اسم مصدرهای جعلی
منظور از اسم مصدرهای جعلی، اسم مصدرهایی است که برخلافِ قواعد دستور زبان فارسی ساخته شدهاند. این نوع اسم مصدرها را از نظر ساختاری میتوان به چهار نوع تقسیم کرد:
۱. اسم مصدرهایی که ازترکیبِ واژههای فارسی یا غیرعربی با «یّت» ساخته شدهاند؛ مانند:
آشناییت، آگاهیت، ایرانیت، بربریت، برتریت، خریت، خوبیت، داراییت، دوییت، مردمیت، زنیت، منیت و...
۲. اسم مصدرهایی که از ترکیب غیرِ فعل با «-ِ ش» ساخته شدهاند؛ مانند:
گرمایش، سرمایش، پیدایش، گنجایش، والایش و... .
در این موارد هم باید از بهکار بردنِ این نوع اسم مصدرهای جعلی پرهیز کنیم، ولی «پیدایش» و «گنجایش» را به سبب اینکه در آثار استادان زبان فارسی بهکار رفته است و «گرمایش» و «سرمایش» را از آن جهت که بهصورتِ اصطلاح علمی بهکار میرود، نمیتوان غلط دانست.
_ «از آغاز پیدایش غزل فارسی سخنوران بزرگ این کشور بعضی از انتقادات اجتماعی و اخلاقی خود را با مضامین عاشقانه آمیختند» (خانلری، هفتاد سخن۲۷۱/۳).
در متون معتبر فارسی بهجایِ «پیدایش» و «گنجایش» واژههای «پیدایی» و «گنجایی» بهکار رفته است.امروزه ه برخی از استادان زبان فارسی این واژهها را بهکار میبرند.
_ «در ماورای آن عشقی است که برای همهکس قابلادراک نیست و حالتی روانی است که در محدودهٔ روانشناسی عادی گنجایی ندارد»
(زرینکوب، حکایت همچنان باقی، ص ۴۸۲).
۳. اسم مصدرهایی که مصدر آنها نامعلوم است؛ مانند: منش، رامش، نرمش، نیایش و... .
این نوع اسم مصدرها هم در متون معتبر قدیمی و هم آثار استادان معاصر بهکار رفته است و منعی برای استعمال آن وجود ندارد.
۴. اسم مصدرهایی که از زبانهای دیگر گرفته شده است، مانند «کُرنش» و «چالش» که از زبان ترکی مأخوذ شده است. بهکار بردن این اسم مصدرها بهدلیلِ شیوع آنها و بهکار رفتن آنها در آثار معاصران مانعی ندارد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
منظور از اسم مصدرهای جعلی، اسم مصدرهایی است که برخلافِ قواعد دستور زبان فارسی ساخته شدهاند. این نوع اسم مصدرها را از نظر ساختاری میتوان به چهار نوع تقسیم کرد:
۱. اسم مصدرهایی که ازترکیبِ واژههای فارسی یا غیرعربی با «یّت» ساخته شدهاند؛ مانند:
آشناییت، آگاهیت، ایرانیت، بربریت، برتریت، خریت، خوبیت، داراییت، دوییت، مردمیت، زنیت، منیت و...
۲. اسم مصدرهایی که از ترکیب غیرِ فعل با «-ِ ش» ساخته شدهاند؛ مانند:
گرمایش، سرمایش، پیدایش، گنجایش، والایش و... .
در این موارد هم باید از بهکار بردنِ این نوع اسم مصدرهای جعلی پرهیز کنیم، ولی «پیدایش» و «گنجایش» را به سبب اینکه در آثار استادان زبان فارسی بهکار رفته است و «گرمایش» و «سرمایش» را از آن جهت که بهصورتِ اصطلاح علمی بهکار میرود، نمیتوان غلط دانست.
_ «از آغاز پیدایش غزل فارسی سخنوران بزرگ این کشور بعضی از انتقادات اجتماعی و اخلاقی خود را با مضامین عاشقانه آمیختند» (خانلری، هفتاد سخن۲۷۱/۳).
در متون معتبر فارسی بهجایِ «پیدایش» و «گنجایش» واژههای «پیدایی» و «گنجایی» بهکار رفته است.امروزه ه برخی از استادان زبان فارسی این واژهها را بهکار میبرند.
_ «در ماورای آن عشقی است که برای همهکس قابلادراک نیست و حالتی روانی است که در محدودهٔ روانشناسی عادی گنجایی ندارد»
(زرینکوب، حکایت همچنان باقی، ص ۴۸۲).
۳. اسم مصدرهایی که مصدر آنها نامعلوم است؛ مانند: منش، رامش، نرمش، نیایش و... .
این نوع اسم مصدرها هم در متون معتبر قدیمی و هم آثار استادان معاصر بهکار رفته است و منعی برای استعمال آن وجود ندارد.
۴. اسم مصدرهایی که از زبانهای دیگر گرفته شده است، مانند «کُرنش» و «چالش» که از زبان ترکی مأخوذ شده است. بهکار بردن این اسم مصدرها بهدلیلِ شیوع آنها و بهکار رفتن آنها در آثار معاصران مانعی ندارد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
علم نجوم در ادبیات فارسی و تأثیر آن در اشعار شاعران به ویژه ناصرخسرو قبادیانی
به اعتقاد قدما هفت سیاره در سرنوشت و حیات آدمیان تأثیر دارند و پیشنیان سرنوشت افراد را بر اساس سعد و نحس بودن آنها مشخص می کردند.که این سیارات که هر کدام نماد و پدید آورنده فلزی و دار ای رنگ خاصی است عبارتنداز:
۱_ماه یا قمر : که فلزش سیم یا نقره و رنگ سفید
۲_تیر یا عطارد: نویسنده فلک است . فلزش سیماب یا جیوه
۳_ناهید یا زهره: خنیاگر فلک
۴_خورشید یا شمس: فلزش زر. به رنگ زرد
۵_بهرام یا مریخ: جنگاوری فلک ،فلزش آهن، رنگش سرخ
۶_مشتری یا برجیس: دادگر فلک، فلزش ارزیز ،رنگش سبز
۷_کیوان یا زحل: سپهسالار فلک، فلزش سرب، به رنگ سیاه
۸_ثوابت
۹_اطلس
که به این هفت سیاره که قدما به نه فلک اعتقاد داشتند (ثوابت، اطلس ) را هم به آن اضافه کردند (آباءعلوی) می گفتند و آنها را در تکوین موجودات مؤثر میدانستند در ست مثل تأثیر پدر در تولد فرزند.
سیارگان سعد( مشتری و زهره)
زهره :سعد اصغر. و مشتری سعد اکبر
ستارگان نحس ( بهرام و کیوان)
بهرام : نحس اصغر. و کیوان: نحس اکبر
علاوه بر موارد بالا:
ثریا یا خوشه پروین: شش ستاره کوچک که در کوهان برج ثور جمع شده اند و آن را به عِقد (گردن بند) ثریا یا خوشه انگور تشبیه می کنند.
شعری: نام دو ستاره درخشان به نام های شعرای شامی و شعرای یمانی.
عیوق: نام ستاره ای سرخ رنگ و روشن در کنار راست کهکشان که پس از ثریا بر می آید و پس از آن غروب می کند
دوپیکر: برج جوزا که به صورت دو کودک دوقلو است.
گردآورنده: فاطمه آخوندی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
به اعتقاد قدما هفت سیاره در سرنوشت و حیات آدمیان تأثیر دارند و پیشنیان سرنوشت افراد را بر اساس سعد و نحس بودن آنها مشخص می کردند.که این سیارات که هر کدام نماد و پدید آورنده فلزی و دار ای رنگ خاصی است عبارتنداز:
۱_ماه یا قمر : که فلزش سیم یا نقره و رنگ سفید
۲_تیر یا عطارد: نویسنده فلک است . فلزش سیماب یا جیوه
۳_ناهید یا زهره: خنیاگر فلک
۴_خورشید یا شمس: فلزش زر. به رنگ زرد
۵_بهرام یا مریخ: جنگاوری فلک ،فلزش آهن، رنگش سرخ
۶_مشتری یا برجیس: دادگر فلک، فلزش ارزیز ،رنگش سبز
۷_کیوان یا زحل: سپهسالار فلک، فلزش سرب، به رنگ سیاه
۸_ثوابت
۹_اطلس
که به این هفت سیاره که قدما به نه فلک اعتقاد داشتند (ثوابت، اطلس ) را هم به آن اضافه کردند (آباءعلوی) می گفتند و آنها را در تکوین موجودات مؤثر میدانستند در ست مثل تأثیر پدر در تولد فرزند.
سیارگان سعد( مشتری و زهره)
زهره :سعد اصغر. و مشتری سعد اکبر
ستارگان نحس ( بهرام و کیوان)
بهرام : نحس اصغر. و کیوان: نحس اکبر
علاوه بر موارد بالا:
ثریا یا خوشه پروین: شش ستاره کوچک که در کوهان برج ثور جمع شده اند و آن را به عِقد (گردن بند) ثریا یا خوشه انگور تشبیه می کنند.
شعری: نام دو ستاره درخشان به نام های شعرای شامی و شعرای یمانی.
عیوق: نام ستاره ای سرخ رنگ و روشن در کنار راست کهکشان که پس از ثریا بر می آید و پس از آن غروب می کند
دوپیکر: برج جوزا که به صورت دو کودک دوقلو است.
گردآورنده: فاطمه آخوندی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
منابع اساطیر ایران
برای دستیابی به اسطوره های ایران، نخست باید منابع مورد استفاده را معرفی کرد.
این منابع را می توان به صورت ذیل دسته بندی کرد:
🔸 الف) منابع هندی: به دلیل فرهنگ مشترکی ایران و هند، آثار هندی باستان در بسیاری از موارد منبع مناسبی برای شناخت اساطیر ایران به شمار می آیند.
این منابع عبارت اند از:
1. وداها، قدیم ترین اثر هندی به زبان سنسکریت، که خود چهار کتاب را شامل می شود: ریگ ودا، یاجور ودا، سامه ودا، اثروه ودا.
2. اوپانیشادها، مجموعهٔ جدیدتر ودایی که شامل متونی دعایی است.
3. مهابهاراتا، که مربوط به خدایان دوران متأخرتر است.
4. پورانا، که داستان های باستانی را در بر دارد.
🔸 ب) منابع اوستایی: کتاب اوستا، که زبان آن جزو زبان های دورهٔ باستانی ایران است و مدت ها سینه به سینه نقل می شده، در دورهٔ ساسانی، با تکیه بر آگاهی های همهٔ مؤبدان و با خطی که در دورهٔ ساسانی بر مبنای خط پهلوی اختراع شده بود،تدوین یافته است.
اوستای موجود، شامل پنج کتاب (بخش) است:
1. یسن ها؛2. ویسپرد؛3. یشت ها؛4. وندیداد یا ویدیوداد؛5. خرده اوستا.
🔸 ج) منابع مانوی: منابع مانوی شامل نوشته های مانی و پیروان اوست. اسطوره های متعلق به سه دورهٔ آفرینش از دیدگاه آیین مانوی و خدایان و دیوان مانوی در این منابع آمده است. کهن ترین آثار مانوی در سده های سوم و چهارم میلادی تدوین یافته اند و آثار متأخر آن به سده های هفتم و هشتم میلادی تعلق دارند. این اسطوره ها در مواردی به شناخت نکاتی دربارهٔ اساطیر ایرانی کمک می کنند.
🔸 د) منابع پهلوی: گرچه تدوین و تألیف اغلب این منابع در حدود سدهٔ سوم هجری/ نهم میلادی به بعد انجام یافته است، سنت آنها متعلق به دورهٔ ساسانی است و حتی این آثار روایت های بسیار قدیم تری را نیز بازگو می کنند.
از میان این منابع به چند اثر اشاره می کنیم:1. دینکرد؛2.بُندَهش؛3. گزیده های زادِسپَرَم؛4. روایات پهلوی.
🔸هـ) منابع عربی و فارسی: منابع عربی و تاریخ های نوشته شده به زبان عربی در سده های نخستین پس از اسلام و همچنین نوشته هایی که از این دوران به زبان فارسی موجودند و همگی بر اساس خداینامه[6] یا روایت های کتبی و شفاهی تدوین یافته اند، مطالب باارزش و قابل استفاده ای دربارهٔ روایت ها و سنت های باستانی، به خصوص در دورهٔ ساسانی، به دست می دهند.
🔸و) نگاره ها: نگاره های بازمانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، بر دیواره ها و روی مهرها و سکه ها و ظرف ها، که تصویر هایی از ایزدان و قهرمانان گذشته را منعکس می کنند، با تفسیرهایی که در مورد آنها می شود، می توانند راهگشای مطالب اسطوره ای باشند.
🔸 ز) نوشته های مورخان غیرایرانی: نوشته های تاریخ نویسانی چون هرودت، کتزیاس و پلوتارک، و همچنین منابع ارمنی و منابع سریانی نیز می توانند در مواردی در شناخت اسطوره های ایرانی مفید باشند.
🔸 شاهنامه های بازمانده و آثار حماسی، که در قرن های سوم تا پنجم هجری نوشته شده اند و اغلب متکی به منابع کهن خداینامه ها یا روایات پهلوی کهن هستند.
منبع:
این نوشته خلاصه شده بخشهای آغازین کتاب زیر است:
ژاله آموزگار، تاریخ اساطیری ایران، تهران: سمت.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
برای دستیابی به اسطوره های ایران، نخست باید منابع مورد استفاده را معرفی کرد.
این منابع را می توان به صورت ذیل دسته بندی کرد:
🔸 الف) منابع هندی: به دلیل فرهنگ مشترکی ایران و هند، آثار هندی باستان در بسیاری از موارد منبع مناسبی برای شناخت اساطیر ایران به شمار می آیند.
این منابع عبارت اند از:
1. وداها، قدیم ترین اثر هندی به زبان سنسکریت، که خود چهار کتاب را شامل می شود: ریگ ودا، یاجور ودا، سامه ودا، اثروه ودا.
2. اوپانیشادها، مجموعهٔ جدیدتر ودایی که شامل متونی دعایی است.
3. مهابهاراتا، که مربوط به خدایان دوران متأخرتر است.
4. پورانا، که داستان های باستانی را در بر دارد.
🔸 ب) منابع اوستایی: کتاب اوستا، که زبان آن جزو زبان های دورهٔ باستانی ایران است و مدت ها سینه به سینه نقل می شده، در دورهٔ ساسانی، با تکیه بر آگاهی های همهٔ مؤبدان و با خطی که در دورهٔ ساسانی بر مبنای خط پهلوی اختراع شده بود،تدوین یافته است.
اوستای موجود، شامل پنج کتاب (بخش) است:
1. یسن ها؛2. ویسپرد؛3. یشت ها؛4. وندیداد یا ویدیوداد؛5. خرده اوستا.
🔸 ج) منابع مانوی: منابع مانوی شامل نوشته های مانی و پیروان اوست. اسطوره های متعلق به سه دورهٔ آفرینش از دیدگاه آیین مانوی و خدایان و دیوان مانوی در این منابع آمده است. کهن ترین آثار مانوی در سده های سوم و چهارم میلادی تدوین یافته اند و آثار متأخر آن به سده های هفتم و هشتم میلادی تعلق دارند. این اسطوره ها در مواردی به شناخت نکاتی دربارهٔ اساطیر ایرانی کمک می کنند.
🔸 د) منابع پهلوی: گرچه تدوین و تألیف اغلب این منابع در حدود سدهٔ سوم هجری/ نهم میلادی به بعد انجام یافته است، سنت آنها متعلق به دورهٔ ساسانی است و حتی این آثار روایت های بسیار قدیم تری را نیز بازگو می کنند.
از میان این منابع به چند اثر اشاره می کنیم:1. دینکرد؛2.بُندَهش؛3. گزیده های زادِسپَرَم؛4. روایات پهلوی.
🔸هـ) منابع عربی و فارسی: منابع عربی و تاریخ های نوشته شده به زبان عربی در سده های نخستین پس از اسلام و همچنین نوشته هایی که از این دوران به زبان فارسی موجودند و همگی بر اساس خداینامه[6] یا روایت های کتبی و شفاهی تدوین یافته اند، مطالب باارزش و قابل استفاده ای دربارهٔ روایت ها و سنت های باستانی، به خصوص در دورهٔ ساسانی، به دست می دهند.
🔸و) نگاره ها: نگاره های بازمانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، بر دیواره ها و روی مهرها و سکه ها و ظرف ها، که تصویر هایی از ایزدان و قهرمانان گذشته را منعکس می کنند، با تفسیرهایی که در مورد آنها می شود، می توانند راهگشای مطالب اسطوره ای باشند.
🔸 ز) نوشته های مورخان غیرایرانی: نوشته های تاریخ نویسانی چون هرودت، کتزیاس و پلوتارک، و همچنین منابع ارمنی و منابع سریانی نیز می توانند در مواردی در شناخت اسطوره های ایرانی مفید باشند.
🔸 شاهنامه های بازمانده و آثار حماسی، که در قرن های سوم تا پنجم هجری نوشته شده اند و اغلب متکی به منابع کهن خداینامه ها یا روایات پهلوی کهن هستند.
منبع:
این نوشته خلاصه شده بخشهای آغازین کتاب زیر است:
ژاله آموزگار، تاریخ اساطیری ایران، تهران: سمت.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
تفاوت نوشته علمی با نوشته ادبی
۱. علائم سجاوندی( نقطه، کاما، نقطه کاما،…) در نوشته های داستانی در مقایسه با نوشته علمی به شکل ویژه تر مورد استفاده قرا می گیرد. اما در نوشته علمی این علائم برای گویایی و خوانایی مطلب مطابق استاندارد خودش (نه ویژه تر) استفاده می شود.
۲. در نوشته علمی شما با زاویه سوم شخص می نویسید. و زاویه دوم شخص ممنوع است. از اول شخص هم به صورت خیلی محدود استفاده می شود.
اما در قالب داستانی به راحتی از سه زاویه دید اول شخص(نمونه: می پرسی چطور شد مرد سیاسی شدم) دوم شخص( نمونه: بنویس، لطفا بنویس) و زاویه دید سوم شخص( نمونه: باد و باران شدیدی شهر را به هم ریخته بود) بسته به نوع روایت استفاده می شود.
۳. نوشته علمی یافته های پژوهشی از حقایق و واقعیت ها است. هر نوع دخل و تصرف از طریق به کارگیری احساسات و عواطف در آن ممنوع است. اما روایت داستانی واقعیت نیست، و شما براحتی می توانید آن را با احساسات گره بزنید.
توضیح این که اگر روایت داستان برگرفته از واقعیت بیرونی هم باشد، زمانی که وارد روایت داستانی می شود، می شود واقعیت داستانی.
۴. در نوشته علمی شما موظف هستید آنچه بیان می کنید، مستندهای آن را هم بیان کنید اما در روایت داستانی چنین الزامی وجود ندارد و ممکن است حتی محتوای داستان شما کاملا خیالی باشد.
۵. در نوشته داستانی از توصیف برای بیان جزئیات و فضا سازی،… استفاده می شود اما در نوشته علمی ما از توصیفی استفاده می کنیم که به آن توصیف علمی گفته می شود (این توصیف خودش هفت مدل است و خاص بیان علمی است)
۶. تقریبا ساختار بیشتر جمله های روایت داستان غیر مستقم است یعنی مطابق دستور زبان نیست ( دستور مند نیست) اما جمله های نوشته علمی مستقم است( دستورمند است)
توضیح این که استفاده بسیار کم جمله های غیر دستورمند در نوشته علمی هم حساب شده و با هدف بلاغی است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
۱. علائم سجاوندی( نقطه، کاما، نقطه کاما،…) در نوشته های داستانی در مقایسه با نوشته علمی به شکل ویژه تر مورد استفاده قرا می گیرد. اما در نوشته علمی این علائم برای گویایی و خوانایی مطلب مطابق استاندارد خودش (نه ویژه تر) استفاده می شود.
۲. در نوشته علمی شما با زاویه سوم شخص می نویسید. و زاویه دوم شخص ممنوع است. از اول شخص هم به صورت خیلی محدود استفاده می شود.
اما در قالب داستانی به راحتی از سه زاویه دید اول شخص(نمونه: می پرسی چطور شد مرد سیاسی شدم) دوم شخص( نمونه: بنویس، لطفا بنویس) و زاویه دید سوم شخص( نمونه: باد و باران شدیدی شهر را به هم ریخته بود) بسته به نوع روایت استفاده می شود.
۳. نوشته علمی یافته های پژوهشی از حقایق و واقعیت ها است. هر نوع دخل و تصرف از طریق به کارگیری احساسات و عواطف در آن ممنوع است. اما روایت داستانی واقعیت نیست، و شما براحتی می توانید آن را با احساسات گره بزنید.
توضیح این که اگر روایت داستان برگرفته از واقعیت بیرونی هم باشد، زمانی که وارد روایت داستانی می شود، می شود واقعیت داستانی.
۴. در نوشته علمی شما موظف هستید آنچه بیان می کنید، مستندهای آن را هم بیان کنید اما در روایت داستانی چنین الزامی وجود ندارد و ممکن است حتی محتوای داستان شما کاملا خیالی باشد.
۵. در نوشته داستانی از توصیف برای بیان جزئیات و فضا سازی،… استفاده می شود اما در نوشته علمی ما از توصیفی استفاده می کنیم که به آن توصیف علمی گفته می شود (این توصیف خودش هفت مدل است و خاص بیان علمی است)
۶. تقریبا ساختار بیشتر جمله های روایت داستان غیر مستقم است یعنی مطابق دستور زبان نیست ( دستور مند نیست) اما جمله های نوشته علمی مستقم است( دستورمند است)
توضیح این که استفاده بسیار کم جمله های غیر دستورمند در نوشته علمی هم حساب شده و با هدف بلاغی است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
تخلص در ادبیات فارسی
خواجه شمسالدین محمد ابن محمد شیرازی را همه با نام «حافظ» و سید محمد حسین بهجت تبریزی را با نام «شهریار» میشناسند. «حافظ» و «شهریار» "نام شعری" یا "تخلص" این دو سخنسرای نغز گفتار است. تخلص نامی است كه شاعر در شعرش، خود را به آن مینامد و میخواند.
شاعران به چند روی، برای خود نام شعری برگزیده و در شعر خود میآورند:
نخست آن كه، این نام كوتاه است و میتوان آن را به آسانی در شعر جای داد و خود را به آن خواند.
دو دیگر آن كه، نام شعری برچسب شاعر است بر روی شعرش. او بدین وسیله مهری بر شعر زده، تا هم مخاطب بداند و به یاد بسپارد كه شعر از كیست و هم دیگران نتوانند، آن شعر را به نام خود، سكه زنند.
سه دیگر این كه، گاه اهل ذوقی پیدا میشوند كه سكه ی قلب شعر خود را به نام بزرگان رقم میزنند، اگر هر شاعری تخلصی نداشته باشد، این امر آسانتر صورت میگیرد. اگر میبینیم، در شعر شاعرانی چون فردوسی و خیام، بیش از دیگران، دخل و تصرّف صورت گرفته، یكی از دلایل آن، نداشتن تخلص در متن شعر این دو گوهر گرانبهاست.
گفتنی است كه نسخههای گوناگون شاهنامه از حدود پنجاه و دو هزار تا شصت هزار بیت در نوسان است و در مورد رباعی های اصیل و دخیل خیام گفتوگوها و بحث هاست.
چهارمین انگیزه ی هنرمند، از آوردن «تخلص» این است كه، آن چه میخواهد به مخاطب بگوید، آشكارا و رودررو نگوید، بلكه خود را مورد خطاب قرار دهد و بهطور غیر مستقیم، پیامش را به دیگران برساند. در بیت های زیر، سعدی بدینگونه به ما پند میدهد:
ـ سعدیا رفت و فردا هم چنان موجود نیست / در میان این و آن فرصتشمار امروز را
ـ سعدیا این منزل ویران چه كنی چای تو نیست / رخت بربند كه منزلگه احرار آنجاست
ـ سعدیا راست روانگوی سعادت بردند / راستی كن كه به منزل نرسد كج رفتار
در این گونه بیت ها شاعر نفس مجرد خویش را در پیش خود دیده و با ان سخن میگوید. در دانش بدیع به اینگونه گفتار «تجرید» میگویند. این نفس در چنین جایی نماینده ی خود و همه ی كسانی است كه شاعر برایشان حرف دارد.
گاه، آن چه در این ندا میگنجد، دردی است كه سینه ی شاعر را تنگ كرده، او را به فریاد وامیدارد:
ـ حافظ این خرقه كه داری تو ببینی فردا / كه چه ز نار ز زیرش به دعا بگشایند
یا:
ـ حافظا می خور و رندی كن و خوش باش ولی / دام تزویر مكن چون دگران قرآن را
بیان این به کنایه گویی بسیار زیبا، با به كارگیری تخلص، هموار شده است
تخلص، همیشه در نقش ندایی نیست، بلكه در نقش هایی دیگر چون نهاد و مضافالیه و ... هم میآید.
نهاد:
سعدی غم نیستی ندارد / جان دادن عاشقان نجات است
سعدی از آن جا كه فهم اوست سخن گفت / ورنه كمال تو، وهم كی رسد آن جا؟
مضافالیه:
همت حافظ و انفاس سحر خیزان بود / كه ز بند غم ایام نجاتم دادند
بر آب دیده سعدیگرت گذار افتد / تو را نخست بباید شناوری آموخت
و انگیزه ی پنجم : آن كه گاه شاعر در یك جمله ی بیخبری، خود و شعر خود را میستاید، همان كه در علم معانی از آن به «تفاخر» یاد میكنند، چنین تفاخرهایی بیشتر در آن بیتی است كه تخلص در آن است. به گفتاری دیگر، گاه تخلص برای تفاخر میآید مانند:
ـ كس چو حافظ نگشاد از رخ اندیشه نقاب / تا سر زلف سخن را به قلم شانه زدند
ـ صبحدم از عرش میآمد خروشی، عقل گفت / قدسیان گویی كه شعر حافظ از بر میكنند
ـ شعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خلد / دفتر نسرین و گل را زینت اوراق بود
ـ در آسمان نه عجب گر به گفتة حافظ / سرود زهره به رقص آورد مسیحا را
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
خواجه شمسالدین محمد ابن محمد شیرازی را همه با نام «حافظ» و سید محمد حسین بهجت تبریزی را با نام «شهریار» میشناسند. «حافظ» و «شهریار» "نام شعری" یا "تخلص" این دو سخنسرای نغز گفتار است. تخلص نامی است كه شاعر در شعرش، خود را به آن مینامد و میخواند.
شاعران به چند روی، برای خود نام شعری برگزیده و در شعر خود میآورند:
نخست آن كه، این نام كوتاه است و میتوان آن را به آسانی در شعر جای داد و خود را به آن خواند.
دو دیگر آن كه، نام شعری برچسب شاعر است بر روی شعرش. او بدین وسیله مهری بر شعر زده، تا هم مخاطب بداند و به یاد بسپارد كه شعر از كیست و هم دیگران نتوانند، آن شعر را به نام خود، سكه زنند.
سه دیگر این كه، گاه اهل ذوقی پیدا میشوند كه سكه ی قلب شعر خود را به نام بزرگان رقم میزنند، اگر هر شاعری تخلصی نداشته باشد، این امر آسانتر صورت میگیرد. اگر میبینیم، در شعر شاعرانی چون فردوسی و خیام، بیش از دیگران، دخل و تصرّف صورت گرفته، یكی از دلایل آن، نداشتن تخلص در متن شعر این دو گوهر گرانبهاست.
گفتنی است كه نسخههای گوناگون شاهنامه از حدود پنجاه و دو هزار تا شصت هزار بیت در نوسان است و در مورد رباعی های اصیل و دخیل خیام گفتوگوها و بحث هاست.
چهارمین انگیزه ی هنرمند، از آوردن «تخلص» این است كه، آن چه میخواهد به مخاطب بگوید، آشكارا و رودررو نگوید، بلكه خود را مورد خطاب قرار دهد و بهطور غیر مستقیم، پیامش را به دیگران برساند. در بیت های زیر، سعدی بدینگونه به ما پند میدهد:
ـ سعدیا رفت و فردا هم چنان موجود نیست / در میان این و آن فرصتشمار امروز را
ـ سعدیا این منزل ویران چه كنی چای تو نیست / رخت بربند كه منزلگه احرار آنجاست
ـ سعدیا راست روانگوی سعادت بردند / راستی كن كه به منزل نرسد كج رفتار
در این گونه بیت ها شاعر نفس مجرد خویش را در پیش خود دیده و با ان سخن میگوید. در دانش بدیع به اینگونه گفتار «تجرید» میگویند. این نفس در چنین جایی نماینده ی خود و همه ی كسانی است كه شاعر برایشان حرف دارد.
گاه، آن چه در این ندا میگنجد، دردی است كه سینه ی شاعر را تنگ كرده، او را به فریاد وامیدارد:
ـ حافظ این خرقه كه داری تو ببینی فردا / كه چه ز نار ز زیرش به دعا بگشایند
یا:
ـ حافظا می خور و رندی كن و خوش باش ولی / دام تزویر مكن چون دگران قرآن را
بیان این به کنایه گویی بسیار زیبا، با به كارگیری تخلص، هموار شده است
تخلص، همیشه در نقش ندایی نیست، بلكه در نقش هایی دیگر چون نهاد و مضافالیه و ... هم میآید.
نهاد:
سعدی غم نیستی ندارد / جان دادن عاشقان نجات است
سعدی از آن جا كه فهم اوست سخن گفت / ورنه كمال تو، وهم كی رسد آن جا؟
مضافالیه:
همت حافظ و انفاس سحر خیزان بود / كه ز بند غم ایام نجاتم دادند
بر آب دیده سعدیگرت گذار افتد / تو را نخست بباید شناوری آموخت
و انگیزه ی پنجم : آن كه گاه شاعر در یك جمله ی بیخبری، خود و شعر خود را میستاید، همان كه در علم معانی از آن به «تفاخر» یاد میكنند، چنین تفاخرهایی بیشتر در آن بیتی است كه تخلص در آن است. به گفتاری دیگر، گاه تخلص برای تفاخر میآید مانند:
ـ كس چو حافظ نگشاد از رخ اندیشه نقاب / تا سر زلف سخن را به قلم شانه زدند
ـ صبحدم از عرش میآمد خروشی، عقل گفت / قدسیان گویی كه شعر حافظ از بر میكنند
ـ شعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خلد / دفتر نسرین و گل را زینت اوراق بود
ـ در آسمان نه عجب گر به گفتة حافظ / سرود زهره به رقص آورد مسیحا را
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
گونه های گزینش تخلص:
گزینش تخلص و خاستگاه آن بسیار گونهگون است. برخی آن را از صفت ویژه ی خود گرفتهاند، شاعرانی نام شعری خود را از نام شهر خود برداشتهاند، عدهای از نام پادشاه، نام اجداد، از شغل و حرفه و ... برگفتهاند. اکنون به برخی از آن ها و چند و چون آن ها میپردازیم:
۱- تخلص برگرفته از صفت یا ویژگی شاعر
- تخلص رشیدالدین محمدابن محمد عمری، "وطواط" است که از بابت كوچكی جثه ی او بوده است. وطواط نام مرغی از جنس پرستو است. تخلص «وطواط» موجب ایجاد برخی شوخی ها هم گردیده است. دولتشاه میگوید: روزی در مجلس اتسز بحث و مناظرهای میان علما درگرفته بود، رشید در آن مجلس حاضر بود، در مناظره و بحث، زبانی آغاز كرده و دواتی پیش او نهاده بود. اتسز در او نگریست و از روی ظرافت گفت: دوات را بردارید تا معلوم شود از پس دوات كیست كه سخن میگوید. رشید دریافت، برخاست و گفت: المرءُ باصغریه قلبه و لسانه. (۳)
- میرزا صادق فراهانی امیری در آغاز "امیرالشعرا" و پس از آن "ادیبالممالك" لقب گرفته بود.
۲- تخلص برگفته از نام شهر و دیار شاعر
ابوعبداله جعفربن محمد سمرقندی متخلص به رودكی است. تولد او در روستای «بنج» از توابع «رودك» سمرقند است. همچنین است. «ابوالفرج رونی» كه تولدش در «رونه» از روستاهای نیشابور بوده است.
۳- نام شعری برگرفته از نام پادشاه:
مانند لقب سعدی که از نام : ابی بکر زنکی از پادشاهان سلسه زنکیان گرفته شده است.
لقب خاقانی شروانی که از نام خاقان شروانشاه گرفته شده است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
گزینش تخلص و خاستگاه آن بسیار گونهگون است. برخی آن را از صفت ویژه ی خود گرفتهاند، شاعرانی نام شعری خود را از نام شهر خود برداشتهاند، عدهای از نام پادشاه، نام اجداد، از شغل و حرفه و ... برگفتهاند. اکنون به برخی از آن ها و چند و چون آن ها میپردازیم:
۱- تخلص برگرفته از صفت یا ویژگی شاعر
- تخلص رشیدالدین محمدابن محمد عمری، "وطواط" است که از بابت كوچكی جثه ی او بوده است. وطواط نام مرغی از جنس پرستو است. تخلص «وطواط» موجب ایجاد برخی شوخی ها هم گردیده است. دولتشاه میگوید: روزی در مجلس اتسز بحث و مناظرهای میان علما درگرفته بود، رشید در آن مجلس حاضر بود، در مناظره و بحث، زبانی آغاز كرده و دواتی پیش او نهاده بود. اتسز در او نگریست و از روی ظرافت گفت: دوات را بردارید تا معلوم شود از پس دوات كیست كه سخن میگوید. رشید دریافت، برخاست و گفت: المرءُ باصغریه قلبه و لسانه. (۳)
- میرزا صادق فراهانی امیری در آغاز "امیرالشعرا" و پس از آن "ادیبالممالك" لقب گرفته بود.
۲- تخلص برگفته از نام شهر و دیار شاعر
ابوعبداله جعفربن محمد سمرقندی متخلص به رودكی است. تولد او در روستای «بنج» از توابع «رودك» سمرقند است. همچنین است. «ابوالفرج رونی» كه تولدش در «رونه» از روستاهای نیشابور بوده است.
۳- نام شعری برگرفته از نام پادشاه:
مانند لقب سعدی که از نام : ابی بکر زنکی از پادشاهان سلسه زنکیان گرفته شده است.
لقب خاقانی شروانی که از نام خاقان شروانشاه گرفته شده است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
شرح و توضیح درس های ۱ ت ۸ ؛ فارسی و نگارش یک و دو و سه ( دهم فنی و حرفه ای و کار و دانش ) به همراه کارگاه های درس پژوهی و توضیح درس های نگارش در کانال :
@farsionegaresh_fanni
@farsionegaresh_fanni
سوال :
کلماتی که حتما باید مد بگیرین
از کجا متوجه بشیم این کلمات حتما باید مد دار نوشته بشه اگه چه حرفی در کنار چی قرار بگیرد باید از مد استفاده بشه ؟
پاسخ :
نشانهي( ـــ) بر روي حرف «ا » قرار ميگيرد و « الف ممدود » را به وجود ميآورد . قاعده بر آن است كه هرگاه بعد از همزهي مفتوح «الف» ساكني بيايد بر روي هم الف مدي «آ» را ميسازند كه به اصطلاح «الف ممدود » ناميده ميشود . اين حرف در اوّل يا وسط كلمه ميآيد . مانند : آخر، آمد ، مآخذ، الآن.
نشانهي (ــــ) بايد بالاي حرف « الف » نوشته شود و در كلمات ساده گذاشتن آن ضروري است ، در املاي اين قبيل كلمات ، معمولاً اغلب دانشآموزان (نشانهي مد) را درست به كار ميبرند ، ولي دربارهي كلمات مركبي كه جزء دوم آن ها با «آ» شروع ميشود ، دقّت و توجّه بيش تري لازم است.
كلماتي مانند: خوش آواز ، سرآمد،
سر آغاز و … نشانهي مد دارند امّا كلماتي مانند : همايش ، دلارام ، پيشامد و… به نشانهي « ــــ » نياز ندارند. پس اگر جزء دوم يك كلمهي مركب با مصوّت بلند آغاز شود (نه با همزهي قبل از آن) ، نشانهي مد به كار نمي رود. ضمناً در كلمات مركب طولاني ، نشانهي مد غلبه دارد. مانند: تعجّب آور، نام آور و… .
تذكّر: مد « ـــ » در زبان فارسي بر خلاف زبان عربي كه عمدتاً براي كشش و زيبايي در صوت به كار ميرود يك واج محسوب ميشود .
- استاد دریانورد
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
کلماتی که حتما باید مد بگیرین
از کجا متوجه بشیم این کلمات حتما باید مد دار نوشته بشه اگه چه حرفی در کنار چی قرار بگیرد باید از مد استفاده بشه ؟
پاسخ :
نشانهي( ـــ) بر روي حرف «ا » قرار ميگيرد و « الف ممدود » را به وجود ميآورد . قاعده بر آن است كه هرگاه بعد از همزهي مفتوح «الف» ساكني بيايد بر روي هم الف مدي «آ» را ميسازند كه به اصطلاح «الف ممدود » ناميده ميشود . اين حرف در اوّل يا وسط كلمه ميآيد . مانند : آخر، آمد ، مآخذ، الآن.
نشانهي (ــــ) بايد بالاي حرف « الف » نوشته شود و در كلمات ساده گذاشتن آن ضروري است ، در املاي اين قبيل كلمات ، معمولاً اغلب دانشآموزان (نشانهي مد) را درست به كار ميبرند ، ولي دربارهي كلمات مركبي كه جزء دوم آن ها با «آ» شروع ميشود ، دقّت و توجّه بيش تري لازم است.
كلماتي مانند: خوش آواز ، سرآمد،
سر آغاز و … نشانهي مد دارند امّا كلماتي مانند : همايش ، دلارام ، پيشامد و… به نشانهي « ــــ » نياز ندارند. پس اگر جزء دوم يك كلمهي مركب با مصوّت بلند آغاز شود (نه با همزهي قبل از آن) ، نشانهي مد به كار نمي رود. ضمناً در كلمات مركب طولاني ، نشانهي مد غلبه دارد. مانند: تعجّب آور، نام آور و… .
تذكّر: مد « ـــ » در زبان فارسي بر خلاف زبان عربي كه عمدتاً براي كشش و زيبايي در صوت به كار ميرود يك واج محسوب ميشود .
- استاد دریانورد
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
پرسش: کارکَرد یا کارکِرد
در زبان فارسی فعل کَرد را در واژههای مختلف با دو تلفظ (Kard و Kerd) به کار میبرند.
تلفظ Kard : در واژههای کارکَرد، رویکَرد (برخی کارکِرد و رویکِرد میگویند).
تلفظ Kerd : در واژههای کِردگار، کِردار
دلیل این تفاوت چیست؟ در فارسی معیار کدام درست است؟
✅ پاسخ:
ریشۀ فعل کرد در سه زبان کهن ایرانی به قرار زیر است:
- در زبان اوستایی: kereta
- در فارسی میانه: karta
- در پهلوی (پارتی): kird
در گویشهای امروزی نیز به هر سه صورت ادا میشود:
- در گویش تهرانی، افغانستانی، بافق (روستای گوغر): Kard
- در گویش مشهدی، کرمانی، کاشانی، شیرازی: Kerd
- در گویش نیشابوری و سبزواری : kird
حال که در ریشۀ باستانی و گویشهای محلی هر دو تلفظ (Kard و Kerd) آمده است در زبان معیار کدام را باید به کار برد؟
یک روش دیگر میماند و آن استناد به کاربرد «کرد» در قافیۀ شعر است. آواهای پایانی دو واژۀ قافیه در پایان دو مصراع جبراً باید یکی باشد که اگر نباشد عیب علانیه است و خلاف قاعدۀ علم قافیه. ببینیم که شاعران بزرگ پارسی دری، کرد را با کدام واژهها همقافیه ساختهاند؟
فردوسی در شاهنامه کَرد kard با گَرد gard و کَردن با گَردَن همقافیه آورده است. کَرد همچنین با نبَرد، زَرد، گَرد، لاژوَرد، مَرد، سپَرد، بارها در سخن فردوسی همقافیه شده است. در حدیقۀ سنایی و آثار عطار و دیگر شاعران بزرگ هم «کَرْدْ» با کلمات هموزن فَعْلْ قافیه شده است.
میتوان نتیجه گرفت که در زبان فارسیِ دری (فارسی لفظ قلم) صورت «کَرد» Kard غلبه داشته است. یعنی شاعران سمرقندی و نیشابوری و توسی و هراتی و خجندی و بخارایی و شیرازی و اصفهانی اگرچه در گفتگوی با خانواده و همشهریانشان «کردگار» را با لهجهی شهر خویش به یکی از صورتهای kardagār یا kerdegār یا kerdagār یا kardegār تلفظ میکرده و میکنند اما در فارسی دَری (فارسی لفظ قلم، فارسی کتابی، فارسی معیار) kardagār میخواندهاند.
فرستاده آمد بکَردار گَرْد
شنيده سخنها همه ياد کَرْد
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
در زبان فارسی فعل کَرد را در واژههای مختلف با دو تلفظ (Kard و Kerd) به کار میبرند.
تلفظ Kard : در واژههای کارکَرد، رویکَرد (برخی کارکِرد و رویکِرد میگویند).
تلفظ Kerd : در واژههای کِردگار، کِردار
دلیل این تفاوت چیست؟ در فارسی معیار کدام درست است؟
✅ پاسخ:
ریشۀ فعل کرد در سه زبان کهن ایرانی به قرار زیر است:
- در زبان اوستایی: kereta
- در فارسی میانه: karta
- در پهلوی (پارتی): kird
در گویشهای امروزی نیز به هر سه صورت ادا میشود:
- در گویش تهرانی، افغانستانی، بافق (روستای گوغر): Kard
- در گویش مشهدی، کرمانی، کاشانی، شیرازی: Kerd
- در گویش نیشابوری و سبزواری : kird
حال که در ریشۀ باستانی و گویشهای محلی هر دو تلفظ (Kard و Kerd) آمده است در زبان معیار کدام را باید به کار برد؟
یک روش دیگر میماند و آن استناد به کاربرد «کرد» در قافیۀ شعر است. آواهای پایانی دو واژۀ قافیه در پایان دو مصراع جبراً باید یکی باشد که اگر نباشد عیب علانیه است و خلاف قاعدۀ علم قافیه. ببینیم که شاعران بزرگ پارسی دری، کرد را با کدام واژهها همقافیه ساختهاند؟
فردوسی در شاهنامه کَرد kard با گَرد gard و کَردن با گَردَن همقافیه آورده است. کَرد همچنین با نبَرد، زَرد، گَرد، لاژوَرد، مَرد، سپَرد، بارها در سخن فردوسی همقافیه شده است. در حدیقۀ سنایی و آثار عطار و دیگر شاعران بزرگ هم «کَرْدْ» با کلمات هموزن فَعْلْ قافیه شده است.
میتوان نتیجه گرفت که در زبان فارسیِ دری (فارسی لفظ قلم) صورت «کَرد» Kard غلبه داشته است. یعنی شاعران سمرقندی و نیشابوری و توسی و هراتی و خجندی و بخارایی و شیرازی و اصفهانی اگرچه در گفتگوی با خانواده و همشهریانشان «کردگار» را با لهجهی شهر خویش به یکی از صورتهای kardagār یا kerdegār یا kerdagār یا kardegār تلفظ میکرده و میکنند اما در فارسی دَری (فارسی لفظ قلم، فارسی کتابی، فارسی معیار) kardagār میخواندهاند.
فرستاده آمد بکَردار گَرْد
شنيده سخنها همه ياد کَرْد
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
در مورد تلفظ واژه « وقب» در درس کلاس نقاشی
وقب با سکون «ق» اسم است و با فتحه «ق» فعل است.
«دست معلم از _وقب_ حیوان روان شد...»
با «ق» ساکن خوانده می شود.
والقمر اذا وقب با فتحه«ق»
در قرآن که فعل است و باید با فتحه تلفظ شود، وقٓب القمر در واژه نامه هست.
اما وقب با سکون «ق» مصدر و اسم است.
#وقب
#کلاس_نقاشی
#فارسی_دهم
- بانو دکتر حمیرا خانجانی
@ferdosesokhan
وقب با سکون «ق» اسم است و با فتحه «ق» فعل است.
«دست معلم از _وقب_ حیوان روان شد...»
با «ق» ساکن خوانده می شود.
والقمر اذا وقب با فتحه«ق»
در قرآن که فعل است و باید با فتحه تلفظ شود، وقٓب القمر در واژه نامه هست.
اما وقب با سکون «ق» مصدر و اسم است.
#وقب
#کلاس_نقاشی
#فارسی_دهم
- بانو دکتر حمیرا خانجانی
@ferdosesokhan
Forwarded from مخزن سوالات زبان فارسی و نگارش و فنون ادبی
« به نام خداوند جان آفرین »
نظر دبیرخانه زبان و ادبیّات فارسی در باره بارم بندی و بودجه بندی کتاب های ادبیّات فارسی در امتحانات سال تحصیلی ۱۴۰۰ ـ ۱۳۹۹ در وضعیت قرمز
بارم بندی دروس ادبیات در سال تحصیلی جاری نسبت به سال های گذشته تغییراتی داشته است. در سال تحصیلی جاری برای هر یک از دروس فارسی، نگارش و علوم و فنون ادبی ۲۲ نمره سؤال طرح می شود. بیست نمره سؤالات اصلی و دو نمره سؤالات اختیاری ( بخش های خودخوان و مطالعه آزاد).
دانش آموز نباید به ۲۲ نمره سؤالات پاسخ دهد، بلکه مبنای پاسخگویی به سؤالات باید بخش اصلی ۲۰ نمره باشد و چنانچه نتواند به سؤالی در بخش اصلی پاسخ دهد، از بخش اختیاری می تواند سؤالاتی را جایگزین سؤالات بخش اصلی نماید و پاسخگو باشد.
* فارسی
از بخش های شعرخوانی (حفظ شعر)، روان خوانی و گنج حکمت، سؤالی در بیست نمره اصلی طرح نخواهد شد و این سه بخش به صورت خودخوان و مطالعه آزاد تعیین شده اند. از این سه بخش می توان دو نمره سؤال به عنوان سؤالات اختیاری ارائه نمود تا چنانچه دانش آموزی نتواند پاسخگوی سؤالی در قسمت اصلی سؤالات باشد، از بخش اختیاری بتواند سؤالی را جایگزین آن نماید و پاسخ دهد.
* نگارش
کارگاه نوشتن، مَثَل نویسی، شعرگردانی و حکایت نگاری به عنوان مطالعه آزاد تعیین شده اند و در سؤالات اصلی نمی توان از این بخش ها سؤالی را طرح کرد. از این چهار بخش می توان دو نمره سؤال به عنوان سؤالات اختیاری ارائه نمود تا چنانچه دانش آموزی نتواند پاسخگوی سؤالی در قسمت اصلی سؤالات باشد، از بخش اختیاری بتواند سؤالی را جایگزین آن نماید و پاسخ دهد.
* علوم و فنون ادبی
بخش های خودارزیابی ها و کارگاه تحلیل فصل به عنـوان مطالعه آزاد تعیین شده اند و در سؤالات اصلی نمی توان از این بخش ها سؤالی را طرح کرد. از این دو بخش می توان دو نمره سؤال به عنوان سؤالات اختیاری ارائه نمود تا چنانچه دانش آموزی نتواند پاسخگوی سؤالی در قسمت اصلی سؤالات باشد، از بخش اختیاری بتواند سؤالی را جایگزین آن نماید و پاسخ دهد.
عباس رسولی املشی
سرگروه زبان و ادبیّات فارسی دوره دوم متوسطه شهرستان رودسر
@makhzanesoalatedoroseadabi
نظر دبیرخانه زبان و ادبیّات فارسی در باره بارم بندی و بودجه بندی کتاب های ادبیّات فارسی در امتحانات سال تحصیلی ۱۴۰۰ ـ ۱۳۹۹ در وضعیت قرمز
بارم بندی دروس ادبیات در سال تحصیلی جاری نسبت به سال های گذشته تغییراتی داشته است. در سال تحصیلی جاری برای هر یک از دروس فارسی، نگارش و علوم و فنون ادبی ۲۲ نمره سؤال طرح می شود. بیست نمره سؤالات اصلی و دو نمره سؤالات اختیاری ( بخش های خودخوان و مطالعه آزاد).
دانش آموز نباید به ۲۲ نمره سؤالات پاسخ دهد، بلکه مبنای پاسخگویی به سؤالات باید بخش اصلی ۲۰ نمره باشد و چنانچه نتواند به سؤالی در بخش اصلی پاسخ دهد، از بخش اختیاری می تواند سؤالاتی را جایگزین سؤالات بخش اصلی نماید و پاسخگو باشد.
* فارسی
از بخش های شعرخوانی (حفظ شعر)، روان خوانی و گنج حکمت، سؤالی در بیست نمره اصلی طرح نخواهد شد و این سه بخش به صورت خودخوان و مطالعه آزاد تعیین شده اند. از این سه بخش می توان دو نمره سؤال به عنوان سؤالات اختیاری ارائه نمود تا چنانچه دانش آموزی نتواند پاسخگوی سؤالی در قسمت اصلی سؤالات باشد، از بخش اختیاری بتواند سؤالی را جایگزین آن نماید و پاسخ دهد.
* نگارش
کارگاه نوشتن، مَثَل نویسی، شعرگردانی و حکایت نگاری به عنوان مطالعه آزاد تعیین شده اند و در سؤالات اصلی نمی توان از این بخش ها سؤالی را طرح کرد. از این چهار بخش می توان دو نمره سؤال به عنوان سؤالات اختیاری ارائه نمود تا چنانچه دانش آموزی نتواند پاسخگوی سؤالی در قسمت اصلی سؤالات باشد، از بخش اختیاری بتواند سؤالی را جایگزین آن نماید و پاسخ دهد.
* علوم و فنون ادبی
بخش های خودارزیابی ها و کارگاه تحلیل فصل به عنـوان مطالعه آزاد تعیین شده اند و در سؤالات اصلی نمی توان از این بخش ها سؤالی را طرح کرد. از این دو بخش می توان دو نمره سؤال به عنوان سؤالات اختیاری ارائه نمود تا چنانچه دانش آموزی نتواند پاسخگوی سؤالی در قسمت اصلی سؤالات باشد، از بخش اختیاری بتواند سؤالی را جایگزین آن نماید و پاسخ دهد.
عباس رسولی املشی
سرگروه زبان و ادبیّات فارسی دوره دوم متوسطه شهرستان رودسر
@makhzanesoalatedoroseadabi
آرایه تکرار
برای آشنایی با تنوع این آرایه
آیا جناس تام هم نوعی تکرار تلقی می شود؟
آشنایی با انواع و شگرد های مختلف این آرایه در گذشته...
گاه شاعری خود را ملزم می کرد که در تمام طول شعر کلمه ای را آورده و تکرار کند؛مثلا واژه ی شمع را در تمام ابیات بیاورد.
نام دیگر تکرار در گذشته "#توزیع"بوده است
در توزیع متکلم ملزم می شد حرف معینی را در هر کلمه بیاورد(امروز #واج_آرایی).
شب است وشاهد و شمع و شراب و شیرینی
غنیمت است چنین شب که دوستان بینی
در گذشته جای تکرار کلمات باعث می شد که هر تکرار نام های مختلفی به خود بگیرد...
مثلا تکرار واژه در ابتدا و انتهای بیت نام خاصی داشت(#تصدیر)
یا در انتهای بیت اول و آغاز بیت دوم
یا تکرار پشت سر هم کلمات
و...
فقط به نمونه ها دقت کنید:
گل نعمتی است هدیه فرستاده از بهشت
مردم کریم تر شود اندر نعیم گل
ای گل فروش،گل چه فروشی به جای سیم
وز گل عزیزتر چه ستانی به سیم گل؟
به این نمونه ی زیبا نگاه کنید:
مسلمانان،مسلمانان،مسلمانی ز سر گیرید!
که کفر از شرم یار من مسلمان وار می آید!
آرایه ی تکرار با اهداف گوناگونی در نظم و نثر به کار رفته است.
یکی از این هدف ها ،تکرار واژه برای زیبایی کلام است=واژه آرایی
دست خوبت را به دست من بده
دست های ما پل پیوند ماست!
آن سو مرو این سو بیا ای گلبن خندان من
ای عقل عقل عقل من ای جان جان جان من
خیالم در دل و دل در دو زلفت
پریشان در پریشان در پریشان
الهی ندانم در جانی یا جان را جانی نه اینی نه آنی ای جان را زندگانی
اوج تکرار در سوال و جواب است.
ببینید:
گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآید
گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
برای آشنایی با تنوع این آرایه
آیا جناس تام هم نوعی تکرار تلقی می شود؟
آشنایی با انواع و شگرد های مختلف این آرایه در گذشته...
گاه شاعری خود را ملزم می کرد که در تمام طول شعر کلمه ای را آورده و تکرار کند؛مثلا واژه ی شمع را در تمام ابیات بیاورد.
نام دیگر تکرار در گذشته "#توزیع"بوده است
در توزیع متکلم ملزم می شد حرف معینی را در هر کلمه بیاورد(امروز #واج_آرایی).
شب است وشاهد و شمع و شراب و شیرینی
غنیمت است چنین شب که دوستان بینی
در گذشته جای تکرار کلمات باعث می شد که هر تکرار نام های مختلفی به خود بگیرد...
مثلا تکرار واژه در ابتدا و انتهای بیت نام خاصی داشت(#تصدیر)
یا در انتهای بیت اول و آغاز بیت دوم
یا تکرار پشت سر هم کلمات
و...
فقط به نمونه ها دقت کنید:
گل نعمتی است هدیه فرستاده از بهشت
مردم کریم تر شود اندر نعیم گل
ای گل فروش،گل چه فروشی به جای سیم
وز گل عزیزتر چه ستانی به سیم گل؟
به این نمونه ی زیبا نگاه کنید:
مسلمانان،مسلمانان،مسلمانی ز سر گیرید!
که کفر از شرم یار من مسلمان وار می آید!
آرایه ی تکرار با اهداف گوناگونی در نظم و نثر به کار رفته است.
یکی از این هدف ها ،تکرار واژه برای زیبایی کلام است=واژه آرایی
دست خوبت را به دست من بده
دست های ما پل پیوند ماست!
آن سو مرو این سو بیا ای گلبن خندان من
ای عقل عقل عقل من ای جان جان جان من
خیالم در دل و دل در دو زلفت
پریشان در پریشان در پریشان
الهی ندانم در جانی یا جان را جانی نه اینی نه آنی ای جان را زندگانی
اوج تکرار در سوال و جواب است.
ببینید:
گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآید
گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
با عضویت در کانال زنگ ادبیات از فیلم های آموزشیش بهره مند شوید:
🔹فیلم تدریس دروس فارسی : 🔽🔽🔽🔽
مدرس : مهدی مهدی زاده
دبیر ادبیات مدارس تیزهوشان و نمونه دولتی
🔻فارسی هفتم:
#فیلم_تدریس_هفتم_ستایش
#فیلم_تدریس_هفتم_درس_اول
#فیلم_تدریس_هفتم_درس_دوم
#فیلم_تدریس_هفتم_درس_سوم
#فیلم_تدریس_هفتم_درس_چهارم
#درس_آزاد
#فیلم_تدریس_هفتم_درس_ششم
#فیلم_تدریس_هفتم_درس_هفتم
#فیلم_تدریس_هفتم_درس_هشتم
🔻فارسی هشتم:
#فیلم_تدریس_هشتم_ستایش
#فیلم_تدریس_هشتم_درس_اول
#فیلم_تدریس_هشتم_درس_دوم
#فیلم_تدریس_هشتم_درس_سوم
#فیلم_تدریس_هشتم_درس_چهارم
#درس_آزاد
#فیلم_تدریس_هشتم_درس_ششم
#فیلم_تدریس_هشتم_درس_هفتم
#فیلم_تدریس_هشتم_درس_هشتم
🔻فارسی نهم:
#فیلم_تدریس_نهم_ستایش
#فیلم_تدریس_نهم_درس_اول
#فیلم_تدریس_نهم_درس_دوم
#فیلم_تدریس_نهم_درس_سوم
#فیلم_تدریس_نهم_درس_چهارم
#درس_آزاد
#فیلم_تدریس_نهم_درس_ششم
#فیلم_تدریس_نهم_درس_هفتم
#فیلم_تدریس_نهم_درس_هشتم
🔻فارسی دهم:
#فیلم_تدریس_دهم_ستایش
#فیلم_تدریس_دهم_درس_اول
#فیلم_تدریس_دهم_درس_دوم
#فیلم_تدریس_دهم_درس_سوم
#درس_چهارم_دهم #درس_آزاد
#فیلم_تدریس_دهم_درس_پنجم
#فیلم_تدریس_دهم_درس_ششم
#فیلم_تدریس_دهم_درس_هفتم
#فیلم_تدریس_دهم_درس_هشتم
@zangeadabiat
@ferdosesokhan
🔹فیلم تدریس دروس فارسی : 🔽🔽🔽🔽
مدرس : مهدی مهدی زاده
دبیر ادبیات مدارس تیزهوشان و نمونه دولتی
🔻فارسی هفتم:
#فیلم_تدریس_هفتم_ستایش
#فیلم_تدریس_هفتم_درس_اول
#فیلم_تدریس_هفتم_درس_دوم
#فیلم_تدریس_هفتم_درس_سوم
#فیلم_تدریس_هفتم_درس_چهارم
#درس_آزاد
#فیلم_تدریس_هفتم_درس_ششم
#فیلم_تدریس_هفتم_درس_هفتم
#فیلم_تدریس_هفتم_درس_هشتم
🔻فارسی هشتم:
#فیلم_تدریس_هشتم_ستایش
#فیلم_تدریس_هشتم_درس_اول
#فیلم_تدریس_هشتم_درس_دوم
#فیلم_تدریس_هشتم_درس_سوم
#فیلم_تدریس_هشتم_درس_چهارم
#درس_آزاد
#فیلم_تدریس_هشتم_درس_ششم
#فیلم_تدریس_هشتم_درس_هفتم
#فیلم_تدریس_هشتم_درس_هشتم
🔻فارسی نهم:
#فیلم_تدریس_نهم_ستایش
#فیلم_تدریس_نهم_درس_اول
#فیلم_تدریس_نهم_درس_دوم
#فیلم_تدریس_نهم_درس_سوم
#فیلم_تدریس_نهم_درس_چهارم
#درس_آزاد
#فیلم_تدریس_نهم_درس_ششم
#فیلم_تدریس_نهم_درس_هفتم
#فیلم_تدریس_نهم_درس_هشتم
🔻فارسی دهم:
#فیلم_تدریس_دهم_ستایش
#فیلم_تدریس_دهم_درس_اول
#فیلم_تدریس_دهم_درس_دوم
#فیلم_تدریس_دهم_درس_سوم
#درس_چهارم_دهم #درس_آزاد
#فیلم_تدریس_دهم_درس_پنجم
#فیلم_تدریس_دهم_درس_ششم
#فیلم_تدریس_دهم_درس_هفتم
#فیلم_تدریس_دهم_درس_هشتم
@zangeadabiat
@ferdosesokhan
مینی مال
بسیاری مینیمال را یک قالب میدانند در حالی که مینی مال یک قالب نیست. مینیمال یک جریان ادبی است یکی از آخرین جنبشهای قرن بیستم که از اواخر قرن شروع شده و از نقاشی و مجسمه سازی شروع شد. در ابتدا هم روس ها به دلیل استقبال از مکتب باروک این کار را شروع در واقع جمعیت در آنجا زیاد بود و آنها مجبور شدند که روی بیاورند به جریان مینی مال. بعدها از نقاشی و هنرهای تجسمی، مینیمال به سمت سینما و بعد هم ادبیات گرایش پیدا کرد. همزمان با سینما موسیقی نیز به سمت مینیمالیست تمایل پیدا کرد که از سردمداران آن میتوان تری رایلی و یا فیلیپ گلاس را نام برد. در واقع در مینی مال به جای اینکه بگوییم نهال دیگر از شکل کامل آن حرف میزنیم از درخت حرف میزنیم ولی بدون شاخ و برگ.
یونان در ادامه صحبت هایش افزود: مینی مالیست ها عناصر غیر ضروری را حذف کردند، برای شخصیتها اهمیتی دیگر قائل نشدند و محدودیت را در زمان و مکان بسط دادند. مینی مال در داستان نویسی بر پایه گفتگو شکل گرفت. در مینی مال وقتی که گفتگو میکنیم و یا وقتی که میخواهیم خیلی چیزها را توصیف کنیم، میتوانیم در یک دیالوگ خیلی راحت به خواننده خبر دهیم. البته باید این را هم بگویم که خیلیها فکر میکنند اگر داستانی کوتاه نوشته شود حتما مینی مال است در حالی که اینگونه نیست. مینیمالهای بسیار خوبی مثل پیرمرد و دریا هستند که با وجود اینکه رمانهای قطوری هستند اما مینیمال محسوب میشود.
نویسنده مجموعه داستانهای مینیمال فرشتهها ادامه داد: ما سه نوع داستان کوتاه داریم داستانی که فرانسویها به آن لوبل میگویند یا همان فلش فیکشن که آقای جیمز توماس یکی از شارحان این قالب فلش، معتقد بود که فلش فیکشن از ۳۰۰ کلمه تا ۱۰۰۰ کلمه است و میکرو و غالب کوچکتر از آن بین ۱۰ تا ۳۰۰ کلمه اما هر چه قدر به جلو تر میآییم داستان های مینی مال باز کوتاه تر میشود و امروزه از مینی مال هایی صحبت میشود که از صفر کلمه شروع میشود تا ۵۵ کلمه. منتقدان آمریکایی این نوع داستانها را به آدامس شیک بادکنکی یا واقع گرایی سوپر مارکتی یا خیلی چیزهای دیگر توصیف کرده اند اما منتقدان منصف از این به عنوان داستان های یک دقیقه ای و یا رعد و برق نام بردند و معتقد بودند این نیاز جامعه است داستانهای کوتاه کوتاه ۲ کلمه هم داریم که علمدار آن استنلی بابرین آمریکایی است. استنلی بابرین داستان دوکلمهای مشهوری دارد با نام درباره یک روز از زندگی مردی که لباس خرس پوشیده بود و خود داستان این است شلیک نکنید. در داستان های کوتاه باید داستان اتفاق بیافتد بطور تمام و کمال و با حذف همه چیزهای غیرضروری
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
بسیاری مینیمال را یک قالب میدانند در حالی که مینی مال یک قالب نیست. مینیمال یک جریان ادبی است یکی از آخرین جنبشهای قرن بیستم که از اواخر قرن شروع شده و از نقاشی و مجسمه سازی شروع شد. در ابتدا هم روس ها به دلیل استقبال از مکتب باروک این کار را شروع در واقع جمعیت در آنجا زیاد بود و آنها مجبور شدند که روی بیاورند به جریان مینی مال. بعدها از نقاشی و هنرهای تجسمی، مینیمال به سمت سینما و بعد هم ادبیات گرایش پیدا کرد. همزمان با سینما موسیقی نیز به سمت مینیمالیست تمایل پیدا کرد که از سردمداران آن میتوان تری رایلی و یا فیلیپ گلاس را نام برد. در واقع در مینی مال به جای اینکه بگوییم نهال دیگر از شکل کامل آن حرف میزنیم از درخت حرف میزنیم ولی بدون شاخ و برگ.
یونان در ادامه صحبت هایش افزود: مینی مالیست ها عناصر غیر ضروری را حذف کردند، برای شخصیتها اهمیتی دیگر قائل نشدند و محدودیت را در زمان و مکان بسط دادند. مینی مال در داستان نویسی بر پایه گفتگو شکل گرفت. در مینی مال وقتی که گفتگو میکنیم و یا وقتی که میخواهیم خیلی چیزها را توصیف کنیم، میتوانیم در یک دیالوگ خیلی راحت به خواننده خبر دهیم. البته باید این را هم بگویم که خیلیها فکر میکنند اگر داستانی کوتاه نوشته شود حتما مینی مال است در حالی که اینگونه نیست. مینیمالهای بسیار خوبی مثل پیرمرد و دریا هستند که با وجود اینکه رمانهای قطوری هستند اما مینیمال محسوب میشود.
نویسنده مجموعه داستانهای مینیمال فرشتهها ادامه داد: ما سه نوع داستان کوتاه داریم داستانی که فرانسویها به آن لوبل میگویند یا همان فلش فیکشن که آقای جیمز توماس یکی از شارحان این قالب فلش، معتقد بود که فلش فیکشن از ۳۰۰ کلمه تا ۱۰۰۰ کلمه است و میکرو و غالب کوچکتر از آن بین ۱۰ تا ۳۰۰ کلمه اما هر چه قدر به جلو تر میآییم داستان های مینی مال باز کوتاه تر میشود و امروزه از مینی مال هایی صحبت میشود که از صفر کلمه شروع میشود تا ۵۵ کلمه. منتقدان آمریکایی این نوع داستانها را به آدامس شیک بادکنکی یا واقع گرایی سوپر مارکتی یا خیلی چیزهای دیگر توصیف کرده اند اما منتقدان منصف از این به عنوان داستان های یک دقیقه ای و یا رعد و برق نام بردند و معتقد بودند این نیاز جامعه است داستانهای کوتاه کوتاه ۲ کلمه هم داریم که علمدار آن استنلی بابرین آمریکایی است. استنلی بابرین داستان دوکلمهای مشهوری دارد با نام درباره یک روز از زندگی مردی که لباس خرس پوشیده بود و خود داستان این است شلیک نکنید. در داستان های کوتاه باید داستان اتفاق بیافتد بطور تمام و کمال و با حذف همه چیزهای غیرضروری
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🌍 مصرف شاد در همه اپراتورها
کلاً رایگان هست
روش فعال سازی 👇
کد فعال سازی در اپراتور همراه اول
*۱۰۰*۱۳۱#
کد غیر فعال سازی در اپراتور همراه اول
*۱۰۰*۱۳۲#
کد فعال سازی در اپراتور ایرانسل
*۵۵۵*۳*۳#
کد غیر فعال سازی در اپراتور ایرانسل
*۵۵۵*۳*۴#
@ferdosesokhan
کلاً رایگان هست
روش فعال سازی 👇
کد فعال سازی در اپراتور همراه اول
*۱۰۰*۱۳۱#
کد غیر فعال سازی در اپراتور همراه اول
*۱۰۰*۱۳۲#
کد فعال سازی در اپراتور ایرانسل
*۵۵۵*۳*۳#
کد غیر فعال سازی در اپراتور ایرانسل
*۵۵۵*۳*۴#
@ferdosesokhan