انواع رنگ اسب
اَبرَش: آن که نقطههایی خرد دارد مخالف رنگ تنش
ابلق: سیاه و سفید
ابیض: آن بود که سراسر موی و اندامش سفید بوَد
ادرع: اسبی که سر و گردنش سفید باشد
ادهم: سیاه
ارقط: ابرش
اشقر: اسب سرخ
اشهب: اسب سفید، خِنگ
اصفر: زرد، زرده
افضح: سر مویش سرخ باشد و بن مویش سفید و در پشت و ناصیه سفیدی داشته باشد
انبط: اسبی که شکمش سفید باشد
بورابرش: ابرش
بور: شید
بهیم: یکرنگ
تهله: یکرنگ
چال: اسبی که مویش سرخ و سفید باشد
خَرمُنج: اسب یکرنگ
دیزه: اسبی که رویش و گوشهایش و پرههای بینی خاکستری باشد و خطی سیاه از سر دوش تا زانو داشته باشد
سبزخنگ: سبز یکرنگ
سحرخنگ: یال و دم و ناصیه و پایها و میان رانها و سمها همه سیاه بوَد
سمند: اسب زرد که پشت و دم و ناصیهاش سیاه باشد
سیاه: سیاه یکرنگ
سیاه ابرش: اسبی که بر بدنش نقطههای سیاه باشد
سیاه سمند: به رنگ سوسن
شامة: سفیدی یا سیاهی یا سرخی بر تن اسب که مخالف رنگ اسب باشد
شیرخنگ: سفید مایل به زردی
صِنانی: اشقر یا کمیت که سپیدی با او آمیخته باشد
قرطاسی: سفید به رنگ کاغذ
قلّه: اسب یکرنگ با خطّی سیاه از سر شانه تا دنباله
کمیت: اسب یکرنگ
گلگون: موی تن اسب سیاه و سفید باشد و سیاهی بر سفیدی غالب باشد
مطرّف: اسبی که میان و برش سفید و سر و گردنش به رنگی دیگر باشد
منقّط: اسبی که نقطه نقطه از هر رنگ بر پوستش باشد
نبطهای: اسب ابلق با شکم سفید
وَرد/وَردی: اسب زرد که میان پشتش سیاه باشد
هروی: اسبی که پشت و دم و ناصیهٔ او مایل به سیاهی باشد.
یاغز: اسب کاملاً یکرنگ
منبع: فرسنامهٔ قیّم نهاوندی
به کوشش آذرتاش آذرنوش
مقدّمه، صص بیست و شش_سی و شش
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
اَبرَش: آن که نقطههایی خرد دارد مخالف رنگ تنش
ابلق: سیاه و سفید
ابیض: آن بود که سراسر موی و اندامش سفید بوَد
ادرع: اسبی که سر و گردنش سفید باشد
ادهم: سیاه
ارقط: ابرش
اشقر: اسب سرخ
اشهب: اسب سفید، خِنگ
اصفر: زرد، زرده
افضح: سر مویش سرخ باشد و بن مویش سفید و در پشت و ناصیه سفیدی داشته باشد
انبط: اسبی که شکمش سفید باشد
بورابرش: ابرش
بور: شید
بهیم: یکرنگ
تهله: یکرنگ
چال: اسبی که مویش سرخ و سفید باشد
خَرمُنج: اسب یکرنگ
دیزه: اسبی که رویش و گوشهایش و پرههای بینی خاکستری باشد و خطی سیاه از سر دوش تا زانو داشته باشد
سبزخنگ: سبز یکرنگ
سحرخنگ: یال و دم و ناصیه و پایها و میان رانها و سمها همه سیاه بوَد
سمند: اسب زرد که پشت و دم و ناصیهاش سیاه باشد
سیاه: سیاه یکرنگ
سیاه ابرش: اسبی که بر بدنش نقطههای سیاه باشد
سیاه سمند: به رنگ سوسن
شامة: سفیدی یا سیاهی یا سرخی بر تن اسب که مخالف رنگ اسب باشد
شیرخنگ: سفید مایل به زردی
صِنانی: اشقر یا کمیت که سپیدی با او آمیخته باشد
قرطاسی: سفید به رنگ کاغذ
قلّه: اسب یکرنگ با خطّی سیاه از سر شانه تا دنباله
کمیت: اسب یکرنگ
گلگون: موی تن اسب سیاه و سفید باشد و سیاهی بر سفیدی غالب باشد
مطرّف: اسبی که میان و برش سفید و سر و گردنش به رنگی دیگر باشد
منقّط: اسبی که نقطه نقطه از هر رنگ بر پوستش باشد
نبطهای: اسب ابلق با شکم سفید
وَرد/وَردی: اسب زرد که میان پشتش سیاه باشد
هروی: اسبی که پشت و دم و ناصیهٔ او مایل به سیاهی باشد.
یاغز: اسب کاملاً یکرنگ
منبع: فرسنامهٔ قیّم نهاوندی
به کوشش آذرتاش آذرنوش
مقدّمه، صص بیست و شش_سی و شش
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
"هما در ادبیات فارسی"
هما، مرغ استخوانخوار یا کرکس ریشدار، نوعی کرکس بزرگ است که در کوههای مرتفع زندگی میکند و عمدهی غذایش را مغز استخوان تشکیل میدهد. هما استخوانهای بزرگ را از ارتفاع زیاد به روی سنگها پرتاب میکند تا بشکنند و به قطعات کوچکتر تقسیم شوند.
در فرهنگ عمید آمده: "پرندهای با جثهی درشت از تیرهی لاشخورها و شبیه شاهین. قدما میپنداشتند خوراکش استخوان است و سایهاش بر سر هرکس بیفتد به سعادت و کامرانی خواهد رسید و در میمنت و سعادت به او مثل میزدند." دهخدا نیز گفته: "بر سر هرکه سایهی او افتد به دولت و سلطنت رسد."
سعدی، هما را از این جهت که استخوانخوار است و جانور نمیخورد بر دیگر مرغان برتری بخشیده:
همای بر همه مرغان از آن شرف دارد
که استخوان خورد و جانور نیازارد
قاآنی خود را به هما و دیگران را به مگس تشبیه میکند:
استخوان زان هما آمد و شهد آن مگس
قسمت ما همه زهر و دگران را رطب است
اوحدی انسان را به هما و دنیا را به استخوان تشبیه کرده و میگوید این استخوان را نباید برگرفت:
مکن یاد دنیا، که اندیشهی ما
هماییست کین استخوان برنگیرد
صائب در بیان شرایط سختش میگوید مرا باکی از سختیها نیست و مانند هما از خوردن استخوان [غذای اندک] زنده خواهم ماند:
نیست جان سخت ما از سختی دوران ملول
زندگانی چون هما از استخوان داریم ما
همچنین صائب میگوید هما که سایهاش به سعادت معروف است اگر استخوان مرا بخورد از شدت بدبختیام، سایهاش موجب بلا خواهد شد:
استخوان من اگر رزق هما خواهد شدن
سایهی بال هما ابر بلا خواهد شدن
پروین، کسی را روشن ضمیر میداند که با وجود نعمتهای رنگارنگ دنیایی، روزیِ او استخوان [غذای اندک] است:
روشن ضمیر آنکه از این خـوان گونهگــون
قسمت همــای وار بهجز استخوان نداشت
عراقی معشوق را به هما تشبیه کرده و خود را به استخوان پوسیدهای که مورد اعتنای هما نیست:
بر من همای وصلت سایه از آن نیفکند
کز محنت فراقت پوسیده استخوانم
بیدل نیز در وصف قناعت گفته:
هشدار که در سایهی دیوار قناعت
خوابیست که در خواب پر و بال هما نیست
خاقانی در پی سایهی هما نیست و سایهی دیوار کوی معشوق را طلب میکند:
طالب ظل همائی نیستم
سایهی دیوار در کوی تو بس
سیف فرغانی از هما درخواست میکند که سایهاش را از سرش بازمگیرد:
ای هما سایه قدم از در من بازمگیر
سایهی عالی خویش از سر من بازمگیر
فرخی سیستانی میگوید گرچه سایهی هما اگر بر کسی افتد موجب بزرگی او خواهد شد، اما سایهی یمینالدوله اگر بر کُشته بیفتد زنده خواهد شد:
همای چون به کسی سایه برفکند، آن کس
جز آن بود که بزرگی و جاه یابد از آن
امیر اگر ز بر کشته سایه برفکند
ز فر سایهی او کشته باز یابد جان
مولوی نیز گفته اگر همهی عالم را هما بگیرد عاشق به دنبال سایهی او نیست، چرا که زیر سایهی معشوق سعادتمند است:
اگر عالم هما گیرد نجوید سایهاش عاشق
که او سرمست عشقِ آن همای نامور باشد
شاه نعمت الله ولی نیز میگوید هر کس در سایهی هما نشیند سامان گرفته و حتی اگر گنجشکی هم باشد در آخر شهباز میشود:
هر که او در سایهی فر هما مأوا گرفت
گرچه گنجشکی بود شهباز گردد عاقبت
بیدل نیز از اقبالِ بدش مینالد و میگوید اگر هم بخواهم زیر سایهی هما بروم، در انتظار سایهاش به استخوانی تبدیل میشوم و از بین میروم:
ستمکش هوس نارسای اقبالم
به استخوان رسدم کار تا هما برسد
البته بعضی نیز هما را از اساس اسطوره میدانند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
هما، مرغ استخوانخوار یا کرکس ریشدار، نوعی کرکس بزرگ است که در کوههای مرتفع زندگی میکند و عمدهی غذایش را مغز استخوان تشکیل میدهد. هما استخوانهای بزرگ را از ارتفاع زیاد به روی سنگها پرتاب میکند تا بشکنند و به قطعات کوچکتر تقسیم شوند.
در فرهنگ عمید آمده: "پرندهای با جثهی درشت از تیرهی لاشخورها و شبیه شاهین. قدما میپنداشتند خوراکش استخوان است و سایهاش بر سر هرکس بیفتد به سعادت و کامرانی خواهد رسید و در میمنت و سعادت به او مثل میزدند." دهخدا نیز گفته: "بر سر هرکه سایهی او افتد به دولت و سلطنت رسد."
سعدی، هما را از این جهت که استخوانخوار است و جانور نمیخورد بر دیگر مرغان برتری بخشیده:
همای بر همه مرغان از آن شرف دارد
که استخوان خورد و جانور نیازارد
قاآنی خود را به هما و دیگران را به مگس تشبیه میکند:
استخوان زان هما آمد و شهد آن مگس
قسمت ما همه زهر و دگران را رطب است
اوحدی انسان را به هما و دنیا را به استخوان تشبیه کرده و میگوید این استخوان را نباید برگرفت:
مکن یاد دنیا، که اندیشهی ما
هماییست کین استخوان برنگیرد
صائب در بیان شرایط سختش میگوید مرا باکی از سختیها نیست و مانند هما از خوردن استخوان [غذای اندک] زنده خواهم ماند:
نیست جان سخت ما از سختی دوران ملول
زندگانی چون هما از استخوان داریم ما
همچنین صائب میگوید هما که سایهاش به سعادت معروف است اگر استخوان مرا بخورد از شدت بدبختیام، سایهاش موجب بلا خواهد شد:
استخوان من اگر رزق هما خواهد شدن
سایهی بال هما ابر بلا خواهد شدن
پروین، کسی را روشن ضمیر میداند که با وجود نعمتهای رنگارنگ دنیایی، روزیِ او استخوان [غذای اندک] است:
روشن ضمیر آنکه از این خـوان گونهگــون
قسمت همــای وار بهجز استخوان نداشت
عراقی معشوق را به هما تشبیه کرده و خود را به استخوان پوسیدهای که مورد اعتنای هما نیست:
بر من همای وصلت سایه از آن نیفکند
کز محنت فراقت پوسیده استخوانم
بیدل نیز در وصف قناعت گفته:
هشدار که در سایهی دیوار قناعت
خوابیست که در خواب پر و بال هما نیست
خاقانی در پی سایهی هما نیست و سایهی دیوار کوی معشوق را طلب میکند:
طالب ظل همائی نیستم
سایهی دیوار در کوی تو بس
سیف فرغانی از هما درخواست میکند که سایهاش را از سرش بازمگیرد:
ای هما سایه قدم از در من بازمگیر
سایهی عالی خویش از سر من بازمگیر
فرخی سیستانی میگوید گرچه سایهی هما اگر بر کسی افتد موجب بزرگی او خواهد شد، اما سایهی یمینالدوله اگر بر کُشته بیفتد زنده خواهد شد:
همای چون به کسی سایه برفکند، آن کس
جز آن بود که بزرگی و جاه یابد از آن
امیر اگر ز بر کشته سایه برفکند
ز فر سایهی او کشته باز یابد جان
مولوی نیز گفته اگر همهی عالم را هما بگیرد عاشق به دنبال سایهی او نیست، چرا که زیر سایهی معشوق سعادتمند است:
اگر عالم هما گیرد نجوید سایهاش عاشق
که او سرمست عشقِ آن همای نامور باشد
شاه نعمت الله ولی نیز میگوید هر کس در سایهی هما نشیند سامان گرفته و حتی اگر گنجشکی هم باشد در آخر شهباز میشود:
هر که او در سایهی فر هما مأوا گرفت
گرچه گنجشکی بود شهباز گردد عاقبت
بیدل نیز از اقبالِ بدش مینالد و میگوید اگر هم بخواهم زیر سایهی هما بروم، در انتظار سایهاش به استخوانی تبدیل میشوم و از بین میروم:
ستمکش هوس نارسای اقبالم
به استخوان رسدم کار تا هما برسد
البته بعضی نیز هما را از اساس اسطوره میدانند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
لغاتی که اشتباه می شوند
منكَر : زشت و ناپسند / منکِر : انكار كننده
دهش: بخشش/ دها: هوش
جفا: بي وفايي و ستم/ جافي: ستمكار و جفاكار
غِنا: سرود و نغمه و آواز/ غَنا: بي نيازي و توانگری
نقض: شكستن و شكستن عهد و پیمان / نغز: خوب
اُسَرا : گرفتاران و دستگیر شدگان / اَسرا: در شب سير كردن
بارگی: اسب/ باره: اسب/ بار : اجازه
اشباح: کالبدها و سایه ها و سیاهی هایی که از دور دیده میشوند/ اشباه: مانندها و همانندان
کام : مجازا مُراد ، آرزو ، قصد ، نيت / كام: مجازا دهان ،زبان ،سقف دهان
كيوان: سياره زحل / بهرام: سياره مريخ
باره: ديوار قلعه و حصار / باره: اسب
دژ : قلعه و حصار/ باره: دیوار قلعه و حصار
راغ: دامنه کوه ،صحرا/ روضه : باغ،گلزار/ مرغزار: سبزه زار و چراگاه ،علف زار/ پالیز: باغ ،گلزار ،کشتزار
توقیع: امضا کردن فرمان /رقعت: نامه
سور: جشن/ صور : بوق
قضا: تقدیر،سرنوشت/ غزا: جنگ / غذا: خوراک
وبال: سختی و عذاب ،گناه/ وزر: بارسنگین،بار گناه
مخنقه: گردنبند/ عقد: گردنبند/ چنبر: گردن بند
مَلَك : فرشته / مَلِك: پادشاه و خداوند/ مُلك: سرزمين
كبريايي: منسوب به كبريا ،بارگاه خداوند تعالی/ کبریا: بارگاه خداوندی
مشعشع: درخشان و تابان/ متلالی: درخشاتن و تابان
تازی: عربی / تازیک: تازی،غیرترک به ویژه فارسی زبانان
چنبر: حلقه / چنبره زدن: حلقه زدن
فایق: برگزیده و برتر/ شایق: آرزومند و مشتاق/ باسق: بلند و بالیده
جسیم: خوش اندام/ وسیم: دارای نشان پیامبری/ قسیم: صاحب جمال/ نسیم : خوشبو
روزی: رزق/ وظیفه روزی: رزق مقرر و معین
زاهد: پارسای گوشه نشین/ زهد: پارسایی و پرهیزگاری
صواب: درست و پسندیده،مصلحت/ ثواب: پاداش کار نیک
مراقبت: نگاه داشتن دل از توجه به غیر حق / مکاشفت: پی بردن به حقایق عرفانی، کشف کردن و آشکار ساختن / معاملت: منظور همین مکاشفت و مراقبت
درهم: مسکوک نقره / دینار: سکه طلا
آوند: آونگ ، آویزان،آویخته/ اورنگ: سریر
ارغند: خشمگین و قهرآلود /شرزه: خشمگین و غضبناک
مستور: پوشیده و پنهان / مسطور: نوشته شده
گرزه: ویژگی نوعی مار سمی و خطرناک/ شرزه: خشمگین و غضبناک
حریف: دوست و همدم و همراه/ محب: دوستار و یار و عاشق/ دمساز : مونس و همراز و آشنا
شیون: ناله و ماتم،زاری و فریاد/ فغان: ناله و زاری وفریاد/ نفیر: ناله و زاری با صدای بلند
بَن : درختی خودرو و وحشی که در برخی مناطق کوهستانی ایران می روید/ بُن: ریشه و پایه
مغان: موبدان زرتشتی،عارف کامل و مرشد/ فغان: ناله و زاری و فریاد
کهر: اسب یا استری به رنگ سرخ تیره/ کرند: اسبی که رنگ آن میان زرد و بور
معلق: آویزان و آویخته شده / آوند: آویزان و آویخته
روضه: آنچه در مراسم سوگواری اهل بیت پیغمبر به ویژه امام حسین خوانده میشود/ روضه: باغ و گلزار
تازی: عربی/ تازی: اسبی از نژاد عربی با گردن کشیده و پاهای باریک
عفاف: پرهیزکاری و پارسایی و رعایت اصول اخلاقی/ زهد: پارسایی و پرهیزگاری
تجرید: تنهایی گزیدن،خالی شدن قلب سالک از آنچه غیر خداست/ تفرید: فرد شمردن و یگانه دانستن خدا،گم شدن عارف در معروف
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
منكَر : زشت و ناپسند / منکِر : انكار كننده
دهش: بخشش/ دها: هوش
جفا: بي وفايي و ستم/ جافي: ستمكار و جفاكار
غِنا: سرود و نغمه و آواز/ غَنا: بي نيازي و توانگری
نقض: شكستن و شكستن عهد و پیمان / نغز: خوب
اُسَرا : گرفتاران و دستگیر شدگان / اَسرا: در شب سير كردن
بارگی: اسب/ باره: اسب/ بار : اجازه
اشباح: کالبدها و سایه ها و سیاهی هایی که از دور دیده میشوند/ اشباه: مانندها و همانندان
کام : مجازا مُراد ، آرزو ، قصد ، نيت / كام: مجازا دهان ،زبان ،سقف دهان
كيوان: سياره زحل / بهرام: سياره مريخ
باره: ديوار قلعه و حصار / باره: اسب
دژ : قلعه و حصار/ باره: دیوار قلعه و حصار
راغ: دامنه کوه ،صحرا/ روضه : باغ،گلزار/ مرغزار: سبزه زار و چراگاه ،علف زار/ پالیز: باغ ،گلزار ،کشتزار
توقیع: امضا کردن فرمان /رقعت: نامه
سور: جشن/ صور : بوق
قضا: تقدیر،سرنوشت/ غزا: جنگ / غذا: خوراک
وبال: سختی و عذاب ،گناه/ وزر: بارسنگین،بار گناه
مخنقه: گردنبند/ عقد: گردنبند/ چنبر: گردن بند
مَلَك : فرشته / مَلِك: پادشاه و خداوند/ مُلك: سرزمين
كبريايي: منسوب به كبريا ،بارگاه خداوند تعالی/ کبریا: بارگاه خداوندی
مشعشع: درخشان و تابان/ متلالی: درخشاتن و تابان
تازی: عربی / تازیک: تازی،غیرترک به ویژه فارسی زبانان
چنبر: حلقه / چنبره زدن: حلقه زدن
فایق: برگزیده و برتر/ شایق: آرزومند و مشتاق/ باسق: بلند و بالیده
جسیم: خوش اندام/ وسیم: دارای نشان پیامبری/ قسیم: صاحب جمال/ نسیم : خوشبو
روزی: رزق/ وظیفه روزی: رزق مقرر و معین
زاهد: پارسای گوشه نشین/ زهد: پارسایی و پرهیزگاری
صواب: درست و پسندیده،مصلحت/ ثواب: پاداش کار نیک
مراقبت: نگاه داشتن دل از توجه به غیر حق / مکاشفت: پی بردن به حقایق عرفانی، کشف کردن و آشکار ساختن / معاملت: منظور همین مکاشفت و مراقبت
درهم: مسکوک نقره / دینار: سکه طلا
آوند: آونگ ، آویزان،آویخته/ اورنگ: سریر
ارغند: خشمگین و قهرآلود /شرزه: خشمگین و غضبناک
مستور: پوشیده و پنهان / مسطور: نوشته شده
گرزه: ویژگی نوعی مار سمی و خطرناک/ شرزه: خشمگین و غضبناک
حریف: دوست و همدم و همراه/ محب: دوستار و یار و عاشق/ دمساز : مونس و همراز و آشنا
شیون: ناله و ماتم،زاری و فریاد/ فغان: ناله و زاری وفریاد/ نفیر: ناله و زاری با صدای بلند
بَن : درختی خودرو و وحشی که در برخی مناطق کوهستانی ایران می روید/ بُن: ریشه و پایه
مغان: موبدان زرتشتی،عارف کامل و مرشد/ فغان: ناله و زاری و فریاد
کهر: اسب یا استری به رنگ سرخ تیره/ کرند: اسبی که رنگ آن میان زرد و بور
معلق: آویزان و آویخته شده / آوند: آویزان و آویخته
روضه: آنچه در مراسم سوگواری اهل بیت پیغمبر به ویژه امام حسین خوانده میشود/ روضه: باغ و گلزار
تازی: عربی/ تازی: اسبی از نژاد عربی با گردن کشیده و پاهای باریک
عفاف: پرهیزکاری و پارسایی و رعایت اصول اخلاقی/ زهد: پارسایی و پرهیزگاری
تجرید: تنهایی گزیدن،خالی شدن قلب سالک از آنچه غیر خداست/ تفرید: فرد شمردن و یگانه دانستن خدا،گم شدن عارف در معروف
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
" را " فک اضافه
«فک» یعنی جداکننده و «اضافه» یعنی مضاف و مضافٌالیه؛ بنابراین، «رای فک اضافه» یعنی «رای جداکنندهی مضاف و مضافٌالیه».
در فارسی گذشته، گاهی «را» میان مضاف و مضافٌالیه فاصله میانداخت و مضاف و مضافٌالیه، جابهجا میشدند:
یکی از دوستان مخلص را
مگر آواز من رسید به گوش
یعنی:
گویا صدای من، به (گوشِ یکی از دوستان مخلص) رسید.
یکی از دوستان مخلص را... گوش،
یعنی:
گوشِ یکی از دوستان مخلص
یا:
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم
فلک را سقف... = سقفِ فلک...
چنانکه میبینید، «را» هنگام بازگردانی (معنی کردن) تبدیل به «--ِ» میشود؛ به همین دلیل، به آن «را»ی جانشین کسره هم میگویند.
مرا در دل، درخت مهربانی
به چه مانَد؟ به سرو بوستانی
مرا در دل = در دلِ من
«را»ی فکّ اضافه پس از مضافٌالیه میآید و هنگام بازگردانی بهصورت «--ِ-» پیش از مضافٌالیه قرار میگیرد، بنابراین نباید آن را با «را»ی نشانهی مفعول، اشتباه بگیریم.
- یعقوب کیانی شاهوندی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
«فک» یعنی جداکننده و «اضافه» یعنی مضاف و مضافٌالیه؛ بنابراین، «رای فک اضافه» یعنی «رای جداکنندهی مضاف و مضافٌالیه».
در فارسی گذشته، گاهی «را» میان مضاف و مضافٌالیه فاصله میانداخت و مضاف و مضافٌالیه، جابهجا میشدند:
یکی از دوستان مخلص را
مگر آواز من رسید به گوش
یعنی:
گویا صدای من، به (گوشِ یکی از دوستان مخلص) رسید.
یکی از دوستان مخلص را... گوش،
یعنی:
گوشِ یکی از دوستان مخلص
یا:
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم
فلک را سقف... = سقفِ فلک...
چنانکه میبینید، «را» هنگام بازگردانی (معنی کردن) تبدیل به «--ِ» میشود؛ به همین دلیل، به آن «را»ی جانشین کسره هم میگویند.
مرا در دل، درخت مهربانی
به چه مانَد؟ به سرو بوستانی
مرا در دل = در دلِ من
«را»ی فکّ اضافه پس از مضافٌالیه میآید و هنگام بازگردانی بهصورت «--ِ-» پیش از مضافٌالیه قرار میگیرد، بنابراین نباید آن را با «را»ی نشانهی مفعول، اشتباه بگیریم.
- یعقوب کیانی شاهوندی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
مزار ملا نصر الدین کجاست ؟
خواجه نصرالدین یا ملانصرالدین از مشهورترین شخصیت های فکاهی دنیاست که
آوازه اش مرزهای جغرافیایی را در نوردیده است.
این شخصیت محبوب عرصه طنز نه تنها در زادگاهش ترکیه، بلکه در کشورهایی مثل ایران، افغانستان، هند، پاکستان، بوسنی، یونان، بلغارستان و کشورهای عربی نیز از شهرت ویژه ای برخوردار است.
شهر آق شهیر از توابع قونیه زادگاه و مدفن ملانصرالدین است(150 کلیومتری شمال غرب قونیه) و مقبره این دانشمند، طنزپرداز و عالم مشهور در شهر آق شهیر زیارتگاه خاص و عام است.
می توان گفت: دنیا با لطیفه های ملا نصرالدین می خندد!
ملا نصرالدین، شخصیتی داستانی و بذلهگو در فرهنگهای عامیانه ایرانی، افغانی، ترکیهای، عربی، کُردی، قفقازی، هندی، پاکستانی و بوسنی است که در یونان هم محبوبیت زیادی دارد و در بلغارستان هم شناختهشده است.
ملا نصرالدین در ایران و افغانستان بیش از هر جای دیگر به عنوان شحصیتی بذله گو اما نمادین محبوبیت دارد.
او را در افغانستان، ایران و جمهوری آذربایجان ملا نصرالدین، در ترکیه هوجا نصرتین (خواجه نصرالدین)، در عربستان جُحا (خواجه) مینامند و در بین کُردها به «ملا مشهور» معروف است.
ملانصرالدین که در ترکیه با شخصیت ادبی و عالمانه و لطیفه های مشهورش شناخته می شود با نامهایی همچون خوجه نصرالدین، خواجه نصرالدین، نصرالدین حوجا یا نصرالدین خواجه معروف است.
حوجا در زبان ترکی به معنای استاد و عالم می باشد.
بنا بر روایتها، خواجه نصرالدین مابین سالهای 1208 تا 1284 میلادی می زیسته است و هم اکنون مزار وی در آق شهیر از توابع استان قونیه از مکانهای مشهور توریستی ترکیه می باشد.
در بخارا (ازبکستان) ( بنا به روایتی زادگاه ملاست) مجسمه معروف ملانصرالدین(سوار بر خر بالعکس) نیز در کنار جوی مولیان نصب گردیده است.
هر چند که در شهرهای دیگری چون مسکو – نیکوزیا – قاهره و... مجسمه معروف ملا نصب می باشد.
ملا یک شخصیت جهانی است که مرز های جغرافیایی نمی تواند طنز هایش را محدود یک خاک کند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
خواجه نصرالدین یا ملانصرالدین از مشهورترین شخصیت های فکاهی دنیاست که
آوازه اش مرزهای جغرافیایی را در نوردیده است.
این شخصیت محبوب عرصه طنز نه تنها در زادگاهش ترکیه، بلکه در کشورهایی مثل ایران، افغانستان، هند، پاکستان، بوسنی، یونان، بلغارستان و کشورهای عربی نیز از شهرت ویژه ای برخوردار است.
شهر آق شهیر از توابع قونیه زادگاه و مدفن ملانصرالدین است(150 کلیومتری شمال غرب قونیه) و مقبره این دانشمند، طنزپرداز و عالم مشهور در شهر آق شهیر زیارتگاه خاص و عام است.
می توان گفت: دنیا با لطیفه های ملا نصرالدین می خندد!
ملا نصرالدین، شخصیتی داستانی و بذلهگو در فرهنگهای عامیانه ایرانی، افغانی، ترکیهای، عربی، کُردی، قفقازی، هندی، پاکستانی و بوسنی است که در یونان هم محبوبیت زیادی دارد و در بلغارستان هم شناختهشده است.
ملا نصرالدین در ایران و افغانستان بیش از هر جای دیگر به عنوان شحصیتی بذله گو اما نمادین محبوبیت دارد.
او را در افغانستان، ایران و جمهوری آذربایجان ملا نصرالدین، در ترکیه هوجا نصرتین (خواجه نصرالدین)، در عربستان جُحا (خواجه) مینامند و در بین کُردها به «ملا مشهور» معروف است.
ملانصرالدین که در ترکیه با شخصیت ادبی و عالمانه و لطیفه های مشهورش شناخته می شود با نامهایی همچون خوجه نصرالدین، خواجه نصرالدین، نصرالدین حوجا یا نصرالدین خواجه معروف است.
حوجا در زبان ترکی به معنای استاد و عالم می باشد.
بنا بر روایتها، خواجه نصرالدین مابین سالهای 1208 تا 1284 میلادی می زیسته است و هم اکنون مزار وی در آق شهیر از توابع استان قونیه از مکانهای مشهور توریستی ترکیه می باشد.
در بخارا (ازبکستان) ( بنا به روایتی زادگاه ملاست) مجسمه معروف ملانصرالدین(سوار بر خر بالعکس) نیز در کنار جوی مولیان نصب گردیده است.
هر چند که در شهرهای دیگری چون مسکو – نیکوزیا – قاهره و... مجسمه معروف ملا نصب می باشد.
ملا یک شخصیت جهانی است که مرز های جغرافیایی نمی تواند طنز هایش را محدود یک خاک کند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
مرسی فارسی است؟
🔸خواهرزادهام جلوی تلویزیون نشسته. منتظر است کلاسش شروع شود. قبل از اینکه برنامه شروع شود، ادای سلام کردنِ مجری برنامه را درمیآورد. وقتی برنامه شروع میشود، از سلامِ مجری خندهام میگیرد. مجری میگوید امروز روز زبان فارسی است و باید از کلمات فارسی استفاده کنیم. سپس از بچهها میپرسد کدام کلمه فارسی نیست و نباید استفادهاش کنیم؟ خودش جواب میدهد کلمۀ «مرسی». بعد هم میگوید کلاس فارسی داریم و ادامۀ برنامه.
🔸با خودم فکر میکنم مجری فقط همین یک کلمه را میدانست که برای بچهها مثال بزند؟ معلمان حاضر و برنامهسازان این برنامه چطور؟ مگر «مرسی» چه مشکلی دارد؟ پاسخ سؤال اول و دوم را نمیدانم، اما در این نوشته به سؤال آخر بهاختصار پاسخ میدهم.
🔸برای شکرگزاری در فارسی دستکم سه کلمه داشتهایم: «تشکر»، «سپاس»، «ممنون». تشکر و سپاس و ترکیبات این دو را بیشتر در بافتهای رسمی به کار میبریم. ممنون را عموماً برای بافتهای کمتر رسمی استفاده میکنیم. اما برای بافتهای صمیمی و غیررسمی چطور؟ اینجاست که «مرسی» میآید و خلأ واژگانیِ این محدوده را پر میکند و در زبان فارسی جاگیر میشود. ضمن اینکه «مرسی» گاهی معنای آن سه کلمۀ دیگر، خصوصاً «ممنون» را تقویت میکند، مثلاً در گفتار میگوییم «مرسی، ممنون».
🔸دیگر اینکه صدها واژۀ فرانسوی وارد زبان فارسی شده. چرا فقط به این «مرسیِ» بیچاره گیر میدهند؟ آیا میدانند که بعد از عربی بیشترین وامواژههای فارسی از زبان فرانسوی است؟ آیا میدانند از زبان فرانسوی بالای ۲۰۰۰ کلمه وارد زبان فارسی شده؟ بر فرض که موفق شدید واژۀ «مرسی» را از زبان فارسی بیرون کنید، با آژانس، آسفالت، اسکلت، اگزوز، آلرژی، آمبولانس، آنتن، باتری، بلوک، بلیت، بودجه، بوفه، پاساژ، پدال، پرانتز، پمپاژ، تابلو، تئاتر، دوش، شوفاژ، شومینه، کادر، کافه، کنکور، کودتا، گاراژ، مانتو، هاشور و صدها واژۀ فرانسوی و غیرفرانسویِ دیگر که معادل فارسی برایشان نداریم چه میکنید؟
🔸شاید بگویید دلیل مخالفت با مرسی این است که معادل فارسی برایش داریم. در جواب میگویم «مرسی» جای خود را در زبان فارسی پیدا کرده و «سپاس» همیشه معادل خوبی برایش نیست. حذف «مرسی» از فارسی یک امکان از امکانهای تشکر کردن را از این زبان میگیرد. احتمالاً دوستانِ نگران فارسی از این تعداد واژههای بیگانه در زبان فارسی خبر ندارند وگرنه حتماً دست به کار میشدند و همه را از زبان بیرون میریختند.
🔸خاطرم هست وقتیکه در کلاس درس برای دکتر علیاشرف صادقی چای آوردند، ایشان گفت «مرسی». آیا دکتر صادقی تبارِ این واژه را نمیداند؟ وقتی چنین زبانشناس بزرگی از این بابت احساس نگرانی نمیکند چرا دوستانِ همیشه نگران ما باید در برنامههایشان ذهنیتهای غلط را به نسل جدید القا کنند؟ در درازمدت این محتواها به نفع زبان فارسی است یا به ضرر آن؟ و آیا برای نسل جدید مؤثر خواهد بود یا خیر؟
#واژگان
#وامگیری
#قرضگیری
@zabanshenasik
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🔸خواهرزادهام جلوی تلویزیون نشسته. منتظر است کلاسش شروع شود. قبل از اینکه برنامه شروع شود، ادای سلام کردنِ مجری برنامه را درمیآورد. وقتی برنامه شروع میشود، از سلامِ مجری خندهام میگیرد. مجری میگوید امروز روز زبان فارسی است و باید از کلمات فارسی استفاده کنیم. سپس از بچهها میپرسد کدام کلمه فارسی نیست و نباید استفادهاش کنیم؟ خودش جواب میدهد کلمۀ «مرسی». بعد هم میگوید کلاس فارسی داریم و ادامۀ برنامه.
🔸با خودم فکر میکنم مجری فقط همین یک کلمه را میدانست که برای بچهها مثال بزند؟ معلمان حاضر و برنامهسازان این برنامه چطور؟ مگر «مرسی» چه مشکلی دارد؟ پاسخ سؤال اول و دوم را نمیدانم، اما در این نوشته به سؤال آخر بهاختصار پاسخ میدهم.
🔸برای شکرگزاری در فارسی دستکم سه کلمه داشتهایم: «تشکر»، «سپاس»، «ممنون». تشکر و سپاس و ترکیبات این دو را بیشتر در بافتهای رسمی به کار میبریم. ممنون را عموماً برای بافتهای کمتر رسمی استفاده میکنیم. اما برای بافتهای صمیمی و غیررسمی چطور؟ اینجاست که «مرسی» میآید و خلأ واژگانیِ این محدوده را پر میکند و در زبان فارسی جاگیر میشود. ضمن اینکه «مرسی» گاهی معنای آن سه کلمۀ دیگر، خصوصاً «ممنون» را تقویت میکند، مثلاً در گفتار میگوییم «مرسی، ممنون».
🔸دیگر اینکه صدها واژۀ فرانسوی وارد زبان فارسی شده. چرا فقط به این «مرسیِ» بیچاره گیر میدهند؟ آیا میدانند که بعد از عربی بیشترین وامواژههای فارسی از زبان فرانسوی است؟ آیا میدانند از زبان فرانسوی بالای ۲۰۰۰ کلمه وارد زبان فارسی شده؟ بر فرض که موفق شدید واژۀ «مرسی» را از زبان فارسی بیرون کنید، با آژانس، آسفالت، اسکلت، اگزوز، آلرژی، آمبولانس، آنتن، باتری، بلوک، بلیت، بودجه، بوفه، پاساژ، پدال، پرانتز، پمپاژ، تابلو، تئاتر، دوش، شوفاژ، شومینه، کادر، کافه، کنکور، کودتا، گاراژ، مانتو، هاشور و صدها واژۀ فرانسوی و غیرفرانسویِ دیگر که معادل فارسی برایشان نداریم چه میکنید؟
🔸شاید بگویید دلیل مخالفت با مرسی این است که معادل فارسی برایش داریم. در جواب میگویم «مرسی» جای خود را در زبان فارسی پیدا کرده و «سپاس» همیشه معادل خوبی برایش نیست. حذف «مرسی» از فارسی یک امکان از امکانهای تشکر کردن را از این زبان میگیرد. احتمالاً دوستانِ نگران فارسی از این تعداد واژههای بیگانه در زبان فارسی خبر ندارند وگرنه حتماً دست به کار میشدند و همه را از زبان بیرون میریختند.
🔸خاطرم هست وقتیکه در کلاس درس برای دکتر علیاشرف صادقی چای آوردند، ایشان گفت «مرسی». آیا دکتر صادقی تبارِ این واژه را نمیداند؟ وقتی چنین زبانشناس بزرگی از این بابت احساس نگرانی نمیکند چرا دوستانِ همیشه نگران ما باید در برنامههایشان ذهنیتهای غلط را به نسل جدید القا کنند؟ در درازمدت این محتواها به نفع زبان فارسی است یا به ضرر آن؟ و آیا برای نسل جدید مؤثر خواهد بود یا خیر؟
#واژگان
#وامگیری
#قرضگیری
@zabanshenasik
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
دایرهٔ واژگانیِ فعالِ کودکان
✅براساس پژوهشهای گستردهٔ زبانشناسان و روانشناسانِ کودک، کودکان، بهطور معمول، از دوازدهماهگی زبان باز میکنند و نخستین کلمات را بر زبان میآورند.
✅هجدهماهگی: ۴۰ تا ۸۰ کلمه: جیز، اَخ، آخ، اوی، وای، نه، آب، پیشی، هاپو.
✅دوسالگی: ۲۰۰ تا ۳۰۰ کلمه: بیا، برو، میام، بده، بخور، شیر، خوب، بد.
✅سهسالگی: ۵۰۰ تا ۱۲۰۰ کلمه: خوردم، اومدم، خیلی، عالی، زشت. کودک دستکم پنج رنگ را میشناسد و از ۱ تا ۲۰ را میشمارد. جملههای ساده را به زبان میآورَد و میتواند یک قصهٔ کوتاه را تعریف کند.
✅چهارسالگی: ۱۲۰۰ تا ۲۵۰۰ کلمه. جملههای سادهٔ طولانیتر را بیان میکند. کودک در این سن، هنوز خطاهای زبانی دارد و فعلها نمیتواند درست بهکار ببرد. ۴۰۰۰ کلمه را میفهمد و میتواند داستان کوتاه بسازد.
✅پنجسالگی: ۲۰۰۰ تا ۵۰۰۰ کلمه. جملههای نسبتاً پیچیده را بهراحتی میسازد. اشتباهاتش به حداقل میرسد و تقریباً از همهٔ گفتوگوهای کارتونی سر درمیآورَد.
با سپاس از : حمیدحسنی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✅براساس پژوهشهای گستردهٔ زبانشناسان و روانشناسانِ کودک، کودکان، بهطور معمول، از دوازدهماهگی زبان باز میکنند و نخستین کلمات را بر زبان میآورند.
✅هجدهماهگی: ۴۰ تا ۸۰ کلمه: جیز، اَخ، آخ، اوی، وای، نه، آب، پیشی، هاپو.
✅دوسالگی: ۲۰۰ تا ۳۰۰ کلمه: بیا، برو، میام، بده، بخور، شیر، خوب، بد.
✅سهسالگی: ۵۰۰ تا ۱۲۰۰ کلمه: خوردم، اومدم، خیلی، عالی، زشت. کودک دستکم پنج رنگ را میشناسد و از ۱ تا ۲۰ را میشمارد. جملههای ساده را به زبان میآورَد و میتواند یک قصهٔ کوتاه را تعریف کند.
✅چهارسالگی: ۱۲۰۰ تا ۲۵۰۰ کلمه. جملههای سادهٔ طولانیتر را بیان میکند. کودک در این سن، هنوز خطاهای زبانی دارد و فعلها نمیتواند درست بهکار ببرد. ۴۰۰۰ کلمه را میفهمد و میتواند داستان کوتاه بسازد.
✅پنجسالگی: ۲۰۰۰ تا ۵۰۰۰ کلمه. جملههای نسبتاً پیچیده را بهراحتی میسازد. اشتباهاتش به حداقل میرسد و تقریباً از همهٔ گفتوگوهای کارتونی سر درمیآورَد.
با سپاس از : حمیدحسنی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
📲💻پیر چشمی و آرتروز گردن، شایع ترین عوارض ناشی از کار مداوم با تلفن های هوشمند.
◀️این روزها مدارس تعطیل است و تدریس به شکل مجازی با گوشی های هوشمند، تبلت، لب تاپ و... انجام می شود.
استفاده بیش از حد از این وسایل خطرات بسیاری برای دبیران در پی خواهد داشت، در این یادداشت به چند مورد از این عوارض اشاره مى کنيم:
1⃣فشار زیاد روی چشم
با وجود اینکه چشم دوختن به صفحه ی تلفن همراه یا تبلت الزاما نمی تواند منجر به آسیب های چشمی دائمی شود، اما چشم ها را خسته و حساس می کند. در واقع نگاه کردن طولانی مدت به صفحه ی موبایل می تواند باعث خشکی چشم ها و حتی تاری دید شود.
توصیه می کنیم قانون «20-20-20» همیشه در ذهن تان بماند، یعنی اگر مجبور هستید به مدت 20 دقیقه به صفحه ی تبلت، رایانه یا اسمارت فون چشم بدوزید، باید به مدت 20 ثانیه به چشم ها استراحت دهید و به چیز دیگری در فاصله ی 20 قدمی تان (فاصله ی شش متری) نگاه کنید.
همچنین لازم است که موبایل را با فاصله ی مناسبی از چشم ها و هم سطح آنها نگه دارید.
2⃣سندرم گردن پیامکی
نام این سندرم به تازگی بر سر زبان ها افتاده است. سندرم گردن پیامکی نتیجه ی فشار زیاد وارده به ستون فقرات است که به دلیل پایین انداختن سر برای خواندن آخرین پست ها و پیام ها ایجاد می شود.
در مقاله ای که اخیرا در "واشینگتن پست" به چاپ رسیده، آمده است که وزن سر ما زمانی که در وضعیت افقی قرار دارد حدود 5.5 کیلوگرم است، اما زمانی که گردن با زاویه ی 60 درجه خم می شود این میزان به بیش از 27 کیلوگرم می رسد.
در نتیجه گردن و ستون فقرات مجبور می شود وزن زیادی را تحمل کند، اما مشکل اینجاست که شما احتمالا چنان غرق دنیای مجازی می شوید که هیچ فشاری را احساس نمی کنید. متاسفانه به مرور زمان این وضعیت باعث تخریب مهره های گردن شده و حتی نیاز به عمل جراحی پیدا می کند.
😳اگر درک درستی از وزن 27 کیلوگرمی روی گردن و ستون فقرات تان ندارید، تصور کنید که تمام روز یک کودک هشت ساله را قلمدوش کرده و روی شانه هایتان به این سو و آن سو ببرید.
3⃣سندرم text claw
دبیران ناگزیر هستند برای پاسخ به دانش آموزان یا ارسال مطالب به وسیله گوشی یا لب تاپ متن هایی را تایپ کنند.
احتمالا با سندرم "کانال کارپال"، همان بیماری دردناک ناشی از فشرده شدن عصب به دلیل فشار زیاد به دست ها و انگشتان آشنا هستید.
علاوه بر این، مشکل خاص دیگری نیز وجود دارد که هنوز به طور پزشکی و علمی به اثبات نرسیده است.
این مشکل مربوط به استفاده ی زیاد از اسمارت فون ها است که به «text claw» معروف است، چون زمانی که متنی را تایپ می کنید انگشت شست وارد عمل می شوند. افراط در این کار باعث می شود که فشار زیادی به مشت و ساعد وارد شود و درد در مچ و انگشتان و ساعد ایجاد شود.
@tarighatoloumvafonoun
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
◀️این روزها مدارس تعطیل است و تدریس به شکل مجازی با گوشی های هوشمند، تبلت، لب تاپ و... انجام می شود.
استفاده بیش از حد از این وسایل خطرات بسیاری برای دبیران در پی خواهد داشت، در این یادداشت به چند مورد از این عوارض اشاره مى کنيم:
1⃣فشار زیاد روی چشم
با وجود اینکه چشم دوختن به صفحه ی تلفن همراه یا تبلت الزاما نمی تواند منجر به آسیب های چشمی دائمی شود، اما چشم ها را خسته و حساس می کند. در واقع نگاه کردن طولانی مدت به صفحه ی موبایل می تواند باعث خشکی چشم ها و حتی تاری دید شود.
توصیه می کنیم قانون «20-20-20» همیشه در ذهن تان بماند، یعنی اگر مجبور هستید به مدت 20 دقیقه به صفحه ی تبلت، رایانه یا اسمارت فون چشم بدوزید، باید به مدت 20 ثانیه به چشم ها استراحت دهید و به چیز دیگری در فاصله ی 20 قدمی تان (فاصله ی شش متری) نگاه کنید.
همچنین لازم است که موبایل را با فاصله ی مناسبی از چشم ها و هم سطح آنها نگه دارید.
2⃣سندرم گردن پیامکی
نام این سندرم به تازگی بر سر زبان ها افتاده است. سندرم گردن پیامکی نتیجه ی فشار زیاد وارده به ستون فقرات است که به دلیل پایین انداختن سر برای خواندن آخرین پست ها و پیام ها ایجاد می شود.
در مقاله ای که اخیرا در "واشینگتن پست" به چاپ رسیده، آمده است که وزن سر ما زمانی که در وضعیت افقی قرار دارد حدود 5.5 کیلوگرم است، اما زمانی که گردن با زاویه ی 60 درجه خم می شود این میزان به بیش از 27 کیلوگرم می رسد.
در نتیجه گردن و ستون فقرات مجبور می شود وزن زیادی را تحمل کند، اما مشکل اینجاست که شما احتمالا چنان غرق دنیای مجازی می شوید که هیچ فشاری را احساس نمی کنید. متاسفانه به مرور زمان این وضعیت باعث تخریب مهره های گردن شده و حتی نیاز به عمل جراحی پیدا می کند.
😳اگر درک درستی از وزن 27 کیلوگرمی روی گردن و ستون فقرات تان ندارید، تصور کنید که تمام روز یک کودک هشت ساله را قلمدوش کرده و روی شانه هایتان به این سو و آن سو ببرید.
3⃣سندرم text claw
دبیران ناگزیر هستند برای پاسخ به دانش آموزان یا ارسال مطالب به وسیله گوشی یا لب تاپ متن هایی را تایپ کنند.
احتمالا با سندرم "کانال کارپال"، همان بیماری دردناک ناشی از فشرده شدن عصب به دلیل فشار زیاد به دست ها و انگشتان آشنا هستید.
علاوه بر این، مشکل خاص دیگری نیز وجود دارد که هنوز به طور پزشکی و علمی به اثبات نرسیده است.
این مشکل مربوط به استفاده ی زیاد از اسمارت فون ها است که به «text claw» معروف است، چون زمانی که متنی را تایپ می کنید انگشت شست وارد عمل می شوند. افراط در این کار باعث می شود که فشار زیادی به مشت و ساعد وارد شود و درد در مچ و انگشتان و ساعد ایجاد شود.
@tarighatoloumvafonoun
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
دو درس اول مهر 99.pdf
309.7 KB
#فارسی_دهم
#آزمون
#درس_یکم
#درس_دوم
#چشمه
#از_آموختن_ننگ_مدار
(آزمون فصل اول ، فارسی دهم، مسلم ساسانی، دبیر ادبیات شهرستان گالیکش، مهر ۹۹)
@farsisasani
@ferdosesokhan
#آزمون
#درس_یکم
#درس_دوم
#چشمه
#از_آموختن_ننگ_مدار
(آزمون فصل اول ، فارسی دهم، مسلم ساسانی، دبیر ادبیات شهرستان گالیکش، مهر ۹۹)
@farsisasani
@ferdosesokhan
دروس 1و2 مهر 99.pdf
228.2 KB
#فارسی_یازدهم
#آزمون
#درس_یکم
#درس_دوم
#نیکی
#قاضی_بست
(آزمون فصل اول ، فارسی یازدهم، مسلم ساسانی، دبیر ادبیات شهرستان گالیکش، مهر ۹۹)
@farsisasani
@ferdosesokhan
#آزمون
#درس_یکم
#درس_دوم
#نیکی
#قاضی_بست
(آزمون فصل اول ، فارسی یازدهم، مسلم ساسانی، دبیر ادبیات شهرستان گالیکش، مهر ۹۹)
@farsisasani
@ferdosesokhan
دو درس اول مهر 99.pdf
282.7 KB
#فارسی_دوازدهم
#آزمون
#درس_یکم
#درس_دوم
#شکر_نعمت
#مست_و_هشیار
(آزمون فصل اول ، فارسی دوازدهم، مسلم ساسانی، دبیر ادبیات شهرستان گالیکش، مهر ۹۹)
@farsisasani
@ferdosesokhan
#آزمون
#درس_یکم
#درس_دوم
#شکر_نعمت
#مست_و_هشیار
(آزمون فصل اول ، فارسی دوازدهم، مسلم ساسانی، دبیر ادبیات شهرستان گالیکش، مهر ۹۹)
@farsisasani
@ferdosesokhan
این سه فرسته بدون هیچ نام و نشانی از جناب ساسانی هست و می توانید استفاده کنید ؛ با تشکر از ایشان
@ferdosesokhan
@ferdosesokhan