اصلاحِ اشعارِ جعلیِ شاعران
این کانال با هدف معرفی و درحد امکان اصلاح اشعار
جعلی تشکیل شده است
تراوش کی کند از طبع موزون، شعر ناموزون
کسی نشنیده از سنجیدگان حرف نسنجیده
#مخلص‌کاشاشانی
@molavi_asar_o_afkar
@eslah_e_ashaar_e_jaali_e_shaeran
این کانال با هدف معرفی و درحد امکان اصلاح اشعار
جعلی تشکیل شده است
تراوش کی کند از طبع موزون، شعر ناموزون
کسی نشنیده از سنجیدگان حرف نسنجیده
#مخلص‌کاشاشانی
@molavi_asar_o_afkar
@eslah_e_ashaar_e_jaali_e_shaeran
✳️ ساقی‌نامه
❇️ ساقی‌نامه به نقل از دهخدا «نوعی شعر مثنوی در بحر متقارب [مثمن مقصور یا محذوف] است [وزن و گویش حماسی دارد] که در آن شاعرخطاب به ساقی کند و مضامینی در یاد مرگ و بیان بی‌ثباتی حیات دنیوی و پند و اندرز و حکمت و غیره آورد. با اینکه این نوع شعر را به علت ذکر باده و جام با سایر اشعار خمریه مناسبتی است اما دو شرط اینکه مثنوی باشد و در بحر متقارب گفته آید آن را نوع خاصی در میان اشعار فارسی قرار می‌دهد و نیز روح خاص فلسفی و اخلاقی و عرفانی این نوع منظومه‌ها با مضامین عادی سایر خمریات تفاوتی آشکار دارد.»
◀️ برای مثال ساقی‌نامه متفاوت از مغنی‌نامه و خمریه است. مغنی‌نامه خطاب به مغنی است و دعوت و ترغیب اوست به خواندن آواز و سرود و رامش‌گری (به نقل از دهخدا). شعرهایی که در توصیف شراب سروده شوند خمریه نامیده می‌شوند (مانند خمریه‌های رودکی و منوچهری. خمریه از عرب وارد فارسی شده و والد ساقی‌نامه شمرده می‌شود.)
◀️ هرچند که برخی فردوسی را پایه‌گذار ساقی‌نامه می‌دانند، نظامی گنجوی، ملهم از ابیات پراکندهٔ شاه‌نامه، سرایندهٔ نخستین منظومهٔ مستقل از این نوع است. بعدها دیگران نیز راه نظامی را ادامه دادند و ساقی‌نامه را به سبکی در شعر کلاسیک ایران تبدیل نمودند. ساقی‌نامهٔ حافظ، میر رضی آرتیمانی و نظامی معروف‌ترین ساقی‌نامه‌های ادبیات ایرانند.
◀️ اجرای آوازی ساقی‌نامه‌ها (که صوفی‌نامه نیز نامیده می‌شوند) معمولاً در مایه‌های بیات اصفهان و ماهور (و بعضی وقتها نوا) است. ساقی‌نامه در افشاری "کشته مرده" هم نامیده می‌شود... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ ساقی‌نامه به نقل از دهخدا «نوعی شعر مثنوی در بحر متقارب [مثمن مقصور یا محذوف] است [وزن و گویش حماسی دارد] که در آن شاعرخطاب به ساقی کند و مضامینی در یاد مرگ و بیان بی‌ثباتی حیات دنیوی و پند و اندرز و حکمت و غیره آورد. با اینکه این نوع شعر را به علت ذکر باده و جام با سایر اشعار خمریه مناسبتی است اما دو شرط اینکه مثنوی باشد و در بحر متقارب گفته آید آن را نوع خاصی در میان اشعار فارسی قرار می‌دهد و نیز روح خاص فلسفی و اخلاقی و عرفانی این نوع منظومه‌ها با مضامین عادی سایر خمریات تفاوتی آشکار دارد.»
◀️ برای مثال ساقی‌نامه متفاوت از مغنی‌نامه و خمریه است. مغنی‌نامه خطاب به مغنی است و دعوت و ترغیب اوست به خواندن آواز و سرود و رامش‌گری (به نقل از دهخدا). شعرهایی که در توصیف شراب سروده شوند خمریه نامیده می‌شوند (مانند خمریه‌های رودکی و منوچهری. خمریه از عرب وارد فارسی شده و والد ساقی‌نامه شمرده می‌شود.)
◀️ هرچند که برخی فردوسی را پایه‌گذار ساقی‌نامه می‌دانند، نظامی گنجوی، ملهم از ابیات پراکندهٔ شاه‌نامه، سرایندهٔ نخستین منظومهٔ مستقل از این نوع است. بعدها دیگران نیز راه نظامی را ادامه دادند و ساقی‌نامه را به سبکی در شعر کلاسیک ایران تبدیل نمودند. ساقی‌نامهٔ حافظ، میر رضی آرتیمانی و نظامی معروف‌ترین ساقی‌نامه‌های ادبیات ایرانند.
◀️ اجرای آوازی ساقی‌نامه‌ها (که صوفی‌نامه نیز نامیده می‌شوند) معمولاً در مایه‌های بیات اصفهان و ماهور (و بعضی وقتها نوا) است. ساقی‌نامه در افشاری "کشته مرده" هم نامیده می‌شود... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
💢فنلاند از سال ۲۰۰۰ تاکنون برترین نظام آموزشی جهان بوده، چرا؟
۱- نبود آزمون و امتحانات ملی:
در فنلاند اعتقادی به تست و امتحان نیست، چون می دانند که آزمون به دانش آموز و معلم، آسیب های جبران ناپذیر می زند و فاقد ارزش و فایده است. تنها یک آزمون ملی در سال آخر دبیرستان و برای ورود به بعضی رشته های دانشگاهی وجود دارد که آن هم اختیاری است.
۲- اختیار و آزادی معلم:
برخلاف رویکرد سنتی که معتقد به پاسخگو کردن معلم در قبال همه چیز است، در فنلاند تاکید بر مسئولیت پذیری و تخصص معلم است. این رویکرد زمانی جواب می دهد که مانند فنلاند در تربیت و استخدام معلم، نهایت سخت گیری و دقت لحاظ شود و سپس با خیال راحت، کلاس درس و دانش آموز را به او بسپارند.
۳- همکاری به جای رقابت:
کشورهای اسکاندیناوی فرهنگ غیررقابتی دارند و شدیداً از ترویج روحیه رقابت میان مردم و کودکان خودداری می کنند. معتقدند که موفقیت واقعی و سالم، بدون نیاز به رقابت بدست می آید. رقابت مستلزم مقایسه است که فنلاندی ها مخالف مقایسه کردن کودکان هستند.
۴- در اولویت بودن نیازهای بنیادی (عدالت آموزشی)
به جای درس در مدرسه؛ برابری اجتماعی، غذای سالم و رایگان، سلامت تن و روان، توجه به تفاوت ها و استعدادهای فردی.
۵- نبود عجله برای آغاز کردن آموزش رسمی:
کلاس اول را یک سال دیرتر از عرف جهانی آغاز می کنند.
۶- عدم تاکید بر دانشگاه رفتن:
دولت فنلاند امتیازات و گزینه های متعدد و جذاب را در اختیار دانش آموزان دبیرستانی گذاشته تا زندگی مستقل و شاغل بودن را زودتر تجربه کنند. در واقع تاکید بر شاخه فنی و حرفه ای است.
۷- کودکان فنلاندی دیرتر بیدار می شوند:
مدارس مابین ساعت ۹ تا ۹:۴۵ باز می شود تا در راستای تحقیقات جهانی، کودکان و نوجوانان صبح ها بخوابند و سالم و سرحال باشند.
۸- ایجاد ارتباط صمیمانه و مستمر معلم با دانش آموزان:
معلمان فنلاندی، شناخت کامل از روحیات و اخلاقیات دانش آموزان خود دارند و به همین دلیل رنجش و آزار و آسیب اتفاق نمی افتد.
۹- محیط ریلکس:
آنها معتقدند که هرچه سخت گیری و فشار کمتر باشد، استرس کمتر و در نتیجه آرامش و اعتماد به نفس و پیشرفت بیشتر می شود. دارای کمترین محتوا و ساعات آموزشی و در عوض بیشترین تفریحات و سرگرمی ها را دارند.
۱۰- کمترین تکلیف و تمرین در جهان:
آنها به طور میانگین در هفته حدود ۲ ساعت تکلیف خانه دارند. معتقدند که تکلیف زیاد منجر به استرس و بیمار در کودک می شود.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
۱- نبود آزمون و امتحانات ملی:
در فنلاند اعتقادی به تست و امتحان نیست، چون می دانند که آزمون به دانش آموز و معلم، آسیب های جبران ناپذیر می زند و فاقد ارزش و فایده است. تنها یک آزمون ملی در سال آخر دبیرستان و برای ورود به بعضی رشته های دانشگاهی وجود دارد که آن هم اختیاری است.
۲- اختیار و آزادی معلم:
برخلاف رویکرد سنتی که معتقد به پاسخگو کردن معلم در قبال همه چیز است، در فنلاند تاکید بر مسئولیت پذیری و تخصص معلم است. این رویکرد زمانی جواب می دهد که مانند فنلاند در تربیت و استخدام معلم، نهایت سخت گیری و دقت لحاظ شود و سپس با خیال راحت، کلاس درس و دانش آموز را به او بسپارند.
۳- همکاری به جای رقابت:
کشورهای اسکاندیناوی فرهنگ غیررقابتی دارند و شدیداً از ترویج روحیه رقابت میان مردم و کودکان خودداری می کنند. معتقدند که موفقیت واقعی و سالم، بدون نیاز به رقابت بدست می آید. رقابت مستلزم مقایسه است که فنلاندی ها مخالف مقایسه کردن کودکان هستند.
۴- در اولویت بودن نیازهای بنیادی (عدالت آموزشی)
به جای درس در مدرسه؛ برابری اجتماعی، غذای سالم و رایگان، سلامت تن و روان، توجه به تفاوت ها و استعدادهای فردی.
۵- نبود عجله برای آغاز کردن آموزش رسمی:
کلاس اول را یک سال دیرتر از عرف جهانی آغاز می کنند.
۶- عدم تاکید بر دانشگاه رفتن:
دولت فنلاند امتیازات و گزینه های متعدد و جذاب را در اختیار دانش آموزان دبیرستانی گذاشته تا زندگی مستقل و شاغل بودن را زودتر تجربه کنند. در واقع تاکید بر شاخه فنی و حرفه ای است.
۷- کودکان فنلاندی دیرتر بیدار می شوند:
مدارس مابین ساعت ۹ تا ۹:۴۵ باز می شود تا در راستای تحقیقات جهانی، کودکان و نوجوانان صبح ها بخوابند و سالم و سرحال باشند.
۸- ایجاد ارتباط صمیمانه و مستمر معلم با دانش آموزان:
معلمان فنلاندی، شناخت کامل از روحیات و اخلاقیات دانش آموزان خود دارند و به همین دلیل رنجش و آزار و آسیب اتفاق نمی افتد.
۹- محیط ریلکس:
آنها معتقدند که هرچه سخت گیری و فشار کمتر باشد، استرس کمتر و در نتیجه آرامش و اعتماد به نفس و پیشرفت بیشتر می شود. دارای کمترین محتوا و ساعات آموزشی و در عوض بیشترین تفریحات و سرگرمی ها را دارند.
۱۰- کمترین تکلیف و تمرین در جهان:
آنها به طور میانگین در هفته حدود ۲ ساعت تکلیف خانه دارند. معتقدند که تکلیف زیاد منجر به استرس و بیمار در کودک می شود.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ آیا واو زائد است؟
❇️ در فرهنگ فارسی محمد معین ذیل حرف (و) آمده است: در قدیم گاهی حرف (و) به هنگام قرائت و تقطیع حذف می‌شده و به عنوان شاهد دو بیت زیر نقل شده است:
پارم به مکّه دیدی آسوده دل چو کعبه
رطب اللّسان چو زمزم و بر کعبه آفرین‌گر
امسال بین که رفتم زی مکّهٔ مکارم
دیدم حریم حرمت و کعبه درو مجاور
#خاقانی
◀️ چنان که پیداست در میان مصراع یک (واو) عطف آمده است که اگر آن را حذف کنیم تقطیع و وزن درست می‌شود پس چرا خود شاعر آن را حذف نکرده است؟
خاقانی قصیده‌ای دارد در مدح (مخلص المسیح عزّالدّوله) که ابیاتی از این قصیده به قرار زیر است:
روزم فرو شد از غم و هم غم‌خوری ندارم
رازم برآمد از دل و هم دلبری ندارم
ای باغ جان که بِه ز لبت نوبری ندارم
یاد لبت خورم که سرِ دیگری ندارم
◀️ پس با مصراع‌هایی که واو عطف در آنها نیست و همچنان بر وزن مصراع‌های قبل نیست چه کنیم؟
اتفاقا انوری نیز قصیده‌ای دارد که به همین ترتیب است:
عزمی بکرده‌ام که ز دل بندهٔ تو باشم
عزمی چگونه عزمی، عزمی چنان مصمّم
که گمان می‌رود وزن دو مصراع متفاوت است
دو مصراع را تقطیع می‌کنیم:
عزمی بکرده‌ام که ز دل بندهٔ تو باشم
_ _ ن _ ن _ ن ن _ _ ن _ ن _ _
مفعولُ فاعلاتُ مفاعیلُ فاعلاتن
عزمی چگونه عزمی، عزمی چنان مصمّم
_ _ ن _ ن _ _ _ _ ن _ ن _ _
مفعولُ فاعلاتن مفعولُ فاعلاتن
خواهیم دید که بر طبق اختیار معتبر تسکین، دو هجای کوتاه پشت سر هم در میان مصراع به یک هجای بلند تبدیل شده است.
وزن مصراع اول تا قرن ششم هجری رایج بوده اما پس از آن از رواج افتاده است.
اما وزن مصراع دوم تا دوران معاصر از اوزان محبوب و رایج است و بسامد بالایی در شعر فارسی دارد و این وزن به گوش فارسی زبانان چنان آشناست که انتظار دارند باقی شعر همچنان ادامه یابد و باعث می‌شود از لحاظ ذهنی مخاطب گمان کند وزن متفاوت است پس در ابیات ابتدای این مقاله (واو) میان مصراع هیچ‌گاه زائد نیست.
❇️ منبع: نامه فرهنگستان مقاله آیا واو زائد است؟
نوشته: دکتر ابوالحسن نجفی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ در فرهنگ فارسی محمد معین ذیل حرف (و) آمده است: در قدیم گاهی حرف (و) به هنگام قرائت و تقطیع حذف می‌شده و به عنوان شاهد دو بیت زیر نقل شده است:
پارم به مکّه دیدی آسوده دل چو کعبه
رطب اللّسان چو زمزم و بر کعبه آفرین‌گر
امسال بین که رفتم زی مکّهٔ مکارم
دیدم حریم حرمت و کعبه درو مجاور
#خاقانی
◀️ چنان که پیداست در میان مصراع یک (واو) عطف آمده است که اگر آن را حذف کنیم تقطیع و وزن درست می‌شود پس چرا خود شاعر آن را حذف نکرده است؟
خاقانی قصیده‌ای دارد در مدح (مخلص المسیح عزّالدّوله) که ابیاتی از این قصیده به قرار زیر است:
روزم فرو شد از غم و هم غم‌خوری ندارم
رازم برآمد از دل و هم دلبری ندارم
ای باغ جان که بِه ز لبت نوبری ندارم
یاد لبت خورم که سرِ دیگری ندارم
◀️ پس با مصراع‌هایی که واو عطف در آنها نیست و همچنان بر وزن مصراع‌های قبل نیست چه کنیم؟
اتفاقا انوری نیز قصیده‌ای دارد که به همین ترتیب است:
عزمی بکرده‌ام که ز دل بندهٔ تو باشم
عزمی چگونه عزمی، عزمی چنان مصمّم
که گمان می‌رود وزن دو مصراع متفاوت است
دو مصراع را تقطیع می‌کنیم:
عزمی بکرده‌ام که ز دل بندهٔ تو باشم
_ _ ن _ ن _ ن ن _ _ ن _ ن _ _
مفعولُ فاعلاتُ مفاعیلُ فاعلاتن
عزمی چگونه عزمی، عزمی چنان مصمّم
_ _ ن _ ن _ _ _ _ ن _ ن _ _
مفعولُ فاعلاتن مفعولُ فاعلاتن
خواهیم دید که بر طبق اختیار معتبر تسکین، دو هجای کوتاه پشت سر هم در میان مصراع به یک هجای بلند تبدیل شده است.
وزن مصراع اول تا قرن ششم هجری رایج بوده اما پس از آن از رواج افتاده است.
اما وزن مصراع دوم تا دوران معاصر از اوزان محبوب و رایج است و بسامد بالایی در شعر فارسی دارد و این وزن به گوش فارسی زبانان چنان آشناست که انتظار دارند باقی شعر همچنان ادامه یابد و باعث می‌شود از لحاظ ذهنی مخاطب گمان کند وزن متفاوت است پس در ابیات ابتدای این مقاله (واو) میان مصراع هیچ‌گاه زائد نیست.
❇️ منبع: نامه فرهنگستان مقاله آیا واو زائد است؟
نوشته: دکتر ابوالحسن نجفی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ خصوصیات روانی بلاک کردن در فضای مجازی
❇️ در دانشگاه از زبان دانشجوهایم، در دفتر مشاوره از زبان مراجعه کنندگان و در محیط اطراف از زبان نزدیکان، بارها درباره ارتباطاتشان و “بلاک” کردن شنیده ام. اغلب آنها به عنوان امری بدیهی و طبیعی در روابط مجازیشان از بلاک کردن نام می برند. به نظر می رسد این عمل کم کم تبدیل به امری رایج و یک سنت رفتاری فراگیر در روابط مجازی مردم شده است. الگویی که بر توسعه یافتگی شخصیت فرد و نهایتا جامعه ایران تاثیرات عمیق دارد.
◀️ اما چند نکته:
۱. شبکه های ارتباطی بشر چندین نسل را پشت سر نهاده اند. از شبکه های ارتباطی اولیه که به تمدنهای ابتدایی باز می گردد تا نسلهای جدیدتر ارتباطی که منبعث از انقلاب صنعتی بوده است. شبکه های اجتماعی مبتنی بر اینترنت آخرین این نسلها هستند. نوع و لوازم ارتباطی هم در این شبکه ها خاص خود است. از جمله این امکانات بلاک کردن است. امکانی که به واسطه آن مخاطب قادر نخواهد بود پیامی ارسال کند و تماسی برقرار نماید.
۲. هابرماس جامعه شناس آلمانی در نظریه معروفش -کنش ارتباطی- درباره ضرورت ارتباط و تبادلات عقل ارتباطی صحبت می کند تا به واسطه آن جهان آزادتری رقم بخورد. بر این نظرم که هابرماس بر نقطه مهمی انگشت نهاده است.
درواقع ارتباط در نفس خودش تکامل زاست. تحقیقات رفتارشناسی نشان داده است که ارتباط در توسعه شخصیت انسانی و نیز ساختارهای اجتماعی عامل زیربنایی است.
۳. بخشی از بلاک کردن ها در رابطه با افراد ناشناس در گروههای مختلف رخ می دهد که دلایلش مزاحمت، پیامهای اسپم یا اهانت امیز است. بلاک این موارد معقول و موجه است مانند جهان واقعی که در مواجهه با مزاحمت خیابانی یا دعوا و فحاشی، ترجیحا صحنه را ترک می کنیم و اینگونه فرد را از لیست ارتباطیمان حذف می نماییم.
✅ اما موارد دیگر بلاک شامل آزارهای مذکور نیست. این موارد درباره آشناها، تفاوتهای فکری و روابط عاطفی رخ می دهد که یا به پایان رسیده و یا انکه اختلاف نظری در گرفته است.
۴. کسی که یک آشنا را حسب اختلاف نظر یا تضادی ذهنی بلاک می کند درون خود دچار نوعی استیصال و درماندگی است اگر چه بدان واقف نباشد. در واقع این نوع بلاک دلیل ناتوانی استدلالی یا شخصیتی فرد است. لذا فرار می کند. کانال ارتباطی را قطع می کند. به لحاظ روانی از ارتباط می هراسد. احساس ضعف دارد و از طریق بلاک می خواهد حس ضعفش را مخفی یا جبران نماید. خشم به عنوان عامل عمده در اینجا فعال است و آدمی را به منتها الیه ناتوانی و تصمیم نادرست هدایت می کند.
۵. در موارد عاطفی نیز صحیحتر است بجای بلاک، “خداحافظی” کنیم. اگرچه زخمهای عاطفی به عدم تعادل می انجامد و بازیابی تعادل بعضا ماهها زمان می برد و معقول عمل کردن سختتر است. بااینحال در این موارد هم می توانید پاسخ ندهید بدون آنکه بلاک کنید. بلاک همواره نوعی حمله یا نوعی اهانت به طرف مقابل است. اهانت هم محصول ضعف درونی خود آدمی است. سزاوار است به حرمت لحظات مشترک پیشین، به سمت اهانت حرکت نکنید.
۶. در یک جمع بندی می توان بیان داشت “انسانهای توسعه یافته” دارای عزت نفس و متانت فکری هستند و از شخصیتی توانمند و محترم برخوردار می باشند. آنها در رنجشها، در اختلافات و تفاوتها به سمت حذف مخاطب نمی روند. رنجیده می شوند اما وزن خویش را حفظ می کنند. دیگری را بلاک نمی نمایند.
✍دکتر عباس نعیمی جورشری (جامعه شناس)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ در دانشگاه از زبان دانشجوهایم، در دفتر مشاوره از زبان مراجعه کنندگان و در محیط اطراف از زبان نزدیکان، بارها درباره ارتباطاتشان و “بلاک” کردن شنیده ام. اغلب آنها به عنوان امری بدیهی و طبیعی در روابط مجازیشان از بلاک کردن نام می برند. به نظر می رسد این عمل کم کم تبدیل به امری رایج و یک سنت رفتاری فراگیر در روابط مجازی مردم شده است. الگویی که بر توسعه یافتگی شخصیت فرد و نهایتا جامعه ایران تاثیرات عمیق دارد.
◀️ اما چند نکته:
۱. شبکه های ارتباطی بشر چندین نسل را پشت سر نهاده اند. از شبکه های ارتباطی اولیه که به تمدنهای ابتدایی باز می گردد تا نسلهای جدیدتر ارتباطی که منبعث از انقلاب صنعتی بوده است. شبکه های اجتماعی مبتنی بر اینترنت آخرین این نسلها هستند. نوع و لوازم ارتباطی هم در این شبکه ها خاص خود است. از جمله این امکانات بلاک کردن است. امکانی که به واسطه آن مخاطب قادر نخواهد بود پیامی ارسال کند و تماسی برقرار نماید.
۲. هابرماس جامعه شناس آلمانی در نظریه معروفش -کنش ارتباطی- درباره ضرورت ارتباط و تبادلات عقل ارتباطی صحبت می کند تا به واسطه آن جهان آزادتری رقم بخورد. بر این نظرم که هابرماس بر نقطه مهمی انگشت نهاده است.
درواقع ارتباط در نفس خودش تکامل زاست. تحقیقات رفتارشناسی نشان داده است که ارتباط در توسعه شخصیت انسانی و نیز ساختارهای اجتماعی عامل زیربنایی است.
۳. بخشی از بلاک کردن ها در رابطه با افراد ناشناس در گروههای مختلف رخ می دهد که دلایلش مزاحمت، پیامهای اسپم یا اهانت امیز است. بلاک این موارد معقول و موجه است مانند جهان واقعی که در مواجهه با مزاحمت خیابانی یا دعوا و فحاشی، ترجیحا صحنه را ترک می کنیم و اینگونه فرد را از لیست ارتباطیمان حذف می نماییم.
✅ اما موارد دیگر بلاک شامل آزارهای مذکور نیست. این موارد درباره آشناها، تفاوتهای فکری و روابط عاطفی رخ می دهد که یا به پایان رسیده و یا انکه اختلاف نظری در گرفته است.
۴. کسی که یک آشنا را حسب اختلاف نظر یا تضادی ذهنی بلاک می کند درون خود دچار نوعی استیصال و درماندگی است اگر چه بدان واقف نباشد. در واقع این نوع بلاک دلیل ناتوانی استدلالی یا شخصیتی فرد است. لذا فرار می کند. کانال ارتباطی را قطع می کند. به لحاظ روانی از ارتباط می هراسد. احساس ضعف دارد و از طریق بلاک می خواهد حس ضعفش را مخفی یا جبران نماید. خشم به عنوان عامل عمده در اینجا فعال است و آدمی را به منتها الیه ناتوانی و تصمیم نادرست هدایت می کند.
۵. در موارد عاطفی نیز صحیحتر است بجای بلاک، “خداحافظی” کنیم. اگرچه زخمهای عاطفی به عدم تعادل می انجامد و بازیابی تعادل بعضا ماهها زمان می برد و معقول عمل کردن سختتر است. بااینحال در این موارد هم می توانید پاسخ ندهید بدون آنکه بلاک کنید. بلاک همواره نوعی حمله یا نوعی اهانت به طرف مقابل است. اهانت هم محصول ضعف درونی خود آدمی است. سزاوار است به حرمت لحظات مشترک پیشین، به سمت اهانت حرکت نکنید.
۶. در یک جمع بندی می توان بیان داشت “انسانهای توسعه یافته” دارای عزت نفس و متانت فکری هستند و از شخصیتی توانمند و محترم برخوردار می باشند. آنها در رنجشها، در اختلافات و تفاوتها به سمت حذف مخاطب نمی روند. رنجیده می شوند اما وزن خویش را حفظ می کنند. دیگری را بلاک نمی نمایند.
✍دکتر عباس نعیمی جورشری (جامعه شناس)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ چرا در مدارس ایران از آموزش مهارت های زندگی خبری نیست ؟
❇️ آن چه از نظرات جامعه شناسان و روان شناسان مرتبط با مقوله تعلیم و تربیت بر می آید حاکی از آن است که در کشورهای توسعه یافته و پیشتاز در مقوله آموزش و پرورش از جمله فنلاند و ژاپن، اولویت نظام آموزش رسمی عبارت از آموختن مهارت های زندگی از قبیل اعتماد به نفس، تعامل سازنده با دوستان، تمایل به مشارکت در فعالیت های گروهی، مستقل بودن، قدرت مخالفت یا " نه " گفتن، قدرت حل مساله، تفکر منطقی، هنر گفت و گو، کنترل خشم، عزت نفس می باشد.
به عبارت دیگر نظام آموزشی در کشورهای مذکور می کوشد تا با بهره گیری مناسب از سن پایین نوآموزان، گام های بلندی را در جهت پرورش شخصیت، جامعه پذیری و تربیت شهروندانی مشارکت جو، قانون محور و اخلاق مدار بردارد. اما در ایران اوضاع دیگرگونه است. دوران طلایی آموزش ابتدایی بیشتر صرف آموختن محفوظاتی می شود که از قابلیت عملیاتی شدن در زندگی آینده دانش آموزان برخوردار نیست.
فقدان زیر ساخت های مناسب جهت آموزش مهارت های زندگی، کلاس ها را به فضایی تکراری و کسل کننده با مطالب تکراری تبدیل کرده و حاکمیت گفتمان کنترل سخت افزاری، هر گونه تفاوت معنادار میان دانش آموزان با قالب استاندارد در ساختار بسیار متمرکز آموزش و پرورش را، به نوعی همسانی و همشکلی ملال آور میان نوآموزان مبدل می کند. همچنین این تمرکز گرایی جایی برای مشارکت واقعی و معنادار دانش آموزان و جامعه در چگونگی مدیریت مدارس باقی نگذاشته است.
از معلمان و دانش آموزان گرفته تا والدین و صاحب نظران، هیچ یک سهمی در تغییر این نظم متصلب آموزشی ندارند؛ از کلاس هایی که از دانش آموزان خسته و بی انگیزه انباشته می شوند، تا معلمانی که فقط قرار است بخشی از نیروی انتظامی باشند و تا والدینی که فقط به اندازه پرداخت شهریه و کمک مادی به مدرسه می توانند در این نظام آموزشی مشارکت داشته باشند، نمای کلی آموزش و پرورش ایران امروز را ترسیم می کند. مدارسی که می توان در آن سه تیپ از دانش آموزان را مشاهده کرد :
1️⃣ دانش آموزان درسخوان (نه لزوما خلاق) که با ذوب شدن در دیگری بزرگی به نام کنکور، می آموزند که بزرگترین مهارت زندگی، عبارت از حضور در کلاس های کنکور و آموختن مهارت های پیچیده تست زنی می باشد. کاهش تفریحات، کنار گذاشتن معاشرت با دوستان، محبوس کردن خود در اتاق، غیرسیاسی شدن فزاینده و بی تفاوتی نسبت به فرآیندهای اجتماعی در زمره سایر عادت های زندگی این گروه می باشد.
2️⃣ دانش آموزان ارزشی (نه لزوما مستقل) که با ذوب شدن در دیگری بزرگی به نام نظم ایدئولوژیک، می آموزند که ارزش های تیپ بهنجار یک دانش آموز مثبت را در خود نهادینه کنند. حضور در مجامع مذهبی، محدود کردن دایره خودی ها (تماس با غیرخودی ها می تواند موجب تشویش ذهن شود)، میل به هدایت و ارشاد، عادت به مونولوگ به جای دیالوگ، از جمله عادت های روزمره توسط این دسته می باشد.
3️⃣ دانش آموزان متفاوت (تعدادشان رو به افزایش است) که نه می توانند در کنکور حل شوند و نه قادرند سرباز خوبی برای نظم ایدئولوژیک باشند. دانش آموزانی که به راحتی اقتدار دبیران را در کلاس به چالش می کشند. کسانی که می کوشند تا مدل مو، لباس و رفتار متفاوتی را با تیپ بهنجار از خود نشان دهند. علاقه مفرطی به زیر پا گذاشتن استانداردهای موجود مدارس از خود نشان داده و عطش بسیاری به داشتن تجربه های جدید در هر زمینه ای دارند.
🔹 نکته پایانی: آموزش و پرورش ما به مهارت های زندگی نمی پردازد چون برای ما ایرانیان، زندگی یک متغیر مستقل محسوب نمی شود. زندگی برای ما ذیل جنگ، ایدئولوژی و غیریت سازی تعریف می شود. نظام آموزشی ما به آموزش مهارت های زندگی بی توجه است چون زندگی امروز ما، گروگان محرومیت های دیروز و آرزوهای فرداست. همان زندگی که درحقیقت هدف نیست، بلکه وسیله ای است در خدمت اهدافی که مشخص نیست تا چه حد واقع بینانه انتخاب شده اند. در جامعه ای که همچنان منقاد بودن برتر از منتقد بودن می نشیند و تبعیت گوی سبقت از استقلال می رباید، تفکر منطقی و هنر گفت و گو فقط می تواند زینت بخش کتاب های درسی و پیروی از مد زمانه تلقی شود.
✍️ مهران صولتی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ آن چه از نظرات جامعه شناسان و روان شناسان مرتبط با مقوله تعلیم و تربیت بر می آید حاکی از آن است که در کشورهای توسعه یافته و پیشتاز در مقوله آموزش و پرورش از جمله فنلاند و ژاپن، اولویت نظام آموزش رسمی عبارت از آموختن مهارت های زندگی از قبیل اعتماد به نفس، تعامل سازنده با دوستان، تمایل به مشارکت در فعالیت های گروهی، مستقل بودن، قدرت مخالفت یا " نه " گفتن، قدرت حل مساله، تفکر منطقی، هنر گفت و گو، کنترل خشم، عزت نفس می باشد.
به عبارت دیگر نظام آموزشی در کشورهای مذکور می کوشد تا با بهره گیری مناسب از سن پایین نوآموزان، گام های بلندی را در جهت پرورش شخصیت، جامعه پذیری و تربیت شهروندانی مشارکت جو، قانون محور و اخلاق مدار بردارد. اما در ایران اوضاع دیگرگونه است. دوران طلایی آموزش ابتدایی بیشتر صرف آموختن محفوظاتی می شود که از قابلیت عملیاتی شدن در زندگی آینده دانش آموزان برخوردار نیست.
فقدان زیر ساخت های مناسب جهت آموزش مهارت های زندگی، کلاس ها را به فضایی تکراری و کسل کننده با مطالب تکراری تبدیل کرده و حاکمیت گفتمان کنترل سخت افزاری، هر گونه تفاوت معنادار میان دانش آموزان با قالب استاندارد در ساختار بسیار متمرکز آموزش و پرورش را، به نوعی همسانی و همشکلی ملال آور میان نوآموزان مبدل می کند. همچنین این تمرکز گرایی جایی برای مشارکت واقعی و معنادار دانش آموزان و جامعه در چگونگی مدیریت مدارس باقی نگذاشته است.
از معلمان و دانش آموزان گرفته تا والدین و صاحب نظران، هیچ یک سهمی در تغییر این نظم متصلب آموزشی ندارند؛ از کلاس هایی که از دانش آموزان خسته و بی انگیزه انباشته می شوند، تا معلمانی که فقط قرار است بخشی از نیروی انتظامی باشند و تا والدینی که فقط به اندازه پرداخت شهریه و کمک مادی به مدرسه می توانند در این نظام آموزشی مشارکت داشته باشند، نمای کلی آموزش و پرورش ایران امروز را ترسیم می کند. مدارسی که می توان در آن سه تیپ از دانش آموزان را مشاهده کرد :
1️⃣ دانش آموزان درسخوان (نه لزوما خلاق) که با ذوب شدن در دیگری بزرگی به نام کنکور، می آموزند که بزرگترین مهارت زندگی، عبارت از حضور در کلاس های کنکور و آموختن مهارت های پیچیده تست زنی می باشد. کاهش تفریحات، کنار گذاشتن معاشرت با دوستان، محبوس کردن خود در اتاق، غیرسیاسی شدن فزاینده و بی تفاوتی نسبت به فرآیندهای اجتماعی در زمره سایر عادت های زندگی این گروه می باشد.
2️⃣ دانش آموزان ارزشی (نه لزوما مستقل) که با ذوب شدن در دیگری بزرگی به نام نظم ایدئولوژیک، می آموزند که ارزش های تیپ بهنجار یک دانش آموز مثبت را در خود نهادینه کنند. حضور در مجامع مذهبی، محدود کردن دایره خودی ها (تماس با غیرخودی ها می تواند موجب تشویش ذهن شود)، میل به هدایت و ارشاد، عادت به مونولوگ به جای دیالوگ، از جمله عادت های روزمره توسط این دسته می باشد.
3️⃣ دانش آموزان متفاوت (تعدادشان رو به افزایش است) که نه می توانند در کنکور حل شوند و نه قادرند سرباز خوبی برای نظم ایدئولوژیک باشند. دانش آموزانی که به راحتی اقتدار دبیران را در کلاس به چالش می کشند. کسانی که می کوشند تا مدل مو، لباس و رفتار متفاوتی را با تیپ بهنجار از خود نشان دهند. علاقه مفرطی به زیر پا گذاشتن استانداردهای موجود مدارس از خود نشان داده و عطش بسیاری به داشتن تجربه های جدید در هر زمینه ای دارند.
🔹 نکته پایانی: آموزش و پرورش ما به مهارت های زندگی نمی پردازد چون برای ما ایرانیان، زندگی یک متغیر مستقل محسوب نمی شود. زندگی برای ما ذیل جنگ، ایدئولوژی و غیریت سازی تعریف می شود. نظام آموزشی ما به آموزش مهارت های زندگی بی توجه است چون زندگی امروز ما، گروگان محرومیت های دیروز و آرزوهای فرداست. همان زندگی که درحقیقت هدف نیست، بلکه وسیله ای است در خدمت اهدافی که مشخص نیست تا چه حد واقع بینانه انتخاب شده اند. در جامعه ای که همچنان منقاد بودن برتر از منتقد بودن می نشیند و تبعیت گوی سبقت از استقلال می رباید، تفکر منطقی و هنر گفت و گو فقط می تواند زینت بخش کتاب های درسی و پیروی از مد زمانه تلقی شود.
✍️ مهران صولتی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ توهم چیست؟
❇️ حتماً واژه توهم را شنیده‌اید و حتی در مکالمات روزمره خود از آن استفاده کرده‌اید. در ذهن بسیاری از افراد توهم به معنای دیدن و یا شنیدن چیزی است که وجود ندارد. توهم می‌تواند معنای بسیار گسترده‌تری داشته باشد و به دنیال آن انواع توهم علل متفاوتی را نیز می‌تواند در بگیرد. واژه توهم در زبان انگلیسی hallucination است که ریشه لاتین دارد و به معنای «سرگردانی ذهنی» است.
◀️اما در زبان تخصصی توهم چیست؟
توهم تجربه‌ای حسی است که واقعی به نظر می‌رسد اما توسط ذهن ساخته شده است. در واقع توهم ادراک چیزی است که وجود خارجی ندارد و تجربه‌ای حسی است که به علت برانگیختگی اندام‌های حسی مربوط ایجاد نمی‌شود. مثلاً ممکن است صدایی بشنوید که افراد دیگر نمی‌شنوند یا چیزی ببینید که در محیط بیرون وجود ندارد. انواع توهم به حس‌های ما مرتبط است و جالب است بدانید که هر یک از پنج حس ما می‌تواند دچار حالات توهمی شود. توهم ممکن است به دلایلی مانند اختلالات روانی (مانند اسکیزوفرنی)، عوارض جانبی داروها با بیماری‌های جسمی مانند صرع یا در اثر مصرف مواد روان‌گردان ایجاد شود. بسته به علت توهم، ممکن است نیاز باشد به روانپزشک، روانشناس، متخصص مغز و اعصاب یا پزشک عمومی مراجعه کنید.
◀️شاید شما هم از خود پرسیده‌اید توهم چیست؟
برای درک بهتر توهم از چند مثال کمک میگیریم. فردی را در نظر بگیرید که صداهایی با او صحبت می‌کند، حتی او را تهدید کرده یا دستور می‌دهد چه کاری انجام دهد در حالی که اطرافیان او این صداها را نمی‌شنوند. یا مثلاً فرد دیگری دائم احساس می‌کند حشراتی زیر پوستش در حال خزیدن هستند یا چیزی دست او را لمس می‌کند در حالی که در واقعیت نه حشره‌ای زیر پوست اوست، نه چیزی او را لمس می‌کند. چنین افرادی به احتمال زیاد دچار توهم شده‌اند. توهم به معنی ادراک چیزی است که وجود خارجی ندارد. یک درک حسی است که در غیاب یک محرک خارجی و واقعی اتفاق می‌افتد، به گونه‌ای که فرد نمی‌تواند آن را از واقعیت تشخیص دهد و فکر می‌کند آنچه حس کرده (مثلاً دیده یا شنیده) کاملاً واقعی است.
◀️ انواع توهم چیست؟
توهم می‌تواند از طریق هریک از حواس ما نمود پیدا کند و به صورت شنیداری، دیداری، لامسه، بویایی و چشایی باشد.
✅ توهم شنیداری:
شایع‌تری نوع توهم، توهم شنیداری است. در این نوع، فرد صداهایی را می‌شنود که دیگران قادر به شنیدن آن نیستند. این صداها ممکن است به تهدید، اهانت یا فحاشی بپردازند یا لحنی خنثی و حتی صمیمی داشته باشند. ممکن است دو یا چند صدا باشند که با یکدیگر گفتوگو می‌کنند یا صدایی باشد که درباره زندگی فرد اظهار نظر کرده یا به او دستور می‌دهد. این نوع از توهم تنها محدود به صدای افراد نبوده و شامل صداهای دیگر مانند شنیدن صدای پا یا ضربه‌زدن به چیزی نیز است.
✅ توهم دیداری:
پس از توهم شنیداری، نوع دیداری شایع‌ترین نوع توهم است. در این نوع توهم، فرد ممکن است اشیا، افراد، الگوهای دیداری مختلف، رنگ یا حتی نور ببیند به گونه‌ای که برای دیگران قابل دیدن نباشد؛ برای مثال ممکن است فردی را ببینید که در اتاق حضور ندارد و دیگران او را نمی‌بینند یا اشیا را خارج از شکل معمول آن ببینید. حتی ممکن است چیزهایی را در حال حرکت ببینید که به طور معمول به این شکل حرکت نمی‌کنند. دیدن لکه‌های نوری نیز به ویژه در افراد مبتلا به نوع خاصی از صرع اتفاق می‌افتد.
✅ توهم لمسی:
این نوع توهم شامل احساس لمس یا حرکت چیزی روی بدن می‌شود. مثلاً ممکن است حس کنید حشره‌ای روی پوست شما در حال حرکت است یا حتی اعضای بدن در حال جابه‌جایی هستند. در حالت دیگر ممکن است حس کنید فردی دستتان را گرفته یا صورت شما را نوازش می‌کند در حالی که چنین فردی وجود خارجی ندارد.
✅ توهم بویایی:
اگر فرد بویی را احساس کند که منشأ بیرونی و فیزیکی ندارد، احتمالاً دچار توهم بویایی شده است. این نوع از توهم نسبت به توهم دیداری و شنیداری کمتر شایع است. بویی که فرد احساس می‌کند ممکن است از خود او یا از محیط اطراف بیاید، همچنین می‌تواند بوی ناخوشایند یا بویی خوش باشد.
✅ توهم چشایی:
نادرترین نوع توهم، توهم چشایی است که در آن فرد مزه‌ای را در دهان خود احساس می‌کند که هیچ منشأ و منبعی ندارد. این مزه‌ها معمولاً ناخوشایند و عجیب بوده (مثلاً مزه فلز) و در افراد مبتلا به صرع بیشتر دیده می‌شود.
◀️ علت توهم چیست؟
توهم می‌تواند علل بسیار گسترده و متفاوتی از کم‌خوابی تا اختلالات جسمی و روانی حاد داشته باشد. معمولاً افراد توهم را با اختلال اسکیزوفرنی می‌شناسند که در آن فرد علائمی مثل گفتار و رفتار آشفته، توهم و هذیان دارد. همچنین ممکن است توهم در افراد مبتلا به اختلال دوقطبی و افسردگی شدید نیز دیده شود. علاوه بر اختلال‌های روانشناختی، شرایط دیگری نیز می‌توانند منجر به ایجاد توهم شوند... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ حتماً واژه توهم را شنیده‌اید و حتی در مکالمات روزمره خود از آن استفاده کرده‌اید. در ذهن بسیاری از افراد توهم به معنای دیدن و یا شنیدن چیزی است که وجود ندارد. توهم می‌تواند معنای بسیار گسترده‌تری داشته باشد و به دنیال آن انواع توهم علل متفاوتی را نیز می‌تواند در بگیرد. واژه توهم در زبان انگلیسی hallucination است که ریشه لاتین دارد و به معنای «سرگردانی ذهنی» است.
◀️اما در زبان تخصصی توهم چیست؟
توهم تجربه‌ای حسی است که واقعی به نظر می‌رسد اما توسط ذهن ساخته شده است. در واقع توهم ادراک چیزی است که وجود خارجی ندارد و تجربه‌ای حسی است که به علت برانگیختگی اندام‌های حسی مربوط ایجاد نمی‌شود. مثلاً ممکن است صدایی بشنوید که افراد دیگر نمی‌شنوند یا چیزی ببینید که در محیط بیرون وجود ندارد. انواع توهم به حس‌های ما مرتبط است و جالب است بدانید که هر یک از پنج حس ما می‌تواند دچار حالات توهمی شود. توهم ممکن است به دلایلی مانند اختلالات روانی (مانند اسکیزوفرنی)، عوارض جانبی داروها با بیماری‌های جسمی مانند صرع یا در اثر مصرف مواد روان‌گردان ایجاد شود. بسته به علت توهم، ممکن است نیاز باشد به روانپزشک، روانشناس، متخصص مغز و اعصاب یا پزشک عمومی مراجعه کنید.
◀️شاید شما هم از خود پرسیده‌اید توهم چیست؟
برای درک بهتر توهم از چند مثال کمک میگیریم. فردی را در نظر بگیرید که صداهایی با او صحبت می‌کند، حتی او را تهدید کرده یا دستور می‌دهد چه کاری انجام دهد در حالی که اطرافیان او این صداها را نمی‌شنوند. یا مثلاً فرد دیگری دائم احساس می‌کند حشراتی زیر پوستش در حال خزیدن هستند یا چیزی دست او را لمس می‌کند در حالی که در واقعیت نه حشره‌ای زیر پوست اوست، نه چیزی او را لمس می‌کند. چنین افرادی به احتمال زیاد دچار توهم شده‌اند. توهم به معنی ادراک چیزی است که وجود خارجی ندارد. یک درک حسی است که در غیاب یک محرک خارجی و واقعی اتفاق می‌افتد، به گونه‌ای که فرد نمی‌تواند آن را از واقعیت تشخیص دهد و فکر می‌کند آنچه حس کرده (مثلاً دیده یا شنیده) کاملاً واقعی است.
◀️ انواع توهم چیست؟
توهم می‌تواند از طریق هریک از حواس ما نمود پیدا کند و به صورت شنیداری، دیداری، لامسه، بویایی و چشایی باشد.
✅ توهم شنیداری:
شایع‌تری نوع توهم، توهم شنیداری است. در این نوع، فرد صداهایی را می‌شنود که دیگران قادر به شنیدن آن نیستند. این صداها ممکن است به تهدید، اهانت یا فحاشی بپردازند یا لحنی خنثی و حتی صمیمی داشته باشند. ممکن است دو یا چند صدا باشند که با یکدیگر گفتوگو می‌کنند یا صدایی باشد که درباره زندگی فرد اظهار نظر کرده یا به او دستور می‌دهد. این نوع از توهم تنها محدود به صدای افراد نبوده و شامل صداهای دیگر مانند شنیدن صدای پا یا ضربه‌زدن به چیزی نیز است.
✅ توهم دیداری:
پس از توهم شنیداری، نوع دیداری شایع‌ترین نوع توهم است. در این نوع توهم، فرد ممکن است اشیا، افراد، الگوهای دیداری مختلف، رنگ یا حتی نور ببیند به گونه‌ای که برای دیگران قابل دیدن نباشد؛ برای مثال ممکن است فردی را ببینید که در اتاق حضور ندارد و دیگران او را نمی‌بینند یا اشیا را خارج از شکل معمول آن ببینید. حتی ممکن است چیزهایی را در حال حرکت ببینید که به طور معمول به این شکل حرکت نمی‌کنند. دیدن لکه‌های نوری نیز به ویژه در افراد مبتلا به نوع خاصی از صرع اتفاق می‌افتد.
✅ توهم لمسی:
این نوع توهم شامل احساس لمس یا حرکت چیزی روی بدن می‌شود. مثلاً ممکن است حس کنید حشره‌ای روی پوست شما در حال حرکت است یا حتی اعضای بدن در حال جابه‌جایی هستند. در حالت دیگر ممکن است حس کنید فردی دستتان را گرفته یا صورت شما را نوازش می‌کند در حالی که چنین فردی وجود خارجی ندارد.
✅ توهم بویایی:
اگر فرد بویی را احساس کند که منشأ بیرونی و فیزیکی ندارد، احتمالاً دچار توهم بویایی شده است. این نوع از توهم نسبت به توهم دیداری و شنیداری کمتر شایع است. بویی که فرد احساس می‌کند ممکن است از خود او یا از محیط اطراف بیاید، همچنین می‌تواند بوی ناخوشایند یا بویی خوش باشد.
✅ توهم چشایی:
نادرترین نوع توهم، توهم چشایی است که در آن فرد مزه‌ای را در دهان خود احساس می‌کند که هیچ منشأ و منبعی ندارد. این مزه‌ها معمولاً ناخوشایند و عجیب بوده (مثلاً مزه فلز) و در افراد مبتلا به صرع بیشتر دیده می‌شود.
◀️ علت توهم چیست؟
توهم می‌تواند علل بسیار گسترده و متفاوتی از کم‌خوابی تا اختلالات جسمی و روانی حاد داشته باشد. معمولاً افراد توهم را با اختلال اسکیزوفرنی می‌شناسند که در آن فرد علائمی مثل گفتار و رفتار آشفته، توهم و هذیان دارد. همچنین ممکن است توهم در افراد مبتلا به اختلال دوقطبی و افسردگی شدید نیز دیده شود. علاوه بر اختلال‌های روانشناختی، شرایط دیگری نیز می‌توانند منجر به ایجاد توهم شوند... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ چطور به‌درستی از ایموجی‌ها استفاده کنیم؟
❇️ اگرچه استفاده از ایموجی‌های خندان در بسیاری از موارد نشانه مهربانی مخاطب است، اما دلیل نمی‌شود که به این نمادها اعتیاد پیدا کنید. اگر بیش‌ازحد ایموجی‌های مثبت را مخصوصا برای افرادی ارسال کنید که آنها را به‌خوبی نمی‌شناسید، ممکن است پیامی منفی از جانب شما تلقی شود.
به‌طورکلی ایموجی‌ها باید جایی استفاده شوند که به رفع ابهام پیام کمک کند یا برای تقویت یک نکته خاص در گفتوگو ضروری باشد.
همچنین می‌توانید از آنها برای ایجاد حس خوب یا انتقال پیامهای مثبت به دیگران کمک بگیرید، اما در این کار زیاده‌روی نکنید.
به‌طورکلی استفاده بیش‌ازحد از ایموجی به‌جای کلام می‌تواند توهینی به‌طرف مقابل هم باشد. برای بسیاری از افراد بسیار آزاردهنده است که مدام این ایموجی‌ها به‌عنوان پیام برایشان ارسال شود.
همچنین برای برخی گروههای خاص ازجمله نسلهای قدیمی‌تر و نیز در محیط کار رسمی، استفاده از ایموجی یا شکلک مناسب به نظر نمی‌رسد. هرچند نسل قدیم هم امروزه دارند به‌خوبی از فناوری‌های جدید برای پیام‌رسانی استفاده می‌کنند ولی بااینحال توجه به تمایل مخاطب ضروری است.
◀️ آیا ایموجی‌ها ارتباطات ما را بهبود می‌بخشند؟
معنای این نمادها در سراسر جهان به یک شیوه درک می‌شود؛ پس این موضوع می‌تواند به بهبود روابط منجر شود. با استفاده از ایموجی‌ها می‌توانیم بدون نیاز به گفتن جملات پیچیده، هیجانات و احساسات‌مان را نشان دهیم. آنها همچنین به ما کمک می‌کنند ابهام در پیام‌مان را رفع کنیم. بااینحال، اشکالاتی در انتقال پیام با استفاده از ایموجی‌ها وجود دارد؛ مثلا در فیس‌بوک فقط شش انتخاب ایموجی وجود دارد و واکنش‌های کاربر محدود است. همچنین این ایموجی‌ها نیاز به بهبود و پیشرفت مهارت های نوشتاری را در فرد کاهش می‌دهند؛ به‌همین‌دلیل اگر در جایی ایموجی وجود نداشته باشد، فرد به‌سختی می‌تواند احساس خودش را با کلمات بیان کند.
◀️ آیا استفاده از ایموجی در مردان و زنان متفاوت است؟
می‌دانیم که در نحوه برقراری ارتباط بین زنان و مردان تفاوتهای آشکار وجود دارد. به‌طورکلی، زنان در گفت‌وگوهای هیجانی و عاطفی مسلط‌تر هستند و تمایل بیشتری به بیان احساسات‌شان دارند. در مقابل، مردان اغلب عواطف و هیجانات‌شان را پنهان می‌کنند. این تفاوت نه‌تنها در گفت‌وگوهای حضوری که در ارتباطات الکترونیکی هم مشاهده شده است. یک مطالعه با پایش گفت‌وگوهای بین کاربران پیام‌رسان‌ها دریافت که زنان بهتر از مردان می‌توانند خودشان را شرح دهند.
بااینحال، در ارتباطات آنلاین، تفسیر زنان و مردان از ایموجی‌ها کمی با هم تفاوت دارد. در سال ۲۰۱۵ یک مطالعه روی افرادی انجام شد که از ایموجی‌ها در فیس‌بوک استفاده می‌کردند. این مطالعه نشان داد زنان پیامهای بدون ایموجی را این‌طور تفسیر می‌کنند که فرستنده پیام درحال حسادت به آنهاست؛ درحالی‌که مردان درصورتی‌که ببینند کسی برای فرد محبوب‌شان ایموجی می‌فرستد، به او حسادت می‌کنند.
این یافته‌های متضاد نشان می‌دهد: باید درک کنیم که گیرندۀ پیام آن را چطور تفسیر می‌کند و چه معنایی برای آن درنظر می‌گیرد.
◀️ پرکاربردترین ایموجی‌ها کدام‌اند؟
باتوجه‌به آمار، روزانه حدود ۶ میلیارد ایموجی، شکلک یا استیکر در سراسر جهان در اپلیکیشن‌های پیام‌رسان ردوبدل می‌شود. پرکاربردترین ایموجی‌ها در سال ۲۰۱۹ عبارت‌اند از:
صورت خندان با اشک شوق؛
قلب قرمز؛
صورت با لبخند و چشم‌های قلب؛
صورت خندان درحال غلتیدن روی زمین؛
صورت با لبخند؛
دست‌ها به‌نشانه سپاسگزاری؛
دو قلب؛
صورت با چشم‌های گریان؛
صورت درحال بوسیدن؛
نشانه لایک.
البته، این ترتیب، باتوجه‌به آمار سایت‌های مختلف، ممکن است کمی متفاوت باشد. جالب اینجاست که در بسیاری از آمارهای سایت‌های مختلف معمولا سه گزینه اول یکسان است.
ما هم در صفحه اینستاگرام چطور یک نظرسنجی انجام دادیم و نتایج را با آمار این سایت‌ها مقایسه کردیم. همانطور که ادامه خواهید دید، رتبه دوم به ایموجی مربوط به چهره خنثی یا بی‌حالت اختصاص داشت. البته این جامعهٔ آماری کوچک بود و برای نتایج دقیق‌تر باید تحقیقات بیشتری انجام شود.
صورت خندان با اشک شوق (۱۸ درصد)؛
صورت خنثی (۸ درصد)؛
صورت با لبخند و چشم‌های قلب (۸ درصد)؛
صورت درحال بوسیدن (۵ درصد)؛
قلب قرمز (۴ درصد)؛
صورت با لبخند (۴ درصد)؛
صورت با پوزخند (۳ درصد)؛
صورت خندان درحال غلتیدن روی زمین (۳ درصد)؛
لایک (۲ درصد).
❇️ شما از کدام ایموجی بیشتر استفاده میکنید؟ مهم‌ترین دلیل‌تان برای استفاده از این ایموجی چیست؟
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ اگرچه استفاده از ایموجی‌های خندان در بسیاری از موارد نشانه مهربانی مخاطب است، اما دلیل نمی‌شود که به این نمادها اعتیاد پیدا کنید. اگر بیش‌ازحد ایموجی‌های مثبت را مخصوصا برای افرادی ارسال کنید که آنها را به‌خوبی نمی‌شناسید، ممکن است پیامی منفی از جانب شما تلقی شود.
به‌طورکلی ایموجی‌ها باید جایی استفاده شوند که به رفع ابهام پیام کمک کند یا برای تقویت یک نکته خاص در گفتوگو ضروری باشد.
همچنین می‌توانید از آنها برای ایجاد حس خوب یا انتقال پیامهای مثبت به دیگران کمک بگیرید، اما در این کار زیاده‌روی نکنید.
به‌طورکلی استفاده بیش‌ازحد از ایموجی به‌جای کلام می‌تواند توهینی به‌طرف مقابل هم باشد. برای بسیاری از افراد بسیار آزاردهنده است که مدام این ایموجی‌ها به‌عنوان پیام برایشان ارسال شود.
همچنین برای برخی گروههای خاص ازجمله نسلهای قدیمی‌تر و نیز در محیط کار رسمی، استفاده از ایموجی یا شکلک مناسب به نظر نمی‌رسد. هرچند نسل قدیم هم امروزه دارند به‌خوبی از فناوری‌های جدید برای پیام‌رسانی استفاده می‌کنند ولی بااینحال توجه به تمایل مخاطب ضروری است.
◀️ آیا ایموجی‌ها ارتباطات ما را بهبود می‌بخشند؟
معنای این نمادها در سراسر جهان به یک شیوه درک می‌شود؛ پس این موضوع می‌تواند به بهبود روابط منجر شود. با استفاده از ایموجی‌ها می‌توانیم بدون نیاز به گفتن جملات پیچیده، هیجانات و احساسات‌مان را نشان دهیم. آنها همچنین به ما کمک می‌کنند ابهام در پیام‌مان را رفع کنیم. بااینحال، اشکالاتی در انتقال پیام با استفاده از ایموجی‌ها وجود دارد؛ مثلا در فیس‌بوک فقط شش انتخاب ایموجی وجود دارد و واکنش‌های کاربر محدود است. همچنین این ایموجی‌ها نیاز به بهبود و پیشرفت مهارت های نوشتاری را در فرد کاهش می‌دهند؛ به‌همین‌دلیل اگر در جایی ایموجی وجود نداشته باشد، فرد به‌سختی می‌تواند احساس خودش را با کلمات بیان کند.
◀️ آیا استفاده از ایموجی در مردان و زنان متفاوت است؟
می‌دانیم که در نحوه برقراری ارتباط بین زنان و مردان تفاوتهای آشکار وجود دارد. به‌طورکلی، زنان در گفت‌وگوهای هیجانی و عاطفی مسلط‌تر هستند و تمایل بیشتری به بیان احساسات‌شان دارند. در مقابل، مردان اغلب عواطف و هیجانات‌شان را پنهان می‌کنند. این تفاوت نه‌تنها در گفت‌وگوهای حضوری که در ارتباطات الکترونیکی هم مشاهده شده است. یک مطالعه با پایش گفت‌وگوهای بین کاربران پیام‌رسان‌ها دریافت که زنان بهتر از مردان می‌توانند خودشان را شرح دهند.
بااینحال، در ارتباطات آنلاین، تفسیر زنان و مردان از ایموجی‌ها کمی با هم تفاوت دارد. در سال ۲۰۱۵ یک مطالعه روی افرادی انجام شد که از ایموجی‌ها در فیس‌بوک استفاده می‌کردند. این مطالعه نشان داد زنان پیامهای بدون ایموجی را این‌طور تفسیر می‌کنند که فرستنده پیام درحال حسادت به آنهاست؛ درحالی‌که مردان درصورتی‌که ببینند کسی برای فرد محبوب‌شان ایموجی می‌فرستد، به او حسادت می‌کنند.
این یافته‌های متضاد نشان می‌دهد: باید درک کنیم که گیرندۀ پیام آن را چطور تفسیر می‌کند و چه معنایی برای آن درنظر می‌گیرد.
◀️ پرکاربردترین ایموجی‌ها کدام‌اند؟
باتوجه‌به آمار، روزانه حدود ۶ میلیارد ایموجی، شکلک یا استیکر در سراسر جهان در اپلیکیشن‌های پیام‌رسان ردوبدل می‌شود. پرکاربردترین ایموجی‌ها در سال ۲۰۱۹ عبارت‌اند از:
صورت خندان با اشک شوق؛
قلب قرمز؛
صورت با لبخند و چشم‌های قلب؛
صورت خندان درحال غلتیدن روی زمین؛
صورت با لبخند؛
دست‌ها به‌نشانه سپاسگزاری؛
دو قلب؛
صورت با چشم‌های گریان؛
صورت درحال بوسیدن؛
نشانه لایک.
البته، این ترتیب، باتوجه‌به آمار سایت‌های مختلف، ممکن است کمی متفاوت باشد. جالب اینجاست که در بسیاری از آمارهای سایت‌های مختلف معمولا سه گزینه اول یکسان است.
ما هم در صفحه اینستاگرام چطور یک نظرسنجی انجام دادیم و نتایج را با آمار این سایت‌ها مقایسه کردیم. همانطور که ادامه خواهید دید، رتبه دوم به ایموجی مربوط به چهره خنثی یا بی‌حالت اختصاص داشت. البته این جامعهٔ آماری کوچک بود و برای نتایج دقیق‌تر باید تحقیقات بیشتری انجام شود.
صورت خندان با اشک شوق (۱۸ درصد)؛
صورت خنثی (۸ درصد)؛
صورت با لبخند و چشم‌های قلب (۸ درصد)؛
صورت درحال بوسیدن (۵ درصد)؛
قلب قرمز (۴ درصد)؛
صورت با لبخند (۴ درصد)؛
صورت با پوزخند (۳ درصد)؛
صورت خندان درحال غلتیدن روی زمین (۳ درصد)؛
لایک (۲ درصد).
❇️ شما از کدام ایموجی بیشتر استفاده میکنید؟ مهم‌ترین دلیل‌تان برای استفاده از این ایموجی چیست؟
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ تلمیحات فولکوریک
❇️ این گونه تلمیحات به افسانه های عامیانه و شفاهی و شخصیت های مربوط به آنها مربوط می شود که از فرهنگ توده نشئت می گیرند.
چو روح باده عطر مست در انديشه دارد دل که امشب باز از یادت پری در شیشه دارد دل (اخوان)
آن شوخ پری روی که با ما جوشد - از ما چو پری روی چرا می پوشد؟
(نيما)
◀️ چنانچه در اینجا دایره ی تلمیح را فراتر از آنچه تاکنون .. ذکر کرده ایم در نظر بگیریم، مشمول اشاراتی می شود که ادرک، آنها موجب فهم درست شعر، به ویژه اشعار معاصران است، شاعران امروز در ملاکهای سنتی شعر قدمایی تصرفاتی کرده اند که ما ناچار به پذیرفتن آنها هستیم.
◀️ اشعار شاعران گذشته چون تابع سنت های ادبی اند، تصویر دقیقی . از زندگی خصوصی و شخصی شاعر به دست نمی دهند.
حال آن که شاعران امروز مسائل خصوصی و تجربیات شخصی ی خود را در جای جای اشعارشان به نمایش می گذارد. از این رو
دریافت مفهوم شعر آنان مستلزم آگاهی از زندگی خصوصی آنهاست. برای مثال، وقتی سهراب سپهری می گوید:
و نیمه راه سفر روی ساحل جمنا نشسته بودم . و عکس تاج محل را در آب میدیدم دوام مرمری لحظه های اکسیری و پیشرفتگی حجم زندگی در مرگ.. دانستن
نکات زیر به فهم معنای این شعر کمک زیادی می کند:
- تاج محل بنایی است در کنار رود جمنا.
عکس بخشی از تاج محل در آب منعکس می شود. - ساختمان تاج محل، که در واقع آرامگاه ممتاز حل است، از سنگ مرمر ساخته شده است.
.
◀️ با نگاهی کلی به مسیر تحول و دگرگونی تلمیح از گذشته تا به امروز در می یابیم که این آرایه از صورت و شکل اولیه ی خود فاصله گرفته و در شعر معاصر با چهره ای نو نمایانده شده است.
البته این بدان معنا نیست که تلميح سنتی در شعر امروز بازتابی ندارد بلکه با دو ساخت سنتی و امروزی تجلی می یابد؛ از این رو، ما در این جا تلمیح را گسترده تر از معنای سنتی آن در نظر میگیریم. .
❇️ رشد آموزش زبان و ادب فارسی
قانع دوست
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ این گونه تلمیحات به افسانه های عامیانه و شفاهی و شخصیت های مربوط به آنها مربوط می شود که از فرهنگ توده نشئت می گیرند.
چو روح باده عطر مست در انديشه دارد دل که امشب باز از یادت پری در شیشه دارد دل (اخوان)
آن شوخ پری روی که با ما جوشد - از ما چو پری روی چرا می پوشد؟
(نيما)
◀️ چنانچه در اینجا دایره ی تلمیح را فراتر از آنچه تاکنون .. ذکر کرده ایم در نظر بگیریم، مشمول اشاراتی می شود که ادرک، آنها موجب فهم درست شعر، به ویژه اشعار معاصران است، شاعران امروز در ملاکهای سنتی شعر قدمایی تصرفاتی کرده اند که ما ناچار به پذیرفتن آنها هستیم.
◀️ اشعار شاعران گذشته چون تابع سنت های ادبی اند، تصویر دقیقی . از زندگی خصوصی و شخصی شاعر به دست نمی دهند.
حال آن که شاعران امروز مسائل خصوصی و تجربیات شخصی ی خود را در جای جای اشعارشان به نمایش می گذارد. از این رو
دریافت مفهوم شعر آنان مستلزم آگاهی از زندگی خصوصی آنهاست. برای مثال، وقتی سهراب سپهری می گوید:
و نیمه راه سفر روی ساحل جمنا نشسته بودم . و عکس تاج محل را در آب میدیدم دوام مرمری لحظه های اکسیری و پیشرفتگی حجم زندگی در مرگ.. دانستن
نکات زیر به فهم معنای این شعر کمک زیادی می کند:
- تاج محل بنایی است در کنار رود جمنا.
عکس بخشی از تاج محل در آب منعکس می شود. - ساختمان تاج محل، که در واقع آرامگاه ممتاز حل است، از سنگ مرمر ساخته شده است.
.
◀️ با نگاهی کلی به مسیر تحول و دگرگونی تلمیح از گذشته تا به امروز در می یابیم که این آرایه از صورت و شکل اولیه ی خود فاصله گرفته و در شعر معاصر با چهره ای نو نمایانده شده است.
البته این بدان معنا نیست که تلميح سنتی در شعر امروز بازتابی ندارد بلکه با دو ساخت سنتی و امروزی تجلی می یابد؛ از این رو، ما در این جا تلمیح را گسترده تر از معنای سنتی آن در نظر میگیریم. .
❇️ رشد آموزش زبان و ادب فارسی
قانع دوست
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ پژوهشی در باره ی ریشه ی منظومه عاشقانه « وامق و عذرا »
❇️ وامق و عذرا از عشاق مشهور ادب پارسی هستند. داستان عشق این دو، سرچشمهٔ یونانی دارد.
عنصری ملک الشعرای دربار غزنوی، قدیمی‌ترین شاعر پارسی گویی ست که در سدهٔ پنجم هجری، وامق و عذرا را در بحر متقارب به قالب مثنوی منظوم درآورده است. بیرونی منظومه عنصری را به عربی ترجمه کرده‌است. در سده‌های بعد دیگران نیز از جمله قتیلی بخارایی، شعیب‌جوشفانی، صلحی خراسانی، نامی اصفهانی به پیروی از عنصری منظومه‌های با همین عنوان سروده‌اند.
◀️ این داستان از یونانی به سریانی و بعدها در زمان خسروانوشیروان به پارسی میانه برگردانده شده بوده‌است. تواریخ از دستور امیر عبدالله بن طاهر فرماندار خراسان در دوران عباسیان، برای به آب انداختن نسخه‌ای از آن اشاره می‌کنند. اثر عنصری برای مدت‌ها، حتی به اذعان جامی، مفقود شده بود. تا اینکه در پاکستان محمد شفیع، ۳۷۲ بیت ازین مثنوی را در چند برگ لابلای کتابی دربارهٔ وقف در قرآن، پیدا کرد و با ضمیمه کردن ۱۴۲ بیت دیگر از اشعار پراکنده که در فرهنگ‌ها آمده بود و سعید نفیسی آنها را در اختیار وی قرار داد، به طبع آن پرداخت. سعدی نیز در غزل ۶۱۳ خود از این داستان نام می‌برد.
◀️ عذرا، دختر پادشاهِ جزیره‌یِ شامس (Samos), در معبد شهر، به جوان زیبارویی به نام وامق برمی‌خورد که از ترس نامادری خود به شامس گریخته‌است. به وساطت عذرا، وامق میهمان دربار ملک می‌شود؛ از او در بزمی پرسش‌ها می‌شود و توانایی‌های او را می‌سنجند. این دو دلباختهٔ هم می‌شوند. شبی از شدت عشق، وامق به نزدیکی سرای عذرا می‌رود، اما تنها آستان در را می‌بوسد و بر می‌گردد. آموزگار عذرا این خبر را به پادشاه می‌دهد و او برمی‌آشوبد میان این دو فراق می‌افتد. دشمنان به تاخت و تاز به شهر می‌پردازند، پادشاه کشته می‌شود و عذرا اسیر. عاقبت بازرگانی که حال عذرا را در می‌یابد، به او قول می‌دهد که او را به وصال وامق برساند. دیدار نخستینِ عذرا و وامق در معبد را عنصری اینگونه می‌سراید:
نگه کرد بدان روی وامق درنگ
کزو خیره شد آن بت آرای گنگ
سر و زلف مشکین او چون گره
فکنده بگل کرده بر بر زره
همی کرد عذرا به وامق نگاه
یکی شاه دید از در و گاه
دل هر دو برنا برآمد بجوش
تو گفتی تهی ماند جانشان ز هوش
ز دیدار خیزد همه رستخیز
بر آید بمغز آتش مهر تیز
#عاشقانه_های_ادب_پارسی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ وامق و عذرا از عشاق مشهور ادب پارسی هستند. داستان عشق این دو، سرچشمهٔ یونانی دارد.
عنصری ملک الشعرای دربار غزنوی، قدیمی‌ترین شاعر پارسی گویی ست که در سدهٔ پنجم هجری، وامق و عذرا را در بحر متقارب به قالب مثنوی منظوم درآورده است. بیرونی منظومه عنصری را به عربی ترجمه کرده‌است. در سده‌های بعد دیگران نیز از جمله قتیلی بخارایی، شعیب‌جوشفانی، صلحی خراسانی، نامی اصفهانی به پیروی از عنصری منظومه‌های با همین عنوان سروده‌اند.
◀️ این داستان از یونانی به سریانی و بعدها در زمان خسروانوشیروان به پارسی میانه برگردانده شده بوده‌است. تواریخ از دستور امیر عبدالله بن طاهر فرماندار خراسان در دوران عباسیان، برای به آب انداختن نسخه‌ای از آن اشاره می‌کنند. اثر عنصری برای مدت‌ها، حتی به اذعان جامی، مفقود شده بود. تا اینکه در پاکستان محمد شفیع، ۳۷۲ بیت ازین مثنوی را در چند برگ لابلای کتابی دربارهٔ وقف در قرآن، پیدا کرد و با ضمیمه کردن ۱۴۲ بیت دیگر از اشعار پراکنده که در فرهنگ‌ها آمده بود و سعید نفیسی آنها را در اختیار وی قرار داد، به طبع آن پرداخت. سعدی نیز در غزل ۶۱۳ خود از این داستان نام می‌برد.
◀️ عذرا، دختر پادشاهِ جزیره‌یِ شامس (Samos), در معبد شهر، به جوان زیبارویی به نام وامق برمی‌خورد که از ترس نامادری خود به شامس گریخته‌است. به وساطت عذرا، وامق میهمان دربار ملک می‌شود؛ از او در بزمی پرسش‌ها می‌شود و توانایی‌های او را می‌سنجند. این دو دلباختهٔ هم می‌شوند. شبی از شدت عشق، وامق به نزدیکی سرای عذرا می‌رود، اما تنها آستان در را می‌بوسد و بر می‌گردد. آموزگار عذرا این خبر را به پادشاه می‌دهد و او برمی‌آشوبد میان این دو فراق می‌افتد. دشمنان به تاخت و تاز به شهر می‌پردازند، پادشاه کشته می‌شود و عذرا اسیر. عاقبت بازرگانی که حال عذرا را در می‌یابد، به او قول می‌دهد که او را به وصال وامق برساند. دیدار نخستینِ عذرا و وامق در معبد را عنصری اینگونه می‌سراید:
نگه کرد بدان روی وامق درنگ
کزو خیره شد آن بت آرای گنگ
سر و زلف مشکین او چون گره
فکنده بگل کرده بر بر زره
همی کرد عذرا به وامق نگاه
یکی شاه دید از در و گاه
دل هر دو برنا برآمد بجوش
تو گفتی تهی ماند جانشان ز هوش
ز دیدار خیزد همه رستخیز
بر آید بمغز آتش مهر تیز
#عاشقانه_های_ادب_پارسی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ بحث در باب ارتباط "استعاره مکنیه" و "تشخیص" و در کنار این‌ها "تشبیه".
❇️ گروهی (گروه الف) معتقدن که هر جا متوجه وجود "تشخیص" شدیم، لامحاله بایستی به وجود "استعاره‌ی مکنیه" هم قائل بشیم. به عبارت دیگه، تشخیص همواره در ساخت استعاره‌ی مکنیه امکان بروز پیدا می‌کنه.
◀️ گروه دیگری(گروه ب) اما معتقدن تشخیص، صرفا از رهگذر استعاره‌ی مکنیه ظهور نمی‌کنه. به عبارت دیگه، تشخیص بجز در ساخت استعاره مکنیه، در ساخت تشبیه هم قابل احرازه.
◀️ مشخصاً محل نزاع این دو گروه، چنین جمله‌ای هست:
۱ ) شمع همچون علی می‌گرید.
◀️ گروه الف، اعتقاد دارن "شمع" شخصیت انسانی خودش رو از رهگذر استعاره به دست آورده.
در همین گروه الف، استدلال‌ها و صورت‌بندی‌ها البته مختلفه:
الف/۱) گریستن یک بار نسبت داده شده به مشبه‌به(علی) و بار دیگه نسبت داده شده به مشبه(شمع). بنابراین بدون هیچ مشکلی استعاره‌ی مکنیه قابل دریافته در این نسبت اخیر. وجود زمینه‌ی تشبیهی، مانع ظهور استعاره‌ی مکنیه نیست.
الف/۲) از دو زاویه میشه بهش نگاه کرد و این درست نیست که به یک نگاه بسنده بشه: از یک زاویه ما تشبیه داریم و از زاویه‌ی دیگه استعاره. نمیشه منکر وجود تشبیه شد، اما از یه نگاه دیگه نمیشه تشخیص رو دریافت کرد و وجود استعاره‌ی مکنیه رو انکار کرد. هر تشخیصی استعاره‌ی مکنیه‌ست و لاغیر.
الف/۳) ما در وجه‌شبه(گریستن) با استخدام مواجهیم. گریستن برای مشبه‌به(علی) در معنای حقیقی‌ش و برای مشبه(شمع) در معنای مجازی خودش یعنی "ذوب‌شدن" به کار رفته. از ارتباط وجه‌شبه با مشبه (گریستن شمع) تشخیص ظهور کرده و این تشخیص هم نوعی استعاره‌ی مکنیه‌ست.
الف/۴) شمع از پیش و در ذهن شاعر/نویسنده ابتدا انسان تصور شده و سپس در زنجیره‌ی کلام وارد شده و شخصیت خودش رو از همنشینی با سایر اجزای ظاهر کلام نگرفته. به عبارت دیگه تشخیص باز هم در قالب استعاره‌ی مکنیه ممکن شده.
◀️ گروه ب اما، بر این باوره که از حیث سنت، استعاره‌ی مکنیه صورت فشرده‌ی تشبیه هست؛ یعنی درک ما از استعاره‌ی مکنیه‌ای چون:
● شمع می‌گرید.
این هست:
○ شمع [همچون انسان] می‌گرید.
در هر دو شکل، وجه‌شبه(گریستن) که یک حس و فعل انسانی هست، از مشبه‌به(انسان) اخذ شده و به مشبه(شمع) نسبت داده شده؛ با این تفاوت که در ساخت تشبیه، "مشبه‌به" در کلام ظاهره، اما در ساخت استعاره، مشبه‌به "کاهش" پیدا کرده. بنابراین ظهور و عدم ظهور مشبه‌به در شخصیت‌دار شدن شمع تاثیری نداره. به عبارت دیگه، تشخیص در هر دو ساختِ تشبیه و استعاره مکنیه، امکان وقوع داره.
گروه ب در جواب جزئیات مدعیات گروه الف هم توضیحاتی متناظر ارائه میده:
ب/۱) مشبه‌به(علی) که از مصادیق انسان هست، بالفعل در کلام اومده، بنابراین استعاره‌ای وجود نداره! پس نمیشه با پارچه‌انداختن روی مشبه‌به، وجه‌شبه رو نسبت داد به مشبه و مدعی شد ما استعاره‌ی مکنیه داریم! این تناقض محرزی هست.
ب/۲) نگاه از دو زاویه هم مبتلا به همون تناقضه. نمیشه در صورت کلام به استعاره و تشبیه یکجا قائل شد. مشکل این گروه اینه که تشخیص رو از پیش به استعاره‌ی مکنیه گره زده‌ن و هر جا تشخیص احساس میکنن دنبال توجیه استعاری قضیه هستن!
ب/۳) قائل‌شدن به استخدام تناقض رو مضاعف می‌کنه! تناقض اول همونه که توضیح دادیم: نمیشه استعاره و تشبیه رو یکجا داشته باشیم در اون جمله و با اون شرایط. اما تناقض جدید اینه که اگر "گریستن" رو در نسبت با "شمع" مجازاً بمعنای "ذوب‌شدن" بگیریم، عملاً منکر وجود تشخیص شدیم! ذوب‌شدنِ شمع که دیگه عملی انسانی نیست. پس کسی که با قائل‌شدن به استخدام به استعاره‌ی مکنیه و تشخیص هم قائل میشه دچار تناقض پیچیده‌ست.
ب/۴) ما زمانی می‌تونیم به استعاره بودن عنصری زبانی اذعان کنیم که "قرینه" داشته باشیم براش. بدون این ضابطه استعاره و غیر استعاره مفهوم خودش رو از دست میده. پس نمیشه قائل شد به اینکه شاعر از پیش و در ذهن خودش شمع رو انسان تصور کرده و بعد در جمله بکار برده!
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ گروهی (گروه الف) معتقدن که هر جا متوجه وجود "تشخیص" شدیم، لامحاله بایستی به وجود "استعاره‌ی مکنیه" هم قائل بشیم. به عبارت دیگه، تشخیص همواره در ساخت استعاره‌ی مکنیه امکان بروز پیدا می‌کنه.
◀️ گروه دیگری(گروه ب) اما معتقدن تشخیص، صرفا از رهگذر استعاره‌ی مکنیه ظهور نمی‌کنه. به عبارت دیگه، تشخیص بجز در ساخت استعاره مکنیه، در ساخت تشبیه هم قابل احرازه.
◀️ مشخصاً محل نزاع این دو گروه، چنین جمله‌ای هست:
۱ ) شمع همچون علی می‌گرید.
◀️ گروه الف، اعتقاد دارن "شمع" شخصیت انسانی خودش رو از رهگذر استعاره به دست آورده.
در همین گروه الف، استدلال‌ها و صورت‌بندی‌ها البته مختلفه:
الف/۱) گریستن یک بار نسبت داده شده به مشبه‌به(علی) و بار دیگه نسبت داده شده به مشبه(شمع). بنابراین بدون هیچ مشکلی استعاره‌ی مکنیه قابل دریافته در این نسبت اخیر. وجود زمینه‌ی تشبیهی، مانع ظهور استعاره‌ی مکنیه نیست.
الف/۲) از دو زاویه میشه بهش نگاه کرد و این درست نیست که به یک نگاه بسنده بشه: از یک زاویه ما تشبیه داریم و از زاویه‌ی دیگه استعاره. نمیشه منکر وجود تشبیه شد، اما از یه نگاه دیگه نمیشه تشخیص رو دریافت کرد و وجود استعاره‌ی مکنیه رو انکار کرد. هر تشخیصی استعاره‌ی مکنیه‌ست و لاغیر.
الف/۳) ما در وجه‌شبه(گریستن) با استخدام مواجهیم. گریستن برای مشبه‌به(علی) در معنای حقیقی‌ش و برای مشبه(شمع) در معنای مجازی خودش یعنی "ذوب‌شدن" به کار رفته. از ارتباط وجه‌شبه با مشبه (گریستن شمع) تشخیص ظهور کرده و این تشخیص هم نوعی استعاره‌ی مکنیه‌ست.
الف/۴) شمع از پیش و در ذهن شاعر/نویسنده ابتدا انسان تصور شده و سپس در زنجیره‌ی کلام وارد شده و شخصیت خودش رو از همنشینی با سایر اجزای ظاهر کلام نگرفته. به عبارت دیگه تشخیص باز هم در قالب استعاره‌ی مکنیه ممکن شده.
◀️ گروه ب اما، بر این باوره که از حیث سنت، استعاره‌ی مکنیه صورت فشرده‌ی تشبیه هست؛ یعنی درک ما از استعاره‌ی مکنیه‌ای چون:
● شمع می‌گرید.
این هست:
○ شمع [همچون انسان] می‌گرید.
در هر دو شکل، وجه‌شبه(گریستن) که یک حس و فعل انسانی هست، از مشبه‌به(انسان) اخذ شده و به مشبه(شمع) نسبت داده شده؛ با این تفاوت که در ساخت تشبیه، "مشبه‌به" در کلام ظاهره، اما در ساخت استعاره، مشبه‌به "کاهش" پیدا کرده. بنابراین ظهور و عدم ظهور مشبه‌به در شخصیت‌دار شدن شمع تاثیری نداره. به عبارت دیگه، تشخیص در هر دو ساختِ تشبیه و استعاره مکنیه، امکان وقوع داره.
گروه ب در جواب جزئیات مدعیات گروه الف هم توضیحاتی متناظر ارائه میده:
ب/۱) مشبه‌به(علی) که از مصادیق انسان هست، بالفعل در کلام اومده، بنابراین استعاره‌ای وجود نداره! پس نمیشه با پارچه‌انداختن روی مشبه‌به، وجه‌شبه رو نسبت داد به مشبه و مدعی شد ما استعاره‌ی مکنیه داریم! این تناقض محرزی هست.
ب/۲) نگاه از دو زاویه هم مبتلا به همون تناقضه. نمیشه در صورت کلام به استعاره و تشبیه یکجا قائل شد. مشکل این گروه اینه که تشخیص رو از پیش به استعاره‌ی مکنیه گره زده‌ن و هر جا تشخیص احساس میکنن دنبال توجیه استعاری قضیه هستن!
ب/۳) قائل‌شدن به استخدام تناقض رو مضاعف می‌کنه! تناقض اول همونه که توضیح دادیم: نمیشه استعاره و تشبیه رو یکجا داشته باشیم در اون جمله و با اون شرایط. اما تناقض جدید اینه که اگر "گریستن" رو در نسبت با "شمع" مجازاً بمعنای "ذوب‌شدن" بگیریم، عملاً منکر وجود تشخیص شدیم! ذوب‌شدنِ شمع که دیگه عملی انسانی نیست. پس کسی که با قائل‌شدن به استخدام به استعاره‌ی مکنیه و تشخیص هم قائل میشه دچار تناقض پیچیده‌ست.
ب/۴) ما زمانی می‌تونیم به استعاره بودن عنصری زبانی اذعان کنیم که "قرینه" داشته باشیم براش. بدون این ضابطه استعاره و غیر استعاره مفهوم خودش رو از دست میده. پس نمیشه قائل شد به اینکه شاعر از پیش و در ذهن خودش شمع رو انسان تصور کرده و بعد در جمله بکار برده!
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
چرا در مدارس ایران از آموزش مهارت های زندگی خبری نیست ؟
آن چه از نظرات جامعه شناسان و روان شناسان مرتبط با مقوله تعلیم و تربیت بر می آید حاکی از آن است که در کشورهای توسعه یافته و پیشتاز در مقوله آموزش و پرورش از جمله فنلاند و ژاپن، اولویت نظام آموزش رسمی عبارت از آموختن مهارت های زندگی از قبیل اعتماد به نفس، تعامل سازنده با دوستان، تمایل به مشارکت در فعالیت های گروهی، مستقل بودن، قدرت مخالفت یا " نه " گفتن، قدرت حل مساله، تفکر منطقی، هنر گفت و گو، کنترل خشم، عزت نفس می باشد.
به عبارت دیگر نظام آموزشی در کشورهای مذکور می کوشد تا با بهره گیری مناسب از سن پایین نوآموزان، گام های بلندی را در جهت پرورش شخصیت، جامعه پذیری و تربیت شهروندانی مشارکت جو، قانون محور و اخلاق مدار بردارد. اما در ایران اوضاع دیگرگونه است. دوران طلایی آموزش ابتدایی بیشتر صرف آموختن محفوظاتی می شود که از قابلیت عملیاتی شدن در زندگی آینده دانش آموزان برخوردار نیست.
فقدان زیر ساخت های مناسب جهت آموزش مهارت های زندگی، کلاس ها را به فضایی تکراری و کسل کننده با مطالب تکراری تبدیل کرده و حاکمیت گفتمان کنترل سخت افزاری، هر گونه تفاوت معنادار میان دانش آموزان با قالب استاندارد در ساختار بسیار متمرکز آموزش و پرورش را، به نوعی همسانی و همشکلی ملال آور میان نوآموزان مبدل می کند. همچنین این تمرکز گرایی جایی برای مشارکت واقعی و معنادار دانش آموزان و جامعه در چگونگی مدیریت مدارس باقی نگذاشته است.
از معلمان و دانش آموزان گرفته تا والدین و صاحب نظران، هیچ یک سهمی در تغییر این نظم متصلب آموزشی ندارند؛ از کلاس هایی که از دانش آموزان خسته و بی انگیزه انباشته می شوند، تا معلمانی که فقط قرار است بخشی از نیروی انتظامی باشند و تا والدینی که فقط به اندازه پرداخت شهریه و کمک مادی به مدرسه می توانند در این نظام آموزشی مشارکت داشته باشند، نمای کلی آموزش و پرورش ایران امروز را ترسیم می کند. مدارسی که می توان در آن سه تیپ از دانش آموزان را مشاهده کرد :
1️⃣ دانش آموزان درسخوان (نه لزوما خلاق) که با ذوب شدن در دیگری بزرگی به نام کنکور، می آموزند که بزرگترین مهارت زندگی، عبارت از حضور در کلاس های کنکور و آموختن مهارت های پیچیده تست زنی می باشد. کاهش تفریحات، کنار گذاشتن معاشرت با دوستان، محبوس کردن خود در اتاق، غیرسیاسی شدن فزاینده و بی تفاوتی نسبت به فرآیندهای اجتماعی در زمره سایر عادت های زندگی این گروه می باشد.
2️⃣ دانش آموزان ارزشی (نه لزوما مستقل) که با ذوب شدن در دیگری بزرگی به نام نظم ایدئولوژیک، می آموزند که ارزش های تیپ بهنجار یک دانش آموز مثبت را در خود نهادینه کنند. حضور در مجامع مذهبی، محدود کردن دایره خودی ها (تماس با غیرخودی ها می تواند موجب تشویش ذهن شود)، میل به هدایت و ارشاد، عادت به مونولوگ به جای دیالوگ، از جمله عادت های روزمره توسط این دسته می باشد.
3️⃣ دانش آموزان متفاوت (تعدادشان رو به افزایش است) که نه می توانند در کنکور حل شوند و نه قادرند سرباز خوبی برای نظم ایدئولوژیک باشند. دانش آموزانی که به راحتی اقتدار دبیران را در کلاس به چالش می کشند. کسانی که می کوشند تا مدل مو، لباس و رفتار متفاوتی را با تیپ بهنجار از خود نشان دهند. علاقه مفرطی به زیر پا گذاشتن استانداردهای موجود مدارس از خود نشان داده و عطش بسیاری به داشتن تجربه های جدید در هر زمینه ای دارند.
✳️ نکته پایانی: آموزش و پرورش ما به مهارت های زندگی نمی پردازد چون برای ما ایرانیان، زندگی یک متغیر مستقل محسوب نمی شود. زندگی برای ما ذیل جنگ، ایدئولوژی و غیریت سازی تعریف می شود. نظام آموزشی ما به آموزش مهارت های زندگی بی توجه است چون زندگی امروز ما، گروگان محرومیت های دیروز و آرزوهای فرداست. همان زندگی که درحقیقت هدف نیست، بلکه وسیله ای است در خدمت اهدافی که مشخص نیست تا چه حد واقع بینانه انتخاب شده اند. در جامعه ای که همچنان منقاد بودن برتر از منتقد بودن می نشیند و تبعیت گوی سبقت از استقلال می رباید، تفکر منطقی و هنر گفت و گو فقط می تواند زینت بخش کتاب های درسی و پیروی از مد زمانه تلقی شود.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
آن چه از نظرات جامعه شناسان و روان شناسان مرتبط با مقوله تعلیم و تربیت بر می آید حاکی از آن است که در کشورهای توسعه یافته و پیشتاز در مقوله آموزش و پرورش از جمله فنلاند و ژاپن، اولویت نظام آموزش رسمی عبارت از آموختن مهارت های زندگی از قبیل اعتماد به نفس، تعامل سازنده با دوستان، تمایل به مشارکت در فعالیت های گروهی، مستقل بودن، قدرت مخالفت یا " نه " گفتن، قدرت حل مساله، تفکر منطقی، هنر گفت و گو، کنترل خشم، عزت نفس می باشد.
به عبارت دیگر نظام آموزشی در کشورهای مذکور می کوشد تا با بهره گیری مناسب از سن پایین نوآموزان، گام های بلندی را در جهت پرورش شخصیت، جامعه پذیری و تربیت شهروندانی مشارکت جو، قانون محور و اخلاق مدار بردارد. اما در ایران اوضاع دیگرگونه است. دوران طلایی آموزش ابتدایی بیشتر صرف آموختن محفوظاتی می شود که از قابلیت عملیاتی شدن در زندگی آینده دانش آموزان برخوردار نیست.
فقدان زیر ساخت های مناسب جهت آموزش مهارت های زندگی، کلاس ها را به فضایی تکراری و کسل کننده با مطالب تکراری تبدیل کرده و حاکمیت گفتمان کنترل سخت افزاری، هر گونه تفاوت معنادار میان دانش آموزان با قالب استاندارد در ساختار بسیار متمرکز آموزش و پرورش را، به نوعی همسانی و همشکلی ملال آور میان نوآموزان مبدل می کند. همچنین این تمرکز گرایی جایی برای مشارکت واقعی و معنادار دانش آموزان و جامعه در چگونگی مدیریت مدارس باقی نگذاشته است.
از معلمان و دانش آموزان گرفته تا والدین و صاحب نظران، هیچ یک سهمی در تغییر این نظم متصلب آموزشی ندارند؛ از کلاس هایی که از دانش آموزان خسته و بی انگیزه انباشته می شوند، تا معلمانی که فقط قرار است بخشی از نیروی انتظامی باشند و تا والدینی که فقط به اندازه پرداخت شهریه و کمک مادی به مدرسه می توانند در این نظام آموزشی مشارکت داشته باشند، نمای کلی آموزش و پرورش ایران امروز را ترسیم می کند. مدارسی که می توان در آن سه تیپ از دانش آموزان را مشاهده کرد :
1️⃣ دانش آموزان درسخوان (نه لزوما خلاق) که با ذوب شدن در دیگری بزرگی به نام کنکور، می آموزند که بزرگترین مهارت زندگی، عبارت از حضور در کلاس های کنکور و آموختن مهارت های پیچیده تست زنی می باشد. کاهش تفریحات، کنار گذاشتن معاشرت با دوستان، محبوس کردن خود در اتاق، غیرسیاسی شدن فزاینده و بی تفاوتی نسبت به فرآیندهای اجتماعی در زمره سایر عادت های زندگی این گروه می باشد.
2️⃣ دانش آموزان ارزشی (نه لزوما مستقل) که با ذوب شدن در دیگری بزرگی به نام نظم ایدئولوژیک، می آموزند که ارزش های تیپ بهنجار یک دانش آموز مثبت را در خود نهادینه کنند. حضور در مجامع مذهبی، محدود کردن دایره خودی ها (تماس با غیرخودی ها می تواند موجب تشویش ذهن شود)، میل به هدایت و ارشاد، عادت به مونولوگ به جای دیالوگ، از جمله عادت های روزمره توسط این دسته می باشد.
3️⃣ دانش آموزان متفاوت (تعدادشان رو به افزایش است) که نه می توانند در کنکور حل شوند و نه قادرند سرباز خوبی برای نظم ایدئولوژیک باشند. دانش آموزانی که به راحتی اقتدار دبیران را در کلاس به چالش می کشند. کسانی که می کوشند تا مدل مو، لباس و رفتار متفاوتی را با تیپ بهنجار از خود نشان دهند. علاقه مفرطی به زیر پا گذاشتن استانداردهای موجود مدارس از خود نشان داده و عطش بسیاری به داشتن تجربه های جدید در هر زمینه ای دارند.
✳️ نکته پایانی: آموزش و پرورش ما به مهارت های زندگی نمی پردازد چون برای ما ایرانیان، زندگی یک متغیر مستقل محسوب نمی شود. زندگی برای ما ذیل جنگ، ایدئولوژی و غیریت سازی تعریف می شود. نظام آموزشی ما به آموزش مهارت های زندگی بی توجه است چون زندگی امروز ما، گروگان محرومیت های دیروز و آرزوهای فرداست. همان زندگی که درحقیقت هدف نیست، بلکه وسیله ای است در خدمت اهدافی که مشخص نیست تا چه حد واقع بینانه انتخاب شده اند. در جامعه ای که همچنان منقاد بودن برتر از منتقد بودن می نشیند و تبعیت گوی سبقت از استقلال می رباید، تفکر منطقی و هنر گفت و گو فقط می تواند زینت بخش کتاب های درسی و پیروی از مد زمانه تلقی شود.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ «ترتیبِ خوردنی‌ها و نوشیدنی‌ها» (در «سمک عیار»)
❇️ پیش‌تر ضمنِ یادداشتی دربابِ «زمانِ نمک‌زدنِ کباب در متون کهن»، اشاره‌ای شد به ترتیبِ خوردنی‌ها و نوشیدنی‌ها در مجالس و محافل. در آن یادداشت، بر مبنای عبارتی از سیاست‌نامه دانسته‌شد قدما (دستِ‌کم در مجالس و محافل)، نخست شربتی می‌نوشیدند و سپس نان/ غذامی‌خوردند، و آنگاه دست‌به‌شراب‌می‌بردند.
این اواخر که سمکِ عیار می‌خواندم، دیدم در این کتاب نیز به‌کرّات از این ادب و رسم سخن‌رفته‌است. برمبنای سمکِ عیار، در مجلسِ شاهان و پهلوانان و عیاران، به‌ترتیب: نخست جُلاب/ (گلاب همراهِ شکر و دیگر افزودنی‌ها) می‌نوشیدند (گاه با میوه)؛ آنگاه نان (خوردنی/ طعام) می‌خوردند؛ و اغلب پس از «دست‌شستن» (چون غذا را با دست می‌خوردند) به مجلسِ بزم و طرب می‌نشستند و شراب می‌نوشیدند:
_ «درحال، جُلاب و میوه آوردند و بخوردند. دیگر، خوان بنهادند. چون از نان‌خوردن فارغ شدند، دست‌به شراب بردند» (به تصحیحِ استاد خانلری، انتشاراتِ آگاه، چ سوم، ۱۳۶۳، ج۲، ص ۱۶).
_ «درحال، شراب‌داران جلاب آوردند و نان خوردند. مجلسِ بزم بیاراستند. مطربان آواز به سماع برآوردند. ساقیان شراب دردادند» (ص ۲۹۳).
_ «درحال، جلاب آوردند و بازخوردند و خوان بنهادند و به نان‌خوردن مشغول شدند. چون از نان‌خوردن فارغ شدند، دست‌ها بشستند و مجلسِ بزم بیاراستند و مطربان آواز به سماع برآوردند. ساقیان شراب دردادند» (ص ۳۴۰).
چنان‌که می‌بینیم مطلبِ هرسه بخش، با اندک‌تفاوت‌هایی، یکی است. و غرض از نقلِ هر سه‌بخش آن بود که روشن‌شود، این شیوه، رسمی جاافتاده و از آ داب مجلس بوده‌است. و دستِ‌کم در سمک عیار، تاهمین جای داستان که مشغولِ خواندنش هستم (هنوز به نیمه نرسیده) ده‌ها بار تکرارشده‌است.
❇️ احمدرضا بهرامپور عمران ، کانال « از گذشته و اکنون »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ پیش‌تر ضمنِ یادداشتی دربابِ «زمانِ نمک‌زدنِ کباب در متون کهن»، اشاره‌ای شد به ترتیبِ خوردنی‌ها و نوشیدنی‌ها در مجالس و محافل. در آن یادداشت، بر مبنای عبارتی از سیاست‌نامه دانسته‌شد قدما (دستِ‌کم در مجالس و محافل)، نخست شربتی می‌نوشیدند و سپس نان/ غذامی‌خوردند، و آنگاه دست‌به‌شراب‌می‌بردند.
این اواخر که سمکِ عیار می‌خواندم، دیدم در این کتاب نیز به‌کرّات از این ادب و رسم سخن‌رفته‌است. برمبنای سمکِ عیار، در مجلسِ شاهان و پهلوانان و عیاران، به‌ترتیب: نخست جُلاب/ (گلاب همراهِ شکر و دیگر افزودنی‌ها) می‌نوشیدند (گاه با میوه)؛ آنگاه نان (خوردنی/ طعام) می‌خوردند؛ و اغلب پس از «دست‌شستن» (چون غذا را با دست می‌خوردند) به مجلسِ بزم و طرب می‌نشستند و شراب می‌نوشیدند:
_ «درحال، جُلاب و میوه آوردند و بخوردند. دیگر، خوان بنهادند. چون از نان‌خوردن فارغ شدند، دست‌به شراب بردند» (به تصحیحِ استاد خانلری، انتشاراتِ آگاه، چ سوم، ۱۳۶۳، ج۲، ص ۱۶).
_ «درحال، شراب‌داران جلاب آوردند و نان خوردند. مجلسِ بزم بیاراستند. مطربان آواز به سماع برآوردند. ساقیان شراب دردادند» (ص ۲۹۳).
_ «درحال، جلاب آوردند و بازخوردند و خوان بنهادند و به نان‌خوردن مشغول شدند. چون از نان‌خوردن فارغ شدند، دست‌ها بشستند و مجلسِ بزم بیاراستند و مطربان آواز به سماع برآوردند. ساقیان شراب دردادند» (ص ۳۴۰).
چنان‌که می‌بینیم مطلبِ هرسه بخش، با اندک‌تفاوت‌هایی، یکی است. و غرض از نقلِ هر سه‌بخش آن بود که روشن‌شود، این شیوه، رسمی جاافتاده و از آ داب مجلس بوده‌است. و دستِ‌کم در سمک عیار، تاهمین جای داستان که مشغولِ خواندنش هستم (هنوز به نیمه نرسیده) ده‌ها بار تکرارشده‌است.
❇️ احمدرضا بهرامپور عمران ، کانال « از گذشته و اکنون »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ روش‌های کشف و شفای کودک درون
۱- حتماً برای خود خلوتی روزانه در نظر بگیرید. در این زمان فقط سکوت کنید و بدون هیچ‌گونه تجزیه و تحلیلی، تنها در لحظه غرق شوید.
۲- تا جایی که می‌توانید در طبیعت قرار بگیرید و از دیدن گل‌ها و درختان و گیاهان و مناظر مختلف، لذت ببرید و سرشار از شور و شوق گردید.
۳- هرگز تلاش نکنید با احساسات خود مقابله کنید. هرگاه دوست داشتید بخندید و هرگاه دلتان گرفت، گریه کنید.
۴- به موسیقی شاد و مورد علاقه خود گوش دهید و آن را با خود تکرار و زمزمه نمایید.
۵- قبل از خواب از فضاهای مجازی فاصله بگیرید و اندکی با خود خلوت کنید.
۶- نقاشی بکشید. مهم نیست این نقاشی چقدر زیبا باشد. هر آنچه به ذهنتان می‌رسد را بر روی کاغذ ترسیم کنید.
۷- در یک دفترچه مخصوص، احساسات خود را بدون اتخاذ هیچ تصمیمی، فقط بنویسید.
۸- شعر بخوانید.
۹- به نیازهای کودکانه خود توجه کنید. شاید یک روز هوس کنید مسیری را پیاده طی کنید یا برقصید یا حتی خوردن یک بستنی یخی در میانه ظهر تابستان را تجربه کنید.
۱۰- با دوستانی که به آنها علاقه‌مند هستید، وقت بگذرانید.
۱۱- هر وقت دوست داشتید، پوشش و ظاهر خود را تغییر دهید. تزیینات منزل یا محل کار خود را عوض کنید و برایتان قضاوت دیگران اهمیتی نداشته باشد.
۱۲- به الهامات درونی خود توجه کنید. در هنگام تصمیم‌گیری، به عمق وجود خود نگاهی بیندازید و اگر راضی به انجام برخی از کارها نیستید، آنها را در لحظه رها کنید.
۱۳- به جسم خود توجه کنید و پیگیر علائم درد یا بیماری‌های احتمالی خود باشید.
۱۴- خود را با مجموعه احساسات مثبت و منفی و همانطور که هستید، بپذیرید.
۱۵- هر روز زمانی را فقط و فقط به خودتان و توجه به احساساتتان اختصاص دهید.
۱۶- به اندازه کافی به تفریح و استراحت خود اهمیت دهید.
۱۷- با کودک درون خود حرف بزنید. به او بگویید دوستش دارید، عاشقش هستید و هوای او را خواهید داشت و به خاطر بی توجهی‌هایی که تاکنون نسبت به او داشته‌اید، با زبانی ملایم و آرام عذرخواهی کنید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
۱- حتماً برای خود خلوتی روزانه در نظر بگیرید. در این زمان فقط سکوت کنید و بدون هیچ‌گونه تجزیه و تحلیلی، تنها در لحظه غرق شوید.
۲- تا جایی که می‌توانید در طبیعت قرار بگیرید و از دیدن گل‌ها و درختان و گیاهان و مناظر مختلف، لذت ببرید و سرشار از شور و شوق گردید.
۳- هرگز تلاش نکنید با احساسات خود مقابله کنید. هرگاه دوست داشتید بخندید و هرگاه دلتان گرفت، گریه کنید.
۴- به موسیقی شاد و مورد علاقه خود گوش دهید و آن را با خود تکرار و زمزمه نمایید.
۵- قبل از خواب از فضاهای مجازی فاصله بگیرید و اندکی با خود خلوت کنید.
۶- نقاشی بکشید. مهم نیست این نقاشی چقدر زیبا باشد. هر آنچه به ذهنتان می‌رسد را بر روی کاغذ ترسیم کنید.
۷- در یک دفترچه مخصوص، احساسات خود را بدون اتخاذ هیچ تصمیمی، فقط بنویسید.
۸- شعر بخوانید.
۹- به نیازهای کودکانه خود توجه کنید. شاید یک روز هوس کنید مسیری را پیاده طی کنید یا برقصید یا حتی خوردن یک بستنی یخی در میانه ظهر تابستان را تجربه کنید.
۱۰- با دوستانی که به آنها علاقه‌مند هستید، وقت بگذرانید.
۱۱- هر وقت دوست داشتید، پوشش و ظاهر خود را تغییر دهید. تزیینات منزل یا محل کار خود را عوض کنید و برایتان قضاوت دیگران اهمیتی نداشته باشد.
۱۲- به الهامات درونی خود توجه کنید. در هنگام تصمیم‌گیری، به عمق وجود خود نگاهی بیندازید و اگر راضی به انجام برخی از کارها نیستید، آنها را در لحظه رها کنید.
۱۳- به جسم خود توجه کنید و پیگیر علائم درد یا بیماری‌های احتمالی خود باشید.
۱۴- خود را با مجموعه احساسات مثبت و منفی و همانطور که هستید، بپذیرید.
۱۵- هر روز زمانی را فقط و فقط به خودتان و توجه به احساساتتان اختصاص دهید.
۱۶- به اندازه کافی به تفریح و استراحت خود اهمیت دهید.
۱۷- با کودک درون خود حرف بزنید. به او بگویید دوستش دارید، عاشقش هستید و هوای او را خواهید داشت و به خاطر بی توجهی‌هایی که تاکنون نسبت به او داشته‌اید، با زبانی ملایم و آرام عذرخواهی کنید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ تعریف گناه در داستان های داستایوسکی
✍نویسنده: بختیار علی
✅ ترجمه: عباس وحدانی
❇️ همه جا صحبت از ترسی است که آدمها از خواندن داستانهای داستایسکی دارند. یکی می گوید سال ها است به سمتش نرفتم چون هر بار از او قصه ای می خوانم انگار درباره من نوشته است. یکی می نویسد نباید از او زیاد خواند چون داستانهایش غم انگیز است.
هرمان هسه نویسنده سوئیسی و برنده جایزه نوبل می گوید: «زمانی شروع به خواندن داستایفسکی کنید که غمگین هستید و احساس درماندگی می کنید. زمانی که زندگی را همچون زخم سر باز کرده بزرگی می بینید، زمانی که به تردید دچار شده و ناامیدی وجودتان را فرا گرفته… زمانی که در اوج اندوه تنهائی به زندگی نگاه می کنید و دیگر مایل نیستید هیچ بهره ای از این زیبائی بی رحم ببرید. تنها آن زمان است که می توانید به سوی داستایفسکی بروید.»
در نوشته های داستایفسکی آدم نرمال وجود خارجی ندارد. نرمال بودن یک دروغ بزرگ است. با اینکه از نظر داستایسکی انسان موجود گناهکاری است ولی همیشه به قهرمانان داستان هایش فرصت می دهد به جای اثبات بی گناهی، بتوانند ثابت کنند که انسان هستند.
گناه از نظر داستایفسکی عاملی است که ما را به سمت بهتر شدن سوق می دهد. گناه عاملی است که بشر را به هم نزدیک می کند، آنها را یکسان می سازد. به نظر او ما نمی توانیم در برابر انسانی دیگر، خود را داور بپنداریم. او این اندیشه را در داستان «برادران کارامازوف» صریحاً ابراز می کند: « در این دنیا هیچ کس نباید گناه دیگری را قضاوت کند تا مادامی که اعتراف کند خودش نیز گناهکار است و یا شاید حتی از کسی که مورد قضاوت قرار می گیرد گناهکارتر است.»
به عقیده او تا زمانی که حتی یک انسان گناهکار وجود داشته باشد همه گناهکاریم. اگرچه خود او دیندار است اما دیدگاه او با تعریف گناه مذهبی فرق دارد. از نظر داستایفسکی اعتراف به گناه به جهت پاک شدن انسان در برابر خدا انجام نمی شود. بلکه این اعتراف در برابر انسانهای دیگر است تا بدین وسیله ابراز کند من هم همچون شما هستم، با همان درد و عذابی که در آن به سر می برید. گناه در اینجا پلی است برای ارتباط انسانها تا بدین طریق کسی خود را از دیگری بهتر، پاک تر و برتر نبیند.
پاکی ریاکارانه در فلسفه فکری او جایی ندارد، همان احساس پاکی که باعث می شود تا حدودی وجدان آسوده ای در قضاوت دیگران داشته باشیم. تنها راهی که ما را به سمت عدالت می برد این است که وقتی در برابر گناهکاری قرار می گیریم بدانیم خود نیزگناهکاریم . از نظر او شرط لازمه اثبات وجود انسانی اعتراف به گناه است، بدون محقق شدن این شرط هرگز به جایگاهی مستحق عشق، دوست داشتن و ترحّم نمی رسیم.
کمتر کسی به اندازه وی انسان را تا به این شدت شکافته و عریان کرده است. او بی رحمانه همه نقابها را می درد و فرصتی برایمان نمی گذارد تا از زیباییِ دروغین انسان صحبت کنیم. ترس از داستایفسکی، ترس از همین عریانی وجودِ انسان است. او نویسنده ای مردم آزاری نیست که از عذاب دادن خواننده اش لذت ببرد و آنها را با شوک و حیرت رو در رو کند آنگاه وجه ترسناک و پنهانی انسان را در برابر خودش قرار دهد. هدف اصلی وی این است که بگوید انسان شایستهٔ دوست داشتن و یا شاید ترحّم است.
او به ما می گوید هر که را همان گونه که هست دوست داشته باشید. انسان بی گناه موجودی است که توانایی زیستن ندارد. کسی هم ارزشی برایش قائل نیست.
تمام راهکارهایی که داستایفسکی در برابر شخصیتهای قصه هایش می گذارد همگی به شک و گناهی عمیق منتهی می شوند. او شخصاً برای رهایی از این گرداب مسیحیت را برگزیده بود. اما باید گفت تفسیر گناه و گناهکار داستایفسکی تا حدودی از تعالیم مسیح عدول کرده بود. در مسیحیت گناه مایهٔ عشق نیست، اما از نظر داستایفسکی بشر فقط زمانی می تواند به معنای واقعی بشر باشد که اعتراف به گناه کند.
او در قصه هایش برحذرمان می دارد که تسلیم پاکی دروغین خود شده و از این رهاورد به قضاوت دیگران بنشینیم. اما به راستی کدام یک از ما این جرأت را دارد که بگوید بین من و گناهکارترین انسانها آنقدر تفاوتی نیست؟ آیا کسی پیدا می شود از این مسأله وحشتی نداشته باشد؟ آیا کسی هست که از داستایفسسکی فراری نباشد؟ چه کسی می تواند دیگران را با گناهانش دوست داشته باشد یعنی آنگونه که هستند؟ اندیشیدن به داستایفسکی و خواندن آثارش درس اخلاقی دشواری است که همواره ناآرام مان نگه می دارد و وادارمان می کند خود را به زیر پرسش ببریم.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✍نویسنده: بختیار علی
✅ ترجمه: عباس وحدانی
❇️ همه جا صحبت از ترسی است که آدمها از خواندن داستانهای داستایسکی دارند. یکی می گوید سال ها است به سمتش نرفتم چون هر بار از او قصه ای می خوانم انگار درباره من نوشته است. یکی می نویسد نباید از او زیاد خواند چون داستانهایش غم انگیز است.
هرمان هسه نویسنده سوئیسی و برنده جایزه نوبل می گوید: «زمانی شروع به خواندن داستایفسکی کنید که غمگین هستید و احساس درماندگی می کنید. زمانی که زندگی را همچون زخم سر باز کرده بزرگی می بینید، زمانی که به تردید دچار شده و ناامیدی وجودتان را فرا گرفته… زمانی که در اوج اندوه تنهائی به زندگی نگاه می کنید و دیگر مایل نیستید هیچ بهره ای از این زیبائی بی رحم ببرید. تنها آن زمان است که می توانید به سوی داستایفسکی بروید.»
در نوشته های داستایفسکی آدم نرمال وجود خارجی ندارد. نرمال بودن یک دروغ بزرگ است. با اینکه از نظر داستایسکی انسان موجود گناهکاری است ولی همیشه به قهرمانان داستان هایش فرصت می دهد به جای اثبات بی گناهی، بتوانند ثابت کنند که انسان هستند.
گناه از نظر داستایفسکی عاملی است که ما را به سمت بهتر شدن سوق می دهد. گناه عاملی است که بشر را به هم نزدیک می کند، آنها را یکسان می سازد. به نظر او ما نمی توانیم در برابر انسانی دیگر، خود را داور بپنداریم. او این اندیشه را در داستان «برادران کارامازوف» صریحاً ابراز می کند: « در این دنیا هیچ کس نباید گناه دیگری را قضاوت کند تا مادامی که اعتراف کند خودش نیز گناهکار است و یا شاید حتی از کسی که مورد قضاوت قرار می گیرد گناهکارتر است.»
به عقیده او تا زمانی که حتی یک انسان گناهکار وجود داشته باشد همه گناهکاریم. اگرچه خود او دیندار است اما دیدگاه او با تعریف گناه مذهبی فرق دارد. از نظر داستایفسکی اعتراف به گناه به جهت پاک شدن انسان در برابر خدا انجام نمی شود. بلکه این اعتراف در برابر انسانهای دیگر است تا بدین وسیله ابراز کند من هم همچون شما هستم، با همان درد و عذابی که در آن به سر می برید. گناه در اینجا پلی است برای ارتباط انسانها تا بدین طریق کسی خود را از دیگری بهتر، پاک تر و برتر نبیند.
پاکی ریاکارانه در فلسفه فکری او جایی ندارد، همان احساس پاکی که باعث می شود تا حدودی وجدان آسوده ای در قضاوت دیگران داشته باشیم. تنها راهی که ما را به سمت عدالت می برد این است که وقتی در برابر گناهکاری قرار می گیریم بدانیم خود نیزگناهکاریم . از نظر او شرط لازمه اثبات وجود انسانی اعتراف به گناه است، بدون محقق شدن این شرط هرگز به جایگاهی مستحق عشق، دوست داشتن و ترحّم نمی رسیم.
کمتر کسی به اندازه وی انسان را تا به این شدت شکافته و عریان کرده است. او بی رحمانه همه نقابها را می درد و فرصتی برایمان نمی گذارد تا از زیباییِ دروغین انسان صحبت کنیم. ترس از داستایفسکی، ترس از همین عریانی وجودِ انسان است. او نویسنده ای مردم آزاری نیست که از عذاب دادن خواننده اش لذت ببرد و آنها را با شوک و حیرت رو در رو کند آنگاه وجه ترسناک و پنهانی انسان را در برابر خودش قرار دهد. هدف اصلی وی این است که بگوید انسان شایستهٔ دوست داشتن و یا شاید ترحّم است.
او به ما می گوید هر که را همان گونه که هست دوست داشته باشید. انسان بی گناه موجودی است که توانایی زیستن ندارد. کسی هم ارزشی برایش قائل نیست.
تمام راهکارهایی که داستایفسکی در برابر شخصیتهای قصه هایش می گذارد همگی به شک و گناهی عمیق منتهی می شوند. او شخصاً برای رهایی از این گرداب مسیحیت را برگزیده بود. اما باید گفت تفسیر گناه و گناهکار داستایفسکی تا حدودی از تعالیم مسیح عدول کرده بود. در مسیحیت گناه مایهٔ عشق نیست، اما از نظر داستایفسکی بشر فقط زمانی می تواند به معنای واقعی بشر باشد که اعتراف به گناه کند.
او در قصه هایش برحذرمان می دارد که تسلیم پاکی دروغین خود شده و از این رهاورد به قضاوت دیگران بنشینیم. اما به راستی کدام یک از ما این جرأت را دارد که بگوید بین من و گناهکارترین انسانها آنقدر تفاوتی نیست؟ آیا کسی پیدا می شود از این مسأله وحشتی نداشته باشد؟ آیا کسی هست که از داستایفسسکی فراری نباشد؟ چه کسی می تواند دیگران را با گناهانش دوست داشته باشد یعنی آنگونه که هستند؟ اندیشیدن به داستایفسکی و خواندن آثارش درس اخلاقی دشواری است که همواره ناآرام مان نگه می دارد و وادارمان می کند خود را به زیر پرسش ببریم.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ ۷ نوع استراحتی که به آن نیاز داریم :
- اگه تحریک پذیر و آشفته شدین یا احساساتتون رو برای مدتی سرکوب کردین، شما به استراحت عاطفی نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت عاطفی :
1- از افراد سمی دوری کنید.
2- احساساتتون رو روی کاغذ بنویسید.
3- خودتونو برای حسایی که دارین قضاوت نکنید.
- زمانی که احساس خستگی میکنین و بدن شما توان نداره، شما به استراحت فیزیکی نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت فیزیکی :
1- در طول روز چرت بزنین.
2- زودتر از معمول بخوابین.
3- حرکت کششی انجام بدین.
4- فعالیت ورزشی سبک انجام بدین.
- اگه نمیتونین تمرکز کنین، نشخوار فکری میکنین، تو گذشته گیر کردین و نمیتونین رو به جلو فکر کنین. شما به استراحت ذهنی نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت ذهنی :
1- به طبیعت برین.
2- مدیتیشن کنین.
3- زمانی رو با خودتون تنها باشین.
- معاشرت و ارتباطات انسانی نیاز به انرژی دارن، باید بین ارتباطاتی که از شما انرژی میگیرن و ارتباطاتی که به شما انرژی میدن، تعادل برقرار کنین.
❇️ راه های استراحت اجتماعی :
1- از شبکه های اجتماعی فاصله بگیرید.
2- با افراد حمایت گر معاشرت کنید.
- اگه مدام در حال حل مسئله هستید، یا احساس میکنین که دیگه ایده های خوب و الهام بخش ندارین، شما به استراحت خلاق نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت خلاق :
1- به فردی که براتون الهام بخش باشه سر بزنین.
2- کتاب بخونین و موسیقی گوش بدین.
3- کارهای سرگرم کننده انجام بدین.
- اگه احساس بی هدفی و پوچی میکنین، شما به استراحت معنوی(روحی) نیاز دارید.
❇️ راه های استراحت معنوی :
1- استراحت معنوی زمانیه که عمیقاً در خودتون کاوش میکنید و به فلسفه های شخصی خودتون، اهدافتون و اینکه چه کسی هستید فکر میکنید.
- اگر مدت زیادی رو صرف وسایل الکترونیکی تون میکنین، شما به استراحت حسی نیاز دارین. البته نور زیاد، صدای محیط و غیره هم به این خستگی اضافه میکنن.
❇️ راه‌های استراحت حسی :
1- چشم‌هاتون رو ببندین.
2- اعلان‌های گوشی رو خاموش کنین.
3- از سروصدای زیاد دوری کنین.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
- اگه تحریک پذیر و آشفته شدین یا احساساتتون رو برای مدتی سرکوب کردین، شما به استراحت عاطفی نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت عاطفی :
1- از افراد سمی دوری کنید.
2- احساساتتون رو روی کاغذ بنویسید.
3- خودتونو برای حسایی که دارین قضاوت نکنید.
- زمانی که احساس خستگی میکنین و بدن شما توان نداره، شما به استراحت فیزیکی نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت فیزیکی :
1- در طول روز چرت بزنین.
2- زودتر از معمول بخوابین.
3- حرکت کششی انجام بدین.
4- فعالیت ورزشی سبک انجام بدین.
- اگه نمیتونین تمرکز کنین، نشخوار فکری میکنین، تو گذشته گیر کردین و نمیتونین رو به جلو فکر کنین. شما به استراحت ذهنی نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت ذهنی :
1- به طبیعت برین.
2- مدیتیشن کنین.
3- زمانی رو با خودتون تنها باشین.
- معاشرت و ارتباطات انسانی نیاز به انرژی دارن، باید بین ارتباطاتی که از شما انرژی میگیرن و ارتباطاتی که به شما انرژی میدن، تعادل برقرار کنین.
❇️ راه های استراحت اجتماعی :
1- از شبکه های اجتماعی فاصله بگیرید.
2- با افراد حمایت گر معاشرت کنید.
- اگه مدام در حال حل مسئله هستید، یا احساس میکنین که دیگه ایده های خوب و الهام بخش ندارین، شما به استراحت خلاق نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت خلاق :
1- به فردی که براتون الهام بخش باشه سر بزنین.
2- کتاب بخونین و موسیقی گوش بدین.
3- کارهای سرگرم کننده انجام بدین.
- اگه احساس بی هدفی و پوچی میکنین، شما به استراحت معنوی(روحی) نیاز دارید.
❇️ راه های استراحت معنوی :
1- استراحت معنوی زمانیه که عمیقاً در خودتون کاوش میکنید و به فلسفه های شخصی خودتون، اهدافتون و اینکه چه کسی هستید فکر میکنید.
- اگر مدت زیادی رو صرف وسایل الکترونیکی تون میکنین، شما به استراحت حسی نیاز دارین. البته نور زیاد، صدای محیط و غیره هم به این خستگی اضافه میکنن.
❇️ راه‌های استراحت حسی :
1- چشم‌هاتون رو ببندین.
2- اعلان‌های گوشی رو خاموش کنین.
3- از سروصدای زیاد دوری کنین.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ جلال آلِ احمد در ده برداشت
۱_ آل‌احمدِ داستان‌نویس: در رمان‌های مدیرِ مدرسه و نفرینِ زمین، ازمنظرِ داستان‌نویسی مستندنگارانه؛ نون والقلم ازمنظرِ تمثیلی؛ و نیز چند داستان کوتاهِ درخشان، به‌ویژه در سه‌تار و پنج داستان.
۲_ آل‌احمدِ صاحب‌سبک: آلِ احمد البته بیشتر ازمنظرِ نثرِ داستانی‌اش صاحب‌سبک است؛ به‌گمان‌ام براهنی از موفق‌ترین پیروانِ نثر او است. گرچه فرم و اسلوب داستان‌پردازی‌اش نیز پیروانی داشت و دارد که جمال میرصادقی به‌ویژه در نوشتن از عوالمِ کودکان و نوجوانان، از موفق‌ترینِ آنان است. به‌گمان‌ام از منظرِ بدعت و صناعت و نیز شخصیت و هویتِ نثر، هیچ نویسنده‌‌ی معاصری به پای جلال نمی‌رسد.
۳_ آل‌احمدِ کنشگرِ سیاسی و اجتماعی: غرب‌زدگی گرچه از صدر مشروطیت منتقدانی داشت، اما اندیشه‌ای است که به نامِ او سکه خورده‌است. او همچنین عضو حزب توده بود و نیز از موسسان نیروی سوم و باورمندان به خلیل ملکی. این جریانِ تجدیدنظرطلب از خوشنام‌ترین احزابِ ایران بوده. جریانی که تلاش‌داشت عدالت‌خواهی مارکسیستی را با مطالبات ملی و ایران‌دوستانه جمع‌کند.
۴_ آل‌احمدِ ژورنالیست: آل‌احمد گرچه در مجلاتی همچون سخن نیز اثر منتشرکرد اما عمده‌ی فعالیت‌هایش بر مجلاتِ چپ (ماهنامه‌ی مردم، علم و زندگی و کیهان ماه) متمرکز بود. او خود از گردانندگانِ این مجلات بود و از این منظر تاحدی با شاملو سنجیدنی است.
۵_ آل‌احمدِ منتقدِ ادبی: گرچه او قلم‌انداز نقد می‌نوشت اما پاره‌ای از ماندگارترین مقالاتِ ادبی‌اش محصولِ همین ارزیابی‌های شتاب‌زده‌ی است. از آن جمله است، سه مقاله‌ی خواندنی دربارهٔ نیما و یک بررسی کوتاه از شخصیت و آثار هدایت.
۶_ آل‌احمد و جانِ جستجوگرش: منحنیِ زندگیِ سیاسی، اجتماعی و ادبیِ آل احمد و نیز تنوع و تکثرِ آثارش درحالی‌که او چندان دیرسال نزیست و ناتمام ماند، حکایت از روحی پرسشگر و کنجکاو دارد. این نگاه، در جزئی‌نگری و عینیت‌گرایی در نگرش و نثرش نیز آشکار است. بهترین جلوه‌گاه جستجوگری جلال در خسی در میقات بازتاب دارد.
۷_ آلِ احمدِ خودافشاگر: صمیمیت و صدقِ عاطفی از بارزترین مولفه‌های شخصیت و آثارِ او است. این صداقت جدا از سفرنامه‌ها و تک‌نگاری‌ها، آثارِ ادبی‌اش را نیز مستندنگارانه و باورپذیر گردانده‌است.
۸_آل‌احمد تک‌نگاری‌‌نویس: آل‌احمد سه اثر تک‌نگارانه دارد که جدا از فضل تقدم، به‌ویژه یکی از آنها (جزیره‌ی خارک) ازمنظرِ پژوهشی نیز ارزشمند است. این سلسله‌آثار زیرِ نظر موسسهای وابسته به دانشگاه تهران انجام‌می‌گرفت؛ موسسهای که ساعدی، طاهباز و اسلام کاظمیه نیز با آن همکاری داشتند.
۹_ آل‌احمدِ مترجم: او مترجمی حرفه‌ای نبود و اینگونه تجربه‌های گهگاهی برایش بیشتر انگیزه‌ای وجودی داشت و از اندیشه‌‌ی فلسفی، سیاسی و ادبیِ او مایه‌می‌گرفت. برگردانِ آثار سارتر و کامو مکملِ نگرشِ غرب‌ستیزانه‌اش بود و ترجمه‌ی بازگشت از شورویِ آندره‌ژید نیز گواهی بر تجدیدنظر در شیفتگی‌‌اش به مارکسیسمِ استالینی در جوانی.
۱۰_ آل‌احمدِ همسرِ دانشور: آل‌احمد و "سیمین" از این منظر با سارتر و "سیمون" و گلستان و فروغ سنجیدنی‌اند. زوج‌هایی که هر دو آفرینش‌گر و صاحب‌اندیشه‌اند. پرهیبِ حضورِ آل‌احمد را در شخصیت معترض و غرب‌ستیزِ یوسف در سووشون و نیر حضورِ واقعی‌اش را در جزیره‌ی سرگردانی می‌توان‌دید. و آن رابطه را بهتر از هرجا در نامه‌های مفصل‌شان به یکدیگر باید جستجوکرد. به امید انتشارِ بی‌کم‌‌و‌کاستِ یادداشت‌های روزانه‌ی جلال.
✍ استاد احمدرضا بهرامپور عمران
❇️ مطلب ارسالی از: کانال « از گذشته و اکنون »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
۱_ آل‌احمدِ داستان‌نویس: در رمان‌های مدیرِ مدرسه و نفرینِ زمین، ازمنظرِ داستان‌نویسی مستندنگارانه؛ نون والقلم ازمنظرِ تمثیلی؛ و نیز چند داستان کوتاهِ درخشان، به‌ویژه در سه‌تار و پنج داستان.
۲_ آل‌احمدِ صاحب‌سبک: آلِ احمد البته بیشتر ازمنظرِ نثرِ داستانی‌اش صاحب‌سبک است؛ به‌گمان‌ام براهنی از موفق‌ترین پیروانِ نثر او است. گرچه فرم و اسلوب داستان‌پردازی‌اش نیز پیروانی داشت و دارد که جمال میرصادقی به‌ویژه در نوشتن از عوالمِ کودکان و نوجوانان، از موفق‌ترینِ آنان است. به‌گمان‌ام از منظرِ بدعت و صناعت و نیز شخصیت و هویتِ نثر، هیچ نویسنده‌‌ی معاصری به پای جلال نمی‌رسد.
۳_ آل‌احمدِ کنشگرِ سیاسی و اجتماعی: غرب‌زدگی گرچه از صدر مشروطیت منتقدانی داشت، اما اندیشه‌ای است که به نامِ او سکه خورده‌است. او همچنین عضو حزب توده بود و نیز از موسسان نیروی سوم و باورمندان به خلیل ملکی. این جریانِ تجدیدنظرطلب از خوشنام‌ترین احزابِ ایران بوده. جریانی که تلاش‌داشت عدالت‌خواهی مارکسیستی را با مطالبات ملی و ایران‌دوستانه جمع‌کند.
۴_ آل‌احمدِ ژورنالیست: آل‌احمد گرچه در مجلاتی همچون سخن نیز اثر منتشرکرد اما عمده‌ی فعالیت‌هایش بر مجلاتِ چپ (ماهنامه‌ی مردم، علم و زندگی و کیهان ماه) متمرکز بود. او خود از گردانندگانِ این مجلات بود و از این منظر تاحدی با شاملو سنجیدنی است.
۵_ آل‌احمدِ منتقدِ ادبی: گرچه او قلم‌انداز نقد می‌نوشت اما پاره‌ای از ماندگارترین مقالاتِ ادبی‌اش محصولِ همین ارزیابی‌های شتاب‌زده‌ی است. از آن جمله است، سه مقاله‌ی خواندنی دربارهٔ نیما و یک بررسی کوتاه از شخصیت و آثار هدایت.
۶_ آل‌احمد و جانِ جستجوگرش: منحنیِ زندگیِ سیاسی، اجتماعی و ادبیِ آل احمد و نیز تنوع و تکثرِ آثارش درحالی‌که او چندان دیرسال نزیست و ناتمام ماند، حکایت از روحی پرسشگر و کنجکاو دارد. این نگاه، در جزئی‌نگری و عینیت‌گرایی در نگرش و نثرش نیز آشکار است. بهترین جلوه‌گاه جستجوگری جلال در خسی در میقات بازتاب دارد.
۷_ آلِ احمدِ خودافشاگر: صمیمیت و صدقِ عاطفی از بارزترین مولفه‌های شخصیت و آثارِ او است. این صداقت جدا از سفرنامه‌ها و تک‌نگاری‌ها، آثارِ ادبی‌اش را نیز مستندنگارانه و باورپذیر گردانده‌است.
۸_آل‌احمد تک‌نگاری‌‌نویس: آل‌احمد سه اثر تک‌نگارانه دارد که جدا از فضل تقدم، به‌ویژه یکی از آنها (جزیره‌ی خارک) ازمنظرِ پژوهشی نیز ارزشمند است. این سلسله‌آثار زیرِ نظر موسسهای وابسته به دانشگاه تهران انجام‌می‌گرفت؛ موسسهای که ساعدی، طاهباز و اسلام کاظمیه نیز با آن همکاری داشتند.
۹_ آل‌احمدِ مترجم: او مترجمی حرفه‌ای نبود و اینگونه تجربه‌های گهگاهی برایش بیشتر انگیزه‌ای وجودی داشت و از اندیشه‌‌ی فلسفی، سیاسی و ادبیِ او مایه‌می‌گرفت. برگردانِ آثار سارتر و کامو مکملِ نگرشِ غرب‌ستیزانه‌اش بود و ترجمه‌ی بازگشت از شورویِ آندره‌ژید نیز گواهی بر تجدیدنظر در شیفتگی‌‌اش به مارکسیسمِ استالینی در جوانی.
۱۰_ آل‌احمدِ همسرِ دانشور: آل‌احمد و "سیمین" از این منظر با سارتر و "سیمون" و گلستان و فروغ سنجیدنی‌اند. زوج‌هایی که هر دو آفرینش‌گر و صاحب‌اندیشه‌اند. پرهیبِ حضورِ آل‌احمد را در شخصیت معترض و غرب‌ستیزِ یوسف در سووشون و نیر حضورِ واقعی‌اش را در جزیره‌ی سرگردانی می‌توان‌دید. و آن رابطه را بهتر از هرجا در نامه‌های مفصل‌شان به یکدیگر باید جستجوکرد. به امید انتشارِ بی‌کم‌‌و‌کاستِ یادداشت‌های روزانه‌ی جلال.
✍ استاد احمدرضا بهرامپور عمران
❇️ مطلب ارسالی از: کانال « از گذشته و اکنون »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan