✳️ آیا ما آدم حسابی هستیم؟
❇️ هنگامی که بخواهیم از کسی تعریف کنیم و او را متمایز از دیگران بشماریم میگوییم او آدم حسابی است. اما براستی آدم حسابی کیست؟
١- آدم حسابی حرف حسابی میزند. اهل مغلطه نیست، اهل حرّافی و هرزگویی نیست، اهل سخنان درهم ریخته و بیهدف هم نیست. برای همین شنوندگاناش او را آسان میفهمند.
سخناناش برخاسته از دانش است نه شهوت کلام یا خودنمایی.
٢- آدم حسابی اهل تخریب دیگران و تهمتزدن به کسی نیست. او برای حذف رقیب توطئهچینی یا زیرآب زنی نمیکند.
٣- آدم حسابی قانونگراست. اهل دور زدن قانون نیست. رشوه نمیدهد و رشوه قبول نمیکند. اهل پارتی بازی و رابطه سالاری نیست.
٤- آدم حسابی از اقرار به اشتباهاتاش ابا ندارد و هرگاه متوجه اشتباه شد در صدد جبران آن یا برگشت از راه رفته بر میآید.
٥- آدم حسابی به اقتضای جلسه و محفلی که در آن نشسته است سخن نمیگوید. سخن او همواره برخاسته از باورهایش است.
٦- آدم حسابی با برخی افراد و افکار نمیتواند کار کند و قبولشان ندارد. او خود را مجبور به این کار نمیکند.
٧- آدم حسابی در مسائل کوچک صرف وقت نمیکند و دربارهی مسائل مهم بیتفاوت نیست.
٨- آدم حسابی با بالادستیهایش تعارف ندارد. اگر اشتباهی از ایشان ببیند، میگوید و اگر اقناع نشود از همکاری و همراهی با ایشان کناره میگیرد.
٩- آدم حسابی در هر پست و مقامی که مشغول باشد، تمام تلاشاش در راستای انجام ماموریتهای محوله به بهترین شکل است. او برای خوشآیند روسا یا به طمع پست و مقامی بهتر، تصمیم نمیگیرد و کار نمیکند.
١٠- آدم حسابی اهل باج دادن و معامله کردن در وظایف و اختیاراتاش نیست. او از دید همکاراناش آدم سختی به نظر میرسد.
١١- آدم حسابی به کسانی که از او تعریف و تمجید میکنند با احتیاط نگاه میکند و به کسانی که او را نقد میکنند خوب گوش میکند و در صدد تلافی برنمیآید.
١٢- آدم حسابی در مقابل کاری که برای دیگران میکند انتظاری از ایشان ندارد و در زمانی که کارش به آنها بیافتد به ایشان یادآوری نمیکند که چه کارهایی برایشان کرده است.
١٣- آدم حسابی در قید و بند دریافت تبریک و تسلیت از دیگران یا برگزاری مراسم بزرگداشت و تکریماش نیست. او کیش شخصیت ندارد.
١٤- آدم حسابی وامدار فرد یا گروهی نمیشود. او تلاش میکند کاستیهایش را با عزت نفس پر کند اما آزادگیاش را در گرو نیازهایش نگذارد.
١٥- آدم حسابی بر اساس باورهای راستیناش در گروه، حزب یا سازمانی وارد میشود. او اهل یافتن همفکراناش است نه همفکر شدن برای رسیدن به امیالش.
١٦- آدم حسابی دارای یک سلسله ارزشهای اخلاقی است که آنها را با اندیشه و پژوهش خود یافته است نه توصیه و تلقین دیگران.
١٧- آدم حسابی اهل مدرکگرایی نیست. او نداشتن عنوان دکتر و مهندس را کسر شأن نمیداند و به دنبال خرید مدرک یا عنوان تقلبی نیست. او یادگیری را یادگرفته است و اگر مدرکی هم دارد اساساش دانایی و توانایی بوده است.
١٨- آدم حسابی نه اهل توهین است و نه اهل لودگی. او با گفتارش دیگران را خودخواسته به احترام وامی دارد. او آدم خشکی نیست. انضباط و چارچوب اخلاقی و شخصیتی مشخصی دارد اما دیگران از معاشرت با او زده نمیشوند.
١٩- آدم حسابی به کاری که میکند اعتقاد دارد و کاری نمیکند که به آن باور نداشته باشد. برای همین آمادگی بیشتری را برای جدا شدن از گروه، حزب، سازمان یا شغلی که مغایر با باورهایش باشد، دارد.
٢٠- آدم حسابی با واژهی "مصلحت" رفتار و گفتارش را توجیه نمیکند. مصلحت برایش مانند سوزنی است که او به ندرت به جان خود فرو میکند.
باید اقرار کرد که "آدم حسابی بودن" کار دشواری است و به ویژه در اوضاع کنونی جامعهی ما "آدم حسابی ماندن" دشوارتر.
در زمانی که آشفتگی به جان جامعهی ایرانی افتاده است، برشمردن و یادآوری ویژگیهای آدمهای حسابی به ما کمک میکند که این نیاز راستین کشور را به فراموشی نسپریم.
❇️ علیاکبر نادعلی
گاهنامه مدیر
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ هنگامی که بخواهیم از کسی تعریف کنیم و او را متمایز از دیگران بشماریم میگوییم او آدم حسابی است. اما براستی آدم حسابی کیست؟
١- آدم حسابی حرف حسابی میزند. اهل مغلطه نیست، اهل حرّافی و هرزگویی نیست، اهل سخنان درهم ریخته و بیهدف هم نیست. برای همین شنوندگاناش او را آسان میفهمند.
سخناناش برخاسته از دانش است نه شهوت کلام یا خودنمایی.
٢- آدم حسابی اهل تخریب دیگران و تهمتزدن به کسی نیست. او برای حذف رقیب توطئهچینی یا زیرآب زنی نمیکند.
٣- آدم حسابی قانونگراست. اهل دور زدن قانون نیست. رشوه نمیدهد و رشوه قبول نمیکند. اهل پارتی بازی و رابطه سالاری نیست.
٤- آدم حسابی از اقرار به اشتباهاتاش ابا ندارد و هرگاه متوجه اشتباه شد در صدد جبران آن یا برگشت از راه رفته بر میآید.
٥- آدم حسابی به اقتضای جلسه و محفلی که در آن نشسته است سخن نمیگوید. سخن او همواره برخاسته از باورهایش است.
٦- آدم حسابی با برخی افراد و افکار نمیتواند کار کند و قبولشان ندارد. او خود را مجبور به این کار نمیکند.
٧- آدم حسابی در مسائل کوچک صرف وقت نمیکند و دربارهی مسائل مهم بیتفاوت نیست.
٨- آدم حسابی با بالادستیهایش تعارف ندارد. اگر اشتباهی از ایشان ببیند، میگوید و اگر اقناع نشود از همکاری و همراهی با ایشان کناره میگیرد.
٩- آدم حسابی در هر پست و مقامی که مشغول باشد، تمام تلاشاش در راستای انجام ماموریتهای محوله به بهترین شکل است. او برای خوشآیند روسا یا به طمع پست و مقامی بهتر، تصمیم نمیگیرد و کار نمیکند.
١٠- آدم حسابی اهل باج دادن و معامله کردن در وظایف و اختیاراتاش نیست. او از دید همکاراناش آدم سختی به نظر میرسد.
١١- آدم حسابی به کسانی که از او تعریف و تمجید میکنند با احتیاط نگاه میکند و به کسانی که او را نقد میکنند خوب گوش میکند و در صدد تلافی برنمیآید.
١٢- آدم حسابی در مقابل کاری که برای دیگران میکند انتظاری از ایشان ندارد و در زمانی که کارش به آنها بیافتد به ایشان یادآوری نمیکند که چه کارهایی برایشان کرده است.
١٣- آدم حسابی در قید و بند دریافت تبریک و تسلیت از دیگران یا برگزاری مراسم بزرگداشت و تکریماش نیست. او کیش شخصیت ندارد.
١٤- آدم حسابی وامدار فرد یا گروهی نمیشود. او تلاش میکند کاستیهایش را با عزت نفس پر کند اما آزادگیاش را در گرو نیازهایش نگذارد.
١٥- آدم حسابی بر اساس باورهای راستیناش در گروه، حزب یا سازمانی وارد میشود. او اهل یافتن همفکراناش است نه همفکر شدن برای رسیدن به امیالش.
١٦- آدم حسابی دارای یک سلسله ارزشهای اخلاقی است که آنها را با اندیشه و پژوهش خود یافته است نه توصیه و تلقین دیگران.
١٧- آدم حسابی اهل مدرکگرایی نیست. او نداشتن عنوان دکتر و مهندس را کسر شأن نمیداند و به دنبال خرید مدرک یا عنوان تقلبی نیست. او یادگیری را یادگرفته است و اگر مدرکی هم دارد اساساش دانایی و توانایی بوده است.
١٨- آدم حسابی نه اهل توهین است و نه اهل لودگی. او با گفتارش دیگران را خودخواسته به احترام وامی دارد. او آدم خشکی نیست. انضباط و چارچوب اخلاقی و شخصیتی مشخصی دارد اما دیگران از معاشرت با او زده نمیشوند.
١٩- آدم حسابی به کاری که میکند اعتقاد دارد و کاری نمیکند که به آن باور نداشته باشد. برای همین آمادگی بیشتری را برای جدا شدن از گروه، حزب، سازمان یا شغلی که مغایر با باورهایش باشد، دارد.
٢٠- آدم حسابی با واژهی "مصلحت" رفتار و گفتارش را توجیه نمیکند. مصلحت برایش مانند سوزنی است که او به ندرت به جان خود فرو میکند.
باید اقرار کرد که "آدم حسابی بودن" کار دشواری است و به ویژه در اوضاع کنونی جامعهی ما "آدم حسابی ماندن" دشوارتر.
در زمانی که آشفتگی به جان جامعهی ایرانی افتاده است، برشمردن و یادآوری ویژگیهای آدمهای حسابی به ما کمک میکند که این نیاز راستین کشور را به فراموشی نسپریم.
❇️ علیاکبر نادعلی
گاهنامه مدیر
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️مشاهده و زیارت مجازی مسجد النبی حرم مطهر حضرت محمد رسول الله (ص)
https://www.panoman.ir/projects/rasolallah/1.html
خیلی زیبا و بسیار عالی است حتما نگاه کنید و لذت ببرید .
@makhzanesoalatedoroseadabi
https://www.panoman.ir/projects/rasolallah/1.html
خیلی زیبا و بسیار عالی است حتما نگاه کنید و لذت ببرید .
@makhzanesoalatedoroseadabi
عشقِ سعدی، نه حدیثیست که پنهان ماند
داستانیست، که بر هر سر بازاری هست
قصهی دلدادگی سعدی به محمد(ص) پنهان کردنی نیست!
آنگاه که سعدی تیغ بلاغت از نیام به در میآورد تا عاشقانه به مدح نبی بپردازد کلام به اوج فصاحت میرسد. گویا جبرئیل حامل کلامی از عالم بالاست و سعدی تنها گویندهی این کلام.
http://nafireney.ir/p/28756
چه نَعتِ پسندیده گویم تو را؟
علیکالسلام ای نبیّالورا
این ویدیو بر اساس بخشی از دیباچهی گلستان ساخته شده است "به مناسبت مبعث رسول مهربانی"
👇🏻 👇🏻
http://nafireney.ir/p/28756
لطفا برای دوستان خود ارسال کنید
@makhzanesoalatedoroseadabi
داستانیست، که بر هر سر بازاری هست
قصهی دلدادگی سعدی به محمد(ص) پنهان کردنی نیست!
آنگاه که سعدی تیغ بلاغت از نیام به در میآورد تا عاشقانه به مدح نبی بپردازد کلام به اوج فصاحت میرسد. گویا جبرئیل حامل کلامی از عالم بالاست و سعدی تنها گویندهی این کلام.
http://nafireney.ir/p/28756
چه نَعتِ پسندیده گویم تو را؟
علیکالسلام ای نبیّالورا
این ویدیو بر اساس بخشی از دیباچهی گلستان ساخته شده است "به مناسبت مبعث رسول مهربانی"
👇🏻 👇🏻
http://nafireney.ir/p/28756
لطفا برای دوستان خود ارسال کنید
@makhzanesoalatedoroseadabi
✳️ ویژگیهای حماسه
❇️ حماسههای کانونی مشترک داردن، اما در جزئیات ممکن است با هم تفاوت داشته باشند. موارد زیر، از ویژگیهای حماسه هستند:
❇️ در آثار حماسی جنگاوی، شهسواری و بهادری وجود دارد. حال انگیزه این جنگها میتواند والا باشد یا نباشد. مثلاً در شاهنامه رستم و دیگر پهلوانان مدام با جنگ مواجه هستند.
❇️ حیوانات در حماسهها نقش بزرگی دارند و در زمره جانوران معمولی به حساب نمیآیند. چنانکه در شاهنامه فردوسی میبینیم که رخش اسبی عادی نیست، در جنگ تصمیم میگیرد و با شیر میجنگد.
❇️ در حماسه، قهرمان هیولا یا جانور وحشتناکی را میکشد. برای مثال، رستم و اسفندیار در شاهنامه در هفتخانهای خود دیو سپید و اژدها را میکشند.
❇️ در حماسه گیاهانی عجیب با خواص جادویی وجود دارند.
❇️ قهرمانان حماسه موجوداتی غیرطبیعی و گاه خدازاده هستند یا مایههای فراانسانی و الهی دارند.
❇️ نیروهای فراطبیعی (غیبی) در حماسه نقش دارند.
❇️ گاهی، تعدادی از خدایان طرفدار یک قهرمان و تعدادی دیگر طرفدار قهرمان دیگر هستند. در واقع، حماسه جنگ خدایان است با یکدیگر.
❇️ یک زن عاشق قهرمان داستان میشود و قهرمان به او توجهی نمیکند.
❇️ قهرمان در حماسه یک قهرمان ملی یا نژادی است.
❇️ قلمرو قهرمان حماسه کل آفاق است: زیر زمین، روی زمین و حتی آسمان.
❇️ اعمال قهرمان حماسه غیرطبیعی و خارقالعاده است و قرابتی با منطق متعارف ندارد.
❇️ قهرمان در هر مرحله از زندگی با ضدقهرمان مواجه میشود.
❇️ قهرمان به سفرهای طولانی و خطرناک میرود.
❇️ قهرمان کارهای بزرگی انجام میدهد که ملی یا معنوی است.
❇️ از صحنههای هیجانانگیز حماسه، نبرد رو در روی قهرمان با ضد قهرمان است.
❇️ در جنگها، مخصوصاً جنگهای رو در رو، از انواع سلاحها استفاده میشود.
❇️ مکر و فریب در معنای مثبت از ویژگیهای پهلوانان حماسه است.
❇️ مرگ قهرمان نباید در انظار عموم باشد، زیرا قهرمان انسان (خدا) است.
❇️ آیندهبینی و پیشگویی در آن وجود دارد.
❇️ از دیو و غول و جادو و جادوگر نام برده میشود.
❇️ در حماسه، با عینیت و اقتدار و سادگی و عظمت روبهرو هستیم.
❇️ حماسه سبکی عالی، معنایی جدی و لفظی سنگین و فاخر دارد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ حماسههای کانونی مشترک داردن، اما در جزئیات ممکن است با هم تفاوت داشته باشند. موارد زیر، از ویژگیهای حماسه هستند:
❇️ در آثار حماسی جنگاوی، شهسواری و بهادری وجود دارد. حال انگیزه این جنگها میتواند والا باشد یا نباشد. مثلاً در شاهنامه رستم و دیگر پهلوانان مدام با جنگ مواجه هستند.
❇️ حیوانات در حماسهها نقش بزرگی دارند و در زمره جانوران معمولی به حساب نمیآیند. چنانکه در شاهنامه فردوسی میبینیم که رخش اسبی عادی نیست، در جنگ تصمیم میگیرد و با شیر میجنگد.
❇️ در حماسه، قهرمان هیولا یا جانور وحشتناکی را میکشد. برای مثال، رستم و اسفندیار در شاهنامه در هفتخانهای خود دیو سپید و اژدها را میکشند.
❇️ در حماسه گیاهانی عجیب با خواص جادویی وجود دارند.
❇️ قهرمانان حماسه موجوداتی غیرطبیعی و گاه خدازاده هستند یا مایههای فراانسانی و الهی دارند.
❇️ نیروهای فراطبیعی (غیبی) در حماسه نقش دارند.
❇️ گاهی، تعدادی از خدایان طرفدار یک قهرمان و تعدادی دیگر طرفدار قهرمان دیگر هستند. در واقع، حماسه جنگ خدایان است با یکدیگر.
❇️ یک زن عاشق قهرمان داستان میشود و قهرمان به او توجهی نمیکند.
❇️ قهرمان در حماسه یک قهرمان ملی یا نژادی است.
❇️ قلمرو قهرمان حماسه کل آفاق است: زیر زمین، روی زمین و حتی آسمان.
❇️ اعمال قهرمان حماسه غیرطبیعی و خارقالعاده است و قرابتی با منطق متعارف ندارد.
❇️ قهرمان در هر مرحله از زندگی با ضدقهرمان مواجه میشود.
❇️ قهرمان به سفرهای طولانی و خطرناک میرود.
❇️ قهرمان کارهای بزرگی انجام میدهد که ملی یا معنوی است.
❇️ از صحنههای هیجانانگیز حماسه، نبرد رو در روی قهرمان با ضد قهرمان است.
❇️ در جنگها، مخصوصاً جنگهای رو در رو، از انواع سلاحها استفاده میشود.
❇️ مکر و فریب در معنای مثبت از ویژگیهای پهلوانان حماسه است.
❇️ مرگ قهرمان نباید در انظار عموم باشد، زیرا قهرمان انسان (خدا) است.
❇️ آیندهبینی و پیشگویی در آن وجود دارد.
❇️ از دیو و غول و جادو و جادوگر نام برده میشود.
❇️ در حماسه، با عینیت و اقتدار و سادگی و عظمت روبهرو هستیم.
❇️ حماسه سبکی عالی، معنایی جدی و لفظی سنگین و فاخر دارد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
با سلام و ارادت. 💠 به استحضار می رساند، همکارانی که قصد شرکت در هجدهمین جشنواره الگوهای تدریس برتر را دارند، در گام اول، می بایست تا تاریخ ٢۵ اسفند، به آدرس https://fanavari-gam2.medu.ir مراجعه و نسبت به ثبت نام قطعی خود اقدام نمایند. 🟥مهلت فوق تمدید نخواهد شد. ارسال آثار و مستندات در مرحله بعدی خواهد بود.
🖊اداره تکنولوژی، گروه های آموزشی و بررسی محتوا متوسطه
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🖊اداره تکنولوژی، گروه های آموزشی و بررسی محتوا متوسطه
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ شــاخِِ نباتِ حـــافظ
یک اصل همیشگی این است که مشکلات هر متنی را در درجهٔ اول، باید به کمک همان متن حل کرد.
▪️همه این بیت را خواندهاند که:
این همه قند و شکر کز سخنم میریزد
اجر صبری است کزان شاخ نباتم دادند
بعد نشستهاند قصه ساختهاند که لابد اسم زنی بوده و معشوق حافظ بوده و اینها؛ ولی اگر بیت دیگری از حافظ را بهش توجه میکردند که میگوید:
حافظ چه طُرفه شاخ نباتی است کِلکِ تو
کِهش میوه دلپذیرتر از شهد و شکّر است
میدیدند که «قلم»ش را «شاخ نبات» مینامد؛ یعنی اصلاً شخصیت انسانی نیست. میگوید چه شاخ نباتی است «کِلک تو».
به احتمال زیاد حافظ در تشبیه قلم به شاخ نبات، به این شعر سعدی نظر داشته:
قلم است این به دست سعدی در
یـــا هــــــــزار آســـــــتین دُرّ دری
ایـن نبات از کـــدام شهـــــر آرنــد
تــو قلم نیســـتی کـه نیشـــکـری
❇️ مهدینوریان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
یک اصل همیشگی این است که مشکلات هر متنی را در درجهٔ اول، باید به کمک همان متن حل کرد.
▪️همه این بیت را خواندهاند که:
این همه قند و شکر کز سخنم میریزد
اجر صبری است کزان شاخ نباتم دادند
بعد نشستهاند قصه ساختهاند که لابد اسم زنی بوده و معشوق حافظ بوده و اینها؛ ولی اگر بیت دیگری از حافظ را بهش توجه میکردند که میگوید:
حافظ چه طُرفه شاخ نباتی است کِلکِ تو
کِهش میوه دلپذیرتر از شهد و شکّر است
میدیدند که «قلم»ش را «شاخ نبات» مینامد؛ یعنی اصلاً شخصیت انسانی نیست. میگوید چه شاخ نباتی است «کِلک تو».
به احتمال زیاد حافظ در تشبیه قلم به شاخ نبات، به این شعر سعدی نظر داشته:
قلم است این به دست سعدی در
یـــا هــــــــزار آســـــــتین دُرّ دری
ایـن نبات از کـــدام شهـــــر آرنــد
تــو قلم نیســـتی کـه نیشـــکـری
❇️ مهدینوریان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ اسرارِِ سوختن
■نی، گیاهیست خودرو، و در کنار برکه یا رودخانه یا تالاب میروید. در برخی مناطقِ ایران، در یک روز خاص، بعد از اذان مغرب، آتش را در انبوه نیزار رها میکنند و میسوزانند، و این سوختن تا سحر ادامه مییابد. در دل شب، بهنگام سوختن نیزارها، صداهایی عجیب و پر از اسرار بگوش میرسد و تا سحر غوغایی برپاست.
□دما دم صبح و قبل از طلوع آفتاب، به نیزار سوخته میروند. بعضی از نیها نسوختهاند و در آتش سرخ شده یا بقولی پخته شدهاند. نیهای سرخ شده را جمعآوری میکنند و از بین آنها، جدا سازی آغاز میشود. برخی از نیها که دارای هفت بند و کمتر از یک متر هستند به درد ساز نی اصیل میخورند. برخی بدرد فلوت و نیلبک و دوسازه، قشمه و...
●اما موضوع اینجاست، آن دسته از نیها که ساز میشوند، باید زمانی که نواخته میشوند، اسرار سوختن را بیان کنند...
بشنو از نی، چون حکایت میکند.
از جــداییهــــــا شـکایت میکند.
○اما در عرفان، یکی از معانی نِی؛
نه است، نیی، نیستی، هيچی. در حقیقت، نِی، نماد انسان فارغ از خود است، دلباختهی معشوق واقعی و بریده از تمام مادیات و مسائل دنیوی. پایینتر از همه خود را میانگارد، ولی در مقابل، به درکِ اشرف مخلوقات رسیده و میداند که، معشوق از او تعهد گرفته. اما منیّت خود را نابود ساخته و از من و تویی، دوگانگی و چندگانگی گذشته، وحدت ساخته و جز او را نمیبیند...
نی حدیث راهِ، پـر خون میکند.
قصههای عشقِ، مجنون میکند.
یکشب آتش در نیــستانی فتــــــــاد.
سوخت چون اشکیکه بر جانی فتاد.
شعله تا سرگرم کار خویش شد.
هر نیای شمع مزار خویش شد.
نی بهآتش گفت: کاین آشوب چیست؟
مر تو را زین سوختن مطلوب چیست؟
گفت آتش: بیسبب نفروختم
دعوی بیمعنیات را سوختم
زانکه میگفتی نیام، با صد نمود
همچناندر بند خود بودی، که بود
مرد را دردی اگر باشد خوش است
درد بی دردی، علاجش آتـش است
با چنین دعوی، چرا ای کم عیــار
برگ خود میساختی هر نو بهار؟
■در میان نیهای سرخ شده، تعدادی نی سرخ شده و پخته کوتاه نیز میماند، که توان فریاد ساز را ندارد... آنها نیز عاقبتی عجیب دارند... آن نیها، قلم میشوند. میگویند و میخروشند، شکوه میکنند و آگاه میکنند و گاهی نیز مینالند....
بیصدا و خاموش!
❇️ ارسالی از: امیر شهیدی
نشر: گاهنامه مدیر
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
■نی، گیاهیست خودرو، و در کنار برکه یا رودخانه یا تالاب میروید. در برخی مناطقِ ایران، در یک روز خاص، بعد از اذان مغرب، آتش را در انبوه نیزار رها میکنند و میسوزانند، و این سوختن تا سحر ادامه مییابد. در دل شب، بهنگام سوختن نیزارها، صداهایی عجیب و پر از اسرار بگوش میرسد و تا سحر غوغایی برپاست.
□دما دم صبح و قبل از طلوع آفتاب، به نیزار سوخته میروند. بعضی از نیها نسوختهاند و در آتش سرخ شده یا بقولی پخته شدهاند. نیهای سرخ شده را جمعآوری میکنند و از بین آنها، جدا سازی آغاز میشود. برخی از نیها که دارای هفت بند و کمتر از یک متر هستند به درد ساز نی اصیل میخورند. برخی بدرد فلوت و نیلبک و دوسازه، قشمه و...
●اما موضوع اینجاست، آن دسته از نیها که ساز میشوند، باید زمانی که نواخته میشوند، اسرار سوختن را بیان کنند...
بشنو از نی، چون حکایت میکند.
از جــداییهــــــا شـکایت میکند.
○اما در عرفان، یکی از معانی نِی؛
نه است، نیی، نیستی، هيچی. در حقیقت، نِی، نماد انسان فارغ از خود است، دلباختهی معشوق واقعی و بریده از تمام مادیات و مسائل دنیوی. پایینتر از همه خود را میانگارد، ولی در مقابل، به درکِ اشرف مخلوقات رسیده و میداند که، معشوق از او تعهد گرفته. اما منیّت خود را نابود ساخته و از من و تویی، دوگانگی و چندگانگی گذشته، وحدت ساخته و جز او را نمیبیند...
نی حدیث راهِ، پـر خون میکند.
قصههای عشقِ، مجنون میکند.
یکشب آتش در نیــستانی فتــــــــاد.
سوخت چون اشکیکه بر جانی فتاد.
شعله تا سرگرم کار خویش شد.
هر نیای شمع مزار خویش شد.
نی بهآتش گفت: کاین آشوب چیست؟
مر تو را زین سوختن مطلوب چیست؟
گفت آتش: بیسبب نفروختم
دعوی بیمعنیات را سوختم
زانکه میگفتی نیام، با صد نمود
همچناندر بند خود بودی، که بود
مرد را دردی اگر باشد خوش است
درد بی دردی، علاجش آتـش است
با چنین دعوی، چرا ای کم عیــار
برگ خود میساختی هر نو بهار؟
■در میان نیهای سرخ شده، تعدادی نی سرخ شده و پخته کوتاه نیز میماند، که توان فریاد ساز را ندارد... آنها نیز عاقبتی عجیب دارند... آن نیها، قلم میشوند. میگویند و میخروشند، شکوه میکنند و آگاه میکنند و گاهی نیز مینالند....
بیصدا و خاموش!
❇️ ارسالی از: امیر شهیدی
نشر: گاهنامه مدیر
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
@ketabsara2017.pdf
2.7 MB
📚مجموعه ترفند های کامپیوتر و موبایل
✅در کتاب مجموعه ترفندهای کامپیوتر و موبایل ، ترفند های ساده و ابتدایی اما پرکاربرد آموزش داده شده است، این کتاب مناسب مبتدی هاست.
* کتابخانه خراسان
@makhzanesoalatedoroseadabi
✅در کتاب مجموعه ترفندهای کامپیوتر و موبایل ، ترفند های ساده و ابتدایی اما پرکاربرد آموزش داده شده است، این کتاب مناسب مبتدی هاست.
* کتابخانه خراسان
@makhzanesoalatedoroseadabi
✳️ یونسکو چگونه شکل گرفت ؟
❇️ ناشنیدهای از پیشنهاد یو نسکو توسط یک ایرانی به نام دکتر علی اکبر سیاسی ، وقتی جنگ جهانی دوم پایان یافت ، از تمام دنیا هیئت هایی به آمریکا رفتند تا برنامه ای بریزند که پس از جنگ چه باید کرد که جنگ جهانی سومی روی ندهد . *یک هیئت نیز از #ایران رفت که شامل دکتر غنی ، انتظام ، قاسم زاده ، تیمسار جهانبانی و البته دکتر سیاسی هم بود ...در سانفرانسیسکو هیئت ایرانی گل کرد ، زیرا در جلسات ، سایرین هر کدام پیشنهاد می کردند ؛ که مثلاً تمام دنیا را باید خلع سلاح کرد تا جنگ نشود ! یکی گفت که همه مردم را باید سیر کرد تا جنگ نشود ! یکی گفت که تمام ثروت ها را باید تقسیم کرد تا دنیا متعادل شود ! جمعی می گفتند ؛ که باید مرز ها را برداشت تا جنگ های توسعه طلبانه پیش نیاید ...ناگفته پیدا است که هیچ کدام پیشنهاد ها عملی نبود و از جلسات خصوصی تجاوز نمیکرد و به جلسه عمومی نمی رسید ، تا اینکه یک روز دکتر سیاسی که به زبان انگلیسی و فرانسه مسلط بود ، رفت پشت تریبون و نگاهی عالمانه و مصداق " عاقل اندر سفیه " به حضار انداخت و گفت :
خیر آقایان ! جنگ نه مربوط به شکم است و نه ثروت و نه مرز ! جنگ و دعوا تنها نتیجه " جهل " است ! مردم با فرهنگ های یکدیگر آشنایی ندارند و چون فرهنگ همدیگر را نمی شناسند ، به همدیگر احترام نمی گذارند و این توهین ها نتیجه ای جز جنگ ندارد . *پس باید کاری کرد که سطح دانش مردم و شناخت آنها از فرهنگ همسایگان و بیگانگان بالا برود . در این صورت احتمال دارد که از میزان جنگ ها کاسته شود ...هنوز سخنش اتمام نیافته بود که ناگهان حضار بپا خواستند و صدای کف زدن های ممتد آنها نشان از تایید گفته های دکتر سیاسی بود . که تنها راز بقای سرزمین کهن ایران و هم زیستی مسالمت آمیز مردمش را به زبان آورده بود.
بنابراین کمسیونی تشکیل شد که اساس آن بر شناختِ فرهنگ ها و بالا بردن تعلیم و تربیت عمومی باشد و این همان چیزی است که عنوان یونسکو به خود گرفت و بعد ها یکی از سازمان های بزرگ وابسته به سازمان ملل متحد به شمار رفت و مرکز آن پاریس شد . دکتر سیاسی نیز به همین دلیل تا پایان عمر همیشه از اعضای برجسته این سازمان بود و در تمامی جلسات اصلی آن شرکت داشته و در ایران نیز سال ها ریاست آن را داشت ، یا با مرحوم علی اصغر حکمت مشترکاً آنرا اداره می کرد ... و چه افتخاری از این بالاتر که ما ایرانیان با هر زبان و هر نژاد ، به پشتوانه تاریخ و فرهنگ والا و کهن و مشترکمان ، هیچگاه و هیچگونه جنگ قومی در ایران زمین نداشته ایم و قطعاً نخواهیم داشت...
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ ناشنیدهای از پیشنهاد یو نسکو توسط یک ایرانی به نام دکتر علی اکبر سیاسی ، وقتی جنگ جهانی دوم پایان یافت ، از تمام دنیا هیئت هایی به آمریکا رفتند تا برنامه ای بریزند که پس از جنگ چه باید کرد که جنگ جهانی سومی روی ندهد . *یک هیئت نیز از #ایران رفت که شامل دکتر غنی ، انتظام ، قاسم زاده ، تیمسار جهانبانی و البته دکتر سیاسی هم بود ...در سانفرانسیسکو هیئت ایرانی گل کرد ، زیرا در جلسات ، سایرین هر کدام پیشنهاد می کردند ؛ که مثلاً تمام دنیا را باید خلع سلاح کرد تا جنگ نشود ! یکی گفت که همه مردم را باید سیر کرد تا جنگ نشود ! یکی گفت که تمام ثروت ها را باید تقسیم کرد تا دنیا متعادل شود ! جمعی می گفتند ؛ که باید مرز ها را برداشت تا جنگ های توسعه طلبانه پیش نیاید ...ناگفته پیدا است که هیچ کدام پیشنهاد ها عملی نبود و از جلسات خصوصی تجاوز نمیکرد و به جلسه عمومی نمی رسید ، تا اینکه یک روز دکتر سیاسی که به زبان انگلیسی و فرانسه مسلط بود ، رفت پشت تریبون و نگاهی عالمانه و مصداق " عاقل اندر سفیه " به حضار انداخت و گفت :
خیر آقایان ! جنگ نه مربوط به شکم است و نه ثروت و نه مرز ! جنگ و دعوا تنها نتیجه " جهل " است ! مردم با فرهنگ های یکدیگر آشنایی ندارند و چون فرهنگ همدیگر را نمی شناسند ، به همدیگر احترام نمی گذارند و این توهین ها نتیجه ای جز جنگ ندارد . *پس باید کاری کرد که سطح دانش مردم و شناخت آنها از فرهنگ همسایگان و بیگانگان بالا برود . در این صورت احتمال دارد که از میزان جنگ ها کاسته شود ...هنوز سخنش اتمام نیافته بود که ناگهان حضار بپا خواستند و صدای کف زدن های ممتد آنها نشان از تایید گفته های دکتر سیاسی بود . که تنها راز بقای سرزمین کهن ایران و هم زیستی مسالمت آمیز مردمش را به زبان آورده بود.
بنابراین کمسیونی تشکیل شد که اساس آن بر شناختِ فرهنگ ها و بالا بردن تعلیم و تربیت عمومی باشد و این همان چیزی است که عنوان یونسکو به خود گرفت و بعد ها یکی از سازمان های بزرگ وابسته به سازمان ملل متحد به شمار رفت و مرکز آن پاریس شد . دکتر سیاسی نیز به همین دلیل تا پایان عمر همیشه از اعضای برجسته این سازمان بود و در تمامی جلسات اصلی آن شرکت داشته و در ایران نیز سال ها ریاست آن را داشت ، یا با مرحوم علی اصغر حکمت مشترکاً آنرا اداره می کرد ... و چه افتخاری از این بالاتر که ما ایرانیان با هر زبان و هر نژاد ، به پشتوانه تاریخ و فرهنگ والا و کهن و مشترکمان ، هیچگاه و هیچگونه جنگ قومی در ایران زمین نداشته ایم و قطعاً نخواهیم داشت...
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
سلام استاد جان .روز شما بخیر
با توجه به اینکه این مطلب مربوط به مدیر مدرسه ای است که بنده تدریس میکنم و صحت قضیه کاملا متقن است لطفا در صورت امکان این پست را در گروه های درسی قرار دهید خصوصا شهر تهران که اتومبیل ایشان در آنجا به سرقت رفته است
با توجه به اینکه این مطلب مربوط به مدیر مدرسه ای است که بنده تدریس میکنم و صحت قضیه کاملا متقن است لطفا در صورت امکان این پست را در گروه های درسی قرار دهید خصوصا شهر تهران که اتومبیل ایشان در آنجا به سرقت رفته است
در تاریخ ۱۴۰۰/۱۲/۱۲ خودرو ال ۹۰ سفید رنگ به شماره پلاک ۱۸-۴۵۲ ج ۲۹ در تهران شهرک غرب .بلوار خوردین . خیابان هرمزان.خیابان پیروزان جنوبی .کوچه سوم پشت ساختمان وزارت علوم و تحقیقات متعلق به یکی از همکاران فرهنگی همدان به سرقت رفته است.مراتب به کلانتری ۱۳۴شهرک قدس اعلام گردید که به علت قطع بودن سرور( گزارش سرقت با دو روز و نیم تاخیر) ؛ در تاریخ۱۴۰۰/۱۲/۱۴ ساعت ۱۱/۲۳ در سامانه ناجا ثبت گردید. گزارشات کلانتری ۱۳۴ در مورخ ۱۴۰۰/۱۲/۱۵ تحویل پایگاه دوم آگاهی شد که اعلام نمودند مطلب فوق از سوی کلانتری درسایت آگاهی فوق تاکنون بارگزاری نشده ؛ که مجدداً به کلانتری مزبور مراجعه و خواهان پیگیری شدیم.لطفاً با توجه به کندی کار صورت گرفته که هیچ امیدی را باقی نمیگذارد در نشر مطلب فوق در فضای مجازی مساعدت نمائید.هموطنان عزیز اگر اطلاعاتی حاصل نمودند مراتب را به مراجع ناجا اعلام نمایند. با تشکر.همکار فرهنگی
ارسالی از سوی یکی از عزیزان کانال مخزن سوالات دروس ادبی جهت مساعدت و یاری شما عزیزان
✳️ برخی از درختان شاهنامه
❇️ درخت و نمادهای آن در شاهنامه
✅ در جهان شاهنامه و اندیشهٔ فردوسی، درخت جایگاهی بلند و نمادین دارد و سرشار از راز و رمزهاست. تا بدانجا که نام ۵۷۰ درخت سرافراز را در شاهنامه میتوان یافت.
درخت در شاهنامه نماد پایداری و ایستادگی و سربلندی است. افزون بر آنکه رمز بالندگی و پیشرفت نیز هست. در فرهنگ ایرانی، درخت پدیدهای خجسته و سپند و اهورایی است.
آنچه در اینجا به آن اشاره میشود برپایهٔ پژوهش گستردهای است که #دکتر_مهدخت_پورخالقی_چترودی دربارهٔ «درخت شاهنامه» انجام داده است.
◀️ آیینهایی که با درخت پیوند دارند
در شاهنامه شمار فراوانی از آیینها را میتوان یافت که پیوندی نمادین با درختان دارند. یک نمونهٔ آن، آیین درختکاری به پاس برآورده شدن آرزوها و خواستههاست.
هنگامی که اسفندیار راهی جنگ با ارجاسب تورانی است، از خداوند میخواهد که او را در این نبرد یاری کند تا او به نشانهٔ سپاسگزاری، درخت بنشاند و آتشکده برپا کند و ده هزار چاه آب بسازد:
«به گیتی صد آتشکده نو کنم
جهان از ستمکاره بیخو کنم؛
کنم چاه آب اندرو ده هزار
نشانم درخت از بر کوهسار».
◀️ یک نمونهٔ دیگر آیینهای درختی شاهنامه، نهادن تخت شهریاران ایران در زیر درختان است. بزمها و جشنهای شاهنامه نیز در زیر درختان پُر برگ و بار و در باغها برگزار میشده است. در آنجا بود که تخت شاهی را در زیر انبوهترین درخت مینهادند:
«درختی زدند از بر گاه شاه
کجا سایه گسترد بر تاج و گاه
بیامد نشست او به زرینه تخت
به سر برش ریزنده مشک از درخت».
چنین آیینی از آنرو بود که درخت، نماد سر سبزی و شادکامی و سرخوشی دانسته میشد.
آیین خاکسپاری مردگان در زیر درخت نیز در شاهنامه نمونه دارد. پیکر رستم را در باغ به خاک میسپارند و بر روی آن دخمهای بلند میسازند. اسفندیار نیز آرزو میکند که ایکاش میتوانست پیکر بی جان برادرش- فرشیدورد- را در جایی به خاک بسپارد که درخت سر برآورده باشد.
◀️ در جهان شاهنامه، گاه بر درختان بارور و میوهدار نیز خراج مینهادند که خود آیینی دیگر بود.
*⃣درخت_سرو:
درخت سرو در شاهنامه نمودی برجسته دارد. سرو نماد و رمز جاودانگی و نامیرایی است و در میان درختان از ارزش اساتیری بیشتری برخوردار است. سویهای مینوی و سپند نیز دارد و نماد آزادگی و راستی و دادگستری نیز هست. سرو را «درخت ایران» نامیدهاند.
هنگامی که گشتاسب کیانی دین میپذیرد، درخت سروی را که اشوزرتشت از بهشت آورده بود، در برابر آتشکدهٔ مهربرزین کاشمر میکارد و بر آن سرو بلند مینویسد که: گشتاسب دین بهی را پذیرفت:
«نخست آذر مهر برزین نهاد
به کشمر نگر تا چه آیین نهاد
یکی سرو آزاده بود از بهشت
به پیش در آذر آن را بکشت
نبشتی بر آن زاد سرو سهی
که پذیرفت گشتاسب دین بهی
گوا کرد مر سرو آزاد را
چنین گستراند خرد داد را».
*⃣ درخت_نارون:
تابوت جهان پهلوان شاهنامه، رستم، از درخت نارون ساخته شده است.
*⃣ درخت_ساج:
در شاهنامه، از این درخت نیز کرسی و تخت و تابوت میسازند. ساختن مهرههای شطرنج نیز از چوب درخت ساج است.
*⃣ درخت_ترنج:
در شاهنامه درخت ترنج و میوهٔ آن نماد پیروزی و شکوه و غرور و سربلندی است و به نشانهٔ پیروزی، میوهٔ آن را در دست میگیرند. در یکی از داستانها- داستان «رستم و اسفندیار»- رستم، ترنج به دست بر کرسی زر مینشیند:
«بیامد بر آن کرسی زر نشست
پُر از خشم و بویا ترنجی به دست».
*⃣ درخت_سخنگو:
درختی نمادین در شاهنامه است که اسکندر با آن سخن میگوید و درخت سخنگو، آیندهٔ او را پیشگویی میکند. درخت سخنگوی شاهنامه، دو بُن دارد و نرینه و مادینه است. سخن گفتن درخت، ریشه در اندیشهٔ جاندار پنداری مردمان باستان دارد. آنها درخت را همانند انسان دارای شعور و فهم میدانستند و موجودی زنده گمان میبردند. پس در نگاه آنان سخن گفتن یک درخت، چندان شگفتآور نبود. این جاندار پنداری(آنیمیسم) در دیگر عناصر طبیعت نیز در دیده میشود. چنینان باستان نیز باور داشتند که درخت سرو، سخن میگوید.
*⃣ دیگر درختان شاهنامه:
در شاهنامه به درختان فراوان دیگری اشاره شده است. همانند: صنوبر، زیتون، توت، سنجد، عناب، آبنوس، خدنگ، گز، بید، سیب، خرما، شمشاد، نارون، چنار، صندل، بادام و بسیاری دیگر
❇️ با چند روز تاخیر ، بمناسبت ۱۵ اسفند روز درختکاری
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ درخت و نمادهای آن در شاهنامه
✅ در جهان شاهنامه و اندیشهٔ فردوسی، درخت جایگاهی بلند و نمادین دارد و سرشار از راز و رمزهاست. تا بدانجا که نام ۵۷۰ درخت سرافراز را در شاهنامه میتوان یافت.
درخت در شاهنامه نماد پایداری و ایستادگی و سربلندی است. افزون بر آنکه رمز بالندگی و پیشرفت نیز هست. در فرهنگ ایرانی، درخت پدیدهای خجسته و سپند و اهورایی است.
آنچه در اینجا به آن اشاره میشود برپایهٔ پژوهش گستردهای است که #دکتر_مهدخت_پورخالقی_چترودی دربارهٔ «درخت شاهنامه» انجام داده است.
◀️ آیینهایی که با درخت پیوند دارند
در شاهنامه شمار فراوانی از آیینها را میتوان یافت که پیوندی نمادین با درختان دارند. یک نمونهٔ آن، آیین درختکاری به پاس برآورده شدن آرزوها و خواستههاست.
هنگامی که اسفندیار راهی جنگ با ارجاسب تورانی است، از خداوند میخواهد که او را در این نبرد یاری کند تا او به نشانهٔ سپاسگزاری، درخت بنشاند و آتشکده برپا کند و ده هزار چاه آب بسازد:
«به گیتی صد آتشکده نو کنم
جهان از ستمکاره بیخو کنم؛
کنم چاه آب اندرو ده هزار
نشانم درخت از بر کوهسار».
◀️ یک نمونهٔ دیگر آیینهای درختی شاهنامه، نهادن تخت شهریاران ایران در زیر درختان است. بزمها و جشنهای شاهنامه نیز در زیر درختان پُر برگ و بار و در باغها برگزار میشده است. در آنجا بود که تخت شاهی را در زیر انبوهترین درخت مینهادند:
«درختی زدند از بر گاه شاه
کجا سایه گسترد بر تاج و گاه
بیامد نشست او به زرینه تخت
به سر برش ریزنده مشک از درخت».
چنین آیینی از آنرو بود که درخت، نماد سر سبزی و شادکامی و سرخوشی دانسته میشد.
آیین خاکسپاری مردگان در زیر درخت نیز در شاهنامه نمونه دارد. پیکر رستم را در باغ به خاک میسپارند و بر روی آن دخمهای بلند میسازند. اسفندیار نیز آرزو میکند که ایکاش میتوانست پیکر بی جان برادرش- فرشیدورد- را در جایی به خاک بسپارد که درخت سر برآورده باشد.
◀️ در جهان شاهنامه، گاه بر درختان بارور و میوهدار نیز خراج مینهادند که خود آیینی دیگر بود.
*⃣درخت_سرو:
درخت سرو در شاهنامه نمودی برجسته دارد. سرو نماد و رمز جاودانگی و نامیرایی است و در میان درختان از ارزش اساتیری بیشتری برخوردار است. سویهای مینوی و سپند نیز دارد و نماد آزادگی و راستی و دادگستری نیز هست. سرو را «درخت ایران» نامیدهاند.
هنگامی که گشتاسب کیانی دین میپذیرد، درخت سروی را که اشوزرتشت از بهشت آورده بود، در برابر آتشکدهٔ مهربرزین کاشمر میکارد و بر آن سرو بلند مینویسد که: گشتاسب دین بهی را پذیرفت:
«نخست آذر مهر برزین نهاد
به کشمر نگر تا چه آیین نهاد
یکی سرو آزاده بود از بهشت
به پیش در آذر آن را بکشت
نبشتی بر آن زاد سرو سهی
که پذیرفت گشتاسب دین بهی
گوا کرد مر سرو آزاد را
چنین گستراند خرد داد را».
*⃣ درخت_نارون:
تابوت جهان پهلوان شاهنامه، رستم، از درخت نارون ساخته شده است.
*⃣ درخت_ساج:
در شاهنامه، از این درخت نیز کرسی و تخت و تابوت میسازند. ساختن مهرههای شطرنج نیز از چوب درخت ساج است.
*⃣ درخت_ترنج:
در شاهنامه درخت ترنج و میوهٔ آن نماد پیروزی و شکوه و غرور و سربلندی است و به نشانهٔ پیروزی، میوهٔ آن را در دست میگیرند. در یکی از داستانها- داستان «رستم و اسفندیار»- رستم، ترنج به دست بر کرسی زر مینشیند:
«بیامد بر آن کرسی زر نشست
پُر از خشم و بویا ترنجی به دست».
*⃣ درخت_سخنگو:
درختی نمادین در شاهنامه است که اسکندر با آن سخن میگوید و درخت سخنگو، آیندهٔ او را پیشگویی میکند. درخت سخنگوی شاهنامه، دو بُن دارد و نرینه و مادینه است. سخن گفتن درخت، ریشه در اندیشهٔ جاندار پنداری مردمان باستان دارد. آنها درخت را همانند انسان دارای شعور و فهم میدانستند و موجودی زنده گمان میبردند. پس در نگاه آنان سخن گفتن یک درخت، چندان شگفتآور نبود. این جاندار پنداری(آنیمیسم) در دیگر عناصر طبیعت نیز در دیده میشود. چنینان باستان نیز باور داشتند که درخت سرو، سخن میگوید.
*⃣ دیگر درختان شاهنامه:
در شاهنامه به درختان فراوان دیگری اشاره شده است. همانند: صنوبر، زیتون، توت، سنجد، عناب، آبنوس، خدنگ، گز، بید، سیب، خرما، شمشاد، نارون، چنار، صندل، بادام و بسیاری دیگر
❇️ با چند روز تاخیر ، بمناسبت ۱۵ اسفند روز درختکاری
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
وبینار کارگاهی *روش های اثربخش تدریس نگارش* *استاد محترم* *جناب آقای حسین طریقت* زمان : چهارشنبه ۱۴۰۰/۱۲/۱۸ ساعت ۱۷ تا ۱۹ لینک وبینار: yun.ir/arv9l6 آدرس دبیرخانه راهبری ادبیات فارسی در سامانه ی شاد
@lit_gam1
@makhzanesoalatedoroseadabi
@lit_gam1
@makhzanesoalatedoroseadabi
34470482461182.pdf
11.1 MB
*کتابچه سوالات پرتکرار ۹ دوره اخیر دروس عمومی رشته انسانی پایه دوازدهم*
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
📣سپید آرا برگزار می کند
📌وبینار چطور بازدهی تدریس مجازی را به تدریس حضوری برسانیم؟
🧑🏫ویژه اساتید دانشگاه، معلمین، دبیران و مدرسین مدارس و موسسات
💥رایگان💥
📆21 اسفندماه 1400 ساعت 17 الی 18
🔗اطلاعات بیشتر و لینک ثبت نام: https://eberta.ir/app/course/48
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
📌وبینار چطور بازدهی تدریس مجازی را به تدریس حضوری برسانیم؟
🧑🏫ویژه اساتید دانشگاه، معلمین، دبیران و مدرسین مدارس و موسسات
💥رایگان💥
📆21 اسفندماه 1400 ساعت 17 الی 18
🔗اطلاعات بیشتر و لینک ثبت نام: https://eberta.ir/app/course/48
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ چند معنی فراموش شدۀ «آیا»
معنی مشهور «آیا» همان ادات پرسش معروف است، امّا احیاناً در متون قدیم با معانی دیگری از آن روبه رو میشویم که ذیلاً به تعدادی از آنها اشاره میشود:
الف) حسرت و افسوس؛ چنانکه در این بیت سعدی آمده است:
گفتم آیا که در این درد بخواهم مردن
که محال است که حاصل کنم این درمان را
با اندک تأمّلی در بیت دانسته میشود که هیچ پرسشی، نه حقیقی و نه مجازی، در آن وجود ندارد و تنها چیزی که از آیا دانسته میشود، دریغ و حسرت و افسوس است.(برگ نیسی، غزلیّات سعدی، ص53)
سعدی در این حکایت نیز آیا را در همین مفهوم آورده است:
یکی متّفق بود بر منکَری
گذر کرد بر وی نکومحضری
نشست از خجالت عرقکردهروی
که آیا خجل گشتم از شیخ کوی!
شنید این سخن پیر روشنروان
بر او بربشورید و گفت ای جوان
نیاید همی شرمت از خویشتن
که حق حاضر و شرم داری ز من؟
قطعاً در سخن مردی که از شیخ کوی شرمنده شده هیچ پرسشی وجود ندارد و او با تعبیر «آیا خجل گشتم...» فقط از افسوس خویش از شرمساری در برابر شیخ نکومحضر خبر میدهد.
این معنی آیا گویا تحوّلیافتۀ قید «آی» است. آی که در برخی متون به صورت «ای» هم ضبط شده، در متون کهن اسم صوتی بوده است برای بیان حسرت و افسوس. به عنوان مثال رابعه دختر کعب سروده است:
کاشک من از تو برستمی به سلامت
آی فسوسا کجا توانم رستن؟!
این مفهوم تحسّر و افسوس گویا تا روزگار مولّف صحاحالفرس هم از آیا دریافت میشده که در تعریف آن نوشته است:
« کلمهای است که نومیدان گویند بر طریق استخبار و استفهام تا معلوم شود که مطلوب به حصول خواهد رسید یا نه؟»
البتّه چنانچه از شواهد سخن سعدی پیدا بود دلالت آیا بر افسوس و حسرت بدون استفهام و استخبار نیز صورت میگرفته است.
و آیا از آیا در این بیت دیگر سعدی چیز دیگری جز همان حسرت و دریغ دریافت میشود:
آیا که به لب رسید جانم
آوخ که ز دست شد عنانم!
ب) در معنی «آوخ» و بیان شگفتی یا تأکید معنی شرط؛ مثل این بیت انوری:
چاکر او باش آیا گر میسّر گرددت
بس خداوندی که بر اقران کنی زآن چاکری!
یعنی اگر بندۀ این ممدوح شوی آوخ که چه خداوندیها در آن چاکری نصیب تو خواهد شد! بدیهی است که در بیت هم هیچ مفهومی از استفهام وجود ندارد و اگر مفهومی برای آیا قایل شویم چیزی جز مفهوم آوخ برای بیان شگفتی یا تأکید شرط جمله نخواهد بود.
ج) قید شک؛ چنانکه خاقانی سروده است:
آباد بر آن شب که شب وصلت ما بود
آیا که نه شب بود که تاریخ بقا بود
یعنی: گویا آن شب وصال شب نبود...
هیچیک از معانی یادشدۀ آیا در فرهنگهای لغت نیامده است.
❇️ محمد رضا ترکی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
معنی مشهور «آیا» همان ادات پرسش معروف است، امّا احیاناً در متون قدیم با معانی دیگری از آن روبه رو میشویم که ذیلاً به تعدادی از آنها اشاره میشود:
الف) حسرت و افسوس؛ چنانکه در این بیت سعدی آمده است:
گفتم آیا که در این درد بخواهم مردن
که محال است که حاصل کنم این درمان را
با اندک تأمّلی در بیت دانسته میشود که هیچ پرسشی، نه حقیقی و نه مجازی، در آن وجود ندارد و تنها چیزی که از آیا دانسته میشود، دریغ و حسرت و افسوس است.(برگ نیسی، غزلیّات سعدی، ص53)
سعدی در این حکایت نیز آیا را در همین مفهوم آورده است:
یکی متّفق بود بر منکَری
گذر کرد بر وی نکومحضری
نشست از خجالت عرقکردهروی
که آیا خجل گشتم از شیخ کوی!
شنید این سخن پیر روشنروان
بر او بربشورید و گفت ای جوان
نیاید همی شرمت از خویشتن
که حق حاضر و شرم داری ز من؟
قطعاً در سخن مردی که از شیخ کوی شرمنده شده هیچ پرسشی وجود ندارد و او با تعبیر «آیا خجل گشتم...» فقط از افسوس خویش از شرمساری در برابر شیخ نکومحضر خبر میدهد.
این معنی آیا گویا تحوّلیافتۀ قید «آی» است. آی که در برخی متون به صورت «ای» هم ضبط شده، در متون کهن اسم صوتی بوده است برای بیان حسرت و افسوس. به عنوان مثال رابعه دختر کعب سروده است:
کاشک من از تو برستمی به سلامت
آی فسوسا کجا توانم رستن؟!
این مفهوم تحسّر و افسوس گویا تا روزگار مولّف صحاحالفرس هم از آیا دریافت میشده که در تعریف آن نوشته است:
« کلمهای است که نومیدان گویند بر طریق استخبار و استفهام تا معلوم شود که مطلوب به حصول خواهد رسید یا نه؟»
البتّه چنانچه از شواهد سخن سعدی پیدا بود دلالت آیا بر افسوس و حسرت بدون استفهام و استخبار نیز صورت میگرفته است.
و آیا از آیا در این بیت دیگر سعدی چیز دیگری جز همان حسرت و دریغ دریافت میشود:
آیا که به لب رسید جانم
آوخ که ز دست شد عنانم!
ب) در معنی «آوخ» و بیان شگفتی یا تأکید معنی شرط؛ مثل این بیت انوری:
چاکر او باش آیا گر میسّر گرددت
بس خداوندی که بر اقران کنی زآن چاکری!
یعنی اگر بندۀ این ممدوح شوی آوخ که چه خداوندیها در آن چاکری نصیب تو خواهد شد! بدیهی است که در بیت هم هیچ مفهومی از استفهام وجود ندارد و اگر مفهومی برای آیا قایل شویم چیزی جز مفهوم آوخ برای بیان شگفتی یا تأکید شرط جمله نخواهد بود.
ج) قید شک؛ چنانکه خاقانی سروده است:
آباد بر آن شب که شب وصلت ما بود
آیا که نه شب بود که تاریخ بقا بود
یعنی: گویا آن شب وصال شب نبود...
هیچیک از معانی یادشدۀ آیا در فرهنگهای لغت نیامده است.
❇️ محمد رضا ترکی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan