«از کرمت، من به ناز می‌نگرم در بقا
کی بفریبد شه‌آ، دولت فانی مرا»

و این‌گونه، به بهانه‌ی حافظ، شروعی تازه را جشن گرفتیم. 🍃

کانون های فرهنگی و هنری دانشگاه علم و صنعت ایران:

@kanoon_sher_iust
@filmiust
@honariust
@kanoon_bahar
@iranshenasi_iust
@iust_cafex
@anaar_iust
@kanoon_theater_iust
@ketab_iust
@licc_iust

هفتم آبان
بزرگداشت کوروش بزرگ گرامی باد

🕷هفته‌ی وحشت شروع شد..

بعضی درها رو نباید باز کرد؛
اما کی می‌تونه جلوی کنجکاویش رو بگیره؟

👁 حواستون به این هفته باشه...

روایت داستانی واقعی.....
🎥 جهان مبهم هاتف؛ فیلمی که هنوز روی پرده نرفته… 🌌

🗓️ دوشنبه ۱۱ آبان | ساعت ۱۰ تا ۱۲
📍 سالن آمفی‌تئاتر بهرام

⚠️ توجه: ظرفیت برنامه محدود است!

🔗 ثبت‌نام از سامانه نگارستان:
negarestan.iust.ac.ir

💬 پشتیبانی:
@Iustfilm
📌 همراه ما باشید:
🆔 @filmiust

🚪همه‌چیز از یک درِ کوچک شروع می‌شه...

شاید اون‌طرفش چیزی باشه که همیشه آرزوش رو داشتی؛
یا چیزی که هیچ‌وقت نباید پیداش می‌کردی!

🎬 این سه‌شنبه، به دنیای عجیب Coraline قدم می‌ذاریم

📅 سه‌شنبه ۱۲ آبان
🕧 ساعت ۱۲:۳۰ الی ۱۵
📍 آمفی‌تئاتر بهرامی
🍠همراه با پذیرایی

👁 مراقب چیزی که پشت در انتظارت رو می‌کشه باش!

🔗 ثبت‌نام از طریق سامانه نگارستان:
negarestan.iust.ac.ir

💬 پشتیبانی:
@Iustfilm

📌 همراه ما باشید:
🆔 @filmiust

این اکران با هر چیزی که تا الان دیدی فرق داره!
از دستش ندی🎃
ساعت ۱۲:۳۰ منتظرتونیم🚪

نمایشنامه خوانی
کانون تئاتر دانشگاه علم و صنعت برگزار می کند!

🎭 نمایشنامه | باغ‌وحش شیشه‌ای
✍️ نویسنده: تنسی ویلیامز (Tennessee Williams)

🦌 در خانه‌ای که خاطرات گذشته هنوز در گوشه‌وکنار آن نفس می‌کشند، اعضای یک خانواده هرکدام در دنیای خودشان زندگی می‌کنند؛ یکی درگیر رؤیاهای ازدست‌رفته، دیگری نگران آینده و دیگری پناه‌گرفته در دنیایی شکننده و دور از واقعیت...

«باغ‌وحش شیشه‌ای» روایتی تأثیرگذار از تنهایی، روابط خانوادگی، فاصلهٔ میان رؤیا و واقعیت و تلاش انسان‌ها برای پیدا کردن جایگاهی امن در دنیاست.

✨ گاهی شکننده‌ترین چیزها، همان‌هایی هستند که بیش از همه برایمان ارزش دارند.

📖 این هفته در دورهمی نمایشنامه‌خوانی کانون تئاتر، به سراغ دنیای شیشه‌ای تنسی ویلیامز می‌رویم.

🔥 همراه با پذیرایی
❗️ ظرفیت محدود ❗️

همین الان از طریق نگارستان ثبت نام کنید!
#نمایشنامه_خوانی
#باغ_وحش_شیشه_ای
#کانون_تئاتر

🎭 @kanoon_theater_iust

#نقدتایم✍

بیایید درباره‌ی کورالین حرف بزنیم. هم کتابش و هم فیلمی که از آن اقتباس شده. یک بار در سکوت کاغذ و یک بار در هیاهوی پرده‌ی نقره‌ای.
نیل گیمَن این داستان را برای دخترش هالی نوشت. دختری چهار پنج ساله که به قول خودش از آن بچه‌های ونزدِی آدامز بود و عاشق داستان‌های ترسناک. گیمن، شب‌ها بیست دقیقه‌ای وقتی داشت تا همزمان با نوشتنِ خدایان آمریکایی، کورالین را هم بنویسد. وقتی ده هزار کلمه‌ی اول را برای ویرایشگرش فرستاد؛ ویرایشگر پرسید:"بعدش چی می‌شه؟" و گیمن گفته بود:"قرارداد بفرست تا با هم بفهمیم!" می‌توان راحت فهمید که کتاب از یک وسواسِ شخصی آمده. از ترسِ کودکانه‌ی رها شدن... گیمن خودش گفته است که ایده‌ی "مادر دیگر" از این ترس آمده که "اگر پدر و مادرم اسباب‌کشی کنند و مرا جا بگذارند چه؟"
کتاب در سال ۲۰۰۲ منتشر شد و کمتر از دویست صفحه است. ناولی که در انگلستان می‌گذرد، با شخصیتی آرام، مودب و به‌شدت باهوش که از همان اول می‌فهمد چیزی درست نیست. کورالینِ کتاب نه فریب می‌خورد و نه دنبالِ آن چیزِ هیجان‌انگیز می‌گردد؛ او یک کودک تنها (بسیار بسیار تنها!) است که با عقلش از تله بیرون می‌آید. کتاب درباره‌ی شجاعتی است که هزار هزار ابرقهرمان هم نمی‌توانند اجرایش را دست خالی بر عهده بگیرند. گیمن خودش گفته: "لازم نیست هری پاتر باشی و قدرت جادویی داشته باشی. می‌توانی با یک چیز بد مقابله کنی و برنده شوی."
هفت سال بعد، هنری سِلیک، مردی که کابوس قبل از کریسمس را ساخت، کورالین را به دنیا هدیه آورد و کاری کرد که قبلاً هیچ‌کس نکرده بود؛ اولین انیمیشن استاپ‌موشن بلند که تماماً در سه‌بعد فیلم‌برداری شد. ساخت فیلم چهار سال طول کشید و بودجه‌اش حدود شصت میلیون دلار بود. عروسک‌ها دست‌ساز بودند. برای هر عروسک هزاران دست ساخته شد، جنگلی از شکوفه‌های گیلاس با ذرت بوداده درست شد و برای یک کلاه‌گیس پنج اینچی، پنج مایل نخ طلا به کار رفت. سلیک طراحی سه‌بعدی را "تزئین پنجره" می‌دانست و نه اصلِ ماجرا. او می‌خواست تماشاگر احساس کند در آن دنیای دیگر، نفس می‌کشد و زندگی می‌کند.
و وایبی... آه، وایبی... شخصیتی که در کتاب وجود ندارد و فقط برای فیلم ساخته شد. برخی طرفداران کتاب او را بهبودِ بزرگ می‌نامند چون هم کورالین را از تنهایی درمی‌آورد و هم در دنیای دیگر، نسخه‌ی وایبیِ دیگر قربانی می‌شود و به فیلم عمق عاطفی می‌دهد. اما این تغییر یک بها هم دارد؛ کورالینِ فیلم از آن دخترِ کتاب، به نوجوانی بدقلق و بی‌حوصله تبدیل می‌شود که اول فریب دنیای دیگر را می‌خورد و بعد بزرگ می‌شود. این تفسیر سلیک از رشد است و ما را با خودش همراه می‌داند.
راجر ایبرت فیلم را فیلمی زیبا درباره چند آدم بدجنس خواند و سه ستاره از چهار داد؛ او نوشت که فیلم برای کودکانِ شجاع در هر سنی نیست و برای بچه‌های زیر یک سن خاص، "ماده‌ی کابوس" است. اما ایبرت نکته‌ی مهم‌تری هم گفت:"کورالین نه به‌خاطر تصاویر خون‌آلود، بلکه به‌خاطر داستانی که تعریف می‌کند آزاردهنده است. این خودش نادر است." منظور او شاید جایی است که کتاب و فیلم به هم می‌رسند. هر دو درباره‌ی چیزی حرف می‌زنند که کودکان می‌فهمند و بزرگسالان فراموش کرده‌اند. اینکه عشقِ نمایشی و بیش از حد، می‌تواند خطرناک‌تر از بی‌توجهیِ معمولی باشد.
من فیلم را دوست دارم چون تماشایی است؛ سلیک در تصویرسازی به همان اندازه غیرمتعارف است که گیمن در نوشتن، و این فیلم برای کسانی ساخته شده که طراحی، کاریکاتور، گروتسک و کرانه‌های دورِ داستان‌گویی را جدی می‌گیرند. و کتاب را دوست دارم چون در کمتر از دویست صفحه، ترسی را به جان خواننده می‌اندازد که هیچ جلوه‌ی سه‌بعدی‌ای نمی‌تواند جایگزینش شود؛ ترس از اینکه کسی که به تو غذا می‌دهد و لبخند می‌زند، ممکن است اصلاً تو را دوست نداشته باشد.
بیایید صادق باشیم؛ راستش فیلم نمی‌تواند آن سکوتِ بین خطوطِ گیمن را بازسازی کند، و کتاب نمی‌تواند آن لمسِ فیزیکیِ عروسک‌ها و آن نورِ سه‌بعدی را به شما بدهد. اما هر دو یک کار می‌کنند؛ هر دو به بچه‌ها (و به آن بزرگسالانی که هنوز زیر پوستشان بچه‌اند) می‌گویند که جهان می‌تواند زیبا و دروغگو باشد، و تو می‌توانی با شجاعت (نه با قدرت جادویی) از پس آن بربیایی... و این به نظر من ارزش یک داستان را دارد؛ چه روی کاغذ، چه روی پرده...
🎬@filmiust
🎬@filmiustg