✳️ برای عید امسال چند پیشنهاد دارم:
۱. توی تبریک‌های عیدتان، به جای فوروارد کردنِ پیام‌های تکراری و زبر و بی‌روح، برای هر کس یک پیام بنویسید خاصِ خودش؛ یکی از خوبی‌هایش را بردارید، برجسته کنید و به خودش یادآوری کنید، بگذارید حال کند! قربان چشم‌های کسی بروید که چشم‌های زیبایی دارد و قربان قدّ کسی که قدوبالایی دارد؛، به خوش‌دست‌پخت بگویید همچنان مزه از انگشتانت بریزد، به خوش‌زبان بگویید که دور زبان شیرینش می‌گردید، به خوش‌قلم بگویید قلمت مانا و به کسی که دست‌فرمان خوبی دارد بگویید همیشه بتازی رفیق، چهارچرخت به پرواز!
۲. دور هم که جمع می‌شوید از گرانی نگویید، یک دور، دوره نکنید که پسته را فلان تومان خریدم، شیرینی را بهمان تومان... این حرفها آدم را فرسوده می‌کند. بازی کنید، برای هم استنداپ اجرا کنید، خاطره مرور کنید.
۳. یک شب را با کسانی که دوستشان دارید، به رسم قدیم، توی یک اتاق، تنگ به تنگ هم تشک پهن کنید و خیاری بخوابید. تا صبح گپ بزنید، زیرجلکی بخندید و صبح که بیدار شدید از اینکه چنین شبی را گذرانده‌اید عشق کنید.
۴. به بچه‌ها (علاوه بر خُشکه!) کتاب هم هدیه بدهید. اگر فکر می‌کنید بچه‌ها کتاب دوست ندارند بعد از هدیه دادن و دیدن برق چشم‌هایشان نظرتان تغییر خواهد کرد.
۵. با خودتان قرار بگذارید در قرن جدید، مشکلات را نه کوچک، اما بزرگتر از آنچه هستند هم نبینید. مشکلی اگر بروز کرد، شلوغ نکنید، هوچی‌گری نکنید، دور از جانتان چس‌ناله نکنید... فکر کنید. اتفاقا بعضی از مشکلات راه‌حل دارند!
عیدتان مبارک
👤 سودابه فرضی پور
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
۱. توی تبریک‌های عیدتان، به جای فوروارد کردنِ پیام‌های تکراری و زبر و بی‌روح، برای هر کس یک پیام بنویسید خاصِ خودش؛ یکی از خوبی‌هایش را بردارید، برجسته کنید و به خودش یادآوری کنید، بگذارید حال کند! قربان چشم‌های کسی بروید که چشم‌های زیبایی دارد و قربان قدّ کسی که قدوبالایی دارد؛، به خوش‌دست‌پخت بگویید همچنان مزه از انگشتانت بریزد، به خوش‌زبان بگویید که دور زبان شیرینش می‌گردید، به خوش‌قلم بگویید قلمت مانا و به کسی که دست‌فرمان خوبی دارد بگویید همیشه بتازی رفیق، چهارچرخت به پرواز!
۲. دور هم که جمع می‌شوید از گرانی نگویید، یک دور، دوره نکنید که پسته را فلان تومان خریدم، شیرینی را بهمان تومان... این حرفها آدم را فرسوده می‌کند. بازی کنید، برای هم استنداپ اجرا کنید، خاطره مرور کنید.
۳. یک شب را با کسانی که دوستشان دارید، به رسم قدیم، توی یک اتاق، تنگ به تنگ هم تشک پهن کنید و خیاری بخوابید. تا صبح گپ بزنید، زیرجلکی بخندید و صبح که بیدار شدید از اینکه چنین شبی را گذرانده‌اید عشق کنید.
۴. به بچه‌ها (علاوه بر خُشکه!) کتاب هم هدیه بدهید. اگر فکر می‌کنید بچه‌ها کتاب دوست ندارند بعد از هدیه دادن و دیدن برق چشم‌هایشان نظرتان تغییر خواهد کرد.
۵. با خودتان قرار بگذارید در قرن جدید، مشکلات را نه کوچک، اما بزرگتر از آنچه هستند هم نبینید. مشکلی اگر بروز کرد، شلوغ نکنید، هوچی‌گری نکنید، دور از جانتان چس‌ناله نکنید... فکر کنید. اتفاقا بعضی از مشکلات راه‌حل دارند!
عیدتان مبارک
👤 سودابه فرضی پور
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ "سه پاس" یا "سپاس"
با پیشکش بهترین درودهای سرودگونه.
باری، خواستم دیدگاه خود را دربارهی یکی از پرسش‌هایی که در رسانه‌ی ادبسار آورده شده بود را بگویم. دربارهی بخشی از آن که پرسش نبوده و پرسش کننده یک واژه‌ی نادرست را در چنین رسانه‌ی ارجمندی چون ادبسار پرسیده بود و خُرده بر آن گرفته نشده بود. و آن واژه "سه پاس" بود که ریشه‌ی آن را با سرچشمه، پیشکش می‌کنم.
برداشت نادرست این است که:
سپاس، واژه‌ای ایرانی و یادگار زرتشت است که همواره می‌گفت سه چیز را پاس بدارید.
اندیشه‌ی نیک (پاس یک)
گفتار نیک (پاس دو)
کردار نیک (پاس سه)
پاس: پاسداشت و پاسداری از سه نیک که ایرانیان با گفتن "سه پاس" این سه مهند(مهم) را به یکدیگر یادآور می‌شدند.
نیاز دیدم دربارهی این دیدگاه که به فراوانی در پیام‌رسان‌ها در گردش است، آگاهی‌رسانی کنم:
در زبان اوستایی، شماره‌ی(عدد) ۳ به‌گونه‌ی "ثری" و "ثر" خوانده می‌شد.
برای نمونه در اوستا، یسنای نهم، بند هشتم، آژی‌دهاک با برنام(لقب) سه‌پوزه خوانده شده است.
در یسنای ۱۱، بند یکم نیز، شماره‌ی ۳ واژه‌ی ثرای است.
ولی واژه‌ی "سپاس" در پارسی میانه یا پهلوی به گونه‌ی espas و ناسپاس به‌گونه‌ی an-espap آمده و با an نایی(منفی) شده است. اسپاس در پارسی امروز به سپاس دگرگون شده و شماره‌ی ۳ در آن نیست. از این‌رو، سپاس به چمار(معنی) سه تا پاس نبوده و این برداشت نادرست است. این واژه به چم پاسداری و نگهداشت ارزش، ارج و جایگاه دیگران است.
استاد سخن سعدی نیز گفته است:
سگ حق شناس به از آدمی ناسپاس!
این نشان می‌دهد که ارج‌شناسی در برابر ناسپاسی است و واژه‌ی اسپاس یا سپاس به ماناک(معنی) ارجدانی است.
سرچشمه‌ها:
۱- فرهنگ زبان پهلوی، نویسنده: مکنزی، برگردان: مهشید میرفخرایی، تهران، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، ۱۳۷۳، رویه‌ی ۲۵۸ و ۳۱۲
۲- یسنا (مناجات مقدس)، بر پایه‌ی نسخه‌‌ی کارل اف.گلدنر، اوستا، کتاب مقدس پارسیان، اشتوتگارت، 1896
❇️ کاوه اوستا
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
با پیشکش بهترین درودهای سرودگونه.
باری، خواستم دیدگاه خود را دربارهی یکی از پرسش‌هایی که در رسانه‌ی ادبسار آورده شده بود را بگویم. دربارهی بخشی از آن که پرسش نبوده و پرسش کننده یک واژه‌ی نادرست را در چنین رسانه‌ی ارجمندی چون ادبسار پرسیده بود و خُرده بر آن گرفته نشده بود. و آن واژه "سه پاس" بود که ریشه‌ی آن را با سرچشمه، پیشکش می‌کنم.
برداشت نادرست این است که:
سپاس، واژه‌ای ایرانی و یادگار زرتشت است که همواره می‌گفت سه چیز را پاس بدارید.
اندیشه‌ی نیک (پاس یک)
گفتار نیک (پاس دو)
کردار نیک (پاس سه)
پاس: پاسداشت و پاسداری از سه نیک که ایرانیان با گفتن "سه پاس" این سه مهند(مهم) را به یکدیگر یادآور می‌شدند.
نیاز دیدم دربارهی این دیدگاه که به فراوانی در پیام‌رسان‌ها در گردش است، آگاهی‌رسانی کنم:
در زبان اوستایی، شماره‌ی(عدد) ۳ به‌گونه‌ی "ثری" و "ثر" خوانده می‌شد.
برای نمونه در اوستا، یسنای نهم، بند هشتم، آژی‌دهاک با برنام(لقب) سه‌پوزه خوانده شده است.
در یسنای ۱۱، بند یکم نیز، شماره‌ی ۳ واژه‌ی ثرای است.
ولی واژه‌ی "سپاس" در پارسی میانه یا پهلوی به گونه‌ی espas و ناسپاس به‌گونه‌ی an-espap آمده و با an نایی(منفی) شده است. اسپاس در پارسی امروز به سپاس دگرگون شده و شماره‌ی ۳ در آن نیست. از این‌رو، سپاس به چمار(معنی) سه تا پاس نبوده و این برداشت نادرست است. این واژه به چم پاسداری و نگهداشت ارزش، ارج و جایگاه دیگران است.
استاد سخن سعدی نیز گفته است:
سگ حق شناس به از آدمی ناسپاس!
این نشان می‌دهد که ارج‌شناسی در برابر ناسپاسی است و واژه‌ی اسپاس یا سپاس به ماناک(معنی) ارجدانی است.
سرچشمه‌ها:
۱- فرهنگ زبان پهلوی، نویسنده: مکنزی، برگردان: مهشید میرفخرایی، تهران، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، ۱۳۷۳، رویه‌ی ۲۵۸ و ۳۱۲
۲- یسنا (مناجات مقدس)، بر پایه‌ی نسخه‌‌ی کارل اف.گلدنر، اوستا، کتاب مقدس پارسیان، اشتوتگارت، 1896
❇️ کاوه اوستا
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ انواع نامه ها و توضیح آنها در دیوان رسائل دوره غزنوی با توجه به تاریخ بیهقی
❇️ آریا پورفریاد شهرویی
بخش : اول
✅ نامه نبشتن رهی دیرینه جا و بس مهم می بود و در تاریخ بیهقی بسیار هوشمندانه و روشمند است و گویی سخن را می باید اشنید در نامه ها به برخوانی و همه ی کارگزاران را ،به نامه نویسی خوشکار و گاه به گاه بر پیش آمد، یا دستوری نمایه ی آن،بسیار مهم برشمرده و به نویسنده ی دربار( کاتب) بر می گفتند به نگارش و ایشان با دانشِ نویسندگی و دبیری به نگارش می پرداخت .
✅ هر نامه را ،پیامی و نشانی بود و در گوناگونی نامه های تاریخ بیهقی، به ارزشگذاری پیام ها به دستور یا به درخواست کمک بسیار پردازش ادبی و روشمند است و کنون می خواهیم برشماریم چند نامه در نام پیدا را به ناریخ بیهقی و هرچند گفتار این تاریخ ،نامه نگاری است به پنداشت در خواندن، چون ره نگارش ره تاریخ نویسی ویژه در فلسفه ی تاریخ نویسی نیست و داستان وار پیش می رود ...
✅ بیشترین کار در دربار را نویسندگان ( کاتبان) در دستورها پیش می بردند و اهمیت یک دبیرِ کاردان، بسیار پُرشید بود و در دوره ی محمود غزنوی و مسعود غزنوی یک نویسنده ی پارسی که بر دانش دبیری استوار باشد بسیار پربهره بود .
چون این دژخیمانِ سرزمین مان گوی پارسی به سخن گفتن را به چوگان اندیشه نداشتند و برای فراگیری دستورها، پیام ها به جایگه ها به زبان پارسی مهم پنداشت و شمرده می شد ...
✅ گیراییِ تاریخ بیهقی در زبان نگارش یافته ی اوست، که داستان وار داد سخن دارد و هر خواننده ای را ،به پرسش در پیشگاه تاریخ می کشاند که این زبانِ پارسی را ،چگونه شده است که اینگونه به درخت او تبر می زنیم زِ گفتار واژگان دگرسو، مگر ما را دهان باز می گردانند که برگوییم آواها و ویرمان ( حافظه)در پی این واژگان کارساز نیست ،چگونه چَپه چَپه واژه ی بیگانه به زبان خود ریختیم و هی لگد می کنیم این کاه گلِ بی خرمن را که چسب دهان نمی شود دگر به برمان خموشی را برگزیدن ...
✅ و کنون نامه ها را به برگردان می بریم تا گذری به جهانِ نگارش این تاریخِ سرنوشت ساز فرهنگ مان ، داشته باشیم ...
◀️ نامه ی توقیعی :
توقیع به چم می شود، نشان گذاشتن برچیزی یا دستینه ( امضا) کردن بر دستوری که دستور و خط پادشاه باشد .
این نامه را به نشان مهر شاه می نگاشتند و شاه خودش هم خطی می نبشت چند واژه ای زِ دستور بی پرده که استوار( تاکید) بودن آن روشن می شود با این نگارش و مهر.
◀️ نامه ی گشادورز یا گشادنامه :
این نامه زِ نامه ی دستوری برای کاری بود که نامه ی برگ« برگ در زبان پارسی پهلوی و دری به چم می شود نامه کارکردن با دستور» یا (اعتبارنامه) می شود گفت که کسِ برخوانده با این نامه پیش آهنگ دستورنامه می شد .که در این نامه همه ی برگزیدن ها( اختیارها) را در بر داشت .
◀️ نامه ی مُلطفه:
واژه ی ملطفه به زبان عربی می شود نامه و این گونه زِ نامه های تاریخ بیهقی را نامه های کوتاه شده در برگی کوچک بود به پیام و سخن بسیار رازانه( محرمانه) و به دست کسی که ناشناس و استوار ( امین) می بود ،بدادندی و فرستادندی و پاسخ بگرفتندی و آورندی تا شنیدنی...
◀️ نامه ی معما:
این نامه که چیستان نامه است به برگردان زِ نامه های رازناک بود که میانِ نویسنده و گیرنده نبشته می شد و بسانِ نامه ی ملطفه کوتاه بود ولی پر رمز که برخوانی آن ساده نبود ...
◀️ نامه ی منشور :
نامه ی منشور سرگشاده بود و روشن نهان و اینگونه می بایست گفت که سرِ آن بسته نشده و باز بود .
چون این نامه ،نامه ی فرمان( حُکم) کار بود و کسی را با این نامه به پستی رهنمونی بود .و نامِ منشور که عربی است به چم می شود نبشته ی فرمان دار که فرمانی را برای برنشاندن در جایگه ای روشن می گوید و منشورها هیچگاه مهر نمی شدند و بسته و رازناک و پنهانی چون دستورنامه بودند ...
◀️ نامه ی مواضعه:
مواضعه در برگردان می شود کاری را باهم به انجام بردن در پیمانی که این نامه ،
نامه ای است که بیشتر پیمان نامه ای بود به نگارش رسیده زِ وزیر یا دیوان سالار با بزرگی که همه ی پیمان بر کارهایی بود که هر دو بدان پایبند بودند ...
◀️ نامه ی قصه:
قصه می شود به چم داستان و این نامه را برای ،دادخواست ها می نگاشتند در پیشتر، که زِ رنگ کنون رنگی نداشت به دادخواهی و خاکستری وار دادی نگاشته و پیگیری می شد آن دوره .هرکسی که در آن دوران دادی داشت، بر چوبی برایش می نبشتند تا فرمانده( امیر) بخواند و گر دادی گرفته می شد می گفتند به فراگفت :« قصه برداشتنی بشد » و فراگفت های : « قصه برفع کردن / قصه برداشتن» زِ این گونه دادخواهی است که مردم می نبشتند به کِلک نویسندگان ...
ادامه دارد....
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
👇👇👇👇
قسمت دوم را در همین کانال بخوانید
❇️ آریا پورفریاد شهرویی
بخش : اول
✅ نامه نبشتن رهی دیرینه جا و بس مهم می بود و در تاریخ بیهقی بسیار هوشمندانه و روشمند است و گویی سخن را می باید اشنید در نامه ها به برخوانی و همه ی کارگزاران را ،به نامه نویسی خوشکار و گاه به گاه بر پیش آمد، یا دستوری نمایه ی آن،بسیار مهم برشمرده و به نویسنده ی دربار( کاتب) بر می گفتند به نگارش و ایشان با دانشِ نویسندگی و دبیری به نگارش می پرداخت .
✅ هر نامه را ،پیامی و نشانی بود و در گوناگونی نامه های تاریخ بیهقی، به ارزشگذاری پیام ها به دستور یا به درخواست کمک بسیار پردازش ادبی و روشمند است و کنون می خواهیم برشماریم چند نامه در نام پیدا را به ناریخ بیهقی و هرچند گفتار این تاریخ ،نامه نگاری است به پنداشت در خواندن، چون ره نگارش ره تاریخ نویسی ویژه در فلسفه ی تاریخ نویسی نیست و داستان وار پیش می رود ...
✅ بیشترین کار در دربار را نویسندگان ( کاتبان) در دستورها پیش می بردند و اهمیت یک دبیرِ کاردان، بسیار پُرشید بود و در دوره ی محمود غزنوی و مسعود غزنوی یک نویسنده ی پارسی که بر دانش دبیری استوار باشد بسیار پربهره بود .
چون این دژخیمانِ سرزمین مان گوی پارسی به سخن گفتن را به چوگان اندیشه نداشتند و برای فراگیری دستورها، پیام ها به جایگه ها به زبان پارسی مهم پنداشت و شمرده می شد ...
✅ گیراییِ تاریخ بیهقی در زبان نگارش یافته ی اوست، که داستان وار داد سخن دارد و هر خواننده ای را ،به پرسش در پیشگاه تاریخ می کشاند که این زبانِ پارسی را ،چگونه شده است که اینگونه به درخت او تبر می زنیم زِ گفتار واژگان دگرسو، مگر ما را دهان باز می گردانند که برگوییم آواها و ویرمان ( حافظه)در پی این واژگان کارساز نیست ،چگونه چَپه چَپه واژه ی بیگانه به زبان خود ریختیم و هی لگد می کنیم این کاه گلِ بی خرمن را که چسب دهان نمی شود دگر به برمان خموشی را برگزیدن ...
✅ و کنون نامه ها را به برگردان می بریم تا گذری به جهانِ نگارش این تاریخِ سرنوشت ساز فرهنگ مان ، داشته باشیم ...
◀️ نامه ی توقیعی :
توقیع به چم می شود، نشان گذاشتن برچیزی یا دستینه ( امضا) کردن بر دستوری که دستور و خط پادشاه باشد .
این نامه را به نشان مهر شاه می نگاشتند و شاه خودش هم خطی می نبشت چند واژه ای زِ دستور بی پرده که استوار( تاکید) بودن آن روشن می شود با این نگارش و مهر.
◀️ نامه ی گشادورز یا گشادنامه :
این نامه زِ نامه ی دستوری برای کاری بود که نامه ی برگ« برگ در زبان پارسی پهلوی و دری به چم می شود نامه کارکردن با دستور» یا (اعتبارنامه) می شود گفت که کسِ برخوانده با این نامه پیش آهنگ دستورنامه می شد .که در این نامه همه ی برگزیدن ها( اختیارها) را در بر داشت .
◀️ نامه ی مُلطفه:
واژه ی ملطفه به زبان عربی می شود نامه و این گونه زِ نامه های تاریخ بیهقی را نامه های کوتاه شده در برگی کوچک بود به پیام و سخن بسیار رازانه( محرمانه) و به دست کسی که ناشناس و استوار ( امین) می بود ،بدادندی و فرستادندی و پاسخ بگرفتندی و آورندی تا شنیدنی...
◀️ نامه ی معما:
این نامه که چیستان نامه است به برگردان زِ نامه های رازناک بود که میانِ نویسنده و گیرنده نبشته می شد و بسانِ نامه ی ملطفه کوتاه بود ولی پر رمز که برخوانی آن ساده نبود ...
◀️ نامه ی منشور :
نامه ی منشور سرگشاده بود و روشن نهان و اینگونه می بایست گفت که سرِ آن بسته نشده و باز بود .
چون این نامه ،نامه ی فرمان( حُکم) کار بود و کسی را با این نامه به پستی رهنمونی بود .و نامِ منشور که عربی است به چم می شود نبشته ی فرمان دار که فرمانی را برای برنشاندن در جایگه ای روشن می گوید و منشورها هیچگاه مهر نمی شدند و بسته و رازناک و پنهانی چون دستورنامه بودند ...
◀️ نامه ی مواضعه:
مواضعه در برگردان می شود کاری را باهم به انجام بردن در پیمانی که این نامه ،
نامه ای است که بیشتر پیمان نامه ای بود به نگارش رسیده زِ وزیر یا دیوان سالار با بزرگی که همه ی پیمان بر کارهایی بود که هر دو بدان پایبند بودند ...
◀️ نامه ی قصه:
قصه می شود به چم داستان و این نامه را برای ،دادخواست ها می نگاشتند در پیشتر، که زِ رنگ کنون رنگی نداشت به دادخواهی و خاکستری وار دادی نگاشته و پیگیری می شد آن دوره .هرکسی که در آن دوران دادی داشت، بر چوبی برایش می نبشتند تا فرمانده( امیر) بخواند و گر دادی گرفته می شد می گفتند به فراگفت :« قصه برداشتنی بشد » و فراگفت های : « قصه برفع کردن / قصه برداشتن» زِ این گونه دادخواهی است که مردم می نبشتند به کِلک نویسندگان ...
ادامه دارد....
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
👇👇👇👇
قسمت دوم را در همین کانال بخوانید
✳️ انواع نامه ها و توضیح آنها در دیوان رسائل دوره غزنوی با توجه به تاریخ بیهقی
❇️ آریا پورفریادِ شهرویی
بخش : دوم ( پایانی )
◀️ نامه ی پیمان یا پیمان نامه :
این نامه نامه ای سرنوشت ساز می بود میان دو فرمانده ( امیر) که با بگردن گرفتن( تعهد) پیمان بسته می شد و سوگندوار پیش می رفت و بسیار پرگفتار می بود و گویی مرز همدیگر را بهنشان می بودند و چندین کس زِ بزرگان هم زیرِ آن را به نشان می بردند به خطی و نام خویش به نوشتنی ...
◀️ نامه ی فتح یا فتح نامه :
گشودن می شود برگردانِ واژه ی فتح و این نامه را فرمانده برای دگر جایگه هایی که به زیر نگین فرمانروایی او می بودند می نبشتند و با این نامه پیام گشودن دروازه ی دژ یا شهرِ دشمن را آگه می کنند و می شود گفت آگهی نامه ای بود در گفتن ِ ما پیروز شدیم و پیام برانِ دستور بر، برای نشان دادنِ توان فرمانروا می گشتند و آگه می نمودند ...
◀️ نامه ی رُقعه:
رُقعه در زبان عربی می شود در برگردان که تکه کاغذی که بر آن چیزی بنگارند و این نامه را کسانی که زِ دوستان یا زیر دستان خواسته ای داشتند به گونه ی یادداشت می نبشتند تا آگه شوند زِ نیازشان و بیشتر این نامه ها هنگامی نبشته می شد که درخواست کننده مجال دیدار نداشت که خواسته ها را به آکهی می رساند ...
◀️ نامه ی تذکر :
تذکر به چم می شود یادآوری یا گوشزد کردن و این نامه را برای یادآوری نبشته ی پیشین می نگاشتند تا پاسخ را زودتر دریافت نمایند و بسیار کم اینگونه نامه نبشته می شد ...
◀️ نامه ی مشافهه:
واژه ی مشافهه در زبان عربی می شود روبروی هم سخن گفتن و این به هنگامی بود که نماینده ی پادشاه یا بزرگی به دیداری برسد این نامه ی کوچک را بنبشتند و یا به کسی که بخواهند اورا به کاری در انجام بسپارند دهند که رود به انجام آن یا بخواستند نمایندگان با این برگِ دیدار ( مجوز دیدار) بگیرند و بسیار روشن گفتار نبشتاری می شد و دیوان هم این گونه نامه نگاری را به پسند دارد ...
◀️ نامه ی مظالمی :
این واژه به چم می شود ستمگری ها و داراییِ مردم را هنگامی که به زور بگرفتند گفته می شد .
و فرماندهان ( امیران یا حاکمان) برای رسیدگی به دادخواست مردم نامه ای به کارگزاران می نبشتند که دستورنامه وار زِ پیگیری داد سخن داشت ...
*⃣ در تاریخ بیهقی، نگاشته های نامه وار و به زبان نامه نگاشته شده بسیار است و این جُستار در پی بر شمردن چندین روش در نگارش های دیوانی بود و این که نامه در سرنوشت سازی مردم چه اهمیتی داشت .
تاریخ بیهقی بسان دریایی است ناشناخته و زِ هرسو که می روید رشدیافتگی زبان پارسی دری را می شود به چشمِ جان دید ...
پایان بخش دوم
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ آریا پورفریادِ شهرویی
بخش : دوم ( پایانی )
◀️ نامه ی پیمان یا پیمان نامه :
این نامه نامه ای سرنوشت ساز می بود میان دو فرمانده ( امیر) که با بگردن گرفتن( تعهد) پیمان بسته می شد و سوگندوار پیش می رفت و بسیار پرگفتار می بود و گویی مرز همدیگر را بهنشان می بودند و چندین کس زِ بزرگان هم زیرِ آن را به نشان می بردند به خطی و نام خویش به نوشتنی ...
◀️ نامه ی فتح یا فتح نامه :
گشودن می شود برگردانِ واژه ی فتح و این نامه را فرمانده برای دگر جایگه هایی که به زیر نگین فرمانروایی او می بودند می نبشتند و با این نامه پیام گشودن دروازه ی دژ یا شهرِ دشمن را آگه می کنند و می شود گفت آگهی نامه ای بود در گفتن ِ ما پیروز شدیم و پیام برانِ دستور بر، برای نشان دادنِ توان فرمانروا می گشتند و آگه می نمودند ...
◀️ نامه ی رُقعه:
رُقعه در زبان عربی می شود در برگردان که تکه کاغذی که بر آن چیزی بنگارند و این نامه را کسانی که زِ دوستان یا زیر دستان خواسته ای داشتند به گونه ی یادداشت می نبشتند تا آگه شوند زِ نیازشان و بیشتر این نامه ها هنگامی نبشته می شد که درخواست کننده مجال دیدار نداشت که خواسته ها را به آکهی می رساند ...
◀️ نامه ی تذکر :
تذکر به چم می شود یادآوری یا گوشزد کردن و این نامه را برای یادآوری نبشته ی پیشین می نگاشتند تا پاسخ را زودتر دریافت نمایند و بسیار کم اینگونه نامه نبشته می شد ...
◀️ نامه ی مشافهه:
واژه ی مشافهه در زبان عربی می شود روبروی هم سخن گفتن و این به هنگامی بود که نماینده ی پادشاه یا بزرگی به دیداری برسد این نامه ی کوچک را بنبشتند و یا به کسی که بخواهند اورا به کاری در انجام بسپارند دهند که رود به انجام آن یا بخواستند نمایندگان با این برگِ دیدار ( مجوز دیدار) بگیرند و بسیار روشن گفتار نبشتاری می شد و دیوان هم این گونه نامه نگاری را به پسند دارد ...
◀️ نامه ی مظالمی :
این واژه به چم می شود ستمگری ها و داراییِ مردم را هنگامی که به زور بگرفتند گفته می شد .
و فرماندهان ( امیران یا حاکمان) برای رسیدگی به دادخواست مردم نامه ای به کارگزاران می نبشتند که دستورنامه وار زِ پیگیری داد سخن داشت ...
*⃣ در تاریخ بیهقی، نگاشته های نامه وار و به زبان نامه نگاشته شده بسیار است و این جُستار در پی بر شمردن چندین روش در نگارش های دیوانی بود و این که نامه در سرنوشت سازی مردم چه اهمیتی داشت .
تاریخ بیهقی بسان دریایی است ناشناخته و زِ هرسو که می روید رشدیافتگی زبان پارسی دری را می شود به چشمِ جان دید ...
پایان بخش دوم
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
زبان و ادبیات فارسی؛آیین نگارش.pdf
13.8 MB
جزوه زبان و ادبیات فارسی؛آیین نگارش (
تمام آنچه که شما در کنکور بدان نیازمندید)
املا و لغت ، تاریخ ادبیات بصورت رمزگذاری ، آرایه های ادبی و قرابت معنایی )
▫️تعداد صفحات 153 - تایپ شده▫️
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
تمام آنچه که شما در کنکور بدان نیازمندید)
املا و لغت ، تاریخ ادبیات بصورت رمزگذاری ، آرایه های ادبی و قرابت معنایی )
▫️تعداد صفحات 153 - تایپ شده▫️
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ انواع قالب شعری غزل
۱- غزل عاشقانه:
این نوع غزل عاشقانه را انوری جان تازی بخشید و سعدی آن را به کمال رساند.
۲- غزل عارفانه:
غزل عارفانه را سنایی غزنوی شکل داد و عطار نیشابوری، مولوی بلخی و فخرالدین عراقی آن را به تکامل رساندند. اوج غزل عارفانه را می‌توان در اشعار مولانا دید.
۳- غزل تلفیقی؛ تلفیق عشق و عرفان :
معانی و مضامین عاشقانه و عارفانه در قرن‌های هفت و هشت ظاهر شد. این نوع غزل را می‌توان در اشعار خواجوی کرمانی، اوحدی مراغه‌ای، عماد فقیه کرمانی، سلمان ساوجی و حافظ دید. کامل‌ترین نوع غزل تلفیقی را می‌توان در اشعار حافظ دید.
۴- غزل اجتماعی _ سیاسی – وطنی :
محتوای این نوع غزل در رابطه با مسائل حاد اجتماعی است (به غزل هایی که محتوای آنها بیشتر مسائل سیاسی اجتماعی است غزل اجتماعی می گویند در عصر مشروطه با توجه به دگرگونی های سیاسی و اجتماعی این نوع غزل رواج یافت) . اشعار ابوالقاسم لاهوتی، اشعار هوشنگ ابتهاج، عارف قزوینی، فرخی یزدی و غلامرضا قدسی از این نوع غزل بهره برده است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
۱- غزل عاشقانه:
این نوع غزل عاشقانه را انوری جان تازی بخشید و سعدی آن را به کمال رساند.
۲- غزل عارفانه:
غزل عارفانه را سنایی غزنوی شکل داد و عطار نیشابوری، مولوی بلخی و فخرالدین عراقی آن را به تکامل رساندند. اوج غزل عارفانه را می‌توان در اشعار مولانا دید.
۳- غزل تلفیقی؛ تلفیق عشق و عرفان :
معانی و مضامین عاشقانه و عارفانه در قرن‌های هفت و هشت ظاهر شد. این نوع غزل را می‌توان در اشعار خواجوی کرمانی، اوحدی مراغه‌ای، عماد فقیه کرمانی، سلمان ساوجی و حافظ دید. کامل‌ترین نوع غزل تلفیقی را می‌توان در اشعار حافظ دید.
۴- غزل اجتماعی _ سیاسی – وطنی :
محتوای این نوع غزل در رابطه با مسائل حاد اجتماعی است (به غزل هایی که محتوای آنها بیشتر مسائل سیاسی اجتماعی است غزل اجتماعی می گویند در عصر مشروطه با توجه به دگرگونی های سیاسی و اجتماعی این نوع غزل رواج یافت) . اشعار ابوالقاسم لاهوتی، اشعار هوشنگ ابتهاج، عارف قزوینی، فرخی یزدی و غلامرضا قدسی از این نوع غزل بهره برده است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
بارم بندی پایه دوازدهم.pdf
1.7 MB
✅ بارم بندی دروس پایه دوازدهم/ امتحانات سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۰
(انسانی، تجربی، ریاضی)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
(انسانی، تجربی، ریاضی)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
بارم بندی پایه یازدهم.pdf
1.6 MB
✅ بارم بندی دروس پایه یازدهم/ امتحانات سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۰
(انسانی، تجربی، ریاضی)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
(انسانی، تجربی، ریاضی)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
بارم بندی پایه دهم .pdf
1.5 MB
✅ بارم بندی دروس پایه دهم/ امتحانات سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۰
(انسانی، تجربی، ریاضی)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
(انسانی، تجربی، ریاضی)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ پدیده سواد مصنوعی و الگوی جدید نادانی
🔎📲💻🖥️📡⚖️🧮📻📺📖📚🗞️📑
❇️ روزانه فقط در تلگرام بیش از ۳ میلیون مطلب منتشر می شود. جالب است بدانید در ساعت ۴ صبح که میزان مطالب منتشر شده به کمترین مقدار خود می رسد نیز ۲۵ هزار مطلب نشر می یابد. این میزان تولید محتوا در شبکه های مختلف اجتماعی در طول تاریخ بی نظیر و فوق العاده است و منجر به پدیده جالبی شده: «همه ما» راجع به «همه چیز» می دانیم اما با ويژگی هایی خاص.
کارل تارو ژورنالیست معروف ژاپنی می گوید: هر وقت هر کسی از هر چیزی سخن می‌گوید ما وانمود می کنیم که دربارۀ آن می‌دانیم. همکارانمان دربارۀ فیلم، کتاب، قیمت ارز، حمله نظامی آمریکا صحبت می‌کنند سرمان را بالا و پایین می بریم یعنی من هم دربارۀ آن می دانم.
این در صورتی است که آن ها دربارۀ آن موضوع فقط نظرات کس دیگری را در یک شبکه اجتماعی خوانده اند و آن را بازگو می کنند همان گونه که ما نیز چنین می کنیم. ما به شکلی خطرناک به نوعی *کپی برداری* از دانایی نزدیک می‌شویم، که در واقع الگوی جدید *نادانی* است. ما با *سواد مصنوعی* روبرو هستیم.
تحلیل و تجویز راهبردی:
رسانه ها باعث شده اند به سرعت برق در معرض اخبار و به سرعت باد در معرض تحلیل اخبار قرار بگیریم. محیط اطراف ما پر است از اخبار مغشوش، اعداد و ارقام گول زننده و حرف های جهت‌دار. سه مساله این موضوع را تشدید می کند:
۱. حجم بالای اخبار و تحلیل ها. اطلاعات بیشتر یعنی فرصت کمتر برای بررسی دقیق تر آن ها.
۲. سبک زندگی شتابان: زندگی امروزی نسبت به 200 سال پیش بسیار چگال تر شده است. یعنی میزان رخدادهای کاری و ارتباطاتی در واحد زمان بیشتر شده است.
۳. سواد مصنوعی: نظرات ما از پرسه‌زدن در شبکه‌های اجتماعی سرچشمه می‌گیرند، نه مطالعۀ کتاب‌ها! *این کپی برداری از دانایی، در واقع الگوی جدید نادانی است.*
به همین خاطر است که اخبار درست، غلط، شایعه و حقیقت در فضای مجازی تقریبا هم ارزش‌اند. چرا؟ چون ما فرصت نمی کنیم که درستی آن چه را که دریافت می کنیم، بررسی کنیم. بلافاصله آن را می خوانیم و احتمالا آن را برای دیگران فوروارد (ارسال) می کنیم و در گفتگوهای خانوادگی یا دوستانه یا کاری مان از آن اطلاعات استفاده می کنیم که نشان دهیم از زمانه عقب نیستیم.
*چه می توان کرد؟*
۱. تعلیق قضاوت. نه باور کنید و نه رد کنید. زمانی که استدلال به نفع یا علیه آن گفته یا نوشته ندارید نه ردش کنید و نه تأیید، قضاوت خود را معلق کنید تا زمان دریافت اطلاعات کافی برای قضاوت.
۲. در حالت *غیر طبیعی* قضاوت نکنید. مطالعات نشان داده اند زمانی که افراد از آرامش فکری بیشتری برخوردارند، کیفیت قضاوت های حرفه ای شان افزایش می یابد. بنابراین زمانی که شتاب زده، هیجانی، خسته و پریشان هستیم، کیفیت قضاوت های ما افت می کند و قضاوتی که در زمان شتاب زدگی می کنیم به اندازه قضاوت یک فرد مست [غیر عادی]، غیرقابل اتکاست.
۳. به ساختارهای مشکوک، حساس باشید. جملاتی که با فعل مجهول و بدون فاعل ساخته شده‌اند مانند «گفته می‌شود» یا «شنیده‌ها حاکی از آن است که» و «یا بر اساس اخبار منتشر شده» روشی برای پیچاندن شما هستند. در این ساختارها خبر وجود دارد. اما منبع خبر وجود ندارد.
۴. برای هر چه می خوانید یا می شنوید از خودتان بپرسید:
الف) آیا از منبع خبر/گزارش مطمئن هستم؟
ب) آیا شواهد تاییدکننده یا استدلال های قانع کننده آورده شده یا اینکه یک حرف به زبان های مختلف تکرار شده؟
ج) آیا بین مقدمه و اطلاعات ارایه شده و نتایج رابطه منطقی وجود دارد؟
د) آیا تمام واقعیت بیان شده یا بخشی از واقعیت؟
۵. از چرا و کلمات هم خانواده استفاده کنید. آدم های دقیق دائم می پرسند چرا؟ چرا کاندیدای ریاست جمهوری شما بهتر است؟ چه چیز باعث می شود که فکر کنید قیمت ارز بالا می رود؟ چطور به این نتیجه رسیدید؟
۶. در فلسفه منطق، فصلی وجود دارد به نام مغالطات. برای تقویت تفکر سنجش گرانه (انتقادی) بخش مغالطات را بخوانید تا با بیش از ۷۰ نوع مغالطه (=دامگاه اشتباه ذهنی) آشنا شوید.
۷. حضور در شبکه های اجتماعی مفید است. جریان آزاد اطلاعات در آن بسیار جذاب، مفید و غنیمت است. اما فراموش نکنیم که آن ها نمی توانند جایگزین کتاب و تفکر عمیق شوند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🔎📲💻🖥️📡⚖️🧮📻📺📖📚🗞️📑
❇️ روزانه فقط در تلگرام بیش از ۳ میلیون مطلب منتشر می شود. جالب است بدانید در ساعت ۴ صبح که میزان مطالب منتشر شده به کمترین مقدار خود می رسد نیز ۲۵ هزار مطلب نشر می یابد. این میزان تولید محتوا در شبکه های مختلف اجتماعی در طول تاریخ بی نظیر و فوق العاده است و منجر به پدیده جالبی شده: «همه ما» راجع به «همه چیز» می دانیم اما با ويژگی هایی خاص.
کارل تارو ژورنالیست معروف ژاپنی می گوید: هر وقت هر کسی از هر چیزی سخن می‌گوید ما وانمود می کنیم که دربارۀ آن می‌دانیم. همکارانمان دربارۀ فیلم، کتاب، قیمت ارز، حمله نظامی آمریکا صحبت می‌کنند سرمان را بالا و پایین می بریم یعنی من هم دربارۀ آن می دانم.
این در صورتی است که آن ها دربارۀ آن موضوع فقط نظرات کس دیگری را در یک شبکه اجتماعی خوانده اند و آن را بازگو می کنند همان گونه که ما نیز چنین می کنیم. ما به شکلی خطرناک به نوعی *کپی برداری* از دانایی نزدیک می‌شویم، که در واقع الگوی جدید *نادانی* است. ما با *سواد مصنوعی* روبرو هستیم.
تحلیل و تجویز راهبردی:
رسانه ها باعث شده اند به سرعت برق در معرض اخبار و به سرعت باد در معرض تحلیل اخبار قرار بگیریم. محیط اطراف ما پر است از اخبار مغشوش، اعداد و ارقام گول زننده و حرف های جهت‌دار. سه مساله این موضوع را تشدید می کند:
۱. حجم بالای اخبار و تحلیل ها. اطلاعات بیشتر یعنی فرصت کمتر برای بررسی دقیق تر آن ها.
۲. سبک زندگی شتابان: زندگی امروزی نسبت به 200 سال پیش بسیار چگال تر شده است. یعنی میزان رخدادهای کاری و ارتباطاتی در واحد زمان بیشتر شده است.
۳. سواد مصنوعی: نظرات ما از پرسه‌زدن در شبکه‌های اجتماعی سرچشمه می‌گیرند، نه مطالعۀ کتاب‌ها! *این کپی برداری از دانایی، در واقع الگوی جدید نادانی است.*
به همین خاطر است که اخبار درست، غلط، شایعه و حقیقت در فضای مجازی تقریبا هم ارزش‌اند. چرا؟ چون ما فرصت نمی کنیم که درستی آن چه را که دریافت می کنیم، بررسی کنیم. بلافاصله آن را می خوانیم و احتمالا آن را برای دیگران فوروارد (ارسال) می کنیم و در گفتگوهای خانوادگی یا دوستانه یا کاری مان از آن اطلاعات استفاده می کنیم که نشان دهیم از زمانه عقب نیستیم.
*چه می توان کرد؟*
۱. تعلیق قضاوت. نه باور کنید و نه رد کنید. زمانی که استدلال به نفع یا علیه آن گفته یا نوشته ندارید نه ردش کنید و نه تأیید، قضاوت خود را معلق کنید تا زمان دریافت اطلاعات کافی برای قضاوت.
۲. در حالت *غیر طبیعی* قضاوت نکنید. مطالعات نشان داده اند زمانی که افراد از آرامش فکری بیشتری برخوردارند، کیفیت قضاوت های حرفه ای شان افزایش می یابد. بنابراین زمانی که شتاب زده، هیجانی، خسته و پریشان هستیم، کیفیت قضاوت های ما افت می کند و قضاوتی که در زمان شتاب زدگی می کنیم به اندازه قضاوت یک فرد مست [غیر عادی]، غیرقابل اتکاست.
۳. به ساختارهای مشکوک، حساس باشید. جملاتی که با فعل مجهول و بدون فاعل ساخته شده‌اند مانند «گفته می‌شود» یا «شنیده‌ها حاکی از آن است که» و «یا بر اساس اخبار منتشر شده» روشی برای پیچاندن شما هستند. در این ساختارها خبر وجود دارد. اما منبع خبر وجود ندارد.
۴. برای هر چه می خوانید یا می شنوید از خودتان بپرسید:
الف) آیا از منبع خبر/گزارش مطمئن هستم؟
ب) آیا شواهد تاییدکننده یا استدلال های قانع کننده آورده شده یا اینکه یک حرف به زبان های مختلف تکرار شده؟
ج) آیا بین مقدمه و اطلاعات ارایه شده و نتایج رابطه منطقی وجود دارد؟
د) آیا تمام واقعیت بیان شده یا بخشی از واقعیت؟
۵. از چرا و کلمات هم خانواده استفاده کنید. آدم های دقیق دائم می پرسند چرا؟ چرا کاندیدای ریاست جمهوری شما بهتر است؟ چه چیز باعث می شود که فکر کنید قیمت ارز بالا می رود؟ چطور به این نتیجه رسیدید؟
۶. در فلسفه منطق، فصلی وجود دارد به نام مغالطات. برای تقویت تفکر سنجش گرانه (انتقادی) بخش مغالطات را بخوانید تا با بیش از ۷۰ نوع مغالطه (=دامگاه اشتباه ذهنی) آشنا شوید.
۷. حضور در شبکه های اجتماعی مفید است. جریان آزاد اطلاعات در آن بسیار جذاب، مفید و غنیمت است. اما فراموش نکنیم که آن ها نمی توانند جایگزین کتاب و تفکر عمیق شوند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ پدیده سواد مصنوعی و الگوی جدید نادانی
روزانه فقط در تلگرام بیش از ۳ میلیون مطلب منتشر می شود.
جالب است بدانید در ساعت ۴ صبح که میزان مطالب منتشر شده به کمترین مقدار خود می رسد نیز ۲۵ هزار مطلب نشر می یابد.
این میزان تولید محتوا در شبکه های مختلف اجتماعی در طول تاریخ بی نظیر و فوق العاده است و منجر به پدیده جالبی شده:
«همه ما» راجع به «همه چیز» می دانیم اما با ويژگی هایی خاص.
کارل تارو، ژورنالیست معروف ژاپنی می گوید:
هر وقت هر کسی از هر چیزی سخن می‌گوید ما وانمود می کنیم که دربارۀ آن می‌دانیم.
همکارانمان دربارۀ فیلم، کتاب، قیمت ارز، حمله نظامی آمریکا صحبت می‌کنند سرمان را بالا و پایین می بریم یعنی من هم دربارۀ آن می دانم.
این در صورتی است که آن ها دربارۀ آن موضوع فقط نظرات کس دیگری را در یک شبکه اجتماعی خوانده اند و آن را بازگو می کنند، همان گونه که ما نیز چنین می کنیم.
ما به شکلی خطرناک به نوعی *کپی برداری* از دانایی نزدیک می‌شویم، که در واقع الگوی جدید *نادانی* است.
ما با *سواد مصنوعی* روبرو هستیم.
تحلیل و تجویز راهبردی:
رسانه ها باعث شده اند به سرعت برق در معرض اخبار و به سرعت باد در معرض تحلیل اخبار قرار بگیریم.
محیط اطراف ما پر است از اخبار مغشوش، اعداد و ارقام گول زننده و حرف های جهت‌دار.
سه مساله این موضوع را تشدید می کند:
۱. حجم بالای اخبار و تحلیل ها. اطلاعات بیشتر یعنی فرصت کمتر برای بررسی دقیق تر آن ها.
۲. سبک زندگی شتابان: زندگی امروزی نسبت به 200 سال پیش بسیار چگال تر شده است. یعنی میزان رخدادهای کاری و ارتباطاتی در واحد زمان بیشتر شده است.
۳. سواد مصنوعی: نظرات ما از پرسه‌زدن در شبکه‌های اجتماعی سرچشمه می‌گیرند، نه مطالعۀ کتاب‌ها! *این کپی برداری از دانایی، در واقع الگوی جدید نادانی است.*
به همین خاطر است که اخبار درست، غلط، شایعه و حقیقت در فضای مجازی تقریبا هم ارزش‌اند. چرا؟ چون ما فرصت نمی کنیم که درستی آن چه را که دریافت می کنیم، بررسی کنیم.
بلافاصله آن را می خوانیم و احتمالا آن را برای دیگران فوروارد (ارسال) می کنیم و در گفتگوهای خانوادگی یا دوستانه یا کاری مان از آن اطلاعات استفاده می کنیم که نشان دهیم از زمانه عقب نیستیم.
*چه می توان کرد؟*
۱. تعلیق قضاوت.
نه باور کنید و نه رد کنید. زمانی که استدلال به نفع یا علیه آن گفته یا نوشته ندارید نه ردش کنید و نه تأیید، قضاوت خود را معلق کنید تا زمان دریافت اطلاعات کافی برای قضاوت.
۲. در حالت *غیر طبیعی* قضاوت نکنید.
مطالعات نشان داده اند زمانی که افراد از آرامش فکری بیشتری برخوردارند، کیفیت قضاوت های حرفه ای شان افزایش می یابد. بنابراین زمانی که شتاب زده، هیجانی، خسته و پریشان هستیم، کیفیت قضاوت های ما افت می کند و قضاوتی که در زمان شتاب زدگی می کنیم به اندازه قضاوت یک فرد مست [غیر عادی]، غیرقابل اتکاست.
۳. به ساختارهای مشکوک، حساس باشید.
جملاتی که با فعل مجهول و بدون فاعل ساخته شده‌اند مانند «گفته می‌شود» یا «شنیده‌ها حاکی از آن است که» و «یا بر اساس اخبار منتشر شده» روشی برای پیچاندن شما هستند. در این ساختارها خبر وجود دارد. اما منبع خبر وجود ندارد.
۴. برای هر چه می خوانید یا می شنوید از خودتان بپرسید:
الف) آیا از منبع خبر یا گزارش مطمئن هستم؟
ب) آیا شواهد تاییدکننده یا استدلال های قانع کننده آورده شده یا اینکه یک حرف به زبان های مختلف تکرار شده؟
ج) آیا بین مقدمه و اطلاعات ارایه شده و نتایج رابطه منطقی وجود دارد؟
د) آیا تمام واقعیت بیان شده یا بخشی از واقعیت؟
۵. از چرا و کلمات هم خانواده استفاده کنید.
آدم های دقیق دائم می پرسند چرا؟ چرا کاندیدای ریاست جمهوری شما بهتر است؟ چه چیز باعث می شود که فکر کنید قیمت ارز بالا می رود؟ چطور به این نتیجه رسیدید؟
۶. در فلسفه ی منطق، فصلی وجود دارد به نام مغالطات. برای تقویت تفکر سنجش گرانه (انتقادی) بخش مغالطات را بخوانید تا با بیش از ۷۰ نوع مغالطه (=دامگاه اشتباه ذهنی) آشنا شوید.
۷. حضور در شبکه های اجتماعی مفید است. جریان آزاد اطلاعات در آن بسیار جذاب، مفید و غنیمت است. اما فراموش نکنیم که آن ها نمی توانند جایگزین کتاب و تفکر عمیق شوند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
روزانه فقط در تلگرام بیش از ۳ میلیون مطلب منتشر می شود.
جالب است بدانید در ساعت ۴ صبح که میزان مطالب منتشر شده به کمترین مقدار خود می رسد نیز ۲۵ هزار مطلب نشر می یابد.
این میزان تولید محتوا در شبکه های مختلف اجتماعی در طول تاریخ بی نظیر و فوق العاده است و منجر به پدیده جالبی شده:
«همه ما» راجع به «همه چیز» می دانیم اما با ويژگی هایی خاص.
کارل تارو، ژورنالیست معروف ژاپنی می گوید:
هر وقت هر کسی از هر چیزی سخن می‌گوید ما وانمود می کنیم که دربارۀ آن می‌دانیم.
همکارانمان دربارۀ فیلم، کتاب، قیمت ارز، حمله نظامی آمریکا صحبت می‌کنند سرمان را بالا و پایین می بریم یعنی من هم دربارۀ آن می دانم.
این در صورتی است که آن ها دربارۀ آن موضوع فقط نظرات کس دیگری را در یک شبکه اجتماعی خوانده اند و آن را بازگو می کنند، همان گونه که ما نیز چنین می کنیم.
ما به شکلی خطرناک به نوعی *کپی برداری* از دانایی نزدیک می‌شویم، که در واقع الگوی جدید *نادانی* است.
ما با *سواد مصنوعی* روبرو هستیم.
تحلیل و تجویز راهبردی:
رسانه ها باعث شده اند به سرعت برق در معرض اخبار و به سرعت باد در معرض تحلیل اخبار قرار بگیریم.
محیط اطراف ما پر است از اخبار مغشوش، اعداد و ارقام گول زننده و حرف های جهت‌دار.
سه مساله این موضوع را تشدید می کند:
۱. حجم بالای اخبار و تحلیل ها. اطلاعات بیشتر یعنی فرصت کمتر برای بررسی دقیق تر آن ها.
۲. سبک زندگی شتابان: زندگی امروزی نسبت به 200 سال پیش بسیار چگال تر شده است. یعنی میزان رخدادهای کاری و ارتباطاتی در واحد زمان بیشتر شده است.
۳. سواد مصنوعی: نظرات ما از پرسه‌زدن در شبکه‌های اجتماعی سرچشمه می‌گیرند، نه مطالعۀ کتاب‌ها! *این کپی برداری از دانایی، در واقع الگوی جدید نادانی است.*
به همین خاطر است که اخبار درست، غلط، شایعه و حقیقت در فضای مجازی تقریبا هم ارزش‌اند. چرا؟ چون ما فرصت نمی کنیم که درستی آن چه را که دریافت می کنیم، بررسی کنیم.
بلافاصله آن را می خوانیم و احتمالا آن را برای دیگران فوروارد (ارسال) می کنیم و در گفتگوهای خانوادگی یا دوستانه یا کاری مان از آن اطلاعات استفاده می کنیم که نشان دهیم از زمانه عقب نیستیم.
*چه می توان کرد؟*
۱. تعلیق قضاوت.
نه باور کنید و نه رد کنید. زمانی که استدلال به نفع یا علیه آن گفته یا نوشته ندارید نه ردش کنید و نه تأیید، قضاوت خود را معلق کنید تا زمان دریافت اطلاعات کافی برای قضاوت.
۲. در حالت *غیر طبیعی* قضاوت نکنید.
مطالعات نشان داده اند زمانی که افراد از آرامش فکری بیشتری برخوردارند، کیفیت قضاوت های حرفه ای شان افزایش می یابد. بنابراین زمانی که شتاب زده، هیجانی، خسته و پریشان هستیم، کیفیت قضاوت های ما افت می کند و قضاوتی که در زمان شتاب زدگی می کنیم به اندازه قضاوت یک فرد مست [غیر عادی]، غیرقابل اتکاست.
۳. به ساختارهای مشکوک، حساس باشید.
جملاتی که با فعل مجهول و بدون فاعل ساخته شده‌اند مانند «گفته می‌شود» یا «شنیده‌ها حاکی از آن است که» و «یا بر اساس اخبار منتشر شده» روشی برای پیچاندن شما هستند. در این ساختارها خبر وجود دارد. اما منبع خبر وجود ندارد.
۴. برای هر چه می خوانید یا می شنوید از خودتان بپرسید:
الف) آیا از منبع خبر یا گزارش مطمئن هستم؟
ب) آیا شواهد تاییدکننده یا استدلال های قانع کننده آورده شده یا اینکه یک حرف به زبان های مختلف تکرار شده؟
ج) آیا بین مقدمه و اطلاعات ارایه شده و نتایج رابطه منطقی وجود دارد؟
د) آیا تمام واقعیت بیان شده یا بخشی از واقعیت؟
۵. از چرا و کلمات هم خانواده استفاده کنید.
آدم های دقیق دائم می پرسند چرا؟ چرا کاندیدای ریاست جمهوری شما بهتر است؟ چه چیز باعث می شود که فکر کنید قیمت ارز بالا می رود؟ چطور به این نتیجه رسیدید؟
۶. در فلسفه ی منطق، فصلی وجود دارد به نام مغالطات. برای تقویت تفکر سنجش گرانه (انتقادی) بخش مغالطات را بخوانید تا با بیش از ۷۰ نوع مغالطه (=دامگاه اشتباه ذهنی) آشنا شوید.
۷. حضور در شبکه های اجتماعی مفید است. جریان آزاد اطلاعات در آن بسیار جذاب، مفید و غنیمت است. اما فراموش نکنیم که آن ها نمی توانند جایگزین کتاب و تفکر عمیق شوند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ بی سوادی سیاه و سفید در جامعه امروزی
❇️ بی سوادی دوگونه است:
✅ بی سوادی سیاه :
شکلی از بی سوادی است که در نخستین نگاه، دیده می شود
اینکه چه کسی نمی‌تواند اسم خود را روی برگه‌ی کاغذ بنویسد یا تابلوی یک خیابان را بخواند
ارزان‌ترین نوع بی سوادی است، که می‌توان با آن مبارزه کرد
✅ بی سوادی سفید :
اما موضوع هراسناک بی سوادی سفید است
کسانی که در ظاهر توانایی خواندن و نوشتن دارند
هر روز در فضای حقیقی و مجازی،می‌نویسند و حرف می‌زنند
◀️ کسانی که انبوهی از مدارک آموزشی و درجات و گواهینامه‌هارا در کیف خود جابجا می کنند
اما، هنوز در ساده‌ترین تعامل ها و ارتباط هاو خوانش ونگارش کلمات دچار چالش‌های جدی هستند وچنته اشان از موهومات و شبه علم پراست ، این شکل از بی سوادی "بی سوادی سفید" است.
چرا که در نگاه اول، دیده نمی‌شود
این بی سوادی به سادگی قابل سنجش نیست و در آمارها ثبت نمی‌شود
◀️ این نوع بی سوادی ، وقتی با انواع مدارک رنگارنگ دانشگاهی ، تاییدو تقویت شود
ندانستن مرکب را باعث می‌شود.
حالا فرد به ابزارهایی جدید برای تقویت بی سوادی خود و دفاع از باورهای نادرست خود مجهز گشته است
و متاسفانه درد امروز جامعه ما از نوع بیسوادی سفید است .
روشنفکر نماهای پرمدعا
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ بی سوادی دوگونه است:
✅ بی سوادی سیاه :
شکلی از بی سوادی است که در نخستین نگاه، دیده می شود
اینکه چه کسی نمی‌تواند اسم خود را روی برگه‌ی کاغذ بنویسد یا تابلوی یک خیابان را بخواند
ارزان‌ترین نوع بی سوادی است، که می‌توان با آن مبارزه کرد
✅ بی سوادی سفید :
اما موضوع هراسناک بی سوادی سفید است
کسانی که در ظاهر توانایی خواندن و نوشتن دارند
هر روز در فضای حقیقی و مجازی،می‌نویسند و حرف می‌زنند
◀️ کسانی که انبوهی از مدارک آموزشی و درجات و گواهینامه‌هارا در کیف خود جابجا می کنند
اما، هنوز در ساده‌ترین تعامل ها و ارتباط هاو خوانش ونگارش کلمات دچار چالش‌های جدی هستند وچنته اشان از موهومات و شبه علم پراست ، این شکل از بی سوادی "بی سوادی سفید" است.
چرا که در نگاه اول، دیده نمی‌شود
این بی سوادی به سادگی قابل سنجش نیست و در آمارها ثبت نمی‌شود
◀️ این نوع بی سوادی ، وقتی با انواع مدارک رنگارنگ دانشگاهی ، تاییدو تقویت شود
ندانستن مرکب را باعث می‌شود.
حالا فرد به ابزارهایی جدید برای تقویت بی سوادی خود و دفاع از باورهای نادرست خود مجهز گشته است
و متاسفانه درد امروز جامعه ما از نوع بیسوادی سفید است .
روشنفکر نماهای پرمدعا
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ نگاهی به وجه تسمیه ی حرف اضافه در زبان فارسی
❇️ شاید تا کنون از خودمان نپرسیده ایم که چرا به صورت هایی نظیر "از، به، برای، در، روی و ..." می گوییم حرف اضافه؟! و شاید هم کسی از ما سوال نکرده باشد.
قبل از پاسخ به پرسش فوق، اجازه می خواهم نگاه کوچکی به معادل همین واژه در زبان های انگلیسی و عربی داشته باشم.
❇️ در زبان انگلیسی، برای حرف اضافه از واژه ی "Preposition" استفاده می کنند. پیشوند "Pre" که یک تکواژ فعال در زبان انگلیسی است، معادل "پیش" در فارسی است؛ و "Preposition" را می توان به طور تقریبی، در معنای " پیش از جایگاه" ترجمه کرد؛ یعنی کلمه ای که پیش از اسم یا جایگاه اسم قرار می گیرد.
به عنوان مثال، به جایگاه حرف اضافه ی "to" در جمله ی زیر توجه کنید:
1. He sent a letter to me.
❇️ در زبان عربی برای این حرف، از اصطلاح "حرف جر" استفاده می کنند و علت آن هم این است که اسم بعد از خود را مجرور می کند؛ یعنی عملکرد اعرابی آن را در نظر می گیرند.
به عنوان مثال، اسم " المدرسه" در جمله ی زیر، به خاطر حرف جر " فی" از نظر اعراب پایانی، مجرور است. توجه بفرمایید:
2. الیوم رایتهم فی المدرسه.
❇️ و اما در فارسی چرا می گوییم حرف اضافه؟!
آیا سازه ای اضافی در زبان است که اسم دیگری روی آن نمی توان گذاشت؟! خیر؛ علت این نامگذاری این است که ما به کمک این حرف می توانیم سازه ی دیگری را به جمله یا ساخت زبان اضافه کنیم؛ مثلا" اگر ما جمله ی زیر را داشته باشیم:
3. امروز احمد می رود.
و بخواهیم واژه ی " مسافرت" را به ساخت جمله اضافه کنیم، حتما" از حرف اضافه ی " به" کمک می گیریم؛ به صورت زیر:
4. امروز احمد به مسافرت می رود.
❇️ س.د.رضوی، آذرماه 1396
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ شاید تا کنون از خودمان نپرسیده ایم که چرا به صورت هایی نظیر "از، به، برای، در، روی و ..." می گوییم حرف اضافه؟! و شاید هم کسی از ما سوال نکرده باشد.
قبل از پاسخ به پرسش فوق، اجازه می خواهم نگاه کوچکی به معادل همین واژه در زبان های انگلیسی و عربی داشته باشم.
❇️ در زبان انگلیسی، برای حرف اضافه از واژه ی "Preposition" استفاده می کنند. پیشوند "Pre" که یک تکواژ فعال در زبان انگلیسی است، معادل "پیش" در فارسی است؛ و "Preposition" را می توان به طور تقریبی، در معنای " پیش از جایگاه" ترجمه کرد؛ یعنی کلمه ای که پیش از اسم یا جایگاه اسم قرار می گیرد.
به عنوان مثال، به جایگاه حرف اضافه ی "to" در جمله ی زیر توجه کنید:
1. He sent a letter to me.
❇️ در زبان عربی برای این حرف، از اصطلاح "حرف جر" استفاده می کنند و علت آن هم این است که اسم بعد از خود را مجرور می کند؛ یعنی عملکرد اعرابی آن را در نظر می گیرند.
به عنوان مثال، اسم " المدرسه" در جمله ی زیر، به خاطر حرف جر " فی" از نظر اعراب پایانی، مجرور است. توجه بفرمایید:
2. الیوم رایتهم فی المدرسه.
❇️ و اما در فارسی چرا می گوییم حرف اضافه؟!
آیا سازه ای اضافی در زبان است که اسم دیگری روی آن نمی توان گذاشت؟! خیر؛ علت این نامگذاری این است که ما به کمک این حرف می توانیم سازه ی دیگری را به جمله یا ساخت زبان اضافه کنیم؛ مثلا" اگر ما جمله ی زیر را داشته باشیم:
3. امروز احمد می رود.
و بخواهیم واژه ی " مسافرت" را به ساخت جمله اضافه کنیم، حتما" از حرف اضافه ی " به" کمک می گیریم؛ به صورت زیر:
4. امروز احمد به مسافرت می رود.
❇️ س.د.رضوی، آذرماه 1396
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
هدیه ای برای دوستان گرانمایه و بزرگوار
با کلیک بر روی هر کدام از لینکهای زیر دیوان شعر آن شاعر را خواهید داشت. خواهشمندم به پاسداشت میراث ادب پارسی و جاری وساری شدن آن در عروق حیات فرهنگی جامعه، درصورت تمایل در تکثیر واشتراک گذاری دریغ نورزند.
برای ورود به دیوان هر یک از این مفاخر جهانی کافی است بر روی لینک آن کلیک کنید.
حافظ http://ganjoor.net/hafez
خیام http://ganjoor.net/khayyam
سعدی http://ganjoor.net/saadi
فردوسی http://ganjoor.net/ferdousi
مولوی http://ganjoor.net/moulavi
نظامی http://ganjoor.net/nezami
پروین اعتصامی http://ganjoor.net/parvin
عطار http://ganjoor.net/attar
سنایی http://ganjoor.net/sanaee
وحشی http://ganjoor.net/vahshi
رودکی http://ganjoor.net/roodaki
ناصرخسرو http://ganjoor.net/naserkhosro
منوچهری http://ganjoor.net/manoochehri
فرخی http://ganjoor.net/farrokhi
خاقانی http://ganjoor.net/khaghani
مسعود سعد http://ganjoor.net/masood
انوری http://ganjoor.net/anvari
اوحدی http://ganjoor.net/ouhadi
خواجوی کرمانی http://ganjoor.net/khajoo
عراقی http://ganjoor.net/eraghi
صائب تبریزی http://ganjoor.net/saeb
شبستری http://ganjoor.net/shabestari
جامی http://ganjoor.net/jami
هاتف اصفهانی http://ganjoor.net/hatef
ابوسعید ابوالخیر http://ganjoor.net/abusaeed
بهار http://ganjoor.net/bahar
باباطاهر http://ganjoor.net/babataher
محتشم http://ganjoor.net/mohtasham
شیخ بهایی http://ganjoor.net/bahaee
سیف فرغانی http://ganjoor.net/seyf
ملکه https://www.instagram.com/asalekhatereh
فروغی http://ganjoor.net/forooghi
عبید زاکانی http://ganjoor.net/obeyd
امیرخسرو http://ganjoor.net/khosro
شهریار http://ganjoor.net/shahriar
جبلی http://ganjoor.net/jabali
خاطره http://www.asaletabiei.com
اسعد گرگانی http://ganjoor.net/asad
فیض کاشانی http://ganjoor.net/feyz
سلمان http://ganjoor.net/salman
رهی http://ganjoor.net/rahi
اقبال http://ganjoor.net/iqbal
بیدل http://ganjoor.net/bidel
نما نما http://www.namanema.com
قاآنی http://ganjoor.net/ghaani
کسایی http://ganjoor.net/kesayee
عرفی http://ganjoor.net/orfi
پست بالا گنجینه ای ازادب پارسی است که به محضر عزیزان هدیه میکنیم . با یک کلیک وارد دیوان شعر شاعران شوید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
با کلیک بر روی هر کدام از لینکهای زیر دیوان شعر آن شاعر را خواهید داشت. خواهشمندم به پاسداشت میراث ادب پارسی و جاری وساری شدن آن در عروق حیات فرهنگی جامعه، درصورت تمایل در تکثیر واشتراک گذاری دریغ نورزند.
برای ورود به دیوان هر یک از این مفاخر جهانی کافی است بر روی لینک آن کلیک کنید.
حافظ http://ganjoor.net/hafez
خیام http://ganjoor.net/khayyam
سعدی http://ganjoor.net/saadi
فردوسی http://ganjoor.net/ferdousi
مولوی http://ganjoor.net/moulavi
نظامی http://ganjoor.net/nezami
پروین اعتصامی http://ganjoor.net/parvin
عطار http://ganjoor.net/attar
سنایی http://ganjoor.net/sanaee
وحشی http://ganjoor.net/vahshi
رودکی http://ganjoor.net/roodaki
ناصرخسرو http://ganjoor.net/naserkhosro
منوچهری http://ganjoor.net/manoochehri
فرخی http://ganjoor.net/farrokhi
خاقانی http://ganjoor.net/khaghani
مسعود سعد http://ganjoor.net/masood
انوری http://ganjoor.net/anvari
اوحدی http://ganjoor.net/ouhadi
خواجوی کرمانی http://ganjoor.net/khajoo
عراقی http://ganjoor.net/eraghi
صائب تبریزی http://ganjoor.net/saeb
شبستری http://ganjoor.net/shabestari
جامی http://ganjoor.net/jami
هاتف اصفهانی http://ganjoor.net/hatef
ابوسعید ابوالخیر http://ganjoor.net/abusaeed
بهار http://ganjoor.net/bahar
باباطاهر http://ganjoor.net/babataher
محتشم http://ganjoor.net/mohtasham
شیخ بهایی http://ganjoor.net/bahaee
سیف فرغانی http://ganjoor.net/seyf
ملکه https://www.instagram.com/asalekhatereh
فروغی http://ganjoor.net/forooghi
عبید زاکانی http://ganjoor.net/obeyd
امیرخسرو http://ganjoor.net/khosro
شهریار http://ganjoor.net/shahriar
جبلی http://ganjoor.net/jabali
خاطره http://www.asaletabiei.com
اسعد گرگانی http://ganjoor.net/asad
فیض کاشانی http://ganjoor.net/feyz
سلمان http://ganjoor.net/salman
رهی http://ganjoor.net/rahi
اقبال http://ganjoor.net/iqbal
بیدل http://ganjoor.net/bidel
نما نما http://www.namanema.com
قاآنی http://ganjoor.net/ghaani
کسایی http://ganjoor.net/kesayee
عرفی http://ganjoor.net/orfi
پست بالا گنجینه ای ازادب پارسی است که به محضر عزیزان هدیه میکنیم . با یک کلیک وارد دیوان شعر شاعران شوید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ انـــــواع الـــف《ا》 :
🖋۱_ الف اطلاق یا اشباع: این الف را در آخر مصراع ها برای کامل کردن وزن می آورند.
مثال: ز بیژن مگر آگهی یابما / بدین کار هشیار بشتابما
🖋۲_ الف پاسخ: « ا» گاه در آخر سوم شخص مفردفعل ماضی ساده به هنگام گفتگو و مناظره و سؤال و جواب می آید.
گفتم: غم تو دارم٬ گفتا غمت سرآید/ گفتم که ماه من شو٬ گفتا اگر برآید ( الف نهادی هم می گویند)
🖋۳_ الف تعظیم: الفی که در آخر اسم خاص افزوده می شد و معنی و مفهوم بزرگداشت را داشت. صائبا
🖋۴_ الف تفخیم: این الف مفهوم تعظیم و بزرگداشت را داشت٬ در متون کهن اغلب به اسم عام و صفت افزوده می شد.
مادر حسنک ...٬ گفت : « بزرگا مردا که این پسرم بود.»
🖋۵_ الف حاصل مصدری: این الف در پایان صفت می آید و حاصل مصدر می سازد. فراخنای جهان سرشار از آزادی و شادی ست.
🖋۶_ الف مبالغه و کثرت: در پایان واژه می آید و نشانه فراوانی و کثرت است٬ خوشا پرنده که بی واژه شعر می گوید...سودا
🖋۷_ الف دعا : این الف در آخر سوم شخص مفرد مضارع می آید٬ نفست شکفته بادا.
🖋 ۸_ الف به جای تنوین: ابدا
🖋 ۹_ الف صفت فاعلی : گویا
🖋۱۰_ الف قابلیت: خوانا
🖋۱۱_ الف مفعولی: رها
🖋 ۱۲_ الف نسبت: درازا
🖋۱۳_ الف وقایع ( واج میانجی) خانه اش.
🖋۱۴- الف اسم معنی ساز: گرما
🖋۱۵- الف خود واژه(جوهری): سرما
🖋۱۶- الف زاید: آشکارا
🖋۱۷-الف تعجبی: شگفتا
🖋۱۸- الف میانوند: کشاکش
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🖋۱_ الف اطلاق یا اشباع: این الف را در آخر مصراع ها برای کامل کردن وزن می آورند.
مثال: ز بیژن مگر آگهی یابما / بدین کار هشیار بشتابما
🖋۲_ الف پاسخ: « ا» گاه در آخر سوم شخص مفردفعل ماضی ساده به هنگام گفتگو و مناظره و سؤال و جواب می آید.
گفتم: غم تو دارم٬ گفتا غمت سرآید/ گفتم که ماه من شو٬ گفتا اگر برآید ( الف نهادی هم می گویند)
🖋۳_ الف تعظیم: الفی که در آخر اسم خاص افزوده می شد و معنی و مفهوم بزرگداشت را داشت. صائبا
🖋۴_ الف تفخیم: این الف مفهوم تعظیم و بزرگداشت را داشت٬ در متون کهن اغلب به اسم عام و صفت افزوده می شد.
مادر حسنک ...٬ گفت : « بزرگا مردا که این پسرم بود.»
🖋۵_ الف حاصل مصدری: این الف در پایان صفت می آید و حاصل مصدر می سازد. فراخنای جهان سرشار از آزادی و شادی ست.
🖋۶_ الف مبالغه و کثرت: در پایان واژه می آید و نشانه فراوانی و کثرت است٬ خوشا پرنده که بی واژه شعر می گوید...سودا
🖋۷_ الف دعا : این الف در آخر سوم شخص مفرد مضارع می آید٬ نفست شکفته بادا.
🖋 ۸_ الف به جای تنوین: ابدا
🖋 ۹_ الف صفت فاعلی : گویا
🖋۱۰_ الف قابلیت: خوانا
🖋۱۱_ الف مفعولی: رها
🖋 ۱۲_ الف نسبت: درازا
🖋۱۳_ الف وقایع ( واج میانجی) خانه اش.
🖋۱۴- الف اسم معنی ساز: گرما
🖋۱۵- الف خود واژه(جوهری): سرما
🖋۱۶- الف زاید: آشکارا
🖋۱۷-الف تعجبی: شگفتا
🖋۱۸- الف میانوند: کشاکش
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ پرسش : «به تازگی رواج پیدا کرده که افراد در جهت استفاده بیشتر از کلمات فارسی و شاید نوعی حس عرب ستیزی، کلماتی که به صورت عربی بیان میشده را تغییر شکل داده و به صورت فارسی استفاده می‌کنند.از جمله
قبلاً که به صورت قبلن می‌نویسند
احتمالاً _ احتمالن
واقعاً _ واقعن
ایضاً _ ایضن
لطفا دراین مورد توضیح دهید که آیا صورت دوم استفاده از کلمات فوق نیز صحیح است یا خیر»
✳️ پاسخ :
پیش از این آورده بودم که نشانه «تنوین» مخصوص کلمات عربی است و کاربرد آنها با کلمات فارسی نادرست است. مثلاً نمی‌توان نوشت:
«گاهاً، ناچاراً، جاناً، زباناً، دوماً، سوماً و...» و به جای آنها باید نوشت: «گاهی، به‌ناچار، جانی، زبانی، دوم، سوم و...»
❇️ از طرف دیگر نوشتن «ن» هم به جای تنوین مشکلی را حل نمی‌کند و بی‌تردید غلط املایی به شمار می‌رود. بنابراین گاهی می‌توان از واژه‌های برابراستفاده کرد مانند: «هرگز» به جای «عمرا» و گاهی وقت‌ها «باید» به جای «حتما» و اگر ممکن نبود همان شکل تنوین دار را استفاده کرد، مانند: لطفاً.
❇️ داریوش آشوری دریادداشتی با عنوان «داستان تنوین» می‌نویسد : «به جای آنکه تنوین را به «ن» تغییردهید به ساختار زیبای قیدسازی درفارسی بازگردید.
تقریبن: کمابیش
لزومن:ناگزیر
دقیقا: به دقت
و کلی قید قشنگ دیگر.»
#لطفن
❇️ مطلب ارسالی از: کانال « زین قند پارسی » ، علیرضا حیدری
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
قبلاً که به صورت قبلن می‌نویسند
احتمالاً _ احتمالن
واقعاً _ واقعن
ایضاً _ ایضن
لطفا دراین مورد توضیح دهید که آیا صورت دوم استفاده از کلمات فوق نیز صحیح است یا خیر»
✳️ پاسخ :
پیش از این آورده بودم که نشانه «تنوین» مخصوص کلمات عربی است و کاربرد آنها با کلمات فارسی نادرست است. مثلاً نمی‌توان نوشت:
«گاهاً، ناچاراً، جاناً، زباناً، دوماً، سوماً و...» و به جای آنها باید نوشت: «گاهی، به‌ناچار، جانی، زبانی، دوم، سوم و...»
❇️ از طرف دیگر نوشتن «ن» هم به جای تنوین مشکلی را حل نمی‌کند و بی‌تردید غلط املایی به شمار می‌رود. بنابراین گاهی می‌توان از واژه‌های برابراستفاده کرد مانند: «هرگز» به جای «عمرا» و گاهی وقت‌ها «باید» به جای «حتما» و اگر ممکن نبود همان شکل تنوین دار را استفاده کرد، مانند: لطفاً.
❇️ داریوش آشوری دریادداشتی با عنوان «داستان تنوین» می‌نویسد : «به جای آنکه تنوین را به «ن» تغییردهید به ساختار زیبای قیدسازی درفارسی بازگردید.
تقریبن: کمابیش
لزومن:ناگزیر
دقیقا: به دقت
و کلی قید قشنگ دیگر.»
#لطفن
❇️ مطلب ارسالی از: کانال « زین قند پارسی » ، علیرضا حیدری
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ ذیل یا زیر کدام درست است؟
❇️ پاسخ:
✅ برخی از نویسندگان واژه ذیل یا ذیلا را خوش ندارند و به جای آن زیر به کار می‌برند. بعضی از ویراستاران به کار بردن کلمه زیر را به جای ذیل در جمله‌هایی چون «موارد مشخصی از این بیماری در زیر آمده است» نمی‌پسندند. آنها استدلال می‌کنند که ممکن است این جمله در روند چاپ در زیر نوشته قرار نگیرد و مثلا به صفحه بعد برود که دیگر نمی‌توان آن را زیر دانست. به نظر من در زیر در اینجا به معنی در سطرهای زیر است و نقش مجازی دارد و صرف نظر از جایی که در آن قرار می‌گیرد، زیر به حساب می‌آید. اخیرا، برخی از نویسندگان، به منظور فرار از ذیل عبارت در پی آمده را به کار می‌برند. نمونه: «بر مبنای این سه اصل، ویژگی‌های NPT را می‌توان به صورت در پی آمده بیان کرد.» (تحول اداری، س ۶، ش ۲۹، اسفند ۷۹، ص ۱۴۰).
❇️ منبع: نکته‌های ویرایش، علی صلح‌جو، ص ۸
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ پاسخ:
✅ برخی از نویسندگان واژه ذیل یا ذیلا را خوش ندارند و به جای آن زیر به کار می‌برند. بعضی از ویراستاران به کار بردن کلمه زیر را به جای ذیل در جمله‌هایی چون «موارد مشخصی از این بیماری در زیر آمده است» نمی‌پسندند. آنها استدلال می‌کنند که ممکن است این جمله در روند چاپ در زیر نوشته قرار نگیرد و مثلا به صفحه بعد برود که دیگر نمی‌توان آن را زیر دانست. به نظر من در زیر در اینجا به معنی در سطرهای زیر است و نقش مجازی دارد و صرف نظر از جایی که در آن قرار می‌گیرد، زیر به حساب می‌آید. اخیرا، برخی از نویسندگان، به منظور فرار از ذیل عبارت در پی آمده را به کار می‌برند. نمونه: «بر مبنای این سه اصل، ویژگی‌های NPT را می‌توان به صورت در پی آمده بیان کرد.» (تحول اداری، س ۶، ش ۲۹، اسفند ۷۹، ص ۱۴۰).
❇️ منبع: نکته‌های ویرایش، علی صلح‌جو، ص ۸
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan