@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٤٠
دنيوي و اخروي مختار كرد. سزاي دنيا را برگزيدند. و الي الابد در چاهِ بابل معلق گشتند. ناهيد نيز اسم اعظم را كه بزرگترين نامهاي حق است و از فرشتگان نامبرده دريافته بود بر زبان رانده و به آسمان صعود كرد و به ستاره زهره، ربةالنوع عشرت و شادي و طرب، مبدل گشت كه شاعران و داستانسرايان ملل دراين باره نغمه ها ساخته و داستانها پرداخته اند.« ولي آنچه»ف. و. ژ.« در باغ به ناتالي گفت هيچكدام اينها نبود. روي سنگفرش هايي كه در احاطه چمنها بود راه ميرفتند وسايه هاشان دراز و درهم ميشد. زير چراغي ايستادند. »ف. و. ژ.« كه كاملا مضطرب به نظر ميرسيد گفت: »ناتالي،اين... باكايوكو به توچه گفته است؟« حالا ميشد برگشت به پنجاه سال پيش و همان جوان خجولي را ديد، كه مثل شب پرهاي رها شده در نور، پرپر ميزد. وقتي مدتها در سايه باشي هيچ چيز لذت بخش تر از تماشاي دست و پا زدن كسي نيست كه قد برافراشته و، با پهن كردن شاخ و برگ، تو را محروم كرده است ازنور. ناتالي طفره رفت. »ف. و. ژ.« گفت: »ببين، مسئله اي پيش آمده.« ـ چه مسئله اي؟ ـ آن فرشته سياهپوستِ جلوي در ورودي رستوران »فراسو« يادت هست؟ ـ خب؟ ـ امروز براي كاري رفته بودم آنجا. ـ نكند ميخواستي بخرياش؟ ـ ميخواستم ببينم اين مجسمه را از كجا آوردهاند. ـ اين هم مربوط ميشود به رماني كه در باره فرشتگان مينويسي؟ ـ راستش، تا جايي كه ميدانم آفريقاييها فرشته ندارند. آنهايي هم كه مسلمان شدهاند يا مسيحي، احتياجي به توتم ندارند. ـ خب، شايد اين مجسمه را يكي از آفريقايي هاي مسلمان شده اي ساخته كه به توتم هم احتياج داشته.
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٤٠
دنيوي و اخروي مختار كرد. سزاي دنيا را برگزيدند. و الي الابد در چاهِ بابل معلق گشتند. ناهيد نيز اسم اعظم را كه بزرگترين نامهاي حق است و از فرشتگان نامبرده دريافته بود بر زبان رانده و به آسمان صعود كرد و به ستاره زهره، ربةالنوع عشرت و شادي و طرب، مبدل گشت كه شاعران و داستانسرايان ملل دراين باره نغمه ها ساخته و داستانها پرداخته اند.« ولي آنچه»ف. و. ژ.« در باغ به ناتالي گفت هيچكدام اينها نبود. روي سنگفرش هايي كه در احاطه چمنها بود راه ميرفتند وسايه هاشان دراز و درهم ميشد. زير چراغي ايستادند. »ف. و. ژ.« كه كاملا مضطرب به نظر ميرسيد گفت: »ناتالي،اين... باكايوكو به توچه گفته است؟« حالا ميشد برگشت به پنجاه سال پيش و همان جوان خجولي را ديد، كه مثل شب پرهاي رها شده در نور، پرپر ميزد. وقتي مدتها در سايه باشي هيچ چيز لذت بخش تر از تماشاي دست و پا زدن كسي نيست كه قد برافراشته و، با پهن كردن شاخ و برگ، تو را محروم كرده است ازنور. ناتالي طفره رفت. »ف. و. ژ.« گفت: »ببين، مسئله اي پيش آمده.« ـ چه مسئله اي؟ ـ آن فرشته سياهپوستِ جلوي در ورودي رستوران »فراسو« يادت هست؟ ـ خب؟ ـ امروز براي كاري رفته بودم آنجا. ـ نكند ميخواستي بخرياش؟ ـ ميخواستم ببينم اين مجسمه را از كجا آوردهاند. ـ اين هم مربوط ميشود به رماني كه در باره فرشتگان مينويسي؟ ـ راستش، تا جايي كه ميدانم آفريقاييها فرشته ندارند. آنهايي هم كه مسلمان شدهاند يا مسيحي، احتياجي به توتم ندارند. ـ خب، شايد اين مجسمه را يكي از آفريقايي هاي مسلمان شده اي ساخته كه به توتم هم احتياج داشته.
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٤١
در چهره ناتالي آن اقتدار و اعتماد به نفس دوره جواني را مي شد ديد كه حالا دوباره از زير غبار ساليان سر برآورده. »ف. و. ژ.« به نرمي توضيح داد كه در تمام دنياي اسلام يك مجسمه هم وجود ندارد. حتا نقاشي را هم جايز نداسته اند چه رسد به مجسمه . ـ خب شايداين مجسمه را يك آفريقايي تازه مسيحي شده اي ساخته كه از محكم كاري بدش نميآمده. مثل ما! ظهور دوباره آن اقتدار كه رفته رفته گم شده بود از حركات و رفتار ناتالي، از يك سو شيفته اش ميكرد و از سوي ديگر، پسش ميراند به سالهاي خام جواني و كلافه اش ميكرد. درگير احساسي دوگانه، ميكوشيد بفهمد ناتالي به كجا ميخواهد ببردش، اما سر درنميآورد. نشستند روي صندليهاي سپيد كنار استخر؛ در احاطه وهمِ تاريك و روشن درختانِ بيدِ دورادور. كلافي از ابر خاكستري تهِ آب بود؛ آسماني باژگونه. سايه هاي لرزان درختان بر سطحِ آب، و تصوير باژگونه شان در اعماق آب، فضايي ميساخت كه در آن »ف. و. ژ« احساس ناايمني ميكرد. نگاه كرد به ناتالي. لكه هاي نور و سايه برگها روي صورتش، چهرهاي از او ميساخت ناخوانا. به حالت تسليم گفت: »نمي خواهي بگويي اين باكايوكو چه گفته است؟« ميدانست چه چيزي »ف. و. ژ« را مضطرب ميكرد. دلش نيامد بيش ازاين ادامه دهد. گفت: »ميخواهم از دهان خودش بشنوي.« ـ مگرقرار است به اينجا بيايد؟ ـ يك غيبگوي شخصي و تمام وقت! نظرت چيست؟ ـ ناتالي! مردم چه ميگويند؟ ـ نگران نباش، ترتيب همه چيز داده شده. ولي عجالتاْ مشكل كوچكي پيش آمده است.« خودش تنها را دعوت كرده بود، اما باكايوكو خيال داشت سه تا از زنهايش را هم با خودش بياورد. حالا بايد براي آنها هم ويزا فراهم ميشد. به راه افتادند و دوباره سايه هاشان دراز و درهم شد. ناتالي گفت: »خب، ماجراي مجسمه را ميگفتي.«
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٤١
در چهره ناتالي آن اقتدار و اعتماد به نفس دوره جواني را مي شد ديد كه حالا دوباره از زير غبار ساليان سر برآورده. »ف. و. ژ.« به نرمي توضيح داد كه در تمام دنياي اسلام يك مجسمه هم وجود ندارد. حتا نقاشي را هم جايز نداسته اند چه رسد به مجسمه . ـ خب شايداين مجسمه را يك آفريقايي تازه مسيحي شده اي ساخته كه از محكم كاري بدش نميآمده. مثل ما! ظهور دوباره آن اقتدار كه رفته رفته گم شده بود از حركات و رفتار ناتالي، از يك سو شيفته اش ميكرد و از سوي ديگر، پسش ميراند به سالهاي خام جواني و كلافه اش ميكرد. درگير احساسي دوگانه، ميكوشيد بفهمد ناتالي به كجا ميخواهد ببردش، اما سر درنميآورد. نشستند روي صندليهاي سپيد كنار استخر؛ در احاطه وهمِ تاريك و روشن درختانِ بيدِ دورادور. كلافي از ابر خاكستري تهِ آب بود؛ آسماني باژگونه. سايه هاي لرزان درختان بر سطحِ آب، و تصوير باژگونه شان در اعماق آب، فضايي ميساخت كه در آن »ف. و. ژ« احساس ناايمني ميكرد. نگاه كرد به ناتالي. لكه هاي نور و سايه برگها روي صورتش، چهرهاي از او ميساخت ناخوانا. به حالت تسليم گفت: »نمي خواهي بگويي اين باكايوكو چه گفته است؟« ميدانست چه چيزي »ف. و. ژ« را مضطرب ميكرد. دلش نيامد بيش ازاين ادامه دهد. گفت: »ميخواهم از دهان خودش بشنوي.« ـ مگرقرار است به اينجا بيايد؟ ـ يك غيبگوي شخصي و تمام وقت! نظرت چيست؟ ـ ناتالي! مردم چه ميگويند؟ ـ نگران نباش، ترتيب همه چيز داده شده. ولي عجالتاْ مشكل كوچكي پيش آمده است.« خودش تنها را دعوت كرده بود، اما باكايوكو خيال داشت سه تا از زنهايش را هم با خودش بياورد. حالا بايد براي آنها هم ويزا فراهم ميشد. به راه افتادند و دوباره سايه هاشان دراز و درهم شد. ناتالي گفت: »خب، ماجراي مجسمه را ميگفتي.«
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٤٢
ـ از تو چه پنهان رفته بودم بخرمش. ـ نميترسي مثل شمايل فليسيا برايت بدشانسي بياورد؟ اين اواخر همه اش تب داري و پيشانيات عرق ميكند. ـ فعلا كه غيبش زده. ـ كي؟ شمايل؟ ـ نه، مجسمه. گويا شبها زنجيرش ميكرده اند به ستونِ سنگيِ دم در. هركس برده، نيمه شب بالهاي فرشته را اره كرده و او را با خودش برده.
2
ـ انتخابت را كردي؟ حرف دوپهلو بود. فليسيا لحظه اي به او خيره ماند، لبخندي زد و گفت: »بله.« بعد رو كرد به پيشخدمت و گفت: »چهار فصل، لطفاْ.« مندو سرش را بالا كرد و در حالي كه از تمام هيكل پيشخدمت فقط دفترش را ميديد و حاشيه محوي از دستها را، گفت: »براي من، رژينا. لطفاْ.« بعد رو كرد به فليسيا: »چه شرابي؟« يك بطر هم »اوت مدوك« سفارش دادند. پيشخدمت رفت و نگاه مندو خيره ماند به دختري كه با دوستش ميز بغل نشسته بودند. چيزي از جنس تندر در فضاي بالاي سرشان سنگيني ميكرد. فليسيا گفت: »آرنولد نوار تو را شنيده است. ميگويد اين صدا مال آدميزاد نيست.« ـ راست گفته. ميخواهي نشانت بدهم؟ پاهايم سم دارد. فليسيا خنديد: »نه، همين طوري هم پيداست!« ـ آمده است پاريس؟ ـ نه، دائم به هم زنگ ميزنيم.
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٤٢
ـ از تو چه پنهان رفته بودم بخرمش. ـ نميترسي مثل شمايل فليسيا برايت بدشانسي بياورد؟ اين اواخر همه اش تب داري و پيشانيات عرق ميكند. ـ فعلا كه غيبش زده. ـ كي؟ شمايل؟ ـ نه، مجسمه. گويا شبها زنجيرش ميكرده اند به ستونِ سنگيِ دم در. هركس برده، نيمه شب بالهاي فرشته را اره كرده و او را با خودش برده.
2
ـ انتخابت را كردي؟ حرف دوپهلو بود. فليسيا لحظه اي به او خيره ماند، لبخندي زد و گفت: »بله.« بعد رو كرد به پيشخدمت و گفت: »چهار فصل، لطفاْ.« مندو سرش را بالا كرد و در حالي كه از تمام هيكل پيشخدمت فقط دفترش را ميديد و حاشيه محوي از دستها را، گفت: »براي من، رژينا. لطفاْ.« بعد رو كرد به فليسيا: »چه شرابي؟« يك بطر هم »اوت مدوك« سفارش دادند. پيشخدمت رفت و نگاه مندو خيره ماند به دختري كه با دوستش ميز بغل نشسته بودند. چيزي از جنس تندر در فضاي بالاي سرشان سنگيني ميكرد. فليسيا گفت: »آرنولد نوار تو را شنيده است. ميگويد اين صدا مال آدميزاد نيست.« ـ راست گفته. ميخواهي نشانت بدهم؟ پاهايم سم دارد. فليسيا خنديد: »نه، همين طوري هم پيداست!« ـ آمده است پاريس؟ ـ نه، دائم به هم زنگ ميزنيم.
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٤٣
خيره شد به ميز بغل. بشقاب دختر دست نخورده باقي مانده بود. ناگهان، چيزي برق زد وغلتيد توي بشقاب. مندو، بي اختيار، نگاهش را بالاتر برد. چشمان دختر خيس اشك بود. ـ نادر ميگفت تصميم گرفته اي ديگر نخواني، چرا؟ ـ چرا زني يا مردي تصميم ميگيرد ديگر به زندگي با همسرش ادامه ندهد؟ ـ آخرين دفعه اي كه از كسي جدا شدم به خاطر حسادت بيش از حدش بود. ـ خستگي، بيزاري، حسادت... گاهي هم خيانت. نگاه خيس دختر به سوي او برگشت! و مندو احساس كرد در آن جوي كه ميز بغل را مسموم كرده بود جملات مناسبي براي بيان مقصودش به كار نبرده است. در حقيقت، او به چيز ساده اي اشاره ميكرد. اينكه در يك گروه موسيقي رابطه افراد با يكديگر مثل رابطه زناشويي است. اما مثل هميشه بيماري كذايي »نداشتن اختيار كلام« كار دستش داده بود. بيمارياي كه باعث ميشد هيچ مخاطبي تكليفاش با او روشن نباشد. حرفي ميزد بي آنكه به معنا يا پيامدش بينديشد. اين از خريت او نبود. چون بلافاصله متوجه معنا وعواقبش ميشد. منتها چيزي در او جا به جا شده بود، چيزي پس و پيش شده بود: »حرف« و »معنا«. »حرف« را با چنان دقتي به كار ميبرد كه همه در وجودش شيطاني نهفته ميديدند. اما اين لحظات آنقدر نادر بودند كه گويي حضور گاه گاهيشان فقط براي شكنجه او بود. اگر ديگران وقتي كه از دستشان در ميرفت سخن نسنجيده ميگفتند، مندو وقتي سنجيده سخن ميگفت كه از دستش در ميرفت! اما چه كمياب بودند اين لحظات. غالباْ، بي غل وغش حرفش را بيان ميكرد و بي آنكه بخواهد درونِ خود را لو ميداد .ناچار، يكي او را ساده لوح ميديد، يكي ابله، يكي موذي. پس، به چاره، كاري ميكرد تا اين تصوير ناخوشايند را باژگونه جلوه دهد. پس، در نقل ماجراها، طوري از هر كلام يا عمل خود تفسير ميكرد كه مخاطب گمان ميبرد هيچ كار او بي حساب نيست: »وقتي نادر گفت بيخود شكمت را صابون نزن صاحب دارد، دانستم گلوي خودش پيش فليسيا گير كرده. پس براي آنكه خيالش را راحت كنم، همينكه فليسيا برگشت برخاستم و آنجا را ترك كردم. بعد هم كه ميخواست كپي نوار مرا به او بدهد بياعتنايي نشان دادم تا گمان كند براي اين دختر هيچ اهميتي قائل نيستم.« به اين ترتيب، ميكوشيد تصويري را
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٤٣
خيره شد به ميز بغل. بشقاب دختر دست نخورده باقي مانده بود. ناگهان، چيزي برق زد وغلتيد توي بشقاب. مندو، بي اختيار، نگاهش را بالاتر برد. چشمان دختر خيس اشك بود. ـ نادر ميگفت تصميم گرفته اي ديگر نخواني، چرا؟ ـ چرا زني يا مردي تصميم ميگيرد ديگر به زندگي با همسرش ادامه ندهد؟ ـ آخرين دفعه اي كه از كسي جدا شدم به خاطر حسادت بيش از حدش بود. ـ خستگي، بيزاري، حسادت... گاهي هم خيانت. نگاه خيس دختر به سوي او برگشت! و مندو احساس كرد در آن جوي كه ميز بغل را مسموم كرده بود جملات مناسبي براي بيان مقصودش به كار نبرده است. در حقيقت، او به چيز ساده اي اشاره ميكرد. اينكه در يك گروه موسيقي رابطه افراد با يكديگر مثل رابطه زناشويي است. اما مثل هميشه بيماري كذايي »نداشتن اختيار كلام« كار دستش داده بود. بيمارياي كه باعث ميشد هيچ مخاطبي تكليفاش با او روشن نباشد. حرفي ميزد بي آنكه به معنا يا پيامدش بينديشد. اين از خريت او نبود. چون بلافاصله متوجه معنا وعواقبش ميشد. منتها چيزي در او جا به جا شده بود، چيزي پس و پيش شده بود: »حرف« و »معنا«. »حرف« را با چنان دقتي به كار ميبرد كه همه در وجودش شيطاني نهفته ميديدند. اما اين لحظات آنقدر نادر بودند كه گويي حضور گاه گاهيشان فقط براي شكنجه او بود. اگر ديگران وقتي كه از دستشان در ميرفت سخن نسنجيده ميگفتند، مندو وقتي سنجيده سخن ميگفت كه از دستش در ميرفت! اما چه كمياب بودند اين لحظات. غالباْ، بي غل وغش حرفش را بيان ميكرد و بي آنكه بخواهد درونِ خود را لو ميداد .ناچار، يكي او را ساده لوح ميديد، يكي ابله، يكي موذي. پس، به چاره، كاري ميكرد تا اين تصوير ناخوشايند را باژگونه جلوه دهد. پس، در نقل ماجراها، طوري از هر كلام يا عمل خود تفسير ميكرد كه مخاطب گمان ميبرد هيچ كار او بي حساب نيست: »وقتي نادر گفت بيخود شكمت را صابون نزن صاحب دارد، دانستم گلوي خودش پيش فليسيا گير كرده. پس براي آنكه خيالش را راحت كنم، همينكه فليسيا برگشت برخاستم و آنجا را ترك كردم. بعد هم كه ميخواست كپي نوار مرا به او بدهد بياعتنايي نشان دادم تا گمان كند براي اين دختر هيچ اهميتي قائل نيستم.« به اين ترتيب، ميكوشيد تصويري را
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٤٤
كه حرفهاي نسنجيده اش بجا مينهاد مخدوش، يا با تصوير آدم خردمند جايگزين كند. و اين، كار را بيش از پيش دشوار ميكرد، چون مخاطبي كه تا آن لحظه در او آدم سادهاي ميديد، حالا دست و پا را جمع ميكرد و در پس هر حرف و هر حركت او دنبال معنايي ميگشت كه اي بسا خود مندو هم تصورش را نميتوانست بكند. اينطور بود كه او و مخاطبش در پيچ و خم هزارتويي گرفتار ميشدند كه اسمش را هرچه ميشد گذاشت جز تفاهم. پيشخدمت به ميز بغلي نزديك شد و پرسيد ميتواند بشقابها را جمع كند؟ وقتي بشقاب دست نخورده دختر را برميداشت مندو انديشيد: »هميشه بشقابِ يكي دست نخورده ميماند. فرقي هم نمي كند چه كسي. اما هميشه بشقابِ يكي دست نخورده ميماند. فرقش دراين است كه كداميك تصميم بگيرد ديگري را ترك كند. آنوقت بشقاب آنيكي دست نخورده ميماند.« فليسيا كه تمام مدت به مندو خيره شده بود با مهرباني گفت: »به تو خيانت شده مندو؟« سكوت كرد. ـ آرنولد هم درد تو را دارد. سابقه كارش را جلوي هر كسي ميگذارم تعجب ميكند چرا نوازنده اي مثل او امروز بيرون گود ايستاده. هفت تا صفحه دارد؛ آنهم با كي؟ كساني مثل »كارلوس سانتانا« و »زيگفريد«. اما حالا كلاهش را باد ببرد روي صحنه، حاضر نيست برود برش دارد. چشم ديدن درخشش او را نداشتند. تنظيم صداي سازش را به هم ميزدند. سيم ميكروفونش را قطع ميكردند. او هم ترجيح داد اين دنياي حقير را به همان آدمهاي حقير واگذار كند و نانش را از راه كار در كليدسازي پدرش درآورد. حالا، به تشويق من سازش را دوباره دست گرفته. دارم كمكش ميكنم تا جاي شايسته خودش را به دست آورد. براي همين هم آمده ام پاريس. در آن محيط كوچك شهرستان داشت ميپوسيد. قلب مندو تير كشيد. چه زجري كشيده بود تا فراموشش كند، و در لحظهاي كه موفق شده بود سموم اين عشق بيفرجام را از تن بيرون بريزد سروكله اش روي پله ها پيدا شده بود. آن هم در آن لباس سراسر سياه كه زيبايياش را دو چندان ميكرد .حيرتزده پرسيده
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٤٤
كه حرفهاي نسنجيده اش بجا مينهاد مخدوش، يا با تصوير آدم خردمند جايگزين كند. و اين، كار را بيش از پيش دشوار ميكرد، چون مخاطبي كه تا آن لحظه در او آدم سادهاي ميديد، حالا دست و پا را جمع ميكرد و در پس هر حرف و هر حركت او دنبال معنايي ميگشت كه اي بسا خود مندو هم تصورش را نميتوانست بكند. اينطور بود كه او و مخاطبش در پيچ و خم هزارتويي گرفتار ميشدند كه اسمش را هرچه ميشد گذاشت جز تفاهم. پيشخدمت به ميز بغلي نزديك شد و پرسيد ميتواند بشقابها را جمع كند؟ وقتي بشقاب دست نخورده دختر را برميداشت مندو انديشيد: »هميشه بشقابِ يكي دست نخورده ميماند. فرقي هم نمي كند چه كسي. اما هميشه بشقابِ يكي دست نخورده ميماند. فرقش دراين است كه كداميك تصميم بگيرد ديگري را ترك كند. آنوقت بشقاب آنيكي دست نخورده ميماند.« فليسيا كه تمام مدت به مندو خيره شده بود با مهرباني گفت: »به تو خيانت شده مندو؟« سكوت كرد. ـ آرنولد هم درد تو را دارد. سابقه كارش را جلوي هر كسي ميگذارم تعجب ميكند چرا نوازنده اي مثل او امروز بيرون گود ايستاده. هفت تا صفحه دارد؛ آنهم با كي؟ كساني مثل »كارلوس سانتانا« و »زيگفريد«. اما حالا كلاهش را باد ببرد روي صحنه، حاضر نيست برود برش دارد. چشم ديدن درخشش او را نداشتند. تنظيم صداي سازش را به هم ميزدند. سيم ميكروفونش را قطع ميكردند. او هم ترجيح داد اين دنياي حقير را به همان آدمهاي حقير واگذار كند و نانش را از راه كار در كليدسازي پدرش درآورد. حالا، به تشويق من سازش را دوباره دست گرفته. دارم كمكش ميكنم تا جاي شايسته خودش را به دست آورد. براي همين هم آمده ام پاريس. در آن محيط كوچك شهرستان داشت ميپوسيد. قلب مندو تير كشيد. چه زجري كشيده بود تا فراموشش كند، و در لحظهاي كه موفق شده بود سموم اين عشق بيفرجام را از تن بيرون بريزد سروكله اش روي پله ها پيدا شده بود. آن هم در آن لباس سراسر سياه كه زيبايياش را دو چندان ميكرد .حيرتزده پرسيده
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٤٥
بود: »تو اينجا چه ميكني؟« از روي پله ها بلند شده بود و همينطور كه لباسش را ميتكاند گفته بود: »ازاينجا رد ميشدم، گفتم سري به تو بزنم.« ـ خيلي وقت است منتظري؟ ـ چند دقيقه اي بيشتر نيست. گفتم كمي اينجا مينشينم، شايد رفته باشي سيگاري، چيزي بخري و برگردي. ياد حرف كمال افتاد. »زن مثل سايه است. بيفتي دنباش از تو دور ميشود، و اگر راه خودت را بروي دنبالت ميآيد.« كليد را توي دراتاق چرخاند و گفت: »دو روز بود خانه نبودم. نترسيدي پشت در بماني؟« ـ شماره رمزِ در ورودي را نميدانستم، زدم به شيشه پنجره اتاق سرايدار. رنگ از روي مندو پريد. فليسيا با ترديد گفت: »كار بدي كردم؟« ـ نپرسيد با چه كسي كار داري؟ ـ چرا. اسم و نشاني تو را گفتم، در را به رويم باز كرد. خون منجمد شد در رگهاش. اما به رو نياورد و غرق در جذبه حضور نامنتظر و زيبايي خيره كننده فليسيا، نگراني اش به زودي فراموش شد. حس ميكرد چيزي فراتر از قدرت او همه چيز را هدايت ميكند به سمتي كه بيرون از اراده اوست. وقتي با تمام وجود كوشيده بود او را بدست آورد، همه تيرهاش به سنگ خورده بود و بعد كه با آنهمه مرارت كوشيده بود فراموشش كند، مقابلش سبز شده بود؛ آنهم در حالي كه نه آدرس را ميدانست، نه شماره رمز در ورودي را، و نه ساعت حضور و غيابش را! چه هوشي! هوش؟ »نكند شبي كه با نادر آمدند به ابتكار او بوده تا آدرس را بلد شود؟ نكند ساعتها منتظر مانده اما وانمود ميكند چند دقيقه بيشتر نيست؟ نكند ميخواهد اين ارتباط از چشم نادر پنهان بماند؟ در اين صورت آرنولد چه؟ شايد آرنولد موجودي خياليست كه اختراعش كرده تا دست نيافتني به نظر برسد؟« بعد كه آمده بودند تو فليسيا گفته بود: »فردا دارم ميروم تولوز.« خشكش زد: »تولوز؟« ـ » پل« دعوتنامه اي برايم فراهم كرده.
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٤٥
بود: »تو اينجا چه ميكني؟« از روي پله ها بلند شده بود و همينطور كه لباسش را ميتكاند گفته بود: »ازاينجا رد ميشدم، گفتم سري به تو بزنم.« ـ خيلي وقت است منتظري؟ ـ چند دقيقه اي بيشتر نيست. گفتم كمي اينجا مينشينم، شايد رفته باشي سيگاري، چيزي بخري و برگردي. ياد حرف كمال افتاد. »زن مثل سايه است. بيفتي دنباش از تو دور ميشود، و اگر راه خودت را بروي دنبالت ميآيد.« كليد را توي دراتاق چرخاند و گفت: »دو روز بود خانه نبودم. نترسيدي پشت در بماني؟« ـ شماره رمزِ در ورودي را نميدانستم، زدم به شيشه پنجره اتاق سرايدار. رنگ از روي مندو پريد. فليسيا با ترديد گفت: »كار بدي كردم؟« ـ نپرسيد با چه كسي كار داري؟ ـ چرا. اسم و نشاني تو را گفتم، در را به رويم باز كرد. خون منجمد شد در رگهاش. اما به رو نياورد و غرق در جذبه حضور نامنتظر و زيبايي خيره كننده فليسيا، نگراني اش به زودي فراموش شد. حس ميكرد چيزي فراتر از قدرت او همه چيز را هدايت ميكند به سمتي كه بيرون از اراده اوست. وقتي با تمام وجود كوشيده بود او را بدست آورد، همه تيرهاش به سنگ خورده بود و بعد كه با آنهمه مرارت كوشيده بود فراموشش كند، مقابلش سبز شده بود؛ آنهم در حالي كه نه آدرس را ميدانست، نه شماره رمز در ورودي را، و نه ساعت حضور و غيابش را! چه هوشي! هوش؟ »نكند شبي كه با نادر آمدند به ابتكار او بوده تا آدرس را بلد شود؟ نكند ساعتها منتظر مانده اما وانمود ميكند چند دقيقه بيشتر نيست؟ نكند ميخواهد اين ارتباط از چشم نادر پنهان بماند؟ در اين صورت آرنولد چه؟ شايد آرنولد موجودي خياليست كه اختراعش كرده تا دست نيافتني به نظر برسد؟« بعد كه آمده بودند تو فليسيا گفته بود: »فردا دارم ميروم تولوز.« خشكش زد: »تولوز؟« ـ » پل« دعوتنامه اي برايم فراهم كرده.
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
متهمان به قتل سرتیپ افشارطوس را آزاد کردند!
۱۲ شهريور ۱۳۳۲ (۱۶ روز پس از براندازي دولت مصدق) دادسراي تهران متهمان به ربودن و قتل سرتيپ افشارطوس رئيس کل شهرباني حكومت اورا بدون صدور اعلاميه و ذکر دليل آزاد کرد که باعث تعجب مردم شد. برخي از اين متهمان که دربازداشت بودند قبلا اعترافهايي هم كرده بودند و اين اعتراف ها و دلايل جرم در روزنامه ها انتشار يافته بود. اصحاب نظر همان زمان آزاد شدن آنان را يك مداخله عريان سياست در امر قضاء خوانده بودند. ربودن افشارطوس با هدف زهر چشم گرفتن از دكتر مصدق، سنجش آمادگي سازمانهاي اطلاعاتي کشور (اطلاعات پليس و رکن دوم ستاد ارتش) و مقدمه كودتا بر ضد او بود.
برگرفته از تاریخ ایرانیان
به قلم دکتر #نوشیروان کیهانی زاده
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
متهمان به قتل سرتیپ افشارطوس را آزاد کردند!
۱۲ شهريور ۱۳۳۲ (۱۶ روز پس از براندازي دولت مصدق) دادسراي تهران متهمان به ربودن و قتل سرتيپ افشارطوس رئيس کل شهرباني حكومت اورا بدون صدور اعلاميه و ذکر دليل آزاد کرد که باعث تعجب مردم شد. برخي از اين متهمان که دربازداشت بودند قبلا اعترافهايي هم كرده بودند و اين اعتراف ها و دلايل جرم در روزنامه ها انتشار يافته بود. اصحاب نظر همان زمان آزاد شدن آنان را يك مداخله عريان سياست در امر قضاء خوانده بودند. ربودن افشارطوس با هدف زهر چشم گرفتن از دكتر مصدق، سنجش آمادگي سازمانهاي اطلاعاتي کشور (اطلاعات پليس و رکن دوم ستاد ارتش) و مقدمه كودتا بر ضد او بود.
برگرفته از تاریخ ایرانیان
به قلم دکتر #نوشیروان کیهانی زاده
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
#درباره ی مصدق
حزب تودۀ ایران و دولت رزم‌آرا نوشته محمدحسین خسروپناه
چاپ شده در نشریه اندیشه پویا
از متن: از ابتدای خرداد تا ۶تیر۱۳۲۹ روزنامۀ «به‌سوی آینده» اخبار و تفسیر‌ها و تحلیل‌های مربوط‌به نقشۀ کودتا در ایران با پشتیبانی آمریکا و انگلیس و هدف‌های آنها را منتشر می‌کرد؛ اما حزب تودۀ ایران طرح و برنامۀ عملی برای جلوگیری از کودتا و به‌قدرت‌رسیدن رزم‌آرا ارائه نمی‌داد و صرفاً، فراخوان تشکیل جبهۀ متحد و شعارهایی مانند «جبهۀ متحد ملت با دیکتاتوری مبارزه خواهد کرد»، چون مردم جهان برای استقلال و آزادی به‌پا خاسته‌اند، «در ایران نمی‌توان حکومت دیکتاتوری ایجاد کرد»، «همۀ قوای ملت برضد استعمار و دیکتاتوری تجهیز شود» و... در جراید علنی و مخفی حزب تکرار می‌شد. ناگفته نماند، باتوجه‌به مقالۀ «تکلیف لوایح دولت چه می‌شود» که روز ۲۸خرداد۱۳۲۹ در روزنامۀ «به‌سوی آینده» منتشر شد، به‌نظر می‌رسد رهبری یا جناحی در رهبری حزب توده برای مقابله با روی‌کارآمدن دیکتاتور به این نتیجه رسید که در صورت تصویب چند لایحۀ دولت، با تغییرات موردِنظر حزب توده در مجلس شورای ملی، از دولت منصور حمایت کند: موضعی که بیش از چند روز دوام نداشت. درحقیقت، حمایت از دولت منصور، تاکتیکی بود که از اواسط خرداد، جبهۀ ملی برای جلوگیری از به‌قدرت‌رسیدن رزم‌آرا در پیش گرفت و حتی پس از ملاقات رزم‌آرا با دکتر مصدق هم کنار گذاشته نشد. انگیزۀ حزب توده برای اتخاذ چنین موضعی را می‌توان در تحلیل روزنامۀ «به‌سوی آینده» از علت حمایت جبهۀ ملی از دولت منصور دریافت؛ «به‌سوی آینده» نوشت: «بین دولت منصور و «شخصیت مقتدری» که می‌گویند قرار است جانشین او شود رقابتی وجود دارد [...] منصور برای مقابله با او، خود را به جبهۀ ملی نزدیک کرده است و به آنها گفته است اگر قرار باشد این عمل [تعیین‌تکلیف لایحۀ نفت] انجام شود، چه بهتر که به‌دست خودتان انجام گیرد و میدانی برای هنرنمایی آن شخصیت مقتدر ایجاد نگردد. «ملیون» هم دو علت این پیشنهاد را پذیرفته‌اند: یکی به‌علت اختلاف قدیمی با آن شخصیت مقتدر، دیگری به‌سبب آنکه می‌دانند در همه‌حال، دولت منصور برای موافقت یا مخالفت (اگر قرار باشد مخالفتی شود) بهتر از یک دیکتاتوری نظامی است.»
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
#درباره ی مصدق
حزب تودۀ ایران و دولت رزم‌آرا نوشته محمدحسین خسروپناه
چاپ شده در نشریه اندیشه پویا
از متن: از ابتدای خرداد تا ۶تیر۱۳۲۹ روزنامۀ «به‌سوی آینده» اخبار و تفسیر‌ها و تحلیل‌های مربوط‌به نقشۀ کودتا در ایران با پشتیبانی آمریکا و انگلیس و هدف‌های آنها را منتشر می‌کرد؛ اما حزب تودۀ ایران طرح و برنامۀ عملی برای جلوگیری از کودتا و به‌قدرت‌رسیدن رزم‌آرا ارائه نمی‌داد و صرفاً، فراخوان تشکیل جبهۀ متحد و شعارهایی مانند «جبهۀ متحد ملت با دیکتاتوری مبارزه خواهد کرد»، چون مردم جهان برای استقلال و آزادی به‌پا خاسته‌اند، «در ایران نمی‌توان حکومت دیکتاتوری ایجاد کرد»، «همۀ قوای ملت برضد استعمار و دیکتاتوری تجهیز شود» و... در جراید علنی و مخفی حزب تکرار می‌شد. ناگفته نماند، باتوجه‌به مقالۀ «تکلیف لوایح دولت چه می‌شود» که روز ۲۸خرداد۱۳۲۹ در روزنامۀ «به‌سوی آینده» منتشر شد، به‌نظر می‌رسد رهبری یا جناحی در رهبری حزب توده برای مقابله با روی‌کارآمدن دیکتاتور به این نتیجه رسید که در صورت تصویب چند لایحۀ دولت، با تغییرات موردِنظر حزب توده در مجلس شورای ملی، از دولت منصور حمایت کند: موضعی که بیش از چند روز دوام نداشت. درحقیقت، حمایت از دولت منصور، تاکتیکی بود که از اواسط خرداد، جبهۀ ملی برای جلوگیری از به‌قدرت‌رسیدن رزم‌آرا در پیش گرفت و حتی پس از ملاقات رزم‌آرا با دکتر مصدق هم کنار گذاشته نشد. انگیزۀ حزب توده برای اتخاذ چنین موضعی را می‌توان در تحلیل روزنامۀ «به‌سوی آینده» از علت حمایت جبهۀ ملی از دولت منصور دریافت؛ «به‌سوی آینده» نوشت: «بین دولت منصور و «شخصیت مقتدری» که می‌گویند قرار است جانشین او شود رقابتی وجود دارد [...] منصور برای مقابله با او، خود را به جبهۀ ملی نزدیک کرده است و به آنها گفته است اگر قرار باشد این عمل [تعیین‌تکلیف لایحۀ نفت] انجام شود، چه بهتر که به‌دست خودتان انجام گیرد و میدانی برای هنرنمایی آن شخصیت مقتدر ایجاد نگردد. «ملیون» هم دو علت این پیشنهاد را پذیرفته‌اند: یکی به‌علت اختلاف قدیمی با آن شخصیت مقتدر، دیگری به‌سبب آنکه می‌دانند در همه‌حال، دولت منصور برای موافقت یا مخالفت (اگر قرار باشد مخالفتی شود) بهتر از یک دیکتاتوری نظامی است.»
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
خبرنامه‌ی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف ویژه‌ی ۲۸ مرداد منتشر شد:
مصدق، بغض تاریخی
در این شماره می‌خوانید؛
اشتباهات مصدق
رسانه‌ها و فرهنگ سیاسی
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
مصدق، بغض تاریخی
در این شماره می‌خوانید؛
اشتباهات مصدق
رسانه‌ها و فرهنگ سیاسی
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
کتاب «از بادیه نشینی تا امپراتوری» سی و ششمین اثر زنده یاد دکتر مسعود انصاری است. در فرنودگرایی‌های این کتاب آمده است که چگونه تازی‌های بادیه نشین در آغاز سده هفتم میلادی کیش وپسگرایی برخاسته از فرهنگ بیابان نشینی خود را به ملت ایران که بنا به نوشتارهای هرودوت و گزونفون بنیان‌گذار فرهنگ و تمدن دنیا و تا آن زمان یکی از دو و یا سه ابرقدرت جهان بود و با وحشیگری و ستم خویی تحمیل کردند و در نتیجه از آن پس، دیگر ملت ایران روی پیشرفت و خوشزیستی ندید.فرنود این فراگشت تاریخی نیز به گونه گسترده شرح داده شده و گفته شده، دلیل این امر آن است که سرشت واپسگرا و تمدن ستیز ایمان اسلامی-که از لحظه ای که یک فرد انسان از زهدان مادر پا به پهنه هستی می‌گذارد تا زمانی که در گور جای می‌گیرد، قواعد و قوانین تغییر ناپذیر وضع کرده است-فرهنگ و ذهنیت مردم ایران را ایستا کرد.
«تمام افرادی که خود را پیامبر و برگزیده خدا نامیدند، همه ادعا کردند که هدف رسالتشان گسترش برادری، انسان گرایی، صلح و دوستی بین افراد بشر و رستگاری آنها و نیز ایجاد همبودگاهی بهتر و آسوده تر برای بشریت بوده است. ولی، از آغاز تاریخ پیدایش دین و مذهب در دنیا تا کنون، هیچ دیدمانی در جهان ما بیش از دین و مذهب، سبب برادرکشی و خونریزی بین افراد بشر نشده و بین همه ادیان ابراهیمی هیچ دینی بیش از اسلام، فرنود فتنه، آدمکشی و خونریزی نشده است.»
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
کتاب «از بادیه نشینی تا امپراتوری» سی و ششمین اثر زنده یاد دکتر مسعود انصاری است. در فرنودگرایی‌های این کتاب آمده است که چگونه تازی‌های بادیه نشین در آغاز سده هفتم میلادی کیش وپسگرایی برخاسته از فرهنگ بیابان نشینی خود را به ملت ایران که بنا به نوشتارهای هرودوت و گزونفون بنیان‌گذار فرهنگ و تمدن دنیا و تا آن زمان یکی از دو و یا سه ابرقدرت جهان بود و با وحشیگری و ستم خویی تحمیل کردند و در نتیجه از آن پس، دیگر ملت ایران روی پیشرفت و خوشزیستی ندید.فرنود این فراگشت تاریخی نیز به گونه گسترده شرح داده شده و گفته شده، دلیل این امر آن است که سرشت واپسگرا و تمدن ستیز ایمان اسلامی-که از لحظه ای که یک فرد انسان از زهدان مادر پا به پهنه هستی می‌گذارد تا زمانی که در گور جای می‌گیرد، قواعد و قوانین تغییر ناپذیر وضع کرده است-فرهنگ و ذهنیت مردم ایران را ایستا کرد.
«تمام افرادی که خود را پیامبر و برگزیده خدا نامیدند، همه ادعا کردند که هدف رسالتشان گسترش برادری، انسان گرایی، صلح و دوستی بین افراد بشر و رستگاری آنها و نیز ایجاد همبودگاهی بهتر و آسوده تر برای بشریت بوده است. ولی، از آغاز تاریخ پیدایش دین و مذهب در دنیا تا کنون، هیچ دیدمانی در جهان ما بیش از دین و مذهب، سبب برادرکشی و خونریزی بین افراد بشر نشده و بین همه ادیان ابراهیمی هیچ دینی بیش از اسلام، فرنود فتنه، آدمکشی و خونریزی نشده است.»
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٤٦
ـ پل؟ ـ يكي از دوستانم كه مدير يك جشنواره موسيقي جاز است در بلژيك. ـ پس به بلژيك ميروي يا تولوز؟ ـ تولوز. آنجا، همه ساله نمايشگاهي برگزار ميشود به نام »ميدم«. همه مديران فستيوالها، موسيقي دانان، برگزار كنندگان كنسرتها و شركتهاي توليد صفحه در آن حضور دارند. وروديهاش وحشتناك گران است. پل يك دعوتنامه اضافي داشت، زنگ زد و دعوتم كرد . حالت كسي را داشت كه يك در ميان به تختاش مينشانند و بعد به فرق سرش ميكوبند. آرنولد موجودي خيالي باشد، پل چه؟ پل، مدير يك فستيوال موسيقيست. به جاهايي مثل »ميدم« دعوت ميشود، ميتواند به فليسيا دعوتنامه چينن جايي را هديه كند و او... نااميدي چنگ زد به احشايش. »فليسيا بايد مغز خر خورده باشد كه به آدمي مثل من نظر داشته باشد.« ـ دارم مدارك و سوابقِ كاريِ آرنولد را با خودم ميبرم آنجا. تو هم هرچه داري بده ببرم. اگر قراراست دري به روي آدم باز شود از چنين جاييست. حس كرد دوباره بر تختش مينشانند. »چرا بي خودي حسادت ميكنم؟ از كجا معلوم كه پل از من مسن تر نباشد؟ كه همجنس باز نباشد؟« كمر راست كرد و گفت: »از گرسنگي مغزم كار نميكند. اگر مايلي برويم همين بغل پيتزاي خوبي دارد.« و حالا كه فليسيا داستان زندگي آرنولد را ميگفت، آرنولد ديگر نه موجودي خيالي كه آدمي بود كه وجودش را با تمام رگ و ريشه حس ميكرد. »چه خوب كه زني مثل فليسيا هست كه او را ميفهمد و به او كمك ميكند دوباره سر پا بايستد. تمام زندگي ام حسرت چنين زني را داشتم. حالا كه آرنولد چنين شانسي آورده چرا بايد سد راه او بشوم؟« ـ دستمالت را بردار مندو! مندو كه از جهان اطرافش غافل شده بود، شرمنده، نگاهي به پيشخدمت كرد، نگاهي به فليسيا، لبخندي زد و به سرعت دستمال را برداشت تا جا باز شود براي بشقاب.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٤٦
ـ پل؟ ـ يكي از دوستانم كه مدير يك جشنواره موسيقي جاز است در بلژيك. ـ پس به بلژيك ميروي يا تولوز؟ ـ تولوز. آنجا، همه ساله نمايشگاهي برگزار ميشود به نام »ميدم«. همه مديران فستيوالها، موسيقي دانان، برگزار كنندگان كنسرتها و شركتهاي توليد صفحه در آن حضور دارند. وروديهاش وحشتناك گران است. پل يك دعوتنامه اضافي داشت، زنگ زد و دعوتم كرد . حالت كسي را داشت كه يك در ميان به تختاش مينشانند و بعد به فرق سرش ميكوبند. آرنولد موجودي خيالي باشد، پل چه؟ پل، مدير يك فستيوال موسيقيست. به جاهايي مثل »ميدم« دعوت ميشود، ميتواند به فليسيا دعوتنامه چينن جايي را هديه كند و او... نااميدي چنگ زد به احشايش. »فليسيا بايد مغز خر خورده باشد كه به آدمي مثل من نظر داشته باشد.« ـ دارم مدارك و سوابقِ كاريِ آرنولد را با خودم ميبرم آنجا. تو هم هرچه داري بده ببرم. اگر قراراست دري به روي آدم باز شود از چنين جاييست. حس كرد دوباره بر تختش مينشانند. »چرا بي خودي حسادت ميكنم؟ از كجا معلوم كه پل از من مسن تر نباشد؟ كه همجنس باز نباشد؟« كمر راست كرد و گفت: »از گرسنگي مغزم كار نميكند. اگر مايلي برويم همين بغل پيتزاي خوبي دارد.« و حالا كه فليسيا داستان زندگي آرنولد را ميگفت، آرنولد ديگر نه موجودي خيالي كه آدمي بود كه وجودش را با تمام رگ و ريشه حس ميكرد. »چه خوب كه زني مثل فليسيا هست كه او را ميفهمد و به او كمك ميكند دوباره سر پا بايستد. تمام زندگي ام حسرت چنين زني را داشتم. حالا كه آرنولد چنين شانسي آورده چرا بايد سد راه او بشوم؟« ـ دستمالت را بردار مندو! مندو كه از جهان اطرافش غافل شده بود، شرمنده، نگاهي به پيشخدمت كرد، نگاهي به فليسيا، لبخندي زد و به سرعت دستمال را برداشت تا جا باز شود براي بشقاب.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٤٧
فليسيا دستمال را روي پاهايش پهن كرد و گفت: »معذرت ميخواهم كه تو را ياد خاطرات گذشته انداختم. معلوم است كه خيلي اذيت شده اي.« ـ اول بار است كه ميبينم يكي مرا ميفهمد. فليسيا كارد و چنگال را به دست گرفت: »هيچ چيزي مخرب تر از حسادت نيست. اين نيروي كوري است كه قادر به انجام هر كاري ست؛ حتى قتل!« زن و مردي كه ميز بغل نشسته بودند هر دو به طرف فليسيا برگشتند! مندو خيره شد به چشمان فليسيا. نيروي شفقت، تلؤلؤيي خيره كننده ميداد به جادويي كه از اعماق آن درياچه نامسكون ميآمد. انديشيد: »از كجا كه اين شانس را آرنولد از چنگ كس ديگري بيرون نكشيده باشد؟ و مگر شانس وقتي در خانه ات را زد معنايش اين نيست كه فقط به تو تعلق دارد؟ از همه چيز گذشته، چرا نبايد فكر كنم آرنولد موجودي ست خيالي كه فليسيا، با استفاده از اطلاعات نادر از زندگي من، اختراعش كرده تاهم مرا بيشتر فريفته كند هم خودش را دور از دست نگهدارد؟« قاشق و چنگال را توي بشقاب رها كرد: »تو مرا خوب درك ميكني، فليسيا. ولي ميتوانم مطمئن باشم چيزي را هم كه ميخواهم بگويم درك خواهي كرد؟« فليسيا چشم در چشم او، طوري لبخند زد كه انگار ميداند منتظر شنيدن چه چيزي بايد باشد. گفت: »قدرت درك من بي نهايت نيست. بااين حال، نهايت سعي ام را ميكنم.« ـ اگر روزي احتياج به جاي امني داشتم ميتوانم خودم را در اعماقِ اين درياچه غرق بكنم؟ فليسيا خنديد: »به نظرت جاي امني ميآيد؟« ـ امن ترين جاي دنيا.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٤٧
فليسيا دستمال را روي پاهايش پهن كرد و گفت: »معذرت ميخواهم كه تو را ياد خاطرات گذشته انداختم. معلوم است كه خيلي اذيت شده اي.« ـ اول بار است كه ميبينم يكي مرا ميفهمد. فليسيا كارد و چنگال را به دست گرفت: »هيچ چيزي مخرب تر از حسادت نيست. اين نيروي كوري است كه قادر به انجام هر كاري ست؛ حتى قتل!« زن و مردي كه ميز بغل نشسته بودند هر دو به طرف فليسيا برگشتند! مندو خيره شد به چشمان فليسيا. نيروي شفقت، تلؤلؤيي خيره كننده ميداد به جادويي كه از اعماق آن درياچه نامسكون ميآمد. انديشيد: »از كجا كه اين شانس را آرنولد از چنگ كس ديگري بيرون نكشيده باشد؟ و مگر شانس وقتي در خانه ات را زد معنايش اين نيست كه فقط به تو تعلق دارد؟ از همه چيز گذشته، چرا نبايد فكر كنم آرنولد موجودي ست خيالي كه فليسيا، با استفاده از اطلاعات نادر از زندگي من، اختراعش كرده تاهم مرا بيشتر فريفته كند هم خودش را دور از دست نگهدارد؟« قاشق و چنگال را توي بشقاب رها كرد: »تو مرا خوب درك ميكني، فليسيا. ولي ميتوانم مطمئن باشم چيزي را هم كه ميخواهم بگويم درك خواهي كرد؟« فليسيا چشم در چشم او، طوري لبخند زد كه انگار ميداند منتظر شنيدن چه چيزي بايد باشد. گفت: »قدرت درك من بي نهايت نيست. بااين حال، نهايت سعي ام را ميكنم.« ـ اگر روزي احتياج به جاي امني داشتم ميتوانم خودم را در اعماقِ اين درياچه غرق بكنم؟ فليسيا خنديد: »به نظرت جاي امني ميآيد؟« ـ امن ترين جاي دنيا.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٤٨
3
رديف كتاب هايي كه از هر طرف تا سقف بالا رفته بود چنان فشاري ميآورد كه كف چوبي اتاق پذيرايي به شكل محسوسي تاب برداشته بود؛ طوري كه حالا »روژه لوكنت« كه شير قهوهاش را برداشته بود و به طرف صندلي ميرفت، هنگام عبور از عرض اتاق، مثل برج »پيزا«، كمي كج به نظر ميرسيد. به صندلي كه رسيد قامتش دوباره راست شد. شير قهوه را روي ميز گذاشت و وقتي مي نشست، بفهمي نفهمي، صدايي به گوش كمال رسيد كه معلوم نشد از پايه صندلي بود يا از شخص شخيص روژه لوكنت. اما هر چه بود او را ياد روزي انداخت كه از مدرسه به خانه برميگشت. در را كه باز كرد، ديد كسي در خانه نيست اما از داخل حمام صداهاي غريبي ميآيد. پرده ها كشيده بود و اتاق، در تاريكي لرزان غروب، ساكت مثل ته گور. گوش داد. به تناوب صداي شلپ شلپ آب بود و بعد صدايي شبيه همين صدا كه حالا شنيده بود. چند دقيقه اي حيرت زده ايستاد، بعد كه چيزي دستگيرش نشد، از سر كنجكاوي، چشم را نزديك كرد به سوراخ كليد. هيكل لرزان و استخواني پدر را ديد مشغول وضو. آب را اول به صورتش ميزد، بعد به دستها. نوبت مسح كه ميرسيد، خم ميشد، اما هنوز دستش پاي راست را لمس نكرده، بادي از او در ميرفت و وضو را باطل ميكرد. پيرمرد بيچاره، افتاده به دوري باطل، شيطان را لعنت ميكرد و، ناگزير، برميگشت به نقطه اول. رنجهاي هراس آور پدر را به وقت نماز ميشناخت. اما اول بار بود كه كابوسهاي او را به وقت وضو كشف ميكرد. چقدر طول كشيد تا از حمام بيرون آمد؟ يك ساعت؟ دوساعت؟ لابد موفق شده بود و گرنه نميآمد. مثل آن نمازهاي طولاني و ترديدهاي بي پايانش. به نماز كه ميايستاد، هميشه در ميانه كار شك ميكرد. دو ركعت خوانده است يا سه؟ پس استغفار ميكرد و از نو تكبير ميگفت. به ميانه كار كه ميرسيد، باز شك مي كرد، و باز تكبير از نو نماز از نو. چقدر طول ميكشيد تا نمازش را به آخر برد؟ چهارساعت؟ پنج ساعت؟ و، سرانجام، بر دودلي اش فائق ميآمد يا تسليم شكست ميشد؟ هيچگاه نفهميد. اما اينهمه وحشت از عذاب آخرت همه عمر برايش معما ماند. ـ در چه فكريد جناب نقاش؟
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٤٨
3
رديف كتاب هايي كه از هر طرف تا سقف بالا رفته بود چنان فشاري ميآورد كه كف چوبي اتاق پذيرايي به شكل محسوسي تاب برداشته بود؛ طوري كه حالا »روژه لوكنت« كه شير قهوهاش را برداشته بود و به طرف صندلي ميرفت، هنگام عبور از عرض اتاق، مثل برج »پيزا«، كمي كج به نظر ميرسيد. به صندلي كه رسيد قامتش دوباره راست شد. شير قهوه را روي ميز گذاشت و وقتي مي نشست، بفهمي نفهمي، صدايي به گوش كمال رسيد كه معلوم نشد از پايه صندلي بود يا از شخص شخيص روژه لوكنت. اما هر چه بود او را ياد روزي انداخت كه از مدرسه به خانه برميگشت. در را كه باز كرد، ديد كسي در خانه نيست اما از داخل حمام صداهاي غريبي ميآيد. پرده ها كشيده بود و اتاق، در تاريكي لرزان غروب، ساكت مثل ته گور. گوش داد. به تناوب صداي شلپ شلپ آب بود و بعد صدايي شبيه همين صدا كه حالا شنيده بود. چند دقيقه اي حيرت زده ايستاد، بعد كه چيزي دستگيرش نشد، از سر كنجكاوي، چشم را نزديك كرد به سوراخ كليد. هيكل لرزان و استخواني پدر را ديد مشغول وضو. آب را اول به صورتش ميزد، بعد به دستها. نوبت مسح كه ميرسيد، خم ميشد، اما هنوز دستش پاي راست را لمس نكرده، بادي از او در ميرفت و وضو را باطل ميكرد. پيرمرد بيچاره، افتاده به دوري باطل، شيطان را لعنت ميكرد و، ناگزير، برميگشت به نقطه اول. رنجهاي هراس آور پدر را به وقت نماز ميشناخت. اما اول بار بود كه كابوسهاي او را به وقت وضو كشف ميكرد. چقدر طول كشيد تا از حمام بيرون آمد؟ يك ساعت؟ دوساعت؟ لابد موفق شده بود و گرنه نميآمد. مثل آن نمازهاي طولاني و ترديدهاي بي پايانش. به نماز كه ميايستاد، هميشه در ميانه كار شك ميكرد. دو ركعت خوانده است يا سه؟ پس استغفار ميكرد و از نو تكبير ميگفت. به ميانه كار كه ميرسيد، باز شك مي كرد، و باز تكبير از نو نماز از نو. چقدر طول ميكشيد تا نمازش را به آخر برد؟ چهارساعت؟ پنج ساعت؟ و، سرانجام، بر دودلي اش فائق ميآمد يا تسليم شكست ميشد؟ هيچگاه نفهميد. اما اينهمه وحشت از عذاب آخرت همه عمر برايش معما ماند. ـ در چه فكريد جناب نقاش؟
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٤٩
قلم مو را برداشت و همينطور كه به رگهاي خوني صورت، چانه چروك خورده، و غبغب آويزان روژه لوكنت نگاه ميكرد، ادامه داد به كشيدن طرح. ـ دارم به سرنوشت اسلام در كشور خودم فكر ميكنم. ـ ازاين سرنوشت ناراضي هستيد؟ ـ نميفهممش. براي همين اينجا هستم. ـ فهمش آسان نيست. خيلي وقت است اينجاييد؟ ـ ده سال. ـ به عنوان مهاجر؟ يا به عنوان ناراضي؟ ـ اوايل به عنوان مبارز، حالا به عنوان نقاش. ـ چه شد كه از مبارزه دست كشيديد؟ خسته شديد يا اميدتان را از دست داديد؟ چه بايد ميگفت؟ شاگردان روژه لوكنت در »سوربن«، به مناسب جشن هفتاد ساگياش، از او پرسيده بودند مايل است چه چيزي را به عنوان هديه به او بدهند و روژه لوكنت، بدون لحظه اي ترديد، گفته بود»شمايلي رنگ وروغن از خودم.« آشنايي يكي از شاگردان با كمال، پاي او را به خانه اين استاد باز كرده بود؛ فرصتي طلايي كه نبايد از دست ميرفت. گفت: »نميدانم باغ بزرگ انستيتو پاستور تهران را ديدهايد يا نه. درختان سپيدار بلند و بسيار زيبايي دارد. دوستي داشتم كه آنجا كار ميكرد. اين دوست با زني شوهردار رابطه داشت. هر وقت كه زن ميآمد، بچهاش را هم ميآورد. دوستم تفنگي بادي داشت. زن را به دفترش هدايت ميكرد، بعد تفنگ را از پشت يكي از قفسه ها برميداشت، دست بچه را ميگرفت و ميآمد به باغ. كلاغهايي را كه روي شاخه هاي سپيدارها نشسته بودند نشانش ميداد و ميگفت :اين كلاغهارا ميبيني؟ همه اش مال توست! تا دلت ميخواهد شكارشان كن. تفنگ را به بچه ميداد و ميآمد به دفترش، سراغ زن. اين دوست هميشه به من ميگفت: اگر آن كلاغها فهميدند براي چه كشته ميشوند تو هم ميفهمي!« روژه لوكنت چنان به خنده افتاد كه سرفهاش گرفت، عذر خواهي كرد و گفت: »اين دوست شما، اگر چه جايش در جهنم است، اما آدم فرازانه ايست. و او خودش در آنجا مانده؟«
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٤٩
قلم مو را برداشت و همينطور كه به رگهاي خوني صورت، چانه چروك خورده، و غبغب آويزان روژه لوكنت نگاه ميكرد، ادامه داد به كشيدن طرح. ـ دارم به سرنوشت اسلام در كشور خودم فكر ميكنم. ـ ازاين سرنوشت ناراضي هستيد؟ ـ نميفهممش. براي همين اينجا هستم. ـ فهمش آسان نيست. خيلي وقت است اينجاييد؟ ـ ده سال. ـ به عنوان مهاجر؟ يا به عنوان ناراضي؟ ـ اوايل به عنوان مبارز، حالا به عنوان نقاش. ـ چه شد كه از مبارزه دست كشيديد؟ خسته شديد يا اميدتان را از دست داديد؟ چه بايد ميگفت؟ شاگردان روژه لوكنت در »سوربن«، به مناسب جشن هفتاد ساگياش، از او پرسيده بودند مايل است چه چيزي را به عنوان هديه به او بدهند و روژه لوكنت، بدون لحظه اي ترديد، گفته بود»شمايلي رنگ وروغن از خودم.« آشنايي يكي از شاگردان با كمال، پاي او را به خانه اين استاد باز كرده بود؛ فرصتي طلايي كه نبايد از دست ميرفت. گفت: »نميدانم باغ بزرگ انستيتو پاستور تهران را ديدهايد يا نه. درختان سپيدار بلند و بسيار زيبايي دارد. دوستي داشتم كه آنجا كار ميكرد. اين دوست با زني شوهردار رابطه داشت. هر وقت كه زن ميآمد، بچهاش را هم ميآورد. دوستم تفنگي بادي داشت. زن را به دفترش هدايت ميكرد، بعد تفنگ را از پشت يكي از قفسه ها برميداشت، دست بچه را ميگرفت و ميآمد به باغ. كلاغهايي را كه روي شاخه هاي سپيدارها نشسته بودند نشانش ميداد و ميگفت :اين كلاغهارا ميبيني؟ همه اش مال توست! تا دلت ميخواهد شكارشان كن. تفنگ را به بچه ميداد و ميآمد به دفترش، سراغ زن. اين دوست هميشه به من ميگفت: اگر آن كلاغها فهميدند براي چه كشته ميشوند تو هم ميفهمي!« روژه لوكنت چنان به خنده افتاد كه سرفهاش گرفت، عذر خواهي كرد و گفت: »اين دوست شما، اگر چه جايش در جهنم است، اما آدم فرازانه ايست. و او خودش در آنجا مانده؟«
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٥٠
ـ گمان ميكنم كلاغهاي »انستيتو پاستور« حالا حالاها تمامي ندارد!
4
غلتي زد و گفت: »خواهش ميكنم! من صبح بايد بلند شوم بروم سركار!« لحن عصبي فليسيا را كه ديد دستش را از روي سينه هاي سفت و گُر گرفتهي او برداشت. به ساعتش نگاه كرد. عقربه ها سه ونيم بامداد را نشان ميداد. آهي كشيد، طاق باز شد، وهمان دست را تكيه داد روي پيشاني. تيك تاك يخ زده ساعت روي نقطه اي از پيشاني آونگ ميشد؛ آنجا كه ضربان نبضي ملتهب طبل ميكوفت. ساعت شماطه دار را براي فليسيا تنظيم كرده بود روي هفت و، به اين ترتيب،اين طفلكي اولين روز كار تازهاش را بايد با چهارساعت و نيم كسر خواب آغاز ميكرد .شركتِ فليسيا در نمايشگاه »ميدم« اگر دستاوردي براي آرنولد و مندو داشت چيزي بود كه بعداْ معلوم ميشد. اما براي خودش، دستاورد اين سفر، پيدا كردن فوري كاري بود در يك شركت توليد فيلم؛ البته، با تلاش و توصيه پل. در آن چند دو روز، فليسيا حسابي برنزه شده بود. اقامت در استراحتگاه زيبا، استفاده از استخر، غذاهاي عالي و معاشرت با اشخاص سرشناس خستگي اين سرگرداني دوماهه را حسابي از تنش بيرون كرده بود.»حالا مانده است آپارتماني پيدا كنم تا همه چيز رو به راه شود.« مندو بي اراده بدنش را بالا كشيد تا دوباره به پهلو بخوابد و فليسيا را بغل كند. اما، در نيمه راه، عضله هاي منقبضش لحظه اي معلق ماند و اندكي بعد، چون غريقي تن سپرده به نوميدي، وزن خود و وزن نوميدي اش را روي تشك رها كرد؛ دوباره تيك تاكِ ساعت در جدال با ضربانِ ملتهبِ رگِ درشتِ پيشاني. »پس چرا شب را پيش من مانده؟ اگرنميخواهد، پس چرا وقتي گفتم همين يك تشك بيشتر نيست، شانه ها را بالا انداخت، شلوارش را در آورد و با آن رانهايي كه مرده را هم از گور بيرون ميكشد دراز كشيد كنار من؟ يعني اينقدرآدم راحتي است؟ پس چرا تا به آخر راحت نباشد؟ بازي ميكند؟«
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٥٠
ـ گمان ميكنم كلاغهاي »انستيتو پاستور« حالا حالاها تمامي ندارد!
4
غلتي زد و گفت: »خواهش ميكنم! من صبح بايد بلند شوم بروم سركار!« لحن عصبي فليسيا را كه ديد دستش را از روي سينه هاي سفت و گُر گرفتهي او برداشت. به ساعتش نگاه كرد. عقربه ها سه ونيم بامداد را نشان ميداد. آهي كشيد، طاق باز شد، وهمان دست را تكيه داد روي پيشاني. تيك تاك يخ زده ساعت روي نقطه اي از پيشاني آونگ ميشد؛ آنجا كه ضربان نبضي ملتهب طبل ميكوفت. ساعت شماطه دار را براي فليسيا تنظيم كرده بود روي هفت و، به اين ترتيب،اين طفلكي اولين روز كار تازهاش را بايد با چهارساعت و نيم كسر خواب آغاز ميكرد .شركتِ فليسيا در نمايشگاه »ميدم« اگر دستاوردي براي آرنولد و مندو داشت چيزي بود كه بعداْ معلوم ميشد. اما براي خودش، دستاورد اين سفر، پيدا كردن فوري كاري بود در يك شركت توليد فيلم؛ البته، با تلاش و توصيه پل. در آن چند دو روز، فليسيا حسابي برنزه شده بود. اقامت در استراحتگاه زيبا، استفاده از استخر، غذاهاي عالي و معاشرت با اشخاص سرشناس خستگي اين سرگرداني دوماهه را حسابي از تنش بيرون كرده بود.»حالا مانده است آپارتماني پيدا كنم تا همه چيز رو به راه شود.« مندو بي اراده بدنش را بالا كشيد تا دوباره به پهلو بخوابد و فليسيا را بغل كند. اما، در نيمه راه، عضله هاي منقبضش لحظه اي معلق ماند و اندكي بعد، چون غريقي تن سپرده به نوميدي، وزن خود و وزن نوميدي اش را روي تشك رها كرد؛ دوباره تيك تاكِ ساعت در جدال با ضربانِ ملتهبِ رگِ درشتِ پيشاني. »پس چرا شب را پيش من مانده؟ اگرنميخواهد، پس چرا وقتي گفتم همين يك تشك بيشتر نيست، شانه ها را بالا انداخت، شلوارش را در آورد و با آن رانهايي كه مرده را هم از گور بيرون ميكشد دراز كشيد كنار من؟ يعني اينقدرآدم راحتي است؟ پس چرا تا به آخر راحت نباشد؟ بازي ميكند؟«
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٥١
تجربه اش به او ميگفت زن، معمولاْ، آخر شب به اتاق تو نميآيد ولي اگر آمد يعني پذيرفته است ماجرايي را تا به آخر زندگي كند؛ مگر آنكه مرد بيدست و پا باشد يا زن از زمره زناني كه دوست دارند مرد را ببرند لب آب و تشنه برگردانند. و حالا ميديد كه همهيآن تجربه ها تجربه كمان كشي است كه در مواجهه با تفنگ حتى نميداند آن را از كدام سو به دست بايد گرفت. از رستوران كه به خانه آمده بودند گفته بود: »چه خوب است كه شما زنها موهاي بلندي داريد و وقتي عصبي هستيد ميتوانيد با آن بازي كنيد و خودتان را آرام كنيد.« و فليسيا، همينطور كه موهايش را حلقه ميكرد دور انگشت سبابه، گفته بود: »عصبي هستيد؟« خودش را لو داده بود. بااين حال، كوشيد جبران كند:»نه، اما دلم ميخواهد با موهايت بازي كنم.« ـ خب بيا بازي كن. همينطور كه به صحبت ادامه ميدادند، با موهاي فليسيا بازي ميكرد. وقتي لحظه اي رسيد كه دست به عبوري مكرر از چين وشكنِ موها قانع نيست و، مشتعل از خواهش سوزان انگشتها، خود راه خود را ميجويد، فليسيا به شوخي و جدي گفت: »مندو،اين سينه هاي من است!« دستش را از روي سينه هاي او برداشت. بايد از در ديگري وارد ميشد، گفت: »ميفهمم. تو از جنم آن معدود زنان زيرك و مغروري هستي كه دوست دارند خودشان انتخاب كنند. اگر خودت نخواهي، امكان ندارد مردي موفق شود با تو بياميزد.« از دستش در رفت. حرفي را زد كه معجزه ميكند در خلع سلاح كردن زناني كه لذت ميبرند از تماشاي دست وپازدن مذبوحانه يمرد .طنين رضايت راكه درچهره فليسياديد،دانست تيرش به هدف نشسته است. برخاست. ميدانست فرانسويها از تجربه هر چيز تازهاي استقبال ميكنند؛ آنهم چيزي مثل ترياك كه با شنيدن اسمش به رؤيا فرو ميروند اما، جز تعداداندكي، شانس تجربهاش را نداشته اند. دو ليوان چاي آورد وبساط ترياك را علم كرد. ترياك راه را ميانبر ميكرد. همين كه زانو به زانو بايد نشست، همين كه هربار كه ني را به لب حريف نزديك ميكني تماس سرها و درهم شدن نفسها اجنتاب ناپذير ميشود، همين،
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٥١
تجربه اش به او ميگفت زن، معمولاْ، آخر شب به اتاق تو نميآيد ولي اگر آمد يعني پذيرفته است ماجرايي را تا به آخر زندگي كند؛ مگر آنكه مرد بيدست و پا باشد يا زن از زمره زناني كه دوست دارند مرد را ببرند لب آب و تشنه برگردانند. و حالا ميديد كه همهيآن تجربه ها تجربه كمان كشي است كه در مواجهه با تفنگ حتى نميداند آن را از كدام سو به دست بايد گرفت. از رستوران كه به خانه آمده بودند گفته بود: »چه خوب است كه شما زنها موهاي بلندي داريد و وقتي عصبي هستيد ميتوانيد با آن بازي كنيد و خودتان را آرام كنيد.« و فليسيا، همينطور كه موهايش را حلقه ميكرد دور انگشت سبابه، گفته بود: »عصبي هستيد؟« خودش را لو داده بود. بااين حال، كوشيد جبران كند:»نه، اما دلم ميخواهد با موهايت بازي كنم.« ـ خب بيا بازي كن. همينطور كه به صحبت ادامه ميدادند، با موهاي فليسيا بازي ميكرد. وقتي لحظه اي رسيد كه دست به عبوري مكرر از چين وشكنِ موها قانع نيست و، مشتعل از خواهش سوزان انگشتها، خود راه خود را ميجويد، فليسيا به شوخي و جدي گفت: »مندو،اين سينه هاي من است!« دستش را از روي سينه هاي او برداشت. بايد از در ديگري وارد ميشد، گفت: »ميفهمم. تو از جنم آن معدود زنان زيرك و مغروري هستي كه دوست دارند خودشان انتخاب كنند. اگر خودت نخواهي، امكان ندارد مردي موفق شود با تو بياميزد.« از دستش در رفت. حرفي را زد كه معجزه ميكند در خلع سلاح كردن زناني كه لذت ميبرند از تماشاي دست وپازدن مذبوحانه يمرد .طنين رضايت راكه درچهره فليسياديد،دانست تيرش به هدف نشسته است. برخاست. ميدانست فرانسويها از تجربه هر چيز تازهاي استقبال ميكنند؛ آنهم چيزي مثل ترياك كه با شنيدن اسمش به رؤيا فرو ميروند اما، جز تعداداندكي، شانس تجربهاش را نداشته اند. دو ليوان چاي آورد وبساط ترياك را علم كرد. ترياك راه را ميانبر ميكرد. همين كه زانو به زانو بايد نشست، همين كه هربار كه ني را به لب حريف نزديك ميكني تماس سرها و درهم شدن نفسها اجنتاب ناپذير ميشود، همين،
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٥٢
ديوار حايل را از ميان برميدارد. صحبت كه گل بيندازد، آنقدر به هم نزديك شده ايد كه ديگر سينه من و سينه تو ندارد. بله، صحبت گل انداخت. اما... ـ مندو، اين سينه هاي من است! »لابد ترياكش تقلبي بوده!« برخاست. نشست روي صندلي؛ درست رو به روي او: »فليسيا، به نظر تو اگر من عاشقت بشوم كار بدي كرده ام؟« ـ تحت تاثيرم قرارميدهد، اما باعث عذاب تو خواهد شد! ـ ديگر براي انديشيدن به عاقبت كار دير شده است! در سكوت خيره شدند به هم. سكوتي كه در آن همه چيز از حركت بازايستاده بود؛ حتا عقربه هاي ساعت. مندو چشم در چشم او گفت:» خيلي دير!« فليسا سرش را پايين انداخت. لحظهاي بعد، سر بلند كرد و گفت: »من هم تو را دوست دارم. اما بايد بداني كه من بامردي زندگي ميكنم كه عاشقش هستم.« ـ از تو چيزي نميخواهم. تو با مردت زندگي كن و عاشقش باش. من از جايي ميآيم كه در آن عشق مفهوم ديگري دارد. همه چيز براي معشوق است و عاشق هيچ... مردمك چشمان فليسيا در حيرتي ابدي به او خيره ماند: »عذاب خواهي كشيد!« همانطور كه دراز كشيده بود، آرام نگاهي به ساعتش كرد. عقربه هاي شب نما چهار بامداد را نشان ميداد. نفسش را حبس كرد و گوش سپرد. هيچ صدايي از فليسيا نميآمد. بيدار بود؟ يا درخواب هم بي صدا نفس ميكشيد؟ تكه اي مرمر تراش خورده، گرم و ملتهب، زير نور مهتاب برق ميزد. عاشقي كه چيزي از معشوق نميخواست، كلافه و بي تاب، دوباره وزن بدنش را رو به بالا كشيد، آرام و بي صدا به پهلو غلتيد، و شروع كرد به نوازش كردن پشت فليسيا.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٥٢
ديوار حايل را از ميان برميدارد. صحبت كه گل بيندازد، آنقدر به هم نزديك شده ايد كه ديگر سينه من و سينه تو ندارد. بله، صحبت گل انداخت. اما... ـ مندو، اين سينه هاي من است! »لابد ترياكش تقلبي بوده!« برخاست. نشست روي صندلي؛ درست رو به روي او: »فليسيا، به نظر تو اگر من عاشقت بشوم كار بدي كرده ام؟« ـ تحت تاثيرم قرارميدهد، اما باعث عذاب تو خواهد شد! ـ ديگر براي انديشيدن به عاقبت كار دير شده است! در سكوت خيره شدند به هم. سكوتي كه در آن همه چيز از حركت بازايستاده بود؛ حتا عقربه هاي ساعت. مندو چشم در چشم او گفت:» خيلي دير!« فليسا سرش را پايين انداخت. لحظهاي بعد، سر بلند كرد و گفت: »من هم تو را دوست دارم. اما بايد بداني كه من بامردي زندگي ميكنم كه عاشقش هستم.« ـ از تو چيزي نميخواهم. تو با مردت زندگي كن و عاشقش باش. من از جايي ميآيم كه در آن عشق مفهوم ديگري دارد. همه چيز براي معشوق است و عاشق هيچ... مردمك چشمان فليسيا در حيرتي ابدي به او خيره ماند: »عذاب خواهي كشيد!« همانطور كه دراز كشيده بود، آرام نگاهي به ساعتش كرد. عقربه هاي شب نما چهار بامداد را نشان ميداد. نفسش را حبس كرد و گوش سپرد. هيچ صدايي از فليسيا نميآمد. بيدار بود؟ يا درخواب هم بي صدا نفس ميكشيد؟ تكه اي مرمر تراش خورده، گرم و ملتهب، زير نور مهتاب برق ميزد. عاشقي كه چيزي از معشوق نميخواست، كلافه و بي تاب، دوباره وزن بدنش را رو به بالا كشيد، آرام و بي صدا به پهلو غلتيد، و شروع كرد به نوازش كردن پشت فليسيا.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷