✳️ «بَرشکال و بَرسات» ( بارش‌های موسمی در شبه‌قاره)

❇️ در متونِ کهن، به‌خصوص آثاری که در حوزهٔ شبهِ‌قاره خلق شده، به‌ندرت با تعبیرِ «برشکال/ برشکالی» مواجه‌ می‌شویم. واژهٔ «بَرْشکال» را از ریشهٔ سانسکریت و مرکّب از «وَرشا» به‌معنیِ «بارش» و «کاله» به‌معنیِ «موسم یا فصل» دانسته‌اند. نامِ دیگرِ این موسم «بَرسات» است که احتمالاً «بَرش» در آن با «وَرشا» به‌معنیِ باران در «برشکال» هم‌ریشه است. در مناطقِ آسیای جنوبی و جنوبِ شرقی (به‌ویژه هند) در ماه‌های ژوئیه و اوت (اواخرِ تیر و سراسرِ مرداد تا پایانِ شهریور) بارش‌های موسمیِ دوسه‌ماهه تداوم‌دارد. در هنر و ادبیات هند، این موسم به‌سببِ بارش و برکت و خنکایی که ‌با خود می‌آوَرَد، شادی‌انگیز است و جایگاهی ویژه‌ دارد. البته این موسم گاه با سیل و ویرانی‌ها و فاجعه نیز همراه است. همین یکی‌دو‌سال پیش بیش‌از هزار تن در این فصل جان خود را از‌دست‌دادند. در سینمای هند نیز چند فیلم به نام «بَرسات» ساخته‌شده که یکی از آن‌ها محصولِ سالِ ۱۹۴۹ و ساختهٔ «راج ‌کاپور» است.

◀️ از آن‌ جا‌ که بَرشکال منسوب به شبه‌قاره است در ادبیات فارسی اغلب در آثارِ کسانی به‌کار رفته که بومی هند بوده‌اند یا در آن سامان زیسته‌اند. ازهمین‌رو در دیوانِ مسعودِ سعد و نیز شعرِ شاعرانِ سبکِ هندی این مضمون دیده‌می‌شود. هم‌چنین، ازآن‌جا‌که فصلِ باران موسمِ شادخواری نیز بوده برشکال اغلب با می‌ و ‌باده نیز پیوندی دارد.

◀️ مسعودِ سعد در قصیده‌ای با عنوانِ «سلطان‌شیرزادِ بن مسعود و توصیف برشکال» گوید:

برشکال ای بهار هندستان!
ای نجات از بلای هندستان!

دادی از تیرمه بشارت‌ها
بازرستیم از آن حرارت‌ها [...]

بادهای تو میغ‌ها دارند
میغ‌های تو تیغ‌ها دارند

رعدهای تو کوس‌ها کوبند
چرخ گویی همی که بشکوبند [...]

تیر بگذشت ناگهان برما
منهزم ‌گشت لشکرِ گرما [...]

عیش‌و‌عشرت کنون توان‌کردن
میِ شادی کنون توان‌خَوردن

که ز گرمی خبر نگردد جان
نشود هم‌چو ‌چوب خشکْ دهان

(دیوان، به‌تصحیح رشیدِ یاسمی، صص۳_۵۶۲).

وی در بیتِ دیگری نیز سروده:

به برشکال شبی من چنان گذاشته‌ام
که تا ‌به‌ گردن آب ‌است و تا ‌به‌ حلق خَلاب (۳۴).

و صائب که سال‌ها در هند زیسته این مضمون را در مطلعِ غزلی چنین سروده:

چشمِ‌ طمع‌ ندوخته حرصم به مالِ هند
پایم به‌گل‌فروشده از برشکالِ هند

او در بیتی دیگر از همین غزل، گله‌مندانه سروده:

روزی که من برون رَوَم از هند، برشکال
با صد‌هزار چشم بگرید به ‌حالِ هند

(دیوان، به‌تصحیح محمد قهرمان، ج۴، ص۲۰۳۷).

در دیوانِ طالبِ آملی نیز قصیده‌ای آمده («در توصیفِ برشکال و مدحِ قلیچ‌خان») با این ابیات:

دمِ صبح و هوای برشکال است
چمن جولان‌گه بادِ شِمال است

به هفت‌اقلیمِ گیتی بهترین فصل
بهارِ هند یعنی برشکال است [...]

عجب فصلی است ساقی می در این فصل
چو خونِ شاعرِ تائب حلال است

بده جامی و زین تنگم برون آر
که بر من توبه چون دانش وبال است

میِ شیرازی‌ام از دردِسر کُشت
علاجش باده‌های پرتگال است [...]

هوای برشکال آن‌گه خموشی!
نمی‌دانم مغنّی از چه لال است؟!

طالب در بیتی از غزلِ مشهورش («به ‌تن بویا کند...») نیز سروده:

گهی ابرِ تر و گاهی ترشّح‌گونهٔ باران
بیا در چشمِ من بنگر هوای برشکالی را
(۲۲۶)

◀️ چه می‌دانیم، شاید طالبِ «آملی» در این فصلِ پرباران، در غربتِ هندوستان، روزگارش را با یادآوری باران‌های زادگاهش آمل خوش می‌کرده‌؟!

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ مقایسه چهره‌ی‌ زن‌ در‌ شاهنامه و دیگر آثار حماسی جهان

❇️ بیشتر #زنان_شاهنامه بانوان عاشقی هستند که در ابراز عشق پیشگام و گستاخ هستند و هیچ‌ گونه پنهان‌کاری غیرضروری را در بیان احساساتشان بر خود روا نمی‌دارند و هیچ گونه غرور دروغین یا بزرگواری غیر لازمی را نشان نمی‌دهند و نمی‌توانند اشتیاق واقعی خویش یا شور و شوقی ناشی از نیروی جوانی و لطف‌‌ طبع  را در وجود خود پوشیده نگاه دارند. تهمینه نادیده بر رستم دل می‌نهد و آن‌گاه که رستم را در منزل خویش مهمان می‌یابد. نیمه‌شبان آهسته به درون اتاق جهان‌پهلون می‌رود تا خود را از آن او نماید. این بی‌باکی چنان با بی‌گناهی همراه است که کمترین شائبه‌ی شوخ چشمی و هرزگی بر جای نمی‌دهد:

تو را ام کنون گر بخواهی مرا
نبیند جز این مرغ و ماهی مرا

یکی آن که بر تو چنین گشته‌ام
خرد را ز بهر هوا کشته‌ام

( شاهنامه، ۱۳۷۶، ج ۲: ۱۷۵)

◀️ در ایلیاد هومر زنی را نمی‌توان یافت که با منش‌های فوق برابر باشد. هرچند که آتش کینه‌ها و انتقام‌ها به خاطر زنان شعله‌ور می‌گردد و کمتر رویدادی را می‌توان شاهد بود که در پس آن زنی نباشد.

◀️ زنان شاهنامه بیشتر از کشورهای بیگانه هستند و در همه جا و در هر شرایط نسبت به همسران ایرانی حتی پس از مرگ وفادارند و در غم و شادی آنان، شریک و دمساز و اغلب از لحاظ زندگی، تفکر و عواطفشان در قبال شوهر و فرزند، شبیه یکدیگرند و با هر گونه انحراف از وظایف زناشویی با نکوهش جدی روبرو می‌گردند چنان‌که در مورد سودابه می‌بینیم.
زنان بیگانه‌ای مانند سیندخت و رودابه، کابلی بوده و فرنگیس، منیژه، جریره، تهمینه و مادر سیاوش، تورانی هستند و کتایون همسر گشتاسپ، رومی است.

تنها زنی که موجب بدنامی زنان شاهنامه شده، سودابه دختر شاه هاماوران است.

فرنگیس به خاطر همسرش در برابر افراسیاب قرار می‌گیرد و در پایان نیز با فرزند خود به ایران فرار می‌کند.

منیژه نیز چون خواهرش به کشور و خانواده‌اش پشت می‌نماید و به ایران می‌آید.

تهمینه تنها یک شب با همسرش رستم زندگی زناشویی را به سحر می‌رساند و تمامی عمر باقی مانده را چو بیوه‌زنان زندگی می‌کند اما وفادار و مصمم پایدار می‌ماند و عشق رستم را از سر نمی‌برد و پس از مرگ سهراب، سالی می‌زید و سپس روحش به سوی سهراب‌گرد پرواز می‌نماید.
ولی در زنان ایلیاد چنین ویژگی‌های زیبای زناشویی و وفاداری را نمی‌توان مشاهده کرد.

◀️ زنان ایلیاد در آغوش دشمنانشان می‌آرامند و با قاتلان آنان نیز همخوابه می‌شوند. " هکتور" کشته می‌شود و تروا ویران می‌گردد" آندروماک" اسیر و در تقسیم غنایم سهم پسر آشیل می‌شود و همخوابه‌ی پسر کشنده‌ی شوهرش و قاتل فرزند خردسالش می‌گردد.
" هلن" زیباترین زن جهان بر فراز برج‌های ایلیون به تماشای نبرد تن به تن " پاریس" و" منلاس" همسر قانونی‌اش می‌رود و آن‌گاه که پاریس از میدان فرار می‌کند و در بستر خویش شورانگیزترین مهر خود را با شاهزاده‌ی تروایی آشکار می‌سازد و در آغوش او با وسوسه‌های عاشقانه‌اش، تلخی نبرد را از وجود او می‌زداید:

" بیا تا دل به دل یکدیگر بدهیم  و به شیرین‌ترین احساسات بپردازیم. هرگز چنین شوری جان مرا فرا نگرفته است... در این دم با دل پرشور دوستت دارم. این را گفت و به سوی بستر، گام برداشت. همسرش در پی او رفت و شورانگیزترین مهر خود را به یکدیگر آشکارکردند."

( ایلیاد هومر، ۱۳۷۵: ۱۴۰)

تنها زن پاکدامن و وفادار در ایلیاد و اودیسه‌ی هومر" پنه‌لوبه" بانوی " اولیس است که در پی گرفتار‌ شدن  همسرش در سفر، خواستگاران گستاخ خود را با نقشه‌ای فریب داده بود که هرگاه آن‌چه را بافته بود به پایان ببرد یکی از آنان را به شوهری برخواهد گزید اما هرشب آن‌چه را بافته بود از هم می‌شکافت تا این که اولیس با یاری پسرش تلماک خواستگاران‌ شوخ چشم را سرکوب نمود و پنه‌لوبه را از این رنج، آزاد کرد.

◀️ زنان در شاهنامه با پاکدامنی، عشق، وفا، همسردوستی و وطن دوستی حضور دارند و گاهی مستقلاً به فرمانروایی می‌پردازند و از این زنان باید از شیرین، پوراندخت و قیدافه نام برد در حالی چنین ویژگی‌ها در حماسه‌ها و تاریخ یونانیان، هندیان، تازیان، رومیان و به طور کلی هیچ ملتی مشاهده نمی‌شود.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ ابزار کار شاعر چیست؟

اگر شما با خواندن شعر بلافاصله به معنای آن پی بردید بدانید که اصل شعر را ازدست داده‌اید.

–ام.اچ.آبرامز

اغلب اوقات با خواندن شعر به عمق آن پی نمی‌بریم و باید خط به خط، کلمه کلمه، هجا به هجای آن را درک کنیم تا به احساس و اندیشۀ شاعر پی ببریم.

ازآنجایی‌که شاعران به‌طور مستقیم آنچه می‌خواهند را بیان نمی‌کنند شاید بهتر باشد با ابزار کار او آشنا باشیم. چیزهایی فراتر از کاغذ و قلم که ذهن و قلب او به آن‌ها مجهز است.

◀️ اندیشه

شاعر شعر می‌گوید چراکه می‌خواهد اندیشه یا حکمت یا پیام خاصی را انتقال دهد. شعر می‌تواند وسیله‌ای باشد برای شناخت زندگی، طبیعت و درون خودمان.

اندیشۀ نو و بکر ابزاری است که شاعر به کمک آن با مخاطب ارتباط برقرار می‌کند. وقتی می‌گوییم بدیع و بکر نه اینکه تابه‌حال کسی از آن حرفی نزده که البته باوجود جهان پویا و روزگاری که به‌سرعت در حال سپری شدن است هرلحظه می‌توان حرف تازه‌ای داشت، بااین‌حال هر شاعر می‌تواند به مسائل بدیهی و قدیمی نگرش تازه‌ای داشته باشد و با نگاه ویژۀ خود اندیشه‌اش را به اشتراک بگذارد.

◀️ احساس

اگر چیزی درون شاعر را به هم نریزد و درگیر احساسی نشود نمی‌تواند شعری بسراید. ابتدا باید درد، رنج، عشق، هیجان، شور، شادی، شکست، آرزو یا جنونی وجود او را گرم کند تا کلمه‌ها شعله‌ور شده و از نهاد او برآیند.

مرحلۀ بعد اما انتقال این احساسات است که اگر شاعر بتواند این کار را به‌خوبی انجام دهد یعنی شعر او به بار نشسته.

◀️ تخیل

«شعر گره خوردگی عاطفه و تخیل است که در زبانی آهنگین شکل گرفته است»

-شفیعی کدکنی

همۀ ما قدرت تخیل داریم و در رؤیا و خیال سیر می‌کنیم. شاعر اما در خیال خود بین اجزای طبیعت و یا اشیاء ارتباط پنهانی ایجاد می‌کند که گاهی دور از ذهن است و برای کشف آن باید تلاش کنیم.

شاعر با استفاده از صور خیال مثل استعاره و تشبیه و مجاز قدرت برانگیختن عاطفه و احساس را دارد.

خیال‌انگیزی شعر را از یک کلام عادی فراتر می‌برد.

خیال از اصلی‌ترین عناصر شعر است. اگر نیروی تخیل شاعر قوی نباشد هیچ‌وقت نمی‌تواند پرواز کبوتر در آسمان را در قالب شعری زیبا بیان کند، یا با رقص کلمات قطرات باران را به تصویر بکشد.

تخیل در شعر یعنی دیدن پدیده‌های اطراف با نگاهی متفاوت از انسان معمولی.

◀️ آهنگ

شعر بدون آهنگ معنا ندارد. شعر و موسیقی از ازل با هم درآمیخته‌اند. منظور وزن و قافیه و عروض نیست چراکه شعر نیمایی و آزاد هم خوش‌آهنگ است و حتی کسی که سواد ندارد یا مفهوم اصلی شعر را درک نمی‌کند از شنیدن و خواندن آن لذت می‌برد.

◀️ کلمه

اما باید ظرفی باشد که شاعر تخیل و احساس و عاطفه‌اش را در آن بریزد و آن کلمه است.

به قول شاملو: «کلمه، خون شاعر است که از نژاد او سخن می‌گوید و راز تبار او را آشکار می‌کند. اگر فریبکار دروغزن است یا صمیمی و صادق، این همه از کلامِ او، از یکایک کلماتش، آشکار است. با کلمات، چنین معجزه‌ای است.»

◀️ زهرا شریفی، کانال « ایوان ادبیات »

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ نگاهی به باوری شگرف و متافیزیکی در شاهنامه فردوسی :
« همزمانی خشکسالی با حکومت یک پادشاه یا حکمران خودخواه و ستمگر بر ایران آن روزگاران است. »

در شاهنامه فردوسی بزرگ، هجده خشکسالی دیده می شود؛ یا به نوعی بر اساس روایت این شاعر ملی_از گذشته اساطیری و حماسی و تاریخی ایران باستان در شاهنامه اش_ از منابع در دسترس او، هجده مورد خشکسالی در ایران به ثبت رسیده است که همه آن ها در یک ویژگی یا مؤلفه مشترک هستند و آن، همزمانی خشکسالی با حکومت یک پادشاه یا حکمران خودخواه و ستمگر بر ایران آن روزگاران است.
در واقع این یک باور فرازمینی است که ایرانیان باستان، ترسالی و خشکسالی را با نوع پندار، رفتار و کردار پادشاه نسبت به مردم گره می زدند.
در واقع در شهریاری بد برای مردمان، تنگدستی و دشواری به دست می آید که پادشاهی او از روی الگوی(= آموزش) انگره مینو( اهریمن) ساخته شده باشد.
برداشت یا تفسیری که از این بینش می توان کرد این است که پادشاه ستمگر با روش و منش حکومت داری خود، زمینه خشکسالی را فراهم می کرد و چون این رویه تکرار می شد، ذهن و زبان انسان ایرانی باستان، آن را با عنوان یک منطق آسمانی قلمداد می کرد.
«افراسیاب» در اسطوره های ایرانی و شرقی از شخصیت هایی است که رابطه تنگاتنگی با این نگرش فرازمینی دارد؛ هر زمان که به ایران می تاخت در کشتار و ویرانگری و کور کردن رودخانه ها می کوشید. پر کردن رودخانه ها و جویها و خشک کردن آب ها، کارکردی است که همه تاریخ نویسان به این اسطوره تاریکی و تباهی نسبت داده اند. «گویند دیگر بر مردمان و حیوانات باران نبارید» ۱ «چشمه ای بود در هیرمند برابر بُست، افراسیاب آن را به بند جادویی ببست.» ۲ در کتاب «مینوی خرد» پایمال کردن دریاچه کانسه(هامون) و خشک کردن آب آن به او منسوب است. ۳ در «بندهشن»( کتاب آفرینش ایران باستان) نابود کردن هزار چشمه کوچک و بزرگ و شش رودخانه بزرگ قابل کشتیرانی از کارهای اوست. در حقیقت این برافکندن نهرها و و خشکسالی تنها به نیرویی جادویی میسر است که افراسیاب داراست. او در اصل دیو پلیدی است که از ریزش باران جلوگیری می کند.۴
نکنه قابل بیان این که بر اساس پژوهش های دانشمند اسطوره شناس فرانسوی، امیل بِنوِنیست، با توجه به ریشه شناسی تاریخی و اسطوره ای این شخصیت شاهنامه و ادبیات حماسی ایران باستان و همچنین ویژگی های کارکردی و رفتاری مانند حبس باران، نابود سازی گیاهان، قدرت جادویی و هراس آوری، افراسیاب برابر دیو خشکسالی «اپوش» در ایران باستان است.
نمونه بارز دیگر این رابطه شگفت پادشاه ستمگر با خشکسالی را در جای دیگر شاهنامه می بینبم که این داستان در دیگر متون با همان پیام و دریافت از جمله «مرزبان نامه» آمده است:
«بهرام گور» که پادشاهی آرمانی است در یکی از گردش های خود از کوکبه خویش دور می افتد و مهمان ناشناس خانواده روستایی می شود و آن طور که بایسته و شایسته پادشاه بود از او پذیرایی نمی شود؛ بنابراین تصمیم می گیرد که زین پس بر مردمان سختی بگیرد؛ همین تصمیم و اراده باطنی خود محرکی قوی برای تباهی است؛ شیر گاو خشک می شود و بی درنگ زن یا دختر روستایی علت را درمی یابد:
چنین گفت با شوی کای کدخدای/ دل شاه گیتی، دگر شد به رای
ستمکاره شد شهریار جهان/ دلش دوش پیچان شد اندر نهان

چو بیدادگر شد جهاندار شاه/ ز گردون نتابد ببایست ماه

به پستان ها در شود شیر خشک/ نبوید به نافه درون نیز مشک

زنا و ربا، آشکارا شود/ دل نرم چون سنگ خارا شود

شود خایه در زیر مرغان تباه/ هر آن گه که بیدادگر گشت شاه

چو بهرامشاه این سخن ها شنود/ پشیمانی آمدش ز اندیشه زود
زن فرّخ پاک یزدان پرست/ دگرباره بر گاو مالید دست

ز پستان گاوش ببارید شیر/ زن میزبان گفت کای دستگیر

از آن پس چنین گفت با کدخدای/ که بیداد را داد شد باز جای۵

◀️ مسعود دلاویز

❇️ منابع:

۱_ مطهربن طاهر،(۱۳۷۴) آفرینش و تاریخ، مقدمه، برگردان و تعلیقات دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی، تهران: آگه، جلد سوم، ص۱۲۶
۲_ بهار، ملک الشعرا، (۱۴۰۱)،تاریخ سیستان، تهران: معین، ص ۱۷
۳_مینوی خرد،(۱۳۷۹) گزارنده و برگردان دکتر احمد تفضلی، تهران: توس، ج ۱، ص ۲۱۱
۴_ بهار، مهرداد، (۱۳۹۳) پژوهشی در اساطیر ایرانی، تهران: آگه، ص ۱۰۳
۵_فردوسی، ابوالقاسم، (۱۳۸۸) شاهنامه، زیر نظر عبدالحسین نوشین، جلد هفتم چاپ مسکو، ص ۱۵۶۸

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ حضور پر رنگ هما در شعر فارسی

❇️ هما، به مناسبت دو صفت خود (استخوان خوردن، مبارکی و خوش یُمنی) حضور چشمگیری در ادبیات سنتی ایران دارد. سایه هما که پیام سعادت و خوشبختی بود مورد توجه همه شاعران قرار گرفته است و مضامین لطیفی با آن پرداخته اند. واژه همایون، که به معنای خجسته و مبارک است، بر پایه نام این پرنده ساخته شده و رواج دارد. در آستانه یلدا، تفالی به دیوان #حافظ زده و به ابیاتی نگارین از او اشاره می کنیم:

◀️ همای زلف شاهین شهپرت را
دل شاهان عالم زیر پر باد

◀️ همای اوج سعادت به دام ما افتد
اگر ترا گذری بر مقام ما افتد

◀️ محترم دار دلم کاین مگس قندپرست
تا هواگیر تو شد فرّهمایی دارد

◀️ همای گو مفگن سایۀ شرف هرگز
در آن دیار که طوطی کم از زغن باشد

◀️ دولت از مرغ همایون طلب و سایه او
زانکه با زاغ و زغن شهپر دولت نبود

◀️ سایه طایر کم حوصله کاری نکند
طلب از سایۀ میمون همایی بکنیم

◀️ جلوه گاه طایر اقبال باشد هرکجا
سایه اندازد همای چتر گردون سای تو

◀️ همایی چون تو عالی قدر حرص ِ استخوان تا کی
دریغ آن سایۀ همت که بر نااهل افگندی

❇️ هما در اسطوره‌های ایرانی جایگاه مهمی دارد و معروف است که سایه‌اش بر سر هر کس بیفتد به سعادت و کامرانی خواهد رسید به همین دلیل به مرغ سعادت معروف شده‌است. در خرابه‌های تخت جمشید که پایتخت هخامنشیان بوده‌است دو مجسمه سنگی از هما پیدا شده‌است. این نشان می‌دهد که هما در زمان ایران باستان نیز پرنده‌ی سعادت بوده‌است.

◀️ هما پرنده ای از خانواده کرکس هاست، و می‌تواند استخوان‌های موجودی با اندازه‌ی استخوان ران یک بره را ببلعد. این پرنده مانند دیگر کرکس‌ها عمدتاً لاشه‌خوار است اما عمده‌ی غذای آن را مغز استخوان تشکیل می‌دهد. هما استخوان‌های بزرگ را از ارتفاع زیاد به روی سنگ‌ها پرتاب می‌کند تا به قطعات کوچک‌تر شکسته شود. گاهی هم از لاک‌پشت‌های زنده به همین روش تغذیه می‌کند.

◀️ جثه‌ی هما بیشتر شبیه به یک شاهین عظیم‌الجثه است تا یک کرکس و تنها کرکسی است که سرش پر دارد. ارتفاع هما ۹۵ تا ۱۲۵ سانتی‌متر، فاصلهٔ بین دو بال آن ۲۷۵ تا ۳۰۸ سانتی‌متر و وزن آن ۴.۵ تا ۷.۵ کیلوگرم است. هما در تمام طول سال یک جا می‌ماند و هر فصل فقط یک یا دو تخم می‌گذارد و تا 45 سال عمر می‌کند.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ اندر باب سرودن منظومه « عارفنامه » توسط « ایرج میرزا » ‌

❇️ دکتر محمد جعفر محجوب راجع به عارف‌نامه چنین می‌نویسد: این منظومه معروف ترین اثر ایرج میرزاست. دربارهٔ علت سرودن آن روایت های گوناگونی که همه به یک نتیجه <<رنجش شاعر از عارف قزوینی و اقدام او به سرودن این منظومه>> منتهی می‌شود درافواه وجود دارد.

◀️ ایرج به علت سوابقی که در تهران با عارف داشته منتظر بوده است که عارف در سفر مشهد به منزل او وارد شود. اما عارف که چندان معاشرتی نبود و اخلاقی خاص داشت به مرکز ژاندارمری در "باغ خونی" می‌رود و در آنجا منزل می‌کند. ایرج ناچار به عزم دیدار او بیرون می‌آید و سراغ عارف را می‌گیرد. بدو می‌گویند عارف مشغول سرپرستی آرایش تالاری است که باید در آن کنسرت دهد. ایرج بدان‌جا روی می‌نهد و چون عارف را می‌بیند، آغوش می‌گشاید و به سوی او می‌رود تا او را در برگیرد و چنان که رسم دوستان از راه رسیده است ببوسد. اما عارف که ظاهراً بر اثر گرفتاری‌های مربوط به آرایش صحنه خُلق خوشی نداشته است، با او به سردی برخورد می‌کند و به اظهار محبت ایرج چنان جواب می‌دهد که گویی وی را از خود رانده است!
ایرج از این رفتار عارف می‌رنجد و به منزل باز می‌گردد و نخست در نظر داشته است که مثنوی‌ای کوتاه‌تر از آنچه در دست است در هجو وی بسراید.

◀️ ظاهرا عارف نیز از رفتار خود پشیمان می‌شود و روز های بعد، از ایرج وقت ملاقات می‌خواهد؛ اما دیگر دیر شده و ایرج تصمیم خود را گرفته بود...

◀️ چنان که از مطالعهٔ عارف‌نامه نیز می‌توان دریافت، این منظومه یک‌جا و در مدتی کوتاه سروده نشده و پیداست که شاعر قسمت‌هایی از آن را بعد بدان افزوده است. شاعر هر هفته قسمتی از این منظومه را می‌سرود و در محافل ادبی مشهد برای یاران ادب دوست و شعر شناس خود می‌خواند و نسخه‌ای از آن نیز به تهران فرستاد( یا دوستان وی می‌فرستادند) و در نتیجه این منظومه پیش‌از پایان یافتن در بین اهل فضل و ادب شهرت و توفیق فراوان یافت و دوستان ایرج او را به تکمیل آن تشویق کردند و شاعر در نتیجهٔ همین ترغیب‌ها اندک اندک حکایت‌ها و مطالب مختلف سیاسی، انتقادی و اجتماعی را بدان افزود و "عارف نامه" به صورت فعلی درآمد.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ امرداد، نامیرایی که مردنی شد

❇️ امرداد را به اشتباه مرداد می‌گویند و این‌گونه است که واژه‌ای با معنای نامیرایی، به مرگ ختم می‌شود.

◀️ در زبان­شناسیِ تاریخی پدیده‌ای وجود دارد به نام "قیاس" که سرآغاز دگرگونی در بسیاری از واژه‌ها است. مثلاً واژه "زمین" در اصل "زمی" بوده اما چون معمولا همرا با "آسمان" که آخرش "ن" دارد، به کار می‌رفته،  از این همجواری تأثیر گرفته و در قیاس با این کلمه یک "ن" به آخرش اضافه شده و شده "زمین" اما این نون در ریشه‌اش وجود و معنا ندارد.
 
◀️ برای اَمِرداد ، نیز چنین اتفاقی افتاده؛ زیرا در کنار واژه خرداد قرار گرفته و این همجواری او را از جاودانگی و نامیرایی به میرایی و مردنی تبدیل کرده است!
 
◀️ واژه "امرداد" (اَمِرِتات) از سه بخش تشکیل شده:
1- پیشوند "اَ" که سر هر وایه‌ای بیاید، معنیآن را متضاد می‌کند.
2- ریشه اوستایی مَر  به معنی مرگ و مردن   3- پسوند "تات".
 
بنابراین "مرتات" که در زبان امروز به مرداد بدل شده، یعنی میرا و مردنی، در حالی که امرتات (امرداد) یعنی نامیرا، بیمرگی و جاودان.
 
◀️ شاید برای بسیاری این پرسش پیش بیاید که نام‌های خرداد و مرداد به عنوان دو تا از ماه‌های سال خورشیدی، در پی هم و در کنار هم نیستند و با وجود ماه تیر که در میانه آنها قرار می‌گیرد چطور تا این حد همجوار شده‌اند که امرداد چنین تأثیری پذیرفته است؟
 
◀️ باید گفت که ماجرای امرداد و خرداد فراتر، ژرف تر و کهن‌تر از دو نام است و همنشینی آنها را باید در اسطوره‌های زیبای ایرانی جست و جو کرد.
 
◀️ امرداد و خرداد دو تن از امشاسپندانِ اهورامزدا هستند. امشاسپندان که جلوه‌های خداوند در جهان به شمار می‌آیند، جاودانان مقدسی هستند که هرکدام در رابطه با آفرینشِ یک یا چند پدیده از هستی وظیفه‌ای دارند.
 
◀️ امردادِ امشاسپند گیاهان را می‌رویاند و گله‌ها و رمه‌ها را افزایش می‌دهد. او می‌کوشد تا گیاهان پژمرده نشوند.
 
◀️ در اسطوره آفرینش، زمانی که اهریمن به آفرینش نخستین در جهان حمله‌ور شد، امرداد از جوهره وجودی گیاهان محافظت کرد؛ به این صورت که گیاهِ خشک شده و آسیب دیده از سوی اهریمن را برمی‌گیرد، می‌ساید و با یاری ایزد باران در جهان پراکنده می‌کند تا بدین ترتیب رستنی‌های گوناگون در همه دنیا سر از خاک بیرون بیاورند.
 
◀️ از سوی دیگر خردادِ امشاسپند آب را حمایت می‌کند، با ایزد باران یار و همکار است و شادابی گیاهان نشانه‌ای از وجود اوست.
 
◀️ بنابراین عملکرد او و امرداد با هم ارتباط تنگاتنگ دارند. این دو امشاسپند مؤنث هستند و در متن‌های کهن معمولاً به عنوان نمایندگان رویش و زندگی، نامشان در کنار هم می‌آید. این همنشینی، همان است که سبب شد امرداد به مرداد بدل و معنایش کاملاً متضاد شود.
 
◀️ نکته جالب توجه دیگر آن که در اسطوره‌ها، هر یک از این امشاسپندان، یک دشمن مستقیم دارند که این دشمنان از سوی اهریمن مأمور شده‌اند تا در کار آنها کارشکنی کنند و امرداد و خرداد دشمنانشان نیز وظایف مرتبط دارند.
 
◀️ دشمن خرداد دیوی است به نام "تَئیری" و دشمن امرداد دیو دیگری به نام "زئیری". زئیری وظیفه‌اش ساختن زهر است و تئیری باید گیاهان و دام‌ها را با این زهر بیامیزد و از بین ببرد.
 
◀️ البته خرداد و امرداد با همکاری هم، مانع از آن می‌شوند که جهان پژمرده و زهرآلود شود و همچنان که می‌بینیم زندگی در سراسر هستی همچنان جریان دارد.
 
◀️ سیمن دخت گودرزی
 
❇️ منابع:

- راهنمای زبان های باستانی؛ دکتر محسن ابوالقاسمی
- تاریخ اساطیری ایران؛ دکتر ژاله آموزگار
- فرهنگ کوچک زبان پهلوی؛ دیوید نیل مکنزی، ترجمه دکتر مهشید میرفخرایی

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ بررسی پراکندگی سوالات قلمرو فکری فارسی(۳) دوازدهم نهایی نظام جدید از دی ماه سال ۱۳۹۷ تا خرداد ۱۴۰۲:

فصل۱ ادبیات تعلیمی: ۱۰٪
فصل۲ ادبیات پایداری ۹٪
فصل۳: ادبیات غنایی ۱۲٪
فصل۴: ادبیات سفر و زندگی ۱۰٪

فصل۵: ادبیات انقلاب اسلامی ۸٪
فصل۶: ادبیات حماسی ۱۷٪
فصل۷: ادبیات داستانی ۲۰٪
فصل۸: ادبیات جهان ۱۰٪

سوالات ترکیبی: ۴٪
نیایش: ۰/۰۰۱٪ با فقط یک سوال


نوبت اول: مجموع فصل۱تا۴: ۴۱٪
نوبت دوم: مجموع فصل۵تا۸: ۵۵٪
سوال ترکیبی: ۴٪

در این میان علاقه طراح به فصل ۶ و فصل ۷ ستودنی‌است!

بارم بخش قلمرو فکری ۸ نمره می باشد.
به این ترتیب :
نوبت اول با ۴۱٪ می شود معادل: ۳.۲۸ نمره از ۸ نمره
نوبت دوم با ۵۱٪ می شود معادل: ۴.۴ نمره از ۸ نمره
سوالات ترکیبی با ۴٪ می شود معادل: ۰.۳۲ نمره از ۸ نمره

این داده ها از تحلیل یک به یک سوالات قلمرو فکری فارسی نهایی دوازدهم نظام جدید داخل کشور از دی ماه سال ۱۳۹۷ تا خرداد ماه ۱۴۰۲ به دست آمده‌است.

❇️ ارادتمند شما، میرعلی سیدجعفری - استان آذربایجان غربی

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✅ امرداد ( مرداد) "بخش نخست"
#امرتات
#امردات
#امرداد
#مرداد

🔷 اَمُرداد (مُرداد)، نام هفتمین روز هر ماه و همچنین نام پنجمین ماه، در گاه شماری ایران باستان است. این نام در اوستا به ریخت " اَمُرتات"، در پهلوی به ریخت " اَمُردات" و در زبان پارسی امروزی به ریخت " اَمُرداد" یا " مُرداد" نامیده می شود.

🔶واژه اوستایی "اَمُرتات" از سه بخش( اَ + مُر + تات) درست شده است. بخش نخست یعنی " اَ "در زبان های باستانی، پیشوند منفی ساز است و در زبان پارسی امروزی به معنی "نا"، " بی" و... می باشد و در بخش نخست بسیاری از واژگان باستانی همچون اَنیران ( نا ایرانی) ، اَناهیتا ( نا آلوده و پاک)، اَنوشه ( بی مرگ)، اَکرانه ( بی کنار) و... به کار رفته است.

🔷بخش دوم " مُر" به معنی مُردن و مرگ و اما بخش سوم یعنی "تات" به طور جداگانه به کار نمی رود بلکه پسوندی است، که دلالت بر اسم مجرد مونث می نماید، چنانچه در واژه هایی همچون ارشتات (= راستی و درستی)، وَتات(= درستی)، اُوپَرَتات(= برتری) نیز به کار رفته است.

🔶 در مجموع این واژه به معنی " بی مرگی" یا " جاودانی" یا " نا میرایی"می باشد. امروزه این واژه به ریخت نادرست مُرداد به معنی مرگ و مُردن به کار می رود در صورتی که ریخت درست آن اَمُرداد به معنی جاودانی و بی مرگی است.

🔷امرداد نام یکی از بزرگترین فرشتگان( امشاسپندان) آیین زرتشت است. امشاسپندان در گات ها، کهن تربن بخش اوستا که سروده های نیایشی منسوب به خود زرتشت هستند، در شمار صفت ها و جلوه های والای اهورامزدا هستند که گِرد وجودش را فرا گرفته اند.

اما در اوستای نوین و نوشته های پهلوی این جلوه ها و صفت های والای اهورامزدا تشخص یافته و در شمار گروهی ویژه از بزرگترین فرشتگان و کارگزاران اهورایی جلوه گر شدند.

🔷امرداد در گات ها، کهن ترین بخش اوستا، یکی از صفت ها و جلوه‌های والایِ اهورامزداست و نمادِ جاودانی و بی مرگی اهورامزداست. ولی در سایر بخش های اوستا و نوشته های پهلوی فرشته نگهبان گیاهان نامیده شده است. پس بنابراین در اوستا امرداد گاهی به معنی جاودانی و بی مرگی آمده است و گاهی منظور از آن فرشته نگهبان گیاهان است.

🔶 ترس از مرگ و نابودی و وداع با هر آنچه انسان در طول سال‌های زندگی به آنان دل بسته و برای رسیدن به آنها رنج‌ها برده می‌تواند سخت و دردآور باشد. این درد و رنج و عدم شناخت از جهان دیگر و زندگی پس از مرگ، همیشه دغدغه‌ای بوده برای انسان دل بسته و فریفته جهان.

🔷رفتن به دنبال آب حیات و دست و پنجه نرم کردن با موانع بسیار غریب، آن‌گونه که در اسطوره ها آمده یا تلاش‌های واقعی جهت یافتن دارویی معجزه‌گر برای حتی دقیقه‌ای بیشتر ماندن، همه حاکی از این دلبستگی به جهان مادی است

🔶 اما مفهوم بی‌مرگی و جاودانگی که به عنوان صفت مشخصه ایزد امرداد نام برده می‌شود و از جمله پاداش‌های کردگار به صالحان است، جاودانگی و بی‌مرگی جسمانی نیست.

🔷 این نامیرا بودن نوعی جاودانگی مینوی است، تولدی همیشگی در جهانی دیگر، زندگی سرشار از شادی در بهشتی بدون درد و رنج که برای رسیدن به آن باید از آزمون زندگی و مرگ سربلند و موفق بیرون آمد. در اوستا ( یسنای ۴۵ )این بی‌مرگی و کمال به عنوان هدیه‌ای از سوی خداوند به پرهیزکاران نوید داده شده است.

ادامه دارد... .

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✅ امرداد (مرداد )؛ "بخش دوم"
#امرداد
#مرداد

🔶امرداد در اوستای نوین به ریخت امشاسپند بانویی نمود یافته که نام وی همیشه همراه با نام امشاسپند بانو "خرداد" می آید."امرداد" در جهان مادی فرشته نگهبان گیاهان و خوردنی هاست و خرداد در جهان مادی فرشته نگهبان آب است.

🔷 این دو امشاسپند بانو با آب و گیاه پیوند دارند و هدایای آنان ثروت و رمه چهار پایان است و به شکلی این دو امشاسپند بانو نمود آرمان های توانمندی، خاستگاه زندگی و رویش هستند.

🔶 نقش خرداد و امرداد در جهان مینوی و جهان مادی بسیار حساس و انگیزنده است. در اینجا، حساس ترین بن مایه های جهان هستی مطرح است: آب و گیاه و به یاری این دو، ادامه ی زندگی را برای انسان ممکن می سازند و حرکت بی وقفه به سوی کمال.

🔷 فرشتگان "امرداد" و "خرداد" که در اوستا همیشه در کنار هم یاد می شوند از لحاظ معنوی نماد کمال و جاودانی اهورامزدا هستند. اهورامزدا خوشی خرداد و جاودانگی امرداد را به کسی بخشد که در دنیا اندیشه و گفتار و کردارش بر طبق آیین مقدس بوده است.

🔶 امرداد نمادی زنانه دارد و به همراه سپندارمذ ( فرشته نگهبان زمین) و خرداد ( فرشته نگهبان آب ) گروه سه گانه امشاسپندان مادینه را تشکیل می دهند گروهی که نمایشگر جنبه مادر - خدایی اهورامزدا به شمار می آیند.

🔷 دیو های "تَئورو" ( دیو تشنگی)  و " زَئیریک" ( دیو گرسنگی ) که در نوشته پهلوی بندهش " تاریچ" و " زاریچ" نامیده می شوند از دشمنان سر سخت فرشتگان "خرداد " و "امرداد" هستند، که توسط اهریمن آفریده شده اند،

این دو دیو نیز مانند دو ایزد رقیب خود همیشه یکجا نامیده می شوند. ایزدان "رشن"، " اشتاد" و " زامیاد" از یاران و همکاران "امرداد" شمرده می شوند.

🔶امرداد، نماد جاودانگی، بی مرگی و جوانی همیشگی است؛ که در جهان مادی نگهبانی از گیاهان روی زمین و سر سبز و بارور نگاه داشتن آنها از خویشکاری های اوست،  از این روی در نوشته پهلوی
"بندهش" آمده است:

« امرداد بی‌مرگ سرور گیاهان بی‌شمار است؛ زیرا او را به گیتی، گیاه خویش است. گیاهان را رویاند و رمه گوسفندان را افزاید، زیرا همه دام ها از او خوردند و زیست کنند.

به فَرَشگرد سوشیانت و نو سازی جهان نیز اَنوش از امرداد آرایند. اگر کسی گیاه را رامش بخشد یا بیازارد، آن گاه امرداد از او آسوده یا آزرده بود...»

🔶 امرداد در اسطوره آفرینش نقشی پر رنگ دارد؛ در نوشته پهلوی بندهش آمده است که در آغاز هزاره سوم آفرینش هنگامی که اهریمن به گیاه نخستین می تازد و آن را خشک و پژمرده می سازد.

امشاسپند امرداد، آن گیاه خشک را بر می گیرد و می ساید و شیره آن را با یاری ایزد تیشتر( ایزد باران ) توسط باران بر زمین می پراکند و بدین گونه رستنی ها و گیاهان گوناگون را پدید می آورد.

🔷 با توجه به این که امرداد نماد جاودانگی و بی مرگی و جوانی همیشگی است، مسعود سعد می گوید:

"روز مرداد [اَمرداد] مُژده داد بدان  /
که جهان شد به طبع، باز جوان!"

🔶 در نوشته پهلوی بندهش، آنجا که «درباره چگونگی گیاهان» سخن به میان می‌آید، از میان گل‌ها، «چمبک» گل ویژه امرداد معرفی شده است

که در ایران، نام این گل با نام «زنبق زرد»  شناخته می‌شود. چمبک گلی است زرد رنگ و خوش بو و تند. در تحفه المومنین آمده است که گل زنبق را به هندی چمبک گویند.

📚بن مایه ها

🔷 " دانشنامه مزدیسنا ، جهانگیر اوشیدری"
🔷 " دانشنامه ایران باستان؛ جلد نخست ؛ هاشم رضی "
🔷" اوستا، گزارش و پژوهش جلیل دوستخواه "
🔷" اساطیر و فرهنگ ایران در نوشته های پهلوی، دکتر رحیم عفیفی"
🔷 " یشت ها، شادروان ابراهیم پور داوود"
🔷 جشن های ایرانی؛ دکتر پرویز رجبی
🔷 بندهش؛ برگردان: شادروان دکتر مهرداد بهار
🔷 تاریخ کیش زرتشت؛ جلد نخست؛ مری بویس؛ برگردان: همایون صنعتی زاده
🔷تاریخ اساطیری ایران؛ دکتر ژاله آموزگار
🔷 اساطیر ایران؛ جان هینلز؛ برگردان: باجلان فرخی

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ اندر باب انتساب خاطره جعلی محرم استاد زرین کوب و فال زدن ایشان به دیوان خواجه شیراز

❇️ «استاد زرین‌کوب هم گاه کُپ‌می‌کرد»!

وصفِ بزرگانی هم‌چون استاد عبدالحسینِ زرین‌کوب را باید از قلم و زبانِ همتایانِ ایشان ازجمله استاد احمدِ مهدویِ دامغانی شنید[۱]؛ بزرگ‌مردی که پیش از سی‌سالگی آثاری هم‌چون «فلسفهٔ شعر یا تاریخِ تحولِ شعر و شاعری در ایران» (۱۳۲۳) و «دوقرن سکوت» را (۱۳۳۰) آفرید.
هنوز نخستین آناتِ آشنایی‌ام را با شاعرانِ ایرانی از دریچه‌ای که قلمِ استاد در ماه‌های آغازینِ دانشجویی به‌رویم‌گشود، فراموش‌نکرده‌ام؛ آن‌گاه که با قلمِ سحرانگیز و درعینِ‌حال مستندشان با خیام و عطار و مولوی آشنا‌شدم. هنوز هم «با کاروانِ حلّهٔ» استاد همان حس‌و‌حال را در من برمی‌انگیزانَد. و سببِ‌ آن را باید در پشتوانهٔ پژوهشیِ آن قلمِ جادویی دانست.
سال‌ها با خود اندیشیده‌ام اگر قرارباشد از میانِ ادیبان و پژوهشگرانِ ادبیات در صد‌سالِ‌اخیر دوسه تن را برگزینم، آن‌‌ها کدام ‌اند؟ و مدت‌ها است که به این دو نامِ ارجمند رسیده‌‌ام: استاد زرین‌کوب و استاد شفیعیِ کدکنی. و دراین‌میان البته فراموش نمی‌‌کنم نام‌های درخشانی هم‌چون ملک‌الشعراء بهار، علی‌اکبرِ دهخدا، مجتبی مینوی، بدیع‌الزمان فروزانفر، عباسِ اقبال و دکترمحمدِ معین را؛ و نیز جایگاهِ دکتر رضا براهنی را در نقد و تحلیلِ ادبی از جهات و جوانبی دیگر. اما ازحیثِ جامعیّت و تنوعِ پژوهش‌ها، میزانِ تأثیرگذاری و نیز صحّت و اصالت، به‌گمانم آثار استادان زرین‌کوب و شفیعیِ کدکنی در صدر می‌نشیند.

روزهای گذشته و در ایامِ محرّم مطلبی در فضای مجازی بسیار دیده‌شد: استاد ماهِ محرّم برای سخن‌رانی به مسجدی رفتند و تحتِ‌تأثیر رفتار و گفتارِ پیرمردی مؤمن و ساده‌دل قرارگرفتند؛ پیرمردی که از استاد قرعهٔ فالی تقاضاکردند.  استاد فالی‌گرفتند و غزلی آمد که بیتِ مشهوری (که برخی شیفتگان معتقد اند اشاره به ماجرای کربلا دارد) در آن آمده:

رندانِ تشنه‌لب را آبی نمی‌دهد کس
گویی ولی‌شناسان رفتند از این ولایت
و استاد از این حسنِ تصادفِ شگفت‌انگیز، سخت متحیّر و متأثّر شدند و... .
جالب آن‌که، جایی از این مطلب استاد زرین‌کوب به‌مناسبتی می‌گویند: «کُپ‌کردم»! [۲]
دوستی این مطلب را برایم ارسال کرد و باآن‌که خود نیر تقریباً در جعلی‌بودنش تردیدی‌نداشت، به‌سببِ مشاهدهٔ آن در پایگاه‌های نسبتاً موثّق، نظرم را جویا‌ شد. هم محتوا و هم ساخت و بافت عبارات نشان می‌داد که کارِ شیادانِ فضای مجازی است. و ما‌الفضاء! فضایی که برخی از خودبزرگ‌بینان گاه شعر یا عبارتی از خود را به نامِ بزرگان می‌پراکنند و پس‌از مدتی خود یا کسان‌شان اصلاحیّه صادرمی‌کنند که این شعر یا عبارت، از شهریار و شاملو و سهراب یا شریعتی و سروش و فلانی نیست، بلکه از بهمانی است!
می‌گویند «دروغ از دور که می‌آید یک پایش می‌لنگد»! محتوا و عباراتِ این مطلب فریاد می‌‌زد من کجا و استاد زرین‌کوب کجا! آخر دروغ‌پردازِ ناشیِ بی‌کاره! استاد زرین‌کوب هم «کُپ‌می‌کرد»؟! نیز می‌گویند «دروغ‌ساز دروغ‌پرداز هم می‌خواهد»! و ماشاءالله خیلِ دروغ‌پردازانِ گاه ناآگاه!

این یادآوری نیز خالی از لطفی نیست. استاد در مقدمهٔ «پله‌پله‌ تا ملاقاتِ خدا» اشاره‌می‌کنند (نقلِ به‌مضمون) یکی از خوانندگان طیّ نامه‌ای گله‌مندانه یادآورشد چرا اثری نمی‌نویسید که زبانی همه‌فهم‌تر داشته‌باشد‌ تا خیلِ شیفتگانِ ادبیات و آثارتان، یعنی کسانی که احیاناً چندان توغّلی در متونِ کهن و دسترسی به منابع و اسناد ندارند نیز در کنارِ ادیبان، به‌قدرِ وسعِ خویش از آن بهره‌ببرند؟ و استاد در پاسخ ‌به خواستهٔ آن مخاطب «پله‌پله‌ تا ملاقاتِ خدا» را می‌نویسند. اثری که به‌رغمِ نگاه‌داشتنِ جانبِ مخاطبِ عام، هم‌چنان تاحدّی زبانی فاخر و بیانی ادیبانه دارد. اثری که امروز در زمرهٔ منابعِ مهمِ مولوی‌پژوهی است. این را گفتم تا گفته‌باشم با آن‌که ایشان این پژوهش را برای مخاطبِ عام نوشته‌اند اما سستی و ولنگاری در زبان و قلمِ ایشان دیده‌نمی‌شود.
به‌راستی چگونه می‌توان مطلبی چنین سست و ناتندرست را به استادی ادیب هم‌چون زرین‌کوب نسبت‌داد؟!


[۱]  «وفاتِ دکتر زرین‌کوب»، چاپ‌شده‌ در کتابِ: «مقالاتی در حدیثِ دیگران»، احمدِ مهدوی دامغانی، موسسهٔ نشرِ تیر، ۱۳۸۳، صص ۸۳_۷۶).
[۲]«کُپ‌کردن»: در پرشِ با اسب، حالتِ اسبی را گویند که ناگهان می‌ایستد و گاه سوار را برزمین می‌زند.

❇️ احمد رضا بهرامپور عمران

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✅ معنای عاشورا و تاسوعا

🏏چرا روز شهادت امام حسین(ع) و یارانش را عاشورا گفته اند؟

⚡️اکثر قریب به اتفاق اهل لغت این تصور را داشته اند که چون عشر و عاشر از یک ریشه اند و واقعه کربلا هم در دهم ماه محرم اتفاق افتاده است، پس عاشورا یعنی دهم محرم. و بر همین قیاس تاسوعا را نیز که با تسع و تاسع شباهت ظاهری دارند را روز نهم ماه محرم گفته اند. اما این معنا به دلایل زیر اشتباه است:

⭕️ ۱- آیا واژه ی عاشورا برای دهم ماه های دیگر نیز بکار می رود؟
مثلا آیا شنیده شده است که کسی به دهم ماه رجب هم عاشورا گفته باشد؟ یا این مفهوم مختص دهم ماه محرم است؟

⭕️ ۲- آیا اگر امام حسین مثلا در یازدهم محرم شهید می شد، آنگاه تاسوعا با عاشورا عوض می شد و عاشورا واژه ی دیگری داشت؟!

⭕️️ ۳- آیا اعراب قبل از این واقعه به دهم محرم "عاشورا" و نهم محرم "تاسوعا" می گفتند؟
در هیچ منبعی حداقل در مورد تاسوعا چنین چیزی وجود ندارد.

⭕️ ۴- در ریاضی اعداد قاعده خود را دارند و هر قاعده ای که بر شمارش اعداد حکم کند، بر سلسله اعداد هم حاکم خواهد بود. اعداد بر خلاف کلمات استثنا پذیر نیستند؛ بطور مثال در کلام عرب اعداد این گونه شمارش می شوند: اول - ثاني - ثالث - رابع ...... و یا اولاً - ثانیاً - ثالثاً - رابعاً و...
چنان چه "تاسوعا" و "عاشورا" در زمره ی اعداد باشند، باید قاعده پذیر باشند. یعنی باید بتوان بقیه اعداد را هم به همان سیاق تلفظ نمود؛ مثل تاسوعا - عاشورا - ثامونا - سابوعا. اما می بینیم که بقیه اعداد از این قاعده پیروی نمی کنند.

✅ لذا نمی توانیم دلیلی داشته باشیم که "تاسوعا" و "عاشورا" عدد هستند تا از قاعده شمارش پیروی کنند. و این دو روز هیچ ربطی به اعداد ندارد. بلکه معنای دیگری دارند.

✅ اما تفسیر و معنای ما از عاشورا و تاسوعا:

💥"عشر" به کسر عین و عشرت به معنای معاشرت و مصاحبت است.
"معاشر" به ضم میم یعنی مصاحب و "عاشر" اسم فاعل عشر است که خودش ثلاثی مجرد اسم مصدر عشرت می باشد.

⭕️ خداوند می فرماید:
"وَ عاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ" / (نساء - ۱۹)
- با زنان آن گونه که شایسته آنان است معاشرت کنید.
🔅عشیر یعنی همدم و رفیق.
"وَ لَبِئْسَ الْعَشِیرُ" / ( حج - ۱۳)
- چه بد دوستی انتخاب کرده اند و چه بد معاشر و رفیقی است.

✳️ "العاشور" از ریشه عشر به کسی گفته می شود که معاشرت خصلت او باشد.
العاشوراء جایی که میل به معاشرت و رفاقت و مصاحبت نمایان می شود و افراد میل معاشرت خود را با کسی که مورد نظر است عرضه می کنند. و عاشوراء مبالغه است از میل به معاشرت. یعنی روزی که میل معاشرت و رفاقت با امام به شدت بالا می رود.

✳️ با خارج شدن عاشورا از سلسله اعداد، عدد بودن تاسوعا نیز مورد تردید قرار می گیرد و معنی نهم را از دست می دهد.
🔆 "اتسع به فتح الف" یعنی گروههای ۹ نفره شدند.
🔆 اما "اتسع به کسر الف" یعنی وسعت پیدا کرد - گشاد شد - فراخ گردید.
🔆 "اتساع" یعنی گسترده شدن - گشاد شدن - بالا رفتن ظرفیت.
🔆 اتساع شرائین ؛ یعنی رگ ها گشاد شدند و ظرفیتشان برای عبور خون زیاد باشد.
🔆 "التاسوع" چیزی که فراخی و گستردگی و ظرفیتش زیاد باشد.
🔆 و بالاخره "التاسوعا" یعنی جایی که بتوان ظرفیت را بالا برد و فراخی ایجاد کرد. و تاسوعا این معنی را پیدا می کند: روزی که ظرفیت بالا می رود و در سینه ها فراخی ایجاد می شود و به جای تنگی، وسعت می یابد.

⬅️ این دو نام از ابداعات امام سجاد(ع) است و اگر در بعضی از روایات از پیامبراکرم(ص) از عاشورا گفته شده است، اکثرا جعلیات بنی امیه برای کم کردن اثرات عاشورای امام حسین(ع) است. اما در مورد تاسوعا تقریبا نداریم که قبلا از امام سجاد(ع) لغت تاسوعا بکار برده شده باشد. و این معنا از عاشورا و تاسوعا خیلی عاشقانه است.

✍ برگرفته از کتاب "سفری از عاشورا تا اربعین - عبدالله مستحسن"

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️«تشابهِ رجعتِ خونینِ ذوالجناح و سیاهِ اسفندیار»

❇️بررسیِ درون‌مایه‌ها،شخصیت‌ها، مضامین و تصاویرِ مشترک و موازی میانِ آثارِ ادبیِ فرهنگ‌ها و زبان‌های گوناگون دانشِ شناخته‌ای است.نقدِ تطبیقی یا سنجشی به این حوزه‌ها می‌پردازد.پژوهشگران به‌خصوص دربابِ همانندی‌های عناصرِ اساطیری و حماسیِ غربی و ایرانی(هم‌چون آشیل و زیگفرید با اسفندیار و نیز پهلوانانی مشابهِ رستم و سهراب در ادبیاتِ مللِ دیگر‌)بسیار نوشته‌اند.کتابی خوش‌خوان باعنوانِ «اسطوره‌های موازی»(اثرِ ج. ف. بیرلین، برگردانِ عباسِ مخبر، نشرِ مرکز) نیز دراین‌باره منتشرشده‌است. بررسیِ مشابهت‌های شعرِ سعدی و متنبّی و یا همانندی‌های اشعارِ شاملو و أدونیس نیز در این زمره است.هم‌انگاری یا درهم‌آمیزیِ شخصیت‌هایی هم‌چون ابراهیم/ زرتشت، سیاوش/ یوسف، فرعون/ کی‌کاووس، فریدون/ نوح و ... نیز از دیگر جلوه‌های این مشابهت‌هاست.و البته این همانندی‌ها به‌هیچ‌روی الزاماً به‌معنای تأثیرپذیریِ این چهره‌ها از شخصیت‌های مشابه در دیگر ادوار یا سرزمین‌ها‌ نیست.

دقیقاً نمی‌دانم در آثاری که دربارهٔ واقعهٔ عاشورا نگاشته‌اند(از«مَقتلِ»ابنِ مِخنَف، «الإرشاد»ِشیخ مفید و«مناقبُِ آلِ ابی‌طالب»ِ ابنِ شهرآشوب گرفته تا«رَوضة‌الشّهداء» واعظِ کاشفی،«بِحارالأنوار»مجلسی و «نفس‌المهمومِ» شیخ‌عباسِ قمی) در‌بارهٔ نام، رنگ و جزئیاتِ مرتبط با ذوالجناح و سرانجامش چه نوشته‌اند. اما با مطالعه‌ای اجمالی که داشته‌ام به‌تقریب می‌دانم اغلبِ این‌ روایات از عهدِ صفویه، به‌خصوص پس‌از نگارشِ روضة‌الشهدا و بحارالأنوار،به مقتل‌‌ها و تعزیه‌نامه‌ها و منبرها و روضه‌خوانی‌ها راه‌یافته و اندک‌اندک رنگ و شکلِ اغراق‌آمیز و آرمانی یافته تا واقعهٔ کربلا هرچه تأثیرگذارتر و جان‌گدازتر بازتاب‌یابد.تا آن‌جا که جستجوکردم،از منابعِ کهن در «کتاب‌الفتوح» ابنِ اعثمِ کوفی(ق۳_۴)و «مقتل‌الحسینِ»خوارزمی(ق۵_ ۶)اشاره‌شده، چون اسبِ امام به حرم برگشت، اهلِ حرم پنداشتند امام با مشکِ آب بازگشته؛ چون مرکب را خونین و مالین و بی‌سوار یافتند، ناامید و غمگنانه، سرگذشتِ امام را از ذوالجناح پرسیدند و به نوحه و زاری و سوگواری پرداختند («دانشنامهٔ جهانِ اسلام»؛ ذیلِ مدخلِ «ذوالجناح»). در همین منبع آمده در هیچ اثرِ کهنی اشاره‌ای به نامِ ذوالجناح (جناح) و رنگش[۱] نشده‌است.

اما آن‌چه از خردسالی و در مساجد و تکایا دراین‌باره شنیده‌ام به‌زیباترین وجه و گویاترین زبانی در تابلوی درخشانِ «عصرِ عاشورا»ی استاد محمودِ فرشچیان جاودانه‌ شده‌است: اسبی سپید و خونین که باحالتی غمگنانه سربه‌زیرافکنده (شرمنده از بازنگرداندنِ امانت!) بازگشته و زینش برکناری افتاده و اهلِ حرم (زنان و دخترانی سیاهپوش) از افسار و یال و غارب و سر و رویش آویخته‌اند و سوگواری‌می‌کنند.

از بازسازیِ این صحنهٔ تأثیرگذار و دلخراش گاه هم‌امروز نیز، در دیگر عزاداری‌ها بهره‌می‌برند. به‌یاد دارم در دورانِ دبیرستان دوستی داشتم که بعدها رانندهٔ کامیون و دربه‌درِ بیابان‌ها شد. این دوست در حادثٔه‌ای در استانی دیگر جانش را ازدست‌داد. پیش‌از تشییعِ پیکرش، اسبی سپید را (مابه‌إزای کامیون) خونین و مالین آوردند که آه‌از‌نهادِ خانواده‌اش برآورد.

سخن را کوتاه‌کنم. دربارهٔ مذهبِ فردوسی (اسماعیلی، شیعهٔ اثنی‌عشری یا زیدی‌بودنِ او) سخن‌ها گفته‌اند که می‌توان در منابعِ موجود جستجوکرد. به‌هیچ‌روی نمی‌خواهم‌بگویم احتمالاً فردوسی از منابعی هم‌چون «کتاب‌الفتوحِ» ابنِ اعثم و دیگر منابعِ مرتبط‌با واقعهٔ کربلا ملهَم بوده یا تأثیرپذیرفته؛ اما از سال‌هایی دور هرگاه ابیاتِ مرتبط‌با مرگِ اسفندیار را، آن‌گاه که روی‌پوشیدگانش سراغِ اسبش (سیاه) می‌روند، می‌خوانم، می‌بینم گفتگوی کسانش با «سیاه» و آویختن‌شان از یالش، یادآور (تکرار می‌کنم فقط یادآورِ) رجعتِ غمگنانهٔ ذوالجناح به حرم است؛ مرادم این ابیات است:

چو مادرْش با خواهران روی شاه
پر از مشک دیدند و ریشِ سیاه،
بشد هوشِ پوشیده‌رویانِ اوی
پرازخونِ‌دل جعدمویانِ اوی!
چُن از بیهشی بازِ هوش آمدند
به‌نزدیکِ فرّخ‌سروش آمدند،
برفتند یکسر ز بالینِ شاه
خروشان به‌نزدیکِ اسپِ سیاه
پسودند پُرمهر یال و برش
کتایون همی‌ریخت خاک از سرش،
کزو شاه را روز برگشته‌بود
به آورد بر پشتِ او کشته‌بود
کزین پس که را بُرد خواهی به جنگ
که را داد‌‌ خواهی به چنگِ نهنگ
به یالش همی اندرآویختند
همی خاک بر تارکش ریختند
به ابر اندرآمد خروشِ سپاه
پشوتن بیامد بدیوانِ شاه [...]
(شاهنامه، به‌تصحیح استاد خالقیِ مطلق، انتشاراتِ سخن، بخشِ دوم [۱]، صص ۷_۱۹۶).

[۱] اگر در منابعِ کهن، اشاره‌ای به رنگ ذوالجناح نشده‌باشد، می‌توان تصوّرکرد که در قرونِ متأخّر، برای هرچه نمایان‌ترشدنِ پیکرِخونین و تیرهای نشسته بر اندامش، آن را سپید انگاشته‌اند و نقش‌کرده‌اند!

✳️ مطلب ارسالی از:کانال«از گذشته و اکنون»

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ چند ویژگی فرد کمی بافرهنگ

🔸 در اولین برخوردهای اجتماعی، از وضعیت تاهل، تجرد و داشتن فرزند و تعداد آنها سوال نمی‌کند.

🔸 نمی‌پرسد که چرا ازدواج نکردی، فرزند نداری و به چه علت جدا شدی، حتی نمی‌پرسد که چرا چاق و یا لاغر شدی، این‌ها هم شخصی هستند و احتمال دارد دلایل پزشکی داشته باشند و همانند چقدر پیر شدی، تاثیر منفی بگذارند.

🔸 مدرک تحصیلی و حتی عناوین شغلی خود را در اولین ارتباط تلفنی، مجازی و یا حضوری، اعلام نمی‌کند و خود را دکتر، مهندس و یا سردار خطاب نمی‌نماید.

🔸 با بهانه‌ای، اشاره‌ای و یا نشانه‌ای ، میزان ثروت و توان مالی خود را به رخ دیگران نمی‌کشد و خود را با عنوان یک فرد ثروتمند، نمایش نمی‌دهد.

🔸 موقعیت منطقه‌ای شهر و کشور محل زندگی و کار خویش را بعنوان یک برچسب به خود نمی چسباند.

🔸 در فضاهای واقعی و یا مجازی، وارد بحث‌هایی که سواد بالا و تخصصی در آن ندارد، نمی‌شود و اگر از وی مستقیما سوال شد، صرفا نظر کوتاه خود را بیان می‌کند.

🔸 آن چیزی که واقعا هست را نشان می‌دهد و اگر آرزو دارد که چیز دیگری باشد، سعی می‌کند به آن دست یابد و فقط پوستری از آن نباشد.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

🏴🏴🏴فرارسیدن تاسوعا وعاشورای حسینی وشهادت حضرت امام حسین علیه السلام وشهادت حضرت ابوالفضل علیه السلام و۷۲تن از یاران باوفایش برهمه عاشقان آن حضرت تسلیت باد🏴🏴🏴

✳️ مجموعه های کانال های زیر مجموعه ی گروه سیری در آثار و افکار حضرت مولانا

============
سیری در آثار و افکار مولانا و آثار دیگر بزرگان ادب عرفانی در این باره

گروهی در جهت معرفی آثار و افکار حضرت جلال الدین محمدبلخی ( مولانا )

@molavi_asar_o_afkar

===================
نکات ناب تربیتی

کانالی پر از مطالب تربیتی و اخلاقی و مناجات های عاشقانه و عارفانه

@nokatetarbiyati

==================
مخزن نکات نگارشی ؛ ویرایشی و دستوری

کانالی برای بیان نکات نگارشی ؛ ویرایشی و دستوری؛ کانالی برای نیاز امروز افراد جامعه ی ایرانی برای درست نویسی متون فارسی

@makhzanenokatenegarshi_virayashi

==============
فردوس سخن

کانالی برای بیان نکات و مطالب درسی ؛ نمونه سوال امتحانی ؛ نکات درسی مقطع یک و دو دبیرستان و مطالب ادبی و اطلاعات عمومی

@ferdosesokhan

=================
عاشقانه های نزار قبانی

نزار قبانی دیپلمات، شاعر و ناشر سوری بود. نزار قبانی با شعرهای عاشقانه‌اش مشهور است؛ زن و عشق موضوع اصلی شعر اوست

@nezar_asheghaneha

====================
نجواهای عاشقانه ی یک زن ( غاده السمان )

غادة السمان (متولد  ۱۹۴۲ -دمشق) نویسنده و ادیب زن اهل سوریه است. وی یکی از بنیان‌گذاران شعر نو در ادبیات عرب به‌شمار می رود.

@ghadat_asheghaneha

====================

موزيك كانال 
محلي براي عرضه آهنگ هاي پاپ از خوانندگان محبوب كشور و مداحي ها و ويس هاي برگزيده مذهبي ؛ به ما بپيونديد و كانال ما را تبليغ كنيد

@muzic_canal

==================
مثل آباد( داستان ها و ریشه های ضرب المثل های زبان فارسی)

کانالی برای داستان ها و کاربرد ضرب المثل های رایج در زبان فارسی که از گروه ها و کانال های مختلف جمع آوری شده است .

@zarbolmaslhaefarsi

==================
مخزن کتاب های pdf ادبی

مخزنی برای نسخه های الکترونیکی کتب ادبی

@pdf_kotob_e_adabi

==================
مخزن گروه سیری در آثار و افکار مولانا

با عضویت در کانال مخزن گروه سیری در آثار و افکار مولانا؛ از آرشیو مطالب گروه بهره ببرید .

@mazhzan_molana

=================
فارسی و نگارش فنی و حرفه ای و کار و دانش

فارسی و نگارش۱و۲و۳ رشته‌های فنی و حرفه‌ای و کار و دانش ؛ مباحث درسی ؛ نمونه سوالات امتحانی و جزوه های درسی

@farsionegaresh_fanni

===============
گروه فارسی و نگارش فنی و حرفه ای و کار و دانش

فارسی و نگارش۱و۲و۳ رشته‌های فنی و حرفه‌ای و کار و دانش ؛ مباحث درسی ؛ نمونه سوالات امتحانی و جزوه های درسی

@farsionegaresh_fanni_gr

=================
مخزن سوالات زبان فارسی و نگارش و فنون ادبی

مخزنی از سوالات به صورت ورد(word) ؛ pdf؛ مجموعه سوالات نهایی ؛ بخش به بخش و آزمون آنلاین ، از دروس زبان فارسی و نگارش و فارسی و نگارش فنی و حرفه ای و کار ودانش و فنون ادبی از همه گروه ها و کانال ها

سری به این کانال بزنید:

@makhzanesoalatedoroseadabi

======================
گروه نوای چکاوک ( شعر و نثر و متون ادبي و نثر آهنگين )

گروهی برای ارسال شعرها و نثرهای زیبای فارسی  و متون های زیبای ادبی و نثرهای آهنگین فارسی
@nava_e_chakavak

===================
حافظ شیرین سخن

حافظ حافظه ماست ، ز هر دری سخن در باره حافظ و غزلیاتش

@hafez_e_shirin_sokhan

====================
مجمع دبیران ادبیات دوره متوسطه اول

گروهی به جهت بررسی و هماهنگی در دروس ادبیات فارسی متوسطه دوره اول

@majmaedabiraneadabiatdoreaval

======================
مخزن گروه دبیران ادبیات متوسطه اول

محلی برای ذخیره مطالب درسی درس های نگارش و ادبیات فارسی متوسطه اول

@makhzan_e_doroseadabiatedoreaval

================
راه ارتباطی اعضای کانال ها با آدمین ها :
Admin :
@mollasadeghi


عزیزان همراه
مجموعه این گروه‌ها و کانال‌ها تحت حمایت و هدایت گروه سیری در آثار و افکار مولانا شکل گرفته و اداره می‌شود.
لطفا از برداشت و ارسال هرگونه مطلب و فایلی از این کانال‌ها بدون لینک اختصاصی آن خودداری بفرمایید.

✅ نبرد هفت گردان
#هفت_گردان

🔷داستان «هفت­ گردان» به روایت فردوسی یکی از داستان­های پهلوانی شاهنامه است که در بین داستان‌های به آسمان رفتن کیکاووس و رستم و سهراب قرار دارد. با آنکه این داستان در زمان اسطوره‌ای شاه­ کاووس رخ­داده، پیوندی با آن ندارد؛ اما نقش حلقه پیوند بین داستان­های پیش و پس از خود را برعهده دارد.

🔶 کارکرد این پیوند در گذر از داستان­های کاووس به داستان رستم و سهراب، کمرنگ جلوه دادن نقش شاه و پر رنگ­ کردن نقش پهلوان است؛ بنابراین نمی­ توان آن را از زمان و مکان خود خارج کرد و به جای دیگری از شاهنامه انتقال داد. محور اصلی داستان شخصیت رستم است و  برخلاف داستان­های پیش که بر محور شخصیت شاه می­ چرخد، داستان از روایت شاهی خارج و به روایتی پهلوانی دگرگون شده است.

🔷شمار پهلوانان همراه رستم نیز در بخش­های گوناگون داستان متفاوت است؛ اما با توجه به بیت های داستان، شمار این پهلوانان با رستم «هفت­ گُرد»، «هفت­ یل»، «هفت‌گردان» و «هفت­ تن» است که نمونه­ای از نمادشناسی اسطوره­ای عدد هفت را آشکار می­ سازد. نکته مهم آن است که ساختار این داستان از نظر روایت­ شناسی به شکوه و استواری سایر داستان­ های شاهنامه نیست.

🔷 هانزن به عدم توازن، رنگ­ باختگی و بی­ مزگی این قطعه اشاره کرده و بر این باور است که شاعر در جا انداختن آن به صورتی محکم و منسجم که با روایت اصلی ارتباط سستی دارد، توفیقی نداشته­ و نقص موجود در الگوی اصلی به وی اجازه نداده­ است که با وارد کردن بن­ مایه جنگ بین ایران و توران، که در سایر موارد جان­بخش و پیوند دهنده است، در اینجا وحدت ایجاد کند و داستان را یک دست سازد (هانزن، 1384: 157).

🔶حال پرسش مطرح شده این است که الگوی اصلی داستان چیست و چگونه می­ توان به آن دست یافت؟ از آنجا که این داستان در غررالسیر ثعالبی (م. 429ه.ق) و نیز متون تاریخی شناخته­ شده و در پیوند با حماسه ملی ایران، پیش از فردوسی و معاصر با او نیامده، دست یابی به الگوی اصلی داستان و آگاهی از دخل و تصرف نویسندگان نخستین یا خود فردوسی در این داستان دشوار است.

🔷اما در نوشته‌های فارسی زردشتی داستانی به نام «قصه افراسیاب بن پشنگ» از انوشیروان پسر مرزبان(زنده در 1036ه/ 996یزدگردی) آمده­ که از نظر هسته اصلی داستان؛ حضور هفت­ گردان به فرماندهی رستم و نبرد با افراسیاب و... با روایت فردوسی از داستان هفت­ گردان همخوانی دارد. این داستان راهنمای خوبی برای روایت‌شناسی داستان هفت­ گردان در شاهنامه، پی­ بردن به الگوی اصلی آن و شناخت میزان دخل و تصرف نویسندگان در متن آن است.

📚بن مایه
مقاله "روایت‌شناسی داستان هفت‌گُردان بر پایه روایت انوشیروان مرزبان و ابوالقاسم فردوسی"

نویسندگان: آرش اکبری مفاخر؛ رقیه شیبانی
پژوهشنامه زبان و ادب فارسی( گوهر گویا)؛ سال چهارم؛ شماره دوم؛ تابستان ۱۳۸۹

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

مقاله "روایت‌شناسی داستان هفت‌گُردان بر پایه روایت انوشیروان مرزبان و ابوالقاسم فردوسی"

#مقاله
#هفت_گردان

نویسندگان: آرش اکبری مفاخر؛ رقیه شیبانی
پژوهشنامه زبان و ادب فارسی( گوهر گویا)؛ سال چهارم؛ شماره دوم؛ تابستان ۱۳۸۹

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ نژاد در شاهنامه
✍ یونس پیرزاده

در شاهنامه نژاد به معنی تبار، خاندان و خانواده و اصل و نسب است و به هیچ وجه معنی امروزی آنرا نمی دهد. در شاهنامه چیزی به نام race یا همان نژاد ملی مانند نژاد ترک، عرب ، نژاد آریا و... وجود ندارد

مفهوم کنونی نژاد، مفهومی کاملا غربی و امروزی است که در اروپای قرن بیستم به ظهور رسید. در فرهنگ‌ #ایرانشهری بیشتر از آنکه به زبان و یا محل سکونت افراد اهمیت داده شود به تبار و نسب خانوادگی او بها داده شده است.

نبیره که کین نیا را نجست
سزد گر نخوانی نژادش درست

معنی: نوه ای که انتقام پدر بزرگش را نگیرد اصل و نسب درستی ندارد

ز ضحاک تازیست ما را نژاد
بدین پادشاهی نیم سخت شاد

معنی: خاندان و اصل و نسب ما به ضحاک تازی می رسد بهمین دلیل از این پادشاهی راضی نیستم

چه مردی و نام و نژاد تو چیست
که زاینده را بر تو باید گریست

معنی: تو چه کسی هستی و از کدام خاندانی؟ که مادرت به عزایت خواهد نشست

به صد ترک بیچاره و بدنژاد
که نام پدرشان ندارید یاد

معنی: از صد ترک زبانی که اصل و نسب درستی نداشته و نام پدرشان را نمی دانند ( سر راهی و یا حرام زاده )

نژاد آنک باشد ز تخم پدر
سزد کاید از تخم پاکیزه بر

معنی: مفهوم نژاد و اصل و نسب آن است که شخص از تخم پدر خودش باشد ( سرراهی یا حرام زاده نباشد) و از نسل فرد پاکی دنیا آمده باشد.

بنابراین در شاهنامه ابدا چیزی به نام نژاد آریا، ترک، عرب و... وجود نداشته و فقط به خانواده و اصل و نسب افراد توجه شده است.

هرجا که از ترک یا تازی اسم رفته در اصل به معنی ترک زبان و یا عرب زبان بوده و ژنتیک شخص مورد نظر نمی باشد.

بنابراین در فرهنگ اصیل ایرانشهری و #شاهنامه مفهومی به نام #نژادپرستی ابدا وجود ندارد.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ ذوقافیتین و ذوالقوفی

❇️ می‌دانیم که موسیقی از مهم‌ترین ارکان تاثیرگذاری شعر است که شور در وجود مخاطب برمی‌انگیزد. شعر از درون و بیرون می تواند موسیقی داشته باشد.

قافیه نیز از مهم ترین ارکان موسیقی شعر است. شاعر می تواند حتی دو و گاه سه قافیه هم در سروده خود بیاورد. ذوقافیتین به سروده ای گفته می‌شود که دو قافیه دارد وگر سروده بیش از دو قافیه داشته باشد به اصطلاحا به آن ذوالقوافی می گویند. از نظر لغوی[برای آنان که نمی‌دانند]:

ذو(به معنای دارنده و دارای چیزی)+قافیه+ ین(علامت مثنی یعنی دوتا) یعنی دارای دوتا قافیه
قوافی هم جمع مکسر قافیه است و «ذوالقوافی» یعنی دارای قافیه‌ها یا دارنده چند قافیه(که بیشتر از دوتا باشد)
[چند عددی نامعلوم و گنگ بین ۳تا۹ است]

◀️ در ابیاتی که «ذوقافیتین» یا «ذوالقوافی» باشند قافیه ها بدون فاصله پشت سرهم می آیند. چنانکه می‌بینید در بیت ذوقافیتین زیر دو قافیه بدون فاصله از هم آمده اند:

یار آمد و همراه خود آورد قرار
غم های دل از آمدنش کرد فرار

آورد و کرد قافیه اول و قرار و فرار قافیه دوم.
در سروده زیر نیز تمامی ابیات دو قافیه دارند؛ یعنی ذوقافیتین هستند:

برخیز و بکن چشم حسودان زمان کور
برخیز و بیاور ز وجودت به جهان شور

برخیز و ببین تا رخ رخشان تو پیداست
چون بهر وصال تو زند پیر و جوان زور

بی خنده ی شیرین تو تلخیم چو اندوه
لبخند بزن تا شود اندوه ز جان دور

ای ماه بیا جلوه رخشنده بتابان
همباز به تاریکی عالم بفشان نور

خوبان همه سرگرم قشنگی خود اما
پامال قشنگی تو هستند چنان مور

الگوی خدا روی تو در خلقت حوری
مانند تو گفتن ولی اصلا نتوان حور
«ن. بیستونی»

◀️ همانطوری که می‌بینیم در تمام این ابیات دو قافیه پشت سر هم آمده اند و فاصله ندارند.

اما گاه پیش می‌آید که بین قافیه‌ها فاصله بیفتد. و آن زمانی که کلمه یا کلماتی تکراری بین قافیه‌ها قرار بگیرد.

به این کلمات اصطلاحا «حاجب» می گویند. مانند واژه«داری»و گشت در ابیات زیر:

ای شاه زمین بر آسمان داری تخت
سست است عدو تا تو کمان داری سخت

«امیر معزی»

ز فضلش هردو عالم گشت روشن
ز فیضش خاک آدم گشت گلشن

«محمود شبستری»

بیتی که «حاجب» دارد، «محجوب» نامیده می‌شود.
واژه حاجب به معنی حائل است، یعنی چیزی که مانع رسیدن دو چیز به همدیگراست.

◀️ گاه نیز پیش می‌آید شاعر بیش از دو قافیه در بیت به کار می‌برد:

ای منور به تو نجوم جمال
وی مقرر به تو رسوم کمال

«وطواط»

در این بیت «به تو» حاجب است‌.

ای ز جود کَفت آراسته ایوان کرم
وی ز الطاف تو پیراسته دیوان نعم

در این بیت ذوالقوافی فوق سه قافیه به کار رفته که پشت سرهم آمده‌اند و بیت «محجوب» نیست.

◀️ اهلی شیرازی(ق۱۰) منظومه ای به نام «سحر حلال» که تمام ابیات آن ذوقافیتین است. همچنین همه ابیات ذوبحرین(دو وزنی) هستند و  نیز همه آراسته به جناس هستند‌‌:

ای همه عالم برِ تو بی‌شکوه
شوکت خاک درِ تو بیشِ کوه
خواجه در ابریشم و ما در گلیم
عاقبت ای دا همه یکسر گِلیم
ساقی از آن شیشه منصوردَم
در رگ و در ریشه من صور دم...

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

✳️ مرغانی واقعی و نیمه اساطیری در اوستا و کتب پهلوی
✳️ بخش : اول

❇️ در اوستا و کتب پهلوی از مرغانی واقعی و نیمه اساطیری چندی یاد گردیده است که معروفترین آنها شش تا بوده و عبارتند از: کرشیپتر، چخرواک، اشوزوشت، سئن مرغو (سیمرغ)، چینامروش (چمروش) و مرغ کَمک؛ 
ندهش در مورد مرغ کرشیپتر (لفظاٌ یعنی تیزپرواز و یا دارای دم دو شاخه و شیاردار) آمده: " در بارهً مرغ کرشفت (همان کرشیپتر اوستا) گوید که سخن داند گفتن و دین به ور جمکرد (قلعه ویرانهً کوهستانی لیلی داغی در نزدیکی شهر مراغه) او برد و رواج بخشید. بدانجا اوستا را به زبان مرغ خوانند." نظر به دم دو شاخه و شیاردار پرستو و فراوانی آن درسمت مراغه و همچنین تقدیس گردیدن و تیزپروازی آن، در اصل از کرشفت (کرشیپتر) باید همان پرستو منظور بوده باشد. چخرواک (چرخ آواز) را به سادگی می توان با سغیرجیق (چغیرجیک) آذریها یعنی سار مطابقت داد چه درکتب پهلوی وی از نظر بزرگی و رنگ سیاهش با کرشیپتر (پرستو) مقایسه گردیده است.این پرنده هم درایران به نوعی گرامی و مقدّس شمرده میشود. اشوزوشت (همای سعادت) جنانکه ازنامش پیداست نوع نادرو درشت و زیبایی ازبوفهاست که در ایران، خصوصاٌ آذربایجان مورد احترام است و اذیت وی و یا ویران کردن لانه اش گناه بزرگی بشمار می آید. دربارهً این مرغ در کتاب پهلوی بندهش، با ترجمه وتفسیر مهردادبهار چنین آمده است: " در بارهً مرغ زوربرک و مرغ بهمن است، که جغد خوانند، گوید که بخشی از اوستا در زبان او آفریده شده است. هنگامی که بخواند دیوان از او گریزند و در آنجا بنه نکنند و بدان روی، جغد بنه در بیابان کند و در ویرانستان باشد تا دیوان در آنجا بنه نکنند.اگر ناخن گرفته شده افسون نشده باشد. دیوان آن را ستانند. و تیرگونه براو افکنند و کشند. بدین روی، آن مرغ ناخن را، اگرافسون نشده باشد ستاند و خورد تا دیوان و جادوان آن را کار نفرمایند. چون افسون شود، چغد آنرا نخورد و دیوان بان وسیله گناه کردن نتوانند.نیز دیگر ددان مرغان(پرندگان شکاری) همه به دشمنی دیوان و خرفستران (موجودات موذی) آفریده شده اند.چنین گوید که مرغان دد، دشمن خرفستران و جادوانند. این را نیز گوید که مرغان همه زیرکند وکلاغ از همه زیرکتر است."            سه پرندهً بعدی بیشتر ازسه از سه پرندهً اوّلی افسانه ای هستند و عقاب و شاهین بطن و هستهً واقعی این موجودات اساطیری را تشکیل می دهند. که از این میان سیمرغ به میانجی شاهنامهً فردوسی بیشتر معّرف حضورایرانیان و فارسی زبانان است. این نام اساساٌ به معنی مرغ شاهین و عقاب است. دلیل این که مکان سیمرغ درالبروچ کوهستان قفقاز یا البرز شمال ایران بشمار رفته اساساٌ آن است که سرزمینی که جمهوری آذربایجان کنونی را تشکیل می دهد در سابق نامهای اران، آلوانیا و سائینی (به روایت استرابون سوئنس) را داشته که هر سه نام به معنی سرزمین عقاب و شاهین یا صحیحتر بگوییم  سرزمین مردمی با توتم عقاب یا شاهین بوده  است.این مردم که در منابع یونانی بیشتر اناریان (یعنی مردم کم ریش) نامیده شده اند همان ترکان گرگر (بیات) بوده اند که از عهد مادها در این منطقه سکنی گرفته بودند و چنانکه خواجه رشیدالدین فضل اللّه در جامع التواریخ رشیدی می آورد توتم این مردم شاهین و عقاب بوده است. از آنجاییکه دین زرتشتی بین آنها رواج داشته در اوستا به فروهر پاکدینان آنجا (تحت نام مردم مملکت سائینی) درود فرستاده شده است.قهرمانان اصلی کتاب اساطیری کهن ایشان یعنیده ده قورقود زرتشت، کورش، کیخسرو وگرشاسب (رستم) میباشند که به ترتیب تحت نامهای ترکی بامسی بئیرک، بایندرخان، غازانخان وباسات ذکر گردیده اند. به هر حال موطن و آشیانهً سیمرغ به وساطت همین مردم کوهستان قفقازبه شمار می آمده است و ازهمین جاست که در اساطیر یونانی مکان نشانه روی سینهً پرومتهً در بند توّسط عقاب همین کوهستان معرفی شده است. جنبهً فرزانگی سیمرغ علاوه برهمشکل گردیدن سین (عقاب) با سین (فرزانه) در زبان مادی اوستائی به باورهای کهن مردم بابل بین النهرین برمیگردد که در آنجا فرشته ای با اسامی لاماسو، کوریبو و شدو به صورت نیمه عقاب و نیمه انسان عالمی تجسم میگردیده است. در اینجا گفتنی است در روایات اسلامی ازمرغ اساطیری هدهد ( پیامرسان سرودخوان دربار سلیمان=کورش) همان  هود پسرهود (زرتشت) اراده گردیده است. درمورد مرغ چمروش(چینامروش) یعنی پرندهً بسیار برچیننده وکشنده در کتاب پهلوی بندهش میخوانیم: " در بارهً چمروش مرغ گوید که به سر کوه البرز، هر سه سال، بسیاری از مردم سرزمینهای انیرانی گردآیند برای رفتن به سرزمینهای ایرانی، برای زیان رسانیدن، کندن و نابودکردن جهان.آنگاه که بُرزیزد(ناهید) از آن ژرف دریای ارنگ (مازندران) برآید، آن چمروش مرغ را بر ایستاند بربالست  همهً آن کوه بلند، تابرچیند همهً مردم سرزمینهای انیران را بدانسان که مرغ دانه را."

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan