✳️ پزشکان وقتی که می نویسند
تعدادی از بزرگ¬ترین نویسندگان و شاعرانِ دنیا پزشک بوده¬اند. یکی از آنها آنتون چخوفِ روسی است، که در قرنِ نوزدهم می زیست. چخوف در طیِ عمرِ کوتاهِ خود، که ۴۴ سال بیشتر نبود، هم طبابت می کرد هم می نوشت. او صدها داستانِ کوتاه و بیش از بیست نمایشنامه نوشت که بسیاری از آن ها به راستی از شاهکارهایِ نوعِ خود است. نویسندۀ دیگری که پزشک بود آرتور کانُن دویْلِ انگلیسی و خالق شِرلوک هُلْمزْ است. دویْل در نیمۀ دومِ قرنِ نوزدهم و نیمۀ اولِ قرن بیستم می زیست. آن وقت چندتا از غول هایِ ادبی که پزشک بودند در قرن بیستم ظهور کردند. یکی از اینها جیمز جویْس است که چنان ادبیات و دنیایِ رمان را زیر و رو کرد که حالا دیگر کلِ ادبیات دنیا را به دو دورۀ قبل از جویس و بعد از جویس تقسیم می کنند. او رمانی دارد به نام فینِگانْز وِیْک که البته چون با سبکِ خاصی نوشته شده است خواندنش خیلی سخت است، و ترجمه اش حتی شاید غیر ممکن است. جویس در این کتاب خواسته است کتابِ مقدسِ دنیایِ رمان یا کتاب مقدس خودش را بنویسد. برای همین است که اشاره ها و تلمیحاتِ زیادی به تمام کتاب های مقدس دنیا هم در آن هست. اشارات و نقل قول های قرآنی-اش ظاهراً یک صد و چهارده مورد است. حتی یکی از ابیاتِ شاهنامه هم در آن هست. جویس طبابت را رها کرده بود و فقط می نوشت. یکی دیگر از غول های ادبیِ قرن بیستم، که تا آخرِ عمرش طبابت هم می کرد، لوئی-فردینان سلینِ فرانسوی است. او خالق رمانِ سفر به انتهای شب است، که بدون شک یکی از بزرگ¬ترین رمان های دنیاست. سلین که طرفدارِ هیتلر هم بود، بعد از جنگ جهانیِ دوم چندین سال در زندانِ متفقین به سر برد. نثرِ بسیار زیبا و در عین حال تندی دارد. به خاطرِ همین، دشمنانِ بسیاری در میان نویسندگان و روشنفکران فرانسوی داشت. یکی دیگر از این نوع فرانسوی ها که درسِ طب خواند اما طبابت را رها کرد و شاعری و نویسندگی را انتخاب کرد آندره برُتون است، که بنیانگذارِ مکتبِ سوررئالیسم و رهبرِ جنبشِ آن بود. برُتون دانشجوی پرفسور بابَنْسْکیِ مشهور بوده است. بابَنْسْکی آیندۀ درخشانی برای او در دنیایِ طب پیش بینی کرده بود. با این حال طب را رها کرد و نویسندگی و شاعری را انتخاب کرد. او خالقِ رمانِ مشهورِ نادیا است، که من آن را ترجمه کرده ام. در ایرانِ خودمان هم کم نبوده اند نویسندگان و شاعرانی که پزشک بوده اند.
از برکت وجود تلگرام گاهی با بعضی از این نوع پزشک ها می توانم آشنا شوم. پزشکانی که هرچند معلوم است وقت چندانی برای نوشتن ندارند، اما همان یادداشت های عجولانه¬ای که گاهی می نویسند، یا شعرهایی که می گویند، نشان از این دارد که اگر بنویسند یا شعر بگویند، نویسنده و شاعر خوبی هستند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
تعدادی از بزرگ¬ترین نویسندگان و شاعرانِ دنیا پزشک بوده¬اند. یکی از آنها آنتون چخوفِ روسی است، که در قرنِ نوزدهم می زیست. چخوف در طیِ عمرِ کوتاهِ خود، که ۴۴ سال بیشتر نبود، هم طبابت می کرد هم می نوشت. او صدها داستانِ کوتاه و بیش از بیست نمایشنامه نوشت که بسیاری از آن ها به راستی از شاهکارهایِ نوعِ خود است. نویسندۀ دیگری که پزشک بود آرتور کانُن دویْلِ انگلیسی و خالق شِرلوک هُلْمزْ است. دویْل در نیمۀ دومِ قرنِ نوزدهم و نیمۀ اولِ قرن بیستم می زیست. آن وقت چندتا از غول هایِ ادبی که پزشک بودند در قرن بیستم ظهور کردند. یکی از اینها جیمز جویْس است که چنان ادبیات و دنیایِ رمان را زیر و رو کرد که حالا دیگر کلِ ادبیات دنیا را به دو دورۀ قبل از جویس و بعد از جویس تقسیم می کنند. او رمانی دارد به نام فینِگانْز وِیْک که البته چون با سبکِ خاصی نوشته شده است خواندنش خیلی سخت است، و ترجمه اش حتی شاید غیر ممکن است. جویس در این کتاب خواسته است کتابِ مقدسِ دنیایِ رمان یا کتاب مقدس خودش را بنویسد. برای همین است که اشاره ها و تلمیحاتِ زیادی به تمام کتاب های مقدس دنیا هم در آن هست. اشارات و نقل قول های قرآنی-اش ظاهراً یک صد و چهارده مورد است. حتی یکی از ابیاتِ شاهنامه هم در آن هست. جویس طبابت را رها کرده بود و فقط می نوشت. یکی دیگر از غول های ادبیِ قرن بیستم، که تا آخرِ عمرش طبابت هم می کرد، لوئی-فردینان سلینِ فرانسوی است. او خالق رمانِ سفر به انتهای شب است، که بدون شک یکی از بزرگ¬ترین رمان های دنیاست. سلین که طرفدارِ هیتلر هم بود، بعد از جنگ جهانیِ دوم چندین سال در زندانِ متفقین به سر برد. نثرِ بسیار زیبا و در عین حال تندی دارد. به خاطرِ همین، دشمنانِ بسیاری در میان نویسندگان و روشنفکران فرانسوی داشت. یکی دیگر از این نوع فرانسوی ها که درسِ طب خواند اما طبابت را رها کرد و شاعری و نویسندگی را انتخاب کرد آندره برُتون است، که بنیانگذارِ مکتبِ سوررئالیسم و رهبرِ جنبشِ آن بود. برُتون دانشجوی پرفسور بابَنْسْکیِ مشهور بوده است. بابَنْسْکی آیندۀ درخشانی برای او در دنیایِ طب پیش بینی کرده بود. با این حال طب را رها کرد و نویسندگی و شاعری را انتخاب کرد. او خالقِ رمانِ مشهورِ نادیا است، که من آن را ترجمه کرده ام. در ایرانِ خودمان هم کم نبوده اند نویسندگان و شاعرانی که پزشک بوده اند.
از برکت وجود تلگرام گاهی با بعضی از این نوع پزشک ها می توانم آشنا شوم. پزشکانی که هرچند معلوم است وقت چندانی برای نوشتن ندارند، اما همان یادداشت های عجولانه¬ای که گاهی می نویسند، یا شعرهایی که می گویند، نشان از این دارد که اگر بنویسند یا شعر بگویند، نویسنده و شاعر خوبی هستند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
سلام به عزیزانی که به این کانال عضو می شوند تلاش بر این است که در این کانال تمام قسمت های مجموعه برنامه زندگی پس از زندگی که از شبکه ۴ در شبهای ماه مبارک رمضان پخش می شود به صورت صوتی اینجا قرار داده شود تا دوستانی که علاقه مند به دریافت فایل صوتی این برنامه هستند این برنامه را به صورت صوتی دریافت کنند
@zendegipasazzendegisounds
@ferdosesokhan
@zendegipasazzendegisounds
@ferdosesokhan
گروه بزرگ کتابخانه ادمین خاتون.pdf.pdf
12.5 MB
📘سوالات طبقه بندی شده کنکور انسانی از سال ۸۳ تا۹۷
@ferdosesokhan
@ferdosesokhan
Forwarded from جزوه رایگان دانشجویی (amir*)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
👆گوگل اسکولار که برخی هم اونو گوگل اسکالر تلفظ می کنند از جمله موتورهای جست وجوی علمی پرطرفدار بین افراد مختلف هست
@jozvehraygan
@jozvehraygan
✳️ غلو در قافیه
صلاح کار کجا و من خراب کجا؟!
ببین تفاوت ره کز کجاست تا به کجا؟!
حافظ / غزلیات
گر شریفاند و گر وضیعْ همه
کرم او شود شفیعِ همه
سنایی / حدیقه
دبیر خردمند بنوشت خوب
پدید آورید اندرون زشت و خوب
فردوسی / شاهنامه
نظر کرد پوشیده در کارِ مرد
خلل دید در راه هشیارْمرد
سعدی / بوستان
به تازی همیبود تا گاهِ نصر
بدانگه که شد در جهانْ شاهْ نصر
فردوسی / شاهنامه
این عیب را عیب غیرملقبه شمردهاند و ظاهراً شاعران به عنوان شیرینکاری از این مورد، آگاهانه استفاده میکردهاند.
آشنایی با عروض و قافیه، سیروس شمیسا، نشر میترا، ۱۳۸۶، چاپ دوم از ویرایش چهارم، ص ۵۰ و ۱۲۴.
این کار شبیه کار خوانندگان شعر است هنگامی که در تقطیع یک صامت تنها، آن را با کسره یا ضمه میخوانند. مخصوصاً نوحهخوانان. یا مثلاً در تقطیع «ز دانش دل پیر برنا بود» که ناچار پیرُ در نظر میگیرند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
صلاح کار کجا و من خراب کجا؟!
ببین تفاوت ره کز کجاست تا به کجا؟!
حافظ / غزلیات
گر شریفاند و گر وضیعْ همه
کرم او شود شفیعِ همه
سنایی / حدیقه
دبیر خردمند بنوشت خوب
پدید آورید اندرون زشت و خوب
فردوسی / شاهنامه
نظر کرد پوشیده در کارِ مرد
خلل دید در راه هشیارْمرد
سعدی / بوستان
به تازی همیبود تا گاهِ نصر
بدانگه که شد در جهانْ شاهْ نصر
فردوسی / شاهنامه
این عیب را عیب غیرملقبه شمردهاند و ظاهراً شاعران به عنوان شیرینکاری از این مورد، آگاهانه استفاده میکردهاند.
آشنایی با عروض و قافیه، سیروس شمیسا، نشر میترا، ۱۳۸۶، چاپ دوم از ویرایش چهارم، ص ۵۰ و ۱۲۴.
این کار شبیه کار خوانندگان شعر است هنگامی که در تقطیع یک صامت تنها، آن را با کسره یا ضمه میخوانند. مخصوصاً نوحهخوانان. یا مثلاً در تقطیع «ز دانش دل پیر برنا بود» که ناچار پیرُ در نظر میگیرند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ ریشه کلمه « لانتوری » از کجاست ؟ به چه معناست؟ و تحول معنایی آن چگونه رخ داده است؟
فرزاد جمشیدی مجری و پژوهشگر تلویزیون یادداشت کوتاهی درباره ی کلمه ی لانتوری نوشته است.
جمشیدی با اشاره به کنجکاوی این روزهای مردم کشورمان درباره ی کلمه ی “لانتوری” که اخیرا به واسطه ی فیلمی با همین نام به نویسندگی، تهیه کنندگی و کارگردانی(رضا درمیشیان) سر زبان ها قرار گرفته، نوشت:
هنگامی که برای تحقیقات فرهنگ نامه ی جامع مشاهیر ایران به نقاط مختلف ایران سفر می کردیم، در مناطق جنوبی کشور، خاصه آبادان و خرمشهر و شهرهایی چون بوشهر و بندرعباس به کلمات، عبارات و اصطلاحاتی برمی خوردیم که زاده ی معاشرت و مهاجرت خارجیان (به ویژه انگلیسی ها) به میهن مان بودند.
جمشیدی می نویسد:
در همین زمینه اصطلاحات جالبی را پیدا کردیم. مثلا در آبادان هنوز هم برخی از این کلمات و اصطلاحات خارجی در محاورات مردم بومی شنیده می شود مثل:
آفیس بوی (پادو، گماشته)؛ پیپ حوس (شلنگ) ؛ تماته (گوجه فرنگی) ؛ اسپکتر (مسئول، سرپرست) ؛ اورد (دستور) !
این مجری و محقق نام آشنای کشورمان اعتقاد دارد:
بر همین مبنا در جنوب کشورمان کلمه ی “لانتوری” چندین بار به گوش ام خورد و در پی آن برآمدم که معنا و مفهوم آنرا پیدا کنم.
جمشیدی می گوید: در همانجا بود که متوجه شدم سابق بر این و در زمان نبودن یا کم بودن برق و لامپ در ایران، فانوس هایی از خارج کشور همراه با ملوانان و کارکنان صنعت نفت انگلیس وارد ایران می شود. این فانوس ها “لانترن” نام داشته که برگرفته از خود کلمه ی فانوس (Lantern یعنی فانوس) بوده است.
البته (lunt) به معنی مشعل هم در آن مناطق، مورد استفاده ی کارگران صنعت نفت قرار می گیرد.
وی می گوید: همانطور که گفته شد، وجود پالایشگاه ها و بنادر مختلف در کشورمان موجب معاشرت هموطنان جنوبی ما با افراد مختلف خارجی شده بود و همین موضوع باعث تطور و تحول کلمات خارجی در زبان ایرانی شده است.
بر این اساس، سابقا کلمه ی فانوس را در جنوب کشور به نام لانترن اسم می بردند. کمااینکه اولین رژه لب را به نام “برند” (Brand) آن، “ماتیک”…. اولین سقز فرنگی را “آدامس”، اولین پودر رختشویی را “تاید”، اولین اسپری موی سر را “تافت” و اولین ذرت بوداده را “چسترفیلد” می گفتند که بعدها و تا هنوز با نام عجیب دیگری در ایران معروف شده است!
فرزادجمشیدی مجری و محقق تلویزیون می گوید:
عجیب این است که لانترن به معنای فانوس در طی زمان و در محاوره ی متعدد محلی، با علامت صفت فاعلی در انگلیسی (er) یک کلمه ی مرکب ایجاد کرده و “لانتر” یا “لانتور” به معنای کسی است که فانوس را حمل می کرده!
اما چرا کلمه ی لانتوری به معنای ناسزا در ایران استفاده می شود؟
جمشیدی، مولف اولین فرهنگ نامه ی جامع مشاهیر ایران می نویسد:
در قمارخانه ها و کازینوهای قدیمی جنوب ایران مرسوم بوده هر کس می باخته و در ازای آن نمی توانسته از عهده ی تادیه و پرداخت کامل وجه خود برآید، می بایست به مدت چند روز برای فرد برنده و پیروز در قمار، فانوسی حمل می کرده و ای بسا این حمل فانوس به مکان های خلوت تر و کارهای فرومایه تر دیگری نیز می انجامیده و همه ی اینها برای ایجاد کسر شان در فرد بازنده بوده است. و از همین روی “فانوس کش” یا “فانوس کشی” به عنوان فحش و ناسزا استفاده می شده !
بنابراین اصطلاح “لانتوری” به صورت خلاصه و مجمل، یعنی فردی در مرتبه ی بسیار پایین جامعه!
گفتنی است لانتوری نام فیلمی است به کارگردانی رضا درمیشیان که چندی است روی پرده های اکران سینماهای کشور قرار گرفته و با استقبال کم نظیر تماشاگران مواجه شده است.
فیلم لانتوری به موضوع قربانیان اسیدپاشی می پردازد و سال ۱۳۹۶ در جریان جشنواره ی فیلم فجر در بخش سودای سیمرغ قرار گرفته بود.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
فرزاد جمشیدی مجری و پژوهشگر تلویزیون یادداشت کوتاهی درباره ی کلمه ی لانتوری نوشته است.
جمشیدی با اشاره به کنجکاوی این روزهای مردم کشورمان درباره ی کلمه ی “لانتوری” که اخیرا به واسطه ی فیلمی با همین نام به نویسندگی، تهیه کنندگی و کارگردانی(رضا درمیشیان) سر زبان ها قرار گرفته، نوشت:
هنگامی که برای تحقیقات فرهنگ نامه ی جامع مشاهیر ایران به نقاط مختلف ایران سفر می کردیم، در مناطق جنوبی کشور، خاصه آبادان و خرمشهر و شهرهایی چون بوشهر و بندرعباس به کلمات، عبارات و اصطلاحاتی برمی خوردیم که زاده ی معاشرت و مهاجرت خارجیان (به ویژه انگلیسی ها) به میهن مان بودند.
جمشیدی می نویسد:
در همین زمینه اصطلاحات جالبی را پیدا کردیم. مثلا در آبادان هنوز هم برخی از این کلمات و اصطلاحات خارجی در محاورات مردم بومی شنیده می شود مثل:
آفیس بوی (پادو، گماشته)؛ پیپ حوس (شلنگ) ؛ تماته (گوجه فرنگی) ؛ اسپکتر (مسئول، سرپرست) ؛ اورد (دستور) !
این مجری و محقق نام آشنای کشورمان اعتقاد دارد:
بر همین مبنا در جنوب کشورمان کلمه ی “لانتوری” چندین بار به گوش ام خورد و در پی آن برآمدم که معنا و مفهوم آنرا پیدا کنم.
جمشیدی می گوید: در همانجا بود که متوجه شدم سابق بر این و در زمان نبودن یا کم بودن برق و لامپ در ایران، فانوس هایی از خارج کشور همراه با ملوانان و کارکنان صنعت نفت انگلیس وارد ایران می شود. این فانوس ها “لانترن” نام داشته که برگرفته از خود کلمه ی فانوس (Lantern یعنی فانوس) بوده است.
البته (lunt) به معنی مشعل هم در آن مناطق، مورد استفاده ی کارگران صنعت نفت قرار می گیرد.
وی می گوید: همانطور که گفته شد، وجود پالایشگاه ها و بنادر مختلف در کشورمان موجب معاشرت هموطنان جنوبی ما با افراد مختلف خارجی شده بود و همین موضوع باعث تطور و تحول کلمات خارجی در زبان ایرانی شده است.
بر این اساس، سابقا کلمه ی فانوس را در جنوب کشور به نام لانترن اسم می بردند. کمااینکه اولین رژه لب را به نام “برند” (Brand) آن، “ماتیک”…. اولین سقز فرنگی را “آدامس”، اولین پودر رختشویی را “تاید”، اولین اسپری موی سر را “تافت” و اولین ذرت بوداده را “چسترفیلد” می گفتند که بعدها و تا هنوز با نام عجیب دیگری در ایران معروف شده است!
فرزادجمشیدی مجری و محقق تلویزیون می گوید:
عجیب این است که لانترن به معنای فانوس در طی زمان و در محاوره ی متعدد محلی، با علامت صفت فاعلی در انگلیسی (er) یک کلمه ی مرکب ایجاد کرده و “لانتر” یا “لانتور” به معنای کسی است که فانوس را حمل می کرده!
اما چرا کلمه ی لانتوری به معنای ناسزا در ایران استفاده می شود؟
جمشیدی، مولف اولین فرهنگ نامه ی جامع مشاهیر ایران می نویسد:
در قمارخانه ها و کازینوهای قدیمی جنوب ایران مرسوم بوده هر کس می باخته و در ازای آن نمی توانسته از عهده ی تادیه و پرداخت کامل وجه خود برآید، می بایست به مدت چند روز برای فرد برنده و پیروز در قمار، فانوسی حمل می کرده و ای بسا این حمل فانوس به مکان های خلوت تر و کارهای فرومایه تر دیگری نیز می انجامیده و همه ی اینها برای ایجاد کسر شان در فرد بازنده بوده است. و از همین روی “فانوس کش” یا “فانوس کشی” به عنوان فحش و ناسزا استفاده می شده !
بنابراین اصطلاح “لانتوری” به صورت خلاصه و مجمل، یعنی فردی در مرتبه ی بسیار پایین جامعه!
گفتنی است لانتوری نام فیلمی است به کارگردانی رضا درمیشیان که چندی است روی پرده های اکران سینماهای کشور قرار گرفته و با استقبال کم نظیر تماشاگران مواجه شده است.
فیلم لانتوری به موضوع قربانیان اسیدپاشی می پردازد و سال ۱۳۹۶ در جریان جشنواره ی فیلم فجر در بخش سودای سیمرغ قرار گرفته بود.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan