@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص١٣
مندو انديشيد: »تند رفته ام!« و از جا برخاست. نرسيده به آشپزخانه، پايش رفت روي جسمي سخت، و دردي جانكاه تا كشاله رانش بالا آمد. خم شد. زير پايش سربازِ آهنيِ كوچكي بود كه لابد به»شارل« تعلق داشت يا شايد هم »مينو«. »گيتا« كه هنوز شيرخواره بود. سرباز آهني را گوشه يي انداخت و زير لب غريد: »خواهر و مادر هرچه...« بچه؟ يا سرباز؟ معلوم نشد. به آشپزخانه وارد شد. آن لور كه نان پيچها را توي تابه زير و رو ميكرد به طرف او برگشت: » ببين شارل چه مي گويد!« و همينطور كه قاشق چوبي چربي را كه دستش بود كنار ميگرفت، با او روبوسي كرد. شارل كه موهاي طلايياش را به پاهاي كت و كلفت مادر ميماليد، حالا داشت وسط پاهاي او را طلا ميزد. مندو نشست تا دستي به سروگوش او بكشد كه تازه متوجه لباس آن لور شد و با وحشت از جا برخاست: »بازهم!« و در همين حال با انگشت به شكم، يا لباس آن لور) شايد هم هر دو( اشاره كرد. آن لور با كرشمه يي دخترانه كه تناسب چنداني با پايين تنه از قواره افتادهاش نداشت، گفت : »نه!« و همينطور كه اين »نه«ي پر طول و تفصيل را ميكشيد برگشت و به كمك قاشق شروع كرد به برداشتن نان پيچهاي سرخ شده از داخل تابه: »به تو چه مربوط است؟! ببين شارل چه مي گويد.« با چرخيدن آن لور به طرف اجاق، شارل كه راه پيش به رويش بسته شده بود، حالا طلاها را به كپلهاي مادر ميماليد. انبوه چربيهايي كه با هر حركت سر شارل بالا و پايين ميرفت از چشم مندو پنهان نماند. فكر كرد: »به من چه مربوط است؟ همه مكافاتش مال من است !« روي پاها نشست و دست شارل را گرفت. رعشه يي از دستها گذشت و مثل تيري كه بنشيند به تنه درخت همانجا ماند. گردن را چند بار به راست وچپ چرخاند و گفت: »خب، من آمدهام ببينم شارل چه ميگويد. تا بعد بگويم كه چقدر دوستش دارم و وقتي نميبينمش چقدر دلم برايش تنگ ميشود.« شارل از طرز حرف زدن مندو خندهاش گرفت. كوه چربي را رها كرد و خودش را به آرامي در بغل او جا داد. مندو شروع كرد به نوازش طلاها : » خب چه ميخواستي بگويي؟«
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص١٣
مندو انديشيد: »تند رفته ام!« و از جا برخاست. نرسيده به آشپزخانه، پايش رفت روي جسمي سخت، و دردي جانكاه تا كشاله رانش بالا آمد. خم شد. زير پايش سربازِ آهنيِ كوچكي بود كه لابد به»شارل« تعلق داشت يا شايد هم »مينو«. »گيتا« كه هنوز شيرخواره بود. سرباز آهني را گوشه يي انداخت و زير لب غريد: »خواهر و مادر هرچه...« بچه؟ يا سرباز؟ معلوم نشد. به آشپزخانه وارد شد. آن لور كه نان پيچها را توي تابه زير و رو ميكرد به طرف او برگشت: » ببين شارل چه مي گويد!« و همينطور كه قاشق چوبي چربي را كه دستش بود كنار ميگرفت، با او روبوسي كرد. شارل كه موهاي طلايياش را به پاهاي كت و كلفت مادر ميماليد، حالا داشت وسط پاهاي او را طلا ميزد. مندو نشست تا دستي به سروگوش او بكشد كه تازه متوجه لباس آن لور شد و با وحشت از جا برخاست: »بازهم!« و در همين حال با انگشت به شكم، يا لباس آن لور) شايد هم هر دو( اشاره كرد. آن لور با كرشمه يي دخترانه كه تناسب چنداني با پايين تنه از قواره افتادهاش نداشت، گفت : »نه!« و همينطور كه اين »نه«ي پر طول و تفصيل را ميكشيد برگشت و به كمك قاشق شروع كرد به برداشتن نان پيچهاي سرخ شده از داخل تابه: »به تو چه مربوط است؟! ببين شارل چه مي گويد.« با چرخيدن آن لور به طرف اجاق، شارل كه راه پيش به رويش بسته شده بود، حالا طلاها را به كپلهاي مادر ميماليد. انبوه چربيهايي كه با هر حركت سر شارل بالا و پايين ميرفت از چشم مندو پنهان نماند. فكر كرد: »به من چه مربوط است؟ همه مكافاتش مال من است !« روي پاها نشست و دست شارل را گرفت. رعشه يي از دستها گذشت و مثل تيري كه بنشيند به تنه درخت همانجا ماند. گردن را چند بار به راست وچپ چرخاند و گفت: »خب، من آمدهام ببينم شارل چه ميگويد. تا بعد بگويم كه چقدر دوستش دارم و وقتي نميبينمش چقدر دلم برايش تنگ ميشود.« شارل از طرز حرف زدن مندو خندهاش گرفت. كوه چربي را رها كرد و خودش را به آرامي در بغل او جا داد. مندو شروع كرد به نوازش طلاها : » خب چه ميخواستي بگويي؟«
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص١٤
چشمان شارل به رنگ چشمان فليسيا بود. اما در اعماق اين درياچه هزار ماهيي پريشان بود. يك لحظه همه
ي ماهيها رو به مندو ايستادند و كلماتي مبهم و جويده فاصله ميان دهان شارل و گوش مندو را طي كرد. رو كرد به آن لور و گفت: »چه ميگويد؟ من فرانسه ام...« آن لور نان پيچ ديگري توي تابه گذاشت: »دفعه پيش به او قول داده يي اين بار كه ميآيي برايش آواز بخواني.« در كدام لحظه خريت چينن قول احمقانه يي داده بود؟ مگر نه عهد كرده بود ديگر لب از لب باز نكند؟ اما نه، امروز روز ديگري بود. بايد همه اين اتفاقات را به فال نيك ميگرفت و، با دلي قرص از ياري بخت، آن آخرين حربه را به كار ميانداخت. اما خواندن آسان نبود. شعر نبود. دريدن پردههاي پنهان بود. حكايت اول بود؛ حكايت دورافتادگي. اعتراف بود. اعتراف به همه چيز . پس آسان نبود. چيزي را از درون مي كاست. چيزي كه هيچگاه برگشت نداشت. پس بايد خرج چيزي ميشد كه ارزش داشت. اينطور بود كه نميخواند، اما وقتي ميخواند پا به دايره سحر مينهاد؛ افسون ميكرد و از افسونيان هركه را ميلش بود به ريسمان نامريي ميكشيد و با خود ميبرد. اما نه! به هيچ قيمتي نبايد لب از لب باز ميكرد! ميلي سوزان او را به سمت سالن پذيرايي ميكشاند؛ به سوي دو الماس بي طاقت، آن درياچه نامسكون . در همه عمر، اين نخستين بار بود پرده يي چنين پنهان را نشان او ميدادند. دستي به موهاي شارل كشيد و برخاست: » باشد. اما بعد از شام؛ كه همه سروصداها بخوابد. و به يك شرط: به شرط آنكه وقتي آواز تمام شد تو هم بگويي چه كار ميكني كه اين قدر پسر خوبي هستي. باشد؟« آن لور حيرتزده به طرف او برگشت: »واقعا؟«
3
ناتالي« ، با لحن شكاك زني كه به قصد مچ گيري به استقبال شوهر رفته و سرانجام موفق شده تار موي زن ديگري را روي شانهاش بيابد، گفت: »حالت خوش نيست؟«
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص١٤
چشمان شارل به رنگ چشمان فليسيا بود. اما در اعماق اين درياچه هزار ماهيي پريشان بود. يك لحظه همه
ي ماهيها رو به مندو ايستادند و كلماتي مبهم و جويده فاصله ميان دهان شارل و گوش مندو را طي كرد. رو كرد به آن لور و گفت: »چه ميگويد؟ من فرانسه ام...« آن لور نان پيچ ديگري توي تابه گذاشت: »دفعه پيش به او قول داده يي اين بار كه ميآيي برايش آواز بخواني.« در كدام لحظه خريت چينن قول احمقانه يي داده بود؟ مگر نه عهد كرده بود ديگر لب از لب باز نكند؟ اما نه، امروز روز ديگري بود. بايد همه اين اتفاقات را به فال نيك ميگرفت و، با دلي قرص از ياري بخت، آن آخرين حربه را به كار ميانداخت. اما خواندن آسان نبود. شعر نبود. دريدن پردههاي پنهان بود. حكايت اول بود؛ حكايت دورافتادگي. اعتراف بود. اعتراف به همه چيز . پس آسان نبود. چيزي را از درون مي كاست. چيزي كه هيچگاه برگشت نداشت. پس بايد خرج چيزي ميشد كه ارزش داشت. اينطور بود كه نميخواند، اما وقتي ميخواند پا به دايره سحر مينهاد؛ افسون ميكرد و از افسونيان هركه را ميلش بود به ريسمان نامريي ميكشيد و با خود ميبرد. اما نه! به هيچ قيمتي نبايد لب از لب باز ميكرد! ميلي سوزان او را به سمت سالن پذيرايي ميكشاند؛ به سوي دو الماس بي طاقت، آن درياچه نامسكون . در همه عمر، اين نخستين بار بود پرده يي چنين پنهان را نشان او ميدادند. دستي به موهاي شارل كشيد و برخاست: » باشد. اما بعد از شام؛ كه همه سروصداها بخوابد. و به يك شرط: به شرط آنكه وقتي آواز تمام شد تو هم بگويي چه كار ميكني كه اين قدر پسر خوبي هستي. باشد؟« آن لور حيرتزده به طرف او برگشت: »واقعا؟«
3
ناتالي« ، با لحن شكاك زني كه به قصد مچ گيري به استقبال شوهر رفته و سرانجام موفق شده تار موي زن ديگري را روي شانهاش بيابد، گفت: »حالت خوش نيست؟«
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص١٥
»ف. و. ژ.« دستي به موهاي سپيد و كم پشت وسط سرش كشيد: » نه چيز مهمي نيست.« ـ سروصورتت عرق كرده. خيره شد به بشقاب سوپ كه همچنان دست نخورده باقي مانده بود. ميخواست بگويد »بخار سوپ است.« اما سوپ چنان سرد ويخ زده بود كه گويي هزار سال است همانجا مانده. سرش را بالا كرد و گفت: »گمان مي كنم تب دارم.« ناتالي برخاست و دست به پيشاني او كشيد: »كارِ زياد خسته ات كرده. مخصوصاْ كه خودت را هم توي چاه انداخته اي!« »ف. و. ژ.« بشقاب سوپ را كنار زد: »سرزنشم ميكني؟« ـ چرا اين حرف را ميزني؟ ـ احساس مي كنم تو هم به آن هشتاد و دو درصدي پيوسته يي كه ديگر به من اعتماد نميكنند. ـ فكر سلامتي ات هستم. اين را گفت و برخاست. چوبي را كه انتهايش توپ پلاستيكي سپيدي بود، برداشت و روي كزيلوفون كوچكي كه هديه پادشاه اسپانيا بود، نواخت. عاجها و صدفهايي كه به طرزي زيبا روي چوب فوفل نشسته بودند، با نوتهاي بندِ اول والس »دانوب آبي« به رقص درآمدند: دام دام دام، دام دام دام، د...ام دام دام. چوب را نهاد كنار كزيلوفون و گفت: »بگويم كمي بستني ايتاليايي بياورند.« »ف. و. ژ.« نگاهش كرد. خدمتكار جواني وارد شد و درست زير چلچراغ ايستاد. »ف. و. ژ.« صورت عرق كردهاش را بالا گرفت، نگاهي به دختر كرد و نگاهي به چلچراغ آويزان از سقف، گفت: »بيا اين طرف بايست، اليزابت.« اليزابت كه سر در نياورده بود با حيرت نگاهي به »اين طرف« انداخت، نگاهي به چلچراغ، و به سمت راست سالن رفت؛ نزديكتر به ميز كار »ف. و. ژ.«. ناتالي لب هايش را جمع كرد و با لحني خشك گفت: »سوپ را ببر.« اليزابت كاسه سوپ را برداشت: »چيز ديگري ميل نداريد؟« ناتالي روكرد به »ف. و. ژ.«: » كمي شامپاني سر حالت ميآورد.«
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص١٥
»ف. و. ژ.« دستي به موهاي سپيد و كم پشت وسط سرش كشيد: » نه چيز مهمي نيست.« ـ سروصورتت عرق كرده. خيره شد به بشقاب سوپ كه همچنان دست نخورده باقي مانده بود. ميخواست بگويد »بخار سوپ است.« اما سوپ چنان سرد ويخ زده بود كه گويي هزار سال است همانجا مانده. سرش را بالا كرد و گفت: »گمان مي كنم تب دارم.« ناتالي برخاست و دست به پيشاني او كشيد: »كارِ زياد خسته ات كرده. مخصوصاْ كه خودت را هم توي چاه انداخته اي!« »ف. و. ژ.« بشقاب سوپ را كنار زد: »سرزنشم ميكني؟« ـ چرا اين حرف را ميزني؟ ـ احساس مي كنم تو هم به آن هشتاد و دو درصدي پيوسته يي كه ديگر به من اعتماد نميكنند. ـ فكر سلامتي ات هستم. اين را گفت و برخاست. چوبي را كه انتهايش توپ پلاستيكي سپيدي بود، برداشت و روي كزيلوفون كوچكي كه هديه پادشاه اسپانيا بود، نواخت. عاجها و صدفهايي كه به طرزي زيبا روي چوب فوفل نشسته بودند، با نوتهاي بندِ اول والس »دانوب آبي« به رقص درآمدند: دام دام دام، دام دام دام، د...ام دام دام. چوب را نهاد كنار كزيلوفون و گفت: »بگويم كمي بستني ايتاليايي بياورند.« »ف. و. ژ.« نگاهش كرد. خدمتكار جواني وارد شد و درست زير چلچراغ ايستاد. »ف. و. ژ.« صورت عرق كردهاش را بالا گرفت، نگاهي به دختر كرد و نگاهي به چلچراغ آويزان از سقف، گفت: »بيا اين طرف بايست، اليزابت.« اليزابت كه سر در نياورده بود با حيرت نگاهي به »اين طرف« انداخت، نگاهي به چلچراغ، و به سمت راست سالن رفت؛ نزديكتر به ميز كار »ف. و. ژ.«. ناتالي لب هايش را جمع كرد و با لحني خشك گفت: »سوپ را ببر.« اليزابت كاسه سوپ را برداشت: »چيز ديگري ميل نداريد؟« ناتالي روكرد به »ف. و. ژ.«: » كمي شامپاني سر حالت ميآورد.«
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
«...کسی که اشتباه نمی کند، وجود ندارد! و اگر هم وجود داشته باشد، از این دنیا و دست اندرکاران این دنیا نیست. اما لازم به تاکید است که ذکر این واقعیت که مصدق نیز اشتباه کرد، ابدا به این معنی نیست که مصدق اشتباه کرد، شاه هم اشتباه کرد، زاهدی هم اشتباه کرد، کاشانی هم اشتباه کرد، سرهنگ نصیری هم اشتباه کرد...پس نتیجه می گیریم که همه اشتباه می‌کنند و تفاوتی بین آنان نیست! افراد بشر همه اشتباه می‌کنند، اما آنان، هم در نوع اشتباهاتی که می‌کنند و هم در انگیزه‌هایی که آنان را به اشتباه می‌کشاند، سخت با یکدیگر متفاوت‌اند و هم در اشتباهاتی که نمی‌کنند و وسوسه‌هایی که به آن تسلیم نمی‌شوند! و از این جمله، فرق بسیار است بین آنان که به خاطر استقلال کشور خود و استقرار دموکراسی در آن و رشد کمی و کیفی هم میهنان خود، گاهی دچار اشتباه می‌شوند و آنان که در راه استقرار استبداد فردی و به خاطر منافع بی‌حد و اندازه‌ای که برای شخص خود قایل هستند، به اشتباه می‌افتند و راه خطا می‌پیمایند.»
منبع: استبداد ، دموکراسی و نهضت ملی، دکتر محمدعلی همایون کاتوزیان، نشر مرکز، چاپ پنجم ص ۱۱۲
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
«...کسی که اشتباه نمی کند، وجود ندارد! و اگر هم وجود داشته باشد، از این دنیا و دست اندرکاران این دنیا نیست. اما لازم به تاکید است که ذکر این واقعیت که مصدق نیز اشتباه کرد، ابدا به این معنی نیست که مصدق اشتباه کرد، شاه هم اشتباه کرد، زاهدی هم اشتباه کرد، کاشانی هم اشتباه کرد، سرهنگ نصیری هم اشتباه کرد...پس نتیجه می گیریم که همه اشتباه می‌کنند و تفاوتی بین آنان نیست! افراد بشر همه اشتباه می‌کنند، اما آنان، هم در نوع اشتباهاتی که می‌کنند و هم در انگیزه‌هایی که آنان را به اشتباه می‌کشاند، سخت با یکدیگر متفاوت‌اند و هم در اشتباهاتی که نمی‌کنند و وسوسه‌هایی که به آن تسلیم نمی‌شوند! و از این جمله، فرق بسیار است بین آنان که به خاطر استقلال کشور خود و استقرار دموکراسی در آن و رشد کمی و کیفی هم میهنان خود، گاهی دچار اشتباه می‌شوند و آنان که در راه استقرار استبداد فردی و به خاطر منافع بی‌حد و اندازه‌ای که برای شخص خود قایل هستند، به اشتباه می‌افتند و راه خطا می‌پیمایند.»
منبع: استبداد ، دموکراسی و نهضت ملی، دکتر محمدعلی همایون کاتوزیان، نشر مرکز، چاپ پنجم ص ۱۱۲
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#حقوق_نفت استدلال بريتانيا در دعوي با ايران
در سال 1951 دولت بريتانيا در لايحه خود در دعوي معروف «شركت نفت انگليس- ايران» كوشيده بود كه اولاً بين يك قرارداد معمولي و ساده با قراردادي كه دولت صريحاً ملتزم به خودداري از فسخ آن گرديده است تفاوت قائل شود و ثانياً به اين مسئله كه آيا دولت می‌تواند به موجب قرارداد حق حاكميت خود را محدود گرداند پاسخ دهد.
راجع به مورد اول اين سؤال مطرح هست كه آيا يك تبعه خارجي كه امتيازي از دولتي می‌گیرد نمی‌داند كه دولت به استناد حاكميت خود و در قبال پرداخت غرامت می‌تواند حقي را كه به او داده است پس بگيرد؟ بريتانيا قبول دارد كه اين يك مطلب قابل بحثي است ولي می‌گوید: آنجا كه دولت در برابر تبعه خارجي ملتزم به عدم تغيير قرارداد شده باشد وضعيت فرق می‌کند، زيرا صاحب‌امتیاز با اعتماد به چنان تعهد و التزامي است كه ريسك عظيم سرمایه‌گذاری را به گردن می‌گیرد. اگر صاحب‌امتیاز چنين شرطي را در قرارداد می‌گذارد به اين جهت است كه فكر می‌کند غرامتي كه معمولاً در برابر ملي كردن پرداخته می‌شود براي جبران خسارات او كافي نخواهد بود. بنابراين دولتي كه چنان قراردادي را فسخ كند تعهد خود را نقض كرده است؛ يعني عمل دولت اگر هم نقض حقوق بین‌الملل تلقي نگردد نقض حقوق قراردادي تلقي خواهد شد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#حقوق_نفت استدلال بريتانيا در دعوي با ايران
در سال 1951 دولت بريتانيا در لايحه خود در دعوي معروف «شركت نفت انگليس- ايران» كوشيده بود كه اولاً بين يك قرارداد معمولي و ساده با قراردادي كه دولت صريحاً ملتزم به خودداري از فسخ آن گرديده است تفاوت قائل شود و ثانياً به اين مسئله كه آيا دولت می‌تواند به موجب قرارداد حق حاكميت خود را محدود گرداند پاسخ دهد.
راجع به مورد اول اين سؤال مطرح هست كه آيا يك تبعه خارجي كه امتيازي از دولتي می‌گیرد نمی‌داند كه دولت به استناد حاكميت خود و در قبال پرداخت غرامت می‌تواند حقي را كه به او داده است پس بگيرد؟ بريتانيا قبول دارد كه اين يك مطلب قابل بحثي است ولي می‌گوید: آنجا كه دولت در برابر تبعه خارجي ملتزم به عدم تغيير قرارداد شده باشد وضعيت فرق می‌کند، زيرا صاحب‌امتیاز با اعتماد به چنان تعهد و التزامي است كه ريسك عظيم سرمایه‌گذاری را به گردن می‌گیرد. اگر صاحب‌امتیاز چنين شرطي را در قرارداد می‌گذارد به اين جهت است كه فكر می‌کند غرامتي كه معمولاً در برابر ملي كردن پرداخته می‌شود براي جبران خسارات او كافي نخواهد بود. بنابراين دولتي كه چنان قراردادي را فسخ كند تعهد خود را نقض كرده است؛ يعني عمل دولت اگر هم نقض حقوق بین‌الملل تلقي نگردد نقض حقوق قراردادي تلقي خواهد شد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درباره ی مصدق
به مناسب سالروز ربوده شدن امام موسی صدر، متن مصاحبه ایشان درباره دكتر مصدق
اما دربارۀ روابط خاص من با جریانات دینی و سیاسی ایران. در واقع، چنان که می‌دانید من در ایران متولد شدم و دوران جوانی و آغاز جوانی را در ایران گذراندم. تقریباً ۲۶ ساله بودم که ایران را ترک کردم. بالطبع، مانند هر شهروندی تمایلات و دیدگاه‌ها و آرزوهایی در این دوره داشتم. آن زمان، ایام جنبش مصدق بود. مصدق شعار ملی کردن نفت را مطرح کرد. «ملی کردن» و تلاش برای محدود کردن مطامع اقتصادی و سیاسی استعمار، در واقع، از ایران و با حرکت مصدق و دوستانش آغاز شد. سپس، این تلاش به این شکل موج آزادی‌خواهی پس از استقلال سرزمین‌هایمان خاورمیانه را فرا گرفت. من هم مانند هر جوان دیگری به جنبش مصدق توجه تام داشتم و از حامیان این جنبش بودم. مصدق در رأس جبهۀ ملی بود و در این جبهه عده‌ای از جوانان و رهبران سیاسی‌ای حضور داشتند که فرهنگ و تمایلاتشان دینی و اسلامی بود. از میان همین جونان، جنبش‌های دانشجویی و انجمن اسلامی دانشجویان شکل گرفت.
مصدق جبهۀ ملی را رهبری می‌کرد و این جبهه شامل مجموعه‌ای از رهبران سیاسی و احزاب بود، از جملۀ آنها سازمان ملی اسلامی بود. این سازمان از کنفرانسی آغاز به کار کرد که شامل جنبش پیوند مسلمین و معلمان و مسلمان و مهندسین مسلمان و غیر این‌ها بود. این جنبش، جنبشی پیشرو و اسلامی بود که مهندس بازرگان و سید محمود طالقانی و دکتر سحابی و مهندس سنجابی و دیگر شخصیت‌های ملی مخلص از جملۀ عناصر آن بودند. شخصیت‌هایی که نقش بزرگی در نهضت مصدق و پیشرفت آن داشتند. در آن زمان به صورت جدی با آنها سمپات بودم. وقتی که از ایران دور شدم و مسئولیت‌های خود را در لبنان به دوش گرفتم، به طور طبیعی، از جریانات سیاسی و دینی در ایران جدا شدم.
منبع: imam-sadr.com
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درباره ی مصدق
به مناسب سالروز ربوده شدن امام موسی صدر، متن مصاحبه ایشان درباره دكتر مصدق
اما دربارۀ روابط خاص من با جریانات دینی و سیاسی ایران. در واقع، چنان که می‌دانید من در ایران متولد شدم و دوران جوانی و آغاز جوانی را در ایران گذراندم. تقریباً ۲۶ ساله بودم که ایران را ترک کردم. بالطبع، مانند هر شهروندی تمایلات و دیدگاه‌ها و آرزوهایی در این دوره داشتم. آن زمان، ایام جنبش مصدق بود. مصدق شعار ملی کردن نفت را مطرح کرد. «ملی کردن» و تلاش برای محدود کردن مطامع اقتصادی و سیاسی استعمار، در واقع، از ایران و با حرکت مصدق و دوستانش آغاز شد. سپس، این تلاش به این شکل موج آزادی‌خواهی پس از استقلال سرزمین‌هایمان خاورمیانه را فرا گرفت. من هم مانند هر جوان دیگری به جنبش مصدق توجه تام داشتم و از حامیان این جنبش بودم. مصدق در رأس جبهۀ ملی بود و در این جبهه عده‌ای از جوانان و رهبران سیاسی‌ای حضور داشتند که فرهنگ و تمایلاتشان دینی و اسلامی بود. از میان همین جونان، جنبش‌های دانشجویی و انجمن اسلامی دانشجویان شکل گرفت.
مصدق جبهۀ ملی را رهبری می‌کرد و این جبهه شامل مجموعه‌ای از رهبران سیاسی و احزاب بود، از جملۀ آنها سازمان ملی اسلامی بود. این سازمان از کنفرانسی آغاز به کار کرد که شامل جنبش پیوند مسلمین و معلمان و مسلمان و مهندسین مسلمان و غیر این‌ها بود. این جنبش، جنبشی پیشرو و اسلامی بود که مهندس بازرگان و سید محمود طالقانی و دکتر سحابی و مهندس سنجابی و دیگر شخصیت‌های ملی مخلص از جملۀ عناصر آن بودند. شخصیت‌هایی که نقش بزرگی در نهضت مصدق و پیشرفت آن داشتند. در آن زمان به صورت جدی با آنها سمپات بودم. وقتی که از ایران دور شدم و مسئولیت‌های خود را در لبنان به دوش گرفتم، به طور طبیعی، از جریانات سیاسی و دینی در ایران جدا شدم.
منبع: imam-sadr.com
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درباره ی مصدق
#شعر_کودتا نصرت رحمانی
بعد ازکودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ در ديماه، يعنی حدود پنج ماه بعد، شعر "منادی" از نصرت رحمانی منتشر شد. در اين اثر شاعر از زبان «منادی»، خبر«زنده بودن سردار» را، در جّوی مشحون از اندوه و وحشت و ارعاب، بيان داشته بود.
در آن دوران نام نصرت رحمانی، که چند سالی بود بصورت يکی از با استعداد ترين شاعران نو پرداز نسل خود در عرصه ی شعر ايران ظاهر شده بود، درخشيدن آغازکرده بود.
آثار بعدی او نشان داد که آوازه‌ی بلند اين سخنسرای پرمايه بی‌دليل نبوده است.
رحمانی، که مانند دوستانش، در اشعارش نيز از خود به نصرت نام می برد، در سال ۱۳۷۹ در سن۷۰ سالگی درگذشت.
منادی يا «سردار زنده است!...»
درظلمت فشرده ی يک شام وهمناک
يک قطره خون ز حنجره ی مرغ شب چکيد
خاری برُست بر سر بيراهه ی کوير
شعری به آسياب دو دندان من لِهيد
در نعره های خامشی و مرگ نعره ها
تيغ سکوت دوخت لبان اميد را !
اشکی فتاد و شمع فروخفت و ماه مرد کفتار خورد لاشه ی مردی شهيد را
ای قصر های مات! کجا شد حماسه ها؟ /سردارِ پيرِ شهرِ طلای سياه* کو؟
خورشيد از چه روی نمايان نمی شود؟ مداح هرزه شاعرِ آن بارگاه**کو؟
برف از درخت کاج فروريخت، سارها / در آبی و کبود افق دور می شدند
سگ پارس کرد، جغد به بيغوله ای گريخت / خفاش ها ز نور شفق کور می شدند!
روبان سرخ دخترکی را گرفت باد / آن را به شاخه های بلند چنار زد
شب دست و پای می زد و افتاد و جان سپرد / در کوچه های شهر منادی هوار زد:
ــ سردار زنده است!...
نصرت رحمانی (ديماه ١٣٣۲)
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درباره ی مصدق
#شعر_کودتا نصرت رحمانی
بعد ازکودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ در ديماه، يعنی حدود پنج ماه بعد، شعر "منادی" از نصرت رحمانی منتشر شد. در اين اثر شاعر از زبان «منادی»، خبر«زنده بودن سردار» را، در جّوی مشحون از اندوه و وحشت و ارعاب، بيان داشته بود.
در آن دوران نام نصرت رحمانی، که چند سالی بود بصورت يکی از با استعداد ترين شاعران نو پرداز نسل خود در عرصه ی شعر ايران ظاهر شده بود، درخشيدن آغازکرده بود.
آثار بعدی او نشان داد که آوازه‌ی بلند اين سخنسرای پرمايه بی‌دليل نبوده است.
رحمانی، که مانند دوستانش، در اشعارش نيز از خود به نصرت نام می برد، در سال ۱۳۷۹ در سن۷۰ سالگی درگذشت.
منادی يا «سردار زنده است!...»
درظلمت فشرده ی يک شام وهمناک
يک قطره خون ز حنجره ی مرغ شب چکيد
خاری برُست بر سر بيراهه ی کوير
شعری به آسياب دو دندان من لِهيد
در نعره های خامشی و مرگ نعره ها
تيغ سکوت دوخت لبان اميد را !
اشکی فتاد و شمع فروخفت و ماه مرد کفتار خورد لاشه ی مردی شهيد را
ای قصر های مات! کجا شد حماسه ها؟ /سردارِ پيرِ شهرِ طلای سياه* کو؟
خورشيد از چه روی نمايان نمی شود؟ مداح هرزه شاعرِ آن بارگاه**کو؟
برف از درخت کاج فروريخت، سارها / در آبی و کبود افق دور می شدند
سگ پارس کرد، جغد به بيغوله ای گريخت / خفاش ها ز نور شفق کور می شدند!
روبان سرخ دخترکی را گرفت باد / آن را به شاخه های بلند چنار زد
شب دست و پای می زد و افتاد و جان سپرد / در کوچه های شهر منادی هوار زد:
ــ سردار زنده است!...
نصرت رحمانی (ديماه ١٣٣۲)
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#تاریخ_نفت
در ادامه روایت تاریخ نفت به ایده‌شکل‌گیری "طرح موازنه منفی" پرداختیم. دراین قسمت پیش‌زمینه‌های قرارداد نفت ایران را با شوروی بررسی می‌کنیم.
با عدمِ خروجِ شوروی از شمال ایران در سال 1945 (1324)، چهره و هدف این دولت برای تجزیه ایران آشکار شد. دولت ایران دسامبر 1945 توسط حسن تقی‌زاده سفیر ایران در لندن شکایت‌نامه‌ای را بر علیه دولت شوروی تسلیم شورای امنیت کرد که با مخالفت شوروی روبه‌رو شد چون آنرا بین دو دولت ایران و شوروی تکرار کرد و آن را در صلاحیت شورای امنیت ندانست. در تاریخ 26 ژانویه 1946 شکایت ایران را تقی‌زاده مجدداً طرح نمود و به شورای امنیت اطلاع داد که دولت شوروی در تاریخ 26 نوامبر 1946 رسماً اعلام داشته که به نیروی‌های ارتش ایران اجازه عبور از آذربایجان را برای سرکوبیِ شورش حکومت خودمختار آذربایجان را نخواهد داد که این امر برخلاف پیمان سه‌گانۀ 1942 و اعلامیه تهران می‌باشد. شورای امنیت رأی به مذاکره بین دو دولت داد و این حق را برای خود قائل شد که در این مذاکرات دخالت کند و در جریان نتیجه مذاکرات قرار گیرد. 10 روز بعد از صدور این قطعنامه یعنی در 30 دی‌ماه 1324 حکیمی استعفا داد و قوام در 6 بهمن 1324 به نخست‌وزیری برگزیده شد. قوام در ابتدای نخست‌وزیری خود خواستار مذاکراتی با مقامات شوروی گردید ولی از شکایتِ دولت ایران در سازمان ملل نیز صرف‌نظر نکرد.
این مذاکرات در تاریخ 30 بهمن 1324 با ورود قوام در رأس هیئتی به مسکو آغاز شد. مذاکرات تا مهرماه 1326 به طول انجامید و البته با فشار روس‌ها این مذاکرات مکتوم مانده بود. قوام در طیِ سه مذاکره‌ای که با «ویاچسلاو مولوتف» و «ژوزف استالین» داشت این نکته را درک کرده بود که شوروی قصد خروج از ایران در موعد مقرر ندارد و در نهایت آنها سه خواسته مشخص از ایران دارند:
1-شناسایی رسمی حکومت خودمختار آذربایجان2-اعطای امتیاز نفت شمال 3-ادامۀ حضور ارتش سرخ در ایالات شمالی ایران بعد از تاریخ 2 مارس 1949
درخواست‌های شوروی فراتر از حدِ انتظار قوام بود و او به مقامات شوروی اعلام کرد که مجاز به مذاکره در این موارد نمی‌باشد و به موجب مصوبۀ مجلس حق مذاکره در مورد نفت را ندارد. قوام در دور دوم مذاکرات خود با استالین، امیدواری بیشتری به دست آورد و استالین به وی قول داد اگر ایران امتیاز نفت شمال را به آنها بدهد شوروی نیز خاک ایران را ترک خواهد کرد. دولت شوروی از قوام خواست تا وی مجلس چهاردهم را منحل کند و قانون منع مذاکره دولت با کشورهای خارجی را توسط مجلس بعدی لغو کند اما قوام در جواب گفت تا نیروهای شوروی خاک ایران را ترک نکنند امکان برگزاری انتخابات جدید نخواهد بود. ایران در 18 مارس بار دیگر توسط حسین علا سفیر خود در واشنگتن قضیۀ ایران را در شورای امنیت مطرح کرد و از شورا خواست تا در مورد ادامۀ حضور نیروهای شوروی بعد از 2 مارس 1946 و ادامه مداخلات آن کشور در امور داخلی ایران از جمله حمایت از اعلام خودمختاری در آذربایجان، تصمیمی اتخاذ نماید. در این میان نماینده شوروی در شورای امنیت خواستار به تعویق افتادن طرح شکایت ایران شد زیرا ادعا می‌کرد مذاکرات با ایران در حال انجام است. «آندری گرومیکو» نماینده شوروی در سازمان ملل اعلام کرد که عملیات تخلیه کامل ایران از 24 مارس آغاز گشته و اگر «اتفاقات غیرمترقبه‌ای» رخ ندهد نیروهای ارتش سرخ ظرف 5 تا 6 هفته خاک ایران را ترک می‌کنند. وی همچنین اعلام کرد نمی‌تواند در موضوع تخلیه ایران از نیروهای شوروی تا پایان مهلت در نظر گرفته‌شده وارد بحث شود که این امر با مخالفت شورای امنیت روبه‌رو شد.
حسین علا در جلسه روز 27 مارس شورای امنیت وجود هرگونه توافقی را بین شوروی و ایران تکذیب نمود. پرونده ایران چالش بزرگی برای شورای امنیت بود زیرا از یکسو محکوم کردنِ یک کشور بزرگ در اولین مرحلۀ کارِ سازمان ملل مطرح بود و از سوی دیگر عدم اعتنا به درخواست ایران به عنوان یک کشور کوچک فلسفۀ وجودی این سازمان را زیر سوال می‌برد. در نهایت شورا در جلسه چهارم آوریل راه حل پیشنهادی حسین علا نماینده ایران را پذیرفت.
علا پیشنهاد کرد چنانچه شوروی شرطِ «رخ ندادن حوادث غیر مترقبه» را برای خروج نیروهایش از ایران حذف نماید و به شورای امنیت اطمینان دهد که نیروهای آن کشور تا تاریخ 6 مه 1946 بدون هیچ قید و شرطی ایران را ترک خواهد کرد و شکایت ایران همچنان برای طرحِ مجدد در دستور کار شورای امنیت باقی بماند، دولت ایران موافقت خود را با مسکوت گذاشتن قضیه و عدم تعقیبِ شکایتِ خود تا 6 مه 1946 اعلام می‌دارد.شورای امنیت بر اساس پیشنهاد حسن علا قطعنامه‌ای را با 9 رأی موافق صادر کرد که رسیدگی به شکایت ایران تا تاریخ 6 مه 1946 به تعویق افتاد و تا آن تاریخ نیز نمایندگان دو دولت موظف هستند گزارش خروج نیروهای شوروی را از خاک ایران گزارش دهند.
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#تاریخ_نفت
در ادامه روایت تاریخ نفت به ایده‌شکل‌گیری "طرح موازنه منفی" پرداختیم. دراین قسمت پیش‌زمینه‌های قرارداد نفت ایران را با شوروی بررسی می‌کنیم.
با عدمِ خروجِ شوروی از شمال ایران در سال 1945 (1324)، چهره و هدف این دولت برای تجزیه ایران آشکار شد. دولت ایران دسامبر 1945 توسط حسن تقی‌زاده سفیر ایران در لندن شکایت‌نامه‌ای را بر علیه دولت شوروی تسلیم شورای امنیت کرد که با مخالفت شوروی روبه‌رو شد چون آنرا بین دو دولت ایران و شوروی تکرار کرد و آن را در صلاحیت شورای امنیت ندانست. در تاریخ 26 ژانویه 1946 شکایت ایران را تقی‌زاده مجدداً طرح نمود و به شورای امنیت اطلاع داد که دولت شوروی در تاریخ 26 نوامبر 1946 رسماً اعلام داشته که به نیروی‌های ارتش ایران اجازه عبور از آذربایجان را برای سرکوبیِ شورش حکومت خودمختار آذربایجان را نخواهد داد که این امر برخلاف پیمان سه‌گانۀ 1942 و اعلامیه تهران می‌باشد. شورای امنیت رأی به مذاکره بین دو دولت داد و این حق را برای خود قائل شد که در این مذاکرات دخالت کند و در جریان نتیجه مذاکرات قرار گیرد. 10 روز بعد از صدور این قطعنامه یعنی در 30 دی‌ماه 1324 حکیمی استعفا داد و قوام در 6 بهمن 1324 به نخست‌وزیری برگزیده شد. قوام در ابتدای نخست‌وزیری خود خواستار مذاکراتی با مقامات شوروی گردید ولی از شکایتِ دولت ایران در سازمان ملل نیز صرف‌نظر نکرد.
این مذاکرات در تاریخ 30 بهمن 1324 با ورود قوام در رأس هیئتی به مسکو آغاز شد. مذاکرات تا مهرماه 1326 به طول انجامید و البته با فشار روس‌ها این مذاکرات مکتوم مانده بود. قوام در طیِ سه مذاکره‌ای که با «ویاچسلاو مولوتف» و «ژوزف استالین» داشت این نکته را درک کرده بود که شوروی قصد خروج از ایران در موعد مقرر ندارد و در نهایت آنها سه خواسته مشخص از ایران دارند:
1-شناسایی رسمی حکومت خودمختار آذربایجان2-اعطای امتیاز نفت شمال 3-ادامۀ حضور ارتش سرخ در ایالات شمالی ایران بعد از تاریخ 2 مارس 1949
درخواست‌های شوروی فراتر از حدِ انتظار قوام بود و او به مقامات شوروی اعلام کرد که مجاز به مذاکره در این موارد نمی‌باشد و به موجب مصوبۀ مجلس حق مذاکره در مورد نفت را ندارد. قوام در دور دوم مذاکرات خود با استالین، امیدواری بیشتری به دست آورد و استالین به وی قول داد اگر ایران امتیاز نفت شمال را به آنها بدهد شوروی نیز خاک ایران را ترک خواهد کرد. دولت شوروی از قوام خواست تا وی مجلس چهاردهم را منحل کند و قانون منع مذاکره دولت با کشورهای خارجی را توسط مجلس بعدی لغو کند اما قوام در جواب گفت تا نیروهای شوروی خاک ایران را ترک نکنند امکان برگزاری انتخابات جدید نخواهد بود. ایران در 18 مارس بار دیگر توسط حسین علا سفیر خود در واشنگتن قضیۀ ایران را در شورای امنیت مطرح کرد و از شورا خواست تا در مورد ادامۀ حضور نیروهای شوروی بعد از 2 مارس 1946 و ادامه مداخلات آن کشور در امور داخلی ایران از جمله حمایت از اعلام خودمختاری در آذربایجان، تصمیمی اتخاذ نماید. در این میان نماینده شوروی در شورای امنیت خواستار به تعویق افتادن طرح شکایت ایران شد زیرا ادعا می‌کرد مذاکرات با ایران در حال انجام است. «آندری گرومیکو» نماینده شوروی در سازمان ملل اعلام کرد که عملیات تخلیه کامل ایران از 24 مارس آغاز گشته و اگر «اتفاقات غیرمترقبه‌ای» رخ ندهد نیروهای ارتش سرخ ظرف 5 تا 6 هفته خاک ایران را ترک می‌کنند. وی همچنین اعلام کرد نمی‌تواند در موضوع تخلیه ایران از نیروهای شوروی تا پایان مهلت در نظر گرفته‌شده وارد بحث شود که این امر با مخالفت شورای امنیت روبه‌رو شد.
حسین علا در جلسه روز 27 مارس شورای امنیت وجود هرگونه توافقی را بین شوروی و ایران تکذیب نمود. پرونده ایران چالش بزرگی برای شورای امنیت بود زیرا از یکسو محکوم کردنِ یک کشور بزرگ در اولین مرحلۀ کارِ سازمان ملل مطرح بود و از سوی دیگر عدم اعتنا به درخواست ایران به عنوان یک کشور کوچک فلسفۀ وجودی این سازمان را زیر سوال می‌برد. در نهایت شورا در جلسه چهارم آوریل راه حل پیشنهادی حسین علا نماینده ایران را پذیرفت.
علا پیشنهاد کرد چنانچه شوروی شرطِ «رخ ندادن حوادث غیر مترقبه» را برای خروج نیروهایش از ایران حذف نماید و به شورای امنیت اطمینان دهد که نیروهای آن کشور تا تاریخ 6 مه 1946 بدون هیچ قید و شرطی ایران را ترک خواهد کرد و شکایت ایران همچنان برای طرحِ مجدد در دستور کار شورای امنیت باقی بماند، دولت ایران موافقت خود را با مسکوت گذاشتن قضیه و عدم تعقیبِ شکایتِ خود تا 6 مه 1946 اعلام می‌دارد.شورای امنیت بر اساس پیشنهاد حسن علا قطعنامه‌ای را با 9 رأی موافق صادر کرد که رسیدگی به شکایت ایران تا تاریخ 6 مه 1946 به تعویق افتاد و تا آن تاریخ نیز نمایندگان دو دولت موظف هستند گزارش خروج نیروهای شوروی را از خاک ایران گزارش دهند.
روی جلد مجله فردوسی شماره 8 27 آذر 57
نسخه کامل و قابل مطالعه در فایل پایین
⬇️⬇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
نسخه کامل و قابل مطالعه در فایل پایین
⬇️⬇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
صبح از خواب بیدار می‌شوی و صورت نشسته زره جنگ می‌پوشی و آغاز به جنگیدن می‌کنی ... با لشکرِ غم‌ها ، لشکرِ دلتنگی‌ها ، لشکرِ نگرانی های آینده ، لشکرِ خاطرات ، لشکرِ گذشته ، لشکرِ نیازهای عاطفی ، لشکرِ مادیات ، لشکرِ شکست‌ها و اصلاً گاه لشکرِ خوشبختی‌ها و پیروزی‌ها ... یک روزی آدم به خودش می‌آید و می‌بیند آنقدر درگیر جنگ بوده که خودش را فراموش کرده است! وسطِ این همه جنگ ، یک روز دلمان برای خودمان تنگ می‌شود ... به آینه نگاه می‌کنیم و بعد خودمان را می‌بینیم که با بُغض می‌گوید که " فلان فلان شده ، مگر برای من نمی‌جنگی؟ پس چرا من را نمی‌بینی؟! چرا من را فراموش می‌کنی؟! چرا وسطِ جنگ من را گُم می‌کنی؟! چرا اصلاً به من شمشیر می‌زنی؟ " الحق که بدترین نوع دلتنگی این است که آدم دلش برای خودش تنگ شود ... این دلتنگیِ کذایی از دلتنگی برای مادر و پدر هم بدتر است... یک روزهایی باید زره را از تن در بیاوریم دستِ خودمان را بگیریم و ببریم گردش به صرفِ بستنی و چلوکباب ، بی هیچ جنگ و هیاهو...
#کیومرث_مرزبان
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
صبح از خواب بیدار می‌شوی و صورت نشسته زره جنگ می‌پوشی و آغاز به جنگیدن می‌کنی ... با لشکرِ غم‌ها ، لشکرِ دلتنگی‌ها ، لشکرِ نگرانی های آینده ، لشکرِ خاطرات ، لشکرِ گذشته ، لشکرِ نیازهای عاطفی ، لشکرِ مادیات ، لشکرِ شکست‌ها و اصلاً گاه لشکرِ خوشبختی‌ها و پیروزی‌ها ... یک روزی آدم به خودش می‌آید و می‌بیند آنقدر درگیر جنگ بوده که خودش را فراموش کرده است! وسطِ این همه جنگ ، یک روز دلمان برای خودمان تنگ می‌شود ... به آینه نگاه می‌کنیم و بعد خودمان را می‌بینیم که با بُغض می‌گوید که " فلان فلان شده ، مگر برای من نمی‌جنگی؟ پس چرا من را نمی‌بینی؟! چرا من را فراموش می‌کنی؟! چرا وسطِ جنگ من را گُم می‌کنی؟! چرا اصلاً به من شمشیر می‌زنی؟ " الحق که بدترین نوع دلتنگی این است که آدم دلش برای خودش تنگ شود ... این دلتنگیِ کذایی از دلتنگی برای مادر و پدر هم بدتر است... یک روزهایی باید زره را از تن در بیاوریم دستِ خودمان را بگیریم و ببریم گردش به صرفِ بستنی و چلوکباب ، بی هیچ جنگ و هیاهو...
#کیومرث_مرزبان
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#آیین_مهر
یکی ازکیش های کهن ایرانی که زمانی جهانگیرشدمهرپرستی یامیتراییسم است.چنانکه این کیش باستانی دربسیاری ازادیان وجریانات فکری ایران وجهان اثرات ژرف باقی گذاشت.
مردم ایران دوبارتوانستندکیش جهانی پدیدآورند.یکباردرموردمهرپرستی وباردیگردرموردمانیگری.هردوی اینهاپیامشان زیریک اندیشه واحدقراردداشت وآن قرارگرفتن انسان برای بدل شدن به یک خاندان بزرگ بود.
پرستش مهربه قبل ازکیش زرتشت مربوط است.مهرپرستی کیش هندوایران باستان است.نام میترادرکتاب مقدس هندیان (ریگ ودا)آمده است.دراین کتاب نام میتراوواروناباهم به صورت میترا-واروناذکرشده است.دردوران قبل ازنگارش گاتهامهرراخدایی آسمانی می دانسته اند.نخستین مفهوم مهرهمان خورشیداست.دراوستانام فرشته روشنایی،پاسبان راستی وپیمان است.
پرفسورایلیف مدیرموزه شهرلیورپول درفصل ایران ودنیای قدیم کتاب میراث ایران،درباره توسعه مهرپرستی درغرب چنین می نویسد：توسعه وپیشرفت سریع مهرپرستی اززمان امپراطورفلاویوس درسراسرامپراطوری روم آغازشدودرقرن سوم وچهارم میلادی درزمان گالریوس ودیوکلسین چیزی نمانده بودبرمسیحیت پیروزگردد.این کیش عجیب درهمه جاچون آتش درجنگل خشک زبانه زد.پیروزی آن هنگامی به نظرمی رسدکه دیوکلسین(۳۰۵-۲۸۴م)گالریوس(۳۱۱-۳۰۶م)لیسیلیوس درسال۳۰۷م معبدی درکناردانوب به افتخارمیترابه عنوان نگاهدارنده ومحافظ امپراطوری تخصیص دادند.
علت عمده جاذبه ای که درمذهب میتراوجودداشت علومعنوی آن ومبارزه دوگانه دایمی بین خیروشراست که به موجب آن روح پاک وبی آلایش دایم می کوشدبه نیکی کمک کندتابربدی چیره شود.
درسال۳۲۴م قیصرلیسیلیوس ازامپراطوری کنستانتین شکست خوردودوران رونق مهرپرستی اوبه فرجام نهاد.
موافق اساطیرمیتراییستی به نقل ازپژوهنده بلژیکی کومن،مهرنخست ازصخره ای درغاری باچهره فروزنده برجمعی شبانان ظاهرشدوشبانان ازطلعت فریبای آن فرشته ،اوراشناختندونیایش کردند.افسانه ظهورمهردرغارموجب آن شدکه مهرپرستان معابدخودرادرغارهاویازیرزمین هامی ساختند.
برای انسانهای سپیده دم تاریخ،خورشیدپیوسته پدیده ای سخت جاذب،فریبا،خیال انگیزوشگفت آوربود.دربرابردیده گان رازجوی نیاکان ما،هربامدادازچاک خونین فلق روی تابنده مهرظاهرمی شدوپویه روزانه خودرادرزیرگنبدبلورین آسمان آغازمی کردتازمانی که درارغوان دودآلودشفق فرومی نشست.گویی خداوندی پرتوان سواربرگردونه ای ازنوربودکه آزادوسبک سارمزرع سبزفلک رامی پیمود.
چیزی ازنیایش خپرشیدبرای انسان های سرآغازتاریخ عادی ترنیست.خورشیدبرای انسان منشاء دوچیزودونعمت عظیم گرماوروشنی است وگرماوروشنی منشاء زندگی.
روزتولدمهرکه روزتعادل پاییزی است ودرتقویم کهن آغازفصل سرمابود،روزجشن مهرگان است که یکی ازیادگارهای مهرپرستی است که در۱۶مهرهرسال برپا می شد.
کمترازذره نیی،پست مشو،مهربورز
تابه خلوتگه خورشیدرسی رقص کنان
مهرتان افزون-
#میر_احمد
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#آیین_مهر
یکی ازکیش های کهن ایرانی که زمانی جهانگیرشدمهرپرستی یامیتراییسم است.چنانکه این کیش باستانی دربسیاری ازادیان وجریانات فکری ایران وجهان اثرات ژرف باقی گذاشت.
مردم ایران دوبارتوانستندکیش جهانی پدیدآورند.یکباردرموردمهرپرستی وباردیگردرموردمانیگری.هردوی اینهاپیامشان زیریک اندیشه واحدقراردداشت وآن قرارگرفتن انسان برای بدل شدن به یک خاندان بزرگ بود.
پرستش مهربه قبل ازکیش زرتشت مربوط است.مهرپرستی کیش هندوایران باستان است.نام میترادرکتاب مقدس هندیان (ریگ ودا)آمده است.دراین کتاب نام میتراوواروناباهم به صورت میترا-واروناذکرشده است.دردوران قبل ازنگارش گاتهامهرراخدایی آسمانی می دانسته اند.نخستین مفهوم مهرهمان خورشیداست.دراوستانام فرشته روشنایی،پاسبان راستی وپیمان است.
پرفسورایلیف مدیرموزه شهرلیورپول درفصل ایران ودنیای قدیم کتاب میراث ایران،درباره توسعه مهرپرستی درغرب چنین می نویسد：توسعه وپیشرفت سریع مهرپرستی اززمان امپراطورفلاویوس درسراسرامپراطوری روم آغازشدودرقرن سوم وچهارم میلادی درزمان گالریوس ودیوکلسین چیزی نمانده بودبرمسیحیت پیروزگردد.این کیش عجیب درهمه جاچون آتش درجنگل خشک زبانه زد.پیروزی آن هنگامی به نظرمی رسدکه دیوکلسین(۳۰۵-۲۸۴م)گالریوس(۳۱۱-۳۰۶م)لیسیلیوس درسال۳۰۷م معبدی درکناردانوب به افتخارمیترابه عنوان نگاهدارنده ومحافظ امپراطوری تخصیص دادند.
علت عمده جاذبه ای که درمذهب میتراوجودداشت علومعنوی آن ومبارزه دوگانه دایمی بین خیروشراست که به موجب آن روح پاک وبی آلایش دایم می کوشدبه نیکی کمک کندتابربدی چیره شود.
درسال۳۲۴م قیصرلیسیلیوس ازامپراطوری کنستانتین شکست خوردودوران رونق مهرپرستی اوبه فرجام نهاد.
موافق اساطیرمیتراییستی به نقل ازپژوهنده بلژیکی کومن،مهرنخست ازصخره ای درغاری باچهره فروزنده برجمعی شبانان ظاهرشدوشبانان ازطلعت فریبای آن فرشته ،اوراشناختندونیایش کردند.افسانه ظهورمهردرغارموجب آن شدکه مهرپرستان معابدخودرادرغارهاویازیرزمین هامی ساختند.
برای انسانهای سپیده دم تاریخ،خورشیدپیوسته پدیده ای سخت جاذب،فریبا،خیال انگیزوشگفت آوربود.دربرابردیده گان رازجوی نیاکان ما،هربامدادازچاک خونین فلق روی تابنده مهرظاهرمی شدوپویه روزانه خودرادرزیرگنبدبلورین آسمان آغازمی کردتازمانی که درارغوان دودآلودشفق فرومی نشست.گویی خداوندی پرتوان سواربرگردونه ای ازنوربودکه آزادوسبک سارمزرع سبزفلک رامی پیمود.
چیزی ازنیایش خپرشیدبرای انسان های سرآغازتاریخ عادی ترنیست.خورشیدبرای انسان منشاء دوچیزودونعمت عظیم گرماوروشنی است وگرماوروشنی منشاء زندگی.
روزتولدمهرکه روزتعادل پاییزی است ودرتقویم کهن آغازفصل سرمابود،روزجشن مهرگان است که یکی ازیادگارهای مهرپرستی است که در۱۶مهرهرسال برپا می شد.
کمترازذره نیی،پست مشو،مهربورز
تابه خلوتگه خورشیدرسی رقص کنان
مهرتان افزون-
#میر_احمد
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#یاران_مصدق
احمد رضوی در رفسنجان در سال 1285 به دنیا آمد. وی در سال 1295 به تهران آمد. وی تحصیلات خود را در تهران و تبریز ادامه داد تا در سال 1307 بعد از قبولی در آزمون، جز اولین گروه اعزام اروپا شد و او با اخذ درجة مهندسی برق از دانشگاه پاریس به کشور بازگشت و بعد از انجام خدمت سربازی در دانشگاه مشغول به کار شد.
مهندس رضوی در تشکیل حزب دموکرات قوام در سال 1326 فعالیت نمود و در دوره پانزدهم مجلس از کرمان منتخب مردم شد و به مجلس راه پیدا کرد و از خود چهره بسیار مناسبی بر جا گذاشت. وی در سال 1329 برای تدریس به دانشکده فنی دعوت شد و در ابتدای دولت دکتر مصدق مدتی معاونت وزارت دارایی را به او سپردند.
روایت است که احمد رضوی از زمره نخستین افرادی بود که بعنوان هیات موسس برای تشکیل حزب توده دعوت گردید و در اولین جلسه تشکیل حزب توده نیز شرکت کرد ولی با توجه به نوع موضع گیری‌های افراد حاضر در جلسه پس از آن دیگر در جلسات حزب تودهشرکت نکرده و عضویت در حزب توده را رد نمود. او در ادامه فعالیتهای سیاسی گروهی به حزب ایران پیوست و همان طور که ذکر شد در مجلس پانزدهم با حمایت حزب دموکرات ایران قوام به از کرمان مجلس شورای ملی راه یافت و در سال ۱۳۲۷ طی نطق جنجالی و پر سر و صدائی به شدت از وضع فساد ارتش و اوضاع نابسامان کشور انتقاد کرد. تا جائیکه ساعد نخست وزیر وقت گفته بود:«تاثیر نطق پر مغز مهندس رضوی برای کشور از یک صد هزار قشون بیشتر بود».
ملی شدن صنعت نفت پای مهندس رضوی را به خانه دکتر مصدق باز کرد، عشق و ارادتی میان مهندس رضوی و دکتر مصدق به وجود آمد که تا پایان عمر ایشان ادامه داشت. مهندس رضوی در دوره هفدهم مجلس شورای ملی به نمایندگی وسمت نایب رئیس دوم مجلس رسید و قاطعانه از دولت حمایت می‌کرد و به خصوص با توجه به عدم حضور آیت الله کاشانی در مجلس در اکثر اوقات او ریاست مجلس را بر عهده داشت و بعدها هم در حمایت از دکتر مصدق استعفا داد. مهندس رضوی در مجلس هفدهم رییس فراکسیون نهضت ملی بود
مهندس رضوی در زمان کودتای ۲۸ مرداد همراه دکترمصدق بود و پس از تسلیم خود به مقامات نظامی بازهم بر افتخار آمیز بودن خدمات او در کنار پیشوای سیاسی و پدر روحانیش «مصدق» تاکید کرد و به ۱۰سال زندان زندان محکوم شد. او بعدا با عفو شاه آزاد شد اما کرسی استادی دانشگاه را از او گرفتند که به شدت در مضیقة مالی قرار گرفت و سرانجام در سال ۱۳۵۰ در اثر تصادف رانندگی در بلژیک درگذشت.
دو فایل زیر مشروح مذاکرات مجلس شورای ملى، دوره ۱۷ جلسه: ۵۶ صورت مشروح مذاکرات مجلس روز سه‌شنبه ۱۶ دى ماه ۱۳۳۱ است که مهندس رضوی یکی از نطق‌های تاریخی خود را در مجلس انجام داد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#یاران_مصدق
احمد رضوی در رفسنجان در سال 1285 به دنیا آمد. وی در سال 1295 به تهران آمد. وی تحصیلات خود را در تهران و تبریز ادامه داد تا در سال 1307 بعد از قبولی در آزمون، جز اولین گروه اعزام اروپا شد و او با اخذ درجة مهندسی برق از دانشگاه پاریس به کشور بازگشت و بعد از انجام خدمت سربازی در دانشگاه مشغول به کار شد.
مهندس رضوی در تشکیل حزب دموکرات قوام در سال 1326 فعالیت نمود و در دوره پانزدهم مجلس از کرمان منتخب مردم شد و به مجلس راه پیدا کرد و از خود چهره بسیار مناسبی بر جا گذاشت. وی در سال 1329 برای تدریس به دانشکده فنی دعوت شد و در ابتدای دولت دکتر مصدق مدتی معاونت وزارت دارایی را به او سپردند.
روایت است که احمد رضوی از زمره نخستین افرادی بود که بعنوان هیات موسس برای تشکیل حزب توده دعوت گردید و در اولین جلسه تشکیل حزب توده نیز شرکت کرد ولی با توجه به نوع موضع گیری‌های افراد حاضر در جلسه پس از آن دیگر در جلسات حزب تودهشرکت نکرده و عضویت در حزب توده را رد نمود. او در ادامه فعالیتهای سیاسی گروهی به حزب ایران پیوست و همان طور که ذکر شد در مجلس پانزدهم با حمایت حزب دموکرات ایران قوام به از کرمان مجلس شورای ملی راه یافت و در سال ۱۳۲۷ طی نطق جنجالی و پر سر و صدائی به شدت از وضع فساد ارتش و اوضاع نابسامان کشور انتقاد کرد. تا جائیکه ساعد نخست وزیر وقت گفته بود:«تاثیر نطق پر مغز مهندس رضوی برای کشور از یک صد هزار قشون بیشتر بود».
ملی شدن صنعت نفت پای مهندس رضوی را به خانه دکتر مصدق باز کرد، عشق و ارادتی میان مهندس رضوی و دکتر مصدق به وجود آمد که تا پایان عمر ایشان ادامه داشت. مهندس رضوی در دوره هفدهم مجلس شورای ملی به نمایندگی وسمت نایب رئیس دوم مجلس رسید و قاطعانه از دولت حمایت می‌کرد و به خصوص با توجه به عدم حضور آیت الله کاشانی در مجلس در اکثر اوقات او ریاست مجلس را بر عهده داشت و بعدها هم در حمایت از دکتر مصدق استعفا داد. مهندس رضوی در مجلس هفدهم رییس فراکسیون نهضت ملی بود
مهندس رضوی در زمان کودتای ۲۸ مرداد همراه دکترمصدق بود و پس از تسلیم خود به مقامات نظامی بازهم بر افتخار آمیز بودن خدمات او در کنار پیشوای سیاسی و پدر روحانیش «مصدق» تاکید کرد و به ۱۰سال زندان زندان محکوم شد. او بعدا با عفو شاه آزاد شد اما کرسی استادی دانشگاه را از او گرفتند که به شدت در مضیقة مالی قرار گرفت و سرانجام در سال ۱۳۵۰ در اثر تصادف رانندگی در بلژیک درگذشت.
دو فایل زیر مشروح مذاکرات مجلس شورای ملى، دوره ۱۷ جلسه: ۵۶ صورت مشروح مذاکرات مجلس روز سه‌شنبه ۱۶ دى ماه ۱۳۳۱ است که مهندس رضوی یکی از نطق‌های تاریخی خود را در مجلس انجام داد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#تاریخ_نفت
در ادامه روایت تاریخ نفت به ماجرای نفت شمال و شوروی پرداختیم. در این قسمت به ایده‌شکل‌گیری "طرح موازنه منفی" می‌پردازیم.
با استفاده از #تاریخ_نفت می‌توانید سایر مباحث گذشته در این مجموعه را مطالعه نمایید.
در روزهایی که شوروی برای گرفتن امتیاز نفت شمال به ایران فشار می‌آورد طرحی معروف به «موازنه منفی» از طرف دکترمصدق ارائه شد. این طرح در 11 آذر 1323 در حمایت از دولت بیات مطرح شد که سیاست موازنه منفی را در برمی‌گرفت و عنوان‌شده بود که هیچ کسی حق مذاکره برای اعطای امتیاز نفتی را ندارد.
متن پیشنهاد طرح مجلس شورای ملی به این شر ح بود:
مجلس شورای ملی
از نظر حفظ مصالح مملكت امضاکنندگان طرح قانونی ذیل را تقدیم و تصویب آن را با دو فوریت درخواست می‌نماییم.
ماده اول- هیچ نخست‌وزیر و وزیر و از اشخاصی كه كفالت از مقام آنها و یا معاونت می‌کنند نمی‌تواند راجع به امتیاز نفت با هیچ‌یک از نمایندگان رسمی و غیررسمی دول مجاور و غیر مجاور و یا نمایندگان شركت‌های نفت و هر كس غیر از این‌ها مذاكراتی كه اثر قانونی دارد بكند و یا این كه قراردادی امضا نماید.
ماده دوم- نخست‌وزیر و وزیران می‌توانند برای فروش نفت و طرزی كه دولت ایران معادن نفت خود را استخراج و اداره می‌کند مذاكره نمایند و از جریان مذاكرات باید مجلس شورای ملی را مستحضر نمایند.
ماده سوم- متخلفین از مواد فوق به حبس مجرد از سه تا هشت سال و انفصال دایمی از خدمات دولتی محكوم خواهند شد.
ماده چهارم- تعقیب متخلفین از طرف دادستان دیوان كشور محتاج به این نیست كه مجلس شورای ملی آنها را تعقیب نموده باشد و اجازه دهد دادستان مزبور وظیفه‌دار است كه متخلفین از این قانون را بر طبق قانون محاكمه وزراء مصوب ۱۶ و ۲۰ تیرماه ۱۳۰۷ تعقیب نماید.
این طرح با اکثریت آرا به تصویب نمایندگان رسید و در جلسه روز بعد رحیمیان نماینده مردم قوچان که از هواداران حزب توده و شوروی بود، طرحی را به مجلس برد مبنی بر این که چون امتیاز دارسی در دوره استبداد بوده است این امتیاز لغو گردد که این طرح با مخالفت همه مجلس جز فراکسیون حزب توده مواجه شد. بعد از تصویب طرحِ ممنوعیتِ مذاکره برای دادن امتیاز نفت به وسیله مجلس، صداهای مخالف بلند شد و طرفداران شوروی به شدت به دکترمصدق، سید ضیا و ساعد تاختند و آنها را متهم به جانب‌داری از قرارداد دارسی کردند.
اهمیت نفت شمال برای شوروی فراتر از نیاز اقتصادیِ شوروی به نفت شمال ایران بود و در واقع شوروی با کسب قرارداد در نفت شمال ایران می‌خواست بر پنج استانِ شمالی کشور، چه از نظر اقتصادی و چه از نظر سیاسی مسلط شود و از این بابت می‌توانست کمربندِ دفاعیِ خوبی در مقابل آمریکا و انگلستان در آینده برای خود ایجاد کند. اکنون این سوال پیش می‌آید که چرا دولت ایران با خواست شوروی در اعطای امتیاز نفت شمال مخالفت کرد؟ در واقع دولت ایران و به خصوص ساعد می‌دانست که دولت شوروی هیچ‌گاه روابط دوستانه‌ای با دولت و ملت ایران نداشته و اعطایِ امتیاز نفت شمال به شوروی، استقلال و یکپارچگی ایران را به خطر اندازد.
بعد از اتخاذ تصمیمِ عدم مذاکره برای واگذاری امتیاز نفت به کشورهای خارجی، واکنش‌های متفاوتی را از دولت آمریکا و انگلستان و شوروی شاهد بودیم. به طور مسلم بازنده اصلی این تصمیم ایران، دولت شوروی بود که دستش از منابع شمال ایران کوتاه شده بود ولی آمریکا و انگلستان نیز مذاکراتشان برای به دست آوردن نفت در مناطق جنوب شرقی عقیم مانده بود. واکنش آمریکا در این مورد مثبت بود زیرا می‌دانست اگر توافق نفتی بین ایران و شوروی صورت گیرد، شوروی بر مناطق شمالی ایران مسلط می‌شود و احتمال تجزیه ایران بعد از جنگ وجود دارد. در این میان دولت انگلستان نظر متفاوتی داشت و در ابتدا از تصویب این قانون دفاع نکرد و هنوز در فکر به دست آوردن امتیاز نفتیِ مناطقِ شرقی ایران بود که چنین می‌پنداشت که اگر این قانون اجرا شود دست کمپانی «شل» از کسب امتیاز تا مدت نامعلومی کوتاه خواهد شد؛ اما گزارشات و تحلیل‌هایِ «سر ریدبولارد- Sir Reader Bullard» سفیر انگلستان در ایران و عدم مذاکره در مورد واگذاریِ امتیاز نفت را حق ایران دانست و در مقابل خشونت‌ها و فشارهای شوروی بر ایران در کنار آمریکا واکنش نشان داد.
با وجود فشارهایِ آمریکا و انگلستان به شوروی، این کشور هرگز فشار خود را بر ایران کم نکرد. در این میان حزب توده که شعار «استقلال و تمایت ارضی ایران و آزادی ملت‌ها در تعیین سرنوشت خود» را می‌داد چرخش 180 درجه‌ای داشت و از اصول و مرام گذشته دست کشید و برای رسیدن به هدف اربابش شوروی تلاش کرد. این حزب در جریان اتفاقات نفت 1944 دنباله‌روی از سیاست خارجی شوروی را نشان دادن و خود را در حد یک گروه وابسته در ایران فرو کاهید و به بحران نفت 1944 بین ایران و شوروی دامن زد.
@flith کانال پروازفکر
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#تاریخ_نفت
در ادامه روایت تاریخ نفت به ماجرای نفت شمال و شوروی پرداختیم. در این قسمت به ایده‌شکل‌گیری "طرح موازنه منفی" می‌پردازیم.
با استفاده از #تاریخ_نفت می‌توانید سایر مباحث گذشته در این مجموعه را مطالعه نمایید.
در روزهایی که شوروی برای گرفتن امتیاز نفت شمال به ایران فشار می‌آورد طرحی معروف به «موازنه منفی» از طرف دکترمصدق ارائه شد. این طرح در 11 آذر 1323 در حمایت از دولت بیات مطرح شد که سیاست موازنه منفی را در برمی‌گرفت و عنوان‌شده بود که هیچ کسی حق مذاکره برای اعطای امتیاز نفتی را ندارد.
متن پیشنهاد طرح مجلس شورای ملی به این شر ح بود:
مجلس شورای ملی
از نظر حفظ مصالح مملكت امضاکنندگان طرح قانونی ذیل را تقدیم و تصویب آن را با دو فوریت درخواست می‌نماییم.
ماده اول- هیچ نخست‌وزیر و وزیر و از اشخاصی كه كفالت از مقام آنها و یا معاونت می‌کنند نمی‌تواند راجع به امتیاز نفت با هیچ‌یک از نمایندگان رسمی و غیررسمی دول مجاور و غیر مجاور و یا نمایندگان شركت‌های نفت و هر كس غیر از این‌ها مذاكراتی كه اثر قانونی دارد بكند و یا این كه قراردادی امضا نماید.
ماده دوم- نخست‌وزیر و وزیران می‌توانند برای فروش نفت و طرزی كه دولت ایران معادن نفت خود را استخراج و اداره می‌کند مذاكره نمایند و از جریان مذاكرات باید مجلس شورای ملی را مستحضر نمایند.
ماده سوم- متخلفین از مواد فوق به حبس مجرد از سه تا هشت سال و انفصال دایمی از خدمات دولتی محكوم خواهند شد.
ماده چهارم- تعقیب متخلفین از طرف دادستان دیوان كشور محتاج به این نیست كه مجلس شورای ملی آنها را تعقیب نموده باشد و اجازه دهد دادستان مزبور وظیفه‌دار است كه متخلفین از این قانون را بر طبق قانون محاكمه وزراء مصوب ۱۶ و ۲۰ تیرماه ۱۳۰۷ تعقیب نماید.
این طرح با اکثریت آرا به تصویب نمایندگان رسید و در جلسه روز بعد رحیمیان نماینده مردم قوچان که از هواداران حزب توده و شوروی بود، طرحی را به مجلس برد مبنی بر این که چون امتیاز دارسی در دوره استبداد بوده است این امتیاز لغو گردد که این طرح با مخالفت همه مجلس جز فراکسیون حزب توده مواجه شد. بعد از تصویب طرحِ ممنوعیتِ مذاکره برای دادن امتیاز نفت به وسیله مجلس، صداهای مخالف بلند شد و طرفداران شوروی به شدت به دکترمصدق، سید ضیا و ساعد تاختند و آنها را متهم به جانب‌داری از قرارداد دارسی کردند.
اهمیت نفت شمال برای شوروی فراتر از نیاز اقتصادیِ شوروی به نفت شمال ایران بود و در واقع شوروی با کسب قرارداد در نفت شمال ایران می‌خواست بر پنج استانِ شمالی کشور، چه از نظر اقتصادی و چه از نظر سیاسی مسلط شود و از این بابت می‌توانست کمربندِ دفاعیِ خوبی در مقابل آمریکا و انگلستان در آینده برای خود ایجاد کند. اکنون این سوال پیش می‌آید که چرا دولت ایران با خواست شوروی در اعطای امتیاز نفت شمال مخالفت کرد؟ در واقع دولت ایران و به خصوص ساعد می‌دانست که دولت شوروی هیچ‌گاه روابط دوستانه‌ای با دولت و ملت ایران نداشته و اعطایِ امتیاز نفت شمال به شوروی، استقلال و یکپارچگی ایران را به خطر اندازد.
بعد از اتخاذ تصمیمِ عدم مذاکره برای واگذاری امتیاز نفت به کشورهای خارجی، واکنش‌های متفاوتی را از دولت آمریکا و انگلستان و شوروی شاهد بودیم. به طور مسلم بازنده اصلی این تصمیم ایران، دولت شوروی بود که دستش از منابع شمال ایران کوتاه شده بود ولی آمریکا و انگلستان نیز مذاکراتشان برای به دست آوردن نفت در مناطق جنوب شرقی عقیم مانده بود. واکنش آمریکا در این مورد مثبت بود زیرا می‌دانست اگر توافق نفتی بین ایران و شوروی صورت گیرد، شوروی بر مناطق شمالی ایران مسلط می‌شود و احتمال تجزیه ایران بعد از جنگ وجود دارد. در این میان دولت انگلستان نظر متفاوتی داشت و در ابتدا از تصویب این قانون دفاع نکرد و هنوز در فکر به دست آوردن امتیاز نفتیِ مناطقِ شرقی ایران بود که چنین می‌پنداشت که اگر این قانون اجرا شود دست کمپانی «شل» از کسب امتیاز تا مدت نامعلومی کوتاه خواهد شد؛ اما گزارشات و تحلیل‌هایِ «سر ریدبولارد- Sir Reader Bullard» سفیر انگلستان در ایران و عدم مذاکره در مورد واگذاریِ امتیاز نفت را حق ایران دانست و در مقابل خشونت‌ها و فشارهای شوروی بر ایران در کنار آمریکا واکنش نشان داد.
با وجود فشارهایِ آمریکا و انگلستان به شوروی، این کشور هرگز فشار خود را بر ایران کم نکرد. در این میان حزب توده که شعار «استقلال و تمایت ارضی ایران و آزادی ملت‌ها در تعیین سرنوشت خود» را می‌داد چرخش 180 درجه‌ای داشت و از اصول و مرام گذشته دست کشید و برای رسیدن به هدف اربابش شوروی تلاش کرد. این حزب در جریان اتفاقات نفت 1944 دنباله‌روی از سیاست خارجی شوروی را نشان دادن و خود را در حد یک گروه وابسته در ایران فرو کاهید و به بحران نفت 1944 بین ایران و شوروی دامن زد.
@flith کانال پروازفکر