جشن گردشگاه و همچون سیزدهبهدر بود)، جشن آبانگاه(در روز دهم فروردین و برای بارش باران)، جشن سروشگان در روز هفدهم فروردین و نیایش شاه ورهرام در بیستم این ماه، از دیگر جشنهای فروردین و در پیوند با نوروز بودند. زرتشتیان نیز از گذشته تاکنون جشنهای دینی ویژه همچون نیایش پیر هریشت و جشن هیرومبا را در روزهای هفتم تا یازدهم برگزار میکنند.
پژوهشگر فرهنگ و زبان پارسی
بزرگمهر صالحی
برگرفته از:
۱- گاهشماری و جشنهای ایران باستان هاشم_رضی
۲- آیینها و جشنهای کهن در ایران امروز محمود_روح_الامینی
۳- نوشتارهای پژوهشی رضا_مرادی_غیاث_آبادی
۴- آثارالباقیه و التفهیم ابوریحان_بیرونی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
جان ما آسوده دار و شادمان؛
هم خـِرَد افزای و هم مهر و توان
روز نو، امـّید نو بر دل نشان!
🌞 آشنایی با جشنهای ایرانی
بخشبندی جشنهای نوروزی
🌞 جشن نوروز، جشن نوگشت سال و جشن آفرینش است.
نوروز در ایران بزرگترین و باشکوهترین جشن سال شمرده میشد که با جشنهایی در روزهای پایانی اسپندماه و برافروختن آتش به پیشواز آن میرفتند،
با سیزدهبهدر با آن به پایان میرساندند؛
هرچند که سیزدهبهدر پایانبخشِ جشنهای نوروز نبود.
در ایران باستان جشنهای نوروز چندین بخش داشت.
🌞 بر پایه شناختهشدهترین بخشبندی،
روز نخست فروردین(اورمزد روز)، آغاز نوروز کوچک بود و ایرانیان تا روز سوم به دید و بازدید با خویشاوندان، بزرگان خانواده و شادباشگویی میپرداختند.
🌞 روز سوم تا ششم نوروز، زمان برگزاری دید و بازدیدها و جشنهای همگانی و گروهی بود. به این سه روز "جشن ریپتون" میگفتند.
در ایران باستان "ایزد ریپتون" نگهبان گرمای نیمهی روز بود و جشن ریپتون برای شادمانی بازگشت او برگزار میشد. "ریپتون" به چم نیمروز و روشنایی و گرمای نیمهی روز است.
زرتشتیان باستان، جشن ریپتون را همزمان با اورمزد روز(آغاز نوروز) برگزار میکردند.
🌞 از ششم تا نهم فروردین بزرگترین جشنهای نوروزی برگزار میشدند. ششم این ماه، جشن بزرگ خوردادگان و آغاز نوروز بزرگ بود.
به روز ششم فروردین، روز امید نیز گفته میشد که در آن روز ایزد یکتا سپیدبختی، نیکروزی و فراوانی سال نو را به مردم پیشکش میکرد. جشنهای شادباشنویسی در این سه روز برگزار میشد. همچنین ششم فروردین زادروز نمادین زرتشت، پیامبر ایرانی است.
🌞 روزهای نهم تا دوازدهم فروردین،
هنگام دیدارهای همگانی پادشاهان با مردم، گوش سپردن به نیازهای آنان و برآوردن خواستهها بود.
این زمانبندی در زمان هخامنشیان به گونهی دیگری بود. پادشاهان هخامنشی شش روز نخست نوروز را در کنار مردم بودند و پس از آن به نزدیکان خود رسیدگی میکردند. بهویژه که جشن آغاز نوروز را نیز همگانی و در تختجمشید برگزار میکردند.
🌞 سیزدهم تا نوزدهم نوروز، زمان گردش در باغها، بوستانها، بهرهبردن از زیباییهای زیستبوم و پایکوبی بود. شادمانی و پایکوبی(رقص) در گردشگاهها در روز سیزدهبهدر بهجا مانده از این آیین است.
🌞 روزهای نوزدهم تا بیستویکم نیز جشن فروردینگان برای شادی روان درگذشتگان برگزار میشد.
🌞 جشنهای نخستین شنبه و نخستین چهارشنبهی سال(که هر دو جشن گردشگاه و همچون سیزدهبهدر بود)، جشن آبانگاه(در روز دهم فروردین و برای بارش باران)، جشن سروشگان در روز هفدهم فروردین و نیایش شاه ورهرام در بیستم این ماه، از دیگر جشنهای فروردین و در پیوند با نوروز بودند. زرتشتیان نیز از گذشته تاکنون جشنهای دینی ویژه همچون نیایش پیر هریشت و جشن هیرومبا را در روزهای هفتم تا یازدهم برگزار میکنند.
پژوهشگر فرهنگ و زبان پارسی
بزرگمهر صالحی
برگرفته از:
۱- گاهشماری و جشنهای ایران باستان هاشم_رضی
۲- آیینها و جشنهای کهن در ایران امروز محمود_روح_الامینی
۳- نوشتارهای پژوهشی رضا_مرادی_غیاث_آبادی
۴- آثارالباقیه و التفهیم ابوریحان_بیرونی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
1_5165823274482925757.pdf
449.5 KB
معرفی پنجاه رمان مشهور پارسی برای ایام قرانتین
تنظیم بر اساس سال انتشار از 1288 تا 1396 شمسی
همراه مختصر اطلاعاتی در بارۀ
1️⃣ پنج معیار در انتخاب 50 رمان
2️⃣ محتوای رمان
3️⃣ زمان رخدادهای داستان
4️⃣ مکان رخدادهای داستان
@ferdosesokhan
تنظیم بر اساس سال انتشار از 1288 تا 1396 شمسی
همراه مختصر اطلاعاتی در بارۀ
1️⃣ پنج معیار در انتخاب 50 رمان
2️⃣ محتوای رمان
3️⃣ زمان رخدادهای داستان
4️⃣ مکان رخدادهای داستان
@ferdosesokhan
بعثت چشمه زلال اخلاق و عرفان مبارک
«خداوند او را در زمانى فرستاد كه روزگارى بود پيامبرى برانگيخته نشده بود، و مردم در خوابى طولانى به سر مى بردند.» [1]
ردای پیامبری برازندهترین لباس بر قامت محمد(ص) است و مبعث، گرامیترین روز در تاریخ مسلمانان...
چرا که مبعث، روزی است که محمد(ص)، به درجه پیامبری رسید.
زیارت پیامبر اسلام (ص)
زیارت امام علی (ع) در شب مبعث
اعمال روز 27 رجب
روزی که او در غار حرا، توسط جبرئیل و از سوی خدا به پیامبری نایل آمد و مأمور شد که چندخداپرستی تبلیغ نکند و ترویج ندهد و ریشهکن کند بتپرستی را از زمین و پیام وحی را به مردم برساند.
اینک محمد مصطفی (ص) چهل سال داشت و در مکه زندگی میکرد.
آری امروز دردانه عالم هستی ردای پیامبری بر تن کرد و اسوه دو جهان شد.
محمدا تو آمدی و باید میماندی، تا تمامتِ جان و جهان را به خدای خویش فرامیخواندی و همگان را به اخلاق نابت معترف مینمودی!
آنگاه که ندا آمد:
«بخوان به نامِ خدا»...
«کعبه» و «اُمّ القری» در بستر خواب آسودند؛ اما فرشتگان در دامان «حرا» منتظر نوای خواندنت بودند.
چهل سالِ تمام، از غم جهل انسان، تلخکام بودی و دلت سرریزِ اندوه و غم؛ هیچ پیامبری مانند تو، آزار ندید و اینگونه بود که خدایت پیک حق را برای خواندنت به میزبانی تو فرستاد.
«بخوان به نامِ خداوند»،ای محمد؛ ای احمد!
و تو، هرچند «اُمّی» بودی، خواندی.
حیران بودی، اما در حرا ماندی و زمینو زمان را به تحیر وا داشتی با خواندنت!
احمدا امروز، تو فرستاده و برگزیده خدایی و راه آسمان، از بین دستان آسمانی و پاک تو می گذرد.
تو صلابت بی چون و چرای تاریخ اسلامی که غار را نیز به تسبیح وا داشتهای.
امرور چشمۀ زلال و جوشان وجودت از حرا جاری شد تا دلهای تشنه را از آنچه خدا در سینهات به امانت نهاده، سیراب کنی.
پیامبری ات مبارک!
🌹🌹عید مبعث پیامبر مهربانی ها رسول اکرم مبارکباد 🌹🌹
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
«خداوند او را در زمانى فرستاد كه روزگارى بود پيامبرى برانگيخته نشده بود، و مردم در خوابى طولانى به سر مى بردند.» [1]
ردای پیامبری برازندهترین لباس بر قامت محمد(ص) است و مبعث، گرامیترین روز در تاریخ مسلمانان...
چرا که مبعث، روزی است که محمد(ص)، به درجه پیامبری رسید.
زیارت پیامبر اسلام (ص)
زیارت امام علی (ع) در شب مبعث
اعمال روز 27 رجب
روزی که او در غار حرا، توسط جبرئیل و از سوی خدا به پیامبری نایل آمد و مأمور شد که چندخداپرستی تبلیغ نکند و ترویج ندهد و ریشهکن کند بتپرستی را از زمین و پیام وحی را به مردم برساند.
اینک محمد مصطفی (ص) چهل سال داشت و در مکه زندگی میکرد.
آری امروز دردانه عالم هستی ردای پیامبری بر تن کرد و اسوه دو جهان شد.
محمدا تو آمدی و باید میماندی، تا تمامتِ جان و جهان را به خدای خویش فرامیخواندی و همگان را به اخلاق نابت معترف مینمودی!
آنگاه که ندا آمد:
«بخوان به نامِ خدا»...
«کعبه» و «اُمّ القری» در بستر خواب آسودند؛ اما فرشتگان در دامان «حرا» منتظر نوای خواندنت بودند.
چهل سالِ تمام، از غم جهل انسان، تلخکام بودی و دلت سرریزِ اندوه و غم؛ هیچ پیامبری مانند تو، آزار ندید و اینگونه بود که خدایت پیک حق را برای خواندنت به میزبانی تو فرستاد.
«بخوان به نامِ خداوند»،ای محمد؛ ای احمد!
و تو، هرچند «اُمّی» بودی، خواندی.
حیران بودی، اما در حرا ماندی و زمینو زمان را به تحیر وا داشتی با خواندنت!
احمدا امروز، تو فرستاده و برگزیده خدایی و راه آسمان، از بین دستان آسمانی و پاک تو می گذرد.
تو صلابت بی چون و چرای تاریخ اسلامی که غار را نیز به تسبیح وا داشتهای.
امرور چشمۀ زلال و جوشان وجودت از حرا جاری شد تا دلهای تشنه را از آنچه خدا در سینهات به امانت نهاده، سیراب کنی.
پیامبری ات مبارک!
🌹🌹عید مبعث پیامبر مهربانی ها رسول اکرم مبارکباد 🌹🌹
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
درس #علوم_و_فنون_ادبی ٣ - فصل ۴
پایه #دوازدهم
رشته ادبیات و علوم انسانی
ساعت ١٠
شنبه ٢ فروردین ٩٩
4️⃣ @iribchanel4
@ferdosesokhan
پایه #دوازدهم
رشته ادبیات و علوم انسانی
ساعت ١٠
شنبه ٢ فروردین ٩٩
4️⃣ @iribchanel4
@ferdosesokhan
قابل توجه اعضای محترم کانال
گروه سیری در آثار و افکار مولانا فعال می باشد ضمن عضویت در این گروه لطفا با پست های عالیتان محفل عرفانی را مزین نمایید
لینک عضویت در گروه سیری در آثار و افکار مولانا
@molavi_asar_o_afkar
گروه سیری در آثار و افکار مولانا فعال می باشد ضمن عضویت در این گروه لطفا با پست های عالیتان محفل عرفانی را مزین نمایید
لینک عضویت در گروه سیری در آثار و افکار مولانا
@molavi_asar_o_afkar
#دانش_افزایی_دبیران
تفاوت غزل مثنوی با مثنوی غزل
۸ - مثنوی غزل : به این شکل است که شعر بامثنوی آغاز و در لابهلای مثنوی،غزل کاملی گنجانده میشود و دوباره تاکید برمثنوی میرود .
یک نمونه مثنوی غزل از جناب محسن چالاک:
هلا مهتاب شب در چشم هایت
طنین موج دریا در صدایت
مرا با خود ببر آن سوی بودن
ببر هر جا که می خواهی دل من
ندارد فرق پاییز و بهارت
تو سرسبزی و جنگل وامدارت
بیا چشم و چراغ راه من باش
بیا همراه من ، همراه من باش
تو معنای حضور ناب عشقی
تو در شبهای من مهتاب عشقی
و بی شک عشق یعنی با تو بودن
همه زنجیر ها از تن گشودن
قدم بگذار در من ، در من ای عشق
بیا در من به جنگ آهن ای عشق
بسوزان هرچه بر جا مانده از من
بزن باران بر این دشت سترون
و دیدم هر چه را گم کرده بودم
تو را من ای خدا گم کرده بودم
تو را در سرزمین آرزو ها
تو را در نا کجا گم کرده بودم
چکاوک های خوش آواز خود را
در انبوه صدا گم کرده بودم
زلال چشمه ی خود را دریغا
در این مردابها گم کرده بودم
ببار ای ابر بر من هر چه داری
ببار ای ابر ، ای ابر بهاری!
تو را! دیریست آری می شناسم
تو را ای رود جاری می شناسم
۹- غزل مثنوی :کاملا شبیه مثنوی غزل است با این تفاوت که با غزل شروع می شود و در میانه ی آن ابیاتی در قالب مثنوی می آید و در ابیات پایانی دوباره تاکید بر غزل می رود .
يك غزل مثنوی از خانم : هیلا صدیقی
هوا بارانی است و فصل پاییز
گلوی آسمان از بغض لبریز
به سجده آمده ابری که انگار
شده از داغ تابستانه سر ریز
هوای مدرسه بوی الفبا’
صدای زنگ اول محکم و تیز
جزای خنده های بی مجوز
و شادیها و تفریحات ناچیز
برای نوجوانی ها ی ما بود
فرود خشم و تهمت های یکریز
رسیده اول مهر و درونم
پر است از لحظه های خاطرانگیز
کلاس درس خالی مانده از تو
من و گلهای پزمرده سرمیز
هوا پاییزی و بارانی ام من
درون خشم خود زندانی ام من
چه فردای خوشی را خواب دیدیم
تمام نقشه ها بر آب دیدیم
چه دورانی چه رویای عبوری
چه جستن ها به دنبال ظهوری
من و تو نسل بی پرواز بودیم
اسیر پنجه های باز بودیم
همان بازی که با تیغ سر انگشت
به پیش چشمهای من تو را کشت
تمام آرزو ها را فنا کرد
دو دست دوستیمان را جدا کرد
تو جام شوکران را سر کشیدی
به ناگه از کنارم پر کشیدی
به دانه دانه اشک مادرانه
به آن اندیشه های جاودانه
به قطره قطره خون عشق سوگند
به سوز سینه های مانده در بند
دلم صد پاره شد بر خاک افتاد
به قلبم از غمت صد چاک افتاد
بگو آنچا که رفتی شاد هستی
در آن سوی حیات آزاد هستی
هوای نوجوانی خاطرت هست
هنوزم عشق میهن در سرت هست
بگو آنجا که رفتی هرزه ای نیست
تبر تقدیر سرو و سبزه ای نیست
کسی دزد شعورت نیست آنجا
تجاوز به غرورت نیست آنجا
خبر از گورهای بی نشان هست
صدای ضجه های مادران هست
بخوا ن همدرد من هم نسل و همراه
بخوان شعر مرا با حسرت و آه
دوباره اول مهر است و پاییز
گلوی آسمان از بغض لبریز
من و میزی که خالی مانده از تو
و گلهایی که پژمرده سر میز
خانم دکتر یسرا طهماسبی
گروه دبیران ادبیات ایران
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
تفاوت غزل مثنوی با مثنوی غزل
۸ - مثنوی غزل : به این شکل است که شعر بامثنوی آغاز و در لابهلای مثنوی،غزل کاملی گنجانده میشود و دوباره تاکید برمثنوی میرود .
یک نمونه مثنوی غزل از جناب محسن چالاک:
هلا مهتاب شب در چشم هایت
طنین موج دریا در صدایت
مرا با خود ببر آن سوی بودن
ببر هر جا که می خواهی دل من
ندارد فرق پاییز و بهارت
تو سرسبزی و جنگل وامدارت
بیا چشم و چراغ راه من باش
بیا همراه من ، همراه من باش
تو معنای حضور ناب عشقی
تو در شبهای من مهتاب عشقی
و بی شک عشق یعنی با تو بودن
همه زنجیر ها از تن گشودن
قدم بگذار در من ، در من ای عشق
بیا در من به جنگ آهن ای عشق
بسوزان هرچه بر جا مانده از من
بزن باران بر این دشت سترون
و دیدم هر چه را گم کرده بودم
تو را من ای خدا گم کرده بودم
تو را در سرزمین آرزو ها
تو را در نا کجا گم کرده بودم
چکاوک های خوش آواز خود را
در انبوه صدا گم کرده بودم
زلال چشمه ی خود را دریغا
در این مردابها گم کرده بودم
ببار ای ابر بر من هر چه داری
ببار ای ابر ، ای ابر بهاری!
تو را! دیریست آری می شناسم
تو را ای رود جاری می شناسم
۹- غزل مثنوی :کاملا شبیه مثنوی غزل است با این تفاوت که با غزل شروع می شود و در میانه ی آن ابیاتی در قالب مثنوی می آید و در ابیات پایانی دوباره تاکید بر غزل می رود .
يك غزل مثنوی از خانم : هیلا صدیقی
هوا بارانی است و فصل پاییز
گلوی آسمان از بغض لبریز
به سجده آمده ابری که انگار
شده از داغ تابستانه سر ریز
هوای مدرسه بوی الفبا’
صدای زنگ اول محکم و تیز
جزای خنده های بی مجوز
و شادیها و تفریحات ناچیز
برای نوجوانی ها ی ما بود
فرود خشم و تهمت های یکریز
رسیده اول مهر و درونم
پر است از لحظه های خاطرانگیز
کلاس درس خالی مانده از تو
من و گلهای پزمرده سرمیز
هوا پاییزی و بارانی ام من
درون خشم خود زندانی ام من
چه فردای خوشی را خواب دیدیم
تمام نقشه ها بر آب دیدیم
چه دورانی چه رویای عبوری
چه جستن ها به دنبال ظهوری
من و تو نسل بی پرواز بودیم
اسیر پنجه های باز بودیم
همان بازی که با تیغ سر انگشت
به پیش چشمهای من تو را کشت
تمام آرزو ها را فنا کرد
دو دست دوستیمان را جدا کرد
تو جام شوکران را سر کشیدی
به ناگه از کنارم پر کشیدی
به دانه دانه اشک مادرانه
به آن اندیشه های جاودانه
به قطره قطره خون عشق سوگند
به سوز سینه های مانده در بند
دلم صد پاره شد بر خاک افتاد
به قلبم از غمت صد چاک افتاد
بگو آنچا که رفتی شاد هستی
در آن سوی حیات آزاد هستی
هوای نوجوانی خاطرت هست
هنوزم عشق میهن در سرت هست
بگو آنجا که رفتی هرزه ای نیست
تبر تقدیر سرو و سبزه ای نیست
کسی دزد شعورت نیست آنجا
تجاوز به غرورت نیست آنجا
خبر از گورهای بی نشان هست
صدای ضجه های مادران هست
بخوا ن همدرد من هم نسل و همراه
بخوان شعر مرا با حسرت و آه
دوباره اول مهر است و پاییز
گلوی آسمان از بغض لبریز
من و میزی که خالی مانده از تو
و گلهایی که پژمرده سر میز
خانم دکتر یسرا طهماسبی
گروه دبیران ادبیات ایران
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
f.araye.pdf
5.7 MB
🗂آرایههای ادبی کنکورسراسری
از سال ۸۵ تا۹۷
📎شش گروه آزمایشی: ریاضی.تجربی.انسانی.هنر.زبان.خارج کشور
🤵گردآورنده:وحید رضازاده
گروه دبیران ادبیات کشور
علوم و فنون ادبی
┏━━━🌱📚🌱━━━┓
🔎@fonoon_e_adabi
@ferdosesokhan
┗━━━🌱✍️🌱━━━┛
از سال ۸۵ تا۹۷
📎شش گروه آزمایشی: ریاضی.تجربی.انسانی.هنر.زبان.خارج کشور
🤵گردآورنده:وحید رضازاده
گروه دبیران ادبیات کشور
علوم و فنون ادبی
┏━━━🌱📚🌱━━━┓
🔎@fonoon_e_adabi
@ferdosesokhan
┗━━━🌱✍️🌱━━━┛
#بسته_آموزشی
⬅️درس فارسی
🔻پایه ی هفتم
🔻از درس 11 تا 17
🔻شامل: نرم افزار/ پاورپوینت/ فیلم آموزشی/ جزوه ی آموزشی و....
🔻جهت استفاده ی دانش آموزان پایه هفتم سراسر کشور
🔻اسفند 98
🔻فرمتrar
🔰تهیه و جمع آوری: دبیرخانه ی کشوری ادبیات فارسی متوسطه ی اول
🔻استان کردستان
@ferdosesokhan
⬅️درس فارسی
🔻پایه ی هفتم
🔻از درس 11 تا 17
🔻شامل: نرم افزار/ پاورپوینت/ فیلم آموزشی/ جزوه ی آموزشی و....
🔻جهت استفاده ی دانش آموزان پایه هفتم سراسر کشور
🔻اسفند 98
🔻فرمتrar
🔰تهیه و جمع آوری: دبیرخانه ی کشوری ادبیات فارسی متوسطه ی اول
🔻استان کردستان
@ferdosesokhan
Telegram
attach 📎
fIDIBOEUPHRATES-tehranuni-release.apk
24.7 MB
🔻دانلود نسخه اندروید کتابخوان انتشارات دانشگاه تهران
_________________________
آدرس کانال تلگرامی موسسه انتشارات دانشگاه تهران
@UniversityofTehranPress
سایت موسسه انتشارات دانشگاه تهران
Http://press.ut.ac.ir
آدرس پیج اینستاگرام
@university_of_tehran_press
@ferdosesokhan
_________________________
آدرس کانال تلگرامی موسسه انتشارات دانشگاه تهران
@UniversityofTehranPress
سایت موسسه انتشارات دانشگاه تهران
Http://press.ut.ac.ir
آدرس پیج اینستاگرام
@university_of_tehran_press
@ferdosesokhan
shad.1.apk
19.3 MB
آپدیت اپلیکیشن شبکه مجازی #شاد
تهیه شده توسط وزارت آموزش و پرورش
▫️ساخت گروه و کانال
▫️جهت آموزش مجازی
▫️ویژه دانش آموزان و معلمین
@ferdosesokhan
تهیه شده توسط وزارت آموزش و پرورش
▫️ساخت گروه و کانال
▫️جهت آموزش مجازی
▫️ویژه دانش آموزان و معلمین
@ferdosesokhan