فردوس سخن
1.47K subscribers
376 photos
162 videos
3.86K files
359 links
فردوس سخن

کانالی برای بیان نکات و مطالب درسی ؛ نمونه سوال امتحانی ؛ نکات درسی مقطع یک و دو دبیرستان و مطالب ادبی و اطلاعات عمومی

Admin :
@mollasadeghi

برو اولین پست‌
https://t.me/ferdosesokhan/3
Download Telegram
🔴نكته هاي مربوط به شبه جمله

📌کاربرد شبه جمله:

🔆١- جانشین جمله است و همراه حرف اضافه به کار می رود و متمم می گیرد:
مرحبا به این فکر و ادراک

🔆٢- جانشین جمله پایه است و همراه حرف ربط می آید و جمله پیرو می گیرد:
افسوس که افسانه سرایان همه خفتند!
ای کاش که هر روز شما را می دیدم!

🔆٣- بی همراهی حرف اضافه و حرف ربط به کار می رود و حکم جمله مستقل دارد:
بارک الله! به شما تبریک می گویم.
آفرین! خوب نوشته ای

🔆٤- بی همراهی حرف اضافه و حرف ربط به کار می رود و نقش قیدی پیدا می کند:
علم و آزادگی و حُسن و جوانی و هنر عجبا هیچ نیرزد که بی سیم و زرم!

🔆٥- بی همراهی حرف اضافه و حرف ربط در جایگاه مسند:
خوشا شیراز و وضع بی مثالش خداوندا، نگه دار از زوالش.

- لیلا فدایی

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🔸تفاوت نقش نمای اضافه/- ِ/ با میان وند /-ِ / در چیست؟

۱- نقش نمای اضافه یک واژه است درحالی که میانوند /-ِ/ یک واژه نیست.

۲- میان وند/-ِ/ در ساختمان واژه های مشتق مرکب به کار می رود ولی نقش نمای اضافه خودش یک واژه است.

۳-میان وند/-ِ/ جزئی از بدنه ی یک واژه شده است که از آن تفکیک ناپذیر است به نحوی که همیشه با آن واژه است
نظیر: تختِ خواب و رختِ خواب که هرکدام یک واژه ی مشتق مرکب هستند،
درحالی که نقش نمای اضافه را ما به یک مضاف برای افزودن مضاف الیه
می افزاییم.
۴- از واژه هایی که میان وند دارند در نگاه اول یک معنا و مفهوم برداشت می شود برای مثال وقتی می گوییم : تختِ خواب ، از همان اول وسیله ای برای خواب به ذهن می رسد در حالی که وقتی نقش نمای اضافه به کار می رود چنین نیست برای مثال وقتی می گوییم : گلِ سرخ در نگاه اول گل و سپس نوع آن به ذهن متبادر می شود.

🔸نکته۱ : میان وندهای معروف عبارتنداز: تا(= سرتاسر)- ا (=سراسر)- و (= آموزش و پرورش)- به (= حلقه به گوش) - /-ِ /(= تختِ خواب) .

🔸نکته۲ : میان وند ها در ساختمان واژه های مشتق مرکب به کار می روند.

🔸نکته۳ : میان وندِ ( و - به ) نیز گاهی به صورت واژه به کار می روند:

- بهرام / و/ بهمن آمدند= واژه
- گفت/ و /گو = میان وند

نسرین /به/ خانه رفت = واژه
دست/ به /دست= میان وند

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
#راهکارهایی_برای_آموزش_مجازی_نگارش


با توجه به این که همین فضای مجازی هم می تواند سکوی پرشی برای بچه ها باشد و بستری مناسب برای توانمند کردن آنها و چون انشا مهارتی اکتسابی و ورزیدنی هست ( تمرین کردنی نه خدادادی)
اولین و آخرین راه نوشتن و تمرین بیشتر هست و خواندن کتاب


۱_ برنامه کتابخوانی فعال که همراه با تامل و تحلیل باشد و در نظر گرفتن نمره خاص

گاهی مطالب و بندهایی از کتاب های خوب در گروه دانش آموزان به اشتراک بگذاریم تا کسانی که کتابی برای خواندن ندارند. توان خریدن , دانلود کردن یا امانت گرفتن ندارند ؛ در این شرایط بتوانند بریده خوانی کنند.

۲_ به اشتراک گذاشتن بهترین انشاهای دانش آموزان در گروه ها و کانال های دانش آموزی

جهت نقد کردن و یادگیری ایرادهای نوشته ؛
چون از رهگذر این بازخوردها خیلی چیزها یاد می گیرند.
خصوصا بچه های خجالتی و کم حرف و....با نوشته های خوب , بهتر دیده شوند .

داشتن نمونه ها و الگوها , راه بسیار خوبی برای یادگیری است. مخصوصا برای پایه هفتم که نوقلم و نوپا هستند.

۳_ شاهواژه ها را از کتاب های مختلف جدا کنندو عکسی از رونویسی هایشان بفرستند.

ثبت در دفتری به نام کلمه برداری یا هر نامی
مثلا امپراطور کلمات ، پرورشگاه واژه و .....
به نظر من , اولین گام و مهم ترین اقدام , واژه بازی است و اصلا بد هم نیست ولی واژه تازی خیلی بد است.
باید اینقدر واژه بازی و واژه سازی کنند تا ذهنشان چالاک و ورزیده شود.
در بحر واژه ها فرو روند. مروارید ها صید کنند و بر گردن ذهن آویزند.
واژه ها را ورانداز کنند. وارونه کنند . تجزیه کنند. ترکیب کنند و کم کم به توان واژه ورزی و واژه گزینی برسند.


ترفندهای علمی و عملی را از هم بیاموزیم . با هم تمرین کنیم تا ذهنمان « واژه باز» بشود .واژه ساز و واژه پرداز بشویم . واژه یاب و واژه باف بشویم . برویم به سمت واژه زار بی کران .

۴_ معلم محور نبودن کلاس ها ( گفت و گو محور بودن )
دانش اموزان به هم یاری رسانی کنند و راهکارهای خلاقانه بدهند.

در موقعیت های جمعی و گروهی , ایده هایی بشنوند و تکنیک هایی از هم یاد بگیرند.
مثلا برای موضوع انشا طرح سوال کنند , مباحثه کنند و قبل از نوشتن مشورت کنند.
فرصت فکر کردن و اظهارنظر کردن مهم است.

۵_:نوشته های شفاهی :
گاهی فقط صحبت راجع به موضوع انشا
و یا تعریف کردن قصه با لحن درست و خوب

مثل قصه گوهای رادیویی و تلویزیونی
فایده ان شناخت لحن نوشته است و تجسم سازی خوب

۶_ خوانش انشا گاهی به صورت ارائه فیلم که شما زبان بدن دانش آموز را هم ببینید.

۷_ تشویق بیشتر به خواندن و نوشتن .

۸_ برنامه مشاعره انلاین که در نوشتن موثر است.
۹__ ثبت نوشته در وبلاگ برای ماندگار کردن آثارشان

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
Forwarded from فردوس سخن (Syavoosh)
درس پنجم فارسی یازدهم👇👇👇



آغاز گری تنها



بند اول👇👇👇👇

نوجوانی میان بالا با بر و بازویی خوش تراش و رعنا، سوار بر اسبی سینه فراخ، پیشاپیش سپاه خود، دروازهای غربی تهران را با هیجان و شور بسیار به مقصد تبریز، پشت سر می‌گذاشت. فتحعلی شاه، به سفارش آقا محمّدخان و با دریافت های شخصی خویش، فرزند دوم خود، عبّاس میرزا را با اعطای نشان ولایتعهدی، راهی دارالسّلطنه تبریز کرده بود.


قلمرو زبانی: بالا: قد / میان بالا: میان قد / بر: پهلو، آغوش / برو بازو: سینه و بازو / خوش تراش: زیبا / رعنا: بلند و کشیده / فراخ: گشاده / اسب سینه فراخ: اسب کوه پیکر / پیشاپیش: جلو / اعطا: واگذاری، بخشش، عطا کردن / نشان: مدال / راهی: مسافر / دارالسّلطنه: پایتخت، در دور. صفوی و قاجار، عنوان بعضی از شهرها که شاهزاده یا ولیعهد در آن اقامت داشت


قلمرو ادبی: نوع ادبی: پایداری / درونمایه: دفاع از میهن / پشت سر گذاشتن:‌ کنایه از عبور کردن
@ferdosesokhan
Forwarded from فردوس سخن (Syavoosh)
بند دوم👇👇👇👇👇


در این سفر شاهزاده را فرزانه مردی همراهی می‌کرد. او کسی جز میرزا عیسی قائم مقام (قائم مقام اوّل، پدر ابوالقاسم) نبود. شاهزاده نوجوان، وی را نه تنها وزیر خردمند، بلکه مرشد و پدر معنوی خود می‌دانست و بی اذن و خواست او دست به کاری نمی زد. شوق وزیر اندیشمند و نیک خواه نیز به او کمتر از شوق ولیعهد به وزیر نبود؛ او در چشم های درشت، سیاه و گیرای عبّاس میرزا، یک جهان معنی و کشش می‌دید و در امتداد نگاه متفکّرش، افق های روشنِ تدبیر مُلک، رعیت پروری و سیاست وطنش را می‌خواند.

قلمرو زبانی: فرزانه: دانا، خردمند / میرزا: امیرزاده / مرشد: پیر، راهنما/ اذن: اجازه، رخصت / خواست: میل (هم آوا← خاست: ظاهر شد) / شوق: اشتیاق / گیرا: جذاب / جهان در «یک جهان معنی»: ممیز / کشش: جذبه / تدبیر: چاره‌اندیشی، چاره‌گری / ملک: پادشاهی / تدبیر مُلک: حکومت داری / رعیت:‌ مردم عادی / رعیّت‌پروری: مردم داری/ قلمرو ادبی: / دست به … زدن: کنایه از اقدام کردن / یک جهان معنی:‌ اغراق
@ferdosesokhan
Forwarded from فردوس سخن (Syavoosh)
بند سوم👇👇👇👇👇



یک قرن بیشتر است که اختلافات و جنگ های داخلی مثل کاردی بر پهلوی این کشور نشسته است. بزرگان طوایف و فرماندهان سپاه برای کسب تاج شاهی و رسیدن به حکومت های ولایات به جان هم افتاده، کشور را میدان تاخت و تاز و کشتار و تباهی کرده اند، امّا در این فاصله، اروپا قدم های بزرگی برای پیشرفت برداشته است؛ آن ها کارگاه های متعدّد صنعتی ساختند. کارخانه های توپ و تفنگ راه انداختند. دانشگاه های بزرگ برپا کردند. از همه مهم تر، نیروی دریایی عظیمی ترتیب دادند و کشتی ها و جهانگردهایشان را به دورترین نقاط جهان فرستادند. ملّت ها و قبایل مختلف که بوی پیشرفت اروپا به مشامشان نرسیده بود، با تیر و کمان و شمشیر نتوانستند از عهده مقابله با لشکر مجهّز به توپ و تفنگ آن ها برآیند. به این ترتیب دیارشان به تصرّف قدرت های اروپایی درآمد.

قلمرو زبانی: طوایف: ج طایفه، قوم/ ولایات : جمعِ ولایت؛ مجموعه شهرهایی که تحت نظر والی اداره می‌شود؛ معادل شهرستان امروزی / نقاط:‌ ج نقطه / قبایل: ج قبیله، قوم / مجهز: تجهیز شده / دیار: سرزمین / قلمرو ادبی: مثل کاردی: تشبیه / پهلوی این کشور: جانبخشی / به جان هم افتادن: کنایه از باهم درگیر شدن / اروپا: مجاز از اروپاییان / بر پا کردن: کنایه از راه انداختن / بوی چیزی به مشام رسیدن: کنایه از آگاه شدن / از عهده برآمدن: کنایه از توان انجام کاری را داشتن /
@ferdosesokhan
Forwarded from فردوس سخن (Syavoosh)
بند چهارم👇👇👇👇


نوروز ۱۱۸۳ ھ.ش. بود و عبّاس میرزا بعد از چند سال حضور در تبریز، خود را برای شرکت در مراسم سلام نوروزی شاه به تهران رسانده بود. رقابت شاهزادگان در تقدیم هدایا و تلاششان برای مراسم آن سال، باز کردن جای بیشتر در دل پدر، جلوه هایی از این بساط نوروزی بود. با این همه مراسم آن سال با رسیدن خبر تحرّک روس ها در شمال آذربایجان و گرجستان، تنها لُعابی از تشریفات به رو داشت. دربار از درون در تب و تاب و التهاب بود. فکر حمله روس، بختک وار روی دربار چنبره زده بود. سران کشور و در رأسش فتحعلی شاه، در فکر تدارک سپاه برای مقابله با دست اندازی های روس ها بودند. شاه از قدرت همسایه شمالی خود، روسیه، کم و بیش آگاهی داشت؛ خبرهای تازه از سازمان ارتش و سلاح های پیشرفته و فراوان آن کشور، سایه وحشتی بر وجودش انداخته بود. اتّحاد حاکم گرجستان با روسیه و رفتن به تحت الحمایگی آن، بریده شدن و از دست رفتن محض یک منطقه از ایران نبود، نشان از به هم خوردن توازن قوای دو کشور همسایه و برتری و چیرگی کشور رقیب بود.

قلمرو زبانی: هدایا: ج هدیه / بساط: گستردنی / تحرّک: جنب و جوش / لعاب: آهار، هر چیزی که بتوان با آن چیزی را اندود / تب و تاب: خوش اندام / التهاب: شعله ور شدن و برافروختن / بختک: موجود خیالی یا سیاهی ای که برروی شخص خوابیده می‌افتد؛ کابوس/ بَختک وار: کابوس وار / چنبره زدن: چنبر زدن، حلقه زدن، به صورت خمیده و حلقه وار جمع شدن/ سران: رؤسا / تدارک: آماده سازی / کم و بیش: تقریبا / تحت الحمایگی: وضعیت یک دولت غالباً ضعیف در تعامل با دولتی قدرتمند، در عرصۀ بین المللی که در چارچوب یک موافقت نامۀ بین المللی، اختیار تصمیم گیری آن دولت در امور سیاست خارجی و امنیّتی به دولت قدرتمند واگذار شده است.‌ / محض: / توازن: تعادل، برابری / قلمرو ادبی: باز کردن جا در دل کسی:‌ کنایه محبوب او شدن / لعاب به رو داشتن: کنایه از ظاهری بودن / التهاب: مجازا ناآرامی، بی قراری، اضطراب / بختک وار: تشبیه / روی دربار چنبره زده بود: مجاز از درباریان / فکر … روی دربار چنبره زده بود: استعاره پنهان، (پیوسته درباریان در اندیشه حمله بودند) / دست اندازی: کنایه از تجاوز / سایه وحشت: اضافه تشبیهی / سایه انداختن: کنایه از فرا گرفتن
@ferdosesokhan
Forwarded from فردوس سخن (Syavoosh)
بند پنجم👇👇👇👇👇



صبحِ حرکت فرارسید. آفتاب داشت تیغ می‌کشید. گرد و غبار سپاهیان، آسمان تبریز را فرا گرفته بود. صداها و نعره های درهم شترهای حامل زنبورک، قاطرهای بارکش و اسب ها، با آهنگ شیپورها و طبل های جنگی درمی آمیخت. سربازانی که اسب و تفنگ نداشتند، پشت سواران و تفنگداران، مشتاقانه و مصمّم قدم برمی داشتند. شور جنگ و دفاع در دل ها تنوره می‌کشید. چهره هایی که از خبر حمله روس درهم رفته بود با تماشای شکوه سپاه، شکفته می‌شد. چشم های بیشتر ناظران، از پشت اشک های شوق، منظره عبور ده ها هزار تن را می‌پایید. عبّاس میرزا پیشاپیش سپاه، سوار بر اسبی کوه پیکر و چابک، همچون معبدی که بر فراز تپه ای جلوه گری کند، دل از ناظران می‌برد.

قلمرو زبانی: حامل: حمل کننده / زنبورک: نوعی توپ جنگی کوچک دارای دوچرخ که در زمان صفویه و قاجاریه روی شتر می‌بستند / قاطر: استر / مصمم: دارای غزم نیرومند / ناظر: بیننده / پاییدن: مراقب بودن / معبد: پرستشگاه، محلّ عبادت / قلمرو ادبی: گرد و غبار آسمان… بود: اغراق/ تیغ کشیدن: استعاره پنهان (آفتاب مانند سرداری تیغ می‌کشید) / تیغ کشیدن آفتاب: کنایه از طلوع خورشید / قدم برداشتن: کنایه از راه رفتن / شور تنوره می‌کشید: استعاره پنهان (شور مانند آتش تنوره می‌کشید) / چهره در هم رفتن: کنایه از اخم کردن / شکفته شدن چهره: استعاره پنهان (چهره مانند گل می‌شکفت)، کنایه از شادمان شدن / کوه پیکر: تشبیه / همچون معبد: تشبیه / دل بردن: کنایه از علاقمه‌ند کردن
@ferdosesokhan
Forwarded from فردوس سخن (Syavoosh)
بند ششم👇👇👇👇👇


سپیده فردای گنجه با نهیب و صفیر گلوله های توپ روس باز شد. توده های دود و آتش و گرد و غبار، با آخرین حلقه های شب درآمیختند. کسی شکفتن صبحی چنین را باور نداشت. شهری که داشت خود را برای استقبال از بهار آماده می‌کرد و آغوش به رسیدن پرندگان مهاجر می‌گشود، اینک بستر فوران خشم و آز دشمن شده بود. با این همه، پیشگامی حاکم شهر، جوادخان در دفاع و پیش مرگی فرزندان و برادرانش، شوری در جان ها می‌نهاد. نفوذ به حصار با پایداری تفنگ داران میسّر نشد. دشمن با بار خفّتی بر دوش، وامانده ماندن و رفتن شده بود، تا اینکه یکی از شب ها با خیانت گروهی از شهر، راه برجی به روی محاصره گران باز شد و به دنبال آن، روس ها مثل مور و ملخ در پهنه شهر پراکنده شدند.

قلمرو زبانی: سپیده: روشنایی بامدادی / گنجه: دومین شهر بزرگ آذربایجان / نهیب: فریاد بلند، به ویژه برای ترساندن یا اخطار کردن / صفیر: صدای بلند و تیز (هم آوا← سفیر: پیک) / توده: آنچه انبوه است / درآمیختن: مخلوط کردن (بن ماضی: درآمیخت؛ بن مضارع: درآمیز) / شکفتن: شکوفه کردن / اینک: اکنون / بستر: زمینه و آماده برای کاری / پیش مرگی: آمادگی برای مرگ داشتن / میسّر: ممکن / خفّت: خواری / وامانده: حیران و سرگردان/ پهنه: گستره / قلمرو ادبی: شکفتن صبح: استعاره پنهان / شهری که …: مجاز از مردم شهر / استقبال بهار: استعاره پنهان / آغوش گشودن:‌ کنایه از آماده استقبال شدن / فوران خشم و آز: استعاره پنهان / بار خفّت: اضافه تشبیهی / گروهی از شهر: مجاز از مردم شهر / مثل مور و ملخ: تشبیه
@ferdosesokhan
Forwarded from فردوس سخن (Syavoosh)
بند هفتم👇👇👇👇👇



مردم با سنگ پاره، چوب دستی و ابزار دهقانی، در برابر متجاوزان ایستادند و سینه ها را سپر گلوله های آتشین ساختند. جواد خان همراه برادران و فرزندانش چندین بار، خود را بیرون از حصار به صف آتش دشمن زد و حماسه ها آفرید. اجساد و زخمی های روس ها و مردم گنجه، مثل برگ های خزان زده، زمین را پوشانده بود. صف های مقاومت مردمی یکی پس از دیگری می‌شکست. جوادخان و یارانش بی باکانه شمشیر می‌کشیدند. شهر عرصه روز محشر را به خاطر می‌آورد. گنجه با واپسین رمق هایش، زیر سقفی از دود و غبار نفس می‌کشید. دیری نگذشت که این منطقه به تصرف سپاه روس درآمد. بادهای اواخر زمستان، ناله های واماندگان را با بوی خون جوادخان و هزاران شجاع گنجه تا فراز قلّه های قفقاز می‌برد.

قلمرو زبانی: سنگ پاره: قلوه سنگ / اجساد: ج جسد / بی‌باکانه: بی ترس / واپسین: آخرین / فراز: بلندترین بخش از جایی / قلمرو ادبی: سینه را سپر ساختن: کنایه از برای نبرد آماده شدن / صف آتش دشمن: / مثل برگ های خزان زده: تشبیه / شمشیر کشیدن: کنایه از جنگیدن / شهر عرصه روز … می‌آورد: تشبیه پنهان / سقفی از دود و غبار: تشبیه / گنجه با … نفس می‌کشید: استعاره پنهان / بادهای اواخر زمستان، ناله های واماندگان را … می‌برد: اغراق
@ferdosesokhan
Forwarded from فردوس سخن (Syavoosh)
بند هشتم👇👇👇👇👇


نیروهای آماده در تبریز جمع شده بودند. سربازان و فرماندهان را پیش از آنکه حکم و سفارش حاکمان و خان ها در این مکان گردآورده باشد، عشق به میهن و دفاع از حریم زندگی و هستی هم‌وطنانشان به اینجا کشانده بود. مشاهده این صحنه های ناب و توفندگی فرزندان میهن برای رویارویی با دشمن، عبّاس جوان را به وجد می‌آورد و دلش را برای تحقّق آرمان های ملّی اش استوار و امیدوار می‌کرد.

قلمرو زبانی: نیرو: مجموعه ای از نظامیان و تجهیزات جنگی / ناب: سره، خالص / توفندگی: خروشندگی / وجد: سرور، شادمانی و خوشی / تحقّق: عملی شدن / قلمرو ادبی:
@ferdosesokhan
Forwarded from فردوس سخن (Syavoosh)
بند نهم👇👇👇👇👇


با وجود پایداری و جان فشانی بسیاری از مردم، سرسپردگی و خودفروختگی چند تن از دشمنان خانگی سبب شد دروازه بخش های وسیع تری از قفقاز به روی دشمن باز شود. فرمانده سپاه ایران نیروهایش را در فاصله ای کوتاه تر از موعد پیش بینی شده، به کرانه های رود ارس رساند. قفقاز زخم خورده و ستم دیده، نگاه منتظر و یاری جویش را به جنوب، جایی که سپاه عبّاس میرزا حرکت آغاز کرده بود، دوخته بود. موج های سنگین و افسارگسیخته ارس، سدوار در برابر سپاه ایستاده بود و چشم ناظران را خیره می‌کرد.

در ایرانِ آن روز، دو درباربود! دربار بزم و دربار رزم؛ بزم پدر، رزم پسر.

قلمرو زبانی: جان فشانی: فداکاری / خودفروختگی: به خاطر پول خود را در اختیار دیگری قرار دادن / موعد: هنگام، زمان / کرانه: ساحل/ ناظر: بیننده/ خیره کردن چشم: متحیر کردن (عبارت کنایی)/ قلمرو ادبی: سرسپردگی: کنایه از فرمانبرداری / قفقاز زخم خورده و ستم دیده: استعاره پنهان، جانبخشی / نگاه دوختن: کنایه از انتظار / موجهای سنگین و افسارگسیختهٔ ارس: استعاره پنهان / افسار گسیخته: کنایه از رها و شتابان / سدوار: تشبیه (مانند سد) / رزم، بزم: تضاد، جناس / واج آرایی «ز»

@ferdosesokhan
Forwarded from فردوس سخن (Syavoosh)
بند دهم👇👇👇👇


نایب السّلطنه رو کرد به حاضران گفت: «افسران و فرماندهان شجاع، هم سنگران و یاران عزیز، غرض از گردهمایی امروز، بیان نکته هایی است؛ که اهمیّتشان کمتر از مسائل دفاع و جنگ نیست.

بر همگان مسلّم است که شما جنگاوران سرافراز، در طول سال های دفاع، شجاعانه و مخلصانه جنگیدید و هرگز بار خفّت و خوفی بر دوش نکشیدید. دلاوری ها و جان فشانی های سربازان فداکار و شما افسران عزیز، علی رغم محرومیت های فراوان تا به آنجا بود که دشمن را هم به تحسین و اعجاب وا داشت. با این حال، ما بسیاری از سرزمین های مادری و هموطنان و پاره های تن خود را در این سال ها از دست دادیم و مجبور به قبول شرایطی دشوار در عهدنامه ننگین گلستان شدیم.

قلمرو زبانی: نایب السّلطنه: جانشین شاه / افسر: آن کس که در ارتش بالاتر از استوار است./ غرض: هدف (شبه هم آوا← سفیر: پیک) / مسلّم: قطعی / سرافراز: سربلند / خوف: ترس / جان فشانی: فداکاری / تحسین: ستودن / قلمرو ادبی: بار خفّت: اضافه تشبیهی / بار بر دوش کشیدن: کنایه از دشواری کاری را پذیرفتن / پاره تن: استعاره از گرامیان / از دست دادن: کنایه از «از تملک خارج شدن» /

@ferdosesokhan
Forwarded from فردوس سخن (Syavoosh)
بند یازدهم👇👇👇👇


سالهای دفاع و پایان تلخش واقعیتی را به ما نشان داد و آن اینکه، جنگ روس با ما جنگ میان ارتش دو کشور نبود؛ جنگ ارتش و کشوری بزرگ با ارتش و کشوری نامنسجم و دچار اختلافات داخلی نبود؛ این جنگ، جنگ بین دو زمان متفاوت بود: جنگ نو و کهنه، تازگی و فرسودگی. پیش بینی نتیجه چنین برخوردی هم چندان دشوار به نظر نمی رسد؛ نویی و جوانی، غالباً پیروز میدان است. با این وصف، شکست ما هیچ جای شگفتی نداشت؛

قلمرو زبانی: نامنسجم: نایکپارچه / قلمرو ادبی: پایان تلخ: حس آمیزی / نو، کهنه؛ تازگی، فرسودگی: تضاد /

قلمرو فکری: منظور گوینده، پیشرفته و به روز بودن جنگ افزارهای کشور روس و ابتدایی و فرسوده بودن سِلاح های کشور ایران بوده است.

@ferdosesokhan
Forwarded from فردوس سخن (Syavoosh)
بند دوازدهم👇👇👇👇👇


یاران من، اگر جنگ، چیزهای ارزشمندی را از ما گرفت، در مقابل، درهایی را به روی ما گشود. صدای مهیب توپ ها و گلوله های دشمن، ما را از خواب قرن ها بیدار کرد؛ ما برای زنده ماندن و پویایی بیشتر به ایجاد نهادهای جدید دانش و صنعت نیاز داریم. باید فرزندانمان را با دانش ها و روش های معمول روزگار تعلیم دهیم.

قلمرو زبانی: مهیب: ترسناک / پویایی: پویا بودن، دارای جنب و جوش بودن / قلمرو ادبی: در چیزی را گشودن: کنایه از «آگاه کردن» / خواب: استعاره از نادانی و غفلت /

قلمرو فکری: منظور از بیماری درون مرزیِ پنهان، ایستایی و عقب ماندگی است و نویسنده تأکید دارد که با بیداری و آگاهی می توان پیشرفت کرد و بی خبری، آدمی را به هدفی نمی رساند. جنگ با دشمن بیرونی و جنگ با افکار کهنهٔ مخالفان پیشرفت، دو جبهه ای است که با عشق و شجاعت باید از پس آن برآمد.

@ferdosesokhan
Forwarded from فردوس سخن (Syavoosh)
بند سیزدهم👇👇👇👇👇👇


پیشرفت و تمدّن نمی تواند یک سویه و تک بعدی باشد. افسر و سرباز ما زمانی از مرزهای خودمان، خوب پاسداری می‌کند که فکرش از جانب میهن و اداره عالمانه و عادلانه ملک، ایمن باشد؛ همان گونه که ملّت و دولت، زمانی به آسودگی، سر به کار خود خواهند داشت که بدانند ارتش آن ها ابزار و قدرت شایسته برای پاسداری از مرزها را دارد.

مردمی که به خانه های تاریک و بی دریچه عادت کرده اند، از پنجره های باز و نورگیر، گریزان هستند؛ آخر چشمشان را می‌زند و خسته شان می‌کند؛ لازمه حضور و مبارزه در هر جبهه، عشق و ایمان است. با این تفاوت که در جبهه بیرون، شجاعت کارسازتر است و در این یک درایت.»

قلمرو زبانی: یک سویه: یک طرفه / ملک: فرمانروایی / درایت: آگاهی، دانش، بینش/ قلمرو ادبی:

قلمرو فکری: مردمی که به سنّت ها و رسوم کهنه و محدود عادت کرده اند، از نوگرایی و پیشرفت و ارتباط با جهان گریزانند.

@ferdosesokhan
http://exam.site77.ir

یک سایت آزمون_ساز خوب.
هر دانش_آموز فقط یه بار میتونه آزمون بده.
زمان آزمون رو میشه به دقیقه داد.
زمان دقیق شروع و پایان آزمون رو میشه مشخص کرد.
خیلی بهتر از #گوگل_فرم هستش سرعتش بیشتره

@makhzanesoalatedoroseadabi
دربارۀ «نمودن» و «گشتن» و «گردیدن»

بعضی از دست‌اندرکارانِ ویرایش و درست‌نویسی معتقدند به‌کاربردن «گشتن» و «گردیدن» (و صورت سببی آن، «گردانیدن») به‌جای «شدن» (و «کردن») و به‌کاربردن «نمودن» به‌جای «کردن» یکسره نادرست است. برای مثال، این جمله‌ها غلط است:

ـ چرا مرا این‌قدر اذیت می‌نمایی؟
ـ هوا کم‌کم تاریک گردید.
ـ سربازان از ادامۀ جنگ منصرف گشتند.
ـ کتاب را باز نمودم و خواندم.
ـ میزان پروتئین را به‌تدریج کم گردانیدند.

این کسان در توضیح نادرستیِ این کاربردها می‌گویند «نمودن» به‌معنی «نشان‌دادن» و «به‌نظرآمدن» است و «گشتن» و «گردیدن» معنی «چرخیدن» و «گردش‌کردن» می‌دهد؛ چنان‌که از این مثال‌ها پیدا است:

ـ ما هم می‌توانیم در میان مردم، خودی بنماییم.
ـ چنین می‌نماید که هنوز در غفلتیم.
ـ زمین به دور خورشید می‌گردد.
ـ ماه در مدارش یک دور کامل گشت.

واقعیت این است که حکم یادشده دربارۀ نادرستی این کاربردها تا اندازه‌ای صحت دارد؛ اما بی‌دقتی‌هایی به آن راه یافته که شایستۀ بازنگری است. اولاً این نادرستی به این دلیل نیست که «نمودن» فقط به‌معنی «نشان‌دادن» و «به‌نظرآمدن»، و «گشتن» و «گردیدن» فقط به‌معنی «چرخیدن» و «گردش‌کردن» است. ثانیاً نادرستی و ناپسندی این واژه‌ها در معنی‌های ذکرشده همیشگی و مطلق نیست و استثناهایی دارد.

فعل «نمودن» از دیرباز به‌وفور به‌معنی «کردن» به کار رفته است. همچنین نمونه‌های پرشماری از کاربرد «گشتن» و «گردیدن» به‌جای «شدن» در متن‌های کهن در دست است (نک: غلط ننویسیم، ابوالحسن نجفی، و۲، ص۲۲۵ و ۳۲۱تا۳۲۲ و ۳۲۴تا۳۲۵ و ۳۷۷ و ۳۹۵تا۳۹۷). بنابراین، این گمان که «نمودن» فقط معنی «نشان‌دادن» و «به‌نظررسیدن» می‌دهد و «گشتن» و «گردیدن» فقط به‌معنی «چرخیدن» است، به‌کلی باطل است و نمی‌توان با تکیه بر این دلیل، چنین کاربردهایی را ناروا قلمداد کرد.

بااین‌همه، از جنبه‌ای دیگر می‌توان به این فعل‌ها نگریست و کاربردشان را تا حدودی ناپسند دانست. به‌طور کلی، یکی از سنجه‌های مهم در معیارسازی زبان فارسی امروز، ساده‌نویسی و نزدیک‌کردن زبان نوشتار به زبان گفتار بوده است؛ به این معنی که کوشیده‌اند واژه‌ها و ساختارهای پرتکلفی را که فقط در زبان نوشتار وجود داشته و بر زبان مردم جاری نمی‌شده، کم‌رنگ کنند یا از میان بردارند. براین‌اساس، نارواشمردن کاربردهای یادشده موجه است؛ زیرا در گفتار، «نمودن» را به‌جای «کردن» و «گشتن» و «گردیدن» را به‌جای «شدن» به کار نمی‌بریم و مثلاً نمی‌گوییم:

ـ چرا کار نمی‌نمایی؟
ـ دیروز خیلی غمگین گشتم.

به‌این‌ترتیب، با حذف این کاربردها از نوشتار می‌توانیم لحن و بیان خود را تا حد زیادی به زبان طبیعی گفتاری نزدیک کنیم و اثرگذارتر بنویسیم.

اما این قاعدۀ کلی، استثنایی مهم نیز دارد که تقریباً هیچ‌جا به‌خوبی به آن نپرداخته‌اند و چندوچونش را نشکافته‌اند. راست این است که در کنار سنجۀ پراهیمتِ «نزدیک‌کردن نوشتار به گفتار»، ملاکی زیبایی‌شناختی نیز بر نوشتار فارسی معاصر بیش‌وکم حاکم است و آن عبارت است از پرهیز از تکرار فعل. ازاین‌رو، معمولاً پسندیده نیست که دو یا چند فعل «کردن» یا «شدن» با فاصلۀ کم یا در یک جمله بیاید. درنتیجه، می‌توانیم برای خودداری از چنین تکرارهایی، «نمودن» و «گشتن» و «گردیدن» را مجاز بشماریم؛ چنان‌که در نوشته‌های بعضی از استادان خوش‌قلم هم نمونه‌هایی از این شیوه را می‌توان جُست؛ مثلاً:

ـ عادت بر این جاری است که چون از اختراع گفت‌وگو می‌شود، ذهن به اشیایی متوجه می‌گردد که خارج از وجود انسان است. (پرویز ناتل‌خانلری، زبان‌شناسی و زبان فارسی، ص۱۵)

البته درخصوص این نوع تکرار هم باید به نکتۀ بسیار بااهمیتی توجه کنیم. مقصود از تکرار فعل در اینجا این است که فعل‌های تکرارشده ازنظر زمان و شخص و شمار دقیقاً یکسان باشند. برای نمونه، جملۀ «مجبور شد دانشجو شود» مصداق این تکرار نیست؛ ولی این جمله چرا: «تا اینجا طبقه‌بندی مفاهیم تا حدودی معلوم شد و مزیت آن روشن شد.»

نمونه‌هایی دیگر از کاربردِ مُجازِ «گشتن» و «گردیدن» و «نمودن» برای پرهیز از تکرار فعل:

ـ این اشکالات را باید به‌سرعت شناسایی کرد و برطرف نمود.
ـ شخصی حقیقی یا حقوقی است که متعهد می‌شود بیمه‌گذار را هنگام حادثه یا وقوع خطرات احتمالی حمایت کند و زیان واردشده به او را جبران نماید.
ـ مشرق‌زمین به پیشوایی نیازمند بود که روحش بزرگ‌تر از آن باشد که سراب‌های تمدن مغرب‌زمین را آب بپندازد یا در مقابل زرق‌وبرق آن خیره شود و نابینا گردد.
ـ در شهر ما مردی بود که قرض وی آن‌چنان فزونی یافت که ناگزیر شد از طلبکار پنهان شود و خانه‌نشین گردد.
ـ سؤالی که در اینجا فیلسوف اخلاق با آن مواجه می‌شود، خود به چالشی جدی بدل می‌گردد.

- محمد یوسفی‌شیرازی

@virevirayesh
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
چگونه #فعل را پیدا کنیم؟

💧تعریف فعل:
فعل بخشی از جمله است که در بارۀ انجام یک عمل یا
داشتن یک حالت به ما اطّلاعاتی می‌دهد:

فرهاد رفت. (انجام یک عمل)
معلّم خوشحال است. (داشتن یک حالت)

💧فعل مهم‌ترین بخش هر جمله است و معمولاً در پایان جمله می‌آید.

💧هر فعلی زمانی دارد. (گذشته، حال یا آینده)

💧هر فعلی شخصی دارد. (اوّل شخص، دوم شخص يا سوم شخص)

💧هر فعلی یا مفرد است یا جمع.

@ferdosesokhan