عشاق ایرانی یا مربوط به ایران

امیر ارسلان و فرخ‌لقا (عشاق قدیمی افسانه‌های فولکلوریک ایران)

بهرام و گل‌اندام (عشاق قدیمی افسانه‌های فولکوریک ایران)

بیژن و منیژه (عشاق مطرح در شاهنامه فردوسی)

خسرو و شیرین (عشاق داستانی از نظامی گنجوی)

زال و رودابه (از شاهنامه فردوسی)

زهره و منوچهر (عشاق نامبردار شده در دیوان ایرج میرزا)

شیرین و خسرو (عشاق داستانی منظوم از امیر خسرو دهلوی)

فرهاد و شیرین (عشاق داستانی از وحشی بافقی)

لیلی و مجنون (این داستان عاشقانه در اصل عربی بوده، اما پس از طرح در اشعار شعرای فارسی‌زبان همچون نظامی گنجوی و جامی و مکتبی شیرازی و… شهرت پیدا کرده‌است)

وامق و عذرا (در منظومه داستانی از عنصری)

ویس و رامین (منظومه ای از فخرالدین اسعد گرگانی)

همای و همایون (مثنوی سروده خواجوی کرمانی)

رستم و تهمینه (از شاهنامه فردوسی)

سلامان و آبسال (اسطوره ای در اصل یونانی، که توسط شاعران و نویسندگان مختلف، از جمله جامی، روایت شده‌است. سید حسن امین، چهارده روایت گوناگون از داستان این عشاق نامدار را در کتابی جمع‌آوری کرده‌است)

ورقه و گل‌شاه (عشاق داستانی از عیوقی، که منشأ اصلی آن داستانهای عربی است)

سلیم و میترا (عشاق داستانی از نظامی گنجوی و شاهنامه فردوسی و امیر خسرو دهلوی و خواجوی کرمانی)

اورنگ و گلچهر

وفا و مهر شاعری به نام ابومحمد رشیدی معاصر مسعود سعد داستانش را به رشته نظم کشیده‌است.

بهرام و آزاده عشاق دوران ساسانی؛ بهرام گور پادشاه ساسانی که عاشق نوازنده رومی به اسم آزاده می‌شود. داستان بهرام و آزاده نه تنها بر بشقاب‌ها و دفینه‌های زمان ساسانی، ثبت شده بلکه فردوسی در شاهنامه و نظامی در هفت پیکر آن را دستمایهٔ سرودن ابیاتی زیبا کرده‌اند

هانی و شیخ مرید عاشقان بلوچ که داستانشان قرن ها سینه به سینه گشته و امروز نیز در بلوچستان بر سر زبان هاست

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ نوستالژی در شعر نیما
بخش اول

❇️ نوستالژی(nostalgia) از دو واژه ی یونانی" nostos" که به معنی بازگشت به خانه و " algia" که به معنی درد بوده تشکیل شده است و مجموعا به معنی احساس غم همراه با حیرت، زمانی که شخص به یک دوره یا اتفاق در گذشته می اندیشد، گفته می شود.
غم غربت در اشعار نیما عبارتند از: پناه بردن به دوران کودکی و یاد عبرت آمیز، ناکامی در عشق، از دست اعضای خانواده یا عزیزی، شور و شوق بازگشت به روستا، زندگی توام با درد و رنج و اندیشیدن به مرگ و پناه بردن به آرمان شهر
زندگی در محیط طبیعی زیبا، خاطرات شیرین و دل انگیز را برای نیما به یادگار گذاست. او تا ۱۲ سالگی در یوش بود.
شاعر در محیط روستایی با مناطر بکر به دشت و صحرا می رفت. به کنار رودخانه ی ماخ اولا که در منطقه ی کوهستانی روستا جریان داشت سری می زد . نیما هرگاه از زندگی احساس خستگی و رنج می کند یا مجالی می یابد خاطرات دوران کودکی را به یاد می آورد و خواهان بازگشت به آن دوران است:
ای دریغا روزگار کودکی
که نمی دیدم از این غم ها، یکی
فکر ساده، درک کنم، اندوه کم
شادمان با کودکان دم می زنم
ای خوشا آن روزگاران ، ای خوشا!
یکی از دیگر غم های نیما ناکامی در عشق است. نیما " مقارن سال های جوانی به دختری از اهالی روستا دل باخت اما چون دختر حاضر نشد به کیش وی درآید این دلدادگی بی نتیجه ماند. نیما بعدها به دختری دیگر به نام صفورا دل بست اما به دلیل آن که دختر حاضر نشد به تهران بیاید این پیوند هم هرگز صورت نگرفت."( دکتر یاحقی)شکست درد و عشق نافرجام ، در روح و جان شاعر تاثیر عمیقی گذاست و او را به سوی شعرهای عاشقانه سوق داد:
عاشقم من عاشقم من عاشقم
عاشقی را لازم آید درد و غم
و یا:
آری آری
قصه ی عاشق بی قراری
ناامیدی پر از اضطرابی
که به اندوه و شب زنده داری
سال ها در غم و انزوا زیست
خانواده مهمترین نهادی است در جامعه که فرد را با زندگی سیاسی و اجتماعی آشنا می کند. اگر یک عضو از خانواده از دست رود تاثیر عمیقی بر روح و جان دیگر اعضا خواهد داشت. مادر نیما نخستین معلم او بوده است و در پرورش تخیل شاعرانه اش نقش مهمی داشته است. شاعر در شعر" شیر" خود را شیر، سلطان جنگل دانسته که قدرتش در سایه ی حمایت مادر بوده است:
منم شیر سلطان جانوران
سر دفتر خیل جنگ آوران
که تا مادرم در زمانه بزاد
بغرید و غریدنم یاد داد
نه نالیدنم
نیما در فروردین ۱۳۰۵ با عالیه جهانگیر ازدواج کرد ولی این خوشی طولی نکشید و به غم و اندوه تبدیل شد. پدرش چند ماه در گذشت:
پانزده سال گذشت
روز از شب بدتر
شبش از روز سیه گشت سیه تر...
که تو رفتی ز برم...
ای پدر در نظرم
گریز از شهر و علاقه به روستا با اشتیاق به مادر و روزگار کودکی جریان کاملا رمانتیک است( احسان عباس) نیما به یوش بسیار وابسته است و با این که از نوجوانی به شهر رفت نتوانست به این محیط عادت کند زیرا در آن احساس غربت می کرد. به همین خود را به یوش می رساند تا در آن جا آرام بگیرد:
تا فرود آیم بدان سوهای تو یک روز من
کاش بودم در وطن ای کاش بودم در وطن
و یا:
من از این دونان شهرستان نیم
خاطر پر درد کوهستانیم...
من خوشم با زندگی کوهیان
چون که عادت دارم از طفلی بدان
عوامل و انگیزه های گوناگون ، باعث تفکر و به تصویر کشیدن جلوه های مرگ در شعر شاعران است. نگاه مرگ در بینش نیما، نگاه متفاوتی است. در این دیدگاه،، مرگ مفهوم اجتماعی دارد." مرگی که با تحمیل کردن یا تحمیل نشدن بر انسان، دوام زندگی اجتماعی را از بین می برد و هستی را برای او غیر قابل تحمل می گرداند."( علی اکبر باقری) نیما در شعر" خانواده ی سرباز" داستان خانواده ای را بیان می کند که سرپرست آن به جنگ رفته و خانواده در شرایط بسیار سخت زندگی می کنند. به صورتی که مرگ را در کنار احساس می کنند:
پس مرا بشناس مرگ سربرداشت
دست ها افراشت
لرزشی افتاد در تن مادر...
نعره ای برداشت: مرگ آمد! مرگ!
نیما گاهی اوقات به مرگ تصویری زیبا می دهد و آن را در شکل شهادت، که مرگ با افتخار برای آرمان خواهی است به نمایش می گذارد:
ما بمیریم که یک ابله شاست؟
مرگ یا فتح مرا بهتر است از این ننگ

ادامه دارد ... .

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

👇👇👇👇

✳️ نوستالژی در شعر نیما
بخش دوم ( پایانی )

اتوپیا( utopia) یا (outopos) کلمه ی یونانی به معنی هیچستان است. اصطلاح آرمانشهر که ماخود از همین واژه است به آن از دسته از آثار ادبی عطف می کند که به طرح جامعه ی آرمان بپردازند(سیما داد)
نیما در اشعار خود جامعه ای را به تصویر می کشد که در آن همه ی مردم به آرزوهای خود برسند و از ستم و بی عدالتی خبر نباشد.او تحقق یک جامعه ی آرمانی را نوید می دهد:
قوقولی قو! خروس می خواند
از درون نهفت خلوت ده
از نشیب رهی که چون رگ خشک...
مژده می آورد به گوش آزاد
می نماید رهش به آبادان
کاروان را در این خراب آباد

❇️ نادر ابراهیمیان

❇️ منابع:
خانه ام ابری است تقی پور نامداریان
شعر زمان ما( نیما یوشیج) محمد حقوقی
محموعه اشعار نیما
بوطیقای شعر نو شاهپور جورکش
چشمه ی خورشید نادر ابراهیمیان

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ تفاوت اسطوره با خرافات

❇️ اسطوره

1- اسطوره‌ها دارای شخصیت‌هایی هستند ساخته و پرداخته ذهن مردمان جوامع باستان برای توجیه و توضیح سرگذشت و چگونگی آفرینش جهان و تمامی نیروها و پدیده‌های مادی و معنوی در پیوند با جهان هستی.

2- مصداق و معنای اصطلاحی اسطوره (Myth) با معنای واژگانی آن که در زبان‌های گوناگون برابر با افسانه، قصه، دروغ، سخن بی پایه و غیره آمده است، ارتباطی ندارد.

3- ناتوانی همیشگی انسان از درک و شناخت چگونگی آفرینش جهان و هدف از این آفرینش، خود موجب آفریدن اسطوره‌ها برای توجیه چگونگی و روند آفرینش شده است. از همین روی، اسطوره‌ها جهان‌بینی جوامع باستانی هستند. درک و تلقی انسان از چگونگی آفرینش و رویدادهای محیط پیرامون، و شیوه نگاه انسان به جهان در شخصیت اسطوره‌ها متجلی شده است.

4- اسطوره‌ها بی زمان و بی مکان هستند. آنان خود پدیدآورنده زمان هستند. یا از ازل تا ابد بوده‌اند و خواهند بود و یا تولد آنان در زمانی بس بعید روی داده است. پدیدآورنده مکان هستند. دامنه قلمرو نیروی اسطوره‌ها در همه مکان‌ها گسترش می‌یابد.

5- اسطوره‌ها پیوندی عمیق با ستارگان و اجرام کیهانی دارند. هر یک از ستارگان، تجلی‌گاه یک یا چند اسطوره از ملل و تمدن‌های گوناگون بوده است.

6- اسطوره‌ها همواره شخصیت‌هایی نیک با عمال مثبت نیستند و در میان آنان شخصیت‌هایی ویرانگر و منفی دیده می‌شود.

7- اسطوره‌ها با یکدیگر نبرد می‌کنند. نبرد این دو برای پیشبرد نیکی یا گسترش بدی در جهان است.

8- اسطوره‌ها گاه با یکدیگر آمیخته‌ شده و اسطوره تازه‌ای با نامی تازه و یا با ترکیبی از دو نام را پدید آورده‌اند. گاه نیز یک اسطوره واحد به دو یا چند اسطوره تازه تفکیک و منشعب شده و نام‌های تازه‌ای بر آنان گذارده شده است.

9- رویدادهای اسطوره‌ای، ساختاری داستان‌گونه و نمایشی دارند. از همین روی، آنها کهن‌ترین سرگذشت‌های شناخته شده بشری هستند. سرگذشت‌هایی که برای باورمندان به آن مقدس بشمار می‌رفته و در هاله‌ای از رمز و راز پیچیده بوده‌اند.

10- اسطوره‌ها و باورهای منسوب به آنان، سرچشمه‌ای غنی برای آشنایی با اندیشه، آرمان، آرزوها، شیوه‌های زندگی، جهان‌بینی، رنج‌ها و مصائب جوامع بشری است. فراموش نکنیم که دانش امروز نیز تاکنون نتوانسته است ذره‌ای بیشتر آگاهی از مردمان باستان به پرسش پیچیده چگونگی و سرگذشت هستی پاسخ گوید.

❇️ خرافه

1- خرافه‌ها را مردمان یک جامعه در طول زمانی درازآهنگ نمی‌سازند، بلکه ساخته شخصی خاص و پذیرش عده‌ای از مردمان است. خرافه در بهترین حالت محصول انتساب توانایی‌ها و قابلیت‌هایی به رویدادها، موجودات و اشیای پیرامون، و در بدترین حالت، محصول کوشش برای عوام‌فریبی و گمراهی مردمان از طریق ترویج جهل است.

2- خرافه‌ها دارای شخصیت نیستند و می‌توانند هر پدیده یا موجود زنده و غیرزنده و یا هر شیئی را در بر گیرند.

3- ترس و نگرانی جوامع بشری به ویژه در سرزمین‌هایی که بیشتر در معرض بلایای طبیعی و یا ناامنی بوده‌اند، موجب گسترش بیشتر باورهای خرافی شده است.

4- خرافه‌ در زمان و مکان خاص و مشخصی حضور دارد.

5- خرافه در ید قدرت انسان است. در باورهای خرافی انسان می‌تواند با انجام دادن یا ندادن اعمالی، بلایی را از خود دور کند و یا اقبالی را بخود نزدیک سازد.

6- خرافه دارای ساختاری روایی نیست و با مجموعه‌ای از بایدها و نبایدها سروکار دارد.

7- خرافه بهانه و عاملی مناسب برای مروجان جهل و سوءاستفاده‌کنندگان از سادگی مردم و پاسخ سودجویانه به نیازها و رنج‌های آنان است.

8- با این وجود، خرافه نیز مانند اسطوره و هرگونه باور دیگر مردمان، می‌تواند منبعی برای بررسی و مطالعات مردم‌شناسی و فرهنگ‌شناسی باشد.

❇️ گرایلی

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ روز الست چیست؟

❇️ کلمه ((اَلَست)) به معنی آیا من نیستم؟
،برگرفته از آیۀ الست بربکم. ..
آیه ی 172 سورۀ اعراف اخذ شده است. مضمون آیه چنین است:
[ای رسول ما، به یاد آر]
هنگامی را که خدای تو از پشت فرزندان آدم ذُرّیات آنها را بر گرفت و آنان را بر خود گواه ساخت که:
من پروردگار شما نیستم؟
همه گفتند:
بلی، ما به خدایی تو گواهی دهیم......

❇️ در ادب فارسی ترکیباتی چون ((روز الست))، ((بامداد الست))، (( شراب الست))، ((مست الست))، ((عهد الست)) و نظایر آن همه اشاره به این پیمان بندگی و پروردگاری بین انسان و خداست:

ما مست الستیم به یک جرعه چو منصور    
اندیشه و پروای سر دار نداریم.          
(دیوان شمس)

نماز شام قیامت به هوش باز آید 
کسی که خورده بود می ز بامداد الست
(سعدی)

خرم آن دل که، همچو حافظ،      
جامی ز می الست گیرد.  
(حافظ)

الست گفت حق و جان ها بلی گفتند؛                
برای صدق بلی حق ره بلا بگشاد        
(دیوان شمس)

انجا که الست آمد، ارواح بلی گفتند              
این مذهب و ملتها می دان که نبود آنجا
(دیوان شمس)  

مقام عیش میسر نمی شودبی رنج:
بلی، به حکم بلا بسته اند عهد الست. 
(حافظ)  

❇️ در نظر عارفان یاد آوری ((عهد الست)) آدمی را از جمله تشویش ها و محنت ها می رهاند، و از این جهت از آن به ((باده)) تعبیر کرده اند.
و نیز چون این یاد آوری همه را در ((بزم الست)) هم کیش و دارای پروردگار واحد می کند، آن را ((باده وحدت)) گفته اند.
از نظر مولانا ، روز الست روز تکوین فطرت ها و نهادهاست.

❇️ روزی که قطره ای از شراب معرفت در کام انسان ریخته شد تا به سائقه آن خاطرۀ ازلی بانگ دعوت را صدای آشنا یافته و به دنبال داعی روان شوند.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ واژه‌های انگلیسی از کجا آمده‌اند؟

✍🏻 آ. س. هورنبی/
ترجمۀ #منوچهر_فروزنده_فرد

در انگلیسی نو می‌توان مفهومی واحد را با بهره‌گیری از واژه‌های گوناگونی بیان کرد. دلیل این امر آن است که واژه‌هایی که امروزه در انگلیسی به کار می‌روند، در طی سده‌ها از زبان‌های گوناگون به این زبان راه یافته‌اند. برای نمونه واژه‌های fear, terror, alarm, fright همه معانی مشابهی دارند، امّا هر کدام از یک زبان خاص وارد انگلیسی شده‌اند. اکثر واژه‌هایی که امروزه در انگلیسی به کار می‌روند، از زبان‌های زیر به این زبان وارد شده‌اند:

1. آنگلوساکسون :

انگلیسی گونه‌ی تحول‌یافته‌ی زبان آنگلوساکسون (معروف به «انگلیسی باستان») است. این زبان را قبیله‌هایی آلمانی (شامل آنگِل‌ها (Angles)، ساکسون‌ها (Saxons) و چتایی‌ها (Jutes)) در سده‌ی پنجم پس از میلاد به بریتانیا آوردند. نام انگلستان (England، به معنی «سرزمین آنگِل‌ها») را نیز همین مهاجمان به این سرزمین دادند. آن‌ها زبان انگلیسی را با شمار زیادی واژه و اصطلاح معمول، پی‌ریزی و آماده کردند. نمونه‌ای از واژه‌های واردشده از این زبان عبارت‌اند از:
man, woman, work, eat, house, shire

2. لاتین:

در اواخر سده‌ی ششم میلادی، گروهی از مبلّغان مسیحیت از رُم به بریتانیا آمدند و با خود زبان لاتین را نیز به ارمغان آوردند. واژه‌هایی که در این زمان از لاتین وارد انگلیسی شدند عمدتاً با دین، دانش و یادگیری در ارتباط‌اند. مانندِ
school, minister, pope, verse, mass

3. اسکاندیناویایی باستان:

در سده‌های نهم و دهم پس از میلاد، مهاجمانی از اسکاندیناوی به بریتانیا آمده، بخش عظیمی از شرق انگلستان را اشغال کردند. بسیاری از واژه‌های روزمرّه در انگلیسی امروز از زبان این مهاجمان - که به آنگلوساکسون نیز مرتبط بود - به انگلیسی آمده‌اند. مانندِ
sky, leg, call, take, dirt

4. فرانسوی :

هنگامی که بریتانیا در سال 1066 م. به دست نُرمَن‌ها فتح شد، زبان فرانسوی زبان طبقات حکومتی گردید. بسیاری از واژه‌هایی که در انگلیسی امروزین با دولت و نظام قانونی در ارتباط‌اند، و همچنین اصطلاحات مربوط به آشپزی، در این زمان از فرانسوی وارد انگلیسی شده‌اند، مانندِ
sovereign, court, govern, advise, veal, mutton

5. لاتین و یونانی:

بسیاری از واژه‌های با خاستگاهِ لاتین از راهِ زبان فرانسوی وارد انگلیسی شده‌اند. نوزاییِ (=رُنِسانسِ) سده‌های 15 و 16 نیز تمایل به یادگیری زبان‌های کلاسیک (یونانی و لاتین) و در نتیجه سرازیری واژگان این زبان‌ها به انگلیسی را به همراه داشت. نمونه‌ای از این واژه‌ها عبارت‌اند از:
physics, radius, history, architecture, compute, educate

6. دیگر زبان‌های جهان:

لاتین و یونانی هنوز هم منبع واژه‌های تازه به‌ویژه در زمینه‌ی دانش به شمار می‌روند؛ امّا امروزه انگلیسی‌زبانان واژه‌های مورد نیاز خود را برای پدیده‌هایی که در حال حاضر نامی انگلیسی ندارند، از زبان‌های گوناگون دیگر نیز به دست می‌آورند، مانندِ
telephone, futon, tea, video, sauna


❇️ برگرفته از فرهنگ زبان‌آموز پیشرفته‌ی آکسفورد

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ نگاهی به وجه تسمیه ی حرف اضافه در زبان فارسی

شاید تا کنون از خودمان نپرسیده ایم که چرا به صورت هایی نظیر "از، به، برای، در، روی و ..." می گوییم حرف اضافه؟! و شاید هم کسی از ما سوال نکرده باشد.
قبل از پاسخ به پرسش فوق، اجازه می خواهم نگاه کوچکی به معادل همین واژه در زبان های انگلیسی و عربی داشته باشم.

در زبان انگلیسی، برای حرف اضافه از واژه ی "Preposition" استفاده می کنند. پیشوند "Pre" که یک تکواژ فعال در زبان انگلیسی است، معادل "پیش" در فارسی است؛ و "Preposition" را می توان به طور تقریبی، در معنای " پیش از جایگاه" ترجمه کرد؛ یعنی کلمه ای که پیش از اسم یا جایگاه اسم قرار می گیرد.
به عنوان مثال، به جایگاه حرف اضافه ی "to" در جمله ی زیر توجه کنید:
1. He sent a letter to me.

در زبان عربی برای این حرف، از اصطلاح "حرف جر" استفاده می کنند و علت آن هم این است که اسم بعد از خود را مجرور می کند؛ یعنی عملکرد اعرابی آن را در نظر می گیرند.
به عنوان مثال، اسم " المدرسه" در جمله ی زیر، به خاطر حرف جر " فی" از نظر اعراب پایانی، مجرور است. توجه بفرمایید:
2. الیوم رایتهم فی المدرسه.

و اما در فارسی چرا می گوییم حرف اضافه؟!
آیا سازه ای اضافی در زبان است که اسم دیگری روی آن نمی توان گذاشت؟! خیر؛ علت این نامگذاری این است که ما به کمک این حرف می توانیم سازه ی دیگری را به جمله یا ساخت زبان اضافه کنیم؛ مثلا" اگر ما جمله ی زیر را داشته باشیم:
3. امروز احمد می رود
و بخواهیم واژه ی " مسافرت" را به ساخت جمله اضافه کنیم، حتما" از حرف اضافه ی " به" کمک می گیریم؛ به صورت زیر:
4. امروز احمد به مسافرت می رود.

❇️ سید داریوش رضوی، آذرماه 1396

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ یادداشتی درباره‌ی تقسیم‌بندی جدید ساختمان واژه

در کتاب زبان فارسی ۲، درسی با نام «ساخت واژه» داشتیم که در آن، ساخت واژه، به دو بخش «ساخت واژه‌های تصریفی« و «ساخت واژه‌های اشتقاقی» تقسیم می‌شد و برای توضیح ساخت واژه‌های تصریفی، وندهای تصریفی (نشانه‌های جمع، نشانه‌ی نکره، نشانه‌های صفت‌های تفضیلی و عالی (تر/ ترین)، وندهای صرفی فعل (می/ ب‍ِ / ن‍َ ) و شناسه‌های فعل) به عنوان وندهای تصریفی معرفی شده بودند که در ساخت تصریفی واژگانی چون: بزرگان، بزرگی، بزرگ‌تر، بزرگ‌ترین، می‌روم، بروم، نمی‌روم و... به کار می‌روند.
و وندهای اشتقاقی (پیشوند/ میانوند/ پسوند) نیز برای ساختِ اشتقاقی واژه‌های (مشتق و مشتق-مرکّب) معرفی شده بودند.
با توجه به این درس، درمی‌یابیم که ویژگی مشترک همه‌ی وندها، چه تصریفی و چه اشتقاقی، این است که در مرحله‌ی اوّل، همه «وند» و تکواژ وابسته هستند و در مرحله‌ی دوم به دو دسته‌ی تصریفی و اشتقاقی، تقسیم می‌شوند.

بر همین اساس، در تقسیم‌بندی جدیدی که از ساخت واژه، ارائه شده‌است، همه‌ی واژه‌هایی را که در ساخت آن‌ها یک تکواژ آزاد و یک یا چند وند (صرفی/ اشتقاقی) به کار رفته است، «وندی» و همه‌ی واژه‌هایی را که در ساخت آن‌ها، دو یا چند تکواژ آزاد و یک یا چند وند (صرفی/ اشتقاقی) به کار رفته‌است، «وندی- مرکّب» نامیده‌اند.
این تقسیم‌بندی کلّی‌تر است و هر دو ساخت تصریفی و اشتقاقی واژه و همه‌ی وندهای تصریفی و اشتقاقی را دربرمی‌گیرد؛ امّا مشتق و مشتق-مرکّب، تنها به ساخت اشتقاقی واژه توجّه داشت و جزئی‌تر بود.

(اکنون اگر بخواهیم تقسیم‌بندی جزئی‌تری داشته باشیم، می‌توانیم واژه‌های «وندی» را به دو دسته‌ی «وندیِ تصریفی» و «وندیِ اشتقاقی»، و واژه‌های «وندی-مرکب» را نیز به دو دسته‌ی «وندی-مرکبِ تصریفی» و «وندی-مرکبِ اشتقاقی» تقسیم کنیم؛ امّا چون قرار نیست در دبیرستان، همه‌ی جزئیّات گفته شود، به همان تقسیم‌بندی نخستین، بسنده می‌شود.)

* از سوی دیگر، دو وند تصریفی «نشانه‌های جمع» و «نشانه‌ی نکره»، در کتاب‌های قبلی، جزء وابسته‌های پسین به شمار می‌آمدند که دو اشکال داشت:

۱- یک تکواژ نمی‌تواند همزمان هم پسوند تصریفی باشد و هم یک وابسته‌ی پسین؛ که اگر چنین بود، باید پسوندهای تصریفی «تر» و «ترین» را هم جزء وابسته‌های پسین به شمار می‌آوردیم، امّا چنین نبود.

۲- همه‌ی وابسته‌های پیشین و پسین، تکواژ آزاد هستند و یک واژه به شمار می‌آیند و با هسته، یک رابطه‌ی نحوی دارند؛ امّا «نشانه‌های جمع» و «نشانه‌ی نکره» تکواژه‌های وابسته‌ و «وند» هستند و با هسته تنها رابطه‌ای صرفی دارند و برای ساخت تصریفی آن به کار می‌روند؛ بنابراین، نمی‌توانند به عنوان وابسته‌ی پسین به شمار آیند؛ بلکه پسوند تصریفی هستند.

تقسیم‌بندی جدید، می‌تواند با وابسته ندانستن این وندهای تصریفی، اشکالات بالا را برطرف سازد.

بنا بر آن‌چه گفته شد:
۱- این تقسیم‌بندی، سخن تازه و من‌درآوردی نیست، بلکه در کتاب‌های پیشین هم در درس ساخت واژه‌های تصریفی و اشتقاقی وجود داشته‌‌است.

۲- این تقسیم‌بندی، با توجّه به ویژگی مشترک وندهای تصریفی و اشتقاقی در «وند بودن» صورت گرفته‌است و یک نام‌گذاری غیرعلمی و نادرست نیست.

۳- این تقسیم‌بندی، می‌تواند دوگانگی موجود در کتاب‌های پیشین در زمینه‌ی وابسته‌ی پسین شمردن یا پسوند تصریفی دانستنِ «نشانه‌های جمع» و «نشانه‌ی نکره» را برطرف سازد.

۴- وندهای تصریفی را باید جزئی از هسته به شمار آورد نه وابسته‌ی پسین؛ زیرا:
۱-۴- همه‌ی وابسته‌ها تکواژ آزادند، اما وندهای تصریفی تکواژ وابسته‌اند.
۲-۴- وابسته‌های پیشین و پسین، با هسته رابطه‌ی نحوی دارند، اما وندهای تصریفی، رابطه‌ی صرفی با هسته دارند.

❇️ یعقوب کیانی شاهوندی

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ آموزش نوشتن (بند نویسی )

❇️ این پست مخصوص مقطع یک متوسطه است.

تمرين هاي نگارش در كتاب مهارت هاي نوشتاري به پرورش مهارت نوشتن مي پردازند. در صفحه چهارم هر درس فعاليتي با عنوان نگارش گنجانده شده است كه از ابتدا به صورت غير مستقيم به دانش آموزان شيوه ي نوشتن را آموزش مي دهد. اين فعاليت به انشا و نوشتن خلاق و فعال مي پردازد و در پايان كتاب از دانش آموزان انتظار مي رود كه بتوانند يك بند منسجم و زيبا ، با توجه به فعاليت هاي نگارش، بنويسند.

نگارش، به آموزش بندنويسي مي‌پردازد و به تعميق و تجربه‌هاي يادگيري در اين زمينه اختصاص دارد. در اين بخش موارد زير آموزش داده مي‌شود

انتخاب موضوع
محدود كردن دامنه‌ي موضوع
آشنايي با جمله‌ي موضوع
نوشتن بند منسجم

❇️ تعریف بند :

قبل از تعریف بند ابتدا از ملموس شروع می کنیم .

تعریف جمله : از چند کلمه درست شده است ، که ارتباط صحیح لفظی ومعنایی داشته باشد.
تعریف بند : از چند جمله درست شده است ، که ارتباط صحیح لفظی ومعنایی داشته باشد.

❇️ آموزش نوشتن (بند نویسی)

ب) موضوعی داده می شود :

۱. برای موضوع چندکلمه یا تصویر می دهیم .

۲. یک کلمه یا تصویر خالی ؟؟؟

۳ .در مورد هرکدام چند جمله بگویند.

۴ .هر گروه يك تصویر را انتخاب می کنند.

❇️ گفتن و صحبت کردن مقدمه نوشتن ( محدود کردن موضوع )

موضوع + عبارت محدود کننده (نان انواعی دارد ) تمام جملات بعدی باید در همین مورد بیاید .

د) جمله موضوع :
اولین جمله بند که معمولاً با تو رفتگی آغاز می شود . مهمترین جمله بند است که جملات بعدی باید در توضیح آن بیاید .

❇️ در این قسمت جملاتی که به جملات موضوع ربط ندارد شناسایی و حذف وجایگزین می شوند .

ه ) قضاوت عملکرد :

درس اول: دانش آموز با توجه به تصاوير جمله بنويسد و آن جمله ها را در كنار هم قرار دهد. (دادن چندموضوع به صورت غير مستقيم، به كمك تصوير) در صفحه‌ي نگارش درس اوّل، دانش‌آموز با شکل ظاهری بند که شامل چند جمله است، آشنا می‌شود. در اين صفحه او به كمك تصاوير، جملاتي را مي‌نويسد كه به هم مرتبط هستند و در ادامه فقط ياد مي‌گيرد كه چند جمله را كنار هم بنويسد و يك متن كوتاه را توليد كند. اين متن كوتاه، شبيه يك بند است. در گام اول، هدف تنها آشنايي با بند از نظر شكل ظاهري است و انتظار بيشتري از دانش‌آموز نداريم. اگر بندي كه نوشته‌اند به لحاظ معنايي منسجم نيست و اشكالاتي دارد، مهم نيست

❇️ درس دوم: يك گام جلوتر رفته و فراگير به كمك سه تصوير به صورت فرايندي درباره ي يك موضوع يك بند مي نويسد. در فعّالیّت نگارشی این صفحه، دانش‌آموز درباره‌ی موضوع تصاویر جملاتی می‌نویسد که با هم ارتباط دارند و درباره‌ی تصویر توضیح می‌دهند. به عبارت ديگر در درس گذشته، معيار شناخت بند فقط ساختاري بود اما در اين درس، ملاك معنايي نيز اضافه مي‌شود. هدف این است که به کمک تصاویر در نوشته‌ی دانش‌آموزان انسجام ایجاد شود و پراکنده‌گویی اتفّاق نیفتد.

❇️ درس سوم: تمرين و مرور دو درس گذشته.در اين صفحه پس از دو جلسه تمرين بندنويسي، تعريف بند ارائه مي‌شود. درواقع نوع آموزش به گونه‌اي طراحي شده است كه دانش‌آموزان در عمل به اين معني مي‌رسند. آن‌ها در درس اوّل ملاك ساختاري را آموختند و در درس دوم به ملاك معنايي رهنمون شدند. حالا در درس سوم جمع‌بندي مي‌كنند كه متن به لحاظ ساختاري از چند جمله تشكيل شده است و به لحاظ معنايي اين جملات مرتبط هستند. لازم به ذكر است مطالب داخل كادر به هيچ‌وجه براي حفظ كردن نيست و فقط به هدايت و جمع‌بندي ذهني دانش‌آموز كمك مي‌كند.

❇️ درس چهارم: تاكيد بر ارتباط جمله هاي يك بند.در نگارش اين درس، هدف اين است كه دانش‌آموزان بند منسجم را از بند غيرمنسجم تشخيص دهند. به اين ترتيب با خواندن دو بند بالاي صفحه و برجسته شدن تفاوت آنها، نتيجه‌گيري مباحث قبلي در ذهن دانش‌آموزان تقويت مي‌شود و در عمل متوجه مي‌شوند كه پراكنده‌گويي سبب مي‌شود كه پيام نويسنده به خواننده منتقل نشود. در ادامه وقتي در پايين صفحه از آنها خواسته مي‌شود كه يك بند بنويسند، توجه مي‌كنند كه نوشته آنها انسجام داشته باشد.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ تأملاتی درباره سفره ایرانی

❇️ دكتر فردين عليخواه- جامعه شناس

❇️ سفره در جامعه ایرانی از جایگاه و منزلت خاصی برخوردار است. اگر نگوییم مقدس است حداقل می توان گفت که واجد ارزشی قابل توجه است. بخشی از ارزش سفره به خاطر نانی است که معمولا روی آن قرار می گیرد که ُنماد برکت است. در فرهنگ ایرانی سفره برای امور مهمی استفاده می شود که سفرۀ عقد، سفره هفت سین، سفره شب یلدا و سفره های مختلف برای مراسم دینی از آن جمله اند.

❇️ اندازه سفره با ابعاد خانواده در جامعه ایرانی پیوند داشته است. هر چه به سمت گذشته های دورتر می رویم تعداد اعضای خانواده بیشتر می شود و شکل سفره ها عموما مستطیلی است. با کاهش بُعد خانواده؛ سفره ها نیز کوچک تر شده و به تدریج از سفره های متری به سفره های مربعی تغییر یافته اند. باید توجه داشت که معمولا مکان افراد در کنار سفره با جایگاه آنان در خانواده ارتباط داشته و هم اکنون هم در برخی از خانواده ها اینگونه است. در نظام اجتماعیِ مبتنی بر پدرسالاری، پدر خانواده در نقطه آغازین عرض سفره که بالای سفره نامیده می شود می نشست و سایر اعضا در دو طرف آن. باید جایگاه « نان آور» خانواده در سفره مشخص می شد. در این میان، معمولا مادر خانواده از مکان سیالی برخوردار بود و این تا هنگامی ادامه می یافت که هنوز فرزندان خانواده ازدواج نکرده بودند. با ازدواج فرزندان و ورود عروس به خانواده، به تدریج مادر از امور آشپزی فاصله می گرفت و مکان ثابتی در کنار سفره می یافت.

❇️ برخی معتقدند که وجود سفره بیانگر وجود خانواده است. در واقع خانه ای که سفره ندارد خانواده هم ندارد. شاید سایر وسایل خانه کمتر چنین وظیفه ای را بر دوش می کشند. البته منظور از سفره، جمع شدن اعضا به دور آن و خوردن غذا در کنار یکدیگر است. این همان دلیلی است که خوردن غذا را تبدیل به امری اجتماعی و نه صرفا زیستی می کند. بی اساس نیست اگر گفته شود غذا نخوردن با همدیگر یکی از نشانه های اولیه بروز بحران در روابط است. معمولا در خانه های مجردیِ چند نفره که ساکنین با همدیگر پیوند اجتماعی گذرایی دارند شاید خوردن غذا مهم باشد ولی سفره اهمیت چندانی ندارد و گاهی از روزنامه استفاده می شود.

❇️ آماری در دست نیست ولی امروزه کم نیستند خانواده هایی که از میزناهار خوری استفاده می کنند. ورود میز ناهارخوری به خانه ها در دوره ای، اعلام ورود خانواده به مدرنیته و کسب پرستیژ اجتماعی بود. برخی از خانواده ها همچنان بر روی میزناهار خوری شان سفره پهن می کنند. ولی در سال های اخیر اتفاق دیگری هم افتاده است و آن اینکه، غذا بر روی میز چیده می شود و هر مهمان غذایش را می کشد و ایستاده یا نشسته، در گوشه ای از خانه غذایش را صرف می کند. شاید بتوان این وضعیت را دموکراتیزه شدن/ فردی شدن مناسک مهمانی دانست. هر مهمان، هر غذایی را، هر چقدر که دوست دارد برمی دارد. ولی پرسش آن است که چنین وضعیتی تا چه اندازه به ارزش غذا خوردن به عنوان یک فعالیت اجتماعی کمک می کند؟

❇️ در سال های اخیر شتاب زندگی افزایش چشمگیری یافته است. این شتاب در وجوه مختلف اجتماعی به شکلی خودش را نشان می دهد. اگر پهن کردن سفره بر روی میزناهار خوری را وصلت سنت و مدرنیسم قلمداد کنیم پهن کردن سفرۀ یکبار مصرف بر روی این میز بیانگر شتاب زندگی است. در کسری از ثانیه سفره یکبار مصرف مچاله می شود و با پسماندهای غذا در درون آن در سطل زباله قرار می گیرد. البته باید توجه داشت که سفره های یکبار مصرف، مناسک غذا خوردن را از اصالت دور می کند. در واقع ما با تصویری از سفره و نه با اصل آن مواجه هستیم! سفره یکبار مصرف مدام پیغام تعجیل در خوردن غذا را به دیگران مخابره می کند.

❇️ امروزه با کاهش تعداد اعضای خانواده، انتقال بخشی از وظیفه تربیت کودکان به نهادهای اجتماعی، بزرگ شدن فرزند یا فرزندان، حضور زنان در محیط های شغلی و همچنین سپری کردن اوقات فراغت با دوستان هم سلیقه و همفکر توسط هر عضو خانواده، خوردن غذا با همدیگر بیش از پیش دشوار شده است. در گذشته های نه چندان دور، اگر غذا خوردن با یکدیگر دشوار می شد بهانه ای به نام تماشای سریال های تلویزیونی وجود داشت تا اعضا را دور هم جمع کند. امروزه این امر هم رنگ باخته است چرا که دستگاه تلویزیون ارزش قبلی خود را از دست داده است.

❇️ علاوه بر کمیت غذا خوردن با همدیگر، یعنی چند بار در هفته، باید از کیفیت آن نیز سخن گفت. گوشی های تلفن همراه روز به روز از کیفیت با هم بودن و تعامل اجتماعی به هنگام غذا خوردن می کاهند. در واقع تمرکز حواس اعضای خانواده بر صفحه نمایش تلفن همراه به هنگام صرف غذا یکی از دلایل تبدیل شدنِ خوردن غذا از امری اجتماعی به امری صرفا زیستی است.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ سر چهارراه چکنم , چاره چه کنم ؟

❇️ دکتر حسن ستايش

چارسويي در مرکز شهر بجنورد هست که در عهد گذشته موقفي براي گلگشت و انبساط و نشاط بود . هنگام غروب آفتاب, جوانها و نوجوانهاي شهر که هوس گردش و سير مي کردند و پي تفريح مي شدند , خيابانهاي مشرف به اين جولانگاه را طي طريق مي کردند و ره مي سپردند. گويي چيزي گم کرده بودند و سراغ آن را در اين مأوي مي گرفتند . اينجا به بوي يار آشنا سبب اجتماع دلها بود . ياران دوست همينکه به دهنه اين چهارسو ميرسيدند دقايقي را در آنجا توقف مي کردند و به معاشرت و مخالطت مي گذراندند .

در دوران فيروزي و ظفر انقلاب اينجا به معرکه آرای حريفان سخن پرداز بدل شد . در اين پايگاه و حوالي آن بود که جوانان اسلام گرا و گروههاي لائيک حلقه هاي بحثهاي خياباني برمی بستند و بر سر مسائل ديني و فلسفي و اقتصادي و سياسي با عناني گشاده و حرّيت تام به جدال و مراء مي پرداختند.
از گذشته های دور به ياد دارم لوحي مکتوب به ديوار ملکي متعلق به اداره پست وتلگراف وتلفن که در نبش اين چهارسوق قرار داشت بدين عنوان نصب شده بود: «چهارراه چکنم» ؛ دقيقاً با همين رسم الخط , نه به صورت «چه کنم» ؛ که البته بدين نام هم مشهور بود .

بر اين حال , مدت مديدی گذشت تا مردي از تبار معلمان که خود رمزگشايي نکته بين بود و چندي در کسوت رأس بلديه اين شهر درآمد, اين نام را براي موقعيت مذکور برنتافت و عزم تغيير آن نمود . وي به زعم خود از بهر اينکه کاسه چه کنم چه کنم را از دست جوانها و کساني که آنجا را ملجأ سرگشتگي خود مي دانستند بستاند و پاسخي نيز به سؤال « چه کنم » آنها گفته باشد نام آن را چهارراه «کوشش» نهاد. گويي هر کس بدين پايانه پاي مي نهاد به ياد بيکارگي و درماندگي در زندگي خود مي افتاد و في الحال از خود مي پرسيد : چه کنم؟ و اين ناصح دلسوز هم پاسخ را داده بود : کوشش و نياسودن از پيکار و کار کردن .

اما هر چه بود بر حسب عادت مألوف و طريق معروف, مردم آنجا را همچنان چهارراه چکنم اطلاق کردند و بدين بدعت وقعي ننهادند . بعدها که استفاده از تلفن بهر بيان و خطاب بيشتر شد و گفتگوي مردمان با تلگراف اندر , و رجوع خلق بدانجا فزوني يافت, نام «چهارراه مخابرات» در افواه انام اين شهر جای گرفت.

ممکن است پاره اي از شهروندان بجنوردي را تصور بر اين باشد که اين شهر تنها شهري است که معبری برای سرگرمی و گشت و گذار به نام « چکنم» داشته است. در حاليکه فرايند چنين نام نهادني در پاره اي بلاد ديگر نيز رخ نموده است . از جمله در منطقه 12 تهران ميداني است که سابقاً به ميدان چکنم شهره اين شهر بوده است .

سببش اين است که ملتقاي شش طريق عام است و هر کس بدانجا رسد حال بر او تنگ شود و گيج و سردرگم با خود گويد : ندانم که چه کنم و کجا شوم. اين وادي سرگردان اکنون به ميدان ابن سينا موسوم است .

در بهبهان در گذشته هاي دورکه هيچ تفرجگاهي در اين شهر نبود, تنها موضع تفريح خلق و جوانان , چهارسوق کوچکي در شارع اصلي بود که عصرگاهان براي ساعتي در آنجا اجتماع مي کردند و پس از اينکه فراغتي حاصل مي آمد به خانه باز مي گشتند. نام آن را چهارراه چکنم نهاده بودند. اکنون اين محل به چهار راه بانک ملي يا گپور موسوم است.

چهار راه شريف آباد در شيراز , چهار راه کاظمي در کرمان و چهارراه خوزستان در شوش دانيال چنين وجهي در تسميت پيشين خود داشته اند . در زاهدان هنوز هم تقاطع خيابان امام خميني و خيابان آزادي به «چهار راه چکنم » نامبردار است.

نام « چکنم» ممکن است به وجوه ديگري هم براي پاره اي چارسوها به کار آيد؛ في المثل يکي از معابر در شهري خامل الذکر به دليل عدم امنيت و فراغت به نام چهارراه چه کنم زبانزد عام و خاص است و در کلانشهرها, به تقاطع هايي که مدام با ازدحام اتوموبيلها و سير بطئي آنها و انسداد طريق روبرو مي شوند بر سبيل طنز و استهزا چهارراه چکنم گفته مي شود.

❇️ کانال تلگرام گویشهای منطقه بجنورد

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ اصول "مهارتهای ارتباطی"

💠اگر مي خواهيد با ساير افراد ارتباطي سالم، صميمي و راحت داشته باشيد، اصول زير را به كار ببريد:

🔹️اصل اول

احترام متقابل:

اگر مي خواهيد مورد احترام ديگران واقع شويد دوكار را انجام دهيد:

▫️اول آنكه به خود احترام بگذاريد زيرا اگر اين كار را نكنيد هيچ كس ديگر نيز اين كار را نمي كند.

▫️دوم آنكه بايد به فرد مقابل هم احترام بگذاريد . ابراز احترام يك راه مطمئن براي كسب احترام است.

🔹️اصل دوم

خود را به جاي ديگران بگذاريد:

سعي كنيد مسائل را از ديدگاه ديگران بنگريد. خواه با آنچه ديگري مي گويد موافق باشيد يا مخالف . به حق آنان براي گفتن نظرشان احترام بگذاريد . به اين نحو مي توانيد به نحو مؤثري با ديگران ارتباط برقرار كنيد.

🔹️اصل سوم

در جستجوي نقاط مشترك باشيد:

به ندرت افرادي را مي توان يافت كه عقايدي كاملاٌ مخالف با ديگران داشته باشند . اگر به اندازه كافي دقت داشته باشيد مي توانيد نقاط اشتراك را يافته و راه حلهاي مناسب براساس آنها پيدا كنيد.

🔹️اصل چهارم

نيازها، خواسته ها، احساسات و نگراني هاي خود را مشخص و بيان نمائيد:

در يك ارتباط صميمانه فرد با تسلط كامل بر خود مي تواند احساسات، نيازها و نگراني هاي خود را بدون ترس از قضاوت ديگري بيان نمائيد كه در نتيجه شخص را آماده همكاري متقابل براي رفع تضادها يا حل مشكلات خواهد نمود.

🔹️اصل پنجم

اندكي انعطاف پذير باشيد:

به ندرت براي حل يك مشكل فقط يك راه حل وجود دارد هميشه مي توان چندين راه حل قابل قبول در نظر داشته باشيد. هرچه تعداد راه حلهاي شما براي حل مشكلاتتان بيشتر باشد شانس موفقيت شما افزايش مي يابد.

🔹️ اصل ششم

به موقع از ديگران براي حل مشكل خود كمك بخواهيد:

براي حل مشكلات خود به همكاري ديگران نيز نيازمنديم به موقع از آنان براي حل مشكل خود استفاده نمائيد.

🔹️ اصل هفتم

ديد مثبت داشته باشيد و منفي بافي نكنيد:

عبارات منفي مانند : « هرگز امكان ندارد »، « ما به نتيجه نمي رسيم » ، « شما كاملاً دراشتباهيد » به كارنبريد . اگر هم با چيزي مخالف هستيد ابتدا دلايل خود را بيان و سپس نظر مخالف بدهيد.

🔹️اصل هشتم

كلمه « اما ، بايد و نبايد » را از مجموعه صحبتهاي خود حذف كنيد:

كلمه « اما ، بايد و نبايد » عامل اصلي بيشتر اضطرابها و اختلافهاست . اين كلمه را از صحبتهاي خود حذف كنيد.

🔹️ اصل نهم:

اگر روش و رفتار شما مؤثر واقع نمي شود تغييراتي در آن ايجاد كنيد:

شما ديگران را نمي توانيد تغيير دهيد مگر آنكه اول خود شما تغيير پيدا كنيد اگر خواهان تغيير در محيط اطراف خود هستيد ساده ترين كار تغيير در رفتار خودتان است.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ " کندخوانی" و راهکارهای حل مشکل

🔹 یکی از مشکلات عمده اکثر افراد کندخوانی است که راه حل‌هایی را برای حل این مشکل پیشنهاد می‌شود:

1️⃣ علت اول: کلمه خوانی
✅ راه‌حل: جمله خوانی

مغز با معنی و مفهوم سر و کار دارد نه با خود کلمات مثل صحبت کردن تصور کنید، مثلا یک تایپیست که کلمه به کلمه از روی متن می‌خواند و تایپ می‌کند اگر پس از این که ۲ صفحه تایپ کرد از وی درباره متن سوال کنید وی کمتر از ۳۰ درصد مطالب را می‌تواند به خاطر آورد.

2️⃣علت دوم: بلندخوانی
✅ راه‌حل: چشم خوانی

زمانی که متنی را بلند می‌خوانید مطالب و اطلاعات از دهان به گوش بعد به مغز می‌رسد ولی اگر چشم خوانی کنید چشم مطلب را می‌بیند و مغز آن را درک می‌کند، می‌بینید که با چشم خوانی مطالب مسیر کوتاه‌تری برای رسیدن به مغز را طی خواهند کرد.

3️⃣ علت سوم: لب خوانی
✅ راه‌حل: چشم خوانی

تکان خوردن لب‌ها علیرغم پایین آوردن سرعت باعث پایین آوردن #تمرکز نیز می‌شود.

4️⃣ علت چهارم: برگشت غیرشعاعی چشم به عقب
✅راه حل: خط بردن

ثابت شده است که ما زمانی که مطلبی را می‌خوانیم چشم به طور غیر عادی بر می‌گردد و به کلمات قبل نگاه می‌کند که به وسیله خط بردن (دنبال کردن کلمات با راهنما مثل انگشت، خودکار و …) این مشکل را بر طرف می‌کنیم.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

#نکته_های_دستوری
#زمان_فعل

❇️ بخش اول
زمان فعل : هر فعل سه زمان اصلی دارد: ماضی (گذشته)، مضارع (حال )، مستقبل (آینده)
❇️ فعل ماضی :
مهم ترین فعل های ماضی عبارت اند از : ماضی ساده – ماضی نقلی – ماضی استمراری – ماضی بعید – ماضی التزامی
✅ ماضی ساده :
بن ماضی + شناسه
کاربرد : برای بیان کاری که در گذشته به طور کامل انجام گرفته است . مثل : دیروز به مدرسه رفتم.
مثال : رفت +م = رفتم
رفت + ی = رفتی
رفت (درزمان ماضی سوم شخص مفرد شناسه ندارد )
رفت + یم = رفتیم
رفت + ید = رفتید
رفت + ند = رفتند
✅ ماضی نقلی :
صفت مفعولی ( بن ماضی + ه ) + ام ، ای ، است ، ایم ، اید ، اند
کاربرد : برای انجام کاری در زمان گذشته رخ داده وتا زمان حال ادامه یافته ویاآثار آن هنوز برجای است .
مثال : من درس هایم را خوانده ام .
رفت +ه +ام = رفته ام
رفت + ه+ ای = رفته ای
رفت + ه + است = رفته است
رفت + ه + ایم = رفته ایم
رفت +ه + اید = رفته اید
رفت + ه + اند = رفته اند.
✅توجه :
گاهی فعل «است» درماضی نقلی ساخت سوم شخص مفرد حذف می شود .
✅ توجه:
توجه داشته باشید که « ام – ای – است – ایم – اید – اند » درفعل ماضی نقلی شناسه نیستند ، بلکه گونه ای از فعل (استن ) همراه شناسه اند که امروز این فعل به صورت کامل صرف نمی شود .
✅ ماضی استمراری :
می + بن ماضی ساده + شناسه
کاربرد :برای بیان کاری که در گذشته به صورت پیوسته ادامه داشته است .
مثال: آن ها خانه بزرگی می ساختند.
می + رفت +م = می رفتم
می +رفت + ی = می رفتی
می + رفت = می رفت
می+رفت + یم = می رفتیم
می + رفت + ید = می رفتید
می + رفت + ند = می رفتند.
✅ ماضی بعید :
صفت مفعولی (بن ماضی +ه ) + صرف فعل بود ن ( بودم – بودی – بود – بودیم –بودید – بودند )
کاربرد: برای بیان کاری که در گذشته پیش از کار دیگر اتفاق افتاده است .
مثال : مریم کارش را تمام کرده بود که از راه رسیدم .
رفته + بودم = رفته بوده
رفته + بودی= رفته بودی
رفته + بود = رفته بود
رفته + بودیم = رفته بودیم
رفته + بودید = رفته بودید
رفته + بودند = رفته بودند
✅ ماضی التزامی :
صفت مفعولی + باشم – باشی – باشد – باشیم – باشید – باشند.
کاربرد : برای بیان کاری که در گذشته همراه با احتمال ،آرزو و شک وتردید انجام گرفته است.
مثال : شاید برادرم از مسافرت آمده باشد .
رفته + باشم = رفته باشم
رفته + باشی = رفته باشی
رفته + باشد = رفته باشد
رفته + باشیم =رفته باشیم
رفته + باشید = رفته باشید
رفته + باشند = رفته باشند.
❇️ فعل مضـــــــــــــــارع :
فعلی که به زمان حال یا آینده دلالت می کند .
❇️ انواع مضارع : مضارع اخباری – مضارع التزامی
✅ مضارع اخباری :
می + بن مضارع(فعل امر بدون حرف « ب » ) + شناسه
کاربرد فعل مضارع اخباری :
برای بیان وقوع کاری در زمان حال و آینده استفاده می شود . اخبار به معنای خبر دادن است .
مثال : به کتابخانه می روم.
می + رو +م = می روم
می + رو + ی = می روی
می + رو + د = می رود
می + رو + یم = می رویم
می + رو + ید = می روید
می + رو + ند = می روند.
✅ مضارع التزامــــــــــی :
بـ + بن مضارع(فعل امر بدون حرف « ب ») + شناسه
کاربرد: برای بیان احتمال ،آرزو وشک وتردید در آینده استفاده می شود .
مثال : شاید به کتابخانه بروم .
بـ + رو + م = بروم
بـ + رو + ی= بروی
بـ + رو+ د = برود
بـ + رو+ یم = برویم
بـ + رو+ ید = بروید
بـ + رو+ ند = بروند
❇️ فعل آینــــــــده :
برای بیان کاری که درزمان آینده انجام خواهد شد ،به کار می رود.
خواهم – خواهی – خواهد – خواهیم – خواهید – خواهند + بن ماضی.
✅ فعل آینده از مضارع خواستن و بن ماضی ساخته می شود .
مثال : هفته آینده به مسافرت خواهم رفت .
خواهم +رفت = خواهم رفت
خواهی + رفت = خواهی رفت
خواهد + رفت = خواهد رفت
خواهیم + رفت = خواهیم رفت
خواهید + رفت= خواهید رفت
خواهند + رفت = خواهند رفت
❇️ فعل امـــــــــــر:
فعلی که با آن فرمان می دهیم یا از کسی می خواهیم کاری انجام دهد.
بـِ + بن مضارع مثال : بخوان
✅ توجه : فعل امر در دو ساخت کاربرد دارد :
1- دوم شخص مفرد: برو – بخوان – بگو
2- دوم شخص جمع : بروید – بخوانید – بگویید
❇️ فعل نهـــــــــــــــی :
امر منفی را نهی می گویند ، یعنی دستور به انجام ندادن کاری .
نشانه ی حرف نهی (( مــَ )) یا (( نـَ )) در ابتدای فعل است .
فعل نهی: مــَ یا نـَ + بن مضارع
مثال : نـَ + رو = نرو
مــَ + خوان = مخوان
✅امروزه فعل هایی که با «مــَ » نهی می شوند ، کاربرد ندارند.

@molavi_asar_o_afkar
@makhzanenokatenegarshi_virayashi

کنکور هنرستانی ها

@farsionegaresh_fanni_gr
@farsionegaresh_fanni

سلام خدمت همکاران ‌گرامی🌸🌸

کانال استانی احساس واژه های استان کردستان، در نظر دارد جهت آشنایی بیشتر دبیران و دانش آموزان عزیز با بخش داستان نویسی که به تازگی به محور ادبیات فارسی، افزوده شده است، فیلم های آموزش اصول داستان نویسی را به اشتراک بگذارد.
لطفا همکاران و دانش آموزان خود را به کانال دعوت کنید.
https://t.me/+U3dfkEnmrGZYS-EW

‎‌‎‌@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️تاثیر میترایسم بر مسیحیت

❇️ نماد چلیپا (Swastika).

همان‌طور که گفته‌شد نماد چلیپای شکسته از قدیمی‌ترین نمادهای دینی بشر است که در کیش مهر جایگاه خاصی داشت.

احتمالاً قبل از شکل‌گیری مسیحیت در اروپا، چلیپای شکسته به عنوان نماد میترائیسم به کار می‌رفته‌است. پس از گسترش مسیحیت، پیروان این دین جدید موفق نشدند که تمام تفکرات قدیمی مردم اروپا را باطل سازند، به همین دلیل تصمیم گرفتند تا اصول یا نمادهایی از آیین‌های قدیمی را در دین خود محفوظ دارند.

مسیحیان نتوانستند یا نخواستند چلیپای شکسته را به‌طور کامل در دین خود به‌کارگیرند؛ درنتیجه شکلی شبیه به آن را که امروزه صلیب نامیده می‌شود جایگزین آن کردند.

فرضیه‌ی دیگری که به ذهن می‌رسد این است که شاید آنانی که تازه به آیین مسیح گرویده بودند در دوره‌ی تسلط سیاسی کیش مهر برای پنهان کردن مسیحیت خود، چلیپا را که نماد میترائیسم بود به گردن آویختند اما به‌مرور و با آمدن نسل‌های بعد، علت واقعی آویختن این صلیب از یادها رفت و به نماد مسیحیت تبدیل شد.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ مطلب در باره واژه « چلیپا » در زبان عربی و شاهنامه

✍🏼 به‌مناسبت زادروز دکتر #عزیزالله_جوینی (۱۳۰۴-۱۳۹۱)

در میان ایرانیان باستان آیین‌ها و نشانه‌هایی وجود داشته که از یاد رفته‌است. یکی از آن‌ها «جُلِیل/ جُلَیل» است که صاحب فرهنگ برهان قاطع آن را مصغر «جُلّ» دانسته‌، به‌معنی پرده و چادر و کجاوه‌پوش، و جل اسب. لیکن این واژه، که پنج بار در شاهنامه آمده، نمی‌تواند به‌ این معنی باشد. مثلاً: عَماری بیاراست زرّینْ چهار/ جُلِیلش پُر از گوهرِ شاهوار... . ترجمهٔ عربی بُنْداری این بیت را معنی‌ای دقیق کرده‌است: چهار عَماری، که پوشش آن‌ها زرین بود، به راه انداختند، و بر هر یک از آن‌ها نیز صلیبی مرصع به جواهر نصب شده بود... . جلیل همان صلیب تازی و معرب چلیپا است، و چوبی است چهارگوشه (چهارپرّه) مانند چوبهٔ دار، و در شاهنامه هر دو صورت آن به‌کار رفته‌است. صلیب شکسته در میان ملل آریایی سابقه داشته،‌ و در تخت‌جمشید هم نقش شده‌است. جلیل در شاهنامه به این معنی است که هرگاه می‌خواستند زنان درباری را به جایی برند، آنان را در عَماری‌ای می‌نشاندند و پارچه‌ای دیبا ــ‌مربع یا مستطیل‌ــ که بر روی آن از جواهر و سنگ‌های‌ گران‌قیمت به شکل صلیب سنگ‌دوزی می‌کردند و بر دو پهلوی عَماری می‌چسباندند تا معلوم گردد که مردم عادی نیستند.

برگرفته از: عزیزالله جوینی، مقالهٔ «صلیب شکسته در تخت‌جمشید (به روایت شاهنامه)»، در نشریهٔ هنر پاییز، ۱۳۷۹، شمارهٔ پیاپی: ۴۵، ص ۱۵–۱۷.

#پرسه_در_متون
#شاهنامه

@cheshmocheragh
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

❇️ لطفاً مطلب با نام کانال « چشم و چراغ » نقل شود .

برنامه اندروید:
⚫️Office Documents Viewer

💥با این برنامه قادر خواهید بود فایل هایی نظیر ورد ، اکسل و پاورپوینت را در گوشی خود مشاهده نمایید

‎‌‎‌‌@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan