@flith کانال پروازفکرواندیشه

93 سالگی استاد دکتر محمد علی موحد مبارک باد!
مورخ و عرفان‌پژوه و حقوق‌دان و مصحح نام‌دار ایرانی، در دوم خرداد سال ۱۳۰۲ در شهر تبریز دیده به جهان گشود... او از خاندان دیلمقانی بود. پدرش یوسف دیلمقانی از بازرگانان خوش‌نام تبریز بود که در سال ۱۳۱۷ درگذشت. پس از مرگ پدر زندگی محمدعلی و خانواده‌اش با تنگ‌دستی سپری می‌شد. موحد در گفت‌وگویی با سیروس علی‌نژاد زندگی خود پس از مرگ پدر را این‌گونه شرح می‌دهد:
«ما با ماهی پانزده‌تومان زندگی می‌کردیم. برادری در تهران داشتم که وصی پدر بود و ماهانه این مبلغ را برای ما می‌فرستاد. در اواخر دوره‌ی رضاخان که گرانی زیاد و زندگی سخت شده وبود، به جای پانزده تومان، بیست‌تومان می‌فرستاد. با این پول من و مادرم و سه خواهرم و برادر کوچکم در نهایت تنگ‌دستی زندگی می‌کردیم. برادر بزرگم هر سال عید، چهل تومان به ما می‌داد. همین باعث شد که وقتی من به تهران آمدم به دانشکده نروم. بروم کاری بکنم که زندگی خانواده را اداره کنم. آدم خودداری هم بودم و نمی‌توانستم به برادرانم بگویم که شما این پولی را که به ما می‌دهید ادامه بدهید. چون پیش خودم فکر می‌کردم وقتی دیپلمه شدم این بار را از دوش آن‌ها بردارم.»...
استاد موحد را اگر از ياران دكتر مصدق بخوانيم بيراه نرفتيم. مجموعه چهار جلديِ خواب آشفته نفت تحقيقي فوق‌العاده در زمينه نهضت ملي ايران، دكتر مصدق و بخشي از تاريخ نفت است.
براي استاد موحد طول عمر باعزت آرزو داريم.




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#انتقادات_شاه_به_مصدق
قسمت سوم

از فصل پنجم کتاب ماموریت برای وطنم
چند سال پیش شخصی به نام دکتر محمد مصدق، که بیش از هر ایرانی دیگر در تاریخ اخیر ایران موضوع مقالات و مندرجات روزنامه های آمریکایی و انگلیسی قرار گرفته بود و متاسفانه برخی از مردم در خارج ایران وی را ملاک قضاوت خود درباره ایران و ایرانیان قرار دادند، در این کتاب باید به خوانندگان اطمینان دهم که مصدق هرگز نمودار ایران و مظهر نمونهء خصایص ملت ما نبوده است.
در فصل قبل ذکر شد که پدرم مصدق را در سال ۱۳۱۹ زندانی کرد و در اثر شفاعت من آزاد گردید. در سال ۱۳۳۲ بار دیگر به جرم بر هم زدن اساس حکومت که خود خیانت بارزی است محکوم شد. من در این موقع نامه ای به محکمه نگاشاه و اظهار داشتم که وی را از تقصیراتی که به شخص من مرتکب شده بخشیده ام. در اثر همین نامه و به علت کبر سن از اعدام که معمولاً در کشور ایران و سایر کشورهای جهان مجازات این گونه اشخاص است رهایی یافته و فقط به سه سال زندان مجرد محکوم گردید و بدین ترتیب یک بار دیگر در اثر دخالت من از مرگ نجات یافت. وی از سال ۱۳۳۵ به ملک شخصی خود رفته و تا کنون که این کتاب انتشار پیدا میکند چون شخص با ثروتی است در آنجا با خانواده خود زندگانی آرام و بی حادثه ای را میگذراند
پاسخ دکتر مصدق
تقصیراتم فقط این بود که در زمان تصدی من شاهنشاه مثل یک پادشاه مشروطه در این مملکت سلطنت میکردند و در این مدت بنا به اطلاعات من سوءاستفاده ای نفرمودند.
بین شاهنشاه و من اختلاف شخصی نبود که از تقصیراتم در گذرند پ برای این که تصور نفرمایند درخواست عفو میکنم به محض اینکه نامه ی وزیر دربار در دادگاه قرائت شد نسبت به این عفو اظهار تنفر کردم.
اما اینکه فرموده‌اند (( از سال ۱۳۳۵ که از زندان بیرون آمد به ملک شخصی خود رفته...)) عرض میکنم مرا تحت الحفظ آوردند و در این ده محبوسم و چون بدون اسکورت اجازه نمیدهند حرکت کنم از قلعه خارج نمیشوم و خواهانم از این زندگی ملالت بار هر چه زودتر خلاص گردم.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

دکتر غلامحسین مصدق، دکتر محمد مصدق، دکتر حسین فاطمی، خدیجه مصدق (آمریکا)

@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

خدیجه مصدق، دکتر محمد مصدق، دکتر غلامحسین مصدق، آمریکا
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#درنگی درحوادث دوره ی مصدق

احمد صدر حاج‌سیدجوادی متولد ۳ خرداد ۱۲۹۶ از اعضای اولیه و بنیانگذار نهضت آزادی ایران و از اعضای فعال نهضت مقاومت ملی، دادستان تهران، عضو شورای انقلاب، وزیر دادگستری، وزیر کشور، نماینده مردم قزوین در اولین دوره مجلس شورا پیش و پس از انقلاب بوده و به مدت ۳۰ سال سرپرستی دائرةالمعارف تشیع را عهده دار بوده است.
وی در محرم سال ۱۳۳۵ قمری برابر با ۱۲۹۶ در قزوین در خانه جد خود زاده شد. سید احمد سال‌های مدرسه ابتدایی و سه ساله متوسطه را در مدرسه امید قزوین و دوره دبیرستان پهلوی به پایان برده و به موازات آن دروس مقدمات حوزوی را در مدرسه التفاتیه قزوین فرا گرفت. او به علت فقدان دوره دوم دبیرستان به تهران عزیمت نمود و در دبیرستان ثروت رشته علمی به دریافت دیپلم علمی و سال بعد به دریافت دیپلم ادبی توفیق یافت. دوره چهارساله دانشکده حقوق رشته قضایی و سیاسی را در دانشگاه تهران سپری کرد و با گرفتن دو لیسانس و سپس گذرانیدن دوره دانشکده افسری (صنف توپخانه) تهران برای انجام خدمت وظیفه به دریافت درجه ستوان دومی احتیاط نائل شد.
او در اسفند ۱۳۲۲ وارد خدمت قضایی دادگستری شد و در ابتدا به دادیاری دادسرای شهرستان رشت و بعد بازپرسی آن منصوب شد. در این دوره گیلان به خاطر درگیری‌های بسیار زیاد حزب توده پرتلاطم بود. او به علت بازداشت توده‌ای‌ها و رسیدگی به پرونده آنها به دادگستری اراک منتقل و در آنجا سمت ریاست شعبه ۲ دادگاه‌های عمومی شهرستان را یافت (۱۳۲۵ شمسی) و چندی بعد با سمت دادستانی شهرستان ساوه (۱۳۲۶ شمسی) به ساوه رفت و سپس به سمت ریاست دادگستری آن شهرستان منصوب شد (۲۸- ۱۳۲۷). در اوایل سال ۱۳۲۸ شمسی با سمت ابتدا دادیاری دادسرای تهران و سپس بازپرسی دادسرا به تهران منتقل شد. حاج‌سیدجوادی در سمت بازپرسی دیوان، در غالب استان‌های کشور (تبریز- اصفهان- سیستان) مأموریت رسیدگی به جرائم کارکنان دولت و شهرداری‌ها و غیره را به علاوه سمت بازرسی کل کشور داشته‌است (۱۳۲۹- ۱۳۴۰).
فعالیت سیاسی صدر از هنگام ورود به تهران و آشنایی‌اش با سید رضا زنجانی و در دوران نخست‌وزیری محمد مصدق شروع شد. پس از کودتای ۲۸ مرداد و تشکیل نهضت مقاومت ملی ایران به رهبری آیه الله زنجانی به آن نهضت پیوست و کمیته ادارات آن نهضت را با عضویت نیکومنش، اقلیدی، ذوالنصر و امیرحسین پولادی تشکیل داد و در فعالیت مبارزاتی از قبیل حضور در اجتماعات و تظاهرات و اعتصابات و همکاری در نشر راه مصدق و اعلامیه دیگر و پخش آنها و تهیه متن‌های سیاسی با کمک برادرش علی‌اصغر حاج سید جوادی فعالیت مداوم داشت.
در اوایل سال ۱۳۴۰ با تشکیل کنگره جبهه ملی دوم و اختلاف نظر میان اعضاء استقلال فکری نمایان محمود طالقانی و مهدی بازرگان و یدالله سحابی که منجر به کناره‌گیری آنان از کنگره جبهه ملی ایران شد و موضوع تجمع دوستان همفکر که علاوه بر فعالیت ملی میهن ملاحظات جنبه‌های مذهبی نیز ضروری و حتمی است مطرح و تشکیل جمعیت جدیدی ضروری و لازم (نهضت‌آزادی ایران) به نظر رسید در اردیبهشت ماه سال ۱۳۴۰ با تشکیل حکومت علی امینی به دادستانی عمومی شهرستان تهران منصوب گردید. پرونده مهمی که به توقیف سرلشکر آزموده (که دادستان دادگاه دکتر مصدق بود) انجامید که شور و هیجان و خوشحالی شدیدی بین مردم ایجاد کرده بود و مصدق عکس امضا شده خود را به نام صدر فرستادند و تشکر کردند.
در اوایل سال ۱۳۴۰ اعضای طیف مذهبی نهضت مقاومت ملی به رهبری سید محمود طالقانی و مهدی بازرگان و یدالله سحابی عطایی نیاز دیدند که تشکلی ایجاد کنند که علاوه بر عناصر ملی به مباحث مذهبی نیز توجه داشته باشد. صدر از ابتدای مباحثات و نتیجه‌گیری و انتخاب نام نهضت آزادی ایران و عضویت در آن، با دوستان هم عقیده در دو جلسه شرکت داشته و جلسه دوم در منزل او برگزار شده بود. صدرحاج سیدجوادی جزء مؤسسین نهضت محسوب بوده‌است، اما به لحاظ رعایت محذوریات شغلی که قانوناً قاضی دادگستری را ممنوع از شرکت در احزاب نموده بود، نام صدر مختفی گردید. صدر در فعالیت‌های نهضت آزادی ایران پیوسته شرکت داشته و همیشه عضو شورای مرکزی نهضت بوده. او پس از بازداشت عزت‌الله سحابی که مأمور تماس با دوستان و نمایندگان نهضت در خارج از ایران بود. احمد صدرحاج سیدجوادی در یازدهمین کنگره نهضت آزادی ایران به عضویت دائمی و افتخاری شورای مرکزی این حزب انتخاب شد و تا پایان عمر در کلیه جلسات حزبی حضوری پر رنگ و پیگیر داشتند.دوران حیاتِ پس از انقلاب 57 زنده‌یاد احمد صدرحاج‌سیدجوادی بسیار پرفراز و نشیب بود که ذکر آن در مبحث نمی‌گنجد.احمدصدرحاج سیدجوادی، روز سه شنبه ششم فروردین ۱۳۹۲ در پی وخامت وضعیت گوارشی به بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان آبان منتقل شد و صبح روز یکشنبه ۱۱ فروردین ۱۳۹۲ درگذشت. شخصیت‌ها، احزاب و گروه‌های سیاسی و اجتماعی بسیاری در پیامهای جداگانه مرگ وی را تسلیت

گفتند.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

دکتر شایگان و دکتر فاطمی و دکتر غلامحسین مصدق در کنار دکتر مصدق پس از سفر از نیویورک و مصر، فرد روحانی شمس قنات آبادی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

صدر حاج‌سیدجوادی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه




ممکن است که من منکر چیزی باشم، ولی لزومی نمی بینم که آن را به لجن بکشم یا حق اعتقاد به آن را از دیگران سلب کنم.

#کالیگولا

#آلبر_کامو



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه




من می دانستم نومیدی هست، اما نمی دانستم یعنی چه. من هم مثل همه خیال می کردم که نومیدی بیماری روح است. اما نه، بدن زجر می کشد. پوست تنم درد می کند، سینه ام، دست و پایم. سرم خالی است و دلم به هم می خورد. و از همه بدتر این طعمی است که در ذهنم است. نه خون است، نه مرگ، نه تب، اما همۀ اینها با هم. کافی است زبانم را تکان بدهم تا دنیا سیاه بشود و از همۀ موجودات نفرت کنم. چه سخت است، چه سخت است انسان بودن!

#کالیگولا

#آلبر_کامو



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه




هلیکون: برای ساختن یک سناتور یک روز کافی است و برای ساختن یک کارگر ده سال.
کالیگولا: اما تا سناتور بتواند کارگر شود، می ترسم بیست سال طول بکشد...

#کالیگولا

#آلبر_کامو



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه




...شما نمی توانید این حکومت بیداد را در اوج قدرتش با مبارزه ی رو در رو براندازید. با استبداد می‌شود جنگید، اما به شرارتی که غرض مادی ندارد باید نیرنگ زد. باید آن را در راه خودش پیش برانیم و صبر کنیم تا این منطق مبدل به جنون شود...

#کالیگولا

#آلبر_کامو



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

تخت جمشید در دهه ۵۰ خورشیدی

@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


برنارد سعی میکرد عصبانیتش را به سگ بروز ندهد. هی به ساعتش نگاه میکرد و فحش می داد. گفت: می دانی عباس؟ این یکی هم ماده است همیشه همینطور است. دعوا راه می اندازند و بعد که کتک می خورند و زخمی می شوند، زوزه می کشند،گریه می کنند، و بعد به التماس می افتند.

-کی ها؟

-زن ها

-یعنی تو معتقدی که هرچه آشوب دراین دنیا هست کار زنهاست؟

-آره دقیقا بزرگترین جنگ تاریخ بخاطر یک زن بوده. برو تاریخ تروا را بخوان تا بفهمی.

-پس باید ازشان فاصله گرفت!

برنارد گفت: نه البته. فقط باید مواظب بود. و انگشت سبابه اش را در هوا تکان داد: فقط نباید بگذاری کار به خونریزی و زوزه بکشد.
بعد بلند شد ایستاد: من یک آلمانی ام عباس! نیچه به من می گوید به زنها که رسیدی شلاقت را بردار!

#تماما_مخصوص
#عباس_معروفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

صبح
رویای چشمانت
زمزمه ی دلم را
فریاد می زند
بر شمیم آبی نور

عطر ریحان و عشق
بر طنین کوچه های حضور
تو را
چه عاشقانه می سراید
آبی تر از تبسم احساس ...



#سمیه_خلج






@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


آیا عشق با نگاه بار می گیرد و با دیده نشدن فرو می ریزد؟ این اسمش عشق است که قلب آدم پرپر بزند و همه چیز در اطراف آدم فرو بریزد؟ عشق یعنی دیدن و دیده شدن؟ چرا سهم من فقط این بود که دیده شوم، و بعد که از خواب می پریدم شیرآب چک چک می کردو من دلم می خواست از تنهایی بیهوده شیشه ای آب سر بکشم که لااقل بودن خودم را باور کنم؟

#تماما_مخصوص/
#عباس_معروفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


انیمیشن کوتاه #دنی_بوی👇



@flith کانال پروازفکرواندیشهً🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


- بدون سر بودن انسانها در این فیلم نشان از نداشتن فکر است. منظور فقط نابینا بودن و ندیدن نیست در این صورت می‌شد انسانها را نابینا به تصویر کشید و نه کاملاً بدون سر. بنابراین این مردم نه می‌بینند و نه حتی فکر می‌کنند. سری برای اندیشیدن ندارند. برای همین می‌بینیم که تصادف و مرگ امری بسیار طبیعی و پیش پا افتاده و عادی است. مردم نسبت به مرگ همدیگر بی‌تفاوتند. هیچ حادثه‌ای چندان ناگوار نیست که خاطر کسانی را مشوش کند. اساساً تا اندیشدنی در کار نباشد خاطر مشوش و دغدغه‌مندی هم وجود نخواهد داشت. چنین مردمی تمام دنیا را به‌سان خود می‌بینند چنانکه اگر فیلم سینمایی بسازند نه تنها در آن نیز طبیعتاً همة شخصیتها بدون سر هستند، حتی از این بدتر، همه چیز در آنجا وارونه هم به تصویر کشیده می‌شود، و چون کسی نمی‌بیند که چه می‌بیند، هیچکس اعتراضی به این وارونه‌نمایی ندارد.

- اما در این میان مواجه می‌شویم با فردی که متفاوت است. سری دارد، و می‌بیند، و می‌اندیشد، و به دو دلیل اندوه تمام وجودش را گرفته است. امری که از نگاه غمبارش هویداست. دلیل نخست آنکه نسبت به حوادث پیرامونش نمی‌تواند بی‌تفاوت باشد و دلیل دوم، تنهایی اوست. او تنها کسی است که می‌بیند و می‌اندیشد و در عین حال هیچ همدم و هم سخنی ندارد که درد او را بفهمد، بتواند با او همدردی کند و یا «درد مشترکی» را فریادگر باشند. وجود حتی یک همدم می‌توانست تسلی بخشی بزرگ برای او باشد. اما چنین همدمی وجود ندارد.

- قهرمان داستان در یک اتفاق ناگهانی با زنی برخورد می‌کند و در این تماس، دلباختة او میشود. موسیقی فیلم از همین جا آغاز می‌شود. به نشان این که عشق به زندگی رنگ و بویی تازه می‌بخشد و آن را زیبا می‌کند. قهرمان داستان دل زن را به دست می‌آورد، اما زن هنگام لمس بدن او متوجه وجود چیزی متفاوت که بالای گردن او وجود دارد شده، ترسیده و فرار می‌کند. اکنون دو راه برای قهرمان داستان ما وجود دارد. باید دست به انتخاب بزند. یا به لاک تنهایی خود بازگردد، و یا مانند بقیه بشود. البته این تصمیم آنی نیست، قهرمان داستان ما مدتها پیش، و حتی قبل از آشنایی با این زن، مشغول ساختن گیوتینی برای بریدن سر خود بوده است. معلوم است که پیش از این نیز به خاطر فشارهای روانشناختیِ ناشی از متفاوت بودن و تنهایی به این امر اندیشیده بود که تنها گزینة رهایی از تنهایی برای او فروکاسته شدن به سطح انبوه مردمانش است. حال که نمی‌تواند تغییری در دیگران ایجاد کند، بهتر است که خود تغییر کند و مانند آنها شود. این امر نمادی از فشار ناپیدا و غیرعامدانه و در عین حال قدرتمند اجتماع بر روان افراد برای فروکاستن همة آنها به یک سطح نُرم است که با ملاک اکثریت تعیین می‌شود. اما قهرمان ما که تا کنون مقاومت کرده است و در این دو دلی و تردید، تنهایی خود را ترجیح داده است، دیگر حجت را تمام شده می‌داند. یک دلیل قاطعانه‌تر یافته است؛ عشق. باری! همواره عشق بر عقلانیت غلبه می‌کند. قهرمان ما «دلیلِ کافی» خود را یافته است. برای آخرین بار، و همراه با حسرت از پنجرة اتاقش چشم‌انداز بیرون را می‌نگرد. چشم‌اندازی که تنها او توان دیدنش را داشت و پس از این، به خاطر تصمیمی که گرفته است، دیگر حتی او هم توان دیدنش را نخواهد داشت. این نگاه، نگاه خداحافظی است. یک خداحافظی همراه با اندوه و حسرت. خداحافظی با دیدن، با فهمیدن. خداحافظی با عقل، و گریختن به دامن عشق برای گریز از تنهایی. قدرت تنهایی آنچنان عظیم است که همواره ما را از عقل به سوی عشق می‌گریزاند. عقل با تمام چشم‌انداز وسیع و زیبایی که در برابر چشمان ما می‌گشاید اگر همراه با درد و اندوه و احساس تنهایی باشد، که هست، توانایی مقاومت در برابر عشق را ندارد، هر چند به قیمت از دست دادن قدرت تفکر و بینایی باشد. بنابراین انسانها همواره عقل را به قربانگاه عشق می‌برند. چنانکه قهرمان این داستان نیز چنین می‌کند.

او نیز مانند دیگران می‌شود و لنگان لنگان با عصایی در دست می‌تواند دل معشوق گریزپای خود را مجدداً به دست آورد و مرهمی بر تنهایی خود بگذارد. اکنون! او نیز مانند تمام مردمان شهر خود است. دیگر در این شهر بیگانه نیست. دیگر تنها نیست.

-  هنگام وصال این دو دلداده، مردمانی را می‌بینیم که آنها نیز گویی کسی را می‌جویند. و ناگهان مخاطب را به این اندیشه وا می‌انگیزاند که: نکند اینها نیز مردمانی بوده‌اند دارای سر. و برای رسیدن به معشوقه‌های خود سرهایشان را قربانی کرده‌اند؟ شاید کلاه‌هایی که به همراه باد در فضای شهر سرگردانند و همچنین مغازة کلاه‌گیس فروشی که بسته است، نشانی از وجود چنین دوره‌ای باشد.

- به راستی کدام زیباتر است؟ «عقل»، که هدیه‌اش چشم‌اندازی وسیع است؟‌ یا «عشق»، که وعدة غلبه بر تنهایی می‌دهد؟ در وادیِ نظر، این یک پرسش بی‌پایان همة اعصار است که از ذهن اندیشمندان طراز اول تا مردمان عادی کوچه