📖معروفترین پدرهای دنیای ادبیات
برخلاف شخصیت مادرها، تصویر پدرها در دنیای ادبیات تنوع زیادی دارد و نویسندگان نگاههای متفاوتی به رابطه پدر و فرزندی دارند. این، فهرستی است که من (احسان رضایی) از پدرهای خیالی در داستانهایی که خواندهام، در ذهن داشتم و آنها را طبق الگوهای متفاوت رابطه با فرزندان، در چند دسته تقسیم کردم. قاعدتا به این سیاهه میشود اسمهای دیگر هم اضافه کرد و آن فهرست کاملتر را برای مطالعات بعدی استفاده کرد. فعلا همین را داشته باشید:
😵پدرهای کشته به دست پسر
ادیپ، پدرش (لایوس) را میکشد/ ضحاک پدرش (مرداس) را میکشد/ «برادران کارامازوف» (جز آلیوشا) پدرشان را میکشند/ در «آتش بدون دود» یک مورد پدرکشی هست/ ولدمورت «هری پاتر» پدر ماگلش را کشته
😰پدرهایی که پسرشان را کشتند
اودیسه و تلگونوس/ رستم و سهراب (داستان دنبالههایی در مورد برزو، پسر سهراب و شهریار، پسر برزو هم دارد که با رستم میجنگند)/ گشتاسپ، اسفندیار را به جنگ رستم میفرستد و عملاً او را به کشتن میدهد/ پدر نیل در «انجمن شاعران مرده» آنقدر فشار میآورد که نیل خودکشی میکند (ن. اچ. کلاینبام)
😔پدرهای ناکام و خیرندیده از فرزند
پریام، پادشاه تروا/ فریدون در «شاهنامه»/ «شاه لیر» و دخترهایش (شکسپیر)/ پدر مقتولِ «هملت» (شکسپیر)/ «باباگوریو» و دو دخترش (بالزاک)/ «پدر خانواده» (دنیس دیدرو)/ بابای بازاروفِ جوان در «پدران و پسران» (تورگنیف)/ پدر رمان «ماهی بزرگ» (دانیل والاس) که بچهها هیچوقت حرفهایش را باور نمیکنند/ اغلب پدرهای «آتش بدون دود» (نادر ابراهیمی)
😎پدرهای قدرتمند
«پدرخوانده»های ماریو پوزو/ پدر سارا کرو (فرانسیس هادسن بارنت) که خیلی خرپول است/ بابای جسی در «خداحافظ گری کوپر» (رومن گاری)/ لرد عزریل در «نیروی اهریمنی اش» (فیلیپ پولمن)
😡پدرهای زیادی گیر
پدر تام (گدا) در «شاهزاده و گدا» (مارک تواین)/ دنتور و پسرهایش در «ارباب حلقهها» (تالکین)/ پدر «خانواده تیبو» (روژه مارتن دوگار)
😴پدرهای بیمسوولیت
تناردیه پدر در «بینوایان» (ویکتور هوگو)/ بابای اسکارلت «بربادرفته» (مارگارت میچل)/ هنچارد که «شهردار کاستربریج» هم میشود ولی فکر فروختن بچهاش رهایش نمیکند (تامس هاردی)/ دکتر هورنیکور «گهواره گربه» (کورت ونهگات)
🤕پدرهای بیعرضه
پدر مومو در «زندگی در پیش رو» (رومن گاری)/ پدر مخترع بوگیر کفش در «گودالها» (لوییس ساکار)
😇پدرهای موثر در تربیت بچه
بابای کیتی در «آنا کارنینا» و باقی کارهای تولستوی/ سروانِ «دختر سروان» (پوشکین)/ آتیکوس فینچ در «کشتن مرغ مینا» (هارپر لی) که خیلی از منتقدها او را بهترین تصویر پدر در دنیای ادبیات میدانند/ پدر راوی در «راستی آخرین بار پدرت را کی دیدی؟» (بلیک ماریسن)
🤔پدرهای با شخصیت پیچیده
پراپسرو در نمایشنامه «طوفان» (شکسپیر)/ پدر سونیا در «جنایت و مکافات» (داستایوسکی)/ پدر نیک در قصه «پدرها و پسرها» (همینگوی)/ قصههای دن چاون/ «گاوخونی» (جعفر مدرس صادقی)
😜پدرهای بامزه
«قصههای بابام» (ارسکین کالدول)/ کمیک «قصههای من و بابام» (اریش اُزِر)/ داستان «ماجرای عمل لوزه کوچک بابام» در «شلوارهای وصلهدار» (رسول پرویزی)/ پدر سعید در «داییجان ناپلئون» (پزشکزاد)/ پدر مهاجرتکرده «عطرسنبل، بوی کاج» (فیروزه جزایری دوما)
🤗پدرخواندهها
پدر ژپتو در «پینوکیو» (کارلو کلودی)/ ژان والژان در «بینوایان» (ویکتور هوگو)/ «بابا لنگدراز»ِ جودی ابوت (جین وبستر)
😀پدربزرگها
بابابزرگ نل (قصه «جعبه جواهر» چارلز دیکنز)/بابابزرگ «هایدی» (جوانا اسپیری)/ پدربزرگ سوفی در «راز داوینچی» (دن براون)/ باباجونِ علی فتاح در «من او» (رضا امیرخانی)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
برخلاف شخصیت مادرها، تصویر پدرها در دنیای ادبیات تنوع زیادی دارد و نویسندگان نگاههای متفاوتی به رابطه پدر و فرزندی دارند. این، فهرستی است که من (احسان رضایی) از پدرهای خیالی در داستانهایی که خواندهام، در ذهن داشتم و آنها را طبق الگوهای متفاوت رابطه با فرزندان، در چند دسته تقسیم کردم. قاعدتا به این سیاهه میشود اسمهای دیگر هم اضافه کرد و آن فهرست کاملتر را برای مطالعات بعدی استفاده کرد. فعلا همین را داشته باشید:
😵پدرهای کشته به دست پسر
ادیپ، پدرش (لایوس) را میکشد/ ضحاک پدرش (مرداس) را میکشد/ «برادران کارامازوف» (جز آلیوشا) پدرشان را میکشند/ در «آتش بدون دود» یک مورد پدرکشی هست/ ولدمورت «هری پاتر» پدر ماگلش را کشته
😰پدرهایی که پسرشان را کشتند
اودیسه و تلگونوس/ رستم و سهراب (داستان دنبالههایی در مورد برزو، پسر سهراب و شهریار، پسر برزو هم دارد که با رستم میجنگند)/ گشتاسپ، اسفندیار را به جنگ رستم میفرستد و عملاً او را به کشتن میدهد/ پدر نیل در «انجمن شاعران مرده» آنقدر فشار میآورد که نیل خودکشی میکند (ن. اچ. کلاینبام)
😔پدرهای ناکام و خیرندیده از فرزند
پریام، پادشاه تروا/ فریدون در «شاهنامه»/ «شاه لیر» و دخترهایش (شکسپیر)/ پدر مقتولِ «هملت» (شکسپیر)/ «باباگوریو» و دو دخترش (بالزاک)/ «پدر خانواده» (دنیس دیدرو)/ بابای بازاروفِ جوان در «پدران و پسران» (تورگنیف)/ پدر رمان «ماهی بزرگ» (دانیل والاس) که بچهها هیچوقت حرفهایش را باور نمیکنند/ اغلب پدرهای «آتش بدون دود» (نادر ابراهیمی)
😎پدرهای قدرتمند
«پدرخوانده»های ماریو پوزو/ پدر سارا کرو (فرانسیس هادسن بارنت) که خیلی خرپول است/ بابای جسی در «خداحافظ گری کوپر» (رومن گاری)/ لرد عزریل در «نیروی اهریمنی اش» (فیلیپ پولمن)
😡پدرهای زیادی گیر
پدر تام (گدا) در «شاهزاده و گدا» (مارک تواین)/ دنتور و پسرهایش در «ارباب حلقهها» (تالکین)/ پدر «خانواده تیبو» (روژه مارتن دوگار)
😴پدرهای بیمسوولیت
تناردیه پدر در «بینوایان» (ویکتور هوگو)/ بابای اسکارلت «بربادرفته» (مارگارت میچل)/ هنچارد که «شهردار کاستربریج» هم میشود ولی فکر فروختن بچهاش رهایش نمیکند (تامس هاردی)/ دکتر هورنیکور «گهواره گربه» (کورت ونهگات)
🤕پدرهای بیعرضه
پدر مومو در «زندگی در پیش رو» (رومن گاری)/ پدر مخترع بوگیر کفش در «گودالها» (لوییس ساکار)
😇پدرهای موثر در تربیت بچه
بابای کیتی در «آنا کارنینا» و باقی کارهای تولستوی/ سروانِ «دختر سروان» (پوشکین)/ آتیکوس فینچ در «کشتن مرغ مینا» (هارپر لی) که خیلی از منتقدها او را بهترین تصویر پدر در دنیای ادبیات میدانند/ پدر راوی در «راستی آخرین بار پدرت را کی دیدی؟» (بلیک ماریسن)
🤔پدرهای با شخصیت پیچیده
پراپسرو در نمایشنامه «طوفان» (شکسپیر)/ پدر سونیا در «جنایت و مکافات» (داستایوسکی)/ پدر نیک در قصه «پدرها و پسرها» (همینگوی)/ قصههای دن چاون/ «گاوخونی» (جعفر مدرس صادقی)
😜پدرهای بامزه
«قصههای بابام» (ارسکین کالدول)/ کمیک «قصههای من و بابام» (اریش اُزِر)/ داستان «ماجرای عمل لوزه کوچک بابام» در «شلوارهای وصلهدار» (رسول پرویزی)/ پدر سعید در «داییجان ناپلئون» (پزشکزاد)/ پدر مهاجرتکرده «عطرسنبل، بوی کاج» (فیروزه جزایری دوما)
🤗پدرخواندهها
پدر ژپتو در «پینوکیو» (کارلو کلودی)/ ژان والژان در «بینوایان» (ویکتور هوگو)/ «بابا لنگدراز»ِ جودی ابوت (جین وبستر)
😀پدربزرگها
بابابزرگ نل (قصه «جعبه جواهر» چارلز دیکنز)/بابابزرگ «هایدی» (جوانا اسپیری)/ پدربزرگ سوفی در «راز داوینچی» (دن براون)/ باباجونِ علی فتاح در «من او» (رضا امیرخانی)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
«-گذاری» یا «-گزاری»؟
مسئله این است.
اینها را با «ذ» بنویسید:
اثرگذاری، ارزشگذاری، اسمگذاری، اشتراکگذاری، اِعرابگذاری، انگشتگذاری، بارگذاری، بمبگذاری، بنیانگذاری، بیمهگذاری، پایهگذاری، تأثیرگذاری، تاجگذاری، تخمکگذاری، تخمگذاری، جدولگذاری، حرکتگذاری، رمزگذاری، ریلگذاری، سپردهگذاری، سرمایهگذاری، سیاستگذاری، شمارهگذاری، علامتگذاری، عمامهگذاری، فاصلهگذاری، فشنگگذاری، قانونگذاری، قیمتگذاری، کدگذاری، گروگذاری، مینگذاری، نامگذاری، نشانهگذاری، نقطهگذاری، واگذاری، هدفگذاری
اینها را با «ز» بنویسید:
برگزاری، پیغامگزاری، حجگزاری، خبرگزاری، خدمتگزاری، خوابگزاری، سپاسگزاری، سجدهگزاری، شکرگزاری، گِلهگزاری، متنگزاری، نمازگزاری
@gozinguye
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
مسئله این است.
اینها را با «ذ» بنویسید:
اثرگذاری، ارزشگذاری، اسمگذاری، اشتراکگذاری، اِعرابگذاری، انگشتگذاری، بارگذاری، بمبگذاری، بنیانگذاری، بیمهگذاری، پایهگذاری، تأثیرگذاری، تاجگذاری، تخمکگذاری، تخمگذاری، جدولگذاری، حرکتگذاری، رمزگذاری، ریلگذاری، سپردهگذاری، سرمایهگذاری، سیاستگذاری، شمارهگذاری، علامتگذاری، عمامهگذاری، فاصلهگذاری، فشنگگذاری، قانونگذاری، قیمتگذاری، کدگذاری، گروگذاری، مینگذاری، نامگذاری، نشانهگذاری، نقطهگذاری، واگذاری، هدفگذاری
اینها را با «ز» بنویسید:
برگزاری، پیغامگزاری، حجگزاری، خبرگزاری، خدمتگزاری، خوابگزاری، سپاسگزاری، سجدهگزاری، شکرگزاری، گِلهگزاری، متنگزاری، نمازگزاری
@gozinguye
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
انواع لحن ها
1- لحن ستایشی:
ستایش مخصوص خداست و شاعر یا نویسنده در آن خداوند را به خاطر الطاف بی نظیرش می ستاید.
خواننده باید خود را موجودی بداند که تسلیم او و شاکر بخشش های اوست.
مثال: آفرین، جان آفرین پاک را
آن که جان بخشید و ایمان خاک را
آسمان چون خیمه ای بر پای کرد
بی ستون کرد و زمینش جای کرد (عطار)
2- لحن مدح:
مدح نوشته ای در بارۂ انسان است که شاعر، با کوچکتر دانستن خود در مقابل ممدوح، به بیان آن می پرازد. فرقش با ستایش در این است که در ستایش، شاعر یا نویسنده آزادانه تر می تواند حرف خود را بزند امّا در مدح، به ویژه مدح حاکمان، این کار امکان پذیر نیست.
انواع مدح:
مدح بزرگان دینی و مذهبی
محمّد کآفرینش هست خاکش
هزاران آفرین بر جان پاکش
چراغ افروز چشم اهل بینش
طراز کارگاه آفرینش (نظامی)
مدح سلاطین و حاکمان
آیا شنیده هنرهای خسروان عجم
بیا ز خسرو خاور عیان ببین تو هنر ...
در این جهان که تواند چو شاه بود به
کدام خار بود چون صنوبر و عرعر (فلاح)
مدح افرادی بزرگ که خدمتی به جامعه یا شخصی کرده اند.
«آفرین بر روان فردوسی
آن همایون نهاد فرخنده
او نه استاد بود و ما شاگرد
او خداوند بود و ما بنده» (انوری)
3- لحن خاطره:
داستان یا اتفاقی است که در خاطر باقی می ماند و آنقدر برای نویسنده اهمّیّت داشته که آنرا نوشته است.خوانندۂ خاطره باید آنرا به شیوه ای بخواند که گویی ماجرا برای خودش اتّفاق افتاده است.
انواع خاطره: خاطرات بد، خوش، عجیب، اوّلین آشنایی ها و برخوردها با اشیا و افراد و...
4- لحن حماسی:
حماسه به معنای داستان دلاوری و شجاعت است. کسیکه شعر حماسی را می خواند
باید به گونه ای بخواند که آنرا به شنونده منتقل کند، پس لحن حماسی، لحنی کوبنده و استوار است.
مثال:
«به مغز پشنگ اندرآمد شتاب
ت تن تن، ت تن تن، ت تن تن، ت تن
چو دید آن سهی قدّ افراسیاب
ت تن تن، ت تن تن، ت تن تن، ت تن(فردوسی)
5- لحن داستانی–روایی:
حکایت، تعریف کردن صمیمانۀ داستانی کوتاه با آهنگی نرم و ملایم است به گونه ای
که شنونده یا از آن پند بگیرد یا تحت تأثیر قرار بگیرد.
حکایات معمولاً با عباراتی نظیر"آورده اند که ..."،"یکی را شنیدم ..."،"روزی ..."،
" شنیدم ..."" نقل است که ..."،" یکی بود، یکی نبود"
مثال:
«یک روز به وقت نیم روزان
شد پیش شبان، ز درد سوزان»(فتوحی)
«شنیدم که خروسی بود جهان دیده ...» (وراوینی)
6- لحن تعلیمی:
این لحن به لحن اندرزی نیز موسوم است، تلاش می کند با گویشی آرام در دل شنونده
نفوذ کرده و نکات مهمّ خوب زیستن را به مخاطب خود القا کند. در ایران این گونه نوشته بیشتر برای پندو اندرز به کار می رود.
مثال:
«زخاک آفریدت خداوند پاک
پس ای بنده !افتادگی کن چو خاک
حریص و جهان سوز و سرکش مباش
ز خاک آفریدت، آتش مباش»(سعدی)
7- لحن تغزّلی:
شعرتغزّلی شعری است که با احساسات و عواطف انسان سر وکار دارد.شاعر احساسات خود را در قالب اشعار منتشر می کند و این احساسات می توانند حالات مختلفی را به خود بگیرد. سروده ها ممکن است از روی شادی سروده شده باشند یا از روی غم، به خاطر وصال و رسیدن به یار نوشته شده باشند یا ناشی از فراق یار.
مثال:
«شب عاشقان بی دل چه شبی دراز باشد!
تو بیا کز اوّل شب در صبـح باز باشد
عجب است اگر توانم زمحبّت گریزم
به کجا رود کبوتر که اسیر باز باشد»( سعدی)
8- لحن مناجات:
مناجات به معنی راز و نیاز و نیایش با خداوند است. انسان در این زمان خود را بسیار کوچک فرض کرده، آنچه را که در حضور دیگران نمی تواند بیان کند، با آه و زاری یا شکر و سپاس بیان می کند. از خدا می خواهد که عاقبت به خیرش کند.
لحن مناجات آکنده از عاطفه و احساس و بیانگر حالت فروتنی و خاکساری بنده است.
مثال:
«خداوندگارا نظر کن به جود
که جرم آمد از بندگان در وجود
گناه آید از بندۂ خاکسار
به امّید عفو خداوندگار (مولوی)
9- لحن گفت و گو( مناظره، پرسش و پاسخ)
مناظره: یعنی رقابت کردن با یکدیگر در بحث و گفت و گو یا پرسش و پاسخ است.
لحن پرسش کننده معمولاً تند و محکم، به دور از خردگرایی و همراه با فخر فروشی است. در حالی که لحن پاسخ دهنده همواره آرام و متین و توأم با خرد است.
مثال:
«نخستین بار گفتش کز کجایی؟
بگفت از دار ملک آشنایی
بگفت آنجا به صنعت در چه کوشند؟ بگفت انده خرند و جان فروشند»(نظامی)
رجز خوانی: که هر دو نفر به شرح دلاوری ها و نژاد و افتخارات خود با لحنی حماسی می پردازند. مانند: رستم و اسفندیار
10- لحن طنز:
بیشتر در قالب حکایت خود نمایی می کند.
طنزها معمولاً در پایان خود به نتیجه
می رسند وخواننده را تحت تأثیر قرار می دهند و می خنداند.
مثال:«وای وای! الهی رودت ببره! حوصله ام سر رفت...»(دهخدا)
برگرفته از کتاب مبانی خواندن در زبان فارسی
نوشته ی دکتر فریدون اکبری شلدره
حجت کجانی حصاری
رضاخاتمی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
1- لحن ستایشی:
ستایش مخصوص خداست و شاعر یا نویسنده در آن خداوند را به خاطر الطاف بی نظیرش می ستاید.
خواننده باید خود را موجودی بداند که تسلیم او و شاکر بخشش های اوست.
مثال: آفرین، جان آفرین پاک را
آن که جان بخشید و ایمان خاک را
آسمان چون خیمه ای بر پای کرد
بی ستون کرد و زمینش جای کرد (عطار)
2- لحن مدح:
مدح نوشته ای در بارۂ انسان است که شاعر، با کوچکتر دانستن خود در مقابل ممدوح، به بیان آن می پرازد. فرقش با ستایش در این است که در ستایش، شاعر یا نویسنده آزادانه تر می تواند حرف خود را بزند امّا در مدح، به ویژه مدح حاکمان، این کار امکان پذیر نیست.
انواع مدح:
مدح بزرگان دینی و مذهبی
محمّد کآفرینش هست خاکش
هزاران آفرین بر جان پاکش
چراغ افروز چشم اهل بینش
طراز کارگاه آفرینش (نظامی)
مدح سلاطین و حاکمان
آیا شنیده هنرهای خسروان عجم
بیا ز خسرو خاور عیان ببین تو هنر ...
در این جهان که تواند چو شاه بود به
کدام خار بود چون صنوبر و عرعر (فلاح)
مدح افرادی بزرگ که خدمتی به جامعه یا شخصی کرده اند.
«آفرین بر روان فردوسی
آن همایون نهاد فرخنده
او نه استاد بود و ما شاگرد
او خداوند بود و ما بنده» (انوری)
3- لحن خاطره:
داستان یا اتفاقی است که در خاطر باقی می ماند و آنقدر برای نویسنده اهمّیّت داشته که آنرا نوشته است.خوانندۂ خاطره باید آنرا به شیوه ای بخواند که گویی ماجرا برای خودش اتّفاق افتاده است.
انواع خاطره: خاطرات بد، خوش، عجیب، اوّلین آشنایی ها و برخوردها با اشیا و افراد و...
4- لحن حماسی:
حماسه به معنای داستان دلاوری و شجاعت است. کسیکه شعر حماسی را می خواند
باید به گونه ای بخواند که آنرا به شنونده منتقل کند، پس لحن حماسی، لحنی کوبنده و استوار است.
مثال:
«به مغز پشنگ اندرآمد شتاب
ت تن تن، ت تن تن، ت تن تن، ت تن
چو دید آن سهی قدّ افراسیاب
ت تن تن، ت تن تن، ت تن تن، ت تن(فردوسی)
5- لحن داستانی–روایی:
حکایت، تعریف کردن صمیمانۀ داستانی کوتاه با آهنگی نرم و ملایم است به گونه ای
که شنونده یا از آن پند بگیرد یا تحت تأثیر قرار بگیرد.
حکایات معمولاً با عباراتی نظیر"آورده اند که ..."،"یکی را شنیدم ..."،"روزی ..."،
" شنیدم ..."" نقل است که ..."،" یکی بود، یکی نبود"
مثال:
«یک روز به وقت نیم روزان
شد پیش شبان، ز درد سوزان»(فتوحی)
«شنیدم که خروسی بود جهان دیده ...» (وراوینی)
6- لحن تعلیمی:
این لحن به لحن اندرزی نیز موسوم است، تلاش می کند با گویشی آرام در دل شنونده
نفوذ کرده و نکات مهمّ خوب زیستن را به مخاطب خود القا کند. در ایران این گونه نوشته بیشتر برای پندو اندرز به کار می رود.
مثال:
«زخاک آفریدت خداوند پاک
پس ای بنده !افتادگی کن چو خاک
حریص و جهان سوز و سرکش مباش
ز خاک آفریدت، آتش مباش»(سعدی)
7- لحن تغزّلی:
شعرتغزّلی شعری است که با احساسات و عواطف انسان سر وکار دارد.شاعر احساسات خود را در قالب اشعار منتشر می کند و این احساسات می توانند حالات مختلفی را به خود بگیرد. سروده ها ممکن است از روی شادی سروده شده باشند یا از روی غم، به خاطر وصال و رسیدن به یار نوشته شده باشند یا ناشی از فراق یار.
مثال:
«شب عاشقان بی دل چه شبی دراز باشد!
تو بیا کز اوّل شب در صبـح باز باشد
عجب است اگر توانم زمحبّت گریزم
به کجا رود کبوتر که اسیر باز باشد»( سعدی)
8- لحن مناجات:
مناجات به معنی راز و نیاز و نیایش با خداوند است. انسان در این زمان خود را بسیار کوچک فرض کرده، آنچه را که در حضور دیگران نمی تواند بیان کند، با آه و زاری یا شکر و سپاس بیان می کند. از خدا می خواهد که عاقبت به خیرش کند.
لحن مناجات آکنده از عاطفه و احساس و بیانگر حالت فروتنی و خاکساری بنده است.
مثال:
«خداوندگارا نظر کن به جود
که جرم آمد از بندگان در وجود
گناه آید از بندۂ خاکسار
به امّید عفو خداوندگار (مولوی)
9- لحن گفت و گو( مناظره، پرسش و پاسخ)
مناظره: یعنی رقابت کردن با یکدیگر در بحث و گفت و گو یا پرسش و پاسخ است.
لحن پرسش کننده معمولاً تند و محکم، به دور از خردگرایی و همراه با فخر فروشی است. در حالی که لحن پاسخ دهنده همواره آرام و متین و توأم با خرد است.
مثال:
«نخستین بار گفتش کز کجایی؟
بگفت از دار ملک آشنایی
بگفت آنجا به صنعت در چه کوشند؟ بگفت انده خرند و جان فروشند»(نظامی)
رجز خوانی: که هر دو نفر به شرح دلاوری ها و نژاد و افتخارات خود با لحنی حماسی می پردازند. مانند: رستم و اسفندیار
10- لحن طنز:
بیشتر در قالب حکایت خود نمایی می کند.
طنزها معمولاً در پایان خود به نتیجه
می رسند وخواننده را تحت تأثیر قرار می دهند و می خنداند.
مثال:«وای وای! الهی رودت ببره! حوصله ام سر رفت...»(دهخدا)
برگرفته از کتاب مبانی خواندن در زبان فارسی
نوشته ی دکتر فریدون اکبری شلدره
حجت کجانی حصاری
رضاخاتمی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
روش هایی برای فراموش نکردن دروس، هنگام امتحانات
1- به پیش نیاز منابعی که می خوانی توجه کن
🔹اگر مطالب پیش زمینه اصلی را یاد نگرفته باشی حتی اگر 6مطالب جدید را حفظ کنی باز هم احتمال فراموشی مطلب وجود دارد؛ مثلا در درس عربی تا صرف فعل را یاد نگرفته باشی، نمی توانی فعل ماضی و مضارع بسازی .پس قبل از یادگیری درس حتما سعی کن ضعف خود را در مطالب قبلی مرتبط از بین ببری.
2- قبل از ورود به کلاس و شروع درس، حتما به پیش خوانی درس جدید اقدام کن تا با پیش زمینه فکری با درس جدید رو به رو شوی
3- سعی کن مطالب درسی را سر کلاس یاد بگیری
🔹در کلاس حضور فعال داشته باش.سوال بپرس و تا درس را نفهمیده ای از کلاس خارج نشو.
4- تمرین زیاد حل کن
🔹تمرین باعث پر شدن شکاف های اطلاعاتی در مغزت خواهد شد
5- مرور مطالب کلید رفع فراموشی است
🔹هر شب در برنامه درسی خود مطالب را مرور کن.
6- سعی کن بین اطلاعات یاد گرفته شده و مطالب قبلی در ذهنت ارتباط برقرار کنی تا فراموشی آن ها کمتر شود.
7- مطالب یاد گرفته شده را دوباره در نقش معلم تدریس کن
🔹این تدریس می تواند برای یک دوست یا شاگردان فرضی باشد.
8- سعی کن در زمان یادگیری مطلب تمرکز کامل داشته باشی و عوامل مخل تمرکز را به حداقل برسانی .
9- خلاصه برداری و یادداشت برداری🗒 حین مطالعه به رفع فراموشی کمک می کند .
10- تحقیقات نشان داده است روش سوال گذاری در ابتدای مطالعه نیز به یاد آوری مطلب کمک خواهد .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
1- به پیش نیاز منابعی که می خوانی توجه کن
🔹اگر مطالب پیش زمینه اصلی را یاد نگرفته باشی حتی اگر 6مطالب جدید را حفظ کنی باز هم احتمال فراموشی مطلب وجود دارد؛ مثلا در درس عربی تا صرف فعل را یاد نگرفته باشی، نمی توانی فعل ماضی و مضارع بسازی .پس قبل از یادگیری درس حتما سعی کن ضعف خود را در مطالب قبلی مرتبط از بین ببری.
2- قبل از ورود به کلاس و شروع درس، حتما به پیش خوانی درس جدید اقدام کن تا با پیش زمینه فکری با درس جدید رو به رو شوی
3- سعی کن مطالب درسی را سر کلاس یاد بگیری
🔹در کلاس حضور فعال داشته باش.سوال بپرس و تا درس را نفهمیده ای از کلاس خارج نشو.
4- تمرین زیاد حل کن
🔹تمرین باعث پر شدن شکاف های اطلاعاتی در مغزت خواهد شد
5- مرور مطالب کلید رفع فراموشی است
🔹هر شب در برنامه درسی خود مطالب را مرور کن.
6- سعی کن بین اطلاعات یاد گرفته شده و مطالب قبلی در ذهنت ارتباط برقرار کنی تا فراموشی آن ها کمتر شود.
7- مطالب یاد گرفته شده را دوباره در نقش معلم تدریس کن
🔹این تدریس می تواند برای یک دوست یا شاگردان فرضی باشد.
8- سعی کن در زمان یادگیری مطلب تمرکز کامل داشته باشی و عوامل مخل تمرکز را به حداقل برسانی .
9- خلاصه برداری و یادداشت برداری🗒 حین مطالعه به رفع فراموشی کمک می کند .
10- تحقیقات نشان داده است روش سوال گذاری در ابتدای مطالعه نیز به یاد آوری مطلب کمک خواهد .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
⭕️ امتحانات غیرحضوری چگونه برگزار میشود؟
✅ کمرهای معاون آموزش متوسطه وزارت آموزش و پرورش در پاسخ به این پرسش که ارزشیابی غیرحضوری چگونه انجام میشود، آیا مبنای معلم باید برگزاری آزمون آنلاین باشد؟ متذکر شد: در ارزشیابی غیرحضوری مسئولیت ارزشیابی دانشآموز بر عهده معلم است که میتواند از روشهای مختلف مانند مشارکت دانش آموز در فعالیتهای آموزشی و آموزشهای مجازی، نتایج ارزشیابی حضوری و ارزشیابی غیر حضوری، پژوهشهای دانش آموزی مرتبط با دروس و نتایج ارزشیابی تکوینی مستمر در نوبت اول و دوم و پایانی نوبت اول استفاده کند.
همشهری
@ferdosesokhan
✅ کمرهای معاون آموزش متوسطه وزارت آموزش و پرورش در پاسخ به این پرسش که ارزشیابی غیرحضوری چگونه انجام میشود، آیا مبنای معلم باید برگزاری آزمون آنلاین باشد؟ متذکر شد: در ارزشیابی غیرحضوری مسئولیت ارزشیابی دانشآموز بر عهده معلم است که میتواند از روشهای مختلف مانند مشارکت دانش آموز در فعالیتهای آموزشی و آموزشهای مجازی، نتایج ارزشیابی حضوری و ارزشیابی غیر حضوری، پژوهشهای دانش آموزی مرتبط با دروس و نتایج ارزشیابی تکوینی مستمر در نوبت اول و دوم و پایانی نوبت اول استفاده کند.
همشهری
@ferdosesokhan
رفتارشناسی عکس پروفایل
- دکتر علیرضا سفیدچیان
حدود 7% رابطه، از طریق زبان و گفتار است و بقیه تحت تاثیر: صوت، لحن، زبان بدن، اشارات، تصویر، تصورات و تخیلات ابراز می شود.
در فضای مجازی، افراد از "عکس پروفایل" بعنوان شناسه معرفی استفاده میکنند که حاوی یک پیام ذهنی و غیرکلامی است.
در همین راستا، پُست ها، عکس نوشته ها، نام کاربری، شناسه رمز، امضاء، استیکرها و... همه از این ویژگی برخوردارند.
به عبارتی؛ در انتخاب این شاخصه ها، خودآگاه و ناخودآگاه (که نقش بسیار ویژه ای دارد) ما به طور غیرمستقیم و به عنوان یک رفتار غیرکلامی، به بیان دیدگاه های خود می پردازیم.
پنج نکته مهم:
1- مسائل روانشناختی، واجد هویتی با آزمون و خطا بوده و بنابراین، موارد تقدیمی، اطلاق تام ندارد.
2- مطالعه رفتار یک شخص از پیچیدگی های خاص خود برخوردار است.
3- بیان این موارد، لزوماً دلیل بر غیر طبیعی بودن رفتار نیست!
4- قضاوت در مورد رفتار یک شخص، نیاز به اخذ شرح حال کامل و مصاحبه چهره به چهره دارد. بنابراین ارزیابی در این زمینه، تنها اشاره دارد به بخشی از رفتار آدمی.
5- هدف کلی تاکیدی بر این نکته است که:
هیچ رفتاری (کلامی و غیرکلامی)(خودآگاه و ناخودآگاه) بی معنی نیست!
🔸عدم انتخاب عکس پروفایل
بیان کننده:
- عدم علاقه به معرفی
- جلب توجه معکوس
- فعالیت برای مدت کوتاه
- قصد بر ناشناس باقی ماندن
- تردید در تصمیم و انتخاب
- عدم تمایل برای بیان جنسیت
- ارائه یک شخصیت مبهم
- محک زدن سایر افراد
- بی حوصلگی
- گاهی افسردگی با عبارت "فاقد عکس"
- ابراز بی مهابای مطالب
🔹عکس طبیعت
- مورد استفاده عموم خانمها
- بیان لطافت و زیبایی
- ابراز ویژگی مهربانی
- علاقه به محل تولد
- در جستجوی صلح و آرامش
- گاهی نماد مهد و زمین و مادر
- عدم علاقه به شرکت در بحث های جنجالی و تنش آور
- گاهی نشان از اضطراب درون که بدنبال آرامش طبیعت است.
(البته نوع عکس؛ گل، گیاه، حیوان و... در جای خود معنای خاص خود را دارد)
🔸عکس کودک
- اعلام نقش مادری
- برگشت ناخودآگاه به زمان کودکی
- در جستجوی صداقت، مهربانی و روراستی دوران کودکی
- به دنبال حمایت و نوازش خانواده و محیط اطراف
- نمادی از پاک نهادی
- گاهی نشان از اضطراب، ترس و افسردگی که خود را با تمایل به برگشت به زمان کودکی و جلب توجه ومحبت آن زمان نشان میدهد.
- نشانی از مظلومیت و معصومیت
- وابستگی بیشتر به خانوداه
🔹عکس کارتون
- حاکی از رویا و تخیل
- فرار ناخودآگاه از واقعیات زندگی
- به نوعی مشغولیت به بازی کودکانه
- کودک درون فعال
- نشانی از تحرک، فعالیت و جنب و جوش
- اهل مزاح و شوخی و طنز
- مملو از شیطنت های دوران کودکی
🔸عکس ترسناک و مخوف
- نشانی از اضطراب، ترس و وحشت درونی
- در جستجوی خطر
- وجود تمایلات خودآزارانه یا دگرآزارانه
- آشفتگی ذهن و رفتار
- اهل بگو مگو و جر و بحث
- عموماً ناسازگار
- نمادی از عصبانیت و پرخاشگری در شخصیت
🔹عکس تاریخی
- اهل گفتگو
- تمایل به ارائه توضیحات و جزئیات یک مطلب
- "همزادپنداری" و تمایل به تقلید از مشاهیر حوزه ی ادب ، فرهنگ و تاریخ
- گاهی تمایل به کم حرفی (علی رغم پُرنویسی!)
- گرایش بیشتر به درون گرایی
- علاقه مند به کاوش و دارای ذهن جستجوگر
🔸عکس خود شخص
- بیانی از صداقت و روراستی
- خوشبین به دیگران
- ساده دلی
- گاهی نشان از مطرح کردن خود (در صورت ژست خاص)
- گاهی تمایل به جذب محبت دیگران (در صورت ژست خاص)
🔹عکس نمادها و نشانه ها
- احساس تعلق
- تبلیغ
- بازاریابی
- بسته به نوع نشانه، توضیحی خاص دارد.
بعنوان مثال:
- دینی و فرهنگی (نشانه های مذهبی)
- پزشکی ( مار؛پادزهر و درمان)
- مهندسی (چند حجمی)
- بازرگانی (مارکی از یک محصول)
- سیاسی (پرچم)
🔸تغییر مداوم عکس پروفایل
- تنوع طلبی
- واجد سلائق مختلف
- عموماً سازگار با اطرافیان، ولی ناسازگار با درون خویش!
- بیانی از تحرک و پویایی
- گاهی بیان کننده پرش افکار
- گاهی معرف دمدمی مزاجی!
- گاهی بیان کننده ی اضطراب و تشویش
- تمایل به نمایشگری
- گریزان از یکنواختی
- گاهی بروز شیطنت های دوران کودکی
(تغییر؛ عموماً منطبق با روحيات روانشناختی و تعارض های ناخودآگاه فرد می باشد!)
🔸عکس های با تم عاشقانه
(شامل: دختران دلفریب، قلب تیرخورده!، برهنگی، درآغوش گرفتن و...)
- در جستجوی محبت
- عواطف بسیار شکننده
- در بسیاری از موارد: تجربه ی حداقل یک بار شکست عشقی!
- وجود اضطراب، تنش، افسردگی، غم و اندوه در مقاطعی از زندگی
- تمایل به انزوا
- عموماً زودرنج
- خستگی زودرس
- شیوع بالا از نظر وابستگی عاطفی
- گاهی تفکرات بدبینانه (با توجه به شکست قبلی)
- غلبه احساس بر قوه تعقل در اوج وابستگی
- واجد تمایلات آشکار یا سرکوب شده جنسی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
- دکتر علیرضا سفیدچیان
حدود 7% رابطه، از طریق زبان و گفتار است و بقیه تحت تاثیر: صوت، لحن، زبان بدن، اشارات، تصویر، تصورات و تخیلات ابراز می شود.
در فضای مجازی، افراد از "عکس پروفایل" بعنوان شناسه معرفی استفاده میکنند که حاوی یک پیام ذهنی و غیرکلامی است.
در همین راستا، پُست ها، عکس نوشته ها، نام کاربری، شناسه رمز، امضاء، استیکرها و... همه از این ویژگی برخوردارند.
به عبارتی؛ در انتخاب این شاخصه ها، خودآگاه و ناخودآگاه (که نقش بسیار ویژه ای دارد) ما به طور غیرمستقیم و به عنوان یک رفتار غیرکلامی، به بیان دیدگاه های خود می پردازیم.
پنج نکته مهم:
1- مسائل روانشناختی، واجد هویتی با آزمون و خطا بوده و بنابراین، موارد تقدیمی، اطلاق تام ندارد.
2- مطالعه رفتار یک شخص از پیچیدگی های خاص خود برخوردار است.
3- بیان این موارد، لزوماً دلیل بر غیر طبیعی بودن رفتار نیست!
4- قضاوت در مورد رفتار یک شخص، نیاز به اخذ شرح حال کامل و مصاحبه چهره به چهره دارد. بنابراین ارزیابی در این زمینه، تنها اشاره دارد به بخشی از رفتار آدمی.
5- هدف کلی تاکیدی بر این نکته است که:
هیچ رفتاری (کلامی و غیرکلامی)(خودآگاه و ناخودآگاه) بی معنی نیست!
🔸عدم انتخاب عکس پروفایل
بیان کننده:
- عدم علاقه به معرفی
- جلب توجه معکوس
- فعالیت برای مدت کوتاه
- قصد بر ناشناس باقی ماندن
- تردید در تصمیم و انتخاب
- عدم تمایل برای بیان جنسیت
- ارائه یک شخصیت مبهم
- محک زدن سایر افراد
- بی حوصلگی
- گاهی افسردگی با عبارت "فاقد عکس"
- ابراز بی مهابای مطالب
🔹عکس طبیعت
- مورد استفاده عموم خانمها
- بیان لطافت و زیبایی
- ابراز ویژگی مهربانی
- علاقه به محل تولد
- در جستجوی صلح و آرامش
- گاهی نماد مهد و زمین و مادر
- عدم علاقه به شرکت در بحث های جنجالی و تنش آور
- گاهی نشان از اضطراب درون که بدنبال آرامش طبیعت است.
(البته نوع عکس؛ گل، گیاه، حیوان و... در جای خود معنای خاص خود را دارد)
🔸عکس کودک
- اعلام نقش مادری
- برگشت ناخودآگاه به زمان کودکی
- در جستجوی صداقت، مهربانی و روراستی دوران کودکی
- به دنبال حمایت و نوازش خانواده و محیط اطراف
- نمادی از پاک نهادی
- گاهی نشان از اضطراب، ترس و افسردگی که خود را با تمایل به برگشت به زمان کودکی و جلب توجه ومحبت آن زمان نشان میدهد.
- نشانی از مظلومیت و معصومیت
- وابستگی بیشتر به خانوداه
🔹عکس کارتون
- حاکی از رویا و تخیل
- فرار ناخودآگاه از واقعیات زندگی
- به نوعی مشغولیت به بازی کودکانه
- کودک درون فعال
- نشانی از تحرک، فعالیت و جنب و جوش
- اهل مزاح و شوخی و طنز
- مملو از شیطنت های دوران کودکی
🔸عکس ترسناک و مخوف
- نشانی از اضطراب، ترس و وحشت درونی
- در جستجوی خطر
- وجود تمایلات خودآزارانه یا دگرآزارانه
- آشفتگی ذهن و رفتار
- اهل بگو مگو و جر و بحث
- عموماً ناسازگار
- نمادی از عصبانیت و پرخاشگری در شخصیت
🔹عکس تاریخی
- اهل گفتگو
- تمایل به ارائه توضیحات و جزئیات یک مطلب
- "همزادپنداری" و تمایل به تقلید از مشاهیر حوزه ی ادب ، فرهنگ و تاریخ
- گاهی تمایل به کم حرفی (علی رغم پُرنویسی!)
- گرایش بیشتر به درون گرایی
- علاقه مند به کاوش و دارای ذهن جستجوگر
🔸عکس خود شخص
- بیانی از صداقت و روراستی
- خوشبین به دیگران
- ساده دلی
- گاهی نشان از مطرح کردن خود (در صورت ژست خاص)
- گاهی تمایل به جذب محبت دیگران (در صورت ژست خاص)
🔹عکس نمادها و نشانه ها
- احساس تعلق
- تبلیغ
- بازاریابی
- بسته به نوع نشانه، توضیحی خاص دارد.
بعنوان مثال:
- دینی و فرهنگی (نشانه های مذهبی)
- پزشکی ( مار؛پادزهر و درمان)
- مهندسی (چند حجمی)
- بازرگانی (مارکی از یک محصول)
- سیاسی (پرچم)
🔸تغییر مداوم عکس پروفایل
- تنوع طلبی
- واجد سلائق مختلف
- عموماً سازگار با اطرافیان، ولی ناسازگار با درون خویش!
- بیانی از تحرک و پویایی
- گاهی بیان کننده پرش افکار
- گاهی معرف دمدمی مزاجی!
- گاهی بیان کننده ی اضطراب و تشویش
- تمایل به نمایشگری
- گریزان از یکنواختی
- گاهی بروز شیطنت های دوران کودکی
(تغییر؛ عموماً منطبق با روحيات روانشناختی و تعارض های ناخودآگاه فرد می باشد!)
🔸عکس های با تم عاشقانه
(شامل: دختران دلفریب، قلب تیرخورده!، برهنگی، درآغوش گرفتن و...)
- در جستجوی محبت
- عواطف بسیار شکننده
- در بسیاری از موارد: تجربه ی حداقل یک بار شکست عشقی!
- وجود اضطراب، تنش، افسردگی، غم و اندوه در مقاطعی از زندگی
- تمایل به انزوا
- عموماً زودرنج
- خستگی زودرس
- شیوع بالا از نظر وابستگی عاطفی
- گاهی تفکرات بدبینانه (با توجه به شکست قبلی)
- غلبه احساس بر قوه تعقل در اوج وابستگی
- واجد تمایلات آشکار یا سرکوب شده جنسی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
شعبان بی مخ ها و لمپن ها
واژه لاابالی برای لومپنها مناسب است کسانیکه برخلاف موازین عرفی و شرعی جامعه رفتار میکند گروههای فشاری هستند که توسط نهادهای قدرت برعلیه سازمانها، نهادها،احزاب و افراد به کار گرفته میشوند البته وقتی تاریخ مصرفشان تمام میشود به تحلیل می روند.
محمدعلی شاه بارها از این گروه برعلیه مشروطه خواهان استفاده کرد قبل از اینکه خودش مجلس را به توپ بندد این عده، عربده کشان مجلس را سنگباران کرده بودند!
اما گروه لمپنها، فجیعترین اعمال را پس از شکست فرقه دمکرات،در شهرهای تبریز، اردبیل و زنجان انجام دادند آنان،افراد فرقه را دستگیر و در پای نیروهای ارتشی مانند گوسفند سر میبریدند و شعار میدادند: قربانی برای ایران!
شعبان بی مخ مشهورترین لمپن تاریخ معاصراست در محله سنگلج تهران در خانواده سیزده خواهر و برادر متولد شد اما خودش یک پسر بیشتر نداشت میگفت«چون همش دنبال این بساط بودم دیگر زاد و ولد نکردم»! در خصوص لقب«بی مخ» میگوید در مدرسه«بچه ها میخواستن برن دستشویی،انگشت سبابه را به نشان اجازه گرفتن بالا میبردن. آنوقت معلم میگفت برو. اما من اینکارو نمیکردم، هروقت میخواستم راهمو میکشیدم میرفتم بیرون. اون وقت معلمه با انگشت میزد به شقیقه اش و به بچه ها میگفت: مخش خرابه، مخ نداره. از همونجا اینا اسم ما رو گذاشتن بی مخ!»
در پانزده سالگی به زندان افتاد و اولین اقدامش، برهم زدن نمایش عبدالحسین نوشین بود که محتوای ضد شاهی داشت اما شعبان پس از برهم زدنش فهمیده! میگوید:«... یه خرده مشروب و اینا خوردیم بچه ها گفتن بریم تماشاخونه... تا رفتیم از در بریم تو، یارو گفتش که نه، امشب افتخاریه. مام کله مون گرم بود. گفتیم افتخاریه،از ما افتخارتر کی؟ مام افتخاری میریم تو دیگه. یک سروان دژبان گفت بیرون! گفتم؛ مرتیکه پدرسوخته، چرا دست تو جیب ما میکنی؟ و شلوغی راه انداختیم...از طرف اداره آگاهی یه سرگردی اومد خونه گفت: کار خوبی کردین. اینا داشتن نمایش میدادن علیه شاه...خلاصه پونصد تومن به ما دادن ...
قبل از ظهر کودتا، شعبان در زندان بود و طیب توانسته بود صدها نفر را به همراهی شمس قنات آبادی در پامنار گرد آورد صبح کودتا چهار دسته از جنوب شهر با تظاهرات شاه دوستانه به شمال شهر خانه مصدق رهسپار شدند دسته اول به سركردگی طیب و رضایی ها، ناصر جیگركی،اصغر سكسی، اصغر شاطر، رضا صاحب قمارخانه شهر نو ... در حدود سیصد نفر سیاهی لشكر از خرده پاها و عمله های میدان. دسته دوم به سركردگی حسین رمضون یخی كه از باغ فردوس حركت كرده با چند صد نفر اوباش مجهز به چوب.دسته سوم به سركردگی محمد مسگر از محله بدنام شهرنو با همراهی روسپیان شهرنو و خانم رئیس ها. دسته چهارم به سركردگی صابر از جوادیه...
دسته طیب و رمضون یخی در میدان مولوی به هم پیوسته، بسوی خانه مصدق رهسپار شدند در محاصره خانه، شعبان بی مخ هفت تیر بدست، جیپی را متوقف و روی آن نشسته پیوسته به درِ خانه مصدق میكوبید پس از ورود ، اوباشان حمله ور شده تمام اموال، اثاثیه و حتی شیر آلات خانه را به یغما بردند چهار اوباش كه بر سر یك قالی پانزده متری درگیر بودند سرانجام به توافق رسیدند كه قالی را چهار تكه كنند!
- و اینها ناجیان وطن بودند که ده روز بعد از كودتا، بدستور شاه، زاهدی میهمانی باشكوهی در باغ خودش تشکیل و مدال افتخار و قطعات زمین هدیه داد سهم شعبان بیشتر بود او تا نیمروز کودتا در زندان بود اما بعد از ظهر کودتا، غیبتش را جبران کرد! و به لقب سیف الاسلام و تاجبخش ملقب شد. هر زمان یک مصدقی دستگیر میشد بلافاصله شعبان با برنامه قبلی سر میرسید و با چاقو حمله میكرد. به فاطمی حمله کرد اما خواهر فاطمی خود را سپر کرده زخمی شد...
- پاداش او قطعه زمینی در شمال پارک شهر و سرمایه ای برای ساخت یک زورخانه بود که بدست شاه افتتاح شد از آن پس، هرگاه شخصیتهای خارجی به ایران می آمد یک از برنامه ها هم بازدید از زورخانه شعبان بی مخ بود همه ساله، روزهای چهارم و نهم آبان(تولد شاه و ولیعهد) اوج نمایش شعبان در ورزشگاه امجدیه بود.
پس از انقلاب شعبان به ارتشبد آریانا پیوست و آپوزوسیون شد! اما پسر آریانا تمام پولهای حزب را برداشت و در رفت!
- شعبان سالهای آخرش را در لوس آنجلس بسر برد به علت بیسوادی دیگر نتوانست نقشی بازی کند اما تنها رخداد جالب،روزِ مرگش بود! از بین 365روز، روز 28 مرداد را برای مردن انتخاب کرده بود اصلا نافش را با این روز بریده بودند!
از آن گودی زورخانه دو انسان ناهمگون و متضاد بیرون می آیند: یکی میشود شعبان بی مخ. اما دیگری میشود تختی...
- علی مرادی مراغه ای
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
واژه لاابالی برای لومپنها مناسب است کسانیکه برخلاف موازین عرفی و شرعی جامعه رفتار میکند گروههای فشاری هستند که توسط نهادهای قدرت برعلیه سازمانها، نهادها،احزاب و افراد به کار گرفته میشوند البته وقتی تاریخ مصرفشان تمام میشود به تحلیل می روند.
محمدعلی شاه بارها از این گروه برعلیه مشروطه خواهان استفاده کرد قبل از اینکه خودش مجلس را به توپ بندد این عده، عربده کشان مجلس را سنگباران کرده بودند!
اما گروه لمپنها، فجیعترین اعمال را پس از شکست فرقه دمکرات،در شهرهای تبریز، اردبیل و زنجان انجام دادند آنان،افراد فرقه را دستگیر و در پای نیروهای ارتشی مانند گوسفند سر میبریدند و شعار میدادند: قربانی برای ایران!
شعبان بی مخ مشهورترین لمپن تاریخ معاصراست در محله سنگلج تهران در خانواده سیزده خواهر و برادر متولد شد اما خودش یک پسر بیشتر نداشت میگفت«چون همش دنبال این بساط بودم دیگر زاد و ولد نکردم»! در خصوص لقب«بی مخ» میگوید در مدرسه«بچه ها میخواستن برن دستشویی،انگشت سبابه را به نشان اجازه گرفتن بالا میبردن. آنوقت معلم میگفت برو. اما من اینکارو نمیکردم، هروقت میخواستم راهمو میکشیدم میرفتم بیرون. اون وقت معلمه با انگشت میزد به شقیقه اش و به بچه ها میگفت: مخش خرابه، مخ نداره. از همونجا اینا اسم ما رو گذاشتن بی مخ!»
در پانزده سالگی به زندان افتاد و اولین اقدامش، برهم زدن نمایش عبدالحسین نوشین بود که محتوای ضد شاهی داشت اما شعبان پس از برهم زدنش فهمیده! میگوید:«... یه خرده مشروب و اینا خوردیم بچه ها گفتن بریم تماشاخونه... تا رفتیم از در بریم تو، یارو گفتش که نه، امشب افتخاریه. مام کله مون گرم بود. گفتیم افتخاریه،از ما افتخارتر کی؟ مام افتخاری میریم تو دیگه. یک سروان دژبان گفت بیرون! گفتم؛ مرتیکه پدرسوخته، چرا دست تو جیب ما میکنی؟ و شلوغی راه انداختیم...از طرف اداره آگاهی یه سرگردی اومد خونه گفت: کار خوبی کردین. اینا داشتن نمایش میدادن علیه شاه...خلاصه پونصد تومن به ما دادن ...
قبل از ظهر کودتا، شعبان در زندان بود و طیب توانسته بود صدها نفر را به همراهی شمس قنات آبادی در پامنار گرد آورد صبح کودتا چهار دسته از جنوب شهر با تظاهرات شاه دوستانه به شمال شهر خانه مصدق رهسپار شدند دسته اول به سركردگی طیب و رضایی ها، ناصر جیگركی،اصغر سكسی، اصغر شاطر، رضا صاحب قمارخانه شهر نو ... در حدود سیصد نفر سیاهی لشكر از خرده پاها و عمله های میدان. دسته دوم به سركردگی حسین رمضون یخی كه از باغ فردوس حركت كرده با چند صد نفر اوباش مجهز به چوب.دسته سوم به سركردگی محمد مسگر از محله بدنام شهرنو با همراهی روسپیان شهرنو و خانم رئیس ها. دسته چهارم به سركردگی صابر از جوادیه...
دسته طیب و رمضون یخی در میدان مولوی به هم پیوسته، بسوی خانه مصدق رهسپار شدند در محاصره خانه، شعبان بی مخ هفت تیر بدست، جیپی را متوقف و روی آن نشسته پیوسته به درِ خانه مصدق میكوبید پس از ورود ، اوباشان حمله ور شده تمام اموال، اثاثیه و حتی شیر آلات خانه را به یغما بردند چهار اوباش كه بر سر یك قالی پانزده متری درگیر بودند سرانجام به توافق رسیدند كه قالی را چهار تكه كنند!
- و اینها ناجیان وطن بودند که ده روز بعد از كودتا، بدستور شاه، زاهدی میهمانی باشكوهی در باغ خودش تشکیل و مدال افتخار و قطعات زمین هدیه داد سهم شعبان بیشتر بود او تا نیمروز کودتا در زندان بود اما بعد از ظهر کودتا، غیبتش را جبران کرد! و به لقب سیف الاسلام و تاجبخش ملقب شد. هر زمان یک مصدقی دستگیر میشد بلافاصله شعبان با برنامه قبلی سر میرسید و با چاقو حمله میكرد. به فاطمی حمله کرد اما خواهر فاطمی خود را سپر کرده زخمی شد...
- پاداش او قطعه زمینی در شمال پارک شهر و سرمایه ای برای ساخت یک زورخانه بود که بدست شاه افتتاح شد از آن پس، هرگاه شخصیتهای خارجی به ایران می آمد یک از برنامه ها هم بازدید از زورخانه شعبان بی مخ بود همه ساله، روزهای چهارم و نهم آبان(تولد شاه و ولیعهد) اوج نمایش شعبان در ورزشگاه امجدیه بود.
پس از انقلاب شعبان به ارتشبد آریانا پیوست و آپوزوسیون شد! اما پسر آریانا تمام پولهای حزب را برداشت و در رفت!
- شعبان سالهای آخرش را در لوس آنجلس بسر برد به علت بیسوادی دیگر نتوانست نقشی بازی کند اما تنها رخداد جالب،روزِ مرگش بود! از بین 365روز، روز 28 مرداد را برای مردن انتخاب کرده بود اصلا نافش را با این روز بریده بودند!
از آن گودی زورخانه دو انسان ناهمگون و متضاد بیرون می آیند: یکی میشود شعبان بی مخ. اما دیگری میشود تختی...
- علی مرادی مراغه ای
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
base.apk
14.1 MB
برنامه بسیار خوب فارسی دوازدهم برای اندروید
شامل خوانش صوتی ، معنی ابیات و لغات ،جزوه آرایه و آزمون و...
@ferdosesokhan
شامل خوانش صوتی ، معنی ابیات و لغات ،جزوه آرایه و آزمون و...
@ferdosesokhan
@dars_e_farsi.pdf
6.6 MB
جزوه بسیار عالی مهر و ماه
شامل کل شرح فارسی دوازدهم + لغات مهم +کارگاه متن پژوهی + نمونه سوال نهایی
@ferdosesokhan
شامل کل شرح فارسی دوازدهم + لغات مهم +کارگاه متن پژوهی + نمونه سوال نهایی
@ferdosesokhan
محتوی_آزمون_الكترونیكی_نرم_افزارتخصص_سامانه_شاد_کشوری.zip
9.7 MB
🔴🔵 محتویدوره جدید: آموزش نرم افزار شاد
🔻 دوره سراسری
🔸 مدت دوره: 6 ساعت
🔹 کد دوره: 99506767
✅ فراگیران: کلیه همکاران
✍️ثبتنام #فعال است
🌐 Ltms.medu.ir
@ferdosesokhan
🔻 دوره سراسری
🔸 مدت دوره: 6 ساعت
🔹 کد دوره: 99506767
✅ فراگیران: کلیه همکاران
✍️ثبتنام #فعال است
🌐 Ltms.medu.ir
@ferdosesokhan
انواع قافیه، بهاعتبار تقطیع
«انواع قافیه، بهاعتبار تقطیع، پنج است بهاجماعِ اهل عرب و فارس: مترادف، متدارک، متکاوس، متواتر و متراکب. بعضی، این الفاظ را «القاب قوافی» میگویند و بعضی حدود قافیه گویند.»
مترادف: ترادف در لغت بهمعنی پیاپیشونده است، و آن قافیهای است که دو حرف ساکن پیاپی داشتهباشد و یک حرف آخرِ ساکن، مانند یار (قدما مصوّتهای بلند را ساکن بهشمار میآوردند)؛
متدارک: تدارک در لغت بهمعنی دریابنده و دریافتکننده است، و آن قافیهای است که دو حرف متحرک و یک حرف آخرِ ساکن داشتهباشد، مانند خِرَد؛
متکاوس: در لغت بهمعنی انبوه است، و در اصطلاح، قافیهای است که چهار حرف متحرک داشتهباشد و یک حرف آخرِ ساکن، مانند بزنمش؛
متواتر: تواتر در لغت بهمعنی پیاپیشونده و پیاپیآینده است، و آن متحرکی است که در دو طرفش حرف ساکن باشد، مانند درکش؛
متراکب: متراکب در لغت بهمعنی برهمنشسته است، و آن قافیهای است با سه حرف متحرک و ساکنی در آخر، مانند فِکَنَد.
@ferdosesokhan
«انواع قافیه، بهاعتبار تقطیع، پنج است بهاجماعِ اهل عرب و فارس: مترادف، متدارک، متکاوس، متواتر و متراکب. بعضی، این الفاظ را «القاب قوافی» میگویند و بعضی حدود قافیه گویند.»
مترادف: ترادف در لغت بهمعنی پیاپیشونده است، و آن قافیهای است که دو حرف ساکن پیاپی داشتهباشد و یک حرف آخرِ ساکن، مانند یار (قدما مصوّتهای بلند را ساکن بهشمار میآوردند)؛
متدارک: تدارک در لغت بهمعنی دریابنده و دریافتکننده است، و آن قافیهای است که دو حرف متحرک و یک حرف آخرِ ساکن داشتهباشد، مانند خِرَد؛
متکاوس: در لغت بهمعنی انبوه است، و در اصطلاح، قافیهای است که چهار حرف متحرک داشتهباشد و یک حرف آخرِ ساکن، مانند بزنمش؛
متواتر: تواتر در لغت بهمعنی پیاپیشونده و پیاپیآینده است، و آن متحرکی است که در دو طرفش حرف ساکن باشد، مانند درکش؛
متراکب: متراکب در لغت بهمعنی برهمنشسته است، و آن قافیهای است با سه حرف متحرک و ساکنی در آخر، مانند فِکَنَد.
@ferdosesokhan
ده راهکار پیشنهادی برای بهبود اختلال #دیکته
* این پست مخصوص مقطع ابندایی است.
۱ - تقویت حساسیت #شنیداری
۲ - تقویت حافظه #دیداری
۳- روش چند حسی فرنالد
۴ر-بازی با #حروف
۵ - تفکیک #صداهای اول و آخر در کلمات
۶ - نگاه دقیق به کلمات و #تلفظ صحیح آن ها
۷ - خواندن #کلمات و بخش #بخش کردن آن ها و شمردن بخش های آن
۸ - کودک پس از دیدن کلمه چشمان خود را می بندد و شکل آن را در #ذهن خود مجسم می کند و شفاهاً آن را هجی می کند. مثل کلمه «نظافت» اول ببین بعد با چشم بسته صدا به صدا کن «ن ظ ا ف ت»
۹ - کودک یک کلمه را به #دقت می بیند سپس روی کلمه پوشانده می شود. و از او خواسته می شود که کلمه را با #دقت بنویسد(حافظه دیداری کوتاه مدت.)
۱۰ - کلماتی که کودک در املا های قبلی دارای #مشکل بوده را بر روی یک کاغذ بزرگ بنویسد و سپس از کودک می خواهیم که همراه با تلفظ ما به کلمه بنگرد و با #انگشت آن را ردگیری کند. این عمل چندین بار تکرار شود و سپس درحالی که کودک کلمه را بر زبان می آورد شروع به نوشتن کند.(روش چند حسی فرنالد)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
* این پست مخصوص مقطع ابندایی است.
۱ - تقویت حساسیت #شنیداری
۲ - تقویت حافظه #دیداری
۳- روش چند حسی فرنالد
۴ر-بازی با #حروف
۵ - تفکیک #صداهای اول و آخر در کلمات
۶ - نگاه دقیق به کلمات و #تلفظ صحیح آن ها
۷ - خواندن #کلمات و بخش #بخش کردن آن ها و شمردن بخش های آن
۸ - کودک پس از دیدن کلمه چشمان خود را می بندد و شکل آن را در #ذهن خود مجسم می کند و شفاهاً آن را هجی می کند. مثل کلمه «نظافت» اول ببین بعد با چشم بسته صدا به صدا کن «ن ظ ا ف ت»
۹ - کودک یک کلمه را به #دقت می بیند سپس روی کلمه پوشانده می شود. و از او خواسته می شود که کلمه را با #دقت بنویسد(حافظه دیداری کوتاه مدت.)
۱۰ - کلماتی که کودک در املا های قبلی دارای #مشکل بوده را بر روی یک کاغذ بزرگ بنویسد و سپس از کودک می خواهیم که همراه با تلفظ ما به کلمه بنگرد و با #انگشت آن را ردگیری کند. این عمل چندین بار تکرار شود و سپس درحالی که کودک کلمه را بر زبان می آورد شروع به نوشتن کند.(روش چند حسی فرنالد)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
املاى بعضى از واژهها و پیشوندها و پسوندها
اى (حرف ندا) همیشه جدا از منادا نوشته مىشود:
اى خدا، اى که
این، آن جدا از جزء و کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود:
استثنا:
آنچه، آنکه، اینکه، اینجا، آنجا، وانگهى
همین، همان همواره جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود:
همین خانه، همینجا، همان کتاب، همانجا
هیچ همواره جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود:
هیچیک، هیچکدام، هیچکس
چه جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود، مگر در:
چرا، چگونه، چقدر، چطور، چسان
چه همواره به کلمهٔ پیش از خود مىچسبد:
آنچه، چنانچه، خوانچه، کتابچه، ماهیچه، کمانچه، قبالهنامچه
را در همه جا جدا از کلمهٔ پیش از خود نوشته مىشود، مگر در موارد زیر:
چرا در معناى «براى چه؟» و در معناى «آرى»، در پاسخ به پرسش منفى.
که جدا از کلمهٔ پیش از خود نوشته مىشود:
چنانکه، آنکه (= آنکسىکه)
استثناء:
بلکه، آنکه، اینکه
ابن، حذف یا حفظ همزهٔ این کلمه، وقتى که بین دو عَلَم (اسم خاص اشخاص) واقع شود، هر دو صحیح است:
حسینبنعلى/ حسینابنعلى؛ محمّدبنزکریاى رازى/ محمّدابن زکریاى رازى؛ حسینبنعبداللهبنسینا/ حسینابنعبداللهابنسینا
به در موارد زیر پیوسته نوشته مىشود:
۱. هنگامى که بر سر فعل یا مصدر بیاید (همانکه اصطلاحاً «باى زینت» یا «باى تأکید» خوانده مىشود):
بگفتم، بروم، بنماید، بگفتن (= گفتن)
۲. بهصورت بدین، بدان، بدو، بدیشان به کار رود.
۳. هرگاه صفت بسازد:
بخرد، بشکوه، بهنجار، بنام
به در سایر موارد جدا نوشته مىشود:
به برادرت گفتم، به سر بردن، به آواز بلنـد، بهسختى، منـزلبهمنـزل، به نام خدا
تبصره: حرف «به» که در آغاز بعضى از ترکیبهاى عربى مىآید از نوع حرف اضافهٔ فارسى نیست و پیوسته به کلمهٔ بعد نوشته مىشود:
بعینه، بنفسه، برأیالعین، بشخصه، مابازاء، بذاته
ـ هرگاه «باى زینت»، «نون نفى»، «میم نهى» بر سر افعالى که با الف مفتوح یا مضموم آغاز مىشوند (مانند انداختن، افتادن، افکندن) بیاید، «الف» در نوشتن حذف مىشود:
بینداز، نیفتاد، میفکن
بى همیشه جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود، مگر آنکه کلمه بسیطگونه باشد، یعنى معناى آن دقیقاً مرکب از معانى اجزاى آن نباشد:
بیهوده، بیخود، بیراه، بیچاره، بینوا، بیجا
مى و همى همواره جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود:
مىرود، مىافکند، همىگوید
هم همواره جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود، مگر در موارد زیر:
۱. کلمه بسیطگونه باشد:
همشهرى، همشیره، همدیگر، همسایه، همین، همان، همچنین، همچنان
۲. جزء دوم تکهجایى باشد:
همدرس، همسنگ، همکار، همراه
در صورتى که پیوستهنویسى «هم» با کلمهٔ بعد از خود موجب دشوارخوانى شود، مانند همصنف، همصوت، همتیم جدانویسى آن مرجّح است.
۳. جزء دوم با مصوت «آ» شروع شود:
همایش، هماورد، هماهنگ
در صورتى که قبل از حرف «آ» همزه در تلفّظ ظاهر شود، هم جدا نوشته مىشود:
همآرزو، همآرمان
تبصره: هم، بر سر کلماتى که با «الف» یا «م» آغاز مىشود، جدا نوشته مىشود:
هماسم، هممرز، هممسلک
تر و ترین همواره جدا از کلمهٔ پیش از خود نوشته مىشود، مگر در:
بهتر، مهتر، کهتر، بیشتر، کمتر
ها (نشانهٔ جمع) در ترکیب با کلمات به هر دو صورت (پیوسته و جدا) صحیح مىباشد:
کتابها/ کتابها، باغها/ باغها، چاهها /چاهها، کوهها/ کوهها، گرهها/ گرهها
اما در موارد زیر جدانویسى الزامى است:
۱. هرگاه ها بعداز کلمههاى بیگانهٔ نامأنوس به کار رود:
مرکانتیلیستها، پزیتیویستها، فرمالیستها
۲. هنگامى که بخواهیم اصل کلمه را براى آموزش یا براى برجستهسازى مشخص کنیم:
کتابها، باغها، متمدنها، ایرانىها
۲. هرگاه کلمه پردندانه (بیشاز سه دندانه) شود و یا به «ط» و «ظ» ختم شود:
پیشبینىها، حساسیتها، استنباطها، تلفّظها
۴. هرگاه جمع اسامى خاص مدّ نظر باشد:
سعدىها، فردوسىها، مولوىها، هدایتها
۵. کلمه به هاى غیرملفوظ ختم شود:
میوهها، خانهها
یا به هاى ملفوظى ختم شود که حرف قبل از آن حرف متّصل باشد:
سفیهها، فقیهها، پیهها، بهها
برگرفته از : سايت فرهنگستان زبان و ادب فارسي
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
اى (حرف ندا) همیشه جدا از منادا نوشته مىشود:
اى خدا، اى که
این، آن جدا از جزء و کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود:
استثنا:
آنچه، آنکه، اینکه، اینجا، آنجا، وانگهى
همین، همان همواره جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود:
همین خانه، همینجا، همان کتاب، همانجا
هیچ همواره جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود:
هیچیک، هیچکدام، هیچکس
چه جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود، مگر در:
چرا، چگونه، چقدر، چطور، چسان
چه همواره به کلمهٔ پیش از خود مىچسبد:
آنچه، چنانچه، خوانچه، کتابچه، ماهیچه، کمانچه، قبالهنامچه
را در همه جا جدا از کلمهٔ پیش از خود نوشته مىشود، مگر در موارد زیر:
چرا در معناى «براى چه؟» و در معناى «آرى»، در پاسخ به پرسش منفى.
که جدا از کلمهٔ پیش از خود نوشته مىشود:
چنانکه، آنکه (= آنکسىکه)
استثناء:
بلکه، آنکه، اینکه
ابن، حذف یا حفظ همزهٔ این کلمه، وقتى که بین دو عَلَم (اسم خاص اشخاص) واقع شود، هر دو صحیح است:
حسینبنعلى/ حسینابنعلى؛ محمّدبنزکریاى رازى/ محمّدابن زکریاى رازى؛ حسینبنعبداللهبنسینا/ حسینابنعبداللهابنسینا
به در موارد زیر پیوسته نوشته مىشود:
۱. هنگامى که بر سر فعل یا مصدر بیاید (همانکه اصطلاحاً «باى زینت» یا «باى تأکید» خوانده مىشود):
بگفتم، بروم، بنماید، بگفتن (= گفتن)
۲. بهصورت بدین، بدان، بدو، بدیشان به کار رود.
۳. هرگاه صفت بسازد:
بخرد، بشکوه، بهنجار، بنام
به در سایر موارد جدا نوشته مىشود:
به برادرت گفتم، به سر بردن، به آواز بلنـد، بهسختى، منـزلبهمنـزل، به نام خدا
تبصره: حرف «به» که در آغاز بعضى از ترکیبهاى عربى مىآید از نوع حرف اضافهٔ فارسى نیست و پیوسته به کلمهٔ بعد نوشته مىشود:
بعینه، بنفسه، برأیالعین، بشخصه، مابازاء، بذاته
ـ هرگاه «باى زینت»، «نون نفى»، «میم نهى» بر سر افعالى که با الف مفتوح یا مضموم آغاز مىشوند (مانند انداختن، افتادن، افکندن) بیاید، «الف» در نوشتن حذف مىشود:
بینداز، نیفتاد، میفکن
بى همیشه جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود، مگر آنکه کلمه بسیطگونه باشد، یعنى معناى آن دقیقاً مرکب از معانى اجزاى آن نباشد:
بیهوده، بیخود، بیراه، بیچاره، بینوا، بیجا
مى و همى همواره جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود:
مىرود، مىافکند، همىگوید
هم همواره جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود، مگر در موارد زیر:
۱. کلمه بسیطگونه باشد:
همشهرى، همشیره، همدیگر، همسایه، همین، همان، همچنین، همچنان
۲. جزء دوم تکهجایى باشد:
همدرس، همسنگ، همکار، همراه
در صورتى که پیوستهنویسى «هم» با کلمهٔ بعد از خود موجب دشوارخوانى شود، مانند همصنف، همصوت، همتیم جدانویسى آن مرجّح است.
۳. جزء دوم با مصوت «آ» شروع شود:
همایش، هماورد، هماهنگ
در صورتى که قبل از حرف «آ» همزه در تلفّظ ظاهر شود، هم جدا نوشته مىشود:
همآرزو، همآرمان
تبصره: هم، بر سر کلماتى که با «الف» یا «م» آغاز مىشود، جدا نوشته مىشود:
هماسم، هممرز، هممسلک
تر و ترین همواره جدا از کلمهٔ پیش از خود نوشته مىشود، مگر در:
بهتر، مهتر، کهتر، بیشتر، کمتر
ها (نشانهٔ جمع) در ترکیب با کلمات به هر دو صورت (پیوسته و جدا) صحیح مىباشد:
کتابها/ کتابها، باغها/ باغها، چاهها /چاهها، کوهها/ کوهها، گرهها/ گرهها
اما در موارد زیر جدانویسى الزامى است:
۱. هرگاه ها بعداز کلمههاى بیگانهٔ نامأنوس به کار رود:
مرکانتیلیستها، پزیتیویستها، فرمالیستها
۲. هنگامى که بخواهیم اصل کلمه را براى آموزش یا براى برجستهسازى مشخص کنیم:
کتابها، باغها، متمدنها، ایرانىها
۲. هرگاه کلمه پردندانه (بیشاز سه دندانه) شود و یا به «ط» و «ظ» ختم شود:
پیشبینىها، حساسیتها، استنباطها، تلفّظها
۴. هرگاه جمع اسامى خاص مدّ نظر باشد:
سعدىها، فردوسىها، مولوىها، هدایتها
۵. کلمه به هاى غیرملفوظ ختم شود:
میوهها، خانهها
یا به هاى ملفوظى ختم شود که حرف قبل از آن حرف متّصل باشد:
سفیهها، فقیهها، پیهها، بهها
برگرفته از : سايت فرهنگستان زبان و ادب فارسي
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
شبکه معنایی ، تناسب و مراعات النظیر
پرسش : تفاوت بین «تناسب»و «مراعات النظیر » در کتاب فارسی چیست ؟
چه هنگام این رابطه را در قلمرو زبانی و چه هنگام در قلمرو ادبی تحلیل کنیم ؟
◀️کتاب درسی فارسی ۱ اصطلاح شبکه معنایی و تناسب را در ردیف آرایه ها و یک اصطلاح ادبی نمی دانند بلکه در ردیف اصطلاحات #ترادف #تضاد #تضمن #همخانواده و ... آورده اند یعنی اگر با دید زبان شناسانه و معناشناسی زبان، روابط معنایی واژگان را بررسی کنیم برخی کلمات رابطه #شبکه_معنایی دارند اما همین واژگان در یک متن ادبی و با کارکرد هنری و ادبی آرایه ای به نام #مراعات نظیر می سازند.
همان طور که همخانواده آرایه نیست تنها عنوان نوعی رابطه معنایی برخی واژه ها است اما همین کلمات وقتی کارکردی هنری دارند #آرایه_اشتقاق نامیده می شوند.
رابطه معنایی #تضاد و #آرایه_تضاد نیز همین حکم را دارد.
◀️هر چند در ص ۱۳۹ کتاب « فارسی ۱» سردر گمی دانش آموزان و دبیران به پایان می رسد و کتاب فارسی «شبکه معنایی را در نثر و نظم وقتی سبب زیبایی سخن می شود مراعات نظیر می خواند .»
◀️واژههایی چون: «بهرام» و «کیوان» در بیت:
خروش سواران و اسپان ز دشت
ز بهرام و کیوان، همیبرگذشت
و واژههای «تیغ»، «گرز» و «کمند» در بیت:
همه تیغ و گرز و کمند آورید
به ایرانیان، تنگ و بند آورید
را بهتر است در سطح زبانی و زیر عنوان رابطهی معنایی (شبکهی معنایی) تناسب زبانی، بررسی کرد و به نظر میرسد اطلاق آرایهی ادبی «مراعات نظیر» برای این گونه واژهها، نادرست باشد؛ زیرا:
۱- کتاب درسی هم این نمونهها را زیر «قلمرو زبانی» آوردهاست.
۲- این واژهها بهطور مستقیم در سخن به کار رفتهاند و آرایشی در کار نبودهاست؛ مثلاً اگر مصراع نخست بیت:
◀️همه تیغ و گرز و کمند آورید
به ایرانیان تنگ و بند آورید
را در نظر بگیرید، میبینید که شاعر مستقیماً دارد از «آوردن تیغ و گرز و کمند» سخن میگوید؛
امّا در بیت زیر:
◀️بر تیر جورتان ز تحمّل سپر کنیم
تا سختی کمان شما نیز بگذارد،
شاعر، میخواهد بگوید:
در برابر ستم شما بردباری و ایستادگی میکنیم، تا قدرت و ستمگری شما به پایان برسد.
و واژههای «تیر»، «سپر» و «کمان» به طور غیرمستقیم به کار رفته و نقش تزیینی و آرایشی دارند و در این بیت، «مراعات نظیر» وجود دارد.
یعقوب کیانی ، خوزستان
سرگروه ادبیات ایذه
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
پرسش : تفاوت بین «تناسب»و «مراعات النظیر » در کتاب فارسی چیست ؟
چه هنگام این رابطه را در قلمرو زبانی و چه هنگام در قلمرو ادبی تحلیل کنیم ؟
◀️کتاب درسی فارسی ۱ اصطلاح شبکه معنایی و تناسب را در ردیف آرایه ها و یک اصطلاح ادبی نمی دانند بلکه در ردیف اصطلاحات #ترادف #تضاد #تضمن #همخانواده و ... آورده اند یعنی اگر با دید زبان شناسانه و معناشناسی زبان، روابط معنایی واژگان را بررسی کنیم برخی کلمات رابطه #شبکه_معنایی دارند اما همین واژگان در یک متن ادبی و با کارکرد هنری و ادبی آرایه ای به نام #مراعات نظیر می سازند.
همان طور که همخانواده آرایه نیست تنها عنوان نوعی رابطه معنایی برخی واژه ها است اما همین کلمات وقتی کارکردی هنری دارند #آرایه_اشتقاق نامیده می شوند.
رابطه معنایی #تضاد و #آرایه_تضاد نیز همین حکم را دارد.
◀️هر چند در ص ۱۳۹ کتاب « فارسی ۱» سردر گمی دانش آموزان و دبیران به پایان می رسد و کتاب فارسی «شبکه معنایی را در نثر و نظم وقتی سبب زیبایی سخن می شود مراعات نظیر می خواند .»
◀️واژههایی چون: «بهرام» و «کیوان» در بیت:
خروش سواران و اسپان ز دشت
ز بهرام و کیوان، همیبرگذشت
و واژههای «تیغ»، «گرز» و «کمند» در بیت:
همه تیغ و گرز و کمند آورید
به ایرانیان، تنگ و بند آورید
را بهتر است در سطح زبانی و زیر عنوان رابطهی معنایی (شبکهی معنایی) تناسب زبانی، بررسی کرد و به نظر میرسد اطلاق آرایهی ادبی «مراعات نظیر» برای این گونه واژهها، نادرست باشد؛ زیرا:
۱- کتاب درسی هم این نمونهها را زیر «قلمرو زبانی» آوردهاست.
۲- این واژهها بهطور مستقیم در سخن به کار رفتهاند و آرایشی در کار نبودهاست؛ مثلاً اگر مصراع نخست بیت:
◀️همه تیغ و گرز و کمند آورید
به ایرانیان تنگ و بند آورید
را در نظر بگیرید، میبینید که شاعر مستقیماً دارد از «آوردن تیغ و گرز و کمند» سخن میگوید؛
امّا در بیت زیر:
◀️بر تیر جورتان ز تحمّل سپر کنیم
تا سختی کمان شما نیز بگذارد،
شاعر، میخواهد بگوید:
در برابر ستم شما بردباری و ایستادگی میکنیم، تا قدرت و ستمگری شما به پایان برسد.
و واژههای «تیر»، «سپر» و «کمان» به طور غیرمستقیم به کار رفته و نقش تزیینی و آرایشی دارند و در این بیت، «مراعات نظیر» وجود دارد.
یعقوب کیانی ، خوزستان
سرگروه ادبیات ایذه
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan