⭕️ امتحانات غیرحضوری چگونه برگزار میشود؟
✅ کمرهای معاون آموزش متوسطه وزارت آموزش و پرورش در پاسخ به این پرسش که ارزشیابی غیرحضوری چگونه انجام میشود، آیا مبنای معلم باید برگزاری آزمون آنلاین باشد؟ متذکر شد: در ارزشیابی غیرحضوری مسئولیت ارزشیابی دانشآموز بر عهده معلم است که میتواند از روشهای مختلف مانند مشارکت دانش آموز در فعالیتهای آموزشی و آموزشهای مجازی، نتایج ارزشیابی حضوری و ارزشیابی غیر حضوری، پژوهشهای دانش آموزی مرتبط با دروس و نتایج ارزشیابی تکوینی مستمر در نوبت اول و دوم و پایانی نوبت اول استفاده کند.
همشهری
@ferdosesokhan
✅ کمرهای معاون آموزش متوسطه وزارت آموزش و پرورش در پاسخ به این پرسش که ارزشیابی غیرحضوری چگونه انجام میشود، آیا مبنای معلم باید برگزاری آزمون آنلاین باشد؟ متذکر شد: در ارزشیابی غیرحضوری مسئولیت ارزشیابی دانشآموز بر عهده معلم است که میتواند از روشهای مختلف مانند مشارکت دانش آموز در فعالیتهای آموزشی و آموزشهای مجازی، نتایج ارزشیابی حضوری و ارزشیابی غیر حضوری، پژوهشهای دانش آموزی مرتبط با دروس و نتایج ارزشیابی تکوینی مستمر در نوبت اول و دوم و پایانی نوبت اول استفاده کند.
همشهری
@ferdosesokhan
رفتارشناسی عکس پروفایل
- دکتر علیرضا سفیدچیان
حدود 7% رابطه، از طریق زبان و گفتار است و بقیه تحت تاثیر: صوت، لحن، زبان بدن، اشارات، تصویر، تصورات و تخیلات ابراز می شود.
در فضای مجازی، افراد از "عکس پروفایل" بعنوان شناسه معرفی استفاده میکنند که حاوی یک پیام ذهنی و غیرکلامی است.
در همین راستا، پُست ها، عکس نوشته ها، نام کاربری، شناسه رمز، امضاء، استیکرها و... همه از این ویژگی برخوردارند.
به عبارتی؛ در انتخاب این شاخصه ها، خودآگاه و ناخودآگاه (که نقش بسیار ویژه ای دارد) ما به طور غیرمستقیم و به عنوان یک رفتار غیرکلامی، به بیان دیدگاه های خود می پردازیم.
پنج نکته مهم:
1- مسائل روانشناختی، واجد هویتی با آزمون و خطا بوده و بنابراین، موارد تقدیمی، اطلاق تام ندارد.
2- مطالعه رفتار یک شخص از پیچیدگی های خاص خود برخوردار است.
3- بیان این موارد، لزوماً دلیل بر غیر طبیعی بودن رفتار نیست!
4- قضاوت در مورد رفتار یک شخص، نیاز به اخذ شرح حال کامل و مصاحبه چهره به چهره دارد. بنابراین ارزیابی در این زمینه، تنها اشاره دارد به بخشی از رفتار آدمی.
5- هدف کلی تاکیدی بر این نکته است که:
هیچ رفتاری (کلامی و غیرکلامی)(خودآگاه و ناخودآگاه) بی معنی نیست!
🔸عدم انتخاب عکس پروفایل
بیان کننده:
- عدم علاقه به معرفی
- جلب توجه معکوس
- فعالیت برای مدت کوتاه
- قصد بر ناشناس باقی ماندن
- تردید در تصمیم و انتخاب
- عدم تمایل برای بیان جنسیت
- ارائه یک شخصیت مبهم
- محک زدن سایر افراد
- بی حوصلگی
- گاهی افسردگی با عبارت "فاقد عکس"
- ابراز بی مهابای مطالب
🔹عکس طبیعت
- مورد استفاده عموم خانمها
- بیان لطافت و زیبایی
- ابراز ویژگی مهربانی
- علاقه به محل تولد
- در جستجوی صلح و آرامش
- گاهی نماد مهد و زمین و مادر
- عدم علاقه به شرکت در بحث های جنجالی و تنش آور
- گاهی نشان از اضطراب درون که بدنبال آرامش طبیعت است.
(البته نوع عکس؛ گل، گیاه، حیوان و... در جای خود معنای خاص خود را دارد)
🔸عکس کودک
- اعلام نقش مادری
- برگشت ناخودآگاه به زمان کودکی
- در جستجوی صداقت، مهربانی و روراستی دوران کودکی
- به دنبال حمایت و نوازش خانواده و محیط اطراف
- نمادی از پاک نهادی
- گاهی نشان از اضطراب، ترس و افسردگی که خود را با تمایل به برگشت به زمان کودکی و جلب توجه ومحبت آن زمان نشان میدهد.
- نشانی از مظلومیت و معصومیت
- وابستگی بیشتر به خانوداه
🔹عکس کارتون
- حاکی از رویا و تخیل
- فرار ناخودآگاه از واقعیات زندگی
- به نوعی مشغولیت به بازی کودکانه
- کودک درون فعال
- نشانی از تحرک، فعالیت و جنب و جوش
- اهل مزاح و شوخی و طنز
- مملو از شیطنت های دوران کودکی
🔸عکس ترسناک و مخوف
- نشانی از اضطراب، ترس و وحشت درونی
- در جستجوی خطر
- وجود تمایلات خودآزارانه یا دگرآزارانه
- آشفتگی ذهن و رفتار
- اهل بگو مگو و جر و بحث
- عموماً ناسازگار
- نمادی از عصبانیت و پرخاشگری در شخصیت
🔹عکس تاریخی
- اهل گفتگو
- تمایل به ارائه توضیحات و جزئیات یک مطلب
- "همزادپنداری" و تمایل به تقلید از مشاهیر حوزه ی ادب ، فرهنگ و تاریخ
- گاهی تمایل به کم حرفی (علی رغم پُرنویسی!)
- گرایش بیشتر به درون گرایی
- علاقه مند به کاوش و دارای ذهن جستجوگر
🔸عکس خود شخص
- بیانی از صداقت و روراستی
- خوشبین به دیگران
- ساده دلی
- گاهی نشان از مطرح کردن خود (در صورت ژست خاص)
- گاهی تمایل به جذب محبت دیگران (در صورت ژست خاص)
🔹عکس نمادها و نشانه ها
- احساس تعلق
- تبلیغ
- بازاریابی
- بسته به نوع نشانه، توضیحی خاص دارد.
بعنوان مثال:
- دینی و فرهنگی (نشانه های مذهبی)
- پزشکی ( مار؛پادزهر و درمان)
- مهندسی (چند حجمی)
- بازرگانی (مارکی از یک محصول)
- سیاسی (پرچم)
🔸تغییر مداوم عکس پروفایل
- تنوع طلبی
- واجد سلائق مختلف
- عموماً سازگار با اطرافیان، ولی ناسازگار با درون خویش!
- بیانی از تحرک و پویایی
- گاهی بیان کننده پرش افکار
- گاهی معرف دمدمی مزاجی!
- گاهی بیان کننده ی اضطراب و تشویش
- تمایل به نمایشگری
- گریزان از یکنواختی
- گاهی بروز شیطنت های دوران کودکی
(تغییر؛ عموماً منطبق با روحيات روانشناختی و تعارض های ناخودآگاه فرد می باشد!)
🔸عکس های با تم عاشقانه
(شامل: دختران دلفریب، قلب تیرخورده!، برهنگی، درآغوش گرفتن و...)
- در جستجوی محبت
- عواطف بسیار شکننده
- در بسیاری از موارد: تجربه ی حداقل یک بار شکست عشقی!
- وجود اضطراب، تنش، افسردگی، غم و اندوه در مقاطعی از زندگی
- تمایل به انزوا
- عموماً زودرنج
- خستگی زودرس
- شیوع بالا از نظر وابستگی عاطفی
- گاهی تفکرات بدبینانه (با توجه به شکست قبلی)
- غلبه احساس بر قوه تعقل در اوج وابستگی
- واجد تمایلات آشکار یا سرکوب شده جنسی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
- دکتر علیرضا سفیدچیان
حدود 7% رابطه، از طریق زبان و گفتار است و بقیه تحت تاثیر: صوت، لحن، زبان بدن، اشارات، تصویر، تصورات و تخیلات ابراز می شود.
در فضای مجازی، افراد از "عکس پروفایل" بعنوان شناسه معرفی استفاده میکنند که حاوی یک پیام ذهنی و غیرکلامی است.
در همین راستا، پُست ها، عکس نوشته ها، نام کاربری، شناسه رمز، امضاء، استیکرها و... همه از این ویژگی برخوردارند.
به عبارتی؛ در انتخاب این شاخصه ها، خودآگاه و ناخودآگاه (که نقش بسیار ویژه ای دارد) ما به طور غیرمستقیم و به عنوان یک رفتار غیرکلامی، به بیان دیدگاه های خود می پردازیم.
پنج نکته مهم:
1- مسائل روانشناختی، واجد هویتی با آزمون و خطا بوده و بنابراین، موارد تقدیمی، اطلاق تام ندارد.
2- مطالعه رفتار یک شخص از پیچیدگی های خاص خود برخوردار است.
3- بیان این موارد، لزوماً دلیل بر غیر طبیعی بودن رفتار نیست!
4- قضاوت در مورد رفتار یک شخص، نیاز به اخذ شرح حال کامل و مصاحبه چهره به چهره دارد. بنابراین ارزیابی در این زمینه، تنها اشاره دارد به بخشی از رفتار آدمی.
5- هدف کلی تاکیدی بر این نکته است که:
هیچ رفتاری (کلامی و غیرکلامی)(خودآگاه و ناخودآگاه) بی معنی نیست!
🔸عدم انتخاب عکس پروفایل
بیان کننده:
- عدم علاقه به معرفی
- جلب توجه معکوس
- فعالیت برای مدت کوتاه
- قصد بر ناشناس باقی ماندن
- تردید در تصمیم و انتخاب
- عدم تمایل برای بیان جنسیت
- ارائه یک شخصیت مبهم
- محک زدن سایر افراد
- بی حوصلگی
- گاهی افسردگی با عبارت "فاقد عکس"
- ابراز بی مهابای مطالب
🔹عکس طبیعت
- مورد استفاده عموم خانمها
- بیان لطافت و زیبایی
- ابراز ویژگی مهربانی
- علاقه به محل تولد
- در جستجوی صلح و آرامش
- گاهی نماد مهد و زمین و مادر
- عدم علاقه به شرکت در بحث های جنجالی و تنش آور
- گاهی نشان از اضطراب درون که بدنبال آرامش طبیعت است.
(البته نوع عکس؛ گل، گیاه، حیوان و... در جای خود معنای خاص خود را دارد)
🔸عکس کودک
- اعلام نقش مادری
- برگشت ناخودآگاه به زمان کودکی
- در جستجوی صداقت، مهربانی و روراستی دوران کودکی
- به دنبال حمایت و نوازش خانواده و محیط اطراف
- نمادی از پاک نهادی
- گاهی نشان از اضطراب، ترس و افسردگی که خود را با تمایل به برگشت به زمان کودکی و جلب توجه ومحبت آن زمان نشان میدهد.
- نشانی از مظلومیت و معصومیت
- وابستگی بیشتر به خانوداه
🔹عکس کارتون
- حاکی از رویا و تخیل
- فرار ناخودآگاه از واقعیات زندگی
- به نوعی مشغولیت به بازی کودکانه
- کودک درون فعال
- نشانی از تحرک، فعالیت و جنب و جوش
- اهل مزاح و شوخی و طنز
- مملو از شیطنت های دوران کودکی
🔸عکس ترسناک و مخوف
- نشانی از اضطراب، ترس و وحشت درونی
- در جستجوی خطر
- وجود تمایلات خودآزارانه یا دگرآزارانه
- آشفتگی ذهن و رفتار
- اهل بگو مگو و جر و بحث
- عموماً ناسازگار
- نمادی از عصبانیت و پرخاشگری در شخصیت
🔹عکس تاریخی
- اهل گفتگو
- تمایل به ارائه توضیحات و جزئیات یک مطلب
- "همزادپنداری" و تمایل به تقلید از مشاهیر حوزه ی ادب ، فرهنگ و تاریخ
- گاهی تمایل به کم حرفی (علی رغم پُرنویسی!)
- گرایش بیشتر به درون گرایی
- علاقه مند به کاوش و دارای ذهن جستجوگر
🔸عکس خود شخص
- بیانی از صداقت و روراستی
- خوشبین به دیگران
- ساده دلی
- گاهی نشان از مطرح کردن خود (در صورت ژست خاص)
- گاهی تمایل به جذب محبت دیگران (در صورت ژست خاص)
🔹عکس نمادها و نشانه ها
- احساس تعلق
- تبلیغ
- بازاریابی
- بسته به نوع نشانه، توضیحی خاص دارد.
بعنوان مثال:
- دینی و فرهنگی (نشانه های مذهبی)
- پزشکی ( مار؛پادزهر و درمان)
- مهندسی (چند حجمی)
- بازرگانی (مارکی از یک محصول)
- سیاسی (پرچم)
🔸تغییر مداوم عکس پروفایل
- تنوع طلبی
- واجد سلائق مختلف
- عموماً سازگار با اطرافیان، ولی ناسازگار با درون خویش!
- بیانی از تحرک و پویایی
- گاهی بیان کننده پرش افکار
- گاهی معرف دمدمی مزاجی!
- گاهی بیان کننده ی اضطراب و تشویش
- تمایل به نمایشگری
- گریزان از یکنواختی
- گاهی بروز شیطنت های دوران کودکی
(تغییر؛ عموماً منطبق با روحيات روانشناختی و تعارض های ناخودآگاه فرد می باشد!)
🔸عکس های با تم عاشقانه
(شامل: دختران دلفریب، قلب تیرخورده!، برهنگی، درآغوش گرفتن و...)
- در جستجوی محبت
- عواطف بسیار شکننده
- در بسیاری از موارد: تجربه ی حداقل یک بار شکست عشقی!
- وجود اضطراب، تنش، افسردگی، غم و اندوه در مقاطعی از زندگی
- تمایل به انزوا
- عموماً زودرنج
- خستگی زودرس
- شیوع بالا از نظر وابستگی عاطفی
- گاهی تفکرات بدبینانه (با توجه به شکست قبلی)
- غلبه احساس بر قوه تعقل در اوج وابستگی
- واجد تمایلات آشکار یا سرکوب شده جنسی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
شعبان بی مخ ها و لمپن ها
واژه لاابالی برای لومپنها مناسب است کسانیکه برخلاف موازین عرفی و شرعی جامعه رفتار میکند گروههای فشاری هستند که توسط نهادهای قدرت برعلیه سازمانها، نهادها،احزاب و افراد به کار گرفته میشوند البته وقتی تاریخ مصرفشان تمام میشود به تحلیل می روند.
محمدعلی شاه بارها از این گروه برعلیه مشروطه خواهان استفاده کرد قبل از اینکه خودش مجلس را به توپ بندد این عده، عربده کشان مجلس را سنگباران کرده بودند!
اما گروه لمپنها، فجیعترین اعمال را پس از شکست فرقه دمکرات،در شهرهای تبریز، اردبیل و زنجان انجام دادند آنان،افراد فرقه را دستگیر و در پای نیروهای ارتشی مانند گوسفند سر میبریدند و شعار میدادند: قربانی برای ایران!
شعبان بی مخ مشهورترین لمپن تاریخ معاصراست در محله سنگلج تهران در خانواده سیزده خواهر و برادر متولد شد اما خودش یک پسر بیشتر نداشت میگفت«چون همش دنبال این بساط بودم دیگر زاد و ولد نکردم»! در خصوص لقب«بی مخ» میگوید در مدرسه«بچه ها میخواستن برن دستشویی،انگشت سبابه را به نشان اجازه گرفتن بالا میبردن. آنوقت معلم میگفت برو. اما من اینکارو نمیکردم، هروقت میخواستم راهمو میکشیدم میرفتم بیرون. اون وقت معلمه با انگشت میزد به شقیقه اش و به بچه ها میگفت: مخش خرابه، مخ نداره. از همونجا اینا اسم ما رو گذاشتن بی مخ!»
در پانزده سالگی به زندان افتاد و اولین اقدامش، برهم زدن نمایش عبدالحسین نوشین بود که محتوای ضد شاهی داشت اما شعبان پس از برهم زدنش فهمیده! میگوید:«... یه خرده مشروب و اینا خوردیم بچه ها گفتن بریم تماشاخونه... تا رفتیم از در بریم تو، یارو گفتش که نه، امشب افتخاریه. مام کله مون گرم بود. گفتیم افتخاریه،از ما افتخارتر کی؟ مام افتخاری میریم تو دیگه. یک سروان دژبان گفت بیرون! گفتم؛ مرتیکه پدرسوخته، چرا دست تو جیب ما میکنی؟ و شلوغی راه انداختیم...از طرف اداره آگاهی یه سرگردی اومد خونه گفت: کار خوبی کردین. اینا داشتن نمایش میدادن علیه شاه...خلاصه پونصد تومن به ما دادن ...
قبل از ظهر کودتا، شعبان در زندان بود و طیب توانسته بود صدها نفر را به همراهی شمس قنات آبادی در پامنار گرد آورد صبح کودتا چهار دسته از جنوب شهر با تظاهرات شاه دوستانه به شمال شهر خانه مصدق رهسپار شدند دسته اول به سركردگی طیب و رضایی ها، ناصر جیگركی،اصغر سكسی، اصغر شاطر، رضا صاحب قمارخانه شهر نو ... در حدود سیصد نفر سیاهی لشكر از خرده پاها و عمله های میدان. دسته دوم به سركردگی حسین رمضون یخی كه از باغ فردوس حركت كرده با چند صد نفر اوباش مجهز به چوب.دسته سوم به سركردگی محمد مسگر از محله بدنام شهرنو با همراهی روسپیان شهرنو و خانم رئیس ها. دسته چهارم به سركردگی صابر از جوادیه...
دسته طیب و رمضون یخی در میدان مولوی به هم پیوسته، بسوی خانه مصدق رهسپار شدند در محاصره خانه، شعبان بی مخ هفت تیر بدست، جیپی را متوقف و روی آن نشسته پیوسته به درِ خانه مصدق میكوبید پس از ورود ، اوباشان حمله ور شده تمام اموال، اثاثیه و حتی شیر آلات خانه را به یغما بردند چهار اوباش كه بر سر یك قالی پانزده متری درگیر بودند سرانجام به توافق رسیدند كه قالی را چهار تكه كنند!
- و اینها ناجیان وطن بودند که ده روز بعد از كودتا، بدستور شاه، زاهدی میهمانی باشكوهی در باغ خودش تشکیل و مدال افتخار و قطعات زمین هدیه داد سهم شعبان بیشتر بود او تا نیمروز کودتا در زندان بود اما بعد از ظهر کودتا، غیبتش را جبران کرد! و به لقب سیف الاسلام و تاجبخش ملقب شد. هر زمان یک مصدقی دستگیر میشد بلافاصله شعبان با برنامه قبلی سر میرسید و با چاقو حمله میكرد. به فاطمی حمله کرد اما خواهر فاطمی خود را سپر کرده زخمی شد...
- پاداش او قطعه زمینی در شمال پارک شهر و سرمایه ای برای ساخت یک زورخانه بود که بدست شاه افتتاح شد از آن پس، هرگاه شخصیتهای خارجی به ایران می آمد یک از برنامه ها هم بازدید از زورخانه شعبان بی مخ بود همه ساله، روزهای چهارم و نهم آبان(تولد شاه و ولیعهد) اوج نمایش شعبان در ورزشگاه امجدیه بود.
پس از انقلاب شعبان به ارتشبد آریانا پیوست و آپوزوسیون شد! اما پسر آریانا تمام پولهای حزب را برداشت و در رفت!
- شعبان سالهای آخرش را در لوس آنجلس بسر برد به علت بیسوادی دیگر نتوانست نقشی بازی کند اما تنها رخداد جالب،روزِ مرگش بود! از بین 365روز، روز 28 مرداد را برای مردن انتخاب کرده بود اصلا نافش را با این روز بریده بودند!
از آن گودی زورخانه دو انسان ناهمگون و متضاد بیرون می آیند: یکی میشود شعبان بی مخ. اما دیگری میشود تختی...
- علی مرادی مراغه ای
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
واژه لاابالی برای لومپنها مناسب است کسانیکه برخلاف موازین عرفی و شرعی جامعه رفتار میکند گروههای فشاری هستند که توسط نهادهای قدرت برعلیه سازمانها، نهادها،احزاب و افراد به کار گرفته میشوند البته وقتی تاریخ مصرفشان تمام میشود به تحلیل می روند.
محمدعلی شاه بارها از این گروه برعلیه مشروطه خواهان استفاده کرد قبل از اینکه خودش مجلس را به توپ بندد این عده، عربده کشان مجلس را سنگباران کرده بودند!
اما گروه لمپنها، فجیعترین اعمال را پس از شکست فرقه دمکرات،در شهرهای تبریز، اردبیل و زنجان انجام دادند آنان،افراد فرقه را دستگیر و در پای نیروهای ارتشی مانند گوسفند سر میبریدند و شعار میدادند: قربانی برای ایران!
شعبان بی مخ مشهورترین لمپن تاریخ معاصراست در محله سنگلج تهران در خانواده سیزده خواهر و برادر متولد شد اما خودش یک پسر بیشتر نداشت میگفت«چون همش دنبال این بساط بودم دیگر زاد و ولد نکردم»! در خصوص لقب«بی مخ» میگوید در مدرسه«بچه ها میخواستن برن دستشویی،انگشت سبابه را به نشان اجازه گرفتن بالا میبردن. آنوقت معلم میگفت برو. اما من اینکارو نمیکردم، هروقت میخواستم راهمو میکشیدم میرفتم بیرون. اون وقت معلمه با انگشت میزد به شقیقه اش و به بچه ها میگفت: مخش خرابه، مخ نداره. از همونجا اینا اسم ما رو گذاشتن بی مخ!»
در پانزده سالگی به زندان افتاد و اولین اقدامش، برهم زدن نمایش عبدالحسین نوشین بود که محتوای ضد شاهی داشت اما شعبان پس از برهم زدنش فهمیده! میگوید:«... یه خرده مشروب و اینا خوردیم بچه ها گفتن بریم تماشاخونه... تا رفتیم از در بریم تو، یارو گفتش که نه، امشب افتخاریه. مام کله مون گرم بود. گفتیم افتخاریه،از ما افتخارتر کی؟ مام افتخاری میریم تو دیگه. یک سروان دژبان گفت بیرون! گفتم؛ مرتیکه پدرسوخته، چرا دست تو جیب ما میکنی؟ و شلوغی راه انداختیم...از طرف اداره آگاهی یه سرگردی اومد خونه گفت: کار خوبی کردین. اینا داشتن نمایش میدادن علیه شاه...خلاصه پونصد تومن به ما دادن ...
قبل از ظهر کودتا، شعبان در زندان بود و طیب توانسته بود صدها نفر را به همراهی شمس قنات آبادی در پامنار گرد آورد صبح کودتا چهار دسته از جنوب شهر با تظاهرات شاه دوستانه به شمال شهر خانه مصدق رهسپار شدند دسته اول به سركردگی طیب و رضایی ها، ناصر جیگركی،اصغر سكسی، اصغر شاطر، رضا صاحب قمارخانه شهر نو ... در حدود سیصد نفر سیاهی لشكر از خرده پاها و عمله های میدان. دسته دوم به سركردگی حسین رمضون یخی كه از باغ فردوس حركت كرده با چند صد نفر اوباش مجهز به چوب.دسته سوم به سركردگی محمد مسگر از محله بدنام شهرنو با همراهی روسپیان شهرنو و خانم رئیس ها. دسته چهارم به سركردگی صابر از جوادیه...
دسته طیب و رمضون یخی در میدان مولوی به هم پیوسته، بسوی خانه مصدق رهسپار شدند در محاصره خانه، شعبان بی مخ هفت تیر بدست، جیپی را متوقف و روی آن نشسته پیوسته به درِ خانه مصدق میكوبید پس از ورود ، اوباشان حمله ور شده تمام اموال، اثاثیه و حتی شیر آلات خانه را به یغما بردند چهار اوباش كه بر سر یك قالی پانزده متری درگیر بودند سرانجام به توافق رسیدند كه قالی را چهار تكه كنند!
- و اینها ناجیان وطن بودند که ده روز بعد از كودتا، بدستور شاه، زاهدی میهمانی باشكوهی در باغ خودش تشکیل و مدال افتخار و قطعات زمین هدیه داد سهم شعبان بیشتر بود او تا نیمروز کودتا در زندان بود اما بعد از ظهر کودتا، غیبتش را جبران کرد! و به لقب سیف الاسلام و تاجبخش ملقب شد. هر زمان یک مصدقی دستگیر میشد بلافاصله شعبان با برنامه قبلی سر میرسید و با چاقو حمله میكرد. به فاطمی حمله کرد اما خواهر فاطمی خود را سپر کرده زخمی شد...
- پاداش او قطعه زمینی در شمال پارک شهر و سرمایه ای برای ساخت یک زورخانه بود که بدست شاه افتتاح شد از آن پس، هرگاه شخصیتهای خارجی به ایران می آمد یک از برنامه ها هم بازدید از زورخانه شعبان بی مخ بود همه ساله، روزهای چهارم و نهم آبان(تولد شاه و ولیعهد) اوج نمایش شعبان در ورزشگاه امجدیه بود.
پس از انقلاب شعبان به ارتشبد آریانا پیوست و آپوزوسیون شد! اما پسر آریانا تمام پولهای حزب را برداشت و در رفت!
- شعبان سالهای آخرش را در لوس آنجلس بسر برد به علت بیسوادی دیگر نتوانست نقشی بازی کند اما تنها رخداد جالب،روزِ مرگش بود! از بین 365روز، روز 28 مرداد را برای مردن انتخاب کرده بود اصلا نافش را با این روز بریده بودند!
از آن گودی زورخانه دو انسان ناهمگون و متضاد بیرون می آیند: یکی میشود شعبان بی مخ. اما دیگری میشود تختی...
- علی مرادی مراغه ای
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
base.apk
14.1 MB
برنامه بسیار خوب فارسی دوازدهم برای اندروید
شامل خوانش صوتی ، معنی ابیات و لغات ،جزوه آرایه و آزمون و...
@ferdosesokhan
شامل خوانش صوتی ، معنی ابیات و لغات ،جزوه آرایه و آزمون و...
@ferdosesokhan
@dars_e_farsi.pdf
6.6 MB
جزوه بسیار عالی مهر و ماه
شامل کل شرح فارسی دوازدهم + لغات مهم +کارگاه متن پژوهی + نمونه سوال نهایی
@ferdosesokhan
شامل کل شرح فارسی دوازدهم + لغات مهم +کارگاه متن پژوهی + نمونه سوال نهایی
@ferdosesokhan
محتوی_آزمون_الكترونیكی_نرم_افزارتخصص_سامانه_شاد_کشوری.zip
9.7 MB
🔴🔵 محتویدوره جدید: آموزش نرم افزار شاد
🔻 دوره سراسری
🔸 مدت دوره: 6 ساعت
🔹 کد دوره: 99506767
✅ فراگیران: کلیه همکاران
✍️ثبتنام #فعال است
🌐 Ltms.medu.ir
@ferdosesokhan
🔻 دوره سراسری
🔸 مدت دوره: 6 ساعت
🔹 کد دوره: 99506767
✅ فراگیران: کلیه همکاران
✍️ثبتنام #فعال است
🌐 Ltms.medu.ir
@ferdosesokhan
انواع قافیه، بهاعتبار تقطیع
«انواع قافیه، بهاعتبار تقطیع، پنج است بهاجماعِ اهل عرب و فارس: مترادف، متدارک، متکاوس، متواتر و متراکب. بعضی، این الفاظ را «القاب قوافی» میگویند و بعضی حدود قافیه گویند.»
مترادف: ترادف در لغت بهمعنی پیاپیشونده است، و آن قافیهای است که دو حرف ساکن پیاپی داشتهباشد و یک حرف آخرِ ساکن، مانند یار (قدما مصوّتهای بلند را ساکن بهشمار میآوردند)؛
متدارک: تدارک در لغت بهمعنی دریابنده و دریافتکننده است، و آن قافیهای است که دو حرف متحرک و یک حرف آخرِ ساکن داشتهباشد، مانند خِرَد؛
متکاوس: در لغت بهمعنی انبوه است، و در اصطلاح، قافیهای است که چهار حرف متحرک داشتهباشد و یک حرف آخرِ ساکن، مانند بزنمش؛
متواتر: تواتر در لغت بهمعنی پیاپیشونده و پیاپیآینده است، و آن متحرکی است که در دو طرفش حرف ساکن باشد، مانند درکش؛
متراکب: متراکب در لغت بهمعنی برهمنشسته است، و آن قافیهای است با سه حرف متحرک و ساکنی در آخر، مانند فِکَنَد.
@ferdosesokhan
«انواع قافیه، بهاعتبار تقطیع، پنج است بهاجماعِ اهل عرب و فارس: مترادف، متدارک، متکاوس، متواتر و متراکب. بعضی، این الفاظ را «القاب قوافی» میگویند و بعضی حدود قافیه گویند.»
مترادف: ترادف در لغت بهمعنی پیاپیشونده است، و آن قافیهای است که دو حرف ساکن پیاپی داشتهباشد و یک حرف آخرِ ساکن، مانند یار (قدما مصوّتهای بلند را ساکن بهشمار میآوردند)؛
متدارک: تدارک در لغت بهمعنی دریابنده و دریافتکننده است، و آن قافیهای است که دو حرف متحرک و یک حرف آخرِ ساکن داشتهباشد، مانند خِرَد؛
متکاوس: در لغت بهمعنی انبوه است، و در اصطلاح، قافیهای است که چهار حرف متحرک داشتهباشد و یک حرف آخرِ ساکن، مانند بزنمش؛
متواتر: تواتر در لغت بهمعنی پیاپیشونده و پیاپیآینده است، و آن متحرکی است که در دو طرفش حرف ساکن باشد، مانند درکش؛
متراکب: متراکب در لغت بهمعنی برهمنشسته است، و آن قافیهای است با سه حرف متحرک و ساکنی در آخر، مانند فِکَنَد.
@ferdosesokhan
ده راهکار پیشنهادی برای بهبود اختلال #دیکته
* این پست مخصوص مقطع ابندایی است.
۱ - تقویت حساسیت #شنیداری
۲ - تقویت حافظه #دیداری
۳- روش چند حسی فرنالد
۴ر-بازی با #حروف
۵ - تفکیک #صداهای اول و آخر در کلمات
۶ - نگاه دقیق به کلمات و #تلفظ صحیح آن ها
۷ - خواندن #کلمات و بخش #بخش کردن آن ها و شمردن بخش های آن
۸ - کودک پس از دیدن کلمه چشمان خود را می بندد و شکل آن را در #ذهن خود مجسم می کند و شفاهاً آن را هجی می کند. مثل کلمه «نظافت» اول ببین بعد با چشم بسته صدا به صدا کن «ن ظ ا ف ت»
۹ - کودک یک کلمه را به #دقت می بیند سپس روی کلمه پوشانده می شود. و از او خواسته می شود که کلمه را با #دقت بنویسد(حافظه دیداری کوتاه مدت.)
۱۰ - کلماتی که کودک در املا های قبلی دارای #مشکل بوده را بر روی یک کاغذ بزرگ بنویسد و سپس از کودک می خواهیم که همراه با تلفظ ما به کلمه بنگرد و با #انگشت آن را ردگیری کند. این عمل چندین بار تکرار شود و سپس درحالی که کودک کلمه را بر زبان می آورد شروع به نوشتن کند.(روش چند حسی فرنالد)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
* این پست مخصوص مقطع ابندایی است.
۱ - تقویت حساسیت #شنیداری
۲ - تقویت حافظه #دیداری
۳- روش چند حسی فرنالد
۴ر-بازی با #حروف
۵ - تفکیک #صداهای اول و آخر در کلمات
۶ - نگاه دقیق به کلمات و #تلفظ صحیح آن ها
۷ - خواندن #کلمات و بخش #بخش کردن آن ها و شمردن بخش های آن
۸ - کودک پس از دیدن کلمه چشمان خود را می بندد و شکل آن را در #ذهن خود مجسم می کند و شفاهاً آن را هجی می کند. مثل کلمه «نظافت» اول ببین بعد با چشم بسته صدا به صدا کن «ن ظ ا ف ت»
۹ - کودک یک کلمه را به #دقت می بیند سپس روی کلمه پوشانده می شود. و از او خواسته می شود که کلمه را با #دقت بنویسد(حافظه دیداری کوتاه مدت.)
۱۰ - کلماتی که کودک در املا های قبلی دارای #مشکل بوده را بر روی یک کاغذ بزرگ بنویسد و سپس از کودک می خواهیم که همراه با تلفظ ما به کلمه بنگرد و با #انگشت آن را ردگیری کند. این عمل چندین بار تکرار شود و سپس درحالی که کودک کلمه را بر زبان می آورد شروع به نوشتن کند.(روش چند حسی فرنالد)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
املاى بعضى از واژهها و پیشوندها و پسوندها
اى (حرف ندا) همیشه جدا از منادا نوشته مىشود:
اى خدا، اى که
این، آن جدا از جزء و کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود:
استثنا:
آنچه، آنکه، اینکه، اینجا، آنجا، وانگهى
همین، همان همواره جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود:
همین خانه، همینجا، همان کتاب، همانجا
هیچ همواره جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود:
هیچیک، هیچکدام، هیچکس
چه جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود، مگر در:
چرا، چگونه، چقدر، چطور، چسان
چه همواره به کلمهٔ پیش از خود مىچسبد:
آنچه، چنانچه، خوانچه، کتابچه، ماهیچه، کمانچه، قبالهنامچه
را در همه جا جدا از کلمهٔ پیش از خود نوشته مىشود، مگر در موارد زیر:
چرا در معناى «براى چه؟» و در معناى «آرى»، در پاسخ به پرسش منفى.
که جدا از کلمهٔ پیش از خود نوشته مىشود:
چنانکه، آنکه (= آنکسىکه)
استثناء:
بلکه، آنکه، اینکه
ابن، حذف یا حفظ همزهٔ این کلمه، وقتى که بین دو عَلَم (اسم خاص اشخاص) واقع شود، هر دو صحیح است:
حسینبنعلى/ حسینابنعلى؛ محمّدبنزکریاى رازى/ محمّدابن زکریاى رازى؛ حسینبنعبداللهبنسینا/ حسینابنعبداللهابنسینا
به در موارد زیر پیوسته نوشته مىشود:
۱. هنگامى که بر سر فعل یا مصدر بیاید (همانکه اصطلاحاً «باى زینت» یا «باى تأکید» خوانده مىشود):
بگفتم، بروم، بنماید، بگفتن (= گفتن)
۲. بهصورت بدین، بدان، بدو، بدیشان به کار رود.
۳. هرگاه صفت بسازد:
بخرد، بشکوه، بهنجار، بنام
به در سایر موارد جدا نوشته مىشود:
به برادرت گفتم، به سر بردن، به آواز بلنـد، بهسختى، منـزلبهمنـزل، به نام خدا
تبصره: حرف «به» که در آغاز بعضى از ترکیبهاى عربى مىآید از نوع حرف اضافهٔ فارسى نیست و پیوسته به کلمهٔ بعد نوشته مىشود:
بعینه، بنفسه، برأیالعین، بشخصه، مابازاء، بذاته
ـ هرگاه «باى زینت»، «نون نفى»، «میم نهى» بر سر افعالى که با الف مفتوح یا مضموم آغاز مىشوند (مانند انداختن، افتادن، افکندن) بیاید، «الف» در نوشتن حذف مىشود:
بینداز، نیفتاد، میفکن
بى همیشه جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود، مگر آنکه کلمه بسیطگونه باشد، یعنى معناى آن دقیقاً مرکب از معانى اجزاى آن نباشد:
بیهوده، بیخود، بیراه، بیچاره، بینوا، بیجا
مى و همى همواره جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود:
مىرود، مىافکند، همىگوید
هم همواره جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود، مگر در موارد زیر:
۱. کلمه بسیطگونه باشد:
همشهرى، همشیره، همدیگر، همسایه، همین، همان، همچنین، همچنان
۲. جزء دوم تکهجایى باشد:
همدرس، همسنگ، همکار، همراه
در صورتى که پیوستهنویسى «هم» با کلمهٔ بعد از خود موجب دشوارخوانى شود، مانند همصنف، همصوت، همتیم جدانویسى آن مرجّح است.
۳. جزء دوم با مصوت «آ» شروع شود:
همایش، هماورد، هماهنگ
در صورتى که قبل از حرف «آ» همزه در تلفّظ ظاهر شود، هم جدا نوشته مىشود:
همآرزو، همآرمان
تبصره: هم، بر سر کلماتى که با «الف» یا «م» آغاز مىشود، جدا نوشته مىشود:
هماسم، هممرز، هممسلک
تر و ترین همواره جدا از کلمهٔ پیش از خود نوشته مىشود، مگر در:
بهتر، مهتر، کهتر، بیشتر، کمتر
ها (نشانهٔ جمع) در ترکیب با کلمات به هر دو صورت (پیوسته و جدا) صحیح مىباشد:
کتابها/ کتابها، باغها/ باغها، چاهها /چاهها، کوهها/ کوهها، گرهها/ گرهها
اما در موارد زیر جدانویسى الزامى است:
۱. هرگاه ها بعداز کلمههاى بیگانهٔ نامأنوس به کار رود:
مرکانتیلیستها، پزیتیویستها، فرمالیستها
۲. هنگامى که بخواهیم اصل کلمه را براى آموزش یا براى برجستهسازى مشخص کنیم:
کتابها، باغها، متمدنها، ایرانىها
۲. هرگاه کلمه پردندانه (بیشاز سه دندانه) شود و یا به «ط» و «ظ» ختم شود:
پیشبینىها، حساسیتها، استنباطها، تلفّظها
۴. هرگاه جمع اسامى خاص مدّ نظر باشد:
سعدىها، فردوسىها، مولوىها، هدایتها
۵. کلمه به هاى غیرملفوظ ختم شود:
میوهها، خانهها
یا به هاى ملفوظى ختم شود که حرف قبل از آن حرف متّصل باشد:
سفیهها، فقیهها، پیهها، بهها
برگرفته از : سايت فرهنگستان زبان و ادب فارسي
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
اى (حرف ندا) همیشه جدا از منادا نوشته مىشود:
اى خدا، اى که
این، آن جدا از جزء و کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود:
استثنا:
آنچه، آنکه، اینکه، اینجا، آنجا، وانگهى
همین، همان همواره جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود:
همین خانه، همینجا، همان کتاب، همانجا
هیچ همواره جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود:
هیچیک، هیچکدام، هیچکس
چه جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود، مگر در:
چرا، چگونه، چقدر، چطور، چسان
چه همواره به کلمهٔ پیش از خود مىچسبد:
آنچه، چنانچه، خوانچه، کتابچه، ماهیچه، کمانچه، قبالهنامچه
را در همه جا جدا از کلمهٔ پیش از خود نوشته مىشود، مگر در موارد زیر:
چرا در معناى «براى چه؟» و در معناى «آرى»، در پاسخ به پرسش منفى.
که جدا از کلمهٔ پیش از خود نوشته مىشود:
چنانکه، آنکه (= آنکسىکه)
استثناء:
بلکه، آنکه، اینکه
ابن، حذف یا حفظ همزهٔ این کلمه، وقتى که بین دو عَلَم (اسم خاص اشخاص) واقع شود، هر دو صحیح است:
حسینبنعلى/ حسینابنعلى؛ محمّدبنزکریاى رازى/ محمّدابن زکریاى رازى؛ حسینبنعبداللهبنسینا/ حسینابنعبداللهابنسینا
به در موارد زیر پیوسته نوشته مىشود:
۱. هنگامى که بر سر فعل یا مصدر بیاید (همانکه اصطلاحاً «باى زینت» یا «باى تأکید» خوانده مىشود):
بگفتم، بروم، بنماید، بگفتن (= گفتن)
۲. بهصورت بدین، بدان، بدو، بدیشان به کار رود.
۳. هرگاه صفت بسازد:
بخرد، بشکوه، بهنجار، بنام
به در سایر موارد جدا نوشته مىشود:
به برادرت گفتم، به سر بردن، به آواز بلنـد، بهسختى، منـزلبهمنـزل، به نام خدا
تبصره: حرف «به» که در آغاز بعضى از ترکیبهاى عربى مىآید از نوع حرف اضافهٔ فارسى نیست و پیوسته به کلمهٔ بعد نوشته مىشود:
بعینه، بنفسه، برأیالعین، بشخصه، مابازاء، بذاته
ـ هرگاه «باى زینت»، «نون نفى»، «میم نهى» بر سر افعالى که با الف مفتوح یا مضموم آغاز مىشوند (مانند انداختن، افتادن، افکندن) بیاید، «الف» در نوشتن حذف مىشود:
بینداز، نیفتاد، میفکن
بى همیشه جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود، مگر آنکه کلمه بسیطگونه باشد، یعنى معناى آن دقیقاً مرکب از معانى اجزاى آن نباشد:
بیهوده، بیخود، بیراه، بیچاره، بینوا، بیجا
مى و همى همواره جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود:
مىرود، مىافکند، همىگوید
هم همواره جدا از کلمهٔ پس از خود نوشته مىشود، مگر در موارد زیر:
۱. کلمه بسیطگونه باشد:
همشهرى، همشیره، همدیگر، همسایه، همین، همان، همچنین، همچنان
۲. جزء دوم تکهجایى باشد:
همدرس، همسنگ، همکار، همراه
در صورتى که پیوستهنویسى «هم» با کلمهٔ بعد از خود موجب دشوارخوانى شود، مانند همصنف، همصوت، همتیم جدانویسى آن مرجّح است.
۳. جزء دوم با مصوت «آ» شروع شود:
همایش، هماورد، هماهنگ
در صورتى که قبل از حرف «آ» همزه در تلفّظ ظاهر شود، هم جدا نوشته مىشود:
همآرزو، همآرمان
تبصره: هم، بر سر کلماتى که با «الف» یا «م» آغاز مىشود، جدا نوشته مىشود:
هماسم، هممرز، هممسلک
تر و ترین همواره جدا از کلمهٔ پیش از خود نوشته مىشود، مگر در:
بهتر، مهتر، کهتر، بیشتر، کمتر
ها (نشانهٔ جمع) در ترکیب با کلمات به هر دو صورت (پیوسته و جدا) صحیح مىباشد:
کتابها/ کتابها، باغها/ باغها، چاهها /چاهها، کوهها/ کوهها، گرهها/ گرهها
اما در موارد زیر جدانویسى الزامى است:
۱. هرگاه ها بعداز کلمههاى بیگانهٔ نامأنوس به کار رود:
مرکانتیلیستها، پزیتیویستها، فرمالیستها
۲. هنگامى که بخواهیم اصل کلمه را براى آموزش یا براى برجستهسازى مشخص کنیم:
کتابها، باغها، متمدنها، ایرانىها
۲. هرگاه کلمه پردندانه (بیشاز سه دندانه) شود و یا به «ط» و «ظ» ختم شود:
پیشبینىها، حساسیتها، استنباطها، تلفّظها
۴. هرگاه جمع اسامى خاص مدّ نظر باشد:
سعدىها، فردوسىها، مولوىها، هدایتها
۵. کلمه به هاى غیرملفوظ ختم شود:
میوهها، خانهها
یا به هاى ملفوظى ختم شود که حرف قبل از آن حرف متّصل باشد:
سفیهها، فقیهها، پیهها، بهها
برگرفته از : سايت فرهنگستان زبان و ادب فارسي
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
شبکه معنایی ، تناسب و مراعات النظیر
پرسش : تفاوت بین «تناسب»و «مراعات النظیر » در کتاب فارسی چیست ؟
چه هنگام این رابطه را در قلمرو زبانی و چه هنگام در قلمرو ادبی تحلیل کنیم ؟
◀️کتاب درسی فارسی ۱ اصطلاح شبکه معنایی و تناسب را در ردیف آرایه ها و یک اصطلاح ادبی نمی دانند بلکه در ردیف اصطلاحات #ترادف #تضاد #تضمن #همخانواده و ... آورده اند یعنی اگر با دید زبان شناسانه و معناشناسی زبان، روابط معنایی واژگان را بررسی کنیم برخی کلمات رابطه #شبکه_معنایی دارند اما همین واژگان در یک متن ادبی و با کارکرد هنری و ادبی آرایه ای به نام #مراعات نظیر می سازند.
همان طور که همخانواده آرایه نیست تنها عنوان نوعی رابطه معنایی برخی واژه ها است اما همین کلمات وقتی کارکردی هنری دارند #آرایه_اشتقاق نامیده می شوند.
رابطه معنایی #تضاد و #آرایه_تضاد نیز همین حکم را دارد.
◀️هر چند در ص ۱۳۹ کتاب « فارسی ۱» سردر گمی دانش آموزان و دبیران به پایان می رسد و کتاب فارسی «شبکه معنایی را در نثر و نظم وقتی سبب زیبایی سخن می شود مراعات نظیر می خواند .»
◀️واژههایی چون: «بهرام» و «کیوان» در بیت:
خروش سواران و اسپان ز دشت
ز بهرام و کیوان، همیبرگذشت
و واژههای «تیغ»، «گرز» و «کمند» در بیت:
همه تیغ و گرز و کمند آورید
به ایرانیان، تنگ و بند آورید
را بهتر است در سطح زبانی و زیر عنوان رابطهی معنایی (شبکهی معنایی) تناسب زبانی، بررسی کرد و به نظر میرسد اطلاق آرایهی ادبی «مراعات نظیر» برای این گونه واژهها، نادرست باشد؛ زیرا:
۱- کتاب درسی هم این نمونهها را زیر «قلمرو زبانی» آوردهاست.
۲- این واژهها بهطور مستقیم در سخن به کار رفتهاند و آرایشی در کار نبودهاست؛ مثلاً اگر مصراع نخست بیت:
◀️همه تیغ و گرز و کمند آورید
به ایرانیان تنگ و بند آورید
را در نظر بگیرید، میبینید که شاعر مستقیماً دارد از «آوردن تیغ و گرز و کمند» سخن میگوید؛
امّا در بیت زیر:
◀️بر تیر جورتان ز تحمّل سپر کنیم
تا سختی کمان شما نیز بگذارد،
شاعر، میخواهد بگوید:
در برابر ستم شما بردباری و ایستادگی میکنیم، تا قدرت و ستمگری شما به پایان برسد.
و واژههای «تیر»، «سپر» و «کمان» به طور غیرمستقیم به کار رفته و نقش تزیینی و آرایشی دارند و در این بیت، «مراعات نظیر» وجود دارد.
یعقوب کیانی ، خوزستان
سرگروه ادبیات ایذه
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
پرسش : تفاوت بین «تناسب»و «مراعات النظیر » در کتاب فارسی چیست ؟
چه هنگام این رابطه را در قلمرو زبانی و چه هنگام در قلمرو ادبی تحلیل کنیم ؟
◀️کتاب درسی فارسی ۱ اصطلاح شبکه معنایی و تناسب را در ردیف آرایه ها و یک اصطلاح ادبی نمی دانند بلکه در ردیف اصطلاحات #ترادف #تضاد #تضمن #همخانواده و ... آورده اند یعنی اگر با دید زبان شناسانه و معناشناسی زبان، روابط معنایی واژگان را بررسی کنیم برخی کلمات رابطه #شبکه_معنایی دارند اما همین واژگان در یک متن ادبی و با کارکرد هنری و ادبی آرایه ای به نام #مراعات نظیر می سازند.
همان طور که همخانواده آرایه نیست تنها عنوان نوعی رابطه معنایی برخی واژه ها است اما همین کلمات وقتی کارکردی هنری دارند #آرایه_اشتقاق نامیده می شوند.
رابطه معنایی #تضاد و #آرایه_تضاد نیز همین حکم را دارد.
◀️هر چند در ص ۱۳۹ کتاب « فارسی ۱» سردر گمی دانش آموزان و دبیران به پایان می رسد و کتاب فارسی «شبکه معنایی را در نثر و نظم وقتی سبب زیبایی سخن می شود مراعات نظیر می خواند .»
◀️واژههایی چون: «بهرام» و «کیوان» در بیت:
خروش سواران و اسپان ز دشت
ز بهرام و کیوان، همیبرگذشت
و واژههای «تیغ»، «گرز» و «کمند» در بیت:
همه تیغ و گرز و کمند آورید
به ایرانیان، تنگ و بند آورید
را بهتر است در سطح زبانی و زیر عنوان رابطهی معنایی (شبکهی معنایی) تناسب زبانی، بررسی کرد و به نظر میرسد اطلاق آرایهی ادبی «مراعات نظیر» برای این گونه واژهها، نادرست باشد؛ زیرا:
۱- کتاب درسی هم این نمونهها را زیر «قلمرو زبانی» آوردهاست.
۲- این واژهها بهطور مستقیم در سخن به کار رفتهاند و آرایشی در کار نبودهاست؛ مثلاً اگر مصراع نخست بیت:
◀️همه تیغ و گرز و کمند آورید
به ایرانیان تنگ و بند آورید
را در نظر بگیرید، میبینید که شاعر مستقیماً دارد از «آوردن تیغ و گرز و کمند» سخن میگوید؛
امّا در بیت زیر:
◀️بر تیر جورتان ز تحمّل سپر کنیم
تا سختی کمان شما نیز بگذارد،
شاعر، میخواهد بگوید:
در برابر ستم شما بردباری و ایستادگی میکنیم، تا قدرت و ستمگری شما به پایان برسد.
و واژههای «تیر»، «سپر» و «کمان» به طور غیرمستقیم به کار رفته و نقش تزیینی و آرایشی دارند و در این بیت، «مراعات نظیر» وجود دارد.
یعقوب کیانی ، خوزستان
سرگروه ادبیات ایذه
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
شطرنج در ايران
با وجود پژوهشهاي بسيار که به ويژه در قرن کنوني درباره پيدايش شطرنج و ابداع آن به عمل آمده است، تا کنون هيچ يک از پژوهشگران، چه خارجي و چه ايراني، به نتيجه قطعي و روشني دست نيافته اند. اما بررسي سابقه تاريخي شطرنج بر اساس مدارک مستند، گواه آن است که ايرانيان، قبل از دوران ساسانيان يعني نزديک به دو هزار سال قبل با شطرنج آشنا بودهاند.
با توجه به عواملي مانند قدمت تاريخي، بررسي اصطلاح هاي علم شطرنج بر پايه اصول دانش زبان شناسي و هماهنگي شطرنج با فرهنگ اجتماعي ايرانیان، مي توان پذيرفت که اين هنر چنان که امروز متداول و مطلوب جهانيان مي باشد، فن تکامل يافته اي است با سابقه دو هزار ساله که بدون ترديد از ايران سر بر آورده است. ايرانيان در دوران پيش از اسلام براي پايه گذاري شطرنج گام هاي اساسي برداشته بودند و پس از اسلام نيز استادان ايراني تا قرن شانزدهم ميلادي در پرورش و گسترش آن تلاشي پر ارج معمول داشته اند.
پس از رنسانس و در اواخر قرن پانزدهم ميلادي، شطرنج در قاره اروپا متحول گرديد و تغييرات مهمي در حرکات مهرهها به ويژه حرکت وزير، فيل و طرز قلعه رفتن و گرفتن پياده در حین عبور و... داده شد. به عبارت ديگر، شطرنج نوين که امروزه در سراسر دنيا از جمله کشور ما رايج است، پديد آمد.
تاريخچه ورود شطرنج نوین به ايران، احتمالاً از اواسط دوران قاجاريه با برقراري روابط سياسي و بازرگاني بين ايران و کشورهاي اروپايي و باز شدن سفارتخانه هاي اين کشورها در تهران و يا ساير نقاط ايران بوده است که طبقه اعيان و اشراف و کارمندان ايراني که با مامورين و نمايندگان اين کشورها تماس داشتند، با شطرنج نوين آشنا شدند.
در طول سالهاي 1300 تا 1318 شمسي شمار قابل توجهي از دانشجويان ايراني از طرف دولت يا خانواده هاي آنان براي ادامه تحصيلات دانشگاهي به غرب اعزام شدند. همچنين در طي همين سالها بسياري از مهاجرين ايراني تبار از شماري از جمهوري هاي جنوبي شوروي (سابق) به ميهن بازگشتند و اين هر دو گروه نيز به نوبه خود در اشاعه شطرنج نوين در ايران سهيم بودند.
در سال 1329 انجمن تربيت بدني رسماً تاسيس فدراسيون شطرنج ايران را اعلام کرد و آقاي حسين فرزانه به عنوان اولين رئيس فدراسيون منصوب گردید. در سال 1331 فدراسيون شطرنج ايران به عضويت فدراسيون بین المللی شطرنج (فيده) در آمد. در سال 1334 که زنده ياد دکتر جمال الدين عصار به رياست فدراسيون منصوب شد، اولين مسابقه رسمي قهرماني تهران زير نظر فدراسيون شطرنج برگزار گرديد که استاد عباس لطفي به مقام قهرماني رسيد. یک سال بعد 1335 نيز اولين دوره مسابقات قهرماني کشور زير نظر فدراسيون برگزار شد که مرحوم استاد يوسف صفوت به مقام قهرماني دست يافت. در سال 1336 براي اولين بار تيم ملي شطرنج ايران به المپياد جهاني شطرنج که در شهر مسکو برگزار مي شد اعزام گرديد.
در سال 1354 با کسب عنوان قهرماني کشورهاي منطقه غرب آسيا توسط استاد خسرو شیخ هرندي، کشور ما صاحب اولين استاد بين المللي در تاريخ شطرنج خود گرديد.
بازگشايي مجدد فدراسيون شطرنج
در سال 1369 پس از فتواي تاريخي حضرت امام خميني (ره) فدراسيون شطرنج فعاليت مجدد خود را آغاز نمود .
کسب مقام نايب قهرماني منطقه 1/3 غرب آسيا در سال 1376 توسط امير باقري و دستيابي به عنوان استاد بين المللي نقطه عطف دوران جديد شطرنج بود تا اينکه در سال 1381 احسان قائم مقامي به عنوان شامخ استاد بزرگي شطرنج دست یافت و بدين ترتيب کشورمان صاحب اولين استاد بزرگ تاريخ شطرنج خود شد.
پس از بازگشايي مجدد فدراسيون شطرنج، کشورمان در رده هاي مختلف سني (نوجوانان، جوانان و بزرگسالان) بارها به کسب مدال و مقامهاي مختلف در مسابقات قهرمانی آسیا و جهان و بازی های آسيايي در قسمت انفرادي و تيمي نائل گرديده است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
با وجود پژوهشهاي بسيار که به ويژه در قرن کنوني درباره پيدايش شطرنج و ابداع آن به عمل آمده است، تا کنون هيچ يک از پژوهشگران، چه خارجي و چه ايراني، به نتيجه قطعي و روشني دست نيافته اند. اما بررسي سابقه تاريخي شطرنج بر اساس مدارک مستند، گواه آن است که ايرانيان، قبل از دوران ساسانيان يعني نزديک به دو هزار سال قبل با شطرنج آشنا بودهاند.
با توجه به عواملي مانند قدمت تاريخي، بررسي اصطلاح هاي علم شطرنج بر پايه اصول دانش زبان شناسي و هماهنگي شطرنج با فرهنگ اجتماعي ايرانیان، مي توان پذيرفت که اين هنر چنان که امروز متداول و مطلوب جهانيان مي باشد، فن تکامل يافته اي است با سابقه دو هزار ساله که بدون ترديد از ايران سر بر آورده است. ايرانيان در دوران پيش از اسلام براي پايه گذاري شطرنج گام هاي اساسي برداشته بودند و پس از اسلام نيز استادان ايراني تا قرن شانزدهم ميلادي در پرورش و گسترش آن تلاشي پر ارج معمول داشته اند.
پس از رنسانس و در اواخر قرن پانزدهم ميلادي، شطرنج در قاره اروپا متحول گرديد و تغييرات مهمي در حرکات مهرهها به ويژه حرکت وزير، فيل و طرز قلعه رفتن و گرفتن پياده در حین عبور و... داده شد. به عبارت ديگر، شطرنج نوين که امروزه در سراسر دنيا از جمله کشور ما رايج است، پديد آمد.
تاريخچه ورود شطرنج نوین به ايران، احتمالاً از اواسط دوران قاجاريه با برقراري روابط سياسي و بازرگاني بين ايران و کشورهاي اروپايي و باز شدن سفارتخانه هاي اين کشورها در تهران و يا ساير نقاط ايران بوده است که طبقه اعيان و اشراف و کارمندان ايراني که با مامورين و نمايندگان اين کشورها تماس داشتند، با شطرنج نوين آشنا شدند.
در طول سالهاي 1300 تا 1318 شمسي شمار قابل توجهي از دانشجويان ايراني از طرف دولت يا خانواده هاي آنان براي ادامه تحصيلات دانشگاهي به غرب اعزام شدند. همچنين در طي همين سالها بسياري از مهاجرين ايراني تبار از شماري از جمهوري هاي جنوبي شوروي (سابق) به ميهن بازگشتند و اين هر دو گروه نيز به نوبه خود در اشاعه شطرنج نوين در ايران سهيم بودند.
در سال 1329 انجمن تربيت بدني رسماً تاسيس فدراسيون شطرنج ايران را اعلام کرد و آقاي حسين فرزانه به عنوان اولين رئيس فدراسيون منصوب گردید. در سال 1331 فدراسيون شطرنج ايران به عضويت فدراسيون بین المللی شطرنج (فيده) در آمد. در سال 1334 که زنده ياد دکتر جمال الدين عصار به رياست فدراسيون منصوب شد، اولين مسابقه رسمي قهرماني تهران زير نظر فدراسيون شطرنج برگزار گرديد که استاد عباس لطفي به مقام قهرماني رسيد. یک سال بعد 1335 نيز اولين دوره مسابقات قهرماني کشور زير نظر فدراسيون برگزار شد که مرحوم استاد يوسف صفوت به مقام قهرماني دست يافت. در سال 1336 براي اولين بار تيم ملي شطرنج ايران به المپياد جهاني شطرنج که در شهر مسکو برگزار مي شد اعزام گرديد.
در سال 1354 با کسب عنوان قهرماني کشورهاي منطقه غرب آسيا توسط استاد خسرو شیخ هرندي، کشور ما صاحب اولين استاد بين المللي در تاريخ شطرنج خود گرديد.
بازگشايي مجدد فدراسيون شطرنج
در سال 1369 پس از فتواي تاريخي حضرت امام خميني (ره) فدراسيون شطرنج فعاليت مجدد خود را آغاز نمود .
کسب مقام نايب قهرماني منطقه 1/3 غرب آسيا در سال 1376 توسط امير باقري و دستيابي به عنوان استاد بين المللي نقطه عطف دوران جديد شطرنج بود تا اينکه در سال 1381 احسان قائم مقامي به عنوان شامخ استاد بزرگي شطرنج دست یافت و بدين ترتيب کشورمان صاحب اولين استاد بزرگ تاريخ شطرنج خود شد.
پس از بازگشايي مجدد فدراسيون شطرنج، کشورمان در رده هاي مختلف سني (نوجوانان، جوانان و بزرگسالان) بارها به کسب مدال و مقامهاي مختلف در مسابقات قهرمانی آسیا و جهان و بازی های آسيايي در قسمت انفرادي و تيمي نائل گرديده است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
نقش اساطیر در نامگذاری ماههای ایرانی
🏹خرداد
خرداد که امروزه به نام ماه سوم شمسی شناخته می شود، در ریشه های اساطیری، تاریخی اش با باورهای کهن پیوند دارد. مثل اغلب ایزدان و الهه ها که در آیین زردشتی، امشاسپندان جایگزین آنان شدند، خرداد نیز در این آیین نام یکی از #امشاسپندان= (آفریدگان برگزیده و دستیار اهورامزدا) است. «خرداد نماینده رسایی و کمال اهورامزدا ست و در گیتی به نگهبانی آب گماشته شده است.» روز ششم هر ماه شمسی به خرداد، فرشته موکل تربیت خلق و اشجار و ازاله پلیدی تعلق دارد و به نام او خرداد روز نامیده می شود. در این روز ازدواج و سفر و کسب و معیشت را مناسب می دانسته اند.
در برخی زبان های بازمانده از قدیم، جزء اول واژه (خوَر) تلفظ می شود که به معنای خورشید نیز هست. و این نام را برآمده از تابش خورشید در ماه سوم بهار و گرم شدن هوا می دانند. چون در این ماه گرمای خورشید یا همان خوَر بسیار می شده آن را خُرداد نامیدند یعنی ماهی که خورشید گرمای بسیار می دهد. در این باور، هنوز بازمانده آیین های #اسطوره ای پیش از #زرتشت، دیده می شود.
از نظر #واژه_شناسی «خرداد» در اوستا «هـَئوروَتات» به معنی رسایی و کمال است. در اسطورههای ایرانی و زرتشتی، پنجمین امشاسپند و پاسدارنده آبها و سرسبزی است و مظهری است از مفهوم نجات برای افراد بشر. آب را حمایت می کند و در این جهان شادابی گیاهان، نشانه اوست. این امشاسپند #مونث است.
♦️برداشتی_از؛
جهانگیر اوشیدری، دانشنامه مزدیسنا
علی اکبر دهخدا، لغت نامه
ژاله آموزگار، تاریخ اساطیری ایران.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🏹خرداد
خرداد که امروزه به نام ماه سوم شمسی شناخته می شود، در ریشه های اساطیری، تاریخی اش با باورهای کهن پیوند دارد. مثل اغلب ایزدان و الهه ها که در آیین زردشتی، امشاسپندان جایگزین آنان شدند، خرداد نیز در این آیین نام یکی از #امشاسپندان= (آفریدگان برگزیده و دستیار اهورامزدا) است. «خرداد نماینده رسایی و کمال اهورامزدا ست و در گیتی به نگهبانی آب گماشته شده است.» روز ششم هر ماه شمسی به خرداد، فرشته موکل تربیت خلق و اشجار و ازاله پلیدی تعلق دارد و به نام او خرداد روز نامیده می شود. در این روز ازدواج و سفر و کسب و معیشت را مناسب می دانسته اند.
در برخی زبان های بازمانده از قدیم، جزء اول واژه (خوَر) تلفظ می شود که به معنای خورشید نیز هست. و این نام را برآمده از تابش خورشید در ماه سوم بهار و گرم شدن هوا می دانند. چون در این ماه گرمای خورشید یا همان خوَر بسیار می شده آن را خُرداد نامیدند یعنی ماهی که خورشید گرمای بسیار می دهد. در این باور، هنوز بازمانده آیین های #اسطوره ای پیش از #زرتشت، دیده می شود.
از نظر #واژه_شناسی «خرداد» در اوستا «هـَئوروَتات» به معنی رسایی و کمال است. در اسطورههای ایرانی و زرتشتی، پنجمین امشاسپند و پاسدارنده آبها و سرسبزی است و مظهری است از مفهوم نجات برای افراد بشر. آب را حمایت می کند و در این جهان شادابی گیاهان، نشانه اوست. این امشاسپند #مونث است.
♦️برداشتی_از؛
جهانگیر اوشیدری، دانشنامه مزدیسنا
علی اکبر دهخدا، لغت نامه
ژاله آموزگار، تاریخ اساطیری ایران.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
سیمرغ در اساطیر ایرانی
سیمرغ پرنده ای است که بر بالای درخت شگفت آور «هَرویسپ تخمک» یعنی درخت «همه تخم» یا دربردارنده همه رستنی ها،که در میان دریای #فراخکرت است، آشیان دارد. هرگاه که سیمرغ بر می خیزد هزار شاخه از آن درخت می روید و هرگاه بر آن می نشیند، هزار شاخه شکسته می شود و دانه های آن به اطراف می پراکند و از آن گیاهان گوناگون می روید. (مینوی خرد، به نقل از اوشیدری، 340) کسی که استخوان یا پری از این مرغ دلیر داشته باشد، هیچ کس نمی تواند او را براندازد و آن پر او را همیشه نزد دیگران احترام و اعتبار می بخشد. (دهخدا،لغت نامه) سیمرغ دانا و خردمند است و به رازهای نهان آگاهی دارد. و در برخی صفات با انسان مشترک است. صورتش چون صورت آدمیان است و مثل انسان دست دارد. «به زبان آدمی سخن می گوید و مامور پیام آوری و حفظ اسرار است... معروف است که پر سیمرغ زخم ها را شفا می دهد و سیمرغ خود به عنوان یک حکیم شفا بخش معرفی شده است.» (ژان شوالیه، 710)
🔹در ادبیات فارسی، بسیار از سیمرغ سخن رفته است ولی مهم ترین آثاری که از این پرنده سخن گفته اند یکی #شاهنامه فردوسی است و دیگری #منطق_الطیر عطار نیشابوری. سیمرغ در این دو اثر چندان شباهتی به همدیگر ندارد. در شاهنامه فردوسی، بر فراز البرز کوه آشیانه دارد و راهنما و خردمند است. به تدبیر و حمایت او، زال (پدر رستم) که پس از تولد از خانه رانده شده است، در کنار جوجه های سیمرغ می بالد و جوان دلاوری می گردد و چند پر از او به یادگار می گیرد که در زمان درماندگی، با آتش زدن آنها، سیمرغ به یاری اش بشتابد. به هنگام زادن رستم، هنگامی که مادرش در آستانه مرگ بود، به تدبیر سیمرغ پهلوی رودابه را می شکافند و رستم را بیرون می آورند و با مالیدن پر سیمرغ بر زخم پهلوی رودابه، درمانش می کنند. همچنین در گیر و دارِ جنگ رستم و اسفندیار، سیمرغ دوباره فراخانده می شود و رستم را به پیروزی راهنمایی می کند. (برخی پژوهشگران سیمرغ را توتم_نماد یا نیروی نگهبان_ خانواده زال دانسته اند.)
🔹در منطق الطیر عطار، و به دنبال آن در همه آثار عرفانی، سیمرغ در کوه قاف آشیان دارد و قاف کوهی است در دورترین نقطه گرداگرد عالم. پرندگان بسیاری در جستجوی سیمرغ راه می افتند و با تحمل رنج های فراوان و گذر از هفت وادی (بیابان) سهمناک، بسیاری از راه باز می مانند و عاقبت، سی مرغ باقی مانده به حضور سیمرغ می رسند و سیمرغ را نیز در خود می یابند. سیمرغ در منطق الطیر نماد حقیقت متعالی است که در وجود انسان نهفته است و با رنج کشیدن هویدا می گردد. و یا «ذات باری تعالی است و این که سرانجام سی مرغ یه سیمرغ می رسند، وحدت در کثرت و کثرت در وحدت را نشان داده است.» (یاحقی، 505)
#مولانا نیز در ادامه سنت عرفانی عطار، سیمرغ را نماینده عالم بالا و مظهر عالی ترین پروازهای روح و انسان کامل شناخته است. (همان)
آثار به جا مانده از دوره ساسانیان، نقش سیمرغ را بر روی ظروف و الواح زیادی نشان می دهد. شاید نقش سیمرغ مثل نماد و نشانی برای حکومت ساسانی شناخته می شده است.
#پرندگان_اساطیری
#عطار_نیشابوری
منابع:
جهانگیر اوشیدری، دانشنامه مزدیسنا
علی اکبر دهخدا، لغت نامه
ژان شوالیه و آلن گربران، فرهنگ نمادها، ج3
محمدجعفر یاحقی، فرهنگ اساطیر در ادب فارسی
ویکی پدیا، دانشنامه آزاد
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
سیمرغ پرنده ای است که بر بالای درخت شگفت آور «هَرویسپ تخمک» یعنی درخت «همه تخم» یا دربردارنده همه رستنی ها،که در میان دریای #فراخکرت است، آشیان دارد. هرگاه که سیمرغ بر می خیزد هزار شاخه از آن درخت می روید و هرگاه بر آن می نشیند، هزار شاخه شکسته می شود و دانه های آن به اطراف می پراکند و از آن گیاهان گوناگون می روید. (مینوی خرد، به نقل از اوشیدری، 340) کسی که استخوان یا پری از این مرغ دلیر داشته باشد، هیچ کس نمی تواند او را براندازد و آن پر او را همیشه نزد دیگران احترام و اعتبار می بخشد. (دهخدا،لغت نامه) سیمرغ دانا و خردمند است و به رازهای نهان آگاهی دارد. و در برخی صفات با انسان مشترک است. صورتش چون صورت آدمیان است و مثل انسان دست دارد. «به زبان آدمی سخن می گوید و مامور پیام آوری و حفظ اسرار است... معروف است که پر سیمرغ زخم ها را شفا می دهد و سیمرغ خود به عنوان یک حکیم شفا بخش معرفی شده است.» (ژان شوالیه، 710)
🔹در ادبیات فارسی، بسیار از سیمرغ سخن رفته است ولی مهم ترین آثاری که از این پرنده سخن گفته اند یکی #شاهنامه فردوسی است و دیگری #منطق_الطیر عطار نیشابوری. سیمرغ در این دو اثر چندان شباهتی به همدیگر ندارد. در شاهنامه فردوسی، بر فراز البرز کوه آشیانه دارد و راهنما و خردمند است. به تدبیر و حمایت او، زال (پدر رستم) که پس از تولد از خانه رانده شده است، در کنار جوجه های سیمرغ می بالد و جوان دلاوری می گردد و چند پر از او به یادگار می گیرد که در زمان درماندگی، با آتش زدن آنها، سیمرغ به یاری اش بشتابد. به هنگام زادن رستم، هنگامی که مادرش در آستانه مرگ بود، به تدبیر سیمرغ پهلوی رودابه را می شکافند و رستم را بیرون می آورند و با مالیدن پر سیمرغ بر زخم پهلوی رودابه، درمانش می کنند. همچنین در گیر و دارِ جنگ رستم و اسفندیار، سیمرغ دوباره فراخانده می شود و رستم را به پیروزی راهنمایی می کند. (برخی پژوهشگران سیمرغ را توتم_نماد یا نیروی نگهبان_ خانواده زال دانسته اند.)
🔹در منطق الطیر عطار، و به دنبال آن در همه آثار عرفانی، سیمرغ در کوه قاف آشیان دارد و قاف کوهی است در دورترین نقطه گرداگرد عالم. پرندگان بسیاری در جستجوی سیمرغ راه می افتند و با تحمل رنج های فراوان و گذر از هفت وادی (بیابان) سهمناک، بسیاری از راه باز می مانند و عاقبت، سی مرغ باقی مانده به حضور سیمرغ می رسند و سیمرغ را نیز در خود می یابند. سیمرغ در منطق الطیر نماد حقیقت متعالی است که در وجود انسان نهفته است و با رنج کشیدن هویدا می گردد. و یا «ذات باری تعالی است و این که سرانجام سی مرغ یه سیمرغ می رسند، وحدت در کثرت و کثرت در وحدت را نشان داده است.» (یاحقی، 505)
#مولانا نیز در ادامه سنت عرفانی عطار، سیمرغ را نماینده عالم بالا و مظهر عالی ترین پروازهای روح و انسان کامل شناخته است. (همان)
آثار به جا مانده از دوره ساسانیان، نقش سیمرغ را بر روی ظروف و الواح زیادی نشان می دهد. شاید نقش سیمرغ مثل نماد و نشانی برای حکومت ساسانی شناخته می شده است.
#پرندگان_اساطیری
#عطار_نیشابوری
منابع:
جهانگیر اوشیدری، دانشنامه مزدیسنا
علی اکبر دهخدا، لغت نامه
ژان شوالیه و آلن گربران، فرهنگ نمادها، ج3
محمدجعفر یاحقی، فرهنگ اساطیر در ادب فارسی
ویکی پدیا، دانشنامه آزاد
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
ملاکهای تشخیص جملهٔ پایه و جملهٔ پیرو
1️⃣ پیوندهای وابستگی بر سر جملهٔ پیرو میآیند و در مواردی هم که در آغاز آن واقع نشوند در هر حال قبل از فعل آن قرار میگیرند:
به مسافرت نمیروم مگر اینکه سعید هم بیاید.
درسم وقتیکه تمام شد به شهرمان برمیگردم.
◻️یادآوری: پیوندهای گسسته در آغاز و در پایان جملهٔ پیرو قرار میگیرند:
وقتی به خانه رسیدم که دیگر شب شده بود.
2️⃣ اگر جملهٔ مرکبی فاقد پیوند باشد میتوان با توجه به وجه فعلهای آن پی برد که کدام یک پایه است و کدام یک پیرو. اگر در یک جملهٔ مرکب وجه یکی از افعال اخباری و وجه دیگری التزامی باشد جملهای که وجه فعل آن اخباری است جملهٔ پایه است و جملهای که وجه فعل آن التزامی است جملهٔ پیرو است:
میخواهم به سفر بروم.
در این جمله «میخواهم» پایه است و «به مسافرت بروم» به اعتبار وجه التزامی فعل آن پیرو به شمار میآید.
3️⃣ در جملههای مرکبی که پیوند ندارند و به اعتبار وجه آنها نیز نمیتوان جملهٔ پایه و پیرو آنها را تشخیص داد، باید بهمعنی جملهها توجه کرد. برای مثال، در جملهٔ «کوشش کنید، موفق شوید»، جملهٔ «موفق شوید» پیرو است، زیرا از معنی آن چنین برمیآید که یک پیوند در آغاز آن مستتر است:
کوشش کنید تا موفق شوید/ برای اینکه موفق شوید کوشش کنید.
4️⃣ آهنگ کلام در جملههای پایه و پیرو متفاوت است. این نکته باید در کتابهای آواشناسی شرح شود. در اینجا به ذکر همین نکته بسنده میکنیم که جملهٔ پیرو اگر پیش از جملهٔ پایه بیاید (که در غالب جملههای مرکب چنین است) آهنگی دارد که نشان میدهد جمله تمام نشده است.
✅ علاءالدین طباطبایی، فرهنگ توصیفی دستور زبان فارسی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
1️⃣ پیوندهای وابستگی بر سر جملهٔ پیرو میآیند و در مواردی هم که در آغاز آن واقع نشوند در هر حال قبل از فعل آن قرار میگیرند:
به مسافرت نمیروم مگر اینکه سعید هم بیاید.
درسم وقتیکه تمام شد به شهرمان برمیگردم.
◻️یادآوری: پیوندهای گسسته در آغاز و در پایان جملهٔ پیرو قرار میگیرند:
وقتی به خانه رسیدم که دیگر شب شده بود.
2️⃣ اگر جملهٔ مرکبی فاقد پیوند باشد میتوان با توجه به وجه فعلهای آن پی برد که کدام یک پایه است و کدام یک پیرو. اگر در یک جملهٔ مرکب وجه یکی از افعال اخباری و وجه دیگری التزامی باشد جملهای که وجه فعل آن اخباری است جملهٔ پایه است و جملهای که وجه فعل آن التزامی است جملهٔ پیرو است:
میخواهم به سفر بروم.
در این جمله «میخواهم» پایه است و «به مسافرت بروم» به اعتبار وجه التزامی فعل آن پیرو به شمار میآید.
3️⃣ در جملههای مرکبی که پیوند ندارند و به اعتبار وجه آنها نیز نمیتوان جملهٔ پایه و پیرو آنها را تشخیص داد، باید بهمعنی جملهها توجه کرد. برای مثال، در جملهٔ «کوشش کنید، موفق شوید»، جملهٔ «موفق شوید» پیرو است، زیرا از معنی آن چنین برمیآید که یک پیوند در آغاز آن مستتر است:
کوشش کنید تا موفق شوید/ برای اینکه موفق شوید کوشش کنید.
4️⃣ آهنگ کلام در جملههای پایه و پیرو متفاوت است. این نکته باید در کتابهای آواشناسی شرح شود. در اینجا به ذکر همین نکته بسنده میکنیم که جملهٔ پیرو اگر پیش از جملهٔ پایه بیاید (که در غالب جملههای مرکب چنین است) آهنگی دارد که نشان میدهد جمله تمام نشده است.
✅ علاءالدین طباطبایی، فرهنگ توصیفی دستور زبان فارسی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
https://www.panoman.ir/vt/shiraz/sadieh/
✈️ تور مجازی سعدیه ✈️
🟢برای این روزها که همه چی مجازی شده🟢
@ferdosesokhan
🔴 البته تمام مکان های دیدنی شیراز رو هم میتونید ببینید.🔴
https://www.panoman.ir/vt/shiraz/sadieh/
✈️ تور مجازی سعدیه ✈️
🟢برای این روزها که همه چی مجازی شده🟢
@ferdosesokhan
🔴 البته تمام مکان های دیدنی شیراز رو هم میتونید ببینید.🔴
اژدها در اساطیر ایران و حهان
سیمای #اژدها در تاریخ اساطیری ایران، در نهایت سهمناکی، زشترویی و پلشتی است. آنها از نخستین یاران اهریمن میباشند که آفرینش نیکوی اورمزد را آشفته مینمایند؛ ولی توانایی تباه آن را ندارند. اگر فدیه گرانبهایی نثار ایزدانی همچون آناهیتا و وای میکنند (یشت ۵، بندهای ۲۹-۳۱ و ۴۱-۴۳ و نیز یشت ۱۵، بندهای ۱۹-۲۱). بر اساس ادبیات اوستایی، هنگامی که اورمزد نخستین سرزمین نیک خویش را میآفریند (ایرانویج)، آنگاه اهرمن همه تن مرگ برای تباهی آن، اژدهایی (اژدهای سرخ) را در رود دائیتی پدید میآورد (وندیداد ۱، بندهای ۲-۴). از سوی دیگر نیز ایزد هم با رزمافزارهای خود به نبرد با اژدهای زرد برمیخیزد تا او را نابود سازد (یسنه ۹، بند ۳۰).بر اساس ادبیات ودایی و اوستایی، دو اژدهای ورتره و اپه اوشه (اپوش)، آبها را در دژ جادویی خود اسیر، ابران آسمانی را سترون و زمین را خشک و کویر میسازند؛ ولی سرانجام به دست ایزدان ایندره و تیشتر تباه میگردند. از دیگرسو نیز اژی دهاکه (ازدهاگ/ضحاک) و افراسیاب تورانی نشان از اژدهایان اساطیری دارند که با گذشت زمان و به هنگام تغییر ساختار ساده و نخستین (روایت اوستایی) داستان به شکل پیچیده و پویا (روایات پهلوی ساسانی و خدای نامه)، جامة نوین پادشاه انیرانی (= نا ایرانی) را بر تن مینشانند. خشکسالی، سترونی، زوال و مرگ، ارمغان دشخدایی آنان بر ایران میباشد.
پرداخت شخصیت و ویژگیهای اژدها در روایات اساطیری چندان کامل و دقیق نیست، زیرا اسطوره تنها به آن بخش از سرگذشت زندگی یک بوده اهریمنی (یا حتی قهرمان) میپردازد و آن را آنچنان میبالاند و با شکوه و اغراق درمیآمیزد که برای نمایش جهانبینی ویژه خویش و دیگر اهداف خود نیاز دارد. اما این پرداخت در روایات حماسی (برخلاف نمونههای اساطیری شکل کاملتر و پویاتری دارد و اژدها در این داستانها چهرههای گوناگونی دارد که از میان آنها دو گونه بیش از دیگر نمونهها دیده و تکرار میشود.
اژدها در نخستین چهره، سیمای «فرمانروای بیگانه اژدروشی» (ضحاک) را به خود میپذیرد که با تازش بر ایرانشهر و چیرگی بر پادشاه این سرزمین، فرمانروایی را در دست میگیرد، زندگی مردمان و ستوران آنان را تباه، باران و آب را دربند و خشکی و نیاز را بر سرتاسر زمین حکمفرما میسازد. این فرمانروای دژکامه انیرانی با رزمافزار جادویی و سپند قهرمان بیهمتایی از تبار پادشاهان نیکوی ایرانی، تباه میگردد. آشتی، آرامش و زیبایی ارمغان پادشاهی نیک قهرمان بر ایران زمین است. روایت کارزارهای «فریدون و ضحاک»، «اسفندیار و ارجاسپ تورانی» (هر دو به نقل شاهنامه) و داستان نبرد پادشاهانی همچون «منوچهر، زو و کی خسرو با افراسیاب اژدهاوش» را میتوان در شمار گونههایی جای داد که اژدها با چهره پادشاه دژکامة انیرانی پدیدار میگردد.
در کنار سیمای فرمانروای بیگانه بیدادگر، اژدر در برخی دیگر از روایات حماسی اژدهاکشی چهره دیگری را نیز نمایان میسازد. بر پایه این داستانها، او همچون «مار یا سوسمار مهیب و غول آسایی» است که توصیف تنومندی پیکر و سهمناکی کردارش با گزافه، اغراق و مقیاسهای فرابشری درمیآمیزد و خانه در بیشههای شگفت انگیز، کوهستان خشک یا آبهای شور دارد. پادشاهان یا پهلوانان بزرگ ایران زمین به یاری گرز جادویی خویش به کارزار با اژدر بیم افزا برمیخیزند و نیروی تباهی و ویرانی را در پیکر سیاه و سهمناک اژدها سرد و خاموش میسازد.
روایات پیکارهای هوشنگ با دیوان مزندر و اژدهای خونین چشم (بنا بر شاهنامه)، فریدون و اژی دهاکه (بر پایه ادبیات اوستایی)، گرشاسپ با اژدهای شاخدار، دیو آبزی گندرو (بنا بر متون اوستایی) و ازدهاگ (بر پایه ادبیات پهلوی)، سام با اژدهای کشف رود (بر پایه شاهنامه)، رستم و اسفندیار با اژدران سهمگین خان سوم هفتخان (بنا بر شاهنامه) و سرانجام داستان کارزار رستم با اژدهای روئینتن مشرقزمین را میتوان در شمار گونههایی جای داد که اژدها با چهره یک «جانور زهرآگین آتشین دم غول آسا» پدیدار میگردد.
منابع:
ستّاری، جلال، رموز قصّه از دیدگاه روانشناسی اژدها و مار و شاخ.
رستگار فسایی، منصور، اژدها در اساطیر ایران، تهران ۱۳۷۹، انتشارات توس.
رضی، هاشم، دانشنامه ایران باستان: عصر اوستایی تا پایان دوران ساسانیان، تهران ۱۳۸۱، انتشارات سخن
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
سیمای #اژدها در تاریخ اساطیری ایران، در نهایت سهمناکی، زشترویی و پلشتی است. آنها از نخستین یاران اهریمن میباشند که آفرینش نیکوی اورمزد را آشفته مینمایند؛ ولی توانایی تباه آن را ندارند. اگر فدیه گرانبهایی نثار ایزدانی همچون آناهیتا و وای میکنند (یشت ۵، بندهای ۲۹-۳۱ و ۴۱-۴۳ و نیز یشت ۱۵، بندهای ۱۹-۲۱). بر اساس ادبیات اوستایی، هنگامی که اورمزد نخستین سرزمین نیک خویش را میآفریند (ایرانویج)، آنگاه اهرمن همه تن مرگ برای تباهی آن، اژدهایی (اژدهای سرخ) را در رود دائیتی پدید میآورد (وندیداد ۱، بندهای ۲-۴). از سوی دیگر نیز ایزد هم با رزمافزارهای خود به نبرد با اژدهای زرد برمیخیزد تا او را نابود سازد (یسنه ۹، بند ۳۰).بر اساس ادبیات ودایی و اوستایی، دو اژدهای ورتره و اپه اوشه (اپوش)، آبها را در دژ جادویی خود اسیر، ابران آسمانی را سترون و زمین را خشک و کویر میسازند؛ ولی سرانجام به دست ایزدان ایندره و تیشتر تباه میگردند. از دیگرسو نیز اژی دهاکه (ازدهاگ/ضحاک) و افراسیاب تورانی نشان از اژدهایان اساطیری دارند که با گذشت زمان و به هنگام تغییر ساختار ساده و نخستین (روایت اوستایی) داستان به شکل پیچیده و پویا (روایات پهلوی ساسانی و خدای نامه)، جامة نوین پادشاه انیرانی (= نا ایرانی) را بر تن مینشانند. خشکسالی، سترونی، زوال و مرگ، ارمغان دشخدایی آنان بر ایران میباشد.
پرداخت شخصیت و ویژگیهای اژدها در روایات اساطیری چندان کامل و دقیق نیست، زیرا اسطوره تنها به آن بخش از سرگذشت زندگی یک بوده اهریمنی (یا حتی قهرمان) میپردازد و آن را آنچنان میبالاند و با شکوه و اغراق درمیآمیزد که برای نمایش جهانبینی ویژه خویش و دیگر اهداف خود نیاز دارد. اما این پرداخت در روایات حماسی (برخلاف نمونههای اساطیری شکل کاملتر و پویاتری دارد و اژدها در این داستانها چهرههای گوناگونی دارد که از میان آنها دو گونه بیش از دیگر نمونهها دیده و تکرار میشود.
اژدها در نخستین چهره، سیمای «فرمانروای بیگانه اژدروشی» (ضحاک) را به خود میپذیرد که با تازش بر ایرانشهر و چیرگی بر پادشاه این سرزمین، فرمانروایی را در دست میگیرد، زندگی مردمان و ستوران آنان را تباه، باران و آب را دربند و خشکی و نیاز را بر سرتاسر زمین حکمفرما میسازد. این فرمانروای دژکامه انیرانی با رزمافزار جادویی و سپند قهرمان بیهمتایی از تبار پادشاهان نیکوی ایرانی، تباه میگردد. آشتی، آرامش و زیبایی ارمغان پادشاهی نیک قهرمان بر ایران زمین است. روایت کارزارهای «فریدون و ضحاک»، «اسفندیار و ارجاسپ تورانی» (هر دو به نقل شاهنامه) و داستان نبرد پادشاهانی همچون «منوچهر، زو و کی خسرو با افراسیاب اژدهاوش» را میتوان در شمار گونههایی جای داد که اژدها با چهره پادشاه دژکامة انیرانی پدیدار میگردد.
در کنار سیمای فرمانروای بیگانه بیدادگر، اژدر در برخی دیگر از روایات حماسی اژدهاکشی چهره دیگری را نیز نمایان میسازد. بر پایه این داستانها، او همچون «مار یا سوسمار مهیب و غول آسایی» است که توصیف تنومندی پیکر و سهمناکی کردارش با گزافه، اغراق و مقیاسهای فرابشری درمیآمیزد و خانه در بیشههای شگفت انگیز، کوهستان خشک یا آبهای شور دارد. پادشاهان یا پهلوانان بزرگ ایران زمین به یاری گرز جادویی خویش به کارزار با اژدر بیم افزا برمیخیزند و نیروی تباهی و ویرانی را در پیکر سیاه و سهمناک اژدها سرد و خاموش میسازد.
روایات پیکارهای هوشنگ با دیوان مزندر و اژدهای خونین چشم (بنا بر شاهنامه)، فریدون و اژی دهاکه (بر پایه ادبیات اوستایی)، گرشاسپ با اژدهای شاخدار، دیو آبزی گندرو (بنا بر متون اوستایی) و ازدهاگ (بر پایه ادبیات پهلوی)، سام با اژدهای کشف رود (بر پایه شاهنامه)، رستم و اسفندیار با اژدران سهمگین خان سوم هفتخان (بنا بر شاهنامه) و سرانجام داستان کارزار رستم با اژدهای روئینتن مشرقزمین را میتوان در شمار گونههایی جای داد که اژدها با چهره یک «جانور زهرآگین آتشین دم غول آسا» پدیدار میگردد.
منابع:
ستّاری، جلال، رموز قصّه از دیدگاه روانشناسی اژدها و مار و شاخ.
رستگار فسایی، منصور، اژدها در اساطیر ایران، تهران ۱۳۷۹، انتشارات توس.
رضی، هاشم، دانشنامه ایران باستان: عصر اوستایی تا پایان دوران ساسانیان، تهران ۱۳۸۱، انتشارات سخن
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan