✳️ پیشینهٔ اصطلاحِ «دستورِ» زبانِ فارسی
استاد زنده‌یاد محمدرضا باطنی در کتابِ کم‌حجم اما پرفایدهٔ «نگاهی تازه به دستورِ زبان»، بخشی آورده‌اند با عنوانِ «دستورِ زبانِ سنّتی». ایشان در مدخلِ بحث، مروری‌دارند بر تاریخچهٔ دستورنویسیِ امروز. استاد یادآورشدند: «قسمتِ اعظمِ اطلاعاتی که در این مبحث آمده» از «مقالهٔ سودمندِ» «دستورِ زبانِ فارسی» اثر استاد جلال‌الدینِ همایی (چاپ‌شده در مجلهٔ «فرهنگستان»)اخذشده‌است. ازجمله جایی ازقولِ همایی آمده:
«نخستین کسی که کلمهٔ «دستور» را برای نامِ قواعدِ زبانِ پارسی اختیارکرده و قواعدِ فارسی را از عربی جداساخته و از دایرهٔ ترجمه و تقلیدِ عرب قدم بیرو‌نهاده [...] میرزا حبیبِ اصفهانی است».
مرادِ استاد همایی کتابِ «دستورِ سخن» است که سالِ ۱۳۲۸ ه. ق در استامبول چاپ‌شده‌است. میرزا حبیب خود ده سالِ بعد (۱۳۳۸ ه. ق) تلخیص و ساده‌‌شد‌هٔ اثرِ خویش را با عنوانِ «دبستانِ سخن» منتشرکرده‌است.
چنان‌که آمد این اثر نخستین دستورِ زبانِ فارسیِ تألیف‌شده برپایهٔ زبان‌های غربی (فرانسه) است. نویسنده خود در توضیحِ عنوانِ اثر آورده: «به‌اسلوبِ السنهٔ مغرب‌زمین» (محمدرضا باطنی، انتشاراتِ آگاه، چ ششم، ۱۳۷۳، ص ۵_۲۲).
اما امروزه دستِ‌کم می‌دانیم دو سال پیش از اثرِ میرزا حبیب، کتابی دربارهٔ اصولِ زبانِ فارسی در شبه‌قاره تألیف شده و اصطلاحِ «دستور» در عنوانش آمده‌است. در کتابِ «دستورِ زبانِ فارسی در شبه‌قارهٔ هند» تألیفِ دکتر حاج‌سیدجوادی، فصلی آمده باعنوانِ «نامِ دستورهای فارسی». ذیلِ این فصل نیز بخشی آمده با عنوانِ «نام‌گذاری براساسِ واژهٔ دستور». در این بخش آمده نخستین‌بار این میرزا محمدتقی سنجرِ قزوینی بوده که سالِ ۱۲۹۶ ه. ق کتابی تألیف‌کرده و عنوانش را «دستورِ سخن» نهاده‌است.
گرچه دکتر حاج‌سیدجوادی می‌نویسد «این کتاب در آن تاریخ ازلحاظِ محتوی نیز در ارتقای دستورنویسیِ زبانِ فارسی درجهٔ اول را احرازکرده‌است»، اما از مرورِ چکیدهٔ مطالبی که آورده‌اند مشخص است که کم‌و‌بیش برپایهٔ صرف‌و‌نحونویسی‌های مرسوم در زبانِ فارسی تألیف شده‌است. این اثر مشتمل بر «مقدمه»، چهارده «دستور» و «خاتمه» است. مطالبِ کتاب از «معنی پارسی» (مقدمه) و «اصطلاحِ پارسی»، «حروفِ تهجّی» و تفاوتِ «دال» با «ذال» آغاز می‌شود و به «چگونگیِ املا» (دستورِ چهاردهم) ختم می‌شود. در عنوانِ «خاتمه» نیز آمده: «بعضی از حکایات و عباراتِ موعظه و نصیحت و لطایفِ حکمت‌انگیزِ پارسی از مقدّمین است به‌نظم و به‌نثر».
از مرورِ همین فهرست روشن‌می‌شود که مطالبِ اثر از تازگیِ کتابِ میرزاحبیب بی‌بهره‌است.
نویسندهٔ ایرانیِ این اثر که بنابه‌گفتهٔ خود برای سیر و سیاحت به هندوستان سفرکرده بود، در بخشی از مقدمهٔ کتابش آورده:
«چون خاکسار [...] اهلِ آن مُلک را به زبانِ پارسی طالب و آشنا دیده بر خود لازم‌شمردم که رساله‌ای در قواعدِ زبانِ دری به‌جهتِ اربابِ درایت ازروی اصطلاح و استعمال و قواعدِ مقرّرهٔ مدوّنهٔ مضبوطِ پارسیانِ عذب‌البیان نگاشته و به‌یادگار بازگذارم [...] و این رساله را «دستورِ سخن» نام‌نهادیم» (دستورِ زبانِ فارسی در شبه‌قارهٔ هند، دکتر سیدکمالِ حاج‌سیدجوادی، نشرِ روزگار، ۱۳۸۰، صص ۶_۷۴).
البته دکتر حاج‌سیدجوادی به چندین اثرِ دیگر اشاره‌می‌کند که واژهٔ «دستور» در آنها نیز آمده اما محتوایشان دربارهٔ فنّ انشاء و مقدّماتِ نویسندگی است:
۱_ دستور‌الإنشاء (از محمدفائقِ لکنهویی)
۲_ دستور‌الصّبیان (اثرِ نونده رلی)
۳_ دستور‌المکتوبات (مولف نامعلوم)
۴_ دستور‌المبتدی (از ابنِ نصیر)
ایشان احتمال‌می‌دهند سنجرِ قزوینی نامِ کتابش را بر اساسِ عنوانِ چنین آثاری برگزیده‌است. گفتنی است پیش‌از اثرِ سنجرِ قزوینی، غالباً به‌جای اصطلاحِ «دستور» از تعابیری هم‌چون «قوائد»، «قوانین»، «اصول» و ... برای توصیفِ صرف و نحو و ساختمانِ زبانٍ فارسی بهره‌گرفته‌می‌شد.
جالب آن‌که محمدفائق بنِ غلامحسینِ لکنهویی (درگذشته به ۱۲۴۱ ه. ق)، نویسندهٔ «دستور الإنشاء»، کتابی هم دربارهٔ دستورِ زبانِ فارسی دارد اما عنوانِ آن «مخزن‌الفوائد» است! (همان، ص ۱۷۷).
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
استاد زنده‌یاد محمدرضا باطنی در کتابِ کم‌حجم اما پرفایدهٔ «نگاهی تازه به دستورِ زبان»، بخشی آورده‌اند با عنوانِ «دستورِ زبانِ سنّتی». ایشان در مدخلِ بحث، مروری‌دارند بر تاریخچهٔ دستورنویسیِ امروز. استاد یادآورشدند: «قسمتِ اعظمِ اطلاعاتی که در این مبحث آمده» از «مقالهٔ سودمندِ» «دستورِ زبانِ فارسی» اثر استاد جلال‌الدینِ همایی (چاپ‌شده در مجلهٔ «فرهنگستان»)اخذشده‌است. ازجمله جایی ازقولِ همایی آمده:
«نخستین کسی که کلمهٔ «دستور» را برای نامِ قواعدِ زبانِ پارسی اختیارکرده و قواعدِ فارسی را از عربی جداساخته و از دایرهٔ ترجمه و تقلیدِ عرب قدم بیرو‌نهاده [...] میرزا حبیبِ اصفهانی است».
مرادِ استاد همایی کتابِ «دستورِ سخن» است که سالِ ۱۳۲۸ ه. ق در استامبول چاپ‌شده‌است. میرزا حبیب خود ده سالِ بعد (۱۳۳۸ ه. ق) تلخیص و ساده‌‌شد‌هٔ اثرِ خویش را با عنوانِ «دبستانِ سخن» منتشرکرده‌است.
چنان‌که آمد این اثر نخستین دستورِ زبانِ فارسیِ تألیف‌شده برپایهٔ زبان‌های غربی (فرانسه) است. نویسنده خود در توضیحِ عنوانِ اثر آورده: «به‌اسلوبِ السنهٔ مغرب‌زمین» (محمدرضا باطنی، انتشاراتِ آگاه، چ ششم، ۱۳۷۳، ص ۵_۲۲).
اما امروزه دستِ‌کم می‌دانیم دو سال پیش از اثرِ میرزا حبیب، کتابی دربارهٔ اصولِ زبانِ فارسی در شبه‌قاره تألیف شده و اصطلاحِ «دستور» در عنوانش آمده‌است. در کتابِ «دستورِ زبانِ فارسی در شبه‌قارهٔ هند» تألیفِ دکتر حاج‌سیدجوادی، فصلی آمده باعنوانِ «نامِ دستورهای فارسی». ذیلِ این فصل نیز بخشی آمده با عنوانِ «نام‌گذاری براساسِ واژهٔ دستور». در این بخش آمده نخستین‌بار این میرزا محمدتقی سنجرِ قزوینی بوده که سالِ ۱۲۹۶ ه. ق کتابی تألیف‌کرده و عنوانش را «دستورِ سخن» نهاده‌است.
گرچه دکتر حاج‌سیدجوادی می‌نویسد «این کتاب در آن تاریخ ازلحاظِ محتوی نیز در ارتقای دستورنویسیِ زبانِ فارسی درجهٔ اول را احرازکرده‌است»، اما از مرورِ چکیدهٔ مطالبی که آورده‌اند مشخص است که کم‌و‌بیش برپایهٔ صرف‌و‌نحونویسی‌های مرسوم در زبانِ فارسی تألیف شده‌است. این اثر مشتمل بر «مقدمه»، چهارده «دستور» و «خاتمه» است. مطالبِ کتاب از «معنی پارسی» (مقدمه) و «اصطلاحِ پارسی»، «حروفِ تهجّی» و تفاوتِ «دال» با «ذال» آغاز می‌شود و به «چگونگیِ املا» (دستورِ چهاردهم) ختم می‌شود. در عنوانِ «خاتمه» نیز آمده: «بعضی از حکایات و عباراتِ موعظه و نصیحت و لطایفِ حکمت‌انگیزِ پارسی از مقدّمین است به‌نظم و به‌نثر».
از مرورِ همین فهرست روشن‌می‌شود که مطالبِ اثر از تازگیِ کتابِ میرزاحبیب بی‌بهره‌است.
نویسندهٔ ایرانیِ این اثر که بنابه‌گفتهٔ خود برای سیر و سیاحت به هندوستان سفرکرده بود، در بخشی از مقدمهٔ کتابش آورده:
«چون خاکسار [...] اهلِ آن مُلک را به زبانِ پارسی طالب و آشنا دیده بر خود لازم‌شمردم که رساله‌ای در قواعدِ زبانِ دری به‌جهتِ اربابِ درایت ازروی اصطلاح و استعمال و قواعدِ مقرّرهٔ مدوّنهٔ مضبوطِ پارسیانِ عذب‌البیان نگاشته و به‌یادگار بازگذارم [...] و این رساله را «دستورِ سخن» نام‌نهادیم» (دستورِ زبانِ فارسی در شبه‌قارهٔ هند، دکتر سیدکمالِ حاج‌سیدجوادی، نشرِ روزگار، ۱۳۸۰، صص ۶_۷۴).
البته دکتر حاج‌سیدجوادی به چندین اثرِ دیگر اشاره‌می‌کند که واژهٔ «دستور» در آنها نیز آمده اما محتوایشان دربارهٔ فنّ انشاء و مقدّماتِ نویسندگی است:
۱_ دستور‌الإنشاء (از محمدفائقِ لکنهویی)
۲_ دستور‌الصّبیان (اثرِ نونده رلی)
۳_ دستور‌المکتوبات (مولف نامعلوم)
۴_ دستور‌المبتدی (از ابنِ نصیر)
ایشان احتمال‌می‌دهند سنجرِ قزوینی نامِ کتابش را بر اساسِ عنوانِ چنین آثاری برگزیده‌است. گفتنی است پیش‌از اثرِ سنجرِ قزوینی، غالباً به‌جای اصطلاحِ «دستور» از تعابیری هم‌چون «قوائد»، «قوانین»، «اصول» و ... برای توصیفِ صرف و نحو و ساختمانِ زبانٍ فارسی بهره‌گرفته‌می‌شد.
جالب آن‌که محمدفائق بنِ غلامحسینِ لکنهویی (درگذشته به ۱۲۴۱ ه. ق)، نویسندهٔ «دستور الإنشاء»، کتابی هم دربارهٔ دستورِ زبانِ فارسی دارد اما عنوانِ آن «مخزن‌الفوائد» است! (همان، ص ۱۷۷).
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
معروف ترین واحد های شمارش( ممیز)
باب: خانه،مِلک،چادر،ساختمان از قبیل دکان،حجره،رستوران،مسجد، فروشگاه،حمّام،تصفیه‌خانه
بار: وزن، نمونه (یک بار هندوانه، سه بار سبزی)
بارخانه: صندوق جواهر (یک بارخانه فیروزه)
بدره: بسته نقدینه‌ها (یک بدره اشرفی)، اشرفی، سکه‌های زر
برگ: کاغذ،ورق
بطانه: خز،سنجاب،پوست بخارایی
بطری: نوشیدنی ها بغل: حجم و وزن (یک بغل سبزی،یک بغل آجیل و شیرینی)
بقچه: نخ، بسته نخ،رخت،شال
بوته: درخت بی‌تنه مانند گل و گیاهان زینتی (مثل یک بوته نعنا)
بند: کاغذ.
بَهله: پرنده‌های شکاری (بهله در اصل به معنی دستکشی است که بازدارها به دست می‌کنند)
پاره: ده، روستا
پارچه: آبادی
پُرس: چلوکباب، غذا و مانند آن
پیمانه: مایعات و گاه چیزهای دیگر
تا: اکثر چیزها، مطلق اشیاء شمارشی مانند «پنج تا اتاق»، مطلق عدد مانند "سه تا"
تار: مو
تازیانه: افعی، مارهای سمی
تخته: مفروشات (فرش، قالی، قالیچه، گلیم، زیلو، پتو، جاجیم، پارچه، لحاف، تشک، لوح، برات)
تَن:انسان
تُن: واحد وزن.
توپ: پارچه(بیست متر پارچه بسته‌بندی‌شده لباس را یک توپ می‌گویند.)
جام: شیشه، شراب.
جفت: کفش، جوراب.
جریب: واحد مساحت برای زمین و ملک
جلد: کتاب، مجله .
حلقه: فیلم عکاسی، لاستیک، مار دانه: تخم مرغ.
دست: قاشق و چنگال، رخت‌خواب.
دستگاه: ماشین‌آلات، خودرو، آپارتمان.
راًس: گوسفند، گاو.
رشته: قنات.
زنجیر: فیل.
شاخه: گُل، آهن‌آلات.
عدد: در، پنجره.
عدل: پنبه .
فروند: هواپیما، ناو، خودروهای نظامی.
فقره: پرونده، برات، چک، سفته، فیش بانکی، گواهینامه، برداری، جواز، وام، مِلک، لایحه، جرم، قتل، سرقت، حادثهٔ رانندگی.
قالب: صابون.
قبضه: تفنگ قرص:نان قلاده:پلنگ، یوزپلنگ، سگ و...
قطعه:تمبر،عکس.
نخ: سیگار
نفر: انسان، شتر، درخت خرما.
واحد: حمام، آپارتمان، منزل مسکونی.
بار: واحد شمارش کالاهایی که به مقیاس معیّنی بسته بندی می‌شوند..
برگ: واحدشمارش کاغذهای جلدنشده
بند: واحدشمارش یک دسته کاغذومقوابه مقدارمعین
تخته: واحدشمارش قالی، پتووفرش.
توپ: واحدشمارش پارچه ندوخته.
تیر: واحدشمارش قشنگ.
ثوب: واحدشمارش لباس دوخته.
جام: واحدشمارش شیشه پنجره، آیینه.
جفت: واحدشمارش کفش،جوراب،دستکش.
جلد: واحدشمارش کتاب.
جین: واحدشمارش قرقره،دکمه، مداد.
حب: واحدشمارش قند،آب نبات،قرص.
حلقه: واحدشمارش اشیای گرد،چاه.
دانه: واحدشمارش گردو،مداد ودیگراشیای قابل شمارش.
دستگاه: واحدشمارش ماشین آلات،رادیو، تلویزیون و...
دسته: واحدشمارش گل وگیاه.
دوجین: واحدشمارش بسته‌های دوازده تایی(کمربند، گردنبند).
دهنه: واحدشمارش دکان ومغازه ،قنات.
سر: واحدشمارش افرادخانواده.
سکه: واحدشمارش انواع پول فلزی.
شعله: واحدشمارش لامپ وشمع ونظایرآن.
شیشه: واحدشمارش ظروف مایعات.
طاقه: واحدشمارش پارچه،شال،شال گردن.
طغرا: واحدشمارش نامه،پاکت وسندهای دیگر.
عدد: واحد شمارش پرندگان،درب،پنجره ودیگراشیای قابل شمارش.
عدل: واحد شمارش دسته‌های بزرگ وسنگین کالا،پنبه، پارچه وکاغذ .
ارّابه: واحدشمارش توپ وتانک،اسلحه سنگین چرخ دار
فال: واحدشمارش گردو.
فروند: واحد شمارش وسایل نقلیّهٔ ی هوایی ودریایی.
فقره: واحدشمارش گواهینامه،اسنادپرداختی(چک وسفته).
قبضه: واحد شمارش چاقو ، مسسل.
قراسه: واحدشمارش. بندکفش،مدادولوازم تحریر.
قطره: واحد شمارش اشک،خون،جوهروبعضی مایعات دیگر.
قطعه: واحد شمارش عکس،شعر،زمین وفرش.
قلّاده: واحد شمارش جانوران وحشی.
قواره: واحد شمارش زمین و پارچه.
گله: واحد شمارش دسته‌های مختلف جانوران.
لوله: واحد شمارش اشیای استوانه‌ای شکل وخمیری شکل مانند خمیردندان.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
باب: خانه،مِلک،چادر،ساختمان از قبیل دکان،حجره،رستوران،مسجد، فروشگاه،حمّام،تصفیه‌خانه
بار: وزن، نمونه (یک بار هندوانه، سه بار سبزی)
بارخانه: صندوق جواهر (یک بارخانه فیروزه)
بدره: بسته نقدینه‌ها (یک بدره اشرفی)، اشرفی، سکه‌های زر
برگ: کاغذ،ورق
بطانه: خز،سنجاب،پوست بخارایی
بطری: نوشیدنی ها بغل: حجم و وزن (یک بغل سبزی،یک بغل آجیل و شیرینی)
بقچه: نخ، بسته نخ،رخت،شال
بوته: درخت بی‌تنه مانند گل و گیاهان زینتی (مثل یک بوته نعنا)
بند: کاغذ.
بَهله: پرنده‌های شکاری (بهله در اصل به معنی دستکشی است که بازدارها به دست می‌کنند)
پاره: ده، روستا
پارچه: آبادی
پُرس: چلوکباب، غذا و مانند آن
پیمانه: مایعات و گاه چیزهای دیگر
تا: اکثر چیزها، مطلق اشیاء شمارشی مانند «پنج تا اتاق»، مطلق عدد مانند "سه تا"
تار: مو
تازیانه: افعی، مارهای سمی
تخته: مفروشات (فرش، قالی، قالیچه، گلیم، زیلو، پتو، جاجیم، پارچه، لحاف، تشک، لوح، برات)
تَن:انسان
تُن: واحد وزن.
توپ: پارچه(بیست متر پارچه بسته‌بندی‌شده لباس را یک توپ می‌گویند.)
جام: شیشه، شراب.
جفت: کفش، جوراب.
جریب: واحد مساحت برای زمین و ملک
جلد: کتاب، مجله .
حلقه: فیلم عکاسی، لاستیک، مار دانه: تخم مرغ.
دست: قاشق و چنگال، رخت‌خواب.
دستگاه: ماشین‌آلات، خودرو، آپارتمان.
راًس: گوسفند، گاو.
رشته: قنات.
زنجیر: فیل.
شاخه: گُل، آهن‌آلات.
عدد: در، پنجره.
عدل: پنبه .
فروند: هواپیما، ناو، خودروهای نظامی.
فقره: پرونده، برات، چک، سفته، فیش بانکی، گواهینامه، برداری، جواز، وام، مِلک، لایحه، جرم، قتل، سرقت، حادثهٔ رانندگی.
قالب: صابون.
قبضه: تفنگ قرص:نان قلاده:پلنگ، یوزپلنگ، سگ و...
قطعه:تمبر،عکس.
نخ: سیگار
نفر: انسان، شتر، درخت خرما.
واحد: حمام، آپارتمان، منزل مسکونی.
بار: واحد شمارش کالاهایی که به مقیاس معیّنی بسته بندی می‌شوند..
برگ: واحدشمارش کاغذهای جلدنشده
بند: واحدشمارش یک دسته کاغذومقوابه مقدارمعین
تخته: واحدشمارش قالی، پتووفرش.
توپ: واحدشمارش پارچه ندوخته.
تیر: واحدشمارش قشنگ.
ثوب: واحدشمارش لباس دوخته.
جام: واحدشمارش شیشه پنجره، آیینه.
جفت: واحدشمارش کفش،جوراب،دستکش.
جلد: واحدشمارش کتاب.
جین: واحدشمارش قرقره،دکمه، مداد.
حب: واحدشمارش قند،آب نبات،قرص.
حلقه: واحدشمارش اشیای گرد،چاه.
دانه: واحدشمارش گردو،مداد ودیگراشیای قابل شمارش.
دستگاه: واحدشمارش ماشین آلات،رادیو، تلویزیون و...
دسته: واحدشمارش گل وگیاه.
دوجین: واحدشمارش بسته‌های دوازده تایی(کمربند، گردنبند).
دهنه: واحدشمارش دکان ومغازه ،قنات.
سر: واحدشمارش افرادخانواده.
سکه: واحدشمارش انواع پول فلزی.
شعله: واحدشمارش لامپ وشمع ونظایرآن.
شیشه: واحدشمارش ظروف مایعات.
طاقه: واحدشمارش پارچه،شال،شال گردن.
طغرا: واحدشمارش نامه،پاکت وسندهای دیگر.
عدد: واحد شمارش پرندگان،درب،پنجره ودیگراشیای قابل شمارش.
عدل: واحد شمارش دسته‌های بزرگ وسنگین کالا،پنبه، پارچه وکاغذ .
ارّابه: واحدشمارش توپ وتانک،اسلحه سنگین چرخ دار
فال: واحدشمارش گردو.
فروند: واحد شمارش وسایل نقلیّهٔ ی هوایی ودریایی.
فقره: واحدشمارش گواهینامه،اسنادپرداختی(چک وسفته).
قبضه: واحد شمارش چاقو ، مسسل.
قراسه: واحدشمارش. بندکفش،مدادولوازم تحریر.
قطره: واحد شمارش اشک،خون،جوهروبعضی مایعات دیگر.
قطعه: واحد شمارش عکس،شعر،زمین وفرش.
قلّاده: واحد شمارش جانوران وحشی.
قواره: واحد شمارش زمین و پارچه.
گله: واحد شمارش دسته‌های مختلف جانوران.
لوله: واحد شمارش اشیای استوانه‌ای شکل وخمیری شکل مانند خمیردندان.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
■@Ensaniaa●.pdf
246 KB
🌍 نمونه سوالات امتحان نهایی درس ادبیات فارسی پایه دوازدهم انسانی
🌍 ۷ شهریور ماه ۹۸
🔑 همراه با کلید و پاسخنامه
@ferdosesokhan
🌍 ۷ شهریور ماه ۹۸
🔑 همراه با کلید و پاسخنامه
@ferdosesokhan
@Ensani_Channel.zip
3.3 MB
🌍 امتحانات نهایی تمام دروس پایه دوازدهم انسانی 👈🏻 خرداد ماه ۹۸ همراه با پاسخ تشریحی
🔹 دین_و_زندگی
🔸 ریاضی_و_آمار
🔹 علوم_و_فنون_ادبی
🔸 جغرافیا
🔹 تاریخ
🔸 فارسی
🔹 زبان_انگلیسی
🔸 فلسفه (چاپ ۹۷)
🔹 عربی
🔸 سلامت_و_بهداشت
🔹 جامعه_شناسی
🍒 امتحانات ویژه دانش آموزان مدارس روزانه، بزرگسال و داوطلبان آزاد سراسر کشور در نوبت خرداد ماه سال 1398 توسط مرکز سنجش و پایش کیفیت آموزشی وزارت آموزش و پرورش برگزار شده است.
@ferdosesokhan
🔹 دین_و_زندگی
🔸 ریاضی_و_آمار
🔹 علوم_و_فنون_ادبی
🔸 جغرافیا
🔹 تاریخ
🔸 فارسی
🔹 زبان_انگلیسی
🔸 فلسفه (چاپ ۹۷)
🔹 عربی
🔸 سلامت_و_بهداشت
🔹 جامعه_شناسی
🍒 امتحانات ویژه دانش آموزان مدارس روزانه، بزرگسال و داوطلبان آزاد سراسر کشور در نوبت خرداد ماه سال 1398 توسط مرکز سنجش و پایش کیفیت آموزشی وزارت آموزش و پرورش برگزار شده است.
@ferdosesokhan
@Ensani_Channel.zip
3.6 MB
🌍 امتحانات نهایی تمام دروس پایه دوازدهم انسانی 👈🏻 شهریور ماه ۹۸ همراه با پاسخ تشریحی
🔹 دین_و_زندگی
🔸 ریاضی_و_آمار
🔹 علوم_و_فنون_ادبی
🔸 جغرافیا
🔹 تاریخ
🔸 فارسی
🔹 زبان_انگلیسی
🔸 فلسفه (چاپ ۹۷)
🔹 عربی
🔸 سلامت_و_بهداشت
🔹 جامعه_شناسی
🍒 امتحانات ویژه دانش آموزان مدارس روزانه، بزرگسال و داوطلبان آزاد سراسر کشور در نوبت شهریور ماه سال 1398 توسط مرکز سنجش و پایش کیفیت آموزشی وزارت آموزش و پرورش برگزار شده است.
@ferdosesokhan
🔹 دین_و_زندگی
🔸 ریاضی_و_آمار
🔹 علوم_و_فنون_ادبی
🔸 جغرافیا
🔹 تاریخ
🔸 فارسی
🔹 زبان_انگلیسی
🔸 فلسفه (چاپ ۹۷)
🔹 عربی
🔸 سلامت_و_بهداشت
🔹 جامعه_شناسی
🍒 امتحانات ویژه دانش آموزان مدارس روزانه، بزرگسال و داوطلبان آزاد سراسر کشور در نوبت شهریور ماه سال 1398 توسط مرکز سنجش و پایش کیفیت آموزشی وزارت آموزش و پرورش برگزار شده است.
@ferdosesokhan
●@Ensaniaa■.pdf
7.3 MB
✅ نمونه سوالات نهایی فارسی دوازدهم انسانی
◀️ همراه با: معنی جملات و ابیات مهم، سوالات دستور زبان، آرایه های ادبی، درک مطلب و خودآزمایی، نمونه سوالات نهایی اخیر
@ferdosesokhan
◀️ همراه با: معنی جملات و ابیات مهم، سوالات دستور زبان، آرایه های ادبی، درک مطلب و خودآزمایی، نمونه سوالات نهایی اخیر
@ferdosesokhan
●@Ensaniaa●.pdf
3.3 MB
✅ جزوه شرح دروس فارسی دوازدهم انسانی
◀️ در سه قلمرو: زبانی ادبی و فکری
بعلاوه ی کارگاه متن پژوهی با پاسخ
@ferdosesokhan
◀️ در سه قلمرو: زبانی ادبی و فکری
بعلاوه ی کارگاه متن پژوهی با پاسخ
@ferdosesokhan
@jozveh_nub.pdf
3 MB
⚠️ #پســـــت_ویــــــــژه ⚠️
📝 سوالات امتحان نهایی +شبه نهایی فارسی 3 رشته انسانی
🔖 ویژه پایه دوازدهم
📌 نظام جدید
@ferdosesokhan
📝 سوالات امتحان نهایی +شبه نهایی فارسی 3 رشته انسانی
🔖 ویژه پایه دوازدهم
📌 نظام جدید
@ferdosesokhan
●@Ensaniaa■.pdf
6.3 MB
✅ جزوه کامل فارسی دوازدهم انسانی
(ویژه امتحانات نهایی)
◀️ بررسی درس به درس، بررسی موضوعی، معنی و مفهوم نظم و نثر، کل آرایه های ادبی به صورت یکجا، تاریخ ادبیات کل کتاب به صورت یکجا، هشت آزمون شبیه ساز نهایی با پاسخ تشریحی، سه آزمون نهایی سال ۹۸ همراه با پاسخ
@ferdosesokhan
(ویژه امتحانات نهایی)
◀️ بررسی درس به درس، بررسی موضوعی، معنی و مفهوم نظم و نثر، کل آرایه های ادبی به صورت یکجا، تاریخ ادبیات کل کتاب به صورت یکجا، هشت آزمون شبیه ساز نهایی با پاسخ تشریحی، سه آزمون نهایی سال ۹۸ همراه با پاسخ
@ferdosesokhan
✅مشاور وزیر و مسئول شبکه آموزشی دانش‌آموز؛
استفاده از «شاد» تا پایان سال 1400 رایگان است.
💠مشاور وزیر و مسئول شبکه آموزشی دانش‌آموز، از استمرار شبکه شاد در تابستان خبر داد و افزود: استفاده از«شاد» تا پایان سال 1400 رایگان است.
💠به گزارش مرکز اطلاع رسانی و روابط عمومی وزارت آموزش و پرورش، «نیلوفر شرفی» در مصاحبه با خبرنگار این مرکز در خصوص شبکه آموزشی دانش آموز( شاد)، اظهار کرد: «شبکه شاد» به عنوان پلتفرم رسمی آموزش مجازی وزارت آموزش و پرورش، که فعالیت خود را از سال گذشته آغاز کرده است، همچنان به فعالیت خود در تابستان سال جاری، ادامه می دهد.
💠وی افزود: با راه‌اندازی شبکه شاد در دوره کرونا، توانستیم روزهای «آموزش مجازی» را با وجود دشواری های خاص این شرایط پشت سر بگذاریم.
💠شرفی تصریح کرد: این شبکه، الگویی از محیط صیانت شده در فضای مجازی است که توانست «نظام تعلیم و تربیت کشور» را در مواجهه با بحران تعطیلی آموزش حضوری، ایمن کند بنابراین آموزش و پرورش با استفاده از ظرفیت شاد توانست یک سال تحصیلی را با آموزش مجازی پشت سر بگذارد.
💠وی ادامه داد: در امتداد سال تحصیلی جاری، برای «فعالیت‌های تابستانی» برنامه‌ریزی‌هایی انجام داده‌ایم که به زودی در شبکه شاد اجرایی می‌شوند. نمونه این فعالیت‌ها، سرویس «تدریس برتر» است که برای جبران کاستی‌های احتمالی آموزش در سال گذشته فعال شده و در صفحه شخصی دانش‌آموزان بارگذاری شده است.
💠مسئول شبکه شاد، خاطرنشان کرد: دسترسی به، شبکه شاد، در سال گذشته براساس دستور «رئیس جمهور» رایگان بود و در حال حاضر نیز براساس «مصوبه مجلس شورای اسلامی»، تا پایان سال 1400 این دسترسی، رایگان اعلام شده است، بنابراین در صورتی که خدمت خاصی به صورت غیررایگان به دانش‌آموزان عرضه شود، این موضوع را شفاف سازی و اطلاع رسانی خواهیم کرد.
💠شرفی گفت: برنامه‌هایی برای توسعه و بهبود قابلیت‌های، شاد، در تابستان و سال تحصیلی آینده در دستور کار داریم تا اگر به هر دلیلی آموزش مجازی ادامه پیدا کرد، شبکه شاد با کیفیت بالایی در اختیار دانش‌آموزان و فرهنگیان عزیز باشد.
منبع: سامانه شاد
@ferdosesokhan
استفاده از «شاد» تا پایان سال 1400 رایگان است.
💠مشاور وزیر و مسئول شبکه آموزشی دانش‌آموز، از استمرار شبکه شاد در تابستان خبر داد و افزود: استفاده از«شاد» تا پایان سال 1400 رایگان است.
💠به گزارش مرکز اطلاع رسانی و روابط عمومی وزارت آموزش و پرورش، «نیلوفر شرفی» در مصاحبه با خبرنگار این مرکز در خصوص شبکه آموزشی دانش آموز( شاد)، اظهار کرد: «شبکه شاد» به عنوان پلتفرم رسمی آموزش مجازی وزارت آموزش و پرورش، که فعالیت خود را از سال گذشته آغاز کرده است، همچنان به فعالیت خود در تابستان سال جاری، ادامه می دهد.
💠وی افزود: با راه‌اندازی شبکه شاد در دوره کرونا، توانستیم روزهای «آموزش مجازی» را با وجود دشواری های خاص این شرایط پشت سر بگذاریم.
💠شرفی تصریح کرد: این شبکه، الگویی از محیط صیانت شده در فضای مجازی است که توانست «نظام تعلیم و تربیت کشور» را در مواجهه با بحران تعطیلی آموزش حضوری، ایمن کند بنابراین آموزش و پرورش با استفاده از ظرفیت شاد توانست یک سال تحصیلی را با آموزش مجازی پشت سر بگذارد.
💠وی ادامه داد: در امتداد سال تحصیلی جاری، برای «فعالیت‌های تابستانی» برنامه‌ریزی‌هایی انجام داده‌ایم که به زودی در شبکه شاد اجرایی می‌شوند. نمونه این فعالیت‌ها، سرویس «تدریس برتر» است که برای جبران کاستی‌های احتمالی آموزش در سال گذشته فعال شده و در صفحه شخصی دانش‌آموزان بارگذاری شده است.
💠مسئول شبکه شاد، خاطرنشان کرد: دسترسی به، شبکه شاد، در سال گذشته براساس دستور «رئیس جمهور» رایگان بود و در حال حاضر نیز براساس «مصوبه مجلس شورای اسلامی»، تا پایان سال 1400 این دسترسی، رایگان اعلام شده است، بنابراین در صورتی که خدمت خاصی به صورت غیررایگان به دانش‌آموزان عرضه شود، این موضوع را شفاف سازی و اطلاع رسانی خواهیم کرد.
💠شرفی گفت: برنامه‌هایی برای توسعه و بهبود قابلیت‌های، شاد، در تابستان و سال تحصیلی آینده در دستور کار داریم تا اگر به هر دلیلی آموزش مجازی ادامه پیدا کرد، شبکه شاد با کیفیت بالایی در اختیار دانش‌آموزان و فرهنگیان عزیز باشد.
منبع: سامانه شاد
@ferdosesokhan
✳️ فعل پیشوندی:
اگر پیش از فعل ساده تکواژهای «بر، در، باز، فرو، فرا، وا و ...» بیایند «فعل پیشوندی» می‌سازند. گاهی این پیشوندها در معنای فعل ساده تأثیر می‌گذارند و فعلی با معنای جدید می‌سازند؛ مثل: افتادن و برافتادن یا انداختن و برانداختن. امّا گاهی هیچ معنای تازه‌ای به فعل ساده نمی‌افزایند؛ مثل: شمردن و برشمردن، افراشتن و برافراشتن که – اگر چه از نظر تاریخی بار معنایی جدیدی به فعل می‌افزوده‌اند – امروزه تأثیری ندارند؛ یعنی فعل ساده و پیشوندی آنها یک معنا می‌دهد. امروزه دیگر پیشوندهای فعلی، زایا نیستند؛ یعنی فقط با فعل‌هایی به کار می‌روند که قبلاً به کار می‌رفته‌اند. برخی از فعل‌های پیشوندی امروزه به شکل ساده کاربرد ندارند: برخاستن.
❇️ فعل‌های پیشوندی با پیشوند «بر»: برگرفتن، برافتادن، برخاستن، برداشتن، برآشفتن، برآوردن، برگرداندن، برانگیختن، برچیدن.
❇️ با پیشوند «در»: دریافتن، درنوردیدن، درآمدن، دررفتن، درگذشتن، درگرفتن، درماندن، درافتادن، درخواستن، درآوردن، دربردن.
❇️ با پیشوند «باز»: بازگشتن، بازیافتن، بازداشتن، بازماندن، بازآوردن، بازگرداندن، بازگرفتن، بازآمدن، بازفرستادن.
❇️ با پیشوند «فرو»: فرورفتن، فروکردن، فرودادن، فروبردن، فروپاشیدن، فروماندن.
❇️ با پیشوند «وا»: واگذاشتن، واداشتن، واخوردن، واخواستن، وارفتن، وادادن.
❇️ با پیشوند «ور»: وررفتن، ورآمدن، ورافتادن.
❇️ با پیشوند «فرا»: فراگرفتن، فراخواندن.
❇️ با پیشوند «پس»: پس‌دادن، پس‌گرفتن، پس‌افتادن.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
اگر پیش از فعل ساده تکواژهای «بر، در، باز، فرو، فرا، وا و ...» بیایند «فعل پیشوندی» می‌سازند. گاهی این پیشوندها در معنای فعل ساده تأثیر می‌گذارند و فعلی با معنای جدید می‌سازند؛ مثل: افتادن و برافتادن یا انداختن و برانداختن. امّا گاهی هیچ معنای تازه‌ای به فعل ساده نمی‌افزایند؛ مثل: شمردن و برشمردن، افراشتن و برافراشتن که – اگر چه از نظر تاریخی بار معنایی جدیدی به فعل می‌افزوده‌اند – امروزه تأثیری ندارند؛ یعنی فعل ساده و پیشوندی آنها یک معنا می‌دهد. امروزه دیگر پیشوندهای فعلی، زایا نیستند؛ یعنی فقط با فعل‌هایی به کار می‌روند که قبلاً به کار می‌رفته‌اند. برخی از فعل‌های پیشوندی امروزه به شکل ساده کاربرد ندارند: برخاستن.
❇️ فعل‌های پیشوندی با پیشوند «بر»: برگرفتن، برافتادن، برخاستن، برداشتن، برآشفتن، برآوردن، برگرداندن، برانگیختن، برچیدن.
❇️ با پیشوند «در»: دریافتن، درنوردیدن، درآمدن، دررفتن، درگذشتن، درگرفتن، درماندن، درافتادن، درخواستن، درآوردن، دربردن.
❇️ با پیشوند «باز»: بازگشتن، بازیافتن، بازداشتن، بازماندن، بازآوردن، بازگرداندن، بازگرفتن، بازآمدن، بازفرستادن.
❇️ با پیشوند «فرو»: فرورفتن، فروکردن، فرودادن، فروبردن، فروپاشیدن، فروماندن.
❇️ با پیشوند «وا»: واگذاشتن، واداشتن، واخوردن، واخواستن، وارفتن، وادادن.
❇️ با پیشوند «ور»: وررفتن، ورآمدن، ورافتادن.
❇️ با پیشوند «فرا»: فراگرفتن، فراخواندن.
❇️ با پیشوند «پس»: پس‌دادن، پس‌گرفتن، پس‌افتادن.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ راهکارهای حفظ مطالب:
روش یادگیری شما چیست؟ شنیداری، دیداری یا تجربی؟
اگر با شنیدن یاد میگیرید، بهترین روش برای شما شنیدن مطالب است. اگر یادگیری دیداری دارید باید چیزی را ببینید تا آن را یاد بگیرید و اگر یادگیری تجربی دارید از اتفاقات و تجربیات خود بیشتر یاد میگیرید یا مثلا باید کاری فیزیکی انجام دهید. بیشتر افراد از ترکیبی از دو گروه استفاده می‌کنند.
❇️ قدم اول: آماده‌سازی
قبل از حفظ مطالب چای سبز بنوشید
برای بهینه‌کردن فرایند یادگیری اول باید محیط خود را به‌دقت انتخاب کنید. بیشتر افراد محیطی را می‌پسندند که کمتر حواس‌شان را پرت کند. ولی خیلی‌ها هم در مکان‌های عمومی مطالب را بهتر یاد می‌گیرند. اول بهترین محیط را برای خود پیدا کنید. بعد شروع کنید.
❇️ قدم دوم: آنچه را که قصد حفظ کردنش را دارید، ضبط کنید.
این روش برای حفظ سریع مطالب کلاسی مفید است. هر چه را یاد گرفته‌اید، بلند بگویید و صدای خود را ضبط کنید. بعد به آن گوش بدهید. اگر باید سخنرانی کنید، اول مطالب موردنظر را بلند بخوانید. آن را ضبط کنید و به صدای خود گوش دهید. این روش برای کسانی که یادگیری شنیداری دارند خیلی مفید است. این روش برای دیگران هم مفید است زیرا برای مطالبی که یاد میگیرید، زمینه بهتری ایجاد می‌کنید. این کمک می‌کند تا اطلاعات را سریع‌تر یاد بگیرید.
❇️ قدم سوم: همه چیز را بنویسید
قبل از حفظ مطالب همه چیز را بنویسید .
سومین گام برای بهتر بهخاطر آوردن و حفظ سریع مطالب این است که اطلاعاتی را که می‌خواهید حفظ کنید، بنویسید. قبل از اینکه تلاش کنید همه‌چیز را از حفظ بگویید، دوباره و دوباره مطالب را بنویسید. این به شما کمک می‌کند تا بیشتر با مطلب موردنظر آشنا شوید. اگر این کار را هم‌زمان با گوش دادن به صدای خود انجام دهید، مطالب بیشتری را بهخاطر می‌سپارید. این روش برای کسانی که تجربی یاد می‌گیرند، از همه مفید‌تر است.
❇️ قدم چهارم: یادداشت‌های خود را طبقه‌بندی کنید
حالا که از همه مطالب یادداشت برداری کرده‌اید، آنها را به گروه‌های مختلف تقسیم کنید.
این روش برای کسانی که یادگیری بینایی دارند عالی است؛ مخصوصا اگر از رنگ‌های مختلف برای موضوعات مختلف استفاده کنید. این کار به شما کمک می‌کند، مطالب را تجزیه کنید. بعد می‌توانید اطلاعاتی را که در ذهن خود ذخیره کرده‌اید هم طبقه‌بندی کنید.
❇️ قدم پنجم: تکرار را جایگزین حفظ کردن انباشته کنید
هر خط از متن را چند بار تکرار کنید و بعد تلاش کنید آن را بدون نگاه به یادداشت‌ها بهخاطر بیاورید. با حفظ کردن هر بخش از متن اطلاعات تازه را به آن اضافه کنید. این کار اجازه نمی‌دهد، چیزی را از حافظه کوتاه مدت خود محو کنید. آن‌قدر این کار را تکرار کنید تا آن بخش را حفظ کنید. تا وقتی که بتوانید آن بخش را کامل بهخاطر بیاورید. تا وقتی که آن بخش را کامل حفظ نکرده‌اید، به سراغ بخش بعدی نروید. این یادگیری بینایی است. ولی اگر بلندبلند می‌خوانید یادگیری شنوایی هم خواهید داشت.
❇️ قدم ششم: مطلب را از حفظ بنویسید
حالا که می‌توانید تمام بخش را بهخاطر بیاورید، همه‌چیز را از حفظ بنویسید.
این باعث می‌شود با تجربه‌کردن همه چیز، آن را بهتر یاد بگیرید.
❇️قدم هفتم:
آنرا به کسی یا به خودتان یاد دهید
می‌توانید در مورد مطالب به کسی که روبه رویتان نشسته توضیح دهید. یا اگر پیدا نکردید، می‌توانید جلوی آینه حرف بزنید. همه‌چیز را با زبان خودتان توضیح دهید. گاهی اوقات نیاز دارید، چیزی را حفظ کنید که بعدا در مورد آن سخنرانی کنید. در این صورت، اول جلوی شخص دیگری سخنرانی کنید تا ببینید ارائه دادن مطالب به مخاطبان خود چه حسی خواهد داشت.
روش من این است که برای دیگران امتحان طراحی کنم. سعی می‌کنم سؤالاتی را در مورد مطلب پیش‌بینی کنم. این سؤالات می‌توانند چهارگزینه‌ای، وصل کردن بخش‌های جمله و غیره باشند. در این صورت، اطلاعات را به شکل سؤال امتحانی درمی‌آورید
تا ببینید بقیه چطور سؤالات شما را پاسخ می‌دهند. همه این‌ها یادگیری تجربی هستند. چون در این روش، اطلاعات آموخته را تمرین و از آن استفاده می‌کنید.
❇️ قدم هشتم: مدام به صدای ضبط‌شده خود گوش دهید
می‌توانید وقتی به کاری مشغولید به صدای ضبط‌شده خود گوش دهید. به این صورت می‌توانید اطلاعات را چندبار مرور کنید. این یادگیری شنیداری است، ولی به هر حال می‌تواند اطلاعات ذخیره‌شده در حافظه کوتاه مدتتان را یادآوری کند.
❇️ قدم نهم: استراحت کنید.
به ذهن خود استراحت دهید. شاید فکر کنید این چندان ارتباطی به حفظ سریع مطالب و بهخاطر آوردن‌شان ندارد. اما بهتر است برای مدتی به اطلاعاتی که یاد گرفته‌اید فکر نکنید. بعدا که سراغ آن برگشتید، متوجه می‌شوید واقعا چقدر یاد گرفته اید. البته کمک می‌کند روی بخش‌هایی که در آنها مشکل داشته‌اید هم تمرکز کنید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
روش یادگیری شما چیست؟ شنیداری، دیداری یا تجربی؟
اگر با شنیدن یاد میگیرید، بهترین روش برای شما شنیدن مطالب است. اگر یادگیری دیداری دارید باید چیزی را ببینید تا آن را یاد بگیرید و اگر یادگیری تجربی دارید از اتفاقات و تجربیات خود بیشتر یاد میگیرید یا مثلا باید کاری فیزیکی انجام دهید. بیشتر افراد از ترکیبی از دو گروه استفاده می‌کنند.
❇️ قدم اول: آماده‌سازی
قبل از حفظ مطالب چای سبز بنوشید
برای بهینه‌کردن فرایند یادگیری اول باید محیط خود را به‌دقت انتخاب کنید. بیشتر افراد محیطی را می‌پسندند که کمتر حواس‌شان را پرت کند. ولی خیلی‌ها هم در مکان‌های عمومی مطالب را بهتر یاد می‌گیرند. اول بهترین محیط را برای خود پیدا کنید. بعد شروع کنید.
❇️ قدم دوم: آنچه را که قصد حفظ کردنش را دارید، ضبط کنید.
این روش برای حفظ سریع مطالب کلاسی مفید است. هر چه را یاد گرفته‌اید، بلند بگویید و صدای خود را ضبط کنید. بعد به آن گوش بدهید. اگر باید سخنرانی کنید، اول مطالب موردنظر را بلند بخوانید. آن را ضبط کنید و به صدای خود گوش دهید. این روش برای کسانی که یادگیری شنیداری دارند خیلی مفید است. این روش برای دیگران هم مفید است زیرا برای مطالبی که یاد میگیرید، زمینه بهتری ایجاد می‌کنید. این کمک می‌کند تا اطلاعات را سریع‌تر یاد بگیرید.
❇️ قدم سوم: همه چیز را بنویسید
قبل از حفظ مطالب همه چیز را بنویسید .
سومین گام برای بهتر بهخاطر آوردن و حفظ سریع مطالب این است که اطلاعاتی را که می‌خواهید حفظ کنید، بنویسید. قبل از اینکه تلاش کنید همه‌چیز را از حفظ بگویید، دوباره و دوباره مطالب را بنویسید. این به شما کمک می‌کند تا بیشتر با مطلب موردنظر آشنا شوید. اگر این کار را هم‌زمان با گوش دادن به صدای خود انجام دهید، مطالب بیشتری را بهخاطر می‌سپارید. این روش برای کسانی که تجربی یاد می‌گیرند، از همه مفید‌تر است.
❇️ قدم چهارم: یادداشت‌های خود را طبقه‌بندی کنید
حالا که از همه مطالب یادداشت برداری کرده‌اید، آنها را به گروه‌های مختلف تقسیم کنید.
این روش برای کسانی که یادگیری بینایی دارند عالی است؛ مخصوصا اگر از رنگ‌های مختلف برای موضوعات مختلف استفاده کنید. این کار به شما کمک می‌کند، مطالب را تجزیه کنید. بعد می‌توانید اطلاعاتی را که در ذهن خود ذخیره کرده‌اید هم طبقه‌بندی کنید.
❇️ قدم پنجم: تکرار را جایگزین حفظ کردن انباشته کنید
هر خط از متن را چند بار تکرار کنید و بعد تلاش کنید آن را بدون نگاه به یادداشت‌ها بهخاطر بیاورید. با حفظ کردن هر بخش از متن اطلاعات تازه را به آن اضافه کنید. این کار اجازه نمی‌دهد، چیزی را از حافظه کوتاه مدت خود محو کنید. آن‌قدر این کار را تکرار کنید تا آن بخش را حفظ کنید. تا وقتی که بتوانید آن بخش را کامل بهخاطر بیاورید. تا وقتی که آن بخش را کامل حفظ نکرده‌اید، به سراغ بخش بعدی نروید. این یادگیری بینایی است. ولی اگر بلندبلند می‌خوانید یادگیری شنوایی هم خواهید داشت.
❇️ قدم ششم: مطلب را از حفظ بنویسید
حالا که می‌توانید تمام بخش را بهخاطر بیاورید، همه‌چیز را از حفظ بنویسید.
این باعث می‌شود با تجربه‌کردن همه چیز، آن را بهتر یاد بگیرید.
❇️قدم هفتم:
آنرا به کسی یا به خودتان یاد دهید
می‌توانید در مورد مطالب به کسی که روبه رویتان نشسته توضیح دهید. یا اگر پیدا نکردید، می‌توانید جلوی آینه حرف بزنید. همه‌چیز را با زبان خودتان توضیح دهید. گاهی اوقات نیاز دارید، چیزی را حفظ کنید که بعدا در مورد آن سخنرانی کنید. در این صورت، اول جلوی شخص دیگری سخنرانی کنید تا ببینید ارائه دادن مطالب به مخاطبان خود چه حسی خواهد داشت.
روش من این است که برای دیگران امتحان طراحی کنم. سعی می‌کنم سؤالاتی را در مورد مطلب پیش‌بینی کنم. این سؤالات می‌توانند چهارگزینه‌ای، وصل کردن بخش‌های جمله و غیره باشند. در این صورت، اطلاعات را به شکل سؤال امتحانی درمی‌آورید
تا ببینید بقیه چطور سؤالات شما را پاسخ می‌دهند. همه این‌ها یادگیری تجربی هستند. چون در این روش، اطلاعات آموخته را تمرین و از آن استفاده می‌کنید.
❇️ قدم هشتم: مدام به صدای ضبط‌شده خود گوش دهید
می‌توانید وقتی به کاری مشغولید به صدای ضبط‌شده خود گوش دهید. به این صورت می‌توانید اطلاعات را چندبار مرور کنید. این یادگیری شنیداری است، ولی به هر حال می‌تواند اطلاعات ذخیره‌شده در حافظه کوتاه مدتتان را یادآوری کند.
❇️ قدم نهم: استراحت کنید.
به ذهن خود استراحت دهید. شاید فکر کنید این چندان ارتباطی به حفظ سریع مطالب و بهخاطر آوردن‌شان ندارد. اما بهتر است برای مدتی به اطلاعاتی که یاد گرفته‌اید فکر نکنید. بعدا که سراغ آن برگشتید، متوجه می‌شوید واقعا چقدر یاد گرفته اید. البته کمک می‌کند روی بخش‌هایی که در آنها مشکل داشته‌اید هم تمرکز کنید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
واژه‌های عربی در شاهنامه
🖋دکتر پرویز ناتل خانلری
✳️ بخش اول
از جمله اموری که ما باید از غربیان بیاموزیم، روش درست مطالعه و دقت در تحقیق مطالب است، چه در مسائل علمی و چه در مباحث ادبی، حدس و گمان، تقریب و تخمین، و اتکا به ذوق و سلیقه شخصی، امروز دیگر ارزش و اعتباری ندارد و حتا در انتقاد ادبی و امور ذوقی به کاری نمی‌آید. وصف‌های کلی و مبهم مانند«فصیح» و «بلیغ» و «منسجم» و «مستحکم» و «زیبا» و «شیوا» و مانند آنها که معمول محقق و ادیب شرقی بوده است و هنوز هست، ممکن است درباره همه‌ی شاعران و نویسندگان یکسان به کار برود، اما هیچ‌یک بر علم خواننده یا شنونده چیزی نمی‌افزاید و شاید تنها فایده‌ی آنها آن باشد که بر جهل و ابهامی که در ذهن گوینده یا نویسنده وجود دارد، پرده‌پوشی کند.
علت اصلی توسل به این عبارت‌های مبهم و کلی، کاهلی است. دقت و صراحت، زحمت دارد و فرصت می‌خواهد و ما که از زحمت گریزانیم و در شتابی که برای کسب شهرت داریم، فرصتمان تنگ است، کجا می‌توانیم دقیق و صریح باشیم.
بحث و تحقیق در شیوه‌ی بیان و سبک انشای شاعران و نویسندگان بزرگ یکی از کارهاییست که محتاج روش درست و دقیق علمی است وگرنه هرچه در این زمینه گفته شود، بی‌معنی و بی‌فایده خواهد بود. موضوع میزان و چه‌گونگی استعمال لغت‌های عربی در شاهنامه‌ی فردوسی از این قبیل است. اغلب کسانی که در این باب تحقیق درست نکرده‌اند، می‌پندارند که شاهنامه فردوسی «به پارسی سره» سروده شده است. دیگران که اندکی دقیق‌ترند، درباره‌ی میزان لغت‌های عربی شاهنامه یا به افراط و تفریط سخن می‌گویند یا عبارت‌های دوپهلو و مبهم به کار می‌برند. چند سال پیش یکی از دانشمندان ما که درباره‌ی زبان فارسی مقاله‌ای نوشته بود، در فاصله‌ی دو صفحه، یک جا لغات عربی را در شاهنامه فردوسی، «فوق‌العاده زیاد» و جای دیگر «بالنسبه کم» قلمداد کرده بود و نمی‌دانم که خود او این دو وصف متضاد را درباره‌ی امر واحد چگونه در ذهن توجیه کرده است و حالآنکه این معنی مربوط به عدد است یعنی امری که از آن با دقت تام می‌توان سخن گفت. فقط قدری زحمت و فرصت می‌خواهد.
فرصت را که ما نداریم، دیگران دارند و از زحمت روگردان نیستند و روش کار را می‌دانند و حاصل آنست که گاهی ما برای اطلاع از ادبیات و هنر خودمان باید به بیگانگان متوسل شویم و پاسخ مشکل را از ایشان بخواهیم. یکی از نمونه‌های این امر کاریست که فریتش ولف ١ دانشمند آلمانی درباره‌ی شاهنامه فردوسی کرده است. این مرد کشف‌اللغاتی برای شاهنامه فردوسی از روی چند چاپ فراهم آورده، چنان‌که در آن هر کلمه‌ای که در شاهنامه آمده حتا حرف‌های ربط و اضافه و غیره ثبت است و در مقابل آن شماره‌ی صفحه و عدد سطر هر شعر که آن کلمه در آن به کار رفته قید شده است، اگرچه تعداد موارد استعمال آن هزاران بار باشد ٢ این دانشمند عمری در سر این کار گذاشت و مانند سراینده‌ی شاهنامه در ناکامی و تیره‌روزی درگذشت، اما به‌خلاف فردوسی که معروف خاص و عام است، کسانی که نام این محقق را شنیده‌اند و قدر و شأن رنج او را می‌شناسند، معدودی از اهل تتبع و تحقیقند.
لغت‌نامه‌ی فریتس ولف آلمانی زمینه‌ی صدها تحقیق و مطالعه درباره‌ی شاهنامه فردوسی و زبان فارسی است. اما باآن‌که اکنون دیگر زمینه فراهم و کار آسان است، باز دیگرانند که از آن استفاده می‌کنند و نمونه‌ی آن رساله‌ایست که اخیرن آقای پل همبر استاد دانشگاه نوشاتل (سویس) به عنوان «ملاحظاتی درباره‌ی لغت‌های عربی شاهنامه» ٣ انتشار داده است.
موضوع این رساله، چنان‌که مؤلف محترم در مقدمه‌ی آن نوشته است، «همان‌قدر که محدودست، دقیق است» یعنی «فقط از مقامی که فردوسی در شاهنامه‌ی خود به لغت‌های عربی داده است» بحث می‌کند. تئودور نولد که یادآور شده بود که «از خصوصیات شعر رزمی فارسی آنست که در آن لفظ‌های عربی را بسیار کمتر از آنچه در غزل و قصیده معمول بوده استعمال کرده‌اند ۴» پل هورن در شاهنامه چاپ لیدن تا صفحه ١٢۴۵ (به اضافه‌ی نسخه بدل‌های چاپ کلکته) ۴٣٠ لغت عربی شمرده و یادآور شده است که دیباچه به‌تنهایی شامل عده‌ای از لغت‌های عربیست که در باقی منظومه دیده نمی‌شود. و فهرستی از لغت‌های عربی که در شاهنامه یافته در کتاب خود آورده است. ۵ ادوارد براون نسبت لغت‌های عربی شاهنامه را به لغت‌های پارسی ۴ یا ۵ درصد دانسته ٦ و هانری ماسه در کتاب راجع به فردوسی همان عدد ۴٣٠ را که هورن ذکر کرده بود آورده است. ۷»
ادامه دارد... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
👇👇👇👇
🖋دکتر پرویز ناتل خانلری
✳️ بخش اول
از جمله اموری که ما باید از غربیان بیاموزیم، روش درست مطالعه و دقت در تحقیق مطالب است، چه در مسائل علمی و چه در مباحث ادبی، حدس و گمان، تقریب و تخمین، و اتکا به ذوق و سلیقه شخصی، امروز دیگر ارزش و اعتباری ندارد و حتا در انتقاد ادبی و امور ذوقی به کاری نمی‌آید. وصف‌های کلی و مبهم مانند«فصیح» و «بلیغ» و «منسجم» و «مستحکم» و «زیبا» و «شیوا» و مانند آنها که معمول محقق و ادیب شرقی بوده است و هنوز هست، ممکن است درباره همه‌ی شاعران و نویسندگان یکسان به کار برود، اما هیچ‌یک بر علم خواننده یا شنونده چیزی نمی‌افزاید و شاید تنها فایده‌ی آنها آن باشد که بر جهل و ابهامی که در ذهن گوینده یا نویسنده وجود دارد، پرده‌پوشی کند.
علت اصلی توسل به این عبارت‌های مبهم و کلی، کاهلی است. دقت و صراحت، زحمت دارد و فرصت می‌خواهد و ما که از زحمت گریزانیم و در شتابی که برای کسب شهرت داریم، فرصتمان تنگ است، کجا می‌توانیم دقیق و صریح باشیم.
بحث و تحقیق در شیوه‌ی بیان و سبک انشای شاعران و نویسندگان بزرگ یکی از کارهاییست که محتاج روش درست و دقیق علمی است وگرنه هرچه در این زمینه گفته شود، بی‌معنی و بی‌فایده خواهد بود. موضوع میزان و چه‌گونگی استعمال لغت‌های عربی در شاهنامه‌ی فردوسی از این قبیل است. اغلب کسانی که در این باب تحقیق درست نکرده‌اند، می‌پندارند که شاهنامه فردوسی «به پارسی سره» سروده شده است. دیگران که اندکی دقیق‌ترند، درباره‌ی میزان لغت‌های عربی شاهنامه یا به افراط و تفریط سخن می‌گویند یا عبارت‌های دوپهلو و مبهم به کار می‌برند. چند سال پیش یکی از دانشمندان ما که درباره‌ی زبان فارسی مقاله‌ای نوشته بود، در فاصله‌ی دو صفحه، یک جا لغات عربی را در شاهنامه فردوسی، «فوق‌العاده زیاد» و جای دیگر «بالنسبه کم» قلمداد کرده بود و نمی‌دانم که خود او این دو وصف متضاد را درباره‌ی امر واحد چگونه در ذهن توجیه کرده است و حالآنکه این معنی مربوط به عدد است یعنی امری که از آن با دقت تام می‌توان سخن گفت. فقط قدری زحمت و فرصت می‌خواهد.
فرصت را که ما نداریم، دیگران دارند و از زحمت روگردان نیستند و روش کار را می‌دانند و حاصل آنست که گاهی ما برای اطلاع از ادبیات و هنر خودمان باید به بیگانگان متوسل شویم و پاسخ مشکل را از ایشان بخواهیم. یکی از نمونه‌های این امر کاریست که فریتش ولف ١ دانشمند آلمانی درباره‌ی شاهنامه فردوسی کرده است. این مرد کشف‌اللغاتی برای شاهنامه فردوسی از روی چند چاپ فراهم آورده، چنان‌که در آن هر کلمه‌ای که در شاهنامه آمده حتا حرف‌های ربط و اضافه و غیره ثبت است و در مقابل آن شماره‌ی صفحه و عدد سطر هر شعر که آن کلمه در آن به کار رفته قید شده است، اگرچه تعداد موارد استعمال آن هزاران بار باشد ٢ این دانشمند عمری در سر این کار گذاشت و مانند سراینده‌ی شاهنامه در ناکامی و تیره‌روزی درگذشت، اما به‌خلاف فردوسی که معروف خاص و عام است، کسانی که نام این محقق را شنیده‌اند و قدر و شأن رنج او را می‌شناسند، معدودی از اهل تتبع و تحقیقند.
لغت‌نامه‌ی فریتس ولف آلمانی زمینه‌ی صدها تحقیق و مطالعه درباره‌ی شاهنامه فردوسی و زبان فارسی است. اما باآن‌که اکنون دیگر زمینه فراهم و کار آسان است، باز دیگرانند که از آن استفاده می‌کنند و نمونه‌ی آن رساله‌ایست که اخیرن آقای پل همبر استاد دانشگاه نوشاتل (سویس) به عنوان «ملاحظاتی درباره‌ی لغت‌های عربی شاهنامه» ٣ انتشار داده است.
موضوع این رساله، چنان‌که مؤلف محترم در مقدمه‌ی آن نوشته است، «همان‌قدر که محدودست، دقیق است» یعنی «فقط از مقامی که فردوسی در شاهنامه‌ی خود به لغت‌های عربی داده است» بحث می‌کند. تئودور نولد که یادآور شده بود که «از خصوصیات شعر رزمی فارسی آنست که در آن لفظ‌های عربی را بسیار کمتر از آنچه در غزل و قصیده معمول بوده استعمال کرده‌اند ۴» پل هورن در شاهنامه چاپ لیدن تا صفحه ١٢۴۵ (به اضافه‌ی نسخه بدل‌های چاپ کلکته) ۴٣٠ لغت عربی شمرده و یادآور شده است که دیباچه به‌تنهایی شامل عده‌ای از لغت‌های عربیست که در باقی منظومه دیده نمی‌شود. و فهرستی از لغت‌های عربی که در شاهنامه یافته در کتاب خود آورده است. ۵ ادوارد براون نسبت لغت‌های عربی شاهنامه را به لغت‌های پارسی ۴ یا ۵ درصد دانسته ٦ و هانری ماسه در کتاب راجع به فردوسی همان عدد ۴٣٠ را که هورن ذکر کرده بود آورده است. ۷»
ادامه دارد... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
👇👇👇👇
واژه‌های عربی در شاهنامه
🖋دکتر پرویز ناتل خانلری
✳️ بخش دوم
مولف رساله یادآور می‌شود که بعضی از محققان (از آن جمله هورن و ماسه) احتمال داده‌اند که کاتبان به‌تدریج بعضی لغت‌های عربی را در متن شاهنامه به جای لفظ‌های فارسی گذاشته باشند. این نکته صحیح است و در بعضی موارد می‌توان این احتمال را به یقین نزدیک دانست برای مثال می‌گوییم که کلمه‌ی «عفو» فقط یک بار در شاهنامه آمده است در این شعر:
خدایا «عفو» کن گناه ورا
بیفزای در حشر جاه ورا
تلفظ کلمه‌ی «عفو» بر وزن «سبو» در فارسی وجود ندارد و صورت هندی این کلمه است. مصراع اول این بیت در نسخه بدل چنین است: «خدایا ببخشا گناه ورا...» پس به احتمال غالب عبارت «عفو کن» را کاتبی هندی به‌جای «ببخشا» در شعر فردوسی وارد کرده است.
مؤلف رساله می‌گوید: «قلت استعمال لغت‌های عربی در شاهنامه دلیل بر آن نیست که فردوسی با لغت‌های دیگر عربی آشنایی نداشته و آنها را به کار نبرده است» و برای تأیید مطلب خود به منظومه‌ی «یوسف و زلیخا» منسوب به فردوسی اشاره می‌کند. این اشاره البته درست نیست و خوشبختانه امروز بر اثر تحقیقات آقایان قریب و مجتبی مینوی اشتباه نسبت دادن یوسف و زلیخا به فردوسی مرتفع شده است و به‌یقین می‌دانیم که آن منظومه سست و بی‌ارج از سخنور بزرگ توس نیست.
سپس آقای پل همبر از روی لغت‌نامه‌ی ولف فهرستی از لغت‌های عربی در شاهنامه فردوسی می‌دهد. شماره‌ی این لغت‌ها در فهرست مزبور ٩٨۴ یعنی دو برابر عددی است که سابقن هورن ذکر کرده بود. مؤلف می‌گوید که این عدد برای لغت‌های مأخوذ از عربی در کتابی که قریب ۵٠٠٠٠ بیت دارد به نسبت بسیار کم است و همچنین قید می‌کند که چون تاکنون چاپ انتقادی دقیقی از شاهنامه منتشر نشده نمی‌توان به صحت این رقم اعتماد داشت.
نگارنده‌ی این سطور سابقا از روی لغت‌نامه‌ی ولف عدد لغت‌های عربی شاهنامه را به هشتصد و اند تخمین زده بود. علت اختلاف فاحش این دو رقم این است که آقای پل همبر همه‌ی الفاظی را که از لفظ واحد عربی به قاعده‌ی زبان فارسی مشتق یا با الفاظ فارسی ترکیب شده جداگانه در ردیف لغت‌های عربی آورده است و نگارنده با این نظر موافق نیست. البته الفاظی را که از ماده‌ی واحد به‌قاعده‌ی صرف عربی مشتق شده‌اند باید جداگانه محسوب کرد، یعنی «امن» و «ایمن» و «امان» یا «سجده» و «سجود»و مانند آنها را باید الفاظ مستقل شمرد. زیرا که هر یک از آنها جداگانه از عربی اقتباس شده است. اما هنگامی که از نفوذ عربی در فارسی سخن می‌گوییم، درست نیست که لفظ واحد عربی را که تابع قاعده زبان فارسی شده و با الفاظ دیگر این زبان ترکیب یافته یا بر طبق قواعد صرف این زبان از اصل مشتق شده، مکرر به حساب بیاوریم. شماره‌ی این‌گونه لغت‌ها در فهرست مذکور بسیارست و از آن‌جمله است مشتقات و مرکبات ذیل که هر دسته را باید فقط یک بار به حساب آورد:
بخیل، بخیلی- اصل، بداصل- ایمن، ایمنی- بلا، بلاجوی- مثل، به مثل- تمام، تمامی- جوشن، جوشنگزار، جوشنور-تدبیر، تدبیرساز- خدمت، خدمتکن، خدمتگری- خراج، خراجی- سفله، سفلگی- شمال، شمالی- شوم، شوم‌بخت، شوم‌تن، شوم‌دست، شومزاد، شومی- صف، صف‌پناه، صف‌شکن- صورت، صورت‌پرست، صورتگر، صورتگری- عرض، عرضگاه- عقیق، عقیقین- عماری، عماری‌کش- عنان، عنان‌پیچ، عنان‌دار- عنبر، عنبرآگین، عنبر فروش، عنبری، عنبرین- عیب، عیب‌جوی، عیب‌خواه، عیب‌گوی- غم، غمخوار، غمخواره، غمکن(؟)، غمگر(؟)، غمگسار، غمگین، غمگن، غمناک، غمی، غمین- طوق، طوقدار- عاج، عاج‌گون، عاجین- طاوس، طاوس‌رنگ- فال، فالزن، فالگو، فالگیر- فتنه، فتنه‌انگیز- قلب، قلبگاه- قلم، قلمزن- قیر، قیرگون- کاهل، کاهلی-کفن، کفن‌دوز- کمین، کمیناور، کمینگاه، کمین‌رو- مجلس، مجلس‌آرای- منادی، منادی‌گر، منادی‌گری- موج، موجزن- وفا، وفادار، وفاداری- هزبر، هزبرافکن، هزبراوژن- هول، هولناک...
ادامه دارد... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
👇👇👇👇
🖋دکتر پرویز ناتل خانلری
✳️ بخش دوم
مولف رساله یادآور می‌شود که بعضی از محققان (از آن جمله هورن و ماسه) احتمال داده‌اند که کاتبان به‌تدریج بعضی لغت‌های عربی را در متن شاهنامه به جای لفظ‌های فارسی گذاشته باشند. این نکته صحیح است و در بعضی موارد می‌توان این احتمال را به یقین نزدیک دانست برای مثال می‌گوییم که کلمه‌ی «عفو» فقط یک بار در شاهنامه آمده است در این شعر:
خدایا «عفو» کن گناه ورا
بیفزای در حشر جاه ورا
تلفظ کلمه‌ی «عفو» بر وزن «سبو» در فارسی وجود ندارد و صورت هندی این کلمه است. مصراع اول این بیت در نسخه بدل چنین است: «خدایا ببخشا گناه ورا...» پس به احتمال غالب عبارت «عفو کن» را کاتبی هندی به‌جای «ببخشا» در شعر فردوسی وارد کرده است.
مؤلف رساله می‌گوید: «قلت استعمال لغت‌های عربی در شاهنامه دلیل بر آن نیست که فردوسی با لغت‌های دیگر عربی آشنایی نداشته و آنها را به کار نبرده است» و برای تأیید مطلب خود به منظومه‌ی «یوسف و زلیخا» منسوب به فردوسی اشاره می‌کند. این اشاره البته درست نیست و خوشبختانه امروز بر اثر تحقیقات آقایان قریب و مجتبی مینوی اشتباه نسبت دادن یوسف و زلیخا به فردوسی مرتفع شده است و به‌یقین می‌دانیم که آن منظومه سست و بی‌ارج از سخنور بزرگ توس نیست.
سپس آقای پل همبر از روی لغت‌نامه‌ی ولف فهرستی از لغت‌های عربی در شاهنامه فردوسی می‌دهد. شماره‌ی این لغت‌ها در فهرست مزبور ٩٨۴ یعنی دو برابر عددی است که سابقن هورن ذکر کرده بود. مؤلف می‌گوید که این عدد برای لغت‌های مأخوذ از عربی در کتابی که قریب ۵٠٠٠٠ بیت دارد به نسبت بسیار کم است و همچنین قید می‌کند که چون تاکنون چاپ انتقادی دقیقی از شاهنامه منتشر نشده نمی‌توان به صحت این رقم اعتماد داشت.
نگارنده‌ی این سطور سابقا از روی لغت‌نامه‌ی ولف عدد لغت‌های عربی شاهنامه را به هشتصد و اند تخمین زده بود. علت اختلاف فاحش این دو رقم این است که آقای پل همبر همه‌ی الفاظی را که از لفظ واحد عربی به قاعده‌ی زبان فارسی مشتق یا با الفاظ فارسی ترکیب شده جداگانه در ردیف لغت‌های عربی آورده است و نگارنده با این نظر موافق نیست. البته الفاظی را که از ماده‌ی واحد به‌قاعده‌ی صرف عربی مشتق شده‌اند باید جداگانه محسوب کرد، یعنی «امن» و «ایمن» و «امان» یا «سجده» و «سجود»و مانند آنها را باید الفاظ مستقل شمرد. زیرا که هر یک از آنها جداگانه از عربی اقتباس شده است. اما هنگامی که از نفوذ عربی در فارسی سخن می‌گوییم، درست نیست که لفظ واحد عربی را که تابع قاعده زبان فارسی شده و با الفاظ دیگر این زبان ترکیب یافته یا بر طبق قواعد صرف این زبان از اصل مشتق شده، مکرر به حساب بیاوریم. شماره‌ی این‌گونه لغت‌ها در فهرست مذکور بسیارست و از آن‌جمله است مشتقات و مرکبات ذیل که هر دسته را باید فقط یک بار به حساب آورد:
بخیل، بخیلی- اصل، بداصل- ایمن، ایمنی- بلا، بلاجوی- مثل، به مثل- تمام، تمامی- جوشن، جوشنگزار، جوشنور-تدبیر، تدبیرساز- خدمت، خدمتکن، خدمتگری- خراج، خراجی- سفله، سفلگی- شمال، شمالی- شوم، شوم‌بخت، شوم‌تن، شوم‌دست، شومزاد، شومی- صف، صف‌پناه، صف‌شکن- صورت، صورت‌پرست، صورتگر، صورتگری- عرض، عرضگاه- عقیق، عقیقین- عماری، عماری‌کش- عنان، عنان‌پیچ، عنان‌دار- عنبر، عنبرآگین، عنبر فروش، عنبری، عنبرین- عیب، عیب‌جوی، عیب‌خواه، عیب‌گوی- غم، غمخوار، غمخواره، غمکن(؟)، غمگر(؟)، غمگسار، غمگین، غمگن، غمناک، غمی، غمین- طوق، طوقدار- عاج، عاج‌گون، عاجین- طاوس، طاوس‌رنگ- فال، فالزن، فالگو، فالگیر- فتنه، فتنه‌انگیز- قلب، قلبگاه- قلم، قلمزن- قیر، قیرگون- کاهل، کاهلی-کفن، کفن‌دوز- کمین، کمیناور، کمینگاه، کمین‌رو- مجلس، مجلس‌آرای- منادی، منادی‌گر، منادی‌گری- موج، موجزن- وفا، وفادار، وفاداری- هزبر، هزبرافکن، هزبراوژن- هول، هولناک...
ادامه دارد... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
👇👇👇👇