✳️ نقش‌های جمله

ای نازنین فرزند من
بشنو کنون این پند من

هر دم مزن از غصه دم
آورده‌ام قند سخن

در نقش دستوری تو را
نقش خیالی می‌کشم

از این زبان پارسی
شکر به کامت می‌چشم

گر بشنوی این قصه را
"دانم سر آرد غصه را"

با من تماشا کن کنون
زیبا سرای جمله را

نقش‌ و نگار خانه را
بنگر مگو هر دم مرا

مفعول کو و فعل کو؟
مسند نمی‌آید چرا؟

راز نهاد اکنون بخوان
سرّ متمم را بگو

از قصۀ شیرین ما
نقش سخن را خود بجو

❇️ #فعل
من فعلم و در جمله‌ها برعهده‌ام نقش پدر
مثل ستون خانه‌ام؛ اما روم گاهی سفر

گاهی بگویم حالتی؛ گاهی بگویم کار را
گر جمله را بشناختی؛ باید که بشناسی مرا

هرگاه گویم حالتی؛ فعلم ولی اسنادی‌ام
وقتی به کاری می‌کنم؛ آنگاه نااسنادی‌ام (غیراسنادی)

❇️ #نهاد
نقشم نهاد و مادر ارکان خوب جمله‌ام
من خانه را جارو زنم؛ غم از دلت پارو کنم

گاهی شوم من آشکار؛ گه چهره پنهان می‌کنم
حال خراب فعل را؛ دائم به سامان می‌کنم

وقتی بپرسی کارِ کیست؛ این فعل و حالت ز آن کیست
در دم بگویم ز آن من هر خانه را سامان‌دهی است

❇️ #مسند
من مسندم آن حالت و وصف نهاد و راز او
با یک سوال چی؟ چطور؟ احوال او از من بجو

❇️ #مفعول
مفعول منم ای جان من، بازیچه‌ی فعلم بخوان
گه "را" عصایم می‌شود گه بی عصا من را بدان

این را بدان ای نازنین، هر «را» نگردد پای من
باید بپرسی از پدر، همراه پرسش «رای» من

❇️ #متمم
من هم کمال جمله‌ام؛ حرف اضافه می‌زنم
بعد از در و بر، روی خود نام متمم می‌نهم

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ عنوان زیبا و مناسب برای کلمات:

❇️ مادر : پرستار دل ، سنگ صبور، رفیق بی کلک، چراغ منزل ، زیباترین شعر خدا، همدم تنهایی، برترین آموزگار ، فرشته ی بی بال ، فرشته ی زمینی ، اشرف انسان ها ،، چراغ منزل

❇️ آسمان : چرخ و فلک ، گنبد گردون، هفت افلاک ، هفت گنبد ، سقف زمین، جولانگاه عقاب ، گنبد کبود، چادر نیلگون ، گنبد گیتی، چرخ بلند

❇️ کرونا: ویرانگر بد ذات ، قاتل زنجیره‌ای ، ویروس چینی ، ویروس منحوس، مجرم تجاوزگر ، ویروس هزار چهره ، سم کشنده، عزرائیل خشمگین، کابوس شبانه، ویروس پر سرعت ، قاتل بی رحم ،

❇️ دریا : آینه ی آسمان ، فرمانروای ساحل. ، فرش آبی رنگ زمین ، جوش و خروش زمین ، خانه ی موج ها ، پهنه ی گوهر خیز ، خانه ی صدف ها ، همدم دل های شکسته ، بازار ماهی فروشان ، نعمت بی پایان ، چشمان آبی رنگ زمین

❇️ آب: مایه ی حیات ، منبع حیاتی ، مظهر پاکی ، شیرین تربن خلقت ، اساس هستی، آینه ی طبیعت ، نعمت بی نظیر،، خروش رود ها، وسیله ی سیرابی، حیات بخش، جوهر خلقت

❇️ خورشید : چشم آسمان ، نشانه ی خداوند ،. گردن آویز طلایی آسمان ، جهان افروز ، چلچراغ آسمان ، فانوس تابان،، چراغ عالم تاب، کره ی سوزان ، چراغ زرین ، پلاک طلا ، زر ناب آسمانی ، مشعل آسمان

❇️ روزگار : پستی و بلندی زمان ، سپهر بایگان ، دفتر دوران ، تلخی و شیرینی زندگی ، چرخ پیر ، تعیین کننده طعم زندگی، گذر عمر ، گذر زمان ، موضوع صحبت پدربزرگ ها ، گذر شتابان روز ها

❇️ کودک کار: خسته و تنها ، پاهای پیاده و خسته ، فرزندان بی پناه کشور ، منتظران خیابانی ، لرزش دستان کوچک ، دستان خسته ، چشمان خبره و منتظر ، حسرت بازی ، کودکان گریان ، قلب های شکسته ، صدای شکستن قلب دنیا

❇️ فصل بهار: تولد دوباره دنیا، آغاز هر پایان ، عروس فصل ها ، فصل رنگین کمان، سرور فصل ها ، مژده ی سرسبزی ، نوید چهچه بلبلان، سرسبزی بی کران ، آغاز دنیا ، تولد دنیا ، فصل برپایی نوروز

❇️ پول : حلال مشکلات ، کاغذ با ارزش ، ثمره ی تلاش پدر ، مشغله‌ی فکری پدر، نجات دهنده دستان خالی ، نیاز مهم زندگی، ناجی کودک کار، دلیل فقر، وسیله ی خرید و فروش، برگ برنده

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

مجموعه های کانال های زیر مجموعه ی گروه سیری در آثار و افکار حضرت مولانا

@molavi_asar_o_afkar

===================

نکات ناب تربیتی

کانالی پر از مطالب تربیتی و اخلاقی و مناجات های عاشقانه و عارفانه

@nokatetarbiyati

==================

مخزن نکات نگارشی ؛ ویرایشی و دستوری

کانالی برای بیان نکات نگارشی ؛ ویرایشی و دستوری؛ کانالی برای نیاز امروز افراد جامعه ی ایرانی برای درست نویسی متون فارسی

@makhzanenokatenegarshi_virayashi

==============

فردوس سخن

کانالی برای بیان نکات و مطالب درسی ؛ نمونه سوال امتحانی ؛ نکات درسی مقطع یک و دو دبیرستان و مطالب ادبی و اطلاعات عمومی

@ferdosesokhan

=================

عاشقانه های نزار قبانی

نزار قبانی دیپلمات، شاعر و ناشر سوری بود. نزار قبانی با شعرهای عاشقانه‌اش مشهور است؛ زن و عشق موضوع اصلی شعر اوست

@nezar_asheghaneha

====================

نجواهای عاشقانه ی یک زن ( غاده السمان )

غادة السمان (متولد  ۱۹۴۲ -دمشق) نویسنده و ادیب زن اهل سوریه است. وی یکی از بنیان‌گذاران شعر نو در ادبیات عرب به‌شمار می رود.

@ghadat_asheghaneha

====================

موزيك كانال
محلي براي عرضه آهنگ هاي پاپ از خوانندگان محبوب كشور و مداحي ها و ويس هاي برگزيده مذهبي ؛ به ما بپيونديد و كانال ما را تبليغ كنيد

@muzic_canal

==================

کانالی برای داستان ها و کاربرد ضرب المثل های رایج در زبان فارسی که از گروه ها و کانال های مختلف جمع آوری شده است .

@zarbolmaslhaefarsi

==================

مخزن کتاب های pdf ادبی

مخزنی برای نسخه های الکترونیکی کتب ادبی

@pdf_kotob_e_adabi

==================

مخزن گروه سیری در آثار و افکار مولانا

با عضویت در کانال مخزن گروه سیری در آثار و افکار مولانا؛ از آرشیو مطالب گروه بهره ببرید .

@mazhzan_molana

=================

فارسی و نگارش فنی و حرفه ای و کار و دانش

فارسی و نگارش۱و۲و۳ رشته‌های فنی و حرفه‌ای و کار و دانش ؛ مباحث درسی ؛ نمونه سوالات امتحانی و جزوه های درسی

@farsionegaresh_fanni

===============

گروه فارسی و نگارش فنی و حرفه ای و کار و دانش

فارسی و نگارش۱و۲و۳ رشته‌های فنی و حرفه‌ای و کار و دانش ؛ مباحث درسی ؛ نمونه سوالات امتحانی و جزوه های درسی

@farsionegaresh_fanni_gr

=================

مخزنی از سوالات به صورت ورد(word) ؛ pdf؛ مجموعه سوالات نهایی ؛ بخش به بخش و آزمون آنلاین ، از دروس زبان فارسی و نگارش و فارسی و نگارش فنی و حرفه ای و کار ودانش و فنون ادبی از همه گروه ها و کانال ها

سری به این کانال بزنید:

@makhzanesoalatedoroseadabi

======================

گروه نوای چکاوک ( شعر و نثر و متون ادبي و نثر آهنگين )

گروهی برای ارسال شعرها و نثرهای زیبای فارسی و متون های زیبای ادبی و نثرهای آهنگین فارسی

@nava_e_chakavak

راه ارتباطی اعضای کانال ها با آدمین ها :
Admin :
@mollasadeghi

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

✳️ تفاوت آرایه سجع با آرایه جناس

در این باره باید بگوییم که سجع و جناس، شباهت‌هایی با یکدیگر دارند؛ ولی در کل دو صنعت ادبی متفاوت هستند. شباهت سجع با جناس در این است که هر دو برای خوش‌آوا کردن جملات و ابیات به کار می‌روند و جزو صنعت‌های ادبی لفظی محسوب می‌شوند.

❇️ تفاوت سجع با جناس در تعریف سجع و جناس پنهان است:

❇️ به کلماتی که از نظر لفظی از یک جنس هستند، تا اندازه‌ای که انسان آن‌ها را یکی می‌پندارند، جناس می‌گویند؛ مانند خوار و خار

❇️ به کلماتی که چند حرف آخرشان مشترک است و هم‌وزن هستند، سجع می‌گویند؛ مانند: شکست و بست.

❇️ پس کلماتی که با یکدیگر یک جناس را می‌سازند از نظر ظاهری تفاوت بسیار کوچکی دارند و حتی در بسیاری موارد به یک شکل نوشته می‌شوند، ولی معنای متفاوتی دارند؛ نظیر شیر (حیوان) و شیر (خوراکی).

❇️ اما کلماتی که با یکدیگر یک سجع را تشکیل می‌دهند، از نظر ظاهری تفاوت‌های فاحشی دارند؛ نظیر ستایش و نیایش

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ تعیین تعداد جمله‌ های یک عبارت

«هرگاه حرف «و» پس از فعل بیاید، حرف ربط و هرگاه پس از اسم بیاید، حرف عطف است»
اما این قاعده، در نظم، همواره راهگشا نبوده‌است و نیاز به توضیح بیشتر دارد؛ زیرا در نظم به ضرورت رعایت وزن و قافیه، کلمات جابه‌جا می‌شوند؛ مثلاً ممکن است، به ضرورت قافیه، یک مصراع را به دو صورت بیان کنیم:

الف) جهان رنج و اندوه و درد و غم است.

ب) جهان رنج و درد است و اندوه و غم.

اکنون پرسش این است:
آیا این جابه‌جایی صفت‌های هم‌پایه و آمدن آن‌ها پس از فعل، باعث شده‌است که در مصراع (ب) دو جمله داشته باشیم؟

پاسخ منفی است؛ باید مصراع «ب» را بازگردانی نماییم تا دستورمند شود:

ب) جهان، درد و رنج و اندوه و غم است.
واژه‌های «درد، رنج، اندوه و غم»، مسندهای هم‌پایه‌اند و «و» حرف عطف است.

اما در مصراع‌هایی چون:
الف) همه عالم تن است و ایران دل
یا:
ب) گرچه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید

وضع فرق می‌کند؛ زیرا پس از بازگردانی و دستورمند نمودن، به این صورت در می‌آیند:
الف) همه عالم تن و ایران دل است.
در این جمله، دو واژه‌ی «تن» و «ایران» هم‌پایه نیستند؛ (تن، مسند است و ایران نهاد) بنابراین «و» در این مصراع، حرف «ربط» است که پس از فعل حذف‌شده‌ی «است» آمده‌است:
همه عالم تن [است] و ایران دل است.

در جمله‌ی (ب) نیز پس از بازگردانی:
ب) گرچه منزل بس خطرناک و مقصد بس بعید است.

می‌بینیم که دو واژه‌ی «خطرناک» و «مقصد»، هم‌پایه نیستند، بلکه «خطرناک» در نقش مسندی و «مقصد» در نقش نهادی به کار رفته‌است.
بنابراین، این مصراع، دو جمله است:

گرچه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید [است]

نتیجه:
هنگام شمارش جمله‌های یک بیت، نخست آن را بازگردانی می‌کنیم.

اگر حرف «و» بین دو واژه‌ی هم‌نقش -به‌جز فعل‌ها- قرارگیرد، حرف «عطف» و اگر آن دو واژه هم‌نقش نباشند، حرف «ربط» است.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ آسمان در ادب پارسی

❇️ ریشه ی واژه :

تلفظ درست واژه ی آسمان که در شعر و ادب فارسی به صورت چرخ، فلک، گردون، گنبد گردون، قدح لاجوردی، فانوس خیال و غیره …. به کار رفته آسمان(asman) است و نه آسِمان (aseman)، و از دو بخش«آس» و «مان» بوجود آمده .

«آس» به معنای آسیا، آسیاب و «مان» هم که پسوند مشابهت است ، به معنای مانند و مثل.
یعنی چیزی که مثل آسیا می چرخد و می گردد و نمی آساید.
چنان که شاعران – البته شاعران متقدم – در این زمینه گفته اند:

آسیا آساست ناساید دمی
آسمان زان است نام او همی
(عطار)

چرخ سجود می کند،خرقه کبود می کند
چرخ زنان چو صوفیان، چون که ز تو صلا رسد (مولانا)

ایرانیان باستان، برای آسمان چهار پایگاه (= طبقه) می شناختند: پایگاه ستارگان، پایگاه ماه ، پایگاه خورشید و پایگاه روشنایی بیکران که همانا بهشت برین باشد.

اما از دوره ی ساسانیان تعداد طبقات آسمان به هفت رسید.
فردوسی در یک بیت از این هفت طبقه به این صورت نام می برد:

چو کیوان و بهرام و ناهید و شیر
چو خورشید و تیر از بر و ماه زیر

در بیتی دیگر نیز فردوسی آسمان را دارای هفت طبقه و زمین را هم دارای هفت طبقه می داند.
او ضمن تصویر کردن میدان جنگ و گرد و خاکی که از زمین بلند می شود و به آسمان می رود، می گوید آنقدر گرد از زمین برخاست که گویی یک طبقه از زمین برداشته شد و به آسمان رفت:

زِ گَردِ سواران در آن پهن دشت
زمین شد شش و آسمان گشت هشت

به نظر «اخوان الصفا»، زمین در مرکز عالم قرار گرفته است و این افلاک گرد آن را فرا گرفته اند.
این افلاک نُه گانه به ترتیب از بالا تا پایین عبارتند از:
فلک الافلاک ، فلک ستارگان ثابت، فلک زحل، فلک مشتری، فلک مریخ، فلک شمس، فلک زهره، فلک عطارد، فلک قمر.

از این نُه فلک، فلک الافلاک همان است که در قرآن کریم از آن به عرش یاد شده اشت .

به طور کلی باید گفت که در باورمتقدمان، آسمان جایگاهی پاک و مقدس بود که با عالمی دیگر پیوند داشت و رنگ آبی آن نیز بر معنویت و تقدس آن می افزود و اینگونه وانمود می شد که آسمان مکان خداوند و فرشتگان است و روان انسان بعد از مرگ بدانجا پرواز می کند .
به همین خاطر است که هنگام نیایش سر به آسمان برده و دست ها را به سوی آسمان دراز می کردند و هنگام دعای خیر و یا نفرین شر برای کسی با انگشت اشاره، آسمان را نشانه می گرفتند.

مثلا ً فردوسی، رستم را هنگامی که از اسفندیار زخم برمی دارد، در حالی تصویر می زند که سر به سوی آسمان دارد و با خداوند در گفتگوست:

همی راند تیر گز اندر کمان
سر خویش کرده سوی آسمان

همی گفت کای پاک دادار هور
فزاینده ی دانش و فرّ و زور

به بادا فره این گناهم مگیر
تو ای آفریننده ی ماه و تیر

فردوسی به این هم بسنده نمی کند.
او در شاهنامه در پایان هر داستان – آن جا که می خواهد به نتیجه ای کلی برسد، آسمان را به میان می آورد و تمام گناهان را به پای او می نویسد مثلا ً پس از سوگواری رستم بر جنازه ی سهراب، آنجا که دیگر داستان به بن بست غم انگیز خود می رسد و خواننده با انبوهی از «چراها» ی تأسف بار روبروست، به التیام روان دردمند او می شتابد و می سراید:

چنین است کردار چرخ بلند
به دستی کلاه و به دستی کمند

چو شادان نشیند کسی با کلاه
به خم کمندش رباید ز ماه

نگاه خیام به« آسمان» و متعلقات آن، رنگی دیگر دارد.
برای ذهن او که آفریینده را حتی زیر پرسش می گیرد چه فرق می کندکه تعداد طبقات آسمان چند تا باشد، «هفت» تا باشد یا «هشت» تا؟ :

خواهی تو فلک هفت شمر خواهی هشت.
آنچه ذهن او را درگیر می کند انسان است و سرانجام ِ انسان:

ای بی‌خبران شکل مجسم هیچ است
وین طارم نُه‌سپهر ارقم هیچ است

خوش باش که در نشیمن کون و فساد
وابسته‌ی یک دمیم و آن هم هیچ است!

او به انسان که گناه آرزوهای پایمال شده اش را به گردن چرخ می اندازد و قضای آسمانی را دستاویز بدبختی های خود می داند، نهیب می زند که چرخ از تو هزار بار بیچاره تر است :

نیکی و بدی که در نهاد بشر است
شادی و غمی که در قضا و قدر است

با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل
چرخ از تو هزار بار بیچاره تر است

مولانا جلال الدین با آسمان از زاویه های مختلف برخورد هایی شگفت انگیز دارد.

او هم، چون شاعران دیگر «آسمان» را نماد قدرتِ خدا می داند و آن را در مقابل «زمین» که نماد انسان است، قرار می دهد و عنوان می کند که انسان خاکی را از پذیرش هر آنچه از سوی آسمان برایش مقدر شده باشد،

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ مصدر سپَردَن در شاهنامه؟
❇️ ابوالفضل خطیبی

در شاهنامه صیغه‌های مختلف مصدر سپردن فراوان به کار رفته است که معانی آن را می‌توان در دو گروه طبقه‌بندی کرد: یکی از مصدر پهلوی abespārdan یا abespurdan (بن مضارع: abespār؛ فارسی: سِپَر و سِپار) به معنی «واگذار کردن و تفویض کردن» (از ریشۀ spar- به معنی «رها کردن، از دست دادن») و دیگری از مصدر پهلوی spurdan (بن مضارع: spar؛ فارسی: سِپَر) به معانی «طی کردن، گذشتن، لگدکوب کردن» (از ریشۀ spar- به معنی «جَستن، پریدن، لگد کردن»).
در موردِ مصدر سپُردن در معانی «طی کردن، گذشتن، لگدکوب کردن» ، چنانکه جایگاه قافیۀ بیت‌ها نشان می‌دهد، صیغه‌های امر و مضارعِ آن، همه جا با فتح «پ» تلفظ می‌شود (مثلاً بسپَر و بسپَرَد)، ولی صیغۀ ماضی آن از مصدر سپُردن گرفته شده و– بازهم چنانکه قافیۀ بیت‌ها نشان می‌دهند- با ضمِّ «پ» تلفظ می‌شود (مثلاً سپُرد و بسپُرد). اینک برای هریک، نمونه‌هایی از شاهنامه می‌آوریم:

امر: برين پند من باش و مگذر ازين/ بجز بر ره راست مسپَر زَمين
مضارع: بدين شيرمرديّ و چندين خرد/ گمان مرا زيرِ پي بسپَرَد
ماضی: بسی بی‌پدر کرد فرزندِ خُرد/ بسی کوه و رود و بیابان سپُرد
در شاهنامه در بیش از ده بیت، سپُردن در معنی یاد شده، در زمان ماضی، سپُرد تلفظ می‌شود و با واژه‌هایی چون خُرد و گُرد و شمُرد بمُرد قافیه شده و در هیچ بیتی نیست که در محل قافیه بتوان سپَرْد تلفظ کرد. بنابر این، فعل ماضی سپُرد و صورت دیگر آن بسپُرْد در غیر محلِّ قافیه نیز باید به همین سان تلفظ شود نه به‌سانِ سپَرد و بسپَرْد. مثلاً در بیت زیر باید سپُردی تلفظ شود نه سپَردی، چنانکه استاد نازنین ما دکترخالقی مطلق در چاپ جدید سخن ضبط کرده‌اند:

سران را سپَردی سر، ایدر بمان/ گه آمد که بر تو سر آید زمان

استاد خالقی مطلق در واژه‌نامۀ پایان جلد یکم یادداشت‌های شاهنامه، برای سپردن دو مدخل در نظر گرفته است: یکی سپَردن در معنی «طی کردن، رفتن، لگد کردن، کوبیدن و گذشتن» با ارجاعات فراوان به بیت‌های شاهنامه و دیگری سپُردن با دو تفکیک معنایی: یکی «رفتن، طی کردن» با یک شاهد زیر:

به‌گيتي در از پهلوانان گُرد/ پی زال را كس نيارد سپُرد

و دیگری، معنی متداول آن یعنی «واگذار کردن و به دیگری دادن» با ارجاعات دیگر. بر این اساس، استاد خالقی هم در چاپ هشت جلدی و هم در چاپ جدید سخن در همه جا، در محل‌های غیر قافیه، فعل ماضی سپرد/ بسپرد را از مصدر سپَردن (به معانی طی کردن، گذشتن، لگدکوب کردن) گرفته و سپَرد/ بسپَرد ضبط کرده است، در حالی که در همه جا سپُرد/ بسپُرد، از مصدر سپُردن درست‌تر می‌نماید. مثلاً به موارد زیر توجه فرمایید:

پس ابليس وارونه آن ژرف چاه/ به خاک اندرآگند و بسپَرد راه
سياوش چو بشنيد بسپَرد راه/ پذيره شدش تازنان با سپاه

نگارندۀ این سطور نیز در تصحیح جلد هفتم شاهنامۀ استاد خالقی به پیروی از استاد، در دو بیت زیر به خطا بسپَرد ضبط کرده است:

همه کوه بسپَرد يک‌يک به پاي/ برِ رنجِ او هم نيامد به‌جای
بسی پيل بسپَرد مردم به‌پای/ نشد زآن سپه ده يکی بازِ جای

بنابر این، از آنجا که در شاهنامه در همه جا در محلِّ قافیه، صورت ماضی فعل سپردن به معنی «طی کردن، لگدکوب کردن» و معانی نزدیک به آن، سپُرد تلفظ می‌شود، نمی‌توان به وجود مصدر سپَردن در کنار سپُردن اطمینان یافت. مگر آنکه شواهدی از کاربرد قطعی سپَرْد و بسپَرْد یافت شود. برخی فعل‌های دیگر زبان فارسی مانند شمُردن و بُردن نیز از همین قاعده پیروی می‌کنند و برای آنها نیز مصدرهای شُمَرْدَن و بَردَن نمی‌توان فرض کرد. در شاهنامه فعل امر شُمُردَن، شُمَر تلفظ می‌شود و با هنر قافیه شده است:

درِ پادشا همچو دریا شمَر/ پرستنده ملّاح و کِشتی هنَر

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ برادرکشی در شاهنامه

▪️ستیز و کشمکش و نبرد خانوادگی همواره در پهلوانی ها(حماسه‌ها) و رزم نامه‌های موجود در جهان دیده می‌شود و زمینه و ریشه کرامندی در آن نخش پرداز هستند.

خوی اهریمنی که در نهاد کسی رخنه کرده و او را تا مرز چنین جنایات هولناکی به پیش می‌برد.

▪️از نبرد و ستیز بر سر تاج و تخت گرفته تا کینه و تنگ چشمی(بخل) و رشک و رشک ورزی(حسد)، تا شهوت، فرمانروایی و خونریزی که نتایج تلخ و ناخوشایند و ناگواری به بار می‌آورد.

▪️در شاهنامه هم، چندین مورد کشتن پدر بدستِ فرزند و وارونه(برعکس) وجود دارد که از بخش موسوم به استوره ای تا شاهنشاهی ساسانی شاهد آن هستیم.

▪️برادرکشی، نیز یکی‌ از کارهای بدنهاد و پلید و هولناکی‌ هست که در شاهنامه هم دیده می‌شود که سرشناس ترینِ آن کشتارها

#ایرج
#اغریرث
#رستم
می باشند‌.

▪️ناگفته نماند در بخش ساسانیان هم #شیروی پسر #پرویز دست به چنین کاری زد و از آنجایی که مانداک(میراث) پادشاهی را سزای خود می‌دانست، برادران و بدخواهان خویش را از بین برد.

▪️در داستان #ایرج، شاهزاده‌ِ مهربان و آشتی جو، بدست #سلم و #تور کشته شد که آز(طمع) زیاده‌خواهی داشتند و هتا کنار کشیدن ایرج از فرمانروایی را برنتابیدند‌.

▪️#اغریرث، دیگر شاهزاده‌ِ ستمدیده و درستکاری‌‌ هست که برادر خون ریز او #افراسیاب شاه توران، هرگز نمی‌توانست نیکخواهی و آشتی‌جویی او را تاب آوری(تحمل) کند و با نامهربانی بیش از اندازه، گردن او را زد‌ و ناآشتی(قهر) ابدی پدر را به جان خرید.
#پشنگ پس از این رخداد ناگوار به #افراسیاب گفت .....

《مرا با تو تا جاودان کار نیست
به نزد منت راه دیدار نیست》

▪️#رستم، پهلوان بزرگ شاهنامه نیز به دست برادر خود #شغاد کشته شد‌.
#شغاد با دورویی و نیرنگ، رستم را به میدان نبرد کشاند و آنجا با نخشه آشتی و پوزش‌خواهی، پهلوان را فراخوان به شکارگاه نمود و در آنجا بود که #رستم به چاهی پر از نیزه فرو افتاد و در اثر زخم ژرفی که برداشت کشته شد‌.

⬅️ گفتنی‌ هست که چند نمونه دیگر از نبرد برادرها در شاهنامه دیده می‌شود که داستان《تلخند و گو》از آن گونه هست.

《نخواهى، كه باشد دِلَت، دردمند
دلِ دردمندان، بَر آوَر ز بند》

❇️ مطلب ارسالی از: سرور « آرش » از گروه : شاهنامه پژوهان سیمرغ

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ پیشینهٔ اصطلاحِ «دستورِ» زبانِ فارسی

استاد زنده‌یاد محمدرضا باطنی در کتابِ کم‌حجم اما پرفایدهٔ «نگاهی تازه به دستورِ زبان»، بخشی آورده‌اند با عنوانِ «دستورِ زبانِ سنّتی». ایشان در مدخلِ بحث، مروری‌دارند بر تاریخچهٔ دستورنویسیِ امروز. استاد یادآورشدند: «قسمتِ اعظمِ اطلاعاتی که در این مبحث آمده» از «مقالهٔ سودمندِ» «دستورِ زبانِ فارسی» اثر استاد جلال‌الدینِ همایی (چاپ‌شده در مجلهٔ «فرهنگستان»)اخذشده‌است. ازجمله جایی ازقولِ همایی آمده:
«نخستین کسی که کلمهٔ «دستور» را برای نامِ قواعدِ زبانِ پارسی اختیارکرده و قواعدِ فارسی را از عربی جداساخته و از دایرهٔ ترجمه و تقلیدِ عرب قدم بیرو‌نهاده [...] میرزا حبیبِ اصفهانی است».
مرادِ استاد همایی کتابِ «دستورِ سخن» است که سالِ ۱۳۲۸ ه‍. ق در استامبول چاپ‌شده‌است. میرزا حبیب خود ده سالِ بعد (۱۳۳۸ ه‍. ق) تلخیص و ساده‌‌شد‌هٔ اثرِ خویش را با عنوانِ «دبستانِ سخن» منتشرکرده‌است.

چنان‌که آمد این اثر نخستین دستورِ زبانِ فارسیِ تألیف‌شده برپایهٔ زبان‌های غربی (فرانسه) است. نویسنده خود در توضیحِ عنوانِ اثر آورده: «به‌اسلوبِ السنهٔ مغرب‌زمین» (محمدرضا باطنی، انتشاراتِ آگاه، چ ششم، ۱۳۷۳، ص ۵_۲۲).

اما امروزه دستِ‌کم می‌دانیم دو سال پیش‌ از اثرِ میرزا حبیب، کتابی دربارهٔ اصولِ زبانِ فارسی در شبه‌قاره تألیف شده و اصطلاحِ «دستور» در عنوانش آمده‌است. در کتابِ «دستورِ زبانِ فارسی در شبه‌قارهٔ هند» تألیفِ دکتر حاج‌سیدجوادی، فصلی آمده باعنوانِ «نامِ دستورهای فارسی». ذیلِ این فصل نیز بخشی آمده با عنوانِ «نام‌گذاری براساسِ واژهٔ دستور». در این بخش آمده نخستین‌بار این میرزا محمدتقی سنجرِ قزوینی بوده که سالِ ۱۲۹۶ ه‍. ق کتابی تألیف‌کرده و عنوانش را «دستورِ سخن» ‌نهاده‌است.‌
گرچه دکتر حاج‌سیدجوادی می‌نویسد «این کتاب در آن تاریخ ازلحاظِ محتوی نیز در ارتقای دستورنویسیِ زبانِ فارسی درجهٔ اول را احرازکرده‌است»، اما از مرورِ چکیدهٔ مطالبی که آورده‌اند مشخص است که کم‌و‌بیش برپایهٔ صرف‌و‌نحونویسی‌های مرسوم در زبانِ فارسی تألیف شده‌است. این اثر مشتمل بر «مقدمه»، چهارده «دستور» و «خاتمه» است. مطالبِ کتاب از «معنی پارسی» (مقدمه) و «اصطلاحِ پارسی»، «حروفِ تهجّی» و تفاوتِ «دال» با «ذال» آغاز می‌شود و به «چگونگیِ املا» (دستورِ چهاردهم) ختم می‌شود. در عنوانِ «خاتمه» نیز آمده: «بعضی از حکایات و عباراتِ موعظه و نصیحت و لطایفِ حکمت‌انگیزِ پارسی از مقدّمین است به‌نظم و به‌نثر».
از مرورِ همین فهرست روشن‌می‌شود که مطالبِ اثر از تازگیِ کتابِ میرزاحبیب بی‌بهره‌است.
نویسندهٔ ایرانیِ این اثر که بنابه‌گفتهٔ خود برای سیر و سیاحت به هندوستان سفرکرده بود، در بخشی از مقدمهٔ کتابش آورده:

«چون خاکسار [...] اهلِ آن مُلک را به زبانِ پارسی طالب و آشنا دیده بر خود لازم‌شمردم که رساله‌ای در قواعدِ زبانِ دری به‌جهتِ اربابِ درایت ازروی اصطلاح و استعمال و قواعدِ مقرّرهٔ مدوّنهٔ مضبوطِ پارسیانِ عذب‌البیان نگاشته‌ و به‌یادگار بازگذارم [...] و این رساله را «دستورِ سخن» نام‌نهادیم» (دستورِ زبانِ فارسی در شبه‌قارهٔ هند، دکتر سیدکمالِ حاج‌سیدجوادی، نشرِ روزگار، ۱۳۸۰، صص ۶_۷۴).

البته دکتر حاج‌سیدجوادی به چندین اثرِ دیگر اشاره‌می‌کند که واژهٔ «دستور» در آن‌ها نیز آمده اما محتوایشان دربارهٔ فنّ انشاء و مقدّماتِ نویسندگی است:

۱_ دستور‌الإنشاء (از محمدفائقِ لکنهویی)
۲_ دستور‌الصّبیان (اثرِ نونده رلی)
۳_ دستور‌المکتوبات (مولف نامعلوم)
۴_ دستور‌المبتدی (از ابنِ نصیر)

ایشان احتمال‌می‌دهند سنجرِ قزوینی نامِ کتابش را بر اساسِ عنوانِ چنین آثاری برگزیده‌است. گفتنی است پیش‌از اثرِ سنجرِ قزوینی، غالباً به‌جای اصطلاحِ «دستور» از تعابیری هم‌چون «قوائد»، «قوانین»، «اصول» و ... برای توصیفِ صرف و نحو و ساختمانِ زبانٍ فارسی بهره‌گرفته‌می‌شد.

جالب‌ آن‌که محمدفائق بنِ غلامحسینِ لکنهویی (درگذشته به ۱۲۴۱ ه‍. ق)، نویسندهٔ «دستور الإنشاء»، کتابی هم دربارهٔ دستورِ زبانِ فارسی دارد اما عنوانِ آن «مخزن‌الفوائد» است! (همان، ص ۱۷۷).

❇️ مطلب ارسالی از: کانال « از گذشته و اکنون»

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ نگاهی به مادرانه‌های شعرِ امروز

گرچه در آثارِ قدما (ازجمله نظامی و عطار و سعدی و مولوی) نیز به جایگاهِ مادر توجه‌ یا اشاراتی شده اما مادرانه‌های به‌یادماندنی و متعدّد در شعرِ سدهٔ بیستم سروده‌شده‌است. و جالب‌آن‌که اگر استثناها (به‌ویژه «ای وای مادرمِ» شهریار) را کناربگذاریم، غالبِ این نمونه‌ها در قالب‌های دیروزی و سنتی سروده‌شده‌است.
از میانِ شاعرانِ سدهٔ چهاردهم بیش‌ترین مادرانه‌های درخشان را ایرج‌میرزا سروده. البته از شهریار و بهار گرفته تا یحیی دولت‌آبادی و (سرگُرد) نگارنده و باستانیِ پاریزی نیز نمونه‌های زیبا در اختیارِ ما است. در شعرِ اخوانِ ثالث و فروغ و مشیری نیز نمونه‌هایی در ستایش از مادر و توجه‌به دغدغه‌ها و دل‌نگرانی‌های مادرانه می‌توان‌یافت. نیما نیز چندین مادرانه سروده که به‌سبب تأخیر در انتشار کم‌تر به آن‌ها توجه‌شده‌است؛ ازآن‌جمله است قطعاتِ «مادر» و «مادر و وطن» در مجموعهٔ تازه‌منتشرشدهٔ «صدسالِ دگر». نکتهٔ دیگر آن‌که، به‌سببِ بیداریِ حسّ وطن‌دوستی ایرانیان در یکی‌دو سدهٔ اخیر، توجه توأمان به مفاهیمِ «مادر» و «وطن» و هم‌انگاریِ این دو مفهوم در ترکیبِ «مامِ وطن» مضمونی مکرّر در شعرِ امروز است. شاعران حتی گاه قطعاتی با عنوانِ «مامِ وطن» نیز سروده‌اند (ازجمله: ادیبِ پیشاوری، ایرج‌میرزا، بهار، پورداوود و نیما).

همان‌گونه که آمد در عرصهٔ شعرِ مادر ایرج میرزا سرآمدِ دیگران است. او جز قطعهٔ مشهورِ «داد معشوقه به عاشق پیغام» چندین قطعهٔ دیگر نیز دربارهٔ مادر سروده: «مهرِ مادر» (دو قطعه با این عنوان)، «مادر» (دو قطعه با این عنوان). دو قطعهٔ اخیر («مادر») نیز از زیباترین مادرانه‌های شعرِ فارسی است:

_ گویند مرا چو زاد مادر
پستان به دهن‌گرفتن آموخت

_ پسر رو قدرِ مادر دان که دائم
کشد رنجِ پسر بیچاره ‌مادر

ایرج‌میرزا گرچه درقیاس‌با بهار و عارف، کم‌تر به وطن‌دوستی مشهور است اما در کلیاتش نشانه‌هایی از این گرایش دیده‌می‌شود. تعابیری هم‌چون «حبّ وطن» (دیوان، به‌اهتمامِ استاد محمدجعفرِ محجوب، نشرِ اندیشه، چ چهارم، ۲۵۳۶، ص۱۰۷)، «مامِ وطن» (۱۷۴)، «وطن‌پرست» (۱۸۳)، «نوجوانانِ وطن» (۱۸۳) و «وطن‌پرست‌نماها» از حسّاسیّتِ او به ایران حکایت‌دارد. او جایی نیز سروده: «وطنِ ما به‌جای مادرِ ما است» (۱۹۴)؛ که درحقیقت شکلِ گسترش‌یافتهٔ ترکیبِ «مامِ وطن» است. قطعهٔ «سازشِ روس و انگلیس» (علیهِ منافعِ ایران) نیز از همین دغدغه حکایت‌دارد (۱۹۲).

سخن از مادر که به‌میان‌می‌آید خواه‌ناخواه ذهنِ شاعر و زبانِ شعر به‌سوی عواطفِ رقت‌انگیز و تمهیداتِ رمانتیک سوق‌می‌یابد. یکی از تمهیداتِ تأثیرگذار در مادرانه‌های امروز، پایان‌بندی‌های غیرمنتظره و غافل‌گیرکننده ‌است. و سرآمدِ این عرصه بی‌گمان «قلبِ مادر» ایرج‌میرزا و «ای‌ وای مادرمِ» شهریار است. ازآن‌جا‌که این دو قطعهٔ مشهور، نیازی به نمونه‌آوردن ندارد، درادامه به چند قطعهٔ کم‌تر شنیده‌شده اشاره‌خواهم‌کرد. یکی از آن‌ها سرودهٔ یحیی دولت‌آبادی است. او که مردی فرهنگ‌پرور و از نخستین مروّجین مدرسه‌سازی و تعلیم و تربیت به‌سبکِ جدید‌‌ بوده، قطعه‌ای سروده با عنوانِ «مهرِ مادر» (۱۳۴۳ ه‍.ق): پسرِ بی‌پدری! برای به‌دست‌آوردنِ داراییِ مادر (که ازقضا برای روزِ دامادی‌ِ خودِ پسر اندوخته‌شده)، گلوی مادر را می‌فشرد و پیکرِ نیمه‌جانش را در چاهی رهامی‌کند:

از تهِ چاه به گوشش آمد
نالهٔ زارِ حزینی ناگاه:
آخرین گفتهٔ مادر این بود:
آه فرزند نیفتی در چاه!
(اردیبهشت و اشعارِ چاپ‌نشده، چاپخانهٔ مسعودِ سعد، ۱۳۵۴، صص ۱۱_۱۱۰).

نمونهٔ دیگر «مهرِ دختر» سرودهٔ استاد باستانیِ پاریزی است: عربی در عهدِ جاهلیّت صاحبِ دختری می‌شود. او نیز هم‌چون همگنانش گور را بهترین دامادِ خویش می‌شمارد! اما هنگامِ کندنِ گور صحنه رقت‌انگیز می‌شود:
بگرفت دستِ کودکِ معصوم و بی‌خبر
تا زنده‌اش به‌خاک‌کند، سوی دشت بُرد
او گرمِ گورکندن و از جامهٔ پدر،
طفلک به دستِ کوچکِ خود خاک‌می‌سترد!
(یاد و یادبود، انتشاراتِ علمی، ۱۳۶۳، ص ۲۲۵).

❇️ مطلب ارسالی از: کانال « از گذشته و اکنون»

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

بازدید مجازی از موزه ایران باستان

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

مستند و گزارش کوتاهی از قنات های یزد

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

فیلمی کوتاه از آرامگاه کوروش

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

فیلمی کوتاه از چغازنبیل

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

مجموعه های کانال های زیر مجموعه ی گروه سیری در آثار و افکار حضرت مولانا

@molavi_asar_o_afkar

===================

نکات ناب تربیتی

کانالی پر از مطالب تربیتی و اخلاقی و مناجات های عاشقانه و عارفانه

@nokatetarbiyati

==================

مخزن نکات نگارشی ؛ ویرایشی و دستوری

کانالی برای بیان نکات نگارشی ؛ ویرایشی و دستوری؛ کانالی برای نیاز امروز افراد جامعه ی ایرانی برای درست نویسی متون فارسی

@makhzanenokatenegarshi_virayashi

==============

فردوس سخن

کانالی برای بیان نکات و مطالب درسی ؛ نمونه سوال امتحانی ؛ نکات درسی مقطع یک و دو دبیرستان و مطالب ادبی و اطلاعات عمومی

@ferdosesokhan

=================

عاشقانه های نزار قبانی

نزار قبانی دیپلمات، شاعر و ناشر سوری بود. نزار قبانی با شعرهای عاشقانه‌اش مشهور است؛ زن و عشق موضوع اصلی شعر اوست

@nezar_asheghaneha

====================

نجواهای عاشقانه ی یک زن ( غاده السمان )

غادة السمان (متولد  ۱۹۴۲ -دمشق) نویسنده و ادیب زن اهل سوریه است. وی یکی از بنیان‌گذاران شعر نو در ادبیات عرب به‌شمار می رود.

@ghadat_asheghaneha

====================

موزيك كانال
محلي براي عرضه آهنگ هاي پاپ از خوانندگان محبوب كشور و مداحي ها و ويس هاي برگزيده مذهبي ؛ به ما بپيونديد و كانال ما را تبليغ كنيد

@muzic_canal

==================

کانالی برای داستان ها و کاربرد ضرب المثل های رایج در زبان فارسی که از گروه ها و کانال های مختلف جمع آوری شده است .

@zarbolmaslhaefarsi

==================

مخزن کتاب های pdf ادبی

مخزنی برای نسخه های الکترونیکی کتب ادبی

@pdf_kotob_e_adabi

==================

مخزن گروه سیری در آثار و افکار مولانا

با عضویت در کانال مخزن گروه سیری در آثار و افکار مولانا؛ از آرشیو مطالب گروه بهره ببرید .

@mazhzan_molana

=================

فارسی و نگارش فنی و حرفه ای و کار و دانش

فارسی و نگارش۱و۲و۳ رشته‌های فنی و حرفه‌ای و کار و دانش ؛ مباحث درسی ؛ نمونه سوالات امتحانی و جزوه های درسی

@farsionegaresh_fanni

===============

گروه فارسی و نگارش فنی و حرفه ای و کار و دانش

فارسی و نگارش۱و۲و۳ رشته‌های فنی و حرفه‌ای و کار و دانش ؛ مباحث درسی ؛ نمونه سوالات امتحانی و جزوه های درسی

@farsionegaresh_fanni_gr

=================

مخزنی از سوالات به صورت ورد(word) ؛ pdf؛ مجموعه سوالات نهایی ؛ بخش به بخش و آزمون آنلاین ، از دروس زبان فارسی و نگارش و فارسی و نگارش فنی و حرفه ای و کار ودانش و فنون ادبی از همه گروه ها و کانال ها

سری به این کانال بزنید:

@makhzanesoalatedoroseadabi

======================

گروه نوای چکاوک ( شعر و نثر و متون ادبي و نثر آهنگين )

گروهی برای ارسال شعرها و نثرهای زیبای فارسی و متون های زیبای ادبی و نثرهای آهنگین فارسی

@nava_e_chakavak

راه ارتباطی اعضای کانال ها با آدمین ها :
Admin :
@mollasadeghi

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

❇️ اعداد کسری در گروه های اسمی

آن چه در ادامه مطلب می آید تلاش همکار ارجمند استاد نجفی در پاسخ به سوالات مربوط به اعداد کسری است که از وبلاگ ایشان برگرفته و خدمت دوستان ارائه می شود :

❇️ در جمله "یک سوم عمر را در خواب بودم." هسته و وابسته ها کدامند؟

چه موقع یک سوم صفت شمارشی است؟

یک سوم و نصف را چه بگیریم؟

و ...

بسیاری از همکاران، پاسخ های ارسالی سایرین را بدون مدرک و دلیل رد می کنند . برخی تنها به نوشته های  رایج در فضای مجازی به عنوان سند، بسنده می کنند.نمی دانند که  مطالب هر پایگاهی برای دبیران تخصصی سند و مدرک به حساب نمی آید.تصمیم خودم را می گیرم.راهی سخت پیش رو دارم.تمام کتاب های دستورم را از کتاب های قدیمی گرفته تا جدید ورق می زنم.به جناب دکتر احمد محسنی زنگ می زنم.با استاد جلیلی در مشهد تماس می گیرم.از دکتر کمالی نهاد رئیس اتحاديه ي انجمن هاي علمي - آموزشي معلمان زبان و ادبيات فارسي كشور جویا می شوم.استاد جلیلی در مشهد، کتب دستور چاپ قدیم را با حوصله و از سر دقت بررسی می کند و برایم پیامک می کند:

1- دستور دوم فرهنگ و ادب چاپ 56 ص 102(ترتیبی و عالی با کسره در حکم اسم)

2- دستور گیوی و انوری جلد یک چاپ 63 ص 147 ( صفت های شمارشی اگر تنها به کار روند ضمیرند)

3- دستور گیوی و انوری جلد دو چاپ 67 ص 168 (نصف،ثلث خمس)

4- دستور مشکوه الدینی چاپ 1370صفحه 166 چیزی ندارد

5- دستور احمد احمدی بیرجندی تا صفحه 64 چیزی ندارد

6- دستور گرد فرامرزی چاپ 63 ص 64 عدد کسری جانشین اسم می شود و صفحه 74 صفت عالی با کسره

7- ادبیات فارسی گرد فرامرزی صفحه 312 نصف و ثلث

8- دستور مفصل خسرو فرشید ورد چاپ 92 صفحه 320 سه نوع ساختمان عد کسری

9- دستور نامه جواد مشکور چاپ 1340 چیزی ندارد

خودم هم دستور وحیدیان، دستور ارژنگ، دستور عباسعلی وفایی، دستور بهنام علوی مقدم، کتاب های کنکوری ساجدی، عمرانی و دکتر هامون سبطی را جست و جو می کنم.همه در باب اعداد کسری سکوت اختیار کرده اند.

به دلیل سکوت همه کتاب ها در این مورد ویژه، به اجبار برآیند نظرات تلفنی استادان را به عنوان نظر نهایی درج می کنم.از آقای دکتر علی اکبر کمالی نهاد رئیس اتحاديه ي انجمن هاي علمي - آموزشي معلمان زبان و ادبيات فارسي كشور، که رایزنی های لازم را با برخی استادان بنام، داشتند بسیار سپاس گزارم.بدیهی است اگر همکاران باز هم سند مقبولی در این زمینه یافتند ما حاضر به درج آن در همین مکان هستیم.

 هر دو(نصف  یا یک دوم)  اسم هستند. زیرا نمی توانند صفت بگیرند و در جایگاه مضاف قرار می گیرند.پس هسته گروه اسمی به شمار می آیند.

❇️ علی نجــفی

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

کتابخانه کنگره آمریکا به مدت ده روز کتاب‌های فارسی را گذاشته دوستان در صورت تمایل می توانند بهره ببرند:

https://www.loc.gov/collections/persian-language-rare-materials/?sb=

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

*⃣ معرفی 19 شیرزن پر افتخار ایران باستان تا زمان انقلاب مشروطه

1⃣ یوتاب:
سردار زن ایرانی که خواهر آریو برزن سردار نامدار ارتش شاهنشاهی داریوش سوم بوده است.
از او به عنوان شاه آتروپاتان(آذربایجان)در سالهای20قبل میلاد تا20پس از میلاد یاد شده است.
وی در راه وطن کشته شد و نامی جاوید از خود برجای گذاشت.

2⃣ آرتمیز:
نخستین و تنها زن دریا سالار جهان تا به امروز،او به سال480پیش میلاد به مقام دریاسالاری ارتش شاهنشاهی خشایارشاه رسید و در نبرد ایران و یونان ارتش شاهنشاهی ایران را از مرزهای دریایی هدایت میکرد.
تاریخ نویسان یونان اورا در زیبایی ،متانت سرآمد همه زنان آن روزگار نامیده اند.
آرتمیس نیز درست میباشد.

3⃣ آتوسا:
ملکه بیش از 28کشور آسیایی در زمان امپراتوری داریوش.در لشگر کشی های داریوش یاور فکری و روحی وی بوده.

4⃣ آرتا دخت:
وزیر خزانه داری و امور مالی دولت ایران در زمان شاهنشاهی اردوان چهارم اشکانی.

5⃣ آزرمی دخت:
شاهنشاه زن ایرانی در سال 631میلادی.او دختر خسرو پرویز بود که پس از گشتاسب بنده،بر چندین کشور آسیایی پادشاهی میکرد.
سی و دومین پادشاه ساسانی بود.

6⃣ آذرآناهید:
ملکه ملکه های امپراتوری ایران در زمان شاهنشاهی شاپور یکم.
نام این ملکه بزرگ و اقدامات دولتی او در قلمرو ایران در کتیبه های کعبه زرتشت در استان فارس بارها آمده و او را ستایش کرده است

7⃣ پرین:
بانوی دانشمند ایرانی.
او دختر کیقباد بود که در سال 924 یزدگردی هزاران برگ از نسخه های اوستا را به زبان پهلوی برای آیندگان از گوشه و کنار ممالک آریایی گردآوری نمودو یکبار کامل آنرا نوشت.

8⃣ زر بانو:
سردار جنگجوی ایرانی.
دختر رستم و خواهر بانو گشسب.
او سوارکاری زبده بود که در نبردهای دلاوری بسیاری از خود نشان داده است.

9⃣ فرح رو :
نام او به عنوان نخستین بانوی وزیر در تاریخ ایران ثبت شده است.
وی از طبقه عام کشوری به مقام وزیری امپراتوری ایران رسید.
..
0⃣1⃣ کاساندان:
پس از شاهنشاه ایران او نخستین شخصیت قدرتمند کشور ایران بوده است.
کاساندان تحت نام ملکه28کشور آسیایی در کنار همسرش کورش بزرگ حکمرانی میکرده است..

1⃣1⃣ گرد آفرید:
یکی دیگر از پهلونان سرزمین ایران.
تاریخ از او به عنوان دختر گژدهم یاد میکند که با لباسی مردانه با سهراب زور آزمایی کرد.
فردوسی بزرگ از او به نام زنی جنگجو و دلیر از سرزمین پاکان یاد میکند.

2⃣1⃣ آریاتس:
یکی از سرداران مبارز هخامنشی ایران در سالهای پیش میلاد.

3⃣1⃣ گردیه:
بانوی جنگجوی ایرانی.
او خواهر بهرام چوبینه بود.
فردوسی از او به عنوان همسر خسرو پرویز یاد کرده که در چند نبرد در کنار شاهنشاه قرار داشته و دلاوری بسیار از خود نشان داده است.

4⃣1⃣ هلاله:
از او به عنوان هفتمین پادشاه کیانی یاد شده که نامش را "همایچهر آزاد"نیز گفته اند.
او مادر داراب بودو پس از "وهومن سپندداتان" بر تخت شاهنشاهی ایران نشست.

5⃣1⃣ پوران دخت:
شاهنشاه ایران در زمان ساسانی.
او پس از اردشیر شیرویه به عنوان بیست و پنجمین پادشاه ساسانی بر اریکه شاهنشاهی ایران نشست و بر بیش از 10کشور آسیایی پادشاهی میکرد.

6⃣1⃣ شیرین:
شاهزاده ارمنی.
ارمنستان یکی از شهرهای کوچک ایران بود و شاه ارمنستان زیر نظر ایران بود.خسرو پرویز و شیرین حماسه ای از خود ساختند که همیشه در تاریخ ماندگار ماند.شیرین از خسرو 4فرزند بدنیا آورد که هر چهار فرزند در زندان کشته شدند.او سر بر جسد بی جان خسرو گذاشت و با خوردن زهر عشق اش به خسرو راجاودانه ساخت و هر دو جان باختند.

7⃣1⃣ بانو گشتسب:
دختر دیگر رستم-خواهر زربانوی دلیر.او بانویی جنگجو بود.مشهورترین حکایت او نبرد سه گانه فرامرز-رستم و بانو گشتسب است.
او منظومه ای بنام خود دارد که نسخه ای از آن در کتابخانه ملی پاریس و کتابخانه ملی بریتانیا موجود است.

8⃣1⃣ بى بى قدم خير بختيارى:
که فرماندهى ارتش بختيارى در برابر ارتش انگليس را بر عهده داشت.

9⃣1⃣ بى بى مريم بختيارى :
که تهران را فتح کرد و فرماندهى ارتش پيش قراول سپاه فاتح تهران را برعهده داشت و فتح تهران به نام برادر بزرگترش سردار اسعد بختيارى رقم خورد.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ برگی از مدخل «خورشید» در کتاب ناتمام «ریشه‌شناسی واژگان پارسی وخویشاوندانش »:

✅ «...در زبان‌های آریایی این بن به ریشه‌ی «*خْوَر» تبدیل شده که بر همان خورشید دلالت می‌کند. در زبانهای ایرانی کهن از این ریشه چنین واژگانی زاییده شده‌اند: 𒀭𒌓𒇷𒄿𒀀 (داوتولیا: خورشید) هیتی، rawh (هْوَر: خورشید) و naX (خْوَن: خورشید) و NvX (خور، هور) و asvrad-NAX (خْوانْگ‌دَرِسَه: دارای چهره‌ی روشن، زیبارو) و hazvrab-vrawh (هْوَرَه‌بَرِزَهْ: بلند، بالامرتبه، در اصل یعنی: به بلندای خورشید) و atEaSc-vrawh (هْوَرَه‌خْشَئِتَه: درخشان همچون هور، لقب خورشید) اوستایی، सूर (سورَه: خورشید) و स्वर् (سْوَر: خور) و सूर्य (سوریَه: [خدایان] خورشیدی) سانسکریت، «هْوَرْزاتَه» (فرزاد، اسم مرد، یعنی: زاده‌ی خورشید) مادی، «خْوَر» (‌خور، هور) و «خْوَرْشِد/ خْوَرْخْشِد» (خورشید) و «خْوَنْسَنْد» (خُرسند) پهلوی، «سوانْتْسُو» (آفتاب) تخاری ب، «خور/ غور» (خورشید) و «خویرسنی» (مشرق) و «غویر» (هور) سغدی، «غویر/ اخر/ خویر» (خورشید) خوارزمی، «خْوَرْشِد» (خورشید، فرشید) و «هونْسَنْد» (خُرسند) تورانی و پارتی، dyskruk (کورْکْشید: خورشید) سریانی، խաւար (خاوار: خاور، غرب) ارمنی کهن،
در پارسی چنین مشتق‌هایی از این بن برخاسته‌اند: «خورشید»، «خور»، «هور»، «خوروَش»، «هورْوَش»، «خُرسند» (در اصل یعنی خورشید چهره، رخِ آفتابی: خْوَر: خورشید+‌ سَنْد: آشکار، نمایان)، «خوارزم»، «خاور»، «خاورمیانه»، «خاور نزدیک»، «خاور دور»، «خاوران». در پارسی قدیم هم «خوارستان» (مشرق) و «خُنْسَند» (خرسند، راضی) را از این خانواده داشته‌ایم.
«خراسان» (خور+ آیان) در ابتدای کار شرق و «خاور» (خور+ آور) غرب معنی می‌داده‌ است. چنان که رودی در بیتهایی باقی مانده از «کلیله و دمنه»اش می‌گوید:
[خورشید] «از خراسان به روز طاووس‌وش/ سوی خاور می‌خرامد شاد و خوش
کآفتاب آید به بخشش زی بره/ روی گیتی سبز گردد یکسره
مهر دیدم بامدادان چون بتافت/ از خراسان سوی خاور می‌شتافت
نیم روزان بر سر ما برگذشت/ چو به خاور شد ز ما نادید گشت»
اسم «خراسان» بر این مبنا به استان شرقی ایران زمین منسوب شده که افق طلوع خورشید بوده است. این واژه در زبانهای دیگر هم وارد شده است، چنان که مثلا در یونانی کوراسانی نام نوعی ملاط مرغوب است که در بنایی و معماری کاربرد دارد و از «خراسانی» در ترکی عثمانی گرفته شده، در همین معنی.
نامهای شخصی زیادی از این ریشه گرفته شده که «فرشید» و «هورشید» و «فرزاد» نمونه‌هایی از آن است. برخی بر این باورند که بخش آغازین نام «ایرج» نیز از همین بن گرفته شده و «ایر/ هیر/ هور» است و بر این مبنا این اسم «فلک آفتاب» معنی می‌دهد. هرچند این برداشت به نظرم نادرست است و بخش آغازین «ایرج» باید همان «ایر/ آریایی» باشد در برابر «تور» و «سلم» که آنها هم در اوستا برچسب قومی و نژادی هستند.
در سایر زبانهای ایرانی زنده هم این مشتق‌ها را از این بن سراغ داریم: «کازارْد» (جادوگر) ارمنی، «نْوَر» (خورشید) پشتو، «ییر/ ایر» (خورشید) وخی، «خیر» (خورشید) شغنی،‌ «خْوَرهَلات» (مشرق) و «خُرَتاو» (بخشی از تپه که آفتاب یا مهتاب به آن می‌تابد) کردی، «خْوار-اَلات» (مشرق) گورانی، «خور» (خورشید) آسی، «خورِّه» (خورشید یا ماه زیر ابر) گزی، «خورشید» اردو، ख़्वुरशेद (خْوورشِد: خورشید) و सूरज (سورَج: خورشید) هندی،...»

#ریشه‌شناسی
#زبان‌شناسی

مطلب ارسالی از: کانال « شروین وکیلی »

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

واحد پژوهش دانشگاه فرهنگیان استان کردستان برگزارمی کند:

🌸🌸کارگاه آموزشی بیان تجربیات زیسته معلم کردستانی
(خانم ثریامطهرنیا)
نامزدانتخاب ده معلم برتریونسکو

زمان برگزاری کارگاه 👇👇👇

یکشنبه ۷ آذرماه
ساعت ۲۱

لینک ورودبه کارگاه👇👇👇
https://vc.cfu.ac.ir/r6aoo8uyk54f/

🌹🌹🌹🌹👇👇👇👇
همراه با: اهدای گواهی حضور در کارگاه

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan