پرسش و پاسخ:
پرسش:
صفت جانشین موصوف در بحث دستور زبان را با مثال پاسخ بدهید؟
پاسخ:
برخی از کلمات در اصل صفت هستند ولی در داخل جمله بدون اضافه شدن به موصوف، خودشان به تنهایی و به جای موصوف به کار می روند، مثلا:
آن پسر ورزشکار میآید....
آن ورزشکار میآید
در جمله اول کلمه "ورزشکار" صفت است که به موصوف خود یعنی "پسر" اضافه شده ولی در جمله دوم، همین کلمه " ورزشکار" به تنهایی جای موصوف را هم پرکرده است یعنی صفت "ورزشکار" جانشین موصوف شده است و چون جانشین اسم شده است بدیهی است که میتواند تمامی ویژگیهای اسم را بپذیرد. مثلا در همین جمله فوق نقش نهادی پذیرفته و نیز سایر نقشهای اسمی مثل مفعول و متمم را نیز میتواند بپذیرد، همچنین نشانههای جمع و "ی" نکره را نیز میتواند به دنبال خود داشته باشد.
در زبان محاوره و روزمره نیز چنین کاربردهایی به وفور دیده میشود:
✔️زرنگها باید به تنبلهای کلاس کمک کنند
✔️باهوش! به سوال من جواب بده
و نمونههای این نوع کاربرد در شعر و ادبیات :
✔️نازنینا! ما به ناز تو جوانی دادهایم
✔️خوبِ من! سنگ دلی، دل به تو دادن غلط است
✔️خوبرویان جهان مهر ندارد دلشان
✔️مرا چشمی است خون افشان ز دست آن کمانابرو
✔️آن سوخته را جان شد و آواز نیامد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
پرسش:
صفت جانشین موصوف در بحث دستور زبان را با مثال پاسخ بدهید؟
پاسخ:
برخی از کلمات در اصل صفت هستند ولی در داخل جمله بدون اضافه شدن به موصوف، خودشان به تنهایی و به جای موصوف به کار می روند، مثلا:
آن پسر ورزشکار میآید....
آن ورزشکار میآید
در جمله اول کلمه "ورزشکار" صفت است که به موصوف خود یعنی "پسر" اضافه شده ولی در جمله دوم، همین کلمه " ورزشکار" به تنهایی جای موصوف را هم پرکرده است یعنی صفت "ورزشکار" جانشین موصوف شده است و چون جانشین اسم شده است بدیهی است که میتواند تمامی ویژگیهای اسم را بپذیرد. مثلا در همین جمله فوق نقش نهادی پذیرفته و نیز سایر نقشهای اسمی مثل مفعول و متمم را نیز میتواند بپذیرد، همچنین نشانههای جمع و "ی" نکره را نیز میتواند به دنبال خود داشته باشد.
در زبان محاوره و روزمره نیز چنین کاربردهایی به وفور دیده میشود:
✔️زرنگها باید به تنبلهای کلاس کمک کنند
✔️باهوش! به سوال من جواب بده
و نمونههای این نوع کاربرد در شعر و ادبیات :
✔️نازنینا! ما به ناز تو جوانی دادهایم
✔️خوبِ من! سنگ دلی، دل به تو دادن غلط است
✔️خوبرویان جهان مهر ندارد دلشان
✔️مرا چشمی است خون افشان ز دست آن کمانابرو
✔️آن سوخته را جان شد و آواز نیامد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
تفاوت نوشته علمی با نوشته ادبی
۱. علائم سجاوندی( نقطه، کاما، نقطه کاما،…) در نوشته های داستانی در مقایسه با نوشته علمی به شکل ویژه تر مورد استفاده قرا می گیرد. اما در نوشته علمی این علائم برای گویایی و خوانایی مطلب مطابق استاندارد خودش (نه ویژه تر) استفاده می شود.
۲. در نوشته علمی شما با زاویه سوم شخص می نویسید. و زاویه دوم شخص ممنوع است. از اول شخص هم به صورت خیلی محدود استفاده می شود.
اما در قالب داستانی به راحتی از سه زاویه دید اول شخص(نمونه: می پرسی چطور شد مرد سیاسی شدم) دوم شخص( نمونه: بنویس، لطفا بنویس) و زاویه دید سوم شخص( نمونه: باد و باران شدیدی شهر را به هم ریخته بود) بسته به نوع روایت استفاده می شود.
۳. نوشته علمی یافته های پژوهشی از حقایق و واقعیت ها است. هر نوع دخل و تصرف از طریق به کارگیری احساسات و عواطف در آن ممنوع است. اما روایت داستانی واقعیت نیست، و شما براحتی می توانید آن را با احساسات گره بزنید.
توضیح این که اگر روایت داستان برگرفته از واقعیت بیرونی هم باشد، زمانی که وارد روایت داستانی می شود، می شود واقعیت داستانی.
۴. در نوشته علمی شما موظف هستید آنچه بیان می کنید، مستندهای آن را هم بیان کنید اما در روایت داستانی چنین الزامی وجود ندارد و ممکن است حتی محتوای داستان شما کاملا خیالی باشد.
۵. در نوشته داستانی از توصیف برای بیان جزئیات و فضا سازی،… استفاده می شود اما در نوشته علمی ما از توصیفی استفاده می کنیم که به آن توصیف علمی گفته می شود (این توصیف خودش هفت مدل است و خاص بیان علمی است)
۶. تقریبا ساختار بیشتر جمله های روایت داستان غیر مستقم است یعنی مطابق دستور زبان نیست ( دستور مند نیست) اما جمله های نوشته علمی مستقم است( دستورمند است)
توضیح این که استفاده بسیار کم جمله های غیر دستورمند در نوشته علمی هم حساب شده و با هدف بلاغی است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
۱. علائم سجاوندی( نقطه، کاما، نقطه کاما،…) در نوشته های داستانی در مقایسه با نوشته علمی به شکل ویژه تر مورد استفاده قرا می گیرد. اما در نوشته علمی این علائم برای گویایی و خوانایی مطلب مطابق استاندارد خودش (نه ویژه تر) استفاده می شود.
۲. در نوشته علمی شما با زاویه سوم شخص می نویسید. و زاویه دوم شخص ممنوع است. از اول شخص هم به صورت خیلی محدود استفاده می شود.
اما در قالب داستانی به راحتی از سه زاویه دید اول شخص(نمونه: می پرسی چطور شد مرد سیاسی شدم) دوم شخص( نمونه: بنویس، لطفا بنویس) و زاویه دید سوم شخص( نمونه: باد و باران شدیدی شهر را به هم ریخته بود) بسته به نوع روایت استفاده می شود.
۳. نوشته علمی یافته های پژوهشی از حقایق و واقعیت ها است. هر نوع دخل و تصرف از طریق به کارگیری احساسات و عواطف در آن ممنوع است. اما روایت داستانی واقعیت نیست، و شما براحتی می توانید آن را با احساسات گره بزنید.
توضیح این که اگر روایت داستان برگرفته از واقعیت بیرونی هم باشد، زمانی که وارد روایت داستانی می شود، می شود واقعیت داستانی.
۴. در نوشته علمی شما موظف هستید آنچه بیان می کنید، مستندهای آن را هم بیان کنید اما در روایت داستانی چنین الزامی وجود ندارد و ممکن است حتی محتوای داستان شما کاملا خیالی باشد.
۵. در نوشته داستانی از توصیف برای بیان جزئیات و فضا سازی،… استفاده می شود اما در نوشته علمی ما از توصیفی استفاده می کنیم که به آن توصیف علمی گفته می شود (این توصیف خودش هفت مدل است و خاص بیان علمی است)
۶. تقریبا ساختار بیشتر جمله های روایت داستان غیر مستقم است یعنی مطابق دستور زبان نیست ( دستور مند نیست) اما جمله های نوشته علمی مستقم است( دستورمند است)
توضیح این که استفاده بسیار کم جمله های غیر دستورمند در نوشته علمی هم حساب شده و با هدف بلاغی است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
قصه شیرین،خسرو و فرهاد در ادبیات
داستان خسرو و شیرین و نقش فرهاد در آن یکی از غمناک ترین داستانهای ادبی ماست. این داستان به صورت کاملا خلاصه در اینجا آورده می شود و در انتها به روایتی دیگر و به شکل مفصل تر خواهد آمد:
«شیرین» دختر پادشاه ارمنستان و «خسرو» شاهزاده ایرانی، از نوادگان «انوشیروان» بود. «شاپور» یکی از همرهان خسرو که در ضمن نقاش زبر دستی هم بوده و عجیب آنکه اگر شاپور نبود ماجرایی بنام شیرین و فرهاد یا خسرو بوجود نمی آمد!
شاپور در کنار چشمه ایی(!) شیرین رو می بینه و وصف زیبایی اونو به گوش خسرو می رسونه و شاید هم تصویری از شیرین برای خسرو نقاشی می کنه. خسرو علاقمند به دیدن شیرین میشه و شاپور رو به سراغ شیرین می فرسته.
روزی که شیرین همراه دختران و ندیمه هاش به شکارگاه اومده بود، شاپور عکسی از خسرو (که خیلی زیبا بوده) را به صورت تابلویی بزرگ نقاشی می کنه و بر درختی در مسیر شیرین آویزون می کنه. وقتی شیرین عکس خسرو را می بینه به شدت توجهش جلب میشه! دختران همراهش برای جلوگیری از پیشامدهای احتمالی، عکس خسرو رو پاره می کنند!
ولی شاپور فردا دوباره نقاشی دیگری از خسرو می کشه و دوباره بر روی درخت، در مسیر شیرین، آویزون می کنه ... و سه بار این کار رو انجام میده و هر بار عکس رو پاره می کنند! سومین بار، شاپور خودش رو به شیرین نزدیک می کنه و موضوع رو توضیح میده.
حالا شیرین ندیده! عاشق خسرو شده و سوار بر اسب تندرو «شبدیز» به سمت مدائن می تازه.جالب اینه که همون موقع خسرو هم به سمت ارمنستان میاد و این دو همدیگر رو در محلی ملاقات می کنند ولی چون شیرین برای آبتنی لباسهاشو در آورده بوده، خسرو دختری از دور می بینه ولی نزدیک نمیشه و شیرین هم صورتش رو با گیسوانش می پوشونه و این دو همدیگر رو از نزدیک نمی بینند و بنابراین همدیگر رو نمی شناسند!
البته آن دو بعدا باهم ملاقات می کنند و حتی سر موضوعی به اختلاف می رسند و خسرو با دختری بنام «مریم» ازدواج می کنه! هر چند مریم بعدا فوت می کنه!......... شیرین دوست داشته که خسرو پادشاه بشه تا بعد باهم ازدواج کنند! ولی وقتی خسرو به پادشاهی می رسه، از بد روزگار پدر شیرین هم می میره و ناچارا شیرین هم شاه ارمنستان میشه و باز نمی تونند آنها با همدیگه ازدواج کنند!
و اما نقش فرهاد:
شیرین دوست داشت که بین شکارگاه و قصرش جاده درست کنه که مسیرش کاملا کوهستانی و سنگلاخ بوده ... به «فرهاد» می سپارند (که سنگ تراش ماهری بوده) ... ولی اون وقتی شیرین رو می بینه عاشقش میشه و بی آنکه بدونه چه کار می کنه از عشق شیرین شروع به کندن کوه ها و جاده سازی می کنه!! خبر به گوش خسرو می رسه. خسرو، فرهاد رو احضار می کنه و اونو از عشق شیرین برحذر می داره! ولی فرهاد گوشش بدهکار نیست. یک روز که شیرین برای دیدن کار فرهاد به پیشش اومده بوده اسبش سرنگون میشه و شیرین به زمین می افته. فرهاد شیرین رو روی کولش می ذاره و تا قصر میبره! و از اون موقع عشقش صد برابر میشه.
وقتی خسرو می بینه که عشق فرهاد به شیرین هر روز بیشتر میشه حیله ایی می کنه و بهش قولی میده! که اگر در مسیر بین قصر خسرو و قصر شیرین دره ایی عمیق ایجاد کنه که خسرو نتونه به قصر شیرین بره اونوقت دست از شیرین بر خواهد داشت! البته هدف خسرو از اینکار از بین بردن فرهاد بوده... ولی فرهاد با جدیت شروع می کنه به کندن کوه و هر روز با جدیت بیشتر...!! خسرو وقتی این جدیت فرهاد رو می بینه ناچارا دست به حیله ایی دیگر میزنه و به دروغ به فرهاد خبر می آورند که شیرین مرده! و افسوس که فرهاد با شنیدن خبر، همون دم با تیشه بر سر می کوبه و می میره!
«بیستون را عشق کند و شهرتش فرهاد برد!»
خسرو پسری داره از مریم ... اون هم عاشق شیرین میشه! و کمر به قتل پدر می بنده و بالاخره خسرو رو می کشه! و به شیرین درخواست ازدواج میده! شیرین بهش میگه بعد از دفن پدر...! وقتی پدر رو داخل معبد دفن می کنند، شیرین همه رو بیرون می کنه تا با جنازه خسرو خلوت کنه! پس از مدتی می بینن که خبری نیست وقتی در معبد رو باز می کنند می بیند که شیرین پهلوی خودش رو با خنجر شکافته و خسرو رو در آغوش گرفته و همان طور جان به جان آفرین تسلیم کرده! و به قولی آن دو بالاخره بهم رسیدند ولی بعد از مرگ!
- مجله علمی-ادبی "نگار"
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
داستان خسرو و شیرین و نقش فرهاد در آن یکی از غمناک ترین داستانهای ادبی ماست. این داستان به صورت کاملا خلاصه در اینجا آورده می شود و در انتها به روایتی دیگر و به شکل مفصل تر خواهد آمد:
«شیرین» دختر پادشاه ارمنستان و «خسرو» شاهزاده ایرانی، از نوادگان «انوشیروان» بود. «شاپور» یکی از همرهان خسرو که در ضمن نقاش زبر دستی هم بوده و عجیب آنکه اگر شاپور نبود ماجرایی بنام شیرین و فرهاد یا خسرو بوجود نمی آمد!
شاپور در کنار چشمه ایی(!) شیرین رو می بینه و وصف زیبایی اونو به گوش خسرو می رسونه و شاید هم تصویری از شیرین برای خسرو نقاشی می کنه. خسرو علاقمند به دیدن شیرین میشه و شاپور رو به سراغ شیرین می فرسته.
روزی که شیرین همراه دختران و ندیمه هاش به شکارگاه اومده بود، شاپور عکسی از خسرو (که خیلی زیبا بوده) را به صورت تابلویی بزرگ نقاشی می کنه و بر درختی در مسیر شیرین آویزون می کنه. وقتی شیرین عکس خسرو را می بینه به شدت توجهش جلب میشه! دختران همراهش برای جلوگیری از پیشامدهای احتمالی، عکس خسرو رو پاره می کنند!
ولی شاپور فردا دوباره نقاشی دیگری از خسرو می کشه و دوباره بر روی درخت، در مسیر شیرین، آویزون می کنه ... و سه بار این کار رو انجام میده و هر بار عکس رو پاره می کنند! سومین بار، شاپور خودش رو به شیرین نزدیک می کنه و موضوع رو توضیح میده.
حالا شیرین ندیده! عاشق خسرو شده و سوار بر اسب تندرو «شبدیز» به سمت مدائن می تازه.جالب اینه که همون موقع خسرو هم به سمت ارمنستان میاد و این دو همدیگر رو در محلی ملاقات می کنند ولی چون شیرین برای آبتنی لباسهاشو در آورده بوده، خسرو دختری از دور می بینه ولی نزدیک نمیشه و شیرین هم صورتش رو با گیسوانش می پوشونه و این دو همدیگر رو از نزدیک نمی بینند و بنابراین همدیگر رو نمی شناسند!
البته آن دو بعدا باهم ملاقات می کنند و حتی سر موضوعی به اختلاف می رسند و خسرو با دختری بنام «مریم» ازدواج می کنه! هر چند مریم بعدا فوت می کنه!......... شیرین دوست داشته که خسرو پادشاه بشه تا بعد باهم ازدواج کنند! ولی وقتی خسرو به پادشاهی می رسه، از بد روزگار پدر شیرین هم می میره و ناچارا شیرین هم شاه ارمنستان میشه و باز نمی تونند آنها با همدیگه ازدواج کنند!
و اما نقش فرهاد:
شیرین دوست داشت که بین شکارگاه و قصرش جاده درست کنه که مسیرش کاملا کوهستانی و سنگلاخ بوده ... به «فرهاد» می سپارند (که سنگ تراش ماهری بوده) ... ولی اون وقتی شیرین رو می بینه عاشقش میشه و بی آنکه بدونه چه کار می کنه از عشق شیرین شروع به کندن کوه ها و جاده سازی می کنه!! خبر به گوش خسرو می رسه. خسرو، فرهاد رو احضار می کنه و اونو از عشق شیرین برحذر می داره! ولی فرهاد گوشش بدهکار نیست. یک روز که شیرین برای دیدن کار فرهاد به پیشش اومده بوده اسبش سرنگون میشه و شیرین به زمین می افته. فرهاد شیرین رو روی کولش می ذاره و تا قصر میبره! و از اون موقع عشقش صد برابر میشه.
وقتی خسرو می بینه که عشق فرهاد به شیرین هر روز بیشتر میشه حیله ایی می کنه و بهش قولی میده! که اگر در مسیر بین قصر خسرو و قصر شیرین دره ایی عمیق ایجاد کنه که خسرو نتونه به قصر شیرین بره اونوقت دست از شیرین بر خواهد داشت! البته هدف خسرو از اینکار از بین بردن فرهاد بوده... ولی فرهاد با جدیت شروع می کنه به کندن کوه و هر روز با جدیت بیشتر...!! خسرو وقتی این جدیت فرهاد رو می بینه ناچارا دست به حیله ایی دیگر میزنه و به دروغ به فرهاد خبر می آورند که شیرین مرده! و افسوس که فرهاد با شنیدن خبر، همون دم با تیشه بر سر می کوبه و می میره!
«بیستون را عشق کند و شهرتش فرهاد برد!»
خسرو پسری داره از مریم ... اون هم عاشق شیرین میشه! و کمر به قتل پدر می بنده و بالاخره خسرو رو می کشه! و به شیرین درخواست ازدواج میده! شیرین بهش میگه بعد از دفن پدر...! وقتی پدر رو داخل معبد دفن می کنند، شیرین همه رو بیرون می کنه تا با جنازه خسرو خلوت کنه! پس از مدتی می بینن که خبری نیست وقتی در معبد رو باز می کنند می بیند که شیرین پهلوی خودش رو با خنجر شکافته و خسرو رو در آغوش گرفته و همان طور جان به جان آفرین تسلیم کرده! و به قولی آن دو بالاخره بهم رسیدند ولی بعد از مرگ!
- مجله علمی-ادبی "نگار"
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
متولیان تربیت مجازی نسل نوجوان و جوان ما
دانشآموزان و نوجوانان و جوانان الگوی خود را از داستانها و قهرمانان و اساطیر شاهنامه نمیگیرند. دانشآموزان و نوجوانان و جوانان الگوی خود را از بزرگان شعر و ادبیات و تاریخ این سرزمین نمیگیرند ( و چه بسا اصلا نامشان را هم نمیدانند.) دانش آموزان، نوجوانان و جوانان الگوی خود را از قهرمانانی مانند پوریای ولی و تختی نمیگیرند. دانش آموزان و نوجوانان الگوی تربیتی خود را از معلمان و پدر و مادر هم نمیگیرند.
کافیست سری به اینستاگرام بزنیم تا به منادیان تربیت امروز نوجوانان جامعه پی ببریم:
۱- بدننماها و عیاشها:
خانمها و آقایانی که تنها هنر زندگیشان نمایان کردن برجستگیهای بدن و انجام جراحی صورت و سینه و... یا تتوهای عجیب و غریب یا وول خوردن در بدنامترین مکانها و شهرهای دنیاست. این افراد اغلب فالوئر میلیونی دارند و به اسم چالش و مسابقه یک روز از مخاطبان خود میخواهند که عکس سکسی از خود بفرستند و روز دیگر میخواهند که در حال مسخره کردن پدر و مادر یا فرستادن پیامکهای جنسی و خیانت و امثال اینها، از خانواده و دوست و همسر خود فیلم گرفته و برای آنها ارسال نمایند.
۲- استندآپ کمدینها:
این شکل وراجی، متاع روز است. عده ای میکروفون به دست گرفته و در حال تعریف و مسخره کردن همه کس و همه چیز است از اتاق خواب پدر و مادر گرفته تا خاطراتش با بازیگران پورن و نحوه رفع حاجت در توالت، تا به هر طریقی شده خندهای بر صورت مخاطب خود بیاورد و بدین طریق به شهرت و ثروت و ارگاسم درونی دست یابد.
این افراد از صداوسیما گرفته تا اینستاگرام و فرهنگسراها و تالار وحدت و... حضور پررنگی دارند و بخشی از مسئولیت تربیتی جامعه را عهدهدار شدهاند.
۳- الوات:
از صفحات پربازدید و پرمخاطب شبکههای اجتماعی، صفحات الوات و گولاخها و به اصطلاح "خوبای" شهرهای مختلف است که هر کدام سعی میکند با درست کردن هیکل و ظاهر عجیب و غریب یا کُری خوانی و فحاشی مخاطبان بیشتری را جذب نماید. کافی است سری به مدارس بزنیم تا متوجه شویم که اغلب دانشآموزان به خوبی "وحید مرادی" و "هانی کُرده" و... را میشناسند و در مکتب آنها رشد و تربیت مییابند.
۴- خوانندههای پاپ، بازیگران سینما و فوتبالیستهای معروف:
از دیگر افراد تأثیرگذار در رسانهها و شبکههای اجتماعی، چهرههای معروف ورزشی و موسیقی و سینمایی هستند که حرف و سخن و نحوهٔ زندگی آنها تأثیر تربیتی مهمی بر جامعه دارد و گفتار و رفتار و پوشش آنها به عنوان الگو مورد تقلید قرار میگیرد.
۵- مداحان، سیاسیون و سخنرانانِ لایکدوست:
بخش دیگری از جامعه هم که به اصطلاح علاقهٔ چندانی به کتاب خواندن و اندیشیدن و تفکر ندارد، به شدت به سخنرانیهای احساسی که اغلب فاقد مبنای تحلیلی و عقلانی هستند، و همراه با تئوریهای توطئه و فریادها و نعرههایی از سر احساسات بیان میشوند، علاقه داشته و جهانبینی تربیتی خود را در آنها جستجو میکند.
- مجله علمی-ادبی " نگار "
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
دانشآموزان و نوجوانان و جوانان الگوی خود را از داستانها و قهرمانان و اساطیر شاهنامه نمیگیرند. دانشآموزان و نوجوانان و جوانان الگوی خود را از بزرگان شعر و ادبیات و تاریخ این سرزمین نمیگیرند ( و چه بسا اصلا نامشان را هم نمیدانند.) دانش آموزان، نوجوانان و جوانان الگوی خود را از قهرمانانی مانند پوریای ولی و تختی نمیگیرند. دانش آموزان و نوجوانان الگوی تربیتی خود را از معلمان و پدر و مادر هم نمیگیرند.
کافیست سری به اینستاگرام بزنیم تا به منادیان تربیت امروز نوجوانان جامعه پی ببریم:
۱- بدننماها و عیاشها:
خانمها و آقایانی که تنها هنر زندگیشان نمایان کردن برجستگیهای بدن و انجام جراحی صورت و سینه و... یا تتوهای عجیب و غریب یا وول خوردن در بدنامترین مکانها و شهرهای دنیاست. این افراد اغلب فالوئر میلیونی دارند و به اسم چالش و مسابقه یک روز از مخاطبان خود میخواهند که عکس سکسی از خود بفرستند و روز دیگر میخواهند که در حال مسخره کردن پدر و مادر یا فرستادن پیامکهای جنسی و خیانت و امثال اینها، از خانواده و دوست و همسر خود فیلم گرفته و برای آنها ارسال نمایند.
۲- استندآپ کمدینها:
این شکل وراجی، متاع روز است. عده ای میکروفون به دست گرفته و در حال تعریف و مسخره کردن همه کس و همه چیز است از اتاق خواب پدر و مادر گرفته تا خاطراتش با بازیگران پورن و نحوه رفع حاجت در توالت، تا به هر طریقی شده خندهای بر صورت مخاطب خود بیاورد و بدین طریق به شهرت و ثروت و ارگاسم درونی دست یابد.
این افراد از صداوسیما گرفته تا اینستاگرام و فرهنگسراها و تالار وحدت و... حضور پررنگی دارند و بخشی از مسئولیت تربیتی جامعه را عهدهدار شدهاند.
۳- الوات:
از صفحات پربازدید و پرمخاطب شبکههای اجتماعی، صفحات الوات و گولاخها و به اصطلاح "خوبای" شهرهای مختلف است که هر کدام سعی میکند با درست کردن هیکل و ظاهر عجیب و غریب یا کُری خوانی و فحاشی مخاطبان بیشتری را جذب نماید. کافی است سری به مدارس بزنیم تا متوجه شویم که اغلب دانشآموزان به خوبی "وحید مرادی" و "هانی کُرده" و... را میشناسند و در مکتب آنها رشد و تربیت مییابند.
۴- خوانندههای پاپ، بازیگران سینما و فوتبالیستهای معروف:
از دیگر افراد تأثیرگذار در رسانهها و شبکههای اجتماعی، چهرههای معروف ورزشی و موسیقی و سینمایی هستند که حرف و سخن و نحوهٔ زندگی آنها تأثیر تربیتی مهمی بر جامعه دارد و گفتار و رفتار و پوشش آنها به عنوان الگو مورد تقلید قرار میگیرد.
۵- مداحان، سیاسیون و سخنرانانِ لایکدوست:
بخش دیگری از جامعه هم که به اصطلاح علاقهٔ چندانی به کتاب خواندن و اندیشیدن و تفکر ندارد، به شدت به سخنرانیهای احساسی که اغلب فاقد مبنای تحلیلی و عقلانی هستند، و همراه با تئوریهای توطئه و فریادها و نعرههایی از سر احساسات بیان میشوند، علاقه داشته و جهانبینی تربیتی خود را در آنها جستجو میکند.
- مجله علمی-ادبی " نگار "
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
کاربرد «را» در زبان فارسی
این چکیده از خانم ناهید اشرفی، دبیر فارسی دبیرستانهای سنندج در باب «را» هم ساده است و هم کارگشا:
چکیده:
۱. در تحلیل قلمرو زبانی متون کلاسیک خواسته یا ناخواسته باید کارکرد تاریخی بعضی واژهها و مفاهیم را پیش چشم داشته باشیم.
۲. گاهی در یک بیت یا عبارت «را» میتواند دو کاربرد دستوری متفاوت داشته باشد.
۳. تکواژ «را» در کتیبههای فرس قدیم در مفهوم «بهخاطر» و «به سبب» به کار رفته است.
۴. تلفظ و کاربرد کهن «رای» در برخی لهجههای زبان کردی با کاربرد و معنای تاریخی این واژه، امروزه فعال است.
۵. تکواژِ «را» طی ادوار با تحول آوایی و معنایی روبهرو بوده است.
۶. در فارسی امروز، «را» در بیان سبب و علت تنها در ترکیبات این کلمه با حرفهای اضافه دیگر باقی مانده است.
۷. مهمترین کاربردهای «را» در متون فارسی علاوه بر نشان مفعول عبارتاند از: رای نهادی، رای حرف اضافه، رای مالکیت، رای زائد.
۸. «را» در جایگاه حرف اضافه و نشان متمم در بردارنده معانی مختلف است و گاه تشخیص آن برای مخاطب امروزی پیچیده میشود.
۹. به نظر میرسد دستورنویسان کارکرد «را»ی مالکیت را با «را» در معنای تخصیص و تملیک یکی دانستهاند که این نکته باعث اختلافنظرهایی در تشخیص نقشهای دستوری میشود.
۱۰. «را» در فارسی امروز با نقش دستوری مفعول پیوند خورده است.
۱۱. در کتابهای درسی برای مطرح کردن مباحث دستوری، ضرورت دارد که نگاهی فراگیر به چالشها و کاربردهای آنها داشته باشیم.
- انواع "را "در کتاب فارسی ۳
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
این چکیده از خانم ناهید اشرفی، دبیر فارسی دبیرستانهای سنندج در باب «را» هم ساده است و هم کارگشا:
چکیده:
۱. در تحلیل قلمرو زبانی متون کلاسیک خواسته یا ناخواسته باید کارکرد تاریخی بعضی واژهها و مفاهیم را پیش چشم داشته باشیم.
۲. گاهی در یک بیت یا عبارت «را» میتواند دو کاربرد دستوری متفاوت داشته باشد.
۳. تکواژ «را» در کتیبههای فرس قدیم در مفهوم «بهخاطر» و «به سبب» به کار رفته است.
۴. تلفظ و کاربرد کهن «رای» در برخی لهجههای زبان کردی با کاربرد و معنای تاریخی این واژه، امروزه فعال است.
۵. تکواژِ «را» طی ادوار با تحول آوایی و معنایی روبهرو بوده است.
۶. در فارسی امروز، «را» در بیان سبب و علت تنها در ترکیبات این کلمه با حرفهای اضافه دیگر باقی مانده است.
۷. مهمترین کاربردهای «را» در متون فارسی علاوه بر نشان مفعول عبارتاند از: رای نهادی، رای حرف اضافه، رای مالکیت، رای زائد.
۸. «را» در جایگاه حرف اضافه و نشان متمم در بردارنده معانی مختلف است و گاه تشخیص آن برای مخاطب امروزی پیچیده میشود.
۹. به نظر میرسد دستورنویسان کارکرد «را»ی مالکیت را با «را» در معنای تخصیص و تملیک یکی دانستهاند که این نکته باعث اختلافنظرهایی در تشخیص نقشهای دستوری میشود.
۱۰. «را» در فارسی امروز با نقش دستوری مفعول پیوند خورده است.
۱۱. در کتابهای درسی برای مطرح کردن مباحث دستوری، ضرورت دارد که نگاهی فراگیر به چالشها و کاربردهای آنها داشته باشیم.
- انواع "را "در کتاب فارسی ۳
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
Forwarded from مخزن سوالات زبان فارسی و نگارش و فنون ادبی
@m2_konkur.pdf
75.6 MB
Forwarded from مخزن سوالات زبان فارسی و نگارش و فنون ادبی
@m2_konkur.pdf
1.5 MB
📖 آرایه های ادبی سوم انسانی👆
⁉ شاید باور کردنش برای شما سخت باشد بهترین کتابی که در حال حاضر در مورد آموزش #آرایه_های_ادبی برای دانش آموزان نوشته شده است کتاب درسی آرایه های ادبی سوم انسانی نظام قدیم است.
✋دانش آموزان و داوطلبانی که در یادگیری آرایه ها مشکل دارند حتما از درس نامه های ارزشمند این کتاب استفاده کنند.
سروش سوشیان
@makhzanesoalatedoroseadabi
⁉ شاید باور کردنش برای شما سخت باشد بهترین کتابی که در حال حاضر در مورد آموزش #آرایه_های_ادبی برای دانش آموزان نوشته شده است کتاب درسی آرایه های ادبی سوم انسانی نظام قدیم است.
✋دانش آموزان و داوطلبانی که در یادگیری آرایه ها مشکل دارند حتما از درس نامه های ارزشمند این کتاب استفاده کنند.
سروش سوشیان
@makhzanesoalatedoroseadabi
نقش های مختلف فعل « شدن »
فعل ربطی
پرکاربردترین نقشی که فعل « شدن » در زبان فارسی بر عهده دارد، نقش فعل ربطی است. در این طرح این نقش را در جملات اسنادی کامل و جملات اسنادی ناقص مورد بررسی قرار می دهیم.
فعل ربطی در جملات اسنادی کامل
بیش ترین کاربرد فعل های ربطی را در زبان فارسی می توان در جملات اسنادی کامل مشاهده کرد.
منظور از جملات اسنادی کامل جملاتی هستند که دارای هر سه جزء فاعل، مسند و فعل ربطی هستند.
اکنون به مثال های زیر دقت کنید:
علی خوشحال شد.
بچه ها آزاد شدند.
ما سرباز شدیم.
به جملات بالا جمله های اسنادی کامل می گویند.
فعل « شدن » در جایگاه فعل ربطی معمولاً دارای دو ویژگی است:
ویژگی نخست آن این است که در اکثر موارد می توان به جای آن از فعل ربطی« بودن » نیز استفاده کرد. این ویژگی مهم ترین معیار برای شناسایی ربطی بودن فعل « شدن » از دیگر نقش های آن است.
در این معنا افعال « شدن » در جملات زیر فعل ربطی هستند زیرا تمام آن ها را می توان به « بودن » تبدیل کرد:
علی خوشحال شد : علی خوشحال است.
بچه ها آزاد شدند : بچه ها آزاد هستند.
ما سرباز شدیم : ما سرباز هستیم.
دومین ویژگی مهم افعال ربطی این است که وقتی مسند صفت باشد غالباً می توان آن را سببی کرد. یعنی چون جمله ی اسنادی همواره غیر سببی است، می توان آن را تبدیل به یک جمله ی سببی کرد:
جملات اسنادی ( غیر سببی )مانند :
الف) علی خوشحال است / علی خوشحال شد.
جمله ی سببی مانند :
او علی را خوشحال کرد.
ب) علی آزاد است/ علی آزاد شد.
او علی را آزاد کرد.
گاهی فقط یکی از دو معیار فوق قابل اعمال است که همان هم برای این که نشان دهیم « شدن » فعل ربطی است کفایت می کند.
فعل ربطی در جملات اسنادی ناقص
در زبان فارسی جمله های اسنادی خاصی وجود دارد که یا فاعل یا مسند آن ها حذف شده است.
فاعل یا مسند این جمله ها که آن ها را جملات اسنادی ناقص می نامیم، بر اثر کثرت استعمال یا بدیهی بودن حذف می شوند و برای تعیین آن ها چاره ای جز رجوع به بافت کلام نداریم:
آفتاب شد در اصل بوده : آفتاب پیدا شد. ( حذف مسند)
آفتاب شد در اصل بوده : آسمان آفتاب شد. ( حذف فاعل)
ابر شد در اصل بوده : ابر ظاهر شد. ( حذف مسند )
جنگ شد در اصل بوده : جنگ برقرار شد. ( حذف مسند)
سرد شد در اصل بوده : هوا سرد شد. ( حذف فاعل)
چنین است در اصل بوده ) وضعیت چنین است. ( حذف فاعل )
فعل ربطی « شدن » در این جمله ها نیز مانند جمله های اسنادی کامل قابل تبدیل به فعل ربطی « بودن » است :
آفتاب شد : آفتاب است.
ابر شد : ابر است.
جنگ شد : جنگ است.
دعوا شد : دعوا است.
سرد شد : سرد است.
چنین شد : چنین است.
و این جملات را نیز – مخصوصاً وقتی فاعل آن ها حذف شده باشد- می توان به جملات سببی تبدیل کرد:
هوا سرد شد : باران هوا را سرد کرد.
هوا گرم شد : تابش آفتاب هوا را گرم کرد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
فعل ربطی
پرکاربردترین نقشی که فعل « شدن » در زبان فارسی بر عهده دارد، نقش فعل ربطی است. در این طرح این نقش را در جملات اسنادی کامل و جملات اسنادی ناقص مورد بررسی قرار می دهیم.
فعل ربطی در جملات اسنادی کامل
بیش ترین کاربرد فعل های ربطی را در زبان فارسی می توان در جملات اسنادی کامل مشاهده کرد.
منظور از جملات اسنادی کامل جملاتی هستند که دارای هر سه جزء فاعل، مسند و فعل ربطی هستند.
اکنون به مثال های زیر دقت کنید:
علی خوشحال شد.
بچه ها آزاد شدند.
ما سرباز شدیم.
به جملات بالا جمله های اسنادی کامل می گویند.
فعل « شدن » در جایگاه فعل ربطی معمولاً دارای دو ویژگی است:
ویژگی نخست آن این است که در اکثر موارد می توان به جای آن از فعل ربطی« بودن » نیز استفاده کرد. این ویژگی مهم ترین معیار برای شناسایی ربطی بودن فعل « شدن » از دیگر نقش های آن است.
در این معنا افعال « شدن » در جملات زیر فعل ربطی هستند زیرا تمام آن ها را می توان به « بودن » تبدیل کرد:
علی خوشحال شد : علی خوشحال است.
بچه ها آزاد شدند : بچه ها آزاد هستند.
ما سرباز شدیم : ما سرباز هستیم.
دومین ویژگی مهم افعال ربطی این است که وقتی مسند صفت باشد غالباً می توان آن را سببی کرد. یعنی چون جمله ی اسنادی همواره غیر سببی است، می توان آن را تبدیل به یک جمله ی سببی کرد:
جملات اسنادی ( غیر سببی )مانند :
الف) علی خوشحال است / علی خوشحال شد.
جمله ی سببی مانند :
او علی را خوشحال کرد.
ب) علی آزاد است/ علی آزاد شد.
او علی را آزاد کرد.
گاهی فقط یکی از دو معیار فوق قابل اعمال است که همان هم برای این که نشان دهیم « شدن » فعل ربطی است کفایت می کند.
فعل ربطی در جملات اسنادی ناقص
در زبان فارسی جمله های اسنادی خاصی وجود دارد که یا فاعل یا مسند آن ها حذف شده است.
فاعل یا مسند این جمله ها که آن ها را جملات اسنادی ناقص می نامیم، بر اثر کثرت استعمال یا بدیهی بودن حذف می شوند و برای تعیین آن ها چاره ای جز رجوع به بافت کلام نداریم:
آفتاب شد در اصل بوده : آفتاب پیدا شد. ( حذف مسند)
آفتاب شد در اصل بوده : آسمان آفتاب شد. ( حذف فاعل)
ابر شد در اصل بوده : ابر ظاهر شد. ( حذف مسند )
جنگ شد در اصل بوده : جنگ برقرار شد. ( حذف مسند)
سرد شد در اصل بوده : هوا سرد شد. ( حذف فاعل)
چنین است در اصل بوده ) وضعیت چنین است. ( حذف فاعل )
فعل ربطی « شدن » در این جمله ها نیز مانند جمله های اسنادی کامل قابل تبدیل به فعل ربطی « بودن » است :
آفتاب شد : آفتاب است.
ابر شد : ابر است.
جنگ شد : جنگ است.
دعوا شد : دعوا است.
سرد شد : سرد است.
چنین شد : چنین است.
و این جملات را نیز – مخصوصاً وقتی فاعل آن ها حذف شده باشد- می توان به جملات سببی تبدیل کرد:
هوا سرد شد : باران هوا را سرد کرد.
هوا گرم شد : تابش آفتاب هوا را گرم کرد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
جابه جایی ضمیر پیوسته
ضمیرهای پیوسته در شعر فارسی به راحتی جا به جا می شوند ،یعنی شاعر برای رعایت وزن یا به دلایل دیگر ضمیر پیوسته را از جای اصلی اش بلند می کند و در انتهای واژه ای می آورد که در واقع هیچ ارتباطی با آن ندارد به این پدیده جا به جایی ضمیر یا پرش ضمیر یا رقص ضمیر گویند
پیدا کردن جای ضمیر کار ساده ای است .اگر احساس می کنید جای آن درست است یا نه آن را در پایان سایر واژه های همان جمله یک به یک جا گذاری کنید و ببینید کدام حالت از همه مناسب تر است
مثال:
۱_همتم بدرقه ی راه کن ای طایر قدس/ که دراز است ره مقصد و من نوسفرم
۲_ اگر چه مستی عشقم خراب کرد ولی/ اساس هستی من زان خراب آباد است
۳_ به راه میکده حافظ خوش از جهان رفتی/ دعای اهل دلت باد مونس دل پاک
۴_بگذشت و باز آتشم در خرمن سکون زد / دریای آتشینم در دیده موج خون زد
خب!
حالا با هم یکی از موارد بالا را بررسی می کنیم.
بیت شماره ی ۲ را بررسی می کنیم
بایکی دو جابه جایی و مقایسه ی آن ها متوجه می شویم که جای اصلی « ت» بعد از « مونس دل پاک» است . دقت داشته باشیم که ضمیر پیوسته نمی تواند بین دو کلمه که با کسره به هم چسبیده اند بیاید ، مثلا در این ییت « ت» هیچ وقت نمی تواند بعد از «مونس» یا « دل» بیاید .
پس آزما یش این حالت ها بی فایده است.
بسیار خب!
موارد زیر را شما تشخیص دهید؟
۱_باغبانان ز خزان بی خبرت می بینم/ آه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد
۲_ چشم بداندیش که بر کنده باد/ عیب نماید هنرش در نظر
۳_ چو بیند کسی زهر در کام خلق/ کی اش بگذرد آب نوشین به حلق
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
ضمیرهای پیوسته در شعر فارسی به راحتی جا به جا می شوند ،یعنی شاعر برای رعایت وزن یا به دلایل دیگر ضمیر پیوسته را از جای اصلی اش بلند می کند و در انتهای واژه ای می آورد که در واقع هیچ ارتباطی با آن ندارد به این پدیده جا به جایی ضمیر یا پرش ضمیر یا رقص ضمیر گویند
پیدا کردن جای ضمیر کار ساده ای است .اگر احساس می کنید جای آن درست است یا نه آن را در پایان سایر واژه های همان جمله یک به یک جا گذاری کنید و ببینید کدام حالت از همه مناسب تر است
مثال:
۱_همتم بدرقه ی راه کن ای طایر قدس/ که دراز است ره مقصد و من نوسفرم
۲_ اگر چه مستی عشقم خراب کرد ولی/ اساس هستی من زان خراب آباد است
۳_ به راه میکده حافظ خوش از جهان رفتی/ دعای اهل دلت باد مونس دل پاک
۴_بگذشت و باز آتشم در خرمن سکون زد / دریای آتشینم در دیده موج خون زد
خب!
حالا با هم یکی از موارد بالا را بررسی می کنیم.
بیت شماره ی ۲ را بررسی می کنیم
بایکی دو جابه جایی و مقایسه ی آن ها متوجه می شویم که جای اصلی « ت» بعد از « مونس دل پاک» است . دقت داشته باشیم که ضمیر پیوسته نمی تواند بین دو کلمه که با کسره به هم چسبیده اند بیاید ، مثلا در این ییت « ت» هیچ وقت نمی تواند بعد از «مونس» یا « دل» بیاید .
پس آزما یش این حالت ها بی فایده است.
بسیار خب!
موارد زیر را شما تشخیص دهید؟
۱_باغبانان ز خزان بی خبرت می بینم/ آه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد
۲_ چشم بداندیش که بر کنده باد/ عیب نماید هنرش در نظر
۳_ چو بیند کسی زهر در کام خلق/ کی اش بگذرد آب نوشین به حلق
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
روشهای تشخیص ترکیبهای وصفی و اضافی
ترکیب اضافی شامل دو اسم است:
"اسم + اسم" که به کلمه ی اول مضاف و به کلمه ی دوم مضاف الیه گفته می شود.
شگفتی های آفرینش، فرزندان شهدا ، کتاب او
ترکیب اسم و ضمیر نیز اضافی هست مانند:دختر من ، لباس تو
روشهای تشخیص ترکیبهای وصفی و اضافی
1⃣ کسره ی بین دو کلمه را برداشته و به جای آن کاما و در پایان ترکیب "است" میگذاریم که تبدیل به جمله میشود حالا اگر جمله مفهوم داشت ترکیب وصفی هست در غیر این صورت اضافی می باشد.
مانند:
درخت بزرگ:این درخت ، بزرگ است. چون جمله با مفهوم است ، بنابراین ترکیب "درخت بزرگ" ترکیب وصفی هست.
نظر طبیب: این نظر، طبیب است. چون جمله نامفهوم است، بنابراین ترکیب"نظر طبیب"ترکیبی اضافی است.
2⃣ دومین روش تشخیص
در موصوف و صفت معمولا می توانیم بعد از صفت،"تر و یا ترین" اضافه می کنیم اما در مضاف و مضاف الیه ،نمی توانیم به دنبال مضاف الیه "تر یا ترین"اضافه کنیم.
مانند:
قلب پاک=قلب پاک تر
کلاس درس ⬅️کلاس درس تر❌
چون به درس،"تر" اضافه نمی شود ، پس ترکیب اضافی هست.
3⃣ سومین روش
در موصوف و صفت معمولا بعد از موصوف می توانیم"ی و یا ای" اضافه کنیم.مانند:
گل زیبا= گلی زیبا
اما بین مضاف و مضاف الیه نمی توانیم "ی و ای" اضافه کنیم.
بازار شهر=بازاری شهر❌ چون معنی نمی دهد پس ترکیب اضافی هست.
4⃣ چهارمین روش
در موصوف و صفت معمولا می توانیم واژه های "بسیار و خیلی " بین موصوف و صفت بیاوریم اما در مضاف و مضاف الیه نمی توانیم.
مانند:
پسر توانا=پسر بسیار توانا⬅️ترکیب وصفی
مادر امیر=مادر بسیار امیر❌ ترکیب اضافی
5⃣ پنجمین روش
در موصوف و صفت ،هیچ وقت صفت جمع بسته نمی شود و همیشه مفرد است.
گل زیبا=گل زیباها❌
در مضاف و مضاف الیه،معمولا مضاف الیه و یا هر دو کلمه جمع بسته می شوند.
در باغ=درهای باغ
در باغ=در باغ ها
6⃣ ششمین روش
اگر جای دو کلمه را عوض کنیم و در انتهای آنها"دارد"بگذاریم و جمله ی معناداری ساخته شود،آن ترکیب اضافی است و اگر معنا ندهد، ترکیب وصفی است.
آب گوارا= گوارا، آب دارد.❌ ترکیب وصفی
پدر او=او، پدر دارد. چون معنی دارد، پس ترکیب اضافی است.
نکته مهم✅
گاهی در مضاف و مضاف الیه هم،نمی توانیم مضاف الیه را جمع ببندیم. مانند:
عید نوروز⬅️ نوروزها❌
شهر شیراز⬅️ شیرازها❌
نکته مهم✅
اگر در ترکیبی واژه ی دوم جمع باشد، این ترکیب، دیگر موصوف و صفت نیست.مانند:
باغچه اطفال
خانواده ی شهدا
خانه ی دیگران
نکته مهم✅
برای تشخیص دقیق موصوف و صفت از مضاف و مضاف الیه، بهتر است از چندین روش استفاده کنیم تا تشخیص دقیق تر باشد.
نکته مهم✅
گاهی اوقات چند ترکیب با همدیگر و پشت سر هم می آیند. مانند:
شهر زیبای شیراز
شهر زیبا=ترکیب وصفی
شهرشیراز=ترکیب اضافی
نکته مهم✅
بعضی مواقع در ترکیب اضافی به جای مضاف الیه(اسم دوم) ضمیر پیوسته می آید. مانند:
مادرم⬅️ مادر من=ترکیب اضافی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
ترکیب اضافی شامل دو اسم است:
"اسم + اسم" که به کلمه ی اول مضاف و به کلمه ی دوم مضاف الیه گفته می شود.
شگفتی های آفرینش، فرزندان شهدا ، کتاب او
ترکیب اسم و ضمیر نیز اضافی هست مانند:دختر من ، لباس تو
روشهای تشخیص ترکیبهای وصفی و اضافی
1⃣ کسره ی بین دو کلمه را برداشته و به جای آن کاما و در پایان ترکیب "است" میگذاریم که تبدیل به جمله میشود حالا اگر جمله مفهوم داشت ترکیب وصفی هست در غیر این صورت اضافی می باشد.
مانند:
درخت بزرگ:این درخت ، بزرگ است. چون جمله با مفهوم است ، بنابراین ترکیب "درخت بزرگ" ترکیب وصفی هست.
نظر طبیب: این نظر، طبیب است. چون جمله نامفهوم است، بنابراین ترکیب"نظر طبیب"ترکیبی اضافی است.
2⃣ دومین روش تشخیص
در موصوف و صفت معمولا می توانیم بعد از صفت،"تر و یا ترین" اضافه می کنیم اما در مضاف و مضاف الیه ،نمی توانیم به دنبال مضاف الیه "تر یا ترین"اضافه کنیم.
مانند:
قلب پاک=قلب پاک تر
کلاس درس ⬅️کلاس درس تر❌
چون به درس،"تر" اضافه نمی شود ، پس ترکیب اضافی هست.
3⃣ سومین روش
در موصوف و صفت معمولا بعد از موصوف می توانیم"ی و یا ای" اضافه کنیم.مانند:
گل زیبا= گلی زیبا
اما بین مضاف و مضاف الیه نمی توانیم "ی و ای" اضافه کنیم.
بازار شهر=بازاری شهر❌ چون معنی نمی دهد پس ترکیب اضافی هست.
4⃣ چهارمین روش
در موصوف و صفت معمولا می توانیم واژه های "بسیار و خیلی " بین موصوف و صفت بیاوریم اما در مضاف و مضاف الیه نمی توانیم.
مانند:
پسر توانا=پسر بسیار توانا⬅️ترکیب وصفی
مادر امیر=مادر بسیار امیر❌ ترکیب اضافی
5⃣ پنجمین روش
در موصوف و صفت ،هیچ وقت صفت جمع بسته نمی شود و همیشه مفرد است.
گل زیبا=گل زیباها❌
در مضاف و مضاف الیه،معمولا مضاف الیه و یا هر دو کلمه جمع بسته می شوند.
در باغ=درهای باغ
در باغ=در باغ ها
6⃣ ششمین روش
اگر جای دو کلمه را عوض کنیم و در انتهای آنها"دارد"بگذاریم و جمله ی معناداری ساخته شود،آن ترکیب اضافی است و اگر معنا ندهد، ترکیب وصفی است.
آب گوارا= گوارا، آب دارد.❌ ترکیب وصفی
پدر او=او، پدر دارد. چون معنی دارد، پس ترکیب اضافی است.
نکته مهم✅
گاهی در مضاف و مضاف الیه هم،نمی توانیم مضاف الیه را جمع ببندیم. مانند:
عید نوروز⬅️ نوروزها❌
شهر شیراز⬅️ شیرازها❌
نکته مهم✅
اگر در ترکیبی واژه ی دوم جمع باشد، این ترکیب، دیگر موصوف و صفت نیست.مانند:
باغچه اطفال
خانواده ی شهدا
خانه ی دیگران
نکته مهم✅
برای تشخیص دقیق موصوف و صفت از مضاف و مضاف الیه، بهتر است از چندین روش استفاده کنیم تا تشخیص دقیق تر باشد.
نکته مهم✅
گاهی اوقات چند ترکیب با همدیگر و پشت سر هم می آیند. مانند:
شهر زیبای شیراز
شهر زیبا=ترکیب وصفی
شهرشیراز=ترکیب اضافی
نکته مهم✅
بعضی مواقع در ترکیب اضافی به جای مضاف الیه(اسم دوم) ضمیر پیوسته می آید. مانند:
مادرم⬅️ مادر من=ترکیب اضافی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
وجه شبه و مشبه به
معمولا صفتی که برای مشبه به بیان می شود وجه شبه است مگر این که گوینده ، وجه شبهی دیگر مورد نظرش باشد
مثلا :
قامتت سرو بلندی است که من می بینم:
وجه شبه بلندی و راست قامتی است
اما قامتت سرو بلندی است همیشه سبز:
در مثال دوم همیشه سبز بودن مورد نظر است
هر چند صفت بلندی هم به نوعی در ذهن گوینده بوده است.
در هر حال از تشبیه یا عبارات پیش و پس آن می شود فهمید که شاعر مشبه را در چه صفتی به مشبه به مانند کرده است.
و اگر در تشبیه هایی که مشبه به با صفتی همراه است
شاعر یا نویسنده تصریح به وجه شبه دیگری نکرده بود
وجه شبه از همان صفت دریافت می شود:
زندگی آتشگهی دیرنده پاب جاست:
زندگی مشبه
آتشگهی دیرنده پابرجا بودن : مشبه به
وجه شبه ، در این تشبیه ، به دریافت مابستگی دارد.
وجه شبه می تواند : پابرجایی و دیرندگی باشد
همچنان که کتاب گرفته است.
اما یک نکته که از عبارت بعد فهمیده می شود:
وجه شبه : قابلیت روشن و خاموش کردن داشتن است
این مفهوم از شعر فهم می شود.
- استاد خسرو پاشایی از گروه ادبیات اصفهان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
معمولا صفتی که برای مشبه به بیان می شود وجه شبه است مگر این که گوینده ، وجه شبهی دیگر مورد نظرش باشد
مثلا :
قامتت سرو بلندی است که من می بینم:
وجه شبه بلندی و راست قامتی است
اما قامتت سرو بلندی است همیشه سبز:
در مثال دوم همیشه سبز بودن مورد نظر است
هر چند صفت بلندی هم به نوعی در ذهن گوینده بوده است.
در هر حال از تشبیه یا عبارات پیش و پس آن می شود فهمید که شاعر مشبه را در چه صفتی به مشبه به مانند کرده است.
و اگر در تشبیه هایی که مشبه به با صفتی همراه است
شاعر یا نویسنده تصریح به وجه شبه دیگری نکرده بود
وجه شبه از همان صفت دریافت می شود:
زندگی آتشگهی دیرنده پاب جاست:
زندگی مشبه
آتشگهی دیرنده پابرجا بودن : مشبه به
وجه شبه ، در این تشبیه ، به دریافت مابستگی دارد.
وجه شبه می تواند : پابرجایی و دیرندگی باشد
همچنان که کتاب گرفته است.
اما یک نکته که از عبارت بعد فهمیده می شود:
وجه شبه : قابلیت روشن و خاموش کردن داشتن است
این مفهوم از شعر فهم می شود.
- استاد خسرو پاشایی از گروه ادبیات اصفهان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
Forwarded from مخزن سوالات زبان فارسی و نگارش و فنون ادبی
سامانه تاییدیه تحصیلی آموزش و پرورش جایگزین پیشخوان خدمات دولت با آدرس emt.medu.ir راهاندازی شد. پذیرفتهشدگان دانشگاه باید به این سامانه وارد شده و درخواست تاییدیه تحصیلی خود را بدون نیاز به مراجعه به پیشخوان ثبت نمایند. هزینه درخواست در این مرحله ۲۳۰۰ تومان است.
@makhzanesoalatedoroseadabi
@makhzanesoalatedoroseadabi
راسخون یار همیشه همراه
دیوان حافظ
فایل صوتی خوانش دقیق شعر خوانی در مکتب حقایق
#فارسی_دوازدهم
با صدای استاد موسوی گرمارودی👆
@ferdosesokhan
#فارسی_دوازدهم
با صدای استاد موسوی گرمارودی👆
@ferdosesokhan
آیا استفهام انکاری و پرسش تاکیدی با هم تفاوت دارند؟
سلام دانش آموزان عزیز دو اصطلاح استفهام انکاری و پرسش تاکیدی در منابع دستوری ما یکسان هستند و توضیحات ومثال هایی که اساتید فن در این باره بیان داشته اندودر زیر نمونه هایی از آنها آمده بیانگر این مطلب است وذکر فعل مثبت یا منفی برای مجزا کردن آنها منطقی به نظر نمی آید زیرا در جمله های استفهام انکاری یا پرسش تاکیدی، هنگام تبدیل این جمله های به ظاهر پرسشی به حالت واقعی آنها -که جمله خبری است-باید فعل جمله را ازنظر مثبت یا منفی بودن تغییر داد(از مثبت به منفی و بر عکس) وبه همین دلیل به چنین جمله هایی پرسش منفی نیز می گویند مانند مگر به تو نگفته بودم(حتماً گفته بودم)یاچه باشد گر خورم صد سال تیمار(هیچ نباشد...) پس این جمله ها هیچ تفاوتی با هم ندارندمگر با جمله های شک و تردید و تعجب که شاید مراد بعضی از همکاران از تاکیدی این جمله ها باشد که در این صورت نیز باید نام جدا گانه ای بر آن نهاده شود تا با منابع ادبی دو گانگی ایجاد نکند زیرا در چنین جمله هایی فعل جمله عوض نمی شود وهمراه با نوعی تاکید است مانند:
آیا از خدا نمی ترسید؟ یعنی انگار از خدا نمی ترسید یا حتماًاز خدا نمی ترسید و...
☆اینک نگاه اساتید و نمونه ها
● دکترمحمد جواد مشکور(استفهام تاکیدی)
هرگاه جواب در نزد گوینده وشنونده معلوم باشد،غرض گوینده دریافت پاسخ نیست؛بلکه تاکید مفهومی است که باید در جواب گفته شود،اینگونه جمله ها استفهام تاکیدی خوانده می شود،مانند:
گر من آلوده دامنم چه زیان ....(زیانی ندارد)
مگر کوری؟(کور نیستی)
هیچ خبر داری؟(اصلاً خبر نداری)
● دکتر علی سلطانی گرد فرامرزی(پرسش تاکیدی)
جمله پرسش تاکیدی:در اینگونه جمله ها، سوال کننده پاسخ سوال خویش را می داند و فقط برای جلب توجّه یا تاکید موضوعی آن را به صورت سوال مطرح می سازد مانند: مگر کوری؟(مسلماً کور نیستی)
● دکتر نادر وزین پور(استفهام انکاری)
گاه مگر وکی قید استفهام انکاری هستند واین در صورتی است که مقصود گوینده خلاف معنی پرسشی است.
مگر قول نداده بودی؟(قول داده بودی) کی فراموشت می کنم؟(... نمی کنم)
● دکتر محسن ابوالقاسمی(استفهام انکاری)
نوعی جمله پرسشی هست که پاسخ آن در خود جمله پرسشی است،این نوع جمله پرسشی را استفهام انکاری نامیده اند؛ دکتر خانلری آنرا پرسش تاکیدی نامیده است.مثال:
تو رابا این سمت و وصمت در زندگانی میان این طایفه چه فایده ؟
● دکتر پرویز ناتل خانلری(پرسش تاکیدی)
گاهی غرض گوینده از پرسیدن دریافت پاسخ نیست، بلکه خود پاسخ جمله را می داند؛و مقصودش از بیان جمله به صورت پرسش آن است که معنی را آشکارتر و با تاکیدی بیشتر در ذهن شنونده جایگیر کند.مانند:
گر چه من آلوده دامنم چه زیان .....(چه زیان=زیان ندارد)
کلمات مگر و هیچ چون بر سر جمله پرسشی در آیند غرض گوینده بیان پاسخی است که عکس جمله پرسشی است ودر آن تاکید نیز هست مگر نمی بینی؟(البته می بینی)مگر آدمی نبودی؟(یقین است که آدمی بودی)مگر فقیرم؟(همه می دانند که فقیر نیستم)هیچ خبر داری؟(بی شک خبر نداری)هیچ از خدا نمی ترسی؟(البته می ترسی)(البته باید بترسی)
اینگونه پرسش ها که در آنها گوینده از شنونده انتظار پاسخ ندارد بلکه می خواهد مقصود خود را با تاکید به خواننده برساند پرسش تاکیدی خوانده می شود.
☆استفهام انکاری مربوط به علم معانی است کاش آن را وارد دستور زبان نمی کردند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
سلام دانش آموزان عزیز دو اصطلاح استفهام انکاری و پرسش تاکیدی در منابع دستوری ما یکسان هستند و توضیحات ومثال هایی که اساتید فن در این باره بیان داشته اندودر زیر نمونه هایی از آنها آمده بیانگر این مطلب است وذکر فعل مثبت یا منفی برای مجزا کردن آنها منطقی به نظر نمی آید زیرا در جمله های استفهام انکاری یا پرسش تاکیدی، هنگام تبدیل این جمله های به ظاهر پرسشی به حالت واقعی آنها -که جمله خبری است-باید فعل جمله را ازنظر مثبت یا منفی بودن تغییر داد(از مثبت به منفی و بر عکس) وبه همین دلیل به چنین جمله هایی پرسش منفی نیز می گویند مانند مگر به تو نگفته بودم(حتماً گفته بودم)یاچه باشد گر خورم صد سال تیمار(هیچ نباشد...) پس این جمله ها هیچ تفاوتی با هم ندارندمگر با جمله های شک و تردید و تعجب که شاید مراد بعضی از همکاران از تاکیدی این جمله ها باشد که در این صورت نیز باید نام جدا گانه ای بر آن نهاده شود تا با منابع ادبی دو گانگی ایجاد نکند زیرا در چنین جمله هایی فعل جمله عوض نمی شود وهمراه با نوعی تاکید است مانند:
آیا از خدا نمی ترسید؟ یعنی انگار از خدا نمی ترسید یا حتماًاز خدا نمی ترسید و...
☆اینک نگاه اساتید و نمونه ها
● دکترمحمد جواد مشکور(استفهام تاکیدی)
هرگاه جواب در نزد گوینده وشنونده معلوم باشد،غرض گوینده دریافت پاسخ نیست؛بلکه تاکید مفهومی است که باید در جواب گفته شود،اینگونه جمله ها استفهام تاکیدی خوانده می شود،مانند:
گر من آلوده دامنم چه زیان ....(زیانی ندارد)
مگر کوری؟(کور نیستی)
هیچ خبر داری؟(اصلاً خبر نداری)
● دکتر علی سلطانی گرد فرامرزی(پرسش تاکیدی)
جمله پرسش تاکیدی:در اینگونه جمله ها، سوال کننده پاسخ سوال خویش را می داند و فقط برای جلب توجّه یا تاکید موضوعی آن را به صورت سوال مطرح می سازد مانند: مگر کوری؟(مسلماً کور نیستی)
● دکتر نادر وزین پور(استفهام انکاری)
گاه مگر وکی قید استفهام انکاری هستند واین در صورتی است که مقصود گوینده خلاف معنی پرسشی است.
مگر قول نداده بودی؟(قول داده بودی) کی فراموشت می کنم؟(... نمی کنم)
● دکتر محسن ابوالقاسمی(استفهام انکاری)
نوعی جمله پرسشی هست که پاسخ آن در خود جمله پرسشی است،این نوع جمله پرسشی را استفهام انکاری نامیده اند؛ دکتر خانلری آنرا پرسش تاکیدی نامیده است.مثال:
تو رابا این سمت و وصمت در زندگانی میان این طایفه چه فایده ؟
● دکتر پرویز ناتل خانلری(پرسش تاکیدی)
گاهی غرض گوینده از پرسیدن دریافت پاسخ نیست، بلکه خود پاسخ جمله را می داند؛و مقصودش از بیان جمله به صورت پرسش آن است که معنی را آشکارتر و با تاکیدی بیشتر در ذهن شنونده جایگیر کند.مانند:
گر چه من آلوده دامنم چه زیان .....(چه زیان=زیان ندارد)
کلمات مگر و هیچ چون بر سر جمله پرسشی در آیند غرض گوینده بیان پاسخی است که عکس جمله پرسشی است ودر آن تاکید نیز هست مگر نمی بینی؟(البته می بینی)مگر آدمی نبودی؟(یقین است که آدمی بودی)مگر فقیرم؟(همه می دانند که فقیر نیستم)هیچ خبر داری؟(بی شک خبر نداری)هیچ از خدا نمی ترسی؟(البته می ترسی)(البته باید بترسی)
اینگونه پرسش ها که در آنها گوینده از شنونده انتظار پاسخ ندارد بلکه می خواهد مقصود خود را با تاکید به خواننده برساند پرسش تاکیدی خوانده می شود.
☆استفهام انکاری مربوط به علم معانی است کاش آن را وارد دستور زبان نمی کردند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
تفاوت علوم زبانی با مهارت های زبانی
علوم زبانی همان شناخت دستگاه ی زبان به عنوان یک نظام است
شناخت دستگاه آوایی و صوتی زبان
دستگاه معنایی زبان
دستگاه دستوری زبان
وسطوح دیگر زبان
و همه ی این علوم می توانند فراگرفته شوند در مرحله ی تئوری و ذهنی، بدون این که الزامی به کاربرد آنها باشد
اما
مهارت ها چنان که از نامش بر می آید یک عمل و رفتار است، مهارت، ورزیدنی است نه ذهنی.
مهارت های زبانی
یعنی مرحله ی عملیاتی کردن خوب و خلاقانه ی نظام زبان و علوم زبانی که در ذهن مان هستند.
سخن گفتن به مقتضای موقعیت و مخاطب، یک مهارت زبانی است.
واحد های زبر زنجیری گفتار مانند تکیه و درنگ و آهنگ یک مهارت زبانی است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
علوم زبانی همان شناخت دستگاه ی زبان به عنوان یک نظام است
شناخت دستگاه آوایی و صوتی زبان
دستگاه معنایی زبان
دستگاه دستوری زبان
وسطوح دیگر زبان
و همه ی این علوم می توانند فراگرفته شوند در مرحله ی تئوری و ذهنی، بدون این که الزامی به کاربرد آنها باشد
اما
مهارت ها چنان که از نامش بر می آید یک عمل و رفتار است، مهارت، ورزیدنی است نه ذهنی.
مهارت های زبانی
یعنی مرحله ی عملیاتی کردن خوب و خلاقانه ی نظام زبان و علوم زبانی که در ذهن مان هستند.
سخن گفتن به مقتضای موقعیت و مخاطب، یک مهارت زبانی است.
واحد های زبر زنجیری گفتار مانند تکیه و درنگ و آهنگ یک مهارت زبانی است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
Forwarded from مخزن سوالات زبان فارسی و نگارش و فنون ادبی
❇️ نحوه درست تست زدن
تست زدن بعد از خوندن درس ها
برای یک دانش آموز(مخصوصا کنکوری ها) لازمه و بسیار بسیار مهمه و اگه این تست زدن به روش درست انجام نشه احتمالا نتیجه ی لازم ازش گرفته نمیشه؛
چند روش تست زنی :
1. تست هایی برای یادگیری:
این تست ها همونطور که از اسمش پیداست هدفش یادگیری و تسلط روی مبحثه و برای مطالبی استفاده میشه که هنوز بهشون مسلط نشدید و مثلا دفعه ی اولیست که می خواهید از اون مبحث تست بزنید. تو این روش تست ها معمولا دونه به دونه زده میشه یعنی بعد از اینکه خودتون به جواب تست رسیدید پاسخ صحیح اون رو از پاسخنامه نگاه می کنید و جواب اون رو هم در صورت نیاز تحلیل می کنید(مثلا وقتی که روش بهتری نسبت به روش شما داره یا نکته ای داره که به اون توجه نکرده بودید و...) تو این مدل تست زدن نیازی نیست برای زدن هر تست زمان بگیرید و به عبارتی زمان- آزاد است البته نباید بذارید که زمان از دستتون خارج بشه و هر تست زمان زیادی رو ازتون بگیره چون در اون صورت تعداد کل تست ها پایین میاد.
2. تست هایی برای سنجش:
این تست ها بعد از تسلط روی مبحث توصیه میشه و برعکس روش قبلی چند تا چند تا زده میشه یعنی برای مثال شما ده تا تست می زنید و بعد پاسخ اونا رو نگاه می کنید همچنین واسه ی این تست ها به زمان بندی نیاز دارید که خود این زمانبندی به محبثی که تست اون رو
می زنید و نیز سرعت شخصی شما بستگی داره(اگر کند هستید طبیعتا به زمان بیشتری واسه ی هر تست نیاز دارید که به مرور زمان باید این زمان رو پایین بیارید).
3. آزمونی:
این تست ها معمولا مشابه آزمون ها هستند و بیشتر در دوران جمع بندی زده میشن به این صورت که چند تا درس (مثلا کل درس های اختصاصی یا کل عمومی ها یا هر دو) رو انتخاب می کنید و با زمانبندی آزمون تست های اونا رو می زنید و در پایان جواب همه ی اونا رو چک می کنید البته این آزمون ها خیلی تو مراحل ابتدایی تست زدن توصیه نمیشن و روش خوب برای این نوع تست زنی استفاده از ازمون های معادل سال گذشته است.
#کنکور
#هزار_و_چهارصد
#مشاوره
@farsisasani
@makhzanesoalatedoroseadabi
تست زدن بعد از خوندن درس ها
برای یک دانش آموز(مخصوصا کنکوری ها) لازمه و بسیار بسیار مهمه و اگه این تست زدن به روش درست انجام نشه احتمالا نتیجه ی لازم ازش گرفته نمیشه؛
چند روش تست زنی :
1. تست هایی برای یادگیری:
این تست ها همونطور که از اسمش پیداست هدفش یادگیری و تسلط روی مبحثه و برای مطالبی استفاده میشه که هنوز بهشون مسلط نشدید و مثلا دفعه ی اولیست که می خواهید از اون مبحث تست بزنید. تو این روش تست ها معمولا دونه به دونه زده میشه یعنی بعد از اینکه خودتون به جواب تست رسیدید پاسخ صحیح اون رو از پاسخنامه نگاه می کنید و جواب اون رو هم در صورت نیاز تحلیل می کنید(مثلا وقتی که روش بهتری نسبت به روش شما داره یا نکته ای داره که به اون توجه نکرده بودید و...) تو این مدل تست زدن نیازی نیست برای زدن هر تست زمان بگیرید و به عبارتی زمان- آزاد است البته نباید بذارید که زمان از دستتون خارج بشه و هر تست زمان زیادی رو ازتون بگیره چون در اون صورت تعداد کل تست ها پایین میاد.
2. تست هایی برای سنجش:
این تست ها بعد از تسلط روی مبحث توصیه میشه و برعکس روش قبلی چند تا چند تا زده میشه یعنی برای مثال شما ده تا تست می زنید و بعد پاسخ اونا رو نگاه می کنید همچنین واسه ی این تست ها به زمان بندی نیاز دارید که خود این زمانبندی به محبثی که تست اون رو
می زنید و نیز سرعت شخصی شما بستگی داره(اگر کند هستید طبیعتا به زمان بیشتری واسه ی هر تست نیاز دارید که به مرور زمان باید این زمان رو پایین بیارید).
3. آزمونی:
این تست ها معمولا مشابه آزمون ها هستند و بیشتر در دوران جمع بندی زده میشن به این صورت که چند تا درس (مثلا کل درس های اختصاصی یا کل عمومی ها یا هر دو) رو انتخاب می کنید و با زمانبندی آزمون تست های اونا رو می زنید و در پایان جواب همه ی اونا رو چک می کنید البته این آزمون ها خیلی تو مراحل ابتدایی تست زدن توصیه نمیشن و روش خوب برای این نوع تست زنی استفاده از ازمون های معادل سال گذشته است.
#کنکور
#هزار_و_چهارصد
#مشاوره
@farsisasani
@makhzanesoalatedoroseadabi
Forwarded from مخزن سوالات زبان فارسی و نگارش و فنون ادبی
❇️ اهمیت لغت، املا و تاریخ ادبیات
متأسفانه هنوز هم هستند معلمان، مشاوران، دانش آموزان و خانواده هایی که تصور می کنند ادبیات راحت ترین درس کنکور است و رسیدن به درصدهای بالا در این درس بسیار آسان است؛ اما بررسی نتایج و درصدهای داوطلبان کنکور در سالهای اخیر نشان می دهد که نه تنها چنین نیست، بلکه درست برعکس، ادبیات دشوارترین درس کنکور برای دانش آموزان ممتاز (تأکید می کنم «ممتاز» ) است.
تعداد بسیار کمی از دانش آموزان در این درس به درصدهای بالای هفتاد می رسند و اغلب روی چهل و پنجاه متوقف می شوند؛ در حالی که این درصد برای دانش آموزان ممتاز در درسهایی مثل عربی، زبان، ریاضی، فیزیک و ... به مراتب بیشتر از این است!
ما منکر رسیدن به درصدهای بالای هشتاد در درس ادبیات نیستیم؛ اما با توجه به قراین و شواهد موجود، پیش بینی می کنیم که در سال های آینده نیز احتمالا چهل و پنجاه، درصد ایده آل قریب به اتفاق دانش آموزان ممتاز خواهد بود؛ درصدی که رسیدن به آن حتی برای دانش آموزان عادی هم دور از دسترس نیست؛ به شرطی که بیشترین وقت و تمرکز خود را روی یادگیری «لغت»، «املا» و «تاریخ ادبیات» متمرکز کنند.
این سه بخش هفت تست ادبیات عمومی کنکور را تشکیل می دهند و از آنجا که محدوده آنها در کتاب های درسی کاملا مشخص است، تسلط بر آنها به مراتب آسانتر از دیگر بخشهای ادبیات است؛ اگر شما با تسلط بر این سه مبحث بتوانید به هر هفت سوال یا حتی به شش سوال آنها پاسخ درست دهید، درصد ادبیات شما به بیست و چهار و حتی بیست و هشت می رسد و بعید است که نتوانید از میان هجده سوال باقی مانده به پنج شش سوال پاسخ درست بدهید و این یعنی رسیدن به درصد حدود پنجاه؛ یعنی محدوده دانش آموزان ممتاز کنکور!
پس به جای اینکه صدها ساعت و هزاران کیلو ژول انرژی خود را صرف آموزش قرابت، دستور و آرایه بکنید، خیلی کمتر از این میزان را صرف یادگیری لغت، املا و تاریخ ادبیات بکنید و به راحتی جزو درصدهای بالای ادبیات قرار بگیرید؛ البته منظور ما این نیست که قرابت، دستور و آرایه را کنار بگذارید؛ منظور ما این است که نخست با مطالعه و تست زنی کافی بر لغت، املا و تاریخ ادبیات «مسلط» شوید تا پایه درصد ادبیاتتان شکل بگیرد و پس از آن برای رسیدن به درصدهای بالاتر روی قرابت، آرایه و دستور تمرکز کنید.
ضمن اینکه تسلط بر دو مبحث لغت و املا، پیشنیاز و زمینه ساز یادگیری سه مبحث دیگر است.
#کنکور
#هزار_و_چهارصد
#مشاوره
#لغت
#املا
#تاریخ_ادبیات
@farsisasani
@makhzanesoalatedoroseadabi
متأسفانه هنوز هم هستند معلمان، مشاوران، دانش آموزان و خانواده هایی که تصور می کنند ادبیات راحت ترین درس کنکور است و رسیدن به درصدهای بالا در این درس بسیار آسان است؛ اما بررسی نتایج و درصدهای داوطلبان کنکور در سالهای اخیر نشان می دهد که نه تنها چنین نیست، بلکه درست برعکس، ادبیات دشوارترین درس کنکور برای دانش آموزان ممتاز (تأکید می کنم «ممتاز» ) است.
تعداد بسیار کمی از دانش آموزان در این درس به درصدهای بالای هفتاد می رسند و اغلب روی چهل و پنجاه متوقف می شوند؛ در حالی که این درصد برای دانش آموزان ممتاز در درسهایی مثل عربی، زبان، ریاضی، فیزیک و ... به مراتب بیشتر از این است!
ما منکر رسیدن به درصدهای بالای هشتاد در درس ادبیات نیستیم؛ اما با توجه به قراین و شواهد موجود، پیش بینی می کنیم که در سال های آینده نیز احتمالا چهل و پنجاه، درصد ایده آل قریب به اتفاق دانش آموزان ممتاز خواهد بود؛ درصدی که رسیدن به آن حتی برای دانش آموزان عادی هم دور از دسترس نیست؛ به شرطی که بیشترین وقت و تمرکز خود را روی یادگیری «لغت»، «املا» و «تاریخ ادبیات» متمرکز کنند.
این سه بخش هفت تست ادبیات عمومی کنکور را تشکیل می دهند و از آنجا که محدوده آنها در کتاب های درسی کاملا مشخص است، تسلط بر آنها به مراتب آسانتر از دیگر بخشهای ادبیات است؛ اگر شما با تسلط بر این سه مبحث بتوانید به هر هفت سوال یا حتی به شش سوال آنها پاسخ درست دهید، درصد ادبیات شما به بیست و چهار و حتی بیست و هشت می رسد و بعید است که نتوانید از میان هجده سوال باقی مانده به پنج شش سوال پاسخ درست بدهید و این یعنی رسیدن به درصد حدود پنجاه؛ یعنی محدوده دانش آموزان ممتاز کنکور!
پس به جای اینکه صدها ساعت و هزاران کیلو ژول انرژی خود را صرف آموزش قرابت، دستور و آرایه بکنید، خیلی کمتر از این میزان را صرف یادگیری لغت، املا و تاریخ ادبیات بکنید و به راحتی جزو درصدهای بالای ادبیات قرار بگیرید؛ البته منظور ما این نیست که قرابت، دستور و آرایه را کنار بگذارید؛ منظور ما این است که نخست با مطالعه و تست زنی کافی بر لغت، املا و تاریخ ادبیات «مسلط» شوید تا پایه درصد ادبیاتتان شکل بگیرد و پس از آن برای رسیدن به درصدهای بالاتر روی قرابت، آرایه و دستور تمرکز کنید.
ضمن اینکه تسلط بر دو مبحث لغت و املا، پیشنیاز و زمینه ساز یادگیری سه مبحث دیگر است.
#کنکور
#هزار_و_چهارصد
#مشاوره
#لغت
#املا
#تاریخ_ادبیات
@farsisasani
@makhzanesoalatedoroseadabi