پرواز فکر و اندیشه
1.17K subscribers
4.25K photos
2.15K videos
84 files
998 links
‏جاویدشاه فقط یه شعار نیست…

عهد ما با ایران و هزاران سال پادشاهی‌ست…
Download Telegram
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص9

مدارك زندانیان را به محض ورود به اردوگاه )دست کم این شیوه اي بود که در آشویتس1 به کار گرفته می شد( همراه با سایر وسایل شان می گرفتند. تنها به هر زندانی این فرصت داده می شد که نام یا حرفه اي ساختگی براي خود برگزیند که عده زیادي به دلایل مختلف چنین می کردند. سرپرست زندانیان تنها به شماره هاي اسرا علاقمند بود. اغلب شماره زندانی را روي بدن آنها خالکوبی می کردند و یا روي قسمت ویژه اي از کت، پالتو یا شلوارش می دوختند. هر زندانبانی که می خواست زندانی رو تنبیه کند، کافی بود نیم نگاهی به شماره اش بیندازد )که چه قدر ما از این نیم نگاهها وحشت داشتیم!( و نیازي نبود اسمش را بپرسد. برگردیم به کامیونی که در حال حمل زندانیان بود. در اینجا هم وقت تنگ بود و هم اینکه مسایل وجدانی و اخلاقی دیگر مطرح نبود. در ذهن هر زندانی تنها یک اندیشه جولان می داد: خود را براي خانواده اش که در انتظار او بود زنده نگاهدارد و جان دوستانش را نجات بخشد. بنابراین بدون کوچکترین تردیدي، زندانی دیگر یا شماره دیگري را برمی گزید تا به جاي او راهی شود. همانطور که در پیش تر یادآور شدیم، جریان گزینش کاپوها یک جریان منفی بود، زیرا تنها بی رحم ترین زندانیان براي این شغل برگزیده می شدند )گرچه گاهی استثناهایی نیزي به چشم می خورد(. علاوه بر گزینش کاپوها که توسط اس.اس ها صورت می گرفت، نوعی خودگزینی نیز هماره در میان همه زندانیان جریان داشت. رویهم رفته تنها زندانیانی می توانستند زنده بمانند که پس از سالها جابجایی از اردوگاهی به اردوگاه دیگر و در مبارزه براي زنده ماندن، فاقد همه گونه ارزشهاي اخلاقی شده
١-Auschwitz ، شهري در لهستان كه آلمان ها در جنگ جهاني دوم اردوي كار اجباري در اینجا داشتند. و در آن چهار میلیون تن از اسيران به ویژه یهودیان به وسیله گاز ، تزریق اسید فینیك ، گلوله ، دار ، گرسنگي و بیماري از بين رفتند. )برگردان كننده(




@flith کانال پروازفکرواندیشه
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص10

بودند. آنان براي نجات جان خود حاضر بودند دست به هر کاري بزنند اعم از کار شرافتمندانه یا غیر شرافتمندانه. دزدي می کردند و دوستانشان رو لو می دادند و سرانجام از تواناییهاي خود - ولو خشن و بی رحمانه- استفاده می کردند. ما که از بخت خوب یا حسن اتفاق یا معجزه - یا هر آنچه که شما نامش می نهید- از این اردوگاهها بازگشته ایم، خوب می دانیم که بهترینهاي ما برنگشتند. از رویدادهاي اردوگاههاي کار اجباري حقایق بسیاري گزارش و نوشته شده است. در اینجا، حقایق تنها زمانی معنا خواهد داشت، که همراه با تجارب شخصی باشد. تلاش ما در این کتاب اینست که این تجارب را توضیح دهیم. ما در اینجا سر آن داریم که در پرتو دانش امروز تجارب کسانی را که در این اردوگاهها اسیر بوده اند، بشکافیم و کسانی را هم که هرگز به درون این اردوگاهها راه نیافته اند، یاري دهیم تا بتوانند این تجارب را جذب کنند و بالاتر از آن تجارب، درصد کمی از زندانیانی را که از آنجا جان سالم بدر بردند و اکنون زندگی را بس دشوار می یابند لمس کنند. این زندانیان از بند رسته اغلب می گویند، "از بازگو کردن تجارب مان بیزاریم. براي کسانی که درون اردوگاهها بودند ، نیازي نیست سخنی بگوییم و دیگران هم قادر به فهمیدن این نخواهند بود که ما در آن اردوگاهها چه احساسی داشتیم و نمی توانند درك کنند که اکنون چه احساسی داریم." تلاش براي ارائه یک بررسی پژوهشگرانه از این موضوع، کاري بس دشوار است، زیرا روانشناسی باید به بی طرفی علمی ویژه اي توجه داشته باشد. اما آیا کسی که مشاهدات و بررسی هاي خود را بر کاغذ جاري می سازد، در صورتیکه خود زندانی بوده باشد می تواند این بی طرفی را حفظ کند؟ چنان بی طرفی از آن کسانی است که در بیرون اردوگاهها بوده اند. اما این هم تهی از اشتباه نخواهد بود زیرا چنین فردي نمی تواند مطالبی عرضه دارد که از ارزش واقعی برخوردار باشد، چون اسیر اردوگاه نبوده و جریان آنجا را





@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص11

ندیده و لمس نکرده است. بنابراین ممکن است داوریهایش نادرست و هم ارزیابی هایش دور از ذهن باشد. پس باید بکوشیم تا از هر گونه جهت گیري شخصی اجتناب شود که این مساله مشکل واقعی کتابی از این دست است. زیرا گاهی لازم به نظر می رسد که شخص باید شهامت گفتن تجارب شخصی خود را داشته باشد. ابتدا تصمیم داشتم این کتاب را با نام مستعار بنگارم و تنها از شماره زندانیم استفاده کنم. اما هنگامی که کار نوشتن کتاب به پایان رسید، پی بردم که چاپ کتاب با نویسنده گمنام، از ارزش آن خواهد کاست. درست آنست که من با نام مشخص همه عقاید استوار خود را به روشنی بیان کنم. بنابراین با اینکه به شدت از خودنمایی نفرت دارم، کوشیدم از حذف هر مطلبی در کتاب خودداري کنم. اینک بر خوانندگان است که چکیده محتویات کتاب را به صورت تئوریهاي خشک در آورند تا شاید این تئوري بتواند به روانشناسی زندگی زندان، که پس از جنگ جهانی اول به آن توجه شد و ما را با نشانه )سندروم( » بیماري سیم خاردار« آشنا کرد کمک کند. ما دانش خود را در مورد آسیب شناسی روانی توده ها تا حد زیادي مدیون جنگ جهانی دوم می دانیم که به دآنسته هایمان افزود و آن را غنی ساخت. )من در اینجا عبارت معروف و نام کتابی را می آورم که لوبون1 نگاشته بود.( جنگ، به ما جنگ اعصاب را آموخت و جنگ اعصاب نیز اردوگاههاي کار اجباري را به ارمغان آورد. این کتاب از آن لحاظ حائز اهمیت است که درباره تجارب شخصی من به عنوان یک زندانی عادي نگاشته است. من با سربلندي یادآور می شوم که به جز چند هفته آخر در اردوگاه به عنوان روانپزشک زندان یا حتی پزشک، شغلی را در اردوگاه نپذیرفته بودم. چند تنی از همکاران من این فرصت را یافتند که در مشاغل کمک هاي اولیه و در اتاق هاي سرد، بیماران را با تکه پاره هاي کاغذ باطله زخم بندي کنند. اما شماره من در زندان 119104 بود و بیشتر اوقات مشغول کندن زمین براي کار گذاشتن خط آهن





@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص12

بودم. زمانی هم کارم کندن تونل راه آب بود بدون اینکه کوچکترین کمکی به من شود. اما این کار من بی اجر نماند. زیرا درست پیش از کریسمس 1944، یک کوپن به عنوان جایزه دریافت داشتم. این کوپن ها را یک شرکت ساختمانی صادر می کرد که عملا ما را به عنوان برده خریداري کرده بود: به این شکل که شرکت یاد شده روزانه براي هر یک از زندانیان قیمت مقطوعی می پرداخت. این کوپن ها براي شرکت، پنجاه فینیک تمام می شد و ما می توانستیم آنرا گاهی حتی چند هفته بعد در برابر شش عدد سیگار خرج کنیم، گرچه گاهی هم باطل می شد. اکنون من مالک خوشبخت بنی بودم که دوازده عدد سیگار ارزش داشت. اما مهمتر این بود که می توانستم سیگارها را با دوزاده کاسه سوپ معاوضه کنم و گاهی همین دوازده کاسه سوپ ما را از مرگ ناشی از گرسنگی نجات می داد. امتیاز سیگار کشیدن واقعی از آن کاپوها بود که از جیره هفتگی برخوردار بودند. احتمالا زندانیانی که به عنوان سرکارگر در انبارها و کارگاهها کار می کردند در قبال کارهاي خطرناکی که به آنان واگذار می شد چند سیگاري نصیب شان می گردید. تنها در یک مورد، استثنا دیده می شد و آنهم در مورد کسانی بود که امید به زندگی را از دست داده بودند و می خواستند از آخرین روزهاي زندگی خود لذت ببرند. از اینرو وقتی رفیقی را می دیدیم که سیگارهایش را پی در پی دود می کند پی می بردیم که ایمان خود را به نیروي پایداریش در ادامه زندگی از دست داده است. و وقتی کسی این ایمان را از دست می داد میل به زندگی به ندرت باز می گشت و آن شخص را باید از دست رفته می پنداشتیم. وقتی منابع بیشماري را که نتیجه مشاهدات و تجارب زندانیان بیشماري است بررسی می کنیم، در واکنش هاي روانی زندانیان در برابر زندگی اردوگاه سه مرحله به روشنی دیده می شود: مرحله نخست ورود او به زندان بود، دو دیگر مرحله اي است که زندانی به کارهاي روزمره زندان آموخته شده و مرحله سوم آزادي است.




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص13

نشانه اي که مرحله نخست را مشخص می سازد ضربه روحی است. ممکن است حتی ضربه روحی زیر شرایط ویژه اي پیش از ورود به زندان نیز دیده شود. به عنوان نمونه تجربه شخصی خودم را بازگو می کنم. یکبار هزار و پانصد نفر چندین شبانه روز سفر می کردند. در هر واگن هشتاد نفر را جا داده بودند. همه مسافرین بایستی روي بار خود که تنها پس مانده اموالشان بود دراز می کشیدند. واگنها آنقدر پر بود که تنها در قسمت بالاي پنجره ها روزنه اي براي تابش نور گرگ و میش سپیده دم به چشم می خورد. همه انتظار داشتند قطار سر از کارخانه اسلحه سازي در آورد و این جایی بود که ما را به بیگاري می کشیدند و ما نمی دانستیم که هنوز در سیلسیا1 هستیم یا به لهستان رسیده ایم. سوت قطار مانند ضجه کسی بود که التماس کنان به سوي نیستی سقوط می کرد. سپس قطار به خط دیگري تغییر مسیر داد و پیدا بود که به ایستگاه بزرگی نزدیک می شویم. ناگهان از میان مسافران مضطرب ، فریادي به گوش رسید، » تابلو آشویتس ! « بله آشویتس نامی که مو بر تن همه راست می کرد: اتاق هاي گاز، کوره هاي آدم سوزي، کشتارهاي جمعی. قطار آن چنان آهسته و با تانی مرگباري در حرکت بود که گویی می خواست لحظه هاي وحشت ناشی از نزدیک شدن به آشویتس را کشدارتر از آنچه هست بگرداند: آش ... ویتس! با بالا آمدن خورشید در سپیده دم منظره این اردوگاه سهمناك با چندین ردیف سیم خاردار، برج نگهبانی، نور افکن هاي چرخان، و صف هاي دراز از زندانیان ژنده پوش و غمزده، در سپیده دم تیره دیده می شد. زندانیان در امتداد جاده هاي مستقیم متروك به دشواري خود را می کشیدند. به سوي کدامین مقصد در حرکت بودند، نمی دانستیم. صداي تک نعره ها و سوتهاي فرمان، به گوش می رسید.




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص14

ما از این صداها سر در نمی آوردیم. تصور من چشم هایم را به دیدن چوبه هاي دار برد که جسد زندانیان بر آنها تلو تلو می خورد. من وحشتزده بودم و این نشان دهنده آن بود که گام به گام بایستی با وحشت خوفناك نامحدودي آشنا شویم و باید به آن عادت کنیم. سرانجام به ایستگاه رسیدیم. سکوت پیشین با فریادهاي فرماندهان درهم شکست. از آن پس محکوم بودیم با آن فریادهاي گوش خراش و خشن زندگی کنیم و بارها و بارها در همه اردوگاهها گوشمان از شنیدن آن آزرده می شد. صداي فرماندهان سوهان روح بود و مانند واپسین فریاد یک محکوم که گویی از حلقوم مردي بیرون می جهید که مجبور بود همانگونه فریاد بکشد، مردي که او را می کشتند و دگربار می کشتند. درهاي قطار باز شد و گروه کوچکی از زندانیان توفان گونه وارد کوپه ها شدند. این زندانیان لباسهاي یک شکل راه راه به تن داشتند، سرشان تراشیده بود اما به نظر می رسید از تغذیه خوبی برخوردارند. آنان به زبانهاي اروپایی و با خوش مزگی حرف می زدند که در شرایط موجود عجیب به نظر می رسید. خوش بینی ذاتی من مانند غریقی که به پرکاهی چنگ می اندازد )که اغلب احساسات مرا حتی در بدترین شرایط مهار کرده است( این اندیشه را در ذهن من ریخت که: ظاهرا این زندانیان کاملا خوب به نظر می رسیدند، خوش خلقند، حتی می خندند. چه کسی می داند؟ شاید من هم بتوانم در شرایط خوب زندگی آنان شریک باشم. در روانپزشکی حالتی است به نام » توهم رهایی «. مرد محکوم به مرگ در چنین حالتی لحظه اي پیش از اینکه حکم به مرحله اجرا گذارده شود این توهم برایش پیدا می شود که احتمالا در واپسین لحظه، از مرگ رهایی خواهد یافت. ما نیز چنین حالتی داشتیم و به کوچکترین چیزي امید می بستیم و تا آخرین لحظه فکر می کردیم به خیر خواهد گذشت. گونه هاي سرخ و چهره هاي گوشتالوي آن زندانیان خود به تنهایی دل گرم مان می ساخت و دانه امید را به دلمان بارور می کرد. در آن زمان نمی دانستیم آنان برگزیدگانی بودند براي پذیرایی زندانیانی که همه روزه وارد آنجا می شدند.




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص15

آنان مسئول زندانیان و اثاثیه آنان بودند، که شامل چیزهاي مختصر و گاهی جواهرات هم می شد. احتمالا آشویتس باید با گنجینه هاي منحصر به فرد جواهرات، نقره، پلاتین و الماس هایی که با زندانیان به آنجا سرازیر و به غنیمت گرفته می شد، در اروپاي جنگ زده مرکز عجیبی بوده باشد. این غنائم نه تنها در انبارها دیده می شد بلکه در دست اس. اس ها هم مشاهده می گردید. در آلونکی که احتمالا حداکثر گنجایش دویست نفر را داشت، هزار و پانصد نفر اسیر را جا داده بودند. ما از سرما می لرزیدیم، گرسنه بودیم و براي همه جاي کافی نبود که دست کم روي زمین خشک، چمباتمه بزنیم چه رسد به اینکه دراز بکشیم. در مدت چهار روز یک تکه نان پنج اونسی تنها چیزي بود که غذاي ما را تشکیل می داد. با این حال می شنیدم زندانیان ارشدي که مسئول آلونک بودند، بر سر یک سنجاق کراوات پلاتین یا الماس، با یکی از اعضاي هیات پذیرایی چانه می زدند. سرانجام همه غنایم با مشروب مبادله می شد. دیگر به یاد ندارم براي خرید مقدار مشروب مصرفی یک "شب باشکوه" چند هزار مارك لازم بود، تنها چیزي که می دانم اینست که آن زندانیان مسئول نیاز به مشروب داشتند. کلاهمان را هم که قاضی کنیم می بینیم نمی توانیم آنان را در چنان شرایطی به خاطر اینکه می خواستند خود را تخدیر کنند ملامت کنیم. دسته اي دیگر از زندانیان بودند که به مقدار نامحدود لیکوري را که اس.اس ها تهیه می کردند می نوشیدند: این زندانیان مسئول کسانی بودند که در اتاقهاي گاز و کوره هاي آدم سوزي به کار گرفته شده بودند و به خوبی می دانستند روزي دسته اي دیگر جاي آنان را گرفته و در نتیجه از سمت مجري حکم اعدام محکومین، یکراست به کوره ها سپرده خواهند شد. تقریبا همه کسانی که در آن قطار همراه ما بودند این توهم را داشتند که در آخرین لحظه رهایی یافته و همه چیز دگربار وضع عادي به خود خواهد گرفت. ما درك نمی کردیم در پس پرده چه می گذرد و چه چیزي در انتظار ماست. به ما گفتند اثاثیه خود را در قطار بگذاریم و در دو صف بایستیم-زنان در یک سو و مردان در سوي دیگر - تا از جلوي افسران اس.اس بگذریم. خوشبختانه من جرات کردم کوله پشتی




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
به بهلول گفتندمیخواهی
قاضےشوی؟
گفت نه گفتند:چرا؟
گفت نمیخواهم
نادانےمیان دودانا
باشم زیراشاکےومتهم
اصل ماجرارامیدانند
ومن ساده بایدحقیقت راحدس بزنم@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه


#نون #نوشتن

اندیشیدن را جدی بگیریم. اندیشیدن. آنچه ما کم داریم مردان و زنانی است که اندیشیدن را جدی گرفته باشند. اندیشیدن باید به مثابه یک کار مهم تلقی شود. اندیشه ورزیدن.
بند زبان را ببندیم و بال اندیشه بگشاییم.
برای گفتن همیشه وقت هست، اما برای اندیشیدن ممکن است دیر بشود.


#محمود_دولت_آبادی



@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
کانال پرواز فکرواندیشه flith@


#برشى_از_يك_كتاب 📚

من یاد گرفته ام که هیـچ فرقی
نمی‌کند چه قدر خوب و وفادار باشم،
زیرا همیشه کسانی هستند که
لیاقتش را ندارند!

من آموخته‌ام کسانی را که
دوستشان دارم، خیلی زود از
دست می‌دهم و کسانی را که
بود و نبودشان برایم اهمیتی ندارد،
همیشه در کنارم خواهم داشت !
ولی هرگز فلسفه‌ی هیچکدامشان را
در نیافتم...

#کریستین_بوبن
كتاب : 📚فراتر از بودن




♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
با چوب پوسیده نمی شود قایق و کشتی ساخت،همانطور که با افکار پوسیده نمی توان جامعه را ساخت.

💭کارل پوپر

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@



#برشی_از_کتاب

باید به او بفهمانم که نباید از آن دست کسانی باشد که چون چنگال ندارند خود را خوب تصور می‌کنند!
باید بتوانیم ظالم باشیم و آن موقع ظالم نباشیم ظالم نبودن هنگامی که توانایی اون رو نداریم هنر نیست!

#وقتي_نيچه_گريست
#اروين_يالوم



♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه


دوستان و همراهان کانال پرواز واندیشه🍃


از این پس هر روز راس ساعت 9 صبح بخشهایی ازکتاب انسان در جستجوی معنا اثر ویکتورفرانکل دراین کانال به اشتراک گذاشته میشود.
با ما همراه باشید




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

#انسان_در_جستجوى_معنا
#ويكتور_فرانكل
#روانشناسى
تجاربی از اردوگاه کار اجباري1




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص16

ام را زیر پالتویم پنهان کنم. گروه ما یک یک از جلوي افسر اس.اس گذشت. احساس کردم اگر افسر چشمش به کوله پشتی من بیفتد وضع خطرناك خواهد بود. از تجارب پیشین می دانستم دست کم مرا به زمین خواهد کوبید. از اینرو همچنان که به افسر نزدیکتر می شدم، با قامتی کشیده راه می رفتم تا متوجه بار سنگینم نشود. حالا دیگر چهره به چهره بودیم. افسر مردي بود بلند قامت و لاغر اندام با اونیفورمی شیک، ظاهرا او با ما که سفر درازي را پشت سر گذاشته و قیافه هایی نامرتب و گرفته داشتیم، در تضاد بود، قیافه اش از آرامش برخوردار بود و نگاهی بی اعتنا داشت. با دست چپ آرنج دست راستش را نگهداشته بود. دست راستش بلند می شد و با انگشت اشاره همان دست، بی قیدانه به سمت راست یا چپ اشاره می کرد. هیچ یک از ما معناي اشاره دست او را که گاهی به راست و اکثرا به چپ بود نمی دانستیم. نوبت من رسید. یک نفر در گوشم زمزمه کرد، کسانی که به سمت راست فرستاده می شوند به کار گمارده خواهند شد و کسانی را که به سمت چپ هدایت می کنند، افراد بیماري هستند که توان کار کردن ندارند و به اردوگاه ویژه اي فرستاده خواهند شد. منهم منتظر بودم ببینم تکلیفم چه خواهد شد و این تازه آغاز مسایل زیادي بود که در آینده با آنها برخورد می کردم. سنگینی کوله پشتی مرا کمی به سمت چپ متمایل کرد اما کوشیدم کشیده قامت گام بردارم. افسر اس. اس سراپایم را برانداز کرد. تردید را در چهره اش خواندم. سپس دستهایش را روي شانه هایم گذاشت. تلاش بسیار کردم تا قیافه ام نیرومند جلوه کند. تا اینکه به آرامی شانه هایم را چرخاند و به سمت راست هدایتم کرد و منهم به همان سمت حرکت کردم. معناي این بازي انگشت را همان شب برایمان توضیح دادند. این نخستین گزینش بود، بودن یا نبودن، زیستن یا نابودي. براي اکثر همراهان ما، یعنی در حدود نود درصد حکم مرگ صادر شد و حکم طی چند ساعت به مرحله اجرا در آمد. کسانی که به سمت چپ فرستاده شده بودند، از ایستگاه یکسره به کوره





@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص17

هاي آدم سوزي روانه شدند. چنانکه یکی از کارگران این ساختمان به من گفت، روي درهاي کوره ها به چندین زبان اروپایی واژه » گرمابه « نوشته شده بود. به زندانیان به محض ورود به آنجا یه قالب صابون داده می شد و بعد- نیازي نمی بینم آنچه را که در آنجا روي می داد توضیح دهم. مطالب بسیاري از این صحنه وحشتناك نگاشته شده است. شمار کمی از ما که از مرگ جسته بودیم شب هنگام به حقیقت امر پی بردیم. از زندانیانی که مدتی در آنجا بودند پرسیدم دوست و همکار من پ به کدام سمت فرستاده شد. » آیا او را به سمت چپ فرستادند؟ « » بله « به من گفتند:» می توانی او را در آنجا ببینی. « » کجا؟ « با دستش دودکشی را که در فاصله چند صد متري بود نشانم داد. ستونی از شعله به آسمان خاکستري لهستان زبانه می کشید. او، یعنی دوستم تبدیل به ابر شوم دود شد. » آنجا همان جایی است که دوستتان در بهشت شناور است « اما من هنوز معناي این حرفها را نمی فهمیدم تا اینکه با واژه هایی ساده برایم توضیح دادند. از مطلب دور افتادم بهتر است رویدادها را به ترتیب بیان کنم. از نظر روانشناسی از سپیده دمی که وارد ایستگاه شدیم، تا نخستین استراحت مان در اردوگاه راهی بس دراز پیش روي داشتیم. در حالیکه افسران مسلح اس. اس ما را همراهی می کردند، مجبور بودیم از ایستگاه بدویم، از سیم هاي خارداري که برق داشت و از اردوگاه بگذریم تا به گرمابه ها برسیم. براي ما که نخستین گزینش را پشت سر گذارده بودیم این یک حمام واقعی بود. بار دیگر توهم رهایی در ما جان گرفت. افسران اس.





@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص18

اس به نظر دوست داشتنی می رسیدند و ما به زودي به دلیل این امر پی بردیم. تا زمانی که ساعت به مچ داشتیم و می توانستند با چرب زبانی راممان کرده و ساعت مان را بگیرند، خوب بودند. آیا بهتر نبود همه چیز خود را به آنان بدهیم؟ و چرا نباید این افسران خوش ظاهر ساعت داشته باشند؟ شاید روزي به همین مناسبت، این گذشت ما را تلافی می کردند. در آلونکی که به نظر می رسید اتاق انتظار بخش ضدعفونی باشد، به انتظار نشستیم، افسران اس. اس آمدند و پتویی روي زمین پهن کردند که بایستی همه اثاث مان، ساعتها و جواهرات مان را روي آن می ریختیم. در میان ما هنوز افراد ساده لوحی بودند که از زندانیان کارکشته اي که به کمک ما آمده بودند می پرسیدند آیا می توانند حلقه ازدواج شان، یا یک قطعه نشان یا چیزي را که شانس می آورد نگه دارند یا نه. هیچکس هنوز به این حقیقت پی نبرده بود که همه چیز ما را از ما خواهند گرفت. کوشیدم اعتماد یکی از زندانیان را به خود جلب کنم. پنهانی به سویش رفتم و به لوله کاغذي که در جیب درونی پالتویم بود اشاره کردم و گفتم، » ببین این نوشته ها یک کتاب علمی است. می دانم به من چه خواهی گفت، باید خیلی خوشحال باشم که تن سالم از این محل به در برم و این باید تنها چیزي باشد که از سرنوشت خود انتظار داشته باشم. اما من نمی توانم به این مسایل بیندیشم. باید این نوشته ها را به هر قیمتی که باشد نگاهدارم. این نوشته ها حاصل یک عمر کار منست. می فهمی چه می گویم؟ بله، کم کم متوجه می شد چه می گویم. به آرامی لبخندي بر چهره اش نقش بست. این لبخند ابتدا از روي تفریح بود، سپس جنبه مسخره به خود گرفت و اخر سر توهین آمیز شد و سرانجام به شکل یک واژه » گه « در فضا پیچید. این بود پاسخ من، تکرار این واژه در اردوگاه در میان زندانیان معمول بود. در آن لحظه بود که حقیقت عریان را دیدم و کاري کردم که بر نقطه اوج نخستین مرحله واکنش روانی من داغی گذاشت، من با زندگی پیشین خود بدرود گفتم.




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص19

ناگهان جنب و جوشی در میان همسفرانم دیده شد که با رنگ پریده، چهره هاي وحشت زده ایستاده بودند و در نهایت بی دفاعی حرف می زدند. دیگر بار نعره هاي خشن فرماندهان گوشمان را آزار داد. با فشار به درون اتاق انتظار گرمابه رانده شدیم. در آنجا به دور یک افسر اس.اس که صبر کرد تا همه وارد شویم گرد آمدیم. آنگاه گفت،» از روي ساعت من دو دقیقه فرصت دارید کاملا لخت شوید، همه چیزتان را روي زمین، همانجایی که ایستاده اید بگذارید. هیچ چیز با خود بر نمی دارید مگر کفش ها، کمربند یا بند شلوار و یک شکم بند. از همین حالا وقت می گیرم! « زندانیان بدون کوچکترین درنگ خود را عریان کردند. هر چه به پایان دو دقیقه نزدیکتر می شدیم، حالت عصبی آنان فزونی می گرفت و زیرپوش و کمربندهاي خود را با حالتی دست و پا چلفتی از تن به در می کردند و بند کفش هایشان را باز می کردند. سپس نخستین صداي شلاق را شنیدیم. شلاقهاي چرمی بود که بر بدن عریان زندانیان فرود می آمد. پس از آن ما را گله وار به سوي اتاقی راندند، که بایستی موهاي بدنمان تراشیده می شد، نه تنها سرمان را تراشیدند بلکه در هیچ جاي بدنمان تار مویی باقی نگذاشتند. نوبت حمام گرفتن فرا رسید و در اینجا بود که دیگر بار به صف ایستادیم. ما به سختی می توانستیم همدیگر را به جاي آوریم اما حالا بعضی از زندانیان با آرامش بسیار ریزش آب واقعی را بر تنشان لمس کردند. هنگامی که منتظر بودیم تا نوبت مان برسد متوجه شدیم، تن برهنه ما تنها چیزي بود که برایمان باقی مانده بود. ما همه چیزمان را از دست داده بودیم، حتی کوتاهترین تار مو. تن برهنه ما تنها دارایی ما بود. به راستی دیگر چه چیزي برایمان مانده بود که ما را با زندگی پیشین مان پیوند دهد؟ عینک و کمربند تنها چیزهایی بودند که براي من مانده بود، که من کمربندم را هم در قبال یک تکه نان از دست دادم. کسانیکه شکم بند داشتند دچار هیجان شدند. زیرا شب هنگام زندانی ارشدي که مسئول کلبه ما بود، ضمن سخنانی به ما خوشامد گفت و به شرافتش سوگند خورد که اگر کسی توي شکم بندش پول یا




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص20

سنگ قیمتی مخفی کرده باشد، خودش شخصا او را » به همان تیر« - که با دستش به آن اشاره کرد - به دار خواهد آویخت و با غرور توضیح داد که قوانین اردوگاه این حق را به او به عنوان یک ساکن اردوگاه می دهد. داشتن کفش، خود در زندان مساله مهمی بود. گرچه ما می بایست از آنها نگهداري کنیم، اما آنهایی که کفش هاي نسبتا خوبی داشتند مجبور می شدند آنها را تحویل مسئولین بدهند. و در عوض یک جفت کفشی که اندازه پایشان نبود دریافت می کردند. زندانیانی دچار دردسر واقعی می شدند که به حرف دلسوزانه زندانیان مسئول )در اتاق انتظار( گوش کردند و ساق چکمه هایشان را بریدند و براي اینکه جاي بریدگی پیدا نباشد صابون به آن مالیدند. گویا افسران اس.اس منتظر همین بودند. کسانی را که مرتکب این جرم شده بودند به اتاق پهلویی بردند و ما تا مدتها صداي تازیانه و ضجه هاي آنان را می شنیدیم. این بار شکنجه مدتها به درازا کشید. می بینید که خیالات واهی ما یکی پس از دیگري نقش بر آب می شد و پس از آن به طور غیر منتظره اي خوش خلق می شدیم. ما به خوبی می دانستیم که چیزي نداشتیم از دست بدهیم مگر زندگی مسخره و تن عریان خود را. وقتی دوش آب باز شد، همگی سعی می کردیم هم خودمان را دست بیندازیم و هم یکدیگر را. صرف نظر از شوخ طبعی که پیدا کرده بودیم، احساس دیگري نیز در ما پیدا شد و آنهم حس کنجکاوي بود. من پیش از این، اینگونه کنجکاویها را به عنوان واکنش اساسی در برابر موقعیت هاي ویژه و استثنایی تجربه کرده بودم. موقعی که جانم یکبار در یک حادثه کوهنوردي به خطر افتاد در آن لحظه بحرانی تنها یک احساس داشتم: کنجکاوي، کنجکاوي در این مورد که آیا جان سالم به در خواهم برد یا با جمجمه شکسته و بدن زخمی باز خواهم گشت.




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷