♦خطر سندرم «گردن پیامکی» را جدی بگیرید
دکتر سارا سادات محسن الحسینی، متخصص طب فیزیکی و ستون فقرات:
🔹با افزایش استفاده مداوم از تلفن همراه و تبلت، خطر سندرم گردن پیامکی، سلامت جامعه را در معرض تهدید قرار داده است
🔹تحقیقات اخیر نشان داده است که ۷۹ درصد جمعیت ۱۸ تا ۴۴ سال بیشترین ساعات نگاهکردن به گوشی را دارند و زمان اندکی از ساعات بیداری خود را بدون گوشی میگذرانند.
🔹خادم الحسینی با اشاره به اینکه سر به طور متوسط چهار و نیم تا پنج و نیم کیلو گرم وزن دارد، افزود: خم کردن آن به جلو مستقیماً به ستون فقرات فشار میآورد.
@ferdosesokhan
دکتر سارا سادات محسن الحسینی، متخصص طب فیزیکی و ستون فقرات:
🔹با افزایش استفاده مداوم از تلفن همراه و تبلت، خطر سندرم گردن پیامکی، سلامت جامعه را در معرض تهدید قرار داده است
🔹تحقیقات اخیر نشان داده است که ۷۹ درصد جمعیت ۱۸ تا ۴۴ سال بیشترین ساعات نگاهکردن به گوشی را دارند و زمان اندکی از ساعات بیداری خود را بدون گوشی میگذرانند.
🔹خادم الحسینی با اشاره به اینکه سر به طور متوسط چهار و نیم تا پنج و نیم کیلو گرم وزن دارد، افزود: خم کردن آن به جلو مستقیماً به ستون فقرات فشار میآورد.
@ferdosesokhan
4_6044032709423008240.pdf
6.6 MB
بسته ویژه امتحان نهایی
فارسی ۳
واژه های مهم
شرح و معنی بیتها و عبارتها
پرسشهای دشوار کارگاهها
خلاصه آرایههای ادبی
نمونه سوال امتحان نهایی
تهیه و تدوین: گروه ادبیات
انتشارات مهروماه
@ferdosesokhan
فارسی ۳
واژه های مهم
شرح و معنی بیتها و عبارتها
پرسشهای دشوار کارگاهها
خلاصه آرایههای ادبی
نمونه سوال امتحان نهایی
تهیه و تدوین: گروه ادبیات
انتشارات مهروماه
@ferdosesokhan
✳️پیر مغان در شعر حافظ
کلمه پیر از اصل اوستائی Paro و Parya و به معنی پیشین است.
در لغت فارسی، این کلمه به معنای سالخورده و مسن و شیخ، در مقابل کلمه جوان و برناست.
اما پیر در اصطلاح صوفیان، به معنی پیشوا و رهبری است که سالک ، بدون کمک و مدد او نمی تواند به حق واصل شود .
الفاظی مانند "قطب" و "شیخ" و "مراد" و "ولی" در نزد صوفیه به همین معنی استعمال شده است.
پیر، سالکی است که مراحل سیر و سلوک عرفانی و تزکیه و تهذیب را گذرانده و به مقامی رسیده است که باید سالکان در راه را در طریق معرفت حق رهبری و ارشاد کند و چون بی خبر از «راه و رسم منزلها»ی پرخطر سیر و سلوک نیست، سالک باید مطیع دستورات او باشد و هر آنچه را که او می گوید آویزه گوش قرار دهد.
همانگونه که حافظ می گوید بدون دلیل راه، نمی توان در کوی عشق گام نهاد:
به کوی عشق منه بی دلیل راه قدم
که من به خویش نمودم صد اهتمام و نشد
(دلیل به معنی رهبر و راهنما است .
✳️پیر ِ حافظ چه کسی بود ؟
تذکره نویسان و محققان احوال و افکار و روزگار حافظ نوشته اند که او- با آنکه در طریق تصوف گام می زده- هیچگاه مطابق آداب جاری تصوف پیر و مرشد و مرادی برای خود برنگزیده است حتی او از پیران تصوف، به طور کلی به طعنه و انتقاد یاد کرده است:
صوفی نهاد دام و سرحقه باز کرد
بنیاد مکر با فلک حقه باز کرد
واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می کنند
چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند
نقد صوفی نه همه صافی بی غش باشد
ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد
در اوضاع آشفته قرن هفتم و هشتم از نظر مسائل اجتماعی و سیاسی، عرفان و تصوف دچار انحرافی می شود که حافظ، صوفی را سالوس و خرقه اش را ریایی می خواند و زاهد و مفتی و فقیر و واعظ را خودبین و حرام خوار و مردم فریب و دروغ زن می نامد.»
در مقابل این پیران «فرمایشی»- که حافظ از آنان به عنوان صومعه داران ، مشایخ شهر و صوفی وشان یاد می کند- پیری برای خود انتخاب کرده که «پیر مغان» نام دارد.
✳️آیا «پیر مغان» حافظ وجود خارجی نیز داشته است؟
پاسخ منفی است .
زبان حافظ ، زبان رمز و کنایه و تمثیل است .
حافظ از این پیر نمادین و تمثیلی با عناوین دیگری نیز یاد می کند :
این عناوین عبارتند از: پیر دانا، پیر ما، پیر خرابات، پیر مِی فروشان، پیر میخانه، پیر گلرنگ، پیر خرد، پیر صومعه، پیر میکده، پیر صحبت، پیر ژنده پوش، پیر فرزانه، پیر من، پیر مناجات، پیر پیمانه کش، پیر صاحب فن و پیر دُردی کش.
این پیر ، حل مشکل می کند آن هم نه چون فیلسوفان، متفکر و عبوس بلکه خرم و خندان و در حالی که قدح باده در دست دارد و به صدگونه در آن به تماشا مشغول است:
مشکل خویش بر پیر مغان بردم دوش
کاو به تایید نظر حل معما می کرد
دیدمش خرم و خندان قدح باده به دست
واندر آن آینه صدگونه تماشا می کرد
اما این قدح خود چیست؟
این قدح جام جهان بین دل است.
آینه صافی و درخشانی که در نهاد همه سالکان جویای حق وجود دارد اما او بدون پیر به وجود آن پی نمی برد.
جام جهان بینی که پروردگار حکیم از ابتدای آفرینش خاص او قرار داده است:
گفتم این جام جهان بین به تو کی داد حکیم
گفت آن روز که این گنبد مینا می کرد
ارسالی از : کانال عارفان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
کلمه پیر از اصل اوستائی Paro و Parya و به معنی پیشین است.
در لغت فارسی، این کلمه به معنای سالخورده و مسن و شیخ، در مقابل کلمه جوان و برناست.
اما پیر در اصطلاح صوفیان، به معنی پیشوا و رهبری است که سالک ، بدون کمک و مدد او نمی تواند به حق واصل شود .
الفاظی مانند "قطب" و "شیخ" و "مراد" و "ولی" در نزد صوفیه به همین معنی استعمال شده است.
پیر، سالکی است که مراحل سیر و سلوک عرفانی و تزکیه و تهذیب را گذرانده و به مقامی رسیده است که باید سالکان در راه را در طریق معرفت حق رهبری و ارشاد کند و چون بی خبر از «راه و رسم منزلها»ی پرخطر سیر و سلوک نیست، سالک باید مطیع دستورات او باشد و هر آنچه را که او می گوید آویزه گوش قرار دهد.
همانگونه که حافظ می گوید بدون دلیل راه، نمی توان در کوی عشق گام نهاد:
به کوی عشق منه بی دلیل راه قدم
که من به خویش نمودم صد اهتمام و نشد
(دلیل به معنی رهبر و راهنما است .
✳️پیر ِ حافظ چه کسی بود ؟
تذکره نویسان و محققان احوال و افکار و روزگار حافظ نوشته اند که او- با آنکه در طریق تصوف گام می زده- هیچگاه مطابق آداب جاری تصوف پیر و مرشد و مرادی برای خود برنگزیده است حتی او از پیران تصوف، به طور کلی به طعنه و انتقاد یاد کرده است:
صوفی نهاد دام و سرحقه باز کرد
بنیاد مکر با فلک حقه باز کرد
واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می کنند
چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند
نقد صوفی نه همه صافی بی غش باشد
ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد
در اوضاع آشفته قرن هفتم و هشتم از نظر مسائل اجتماعی و سیاسی، عرفان و تصوف دچار انحرافی می شود که حافظ، صوفی را سالوس و خرقه اش را ریایی می خواند و زاهد و مفتی و فقیر و واعظ را خودبین و حرام خوار و مردم فریب و دروغ زن می نامد.»
در مقابل این پیران «فرمایشی»- که حافظ از آنان به عنوان صومعه داران ، مشایخ شهر و صوفی وشان یاد می کند- پیری برای خود انتخاب کرده که «پیر مغان» نام دارد.
✳️آیا «پیر مغان» حافظ وجود خارجی نیز داشته است؟
پاسخ منفی است .
زبان حافظ ، زبان رمز و کنایه و تمثیل است .
حافظ از این پیر نمادین و تمثیلی با عناوین دیگری نیز یاد می کند :
این عناوین عبارتند از: پیر دانا، پیر ما، پیر خرابات، پیر مِی فروشان، پیر میخانه، پیر گلرنگ، پیر خرد، پیر صومعه، پیر میکده، پیر صحبت، پیر ژنده پوش، پیر فرزانه، پیر من، پیر مناجات، پیر پیمانه کش، پیر صاحب فن و پیر دُردی کش.
این پیر ، حل مشکل می کند آن هم نه چون فیلسوفان، متفکر و عبوس بلکه خرم و خندان و در حالی که قدح باده در دست دارد و به صدگونه در آن به تماشا مشغول است:
مشکل خویش بر پیر مغان بردم دوش
کاو به تایید نظر حل معما می کرد
دیدمش خرم و خندان قدح باده به دست
واندر آن آینه صدگونه تماشا می کرد
اما این قدح خود چیست؟
این قدح جام جهان بین دل است.
آینه صافی و درخشانی که در نهاد همه سالکان جویای حق وجود دارد اما او بدون پیر به وجود آن پی نمی برد.
جام جهان بینی که پروردگار حکیم از ابتدای آفرینش خاص او قرار داده است:
گفتم این جام جهان بین به تو کی داد حکیم
گفت آن روز که این گنبد مینا می کرد
ارسالی از : کانال عارفان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ تاریخچه خط در ایران پیش و بعد اسلام
🈯️ تاریخچه خط پارسی (پیش از اسلام):
#خط_جیرفت:
این خط که به تازگی در جیرفت کرمان یافت شده مجموعه ای از شکل های هندسی است که هنوز رمزگشایی نشده.
#خط_میخی:
کهن ترین خط شناخته شده جهان است که پیدایش آن را به سومریان نسبت داده اند و پیشینه آن به 5200 سال پیش باز میگردد.
#خط_پهلوی:
این خط پس از بیرون راندن یونانی ها و مقدونی ها از ایران بدست پارتیان جایگزین خط میخی هخامنشی شد و از 300 سال پیش از میلاد تا 1700 پس از میلاد به مدت دو هزار سال کاربرد داشت که در دوره صفوی پس از فشارهای بسیار زیاد حکومت شیعه بر یک میلیون زرتشتی جامانده در ایران، شوربختانه این خط باستانی به همراه همه کتاب هایی که بدین خط نوشته شده بودند بی کاربرد شد.
🈯️ تاریخچه خط پارسی (پس از اسلام):
#خط_کوفی
نخستین خط مسلمانان بود که در شهر کوفه اراک (عراق) که بخشی از شاهنشاهی ساسانی بود پدید آمد. خط کوفی نقطه و نشانه های زبر و زیر و پیش ( َ ِ ُ ) نداشت و در سده دوم هجری "سیبویه شیرازی" نقطه و نشانه گذاری را بدان افزود.
#خط_نسخ:
در سده سوم هجری و بدست ابن مقله شیرازی پدید آمد که بسیار خواناتر و ساده تر از خط کوفی بود و برای نوشتن نسخه های قرآن و کتاب های دیگر بکار می رفت.
#خط_ثلث:
این خط را نیز ابن مقله شیرازی پدید آورد که خطی پیچیده تر از خط نسخ بود و بیشتر برای نوشته های تزئینی روی جلد کتاب ها یا کاشی ها به کار می رفت.
#خط_نستعلیق:
در سده هشتم هجری میرعلی تبریزی این خط را از آمیزش دو خط "نسخ" و "تعلیق" پدید آورد. هنرمندان پرشماری در گستره "ایران بزرگ" آثار خوشنویسی زیبایی ازین خط برجا گذاشته اند.
مطلب ارسالی از: کانال آریابوم
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🈯️ تاریخچه خط پارسی (پیش از اسلام):
#خط_جیرفت:
این خط که به تازگی در جیرفت کرمان یافت شده مجموعه ای از شکل های هندسی است که هنوز رمزگشایی نشده.
#خط_میخی:
کهن ترین خط شناخته شده جهان است که پیدایش آن را به سومریان نسبت داده اند و پیشینه آن به 5200 سال پیش باز میگردد.
#خط_پهلوی:
این خط پس از بیرون راندن یونانی ها و مقدونی ها از ایران بدست پارتیان جایگزین خط میخی هخامنشی شد و از 300 سال پیش از میلاد تا 1700 پس از میلاد به مدت دو هزار سال کاربرد داشت که در دوره صفوی پس از فشارهای بسیار زیاد حکومت شیعه بر یک میلیون زرتشتی جامانده در ایران، شوربختانه این خط باستانی به همراه همه کتاب هایی که بدین خط نوشته شده بودند بی کاربرد شد.
🈯️ تاریخچه خط پارسی (پس از اسلام):
#خط_کوفی
نخستین خط مسلمانان بود که در شهر کوفه اراک (عراق) که بخشی از شاهنشاهی ساسانی بود پدید آمد. خط کوفی نقطه و نشانه های زبر و زیر و پیش ( َ ِ ُ ) نداشت و در سده دوم هجری "سیبویه شیرازی" نقطه و نشانه گذاری را بدان افزود.
#خط_نسخ:
در سده سوم هجری و بدست ابن مقله شیرازی پدید آمد که بسیار خواناتر و ساده تر از خط کوفی بود و برای نوشتن نسخه های قرآن و کتاب های دیگر بکار می رفت.
#خط_ثلث:
این خط را نیز ابن مقله شیرازی پدید آورد که خطی پیچیده تر از خط نسخ بود و بیشتر برای نوشته های تزئینی روی جلد کتاب ها یا کاشی ها به کار می رفت.
#خط_نستعلیق:
در سده هشتم هجری میرعلی تبریزی این خط را از آمیزش دو خط "نسخ" و "تعلیق" پدید آورد. هنرمندان پرشماری در گستره "ایران بزرگ" آثار خوشنویسی زیبایی ازین خط برجا گذاشته اند.
مطلب ارسالی از: کانال آریابوم
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
چگونه میتوان صفت و موصوف را از مضاف و مضافالیه شناخت؟
صفت و موصوف:
صفت کلمهای است كه خصوصیات، اندازه و حالت اسم را بیان می کند و وابسته به اسم است!
مانند: (گل زیبا) كه در اینجا (زیبا) صفت است و (گل) موصوف!
موصوف: اسمی است که به وسیلهی صفت توصیف میگردد!
مضاف و مضاف الیه:
مضاف و مضاف اليه دو اسم كاملاً مجزا از همديگرند كه هر كدام بهتنهايى، مستقل و داراى وجود خارجى مىباشند اما نوعى ارتباط ملكى نيز ميانشان موجود است.
هر اسمی که بعد از اسم دیگر بیاید تا توضیحی را دربارهی آن ارائه كند و در نتيجه عبارت را کامل سازد؛ مضافاليه میگویند. يعنى: مضاف اليه اسمى است كه ارتباط مضاف را با خود نشان مى دهد!
مانند: زنگ خانه
در اینجا "خانه" كه مضافاليه است؛ ارتباط ملكى مضاف {يعنى: زنگ} را نسبت به خود نشان داده است.
تفاوت میان [صفت و موصوف] و (مضاف و مضاف الیه)
چندین راهکار برای شناختن مضاف و مضافالیه و صفت و موصوف موجود است که از این راهکارها میتوان به چهار نوع مهم آن اشاره کرد:
راهكار اول؛
علامت صفت تفصیلی (تر) و صفت عالی (ترین)
که اين نشانهها را میتوان به صفت افزود و برای مثال گفت: (این گل از آن گل زیباتر است) يا (این گل زیباترین گل است) اما اين علامتها را نمیتوان به مضافالیه اضافه كرد. مانند: (زنگ خانه) که نمیتوان گفت: (زنگ خانه تر) يا (مدرسه ترين)
راهکار دوم؛
قرار دادن افعال (است) يا (بود) و ... پس از صفت!
براى نمونه: بهمنظور معرفى صفت و موصوفِ "گل زيبا" میتوان كسره را از اسم موصوفِ (گل) برداشت و پس از صفت ، فعل قرار داد و گفت: (آن گل° زيباست) اما نمىتوان گفت: آن زنگ°خانه است!
راهکار سوم؛
پس از موصوف میتوان از (ياءنسبی و یاء وحدت) بهره برد. مانند: (گلی زيبا) اما پس از مضاف نمیتوان اين نشانهها را بهكار برد. برای مثال: نمیتوان گفت: (زنگى خانه)
راهکار چهارم؛
پس از مضاف، يعنى: قبل از مضاف اليه، میتوان از صفت اشارهى (این و آن) بهره برد اما پس از موصوف، يعنى: قبل از صفت، نمیتوان از اين صفات اشاره استفاده کرد.
برای مثال میتوان گفت: (زنگِ این خانه) اما نمیتوان گفت: (گلِ این زیبا)
تفاوت صفت با قید
همانطور که پیشتر گفته شد، صفت وابسته به اسم است اما قید تنها و مجرد است!
در عبارت: آموزگار ما "خوب" درس میدهد. در اینجا "خوب" نقش قید را ایفا میکند، چون بدون اسم آمده است.
اما در عبارت: آموزگار ما گل زیبا را دوست دارد. "زیبا" صفت است، چون همراه اسم آمده است.
✳️ فضل الله نكولعل آزاد
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
صفت و موصوف:
صفت کلمهای است كه خصوصیات، اندازه و حالت اسم را بیان می کند و وابسته به اسم است!
مانند: (گل زیبا) كه در اینجا (زیبا) صفت است و (گل) موصوف!
موصوف: اسمی است که به وسیلهی صفت توصیف میگردد!
مضاف و مضاف الیه:
مضاف و مضاف اليه دو اسم كاملاً مجزا از همديگرند كه هر كدام بهتنهايى، مستقل و داراى وجود خارجى مىباشند اما نوعى ارتباط ملكى نيز ميانشان موجود است.
هر اسمی که بعد از اسم دیگر بیاید تا توضیحی را دربارهی آن ارائه كند و در نتيجه عبارت را کامل سازد؛ مضافاليه میگویند. يعنى: مضاف اليه اسمى است كه ارتباط مضاف را با خود نشان مى دهد!
مانند: زنگ خانه
در اینجا "خانه" كه مضافاليه است؛ ارتباط ملكى مضاف {يعنى: زنگ} را نسبت به خود نشان داده است.
تفاوت میان [صفت و موصوف] و (مضاف و مضاف الیه)
چندین راهکار برای شناختن مضاف و مضافالیه و صفت و موصوف موجود است که از این راهکارها میتوان به چهار نوع مهم آن اشاره کرد:
راهكار اول؛
علامت صفت تفصیلی (تر) و صفت عالی (ترین)
که اين نشانهها را میتوان به صفت افزود و برای مثال گفت: (این گل از آن گل زیباتر است) يا (این گل زیباترین گل است) اما اين علامتها را نمیتوان به مضافالیه اضافه كرد. مانند: (زنگ خانه) که نمیتوان گفت: (زنگ خانه تر) يا (مدرسه ترين)
راهکار دوم؛
قرار دادن افعال (است) يا (بود) و ... پس از صفت!
براى نمونه: بهمنظور معرفى صفت و موصوفِ "گل زيبا" میتوان كسره را از اسم موصوفِ (گل) برداشت و پس از صفت ، فعل قرار داد و گفت: (آن گل° زيباست) اما نمىتوان گفت: آن زنگ°خانه است!
راهکار سوم؛
پس از موصوف میتوان از (ياءنسبی و یاء وحدت) بهره برد. مانند: (گلی زيبا) اما پس از مضاف نمیتوان اين نشانهها را بهكار برد. برای مثال: نمیتوان گفت: (زنگى خانه)
راهکار چهارم؛
پس از مضاف، يعنى: قبل از مضاف اليه، میتوان از صفت اشارهى (این و آن) بهره برد اما پس از موصوف، يعنى: قبل از صفت، نمیتوان از اين صفات اشاره استفاده کرد.
برای مثال میتوان گفت: (زنگِ این خانه) اما نمیتوان گفت: (گلِ این زیبا)
تفاوت صفت با قید
همانطور که پیشتر گفته شد، صفت وابسته به اسم است اما قید تنها و مجرد است!
در عبارت: آموزگار ما "خوب" درس میدهد. در اینجا "خوب" نقش قید را ایفا میکند، چون بدون اسم آمده است.
اما در عبارت: آموزگار ما گل زیبا را دوست دارد. "زیبا" صفت است، چون همراه اسم آمده است.
✳️ فضل الله نكولعل آزاد
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan