@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


مصاحبه رادیو فردا (امير مصدق كاتوزيان)با آقای شاه‌حسینی در مورد بسته شدن حساب قلعه احمدآباد
«دادسرا» حساب کمک‌های مردمی به قلعه احمد آباد را بست
هیئت امنای قلعه احمد آباد (محل آرامگاه محمدمصدق نماد «نهضت ملی ایران» و نخست وزیر در سال‌های ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۲) به تازگی در اطلاعیه‌ای اعلام کردند که مسئولان حکومتی حساب بانکی مخصوص اداره امور نگهداری و مرمت این قلعه در بانک ملی ایران را بسته‌اند.
این هیئت همچنین در این اطلاعیه از دوستداران محمد مصدق خواسته است که دیگر به این حساب مبلغی واریز نکنند. حساب بانکی یادشده به نام محمود مصدق نوه محمد مصدق و حسین شاه حسینی عضو «جبهه ملی» و فعال پیش‌کسوت طیف «ملیون»، باز شده بود.
رادیو فردا: آیا خبر بسته شدن حساب بانکی ویژه اداره آرامگاه محمد مصدق صحت دارد؟
شاه‌حسینی: بله. بسته شده است.
رادیو فردا: دلیلش مشخص است که چرا بسته شده؟
شاه‌حسینی: تا ا لان به ما جوابی نداده‌اند و ما را دعوت کرده‌اند که چهارشنبه برویم به ما پاسخ بدهند.
رادیو فردا: چه کسی از شما این دعوت را کرده؟
شاه‌حسینی: آنچه به من نشان دادند «بازپرسی شعبه دوم دادسرای ناحیه سه شهید مقدس» در اوین است.
رادیو فردا: این دادسرا چطور دخیل شده در اینکه به بانک بگوید ببندند؟
شاه‌حسینی: هیچ اطلاعی نداریم. هیچ. روز چهارشنبه قرار شده جناب دکتر محمود مصدق و من در خدمتشان برویم ببینیم مسئله چیست.
رادیو فردا: تا حالا از این حساب چه استفاده‌ای می‌شد؟ آن مرمت‌هایی که شده...؟
شاه‌حسینی: خیلی. حساب ساختمان ساخته. یک کتابخانه ساخته. البته نگذاشتند. ساختمانش تمام شد کاملا آماده از هر حیث. کتاب‌هایی هم کسانی هدیه داده‌اند و گذاشته‌اند آنجا. البته خود قلعه ماهیانه حدود حداقل بین ۱۰ تا ۱۵ میلیون هزینه دارد. نگهداری‌اش. چهار دیوار چهار طرفش دارد. این قلعه دیوار‌هایش کاهگلی است و ما می‌خواهیم حفظ آثار هم شود. خود ساختمان خشتی است و رطوبت کشیده. طاق شیروانی قدیمی است. خب اینجا درخت دارد، ‌ آبیاری دارد، ‌ پاک کردن دارد، تلفن دارد، ‌ گاز دارد، ‌برق دارد. سرایدار دارد که همیشه آنجا هست. یک کارگر همیشه هست. الان ایامی است که باید نهر را بیل زد، علف‌ها را کند، شاخه‌ها را تراش کنیم، ‌سمپاشی باید باشد. برگریزان آنجا، تمیز کردن آنجا...
رادیو فردا: تا حالا این مخارج چطوری تامین می‌شده؟
شاه‌حسینی: مردم. همین مردم. حسابی بوده اعلام می‌کردیم به نام «هیئت امنای قلعه احمدآباد جهت نگهداری قلعه احمدآباد علاقمندان می‌توانند به این شماره در بانک نادری پول بریزند.»
رادیو فردا: ولی آن حساب دیگر بسته شد؟
شاه‌حسینی: این حساب را این‌ها بستند. ۱۲ میلیون تومان موجودی بود که بستند.
رادیو فردا: این هیات امنا از قلعه احمدآباد چه استفاده‌هایی می‌کرد تا حالا؟
شاه‌حسینی: بعضی مواقع سفارتخانه‌های خارجی از طریق وزارت خارجه می‌رفتند اجازه می‌‌گرفتند، آن‌ها مراجعه می‌‌کردند وقتی اجازه وزارت خارجه صادر می‌شد من یا جناب دکتر محمود خان یا من یا یکی دوتا از امنا به سرایدار آنجا می‌گفتند و آن‌ها می‌رفتند آنجا داخل مقبره عکسی برمی‌داشتند یا ادای احترام می‌کردند و می‌رفتند. بعضی مواقع تا سه سال پیش هیئت امنا دخالت‌های مستقیمی می‌کرد و دولت وقت اجازه داده بود روز چهاردهم اسفند و روز بیست و نهم اردیبهشت که روز تولد و فوت مرحوم مصدق بود اعلام می‌کردند که در قلعه باز است و مردم می‌توانند برای احترام و گل گذاشتن تشریف بیاورند. حدود هزار تا هزار و پانصد نفر و دولت هم اجازه داده بود و ماموران امنیتی هم گذاشته بودند، می‌آمدند. الان البته دستور دادند دو سه ماه قبل از اینکه درش را ببندند و به هیچ وجه کسی را راه ندهند حتی خود خانواده مرحوم هم نباید بیایند. تا‌‌ همان موقع هم بعضی شب‌های جمعه یک عده می‌رفتند و فاتحه می‌خواندند و در بعضی اعیاد یک عده می‌رفتند. مراعات می‌کردند. دولت هم اجازه می‌داد. ولی الان سه چهار سال است دولت اجازه نداده چهاردهم اسفند و بیست و نهم اردیبهشت در آنجا برنامه‌ای اجرا شود.
رادیو فردا: بیست و نهم اردیبهشت امسال آیا مراسمی برگزار خواهد شد؟
شاه‌حسینی: امسال نامه را نوشتیم و فرستادیم برای آقایان. آقایان باید اجازه بدهند. همانطور که دفعه پیش چهاردهم اسفند ۹۴ را به مناسبت مرگ دکتر مصدق ندادند، حالا هم بیست و نهم اردیبهشت را که تولد دکتر مصدق است یقینا احتمال دارد و پیش‌بینی می‌کنیم جوابی ندهند.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@selmuly

گزیده شعر و‌موسیقی

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#چاه_بابل

#رضا_قاسمى



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.
ص٩١



سوسيس سيب.
سيب سوسيس،
سوسيس سوسيس.
سوسيس سيب.
پوم!
پوم پوم!
مندو كه، به محض ديدن آرنولد، به فليسيا گفته بود: «عجب شريك زندگي خوش
سيمايي داري» و بازتاب اين ستايش را به صورت رضايتي عميق در چهره ي آرنولد، و به
شكل ستايشي متقابل در چهرهي فليسيا ديده بود، حالا همينطور كه ظرفها را ميبرد به
آشپزخانه، رو كرد به فليسيا و گفت: «با چنين مردي هرگز نبايد احساس ملال كني.»
فليسيا هم چيزهاي را برداشت و پشت سر او راه افتاد. همين كه آستينش را بالا زد
تا ظرفها را بشويد، مندو از پشت بغلش كرد. « كاش ميشد! همين حالا.» همين كه اين
فكر از خاطرش گذشت احساس كرد گِلِ او را با بدبختي سرشته اند. گردن او را بوسيد و
گفت: «خودم ميشويم. تو لطف كن و دسر را ببر.»
فليسيا نگاهش كرد. چشمانش ميخنديد. ظرف توت فرنگي را برداشت و به اتاق
رفت.
مندو با خودگفت: « تو آدم نميشوي!»
مايع ظرفشويي را ريخت روي ابر، و شروع كرد به شتسن بشقابها، اما حواسش جاي
ديگري بود. « قرمساق، ديوث، پفيوز، زن قحبه، قورم دنگ، قورومپوف » تمام ديشب، از
صداي جير جير تشك فنري خوابش نبرده بود. از خودش ميپرسيد: «حالا من كي هستم؟»
توي كلهاش كرده بودند كه وقتي مردي داخل ميشود به حريم يك زوج، ناگهان همه چيز
تغيير ميكند. مرد ميشود «زن باز قهار»، زن ميشود «جنده» و همسرش هم ميشود «
ديوث»؛ تاره دو تا شاخ هم روي سرش سبز ميشود. در تمام اين مدت، هر بار كه فليسيا
آمده بود، زنگ زده بود به آرنولد: «من پيش مندو هستم. اگر حالش نبود شب همينجا
ميمانم.» شب قبل، وقت خواب كه رسيد، مندو روي تشك چرب و خاك آلود تختي كه
...
91

@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.
ص٩٢


گوشه ي اتاق آشپزخانه بود ملا فه ي تميزي كشيد. دلش خوش بود كه حالا، با سپردن
اتاق آشپزخانه به آنها، آرنولد خيال خواهد كرد تمام شبهايي كه فليسيا پيش او مانده در
همين اتاق خوابيده. صبح، از خواب كه بلند شد، ديد فليسيا تنهاست. گفت آرنولد كجاست؟
گفت رفته است داروخانه چيزي براي من بگيرد. نشست به صبحانه. همينطور گپ ميزدند
كه انگشتي به در خورد. در را كه باز كرد آرنولد، شرمنده، خودش را پس كشيد و گفت:«
ميتوانم بيايم تو؟... مزاحم شما نيستم؟» حالا... همينطور كه بشقابها را كف مال ميكرد،
حالت آرنولد پيش چشمش بود كه وقتي ميگفت «شما» انگشتش را طوري حركت داده بود
كه يعني « تو و او.» از خودش ميپرسيد: «حالا من كدام هستم؟ زن باز؟ يا قرمساقِ ابلهي
كه اتاقش را سپرده است به يكي تا فليسياي عزيزش را بگايد؟»
ديد يك ساعت است دارد بشقابها را ميمالد. يادش افتاد به حرف ديشب نادر و
خنده اش گرفت. ميگفت: «مگر توي اين بشقابها ريده اند كه اينقدر ميشوريشان؟»
وقتي برگشت به اتاق، فضا عوض شده بود. آن توده ي يخ كه، در ابتداي مجلس،
گفتگوها را در ميانه ي راه منجمد ميكرد، ذوب شده بود و حرفها به نرمي جويباري بهاري
پيش ميرفت.
كمال گفت: «يك روز بايد بياييد به كارگاه من. مايلم از هردوي شما شمايلي
بكشم.»
سر مندو به رعشه اي پنهان لرزيد.
آرنولد گفت: «فردا عصر دارم برميگردم به مولوز. باشد تا بعد كه اسباب و اثاثيه را
آروديم و مستقر شديم.»
كمال رو كرد به مندو: «چقدر اين توت فرنگيها را خوشمزه درست كرده اي؟»
- رازش را از فليسيا بايد پرسيد . اين يكي را او عمل آورده.
كمال رو كرد به فليسيا:« ميشود ما هم رازش را بدانيم؟ قول ميدهم شمايل تان را
بهتر از بقيه بكشم.»
فليسيا گفت: «مگر بقيه را چطور ميكشيد؟»
92


@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.
ص٩٣



آرنولد كه ساكت نميتوانست نشست، فرصت را غنيمت شمرد و، مثل اسلايد، يكي
پس از ديگري چهره هاي مختلفي را به نمايش گذاشت : يكي كه تمام صورتش لپ بود و
چشمها دو نقطهي ريزِ نزديك به هم . يكي كه از دار آويخته باشندش؛ با چشمان وق زده و
زباني بيرون جهيده از حلق .يكي كه چشمانش چپ بود و لبخند ابلهانهاي مي زد.
ميان صداي ريسه و خنده، مندو و كمال خيره شدند به هم!



3
«دوشنبه چهاردهم: بعد از طي هفت فرسنگ راه، به اتفاق « آبخوف» و سايرين،
روانه ي الكد شديم. در عرض راه جنگل بسياري دارد، و راه باريكي است كه عرصه بر
مترددين تنگ است. بعد از گذشتن از جنگل و رودخانه كه آب آن تا زير تكلتوي اسب
ميآيد، وارد الكد شديم. «ارسين بيك» (موري طايفه ي بزچلو و درمورچي حسنلو) نيز وارد و
در مقام خدمتگزاري برآمده بود. حسب الفرموده ي صاحب ايلچي يك طاقه شال كوشنج و
يك ثوب قلمكار به رسم تعارف به او داده شد.
چون يوم بعد وارد تفليس ميشديم اين روز عصر قدغن نموده فيلان را زينت كرده و
تخت و اسباب روي آنها گذاشتند و اسبان هدايا را جل و اسباب زده، زينت كلي نموده،
قدري از شب گذشته آنها را با جمعي مستحفظ روانه، و خود نيز طلوع فجر از آنجا حركت
و روانه ي تفليس شدند.»



93

@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.ص٩٤


ساعت پنج و نيم بعدازظهر بود و فليسيا هنوز پيدايش نشده بود. «ظاهراْ يكي دو
ساعت بيشتر طول نميكشد.» قرارش با كمال ساعت دو بود و، ب اين حساب، بايد حدود
چهار برميگشت. و حالا، همين يك ساعت ونيم تأخير كافي بود تا مندو را وادارد مثل ببري
گرفتار ازاين سو به آن سوي اتاق برود و برگردد. اتاق دوازده متر بيشتر نبود و حالا با هر
رفت وبرگشت، چيزي هراسناك ذره ذره از اعماق جانش بالا ميآمد؛ سمي مهلك كه از
كف پا شروع كرده بود و به طرف قلب پيش ميرفت. پنجره را گشود و به خيابان سرك
كشيد. پيرزني به دنبال سگش كشيده ميشد. دورتر، نزديك ميدان ناسيون، زني سياهپوست
نشسته بود روي آسفالت پياده رو و دامن قرمز گلدارش مثل چتري دور تا دورِ پاهايش پهن
شده بود. مايعي كه از زير دامن نشت ميكرد به بيرون، هر دم به شكل نقشهي كشوري در
ميآمد. وقتي دامن گلدار، با حركتي از سر رضايت، سبك برخاست و راه افتاد لكه ي خيس،
سرانجام، شكل ثابتي به خود گرفت؛ نقشه ي كشوري كه به چشم مندو آشنا ميآمد. آفتابي
كه ناگهان از پس ابر بيرون آمده بود درست از وسط نقشه ي ايران تيغ زد. چشمش را ماليد
و نگاهش را به آن سوي ميدان برد. سرين برجستهي برنزي زن وسط ميدان از دور پيدا بود.
با نفرت تف كرد به زمين: «بي رف اقلا" صبر نكرد تا آرنولد برگردد! پنجره را بست.
نشست لبه ي تخت، و سر را، مثل چيزي بي مصرف كه نميدانست با آن چه بايد كرد،
گرفت ميان دستها. « يصد و هشتاد و يك نفر را فرستاده است جلوي جوخه آنهم نه با
نقاب! سرش را بالا گرفته و اه افتاده است جلوي صف دراز دستگير شدگان؛ تك به تك، با
انگشت نشان داده: «اين! اين !اين!» حالا به من رحم خواهد كرد؟ « بنشينيد آنجا روي چهار
پايه. ميخواهم شمارا ابدي كنم. اين لباس تان هم زياد مناسب نيست درش بياوريد و آن
رداي سياهي را كه آنجاست بپوشيد. نه،اين طرفش را بگذاريد همان طور بماند. ميخواهم
كمي از شانه ي راست پيدا باشد. انگار از مرمر تراشيده اند، جان ميدهد براي نقاشي. آن
سينه بند هم سفيدياش توي ذوق ميزند، به ر است بازش كنيد. براي زنها خط انحناي
سينه گوياتر از هر عضو ديگر بدن است؛ حتا چشم.
ش ! »
س !
هر
.
ن ت
«
94



@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.
ص٩٥


شايد گناه از خودش بود. بود؟ روزي كمال گفته بود: «حتم دارم ميان تو و فليسيا
چيزي هست» سيگارش را تكانده بود توي زيرسيگاري و نگاهش را از مشتريان كافه
برگرفته بود: «چه چيزي؟ صاحب دارد. صاحبش را هم كه ديدي!»
- آنطور كه او نگاهت ميكرد حتم دارم عاشق توست.
- بيخود حرف در نياور. ميخواهند باهم ازدواج كنند.
- براي قاتلي مثل تو چه فرقي ميكند؟
- نه عزيز من، ما باهم فقط دوستيم.
گناه از خودش نبود كه به او كارت سفيد داده بود؟ همانوقت كه كمال گفته بود «چه
قدراين دختر خوشگل است» نبايد ميفهميد كه گلويش گير كرده؟ همانوقت كه پيشنهاد
كرده بود شمايلش را بكشد نبايد ميفهميد كه دارد زمينه را مهيا ميكند تا اگر ميان آنها
چيزي نيست، مفت از دستش ندهد؟ تازه، كدام نگاه؟ او كه يادش نميآمد طور خاصي به
هم نگاه كرده باشند. آن هم در حضور آرنولد! پس داشته اتمام حجت ميكرده! و او چه بايد
ميگفت؟ و مگر خودش عين همين پرسشها را از نادر نكرده بود؟ آن هم درست به همين
نيت؟ نكند، اين بار، خرابي حال نادر نه از دست آن لور كه از او بود؟
شب قبل، وقتي فليسيا گفت كه فردا قرار است برود پيش كمال تا شمايل را بكشد،
هرچه ميشد كرد كرده بود: «حواست باشد! شمايل بهانه است.»
- توكه مرا ميشناسي. اگر نخواهم، فلك هم نميتواند دست به من بزند.»
- بله، ولي او را هم ميشناسم. چه كسي از كشيده شدن شمايلش خوشحال
نميشود؟ همه ميروند. اما بعد كه نشستند روي آن چهار پايه احساس ميكنند زير
دستگاهي قرار گرفته اند كه همهي دل و روده شان را نشان ميدهد. و او به اين احساس
آدم هي دامن ميزند؛ آنقدر كه از برهنگي خويش بيزار شود؛ آنقدر كه احساس كند همه ي
جنبه هاي ناخوشايند روح و جسمش ريخته شده است روي دايره. آن وقت است كه اگر قلم
مو را زمين بگذارد و بيايد دستي بكشد به موهاي قرباني، خوشگل ترين زنان عالم هم باشد،
از شادي پر درميآورد. هيچ چيز به اندازهي بخشيدن اعتماد به نفس، ديگري را سپاسگزار
نميكند!
95


@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.
ص٩٦

عجب خرده شيشهاي دارد!
- خب هركس راه و روشي دارد. راه و روش او اينطوري ست. گيريم كمي پيچيده تر
از ديگران.
يك ربع به شش بود كه فليسيا پيدايش شد؛ پوشيده در همان بافتنيِ زردِ خوش رنگي
كه مندو بسيار دوست ميداشت.
- خب؟ راضي بودي از شمايل ات؟
- تمام نشد. گفت يك روز ديگر هم بايد بروم.
چيزي در درون او فرو ريخت؛ سنگي در تاريكي تالابي. رعشه اي را كه در گردنش
بود همانجا، لابه لاي عصب و عضله، مخفي كرد. با لحني شوخ و بي اعتنا گفت: « لختت
نكرد؟»
بافتني زرد رنگش را نشان داد: «گفت، اين رنگش مناسب نيست. درش بياور و آن
رداي سياه را بپوش. خيال ميكرد با كي طرف است؛ من هم به سرعت درش آوردم و آن
ردا را پوشيدم.»
بعد شروع كرد به خنديدن: « همه ي شگردهايش را نقش بر آب كردم. تمام مدت
حرف ميزدم. حسابي كلافه شده بود.»
او را بغل كرد: «تمام مدت حرف ميزدم!» گردنش را بوسيد اما ذهنش جاي ديگري
پرپر ميزد؛ ورطه ي تاريكي پر از شيشه هاي نوك تيز؛ برآمده از زمين و از هرجا!



5
«شنبه دوازدهم: صبح، از آن منزل حركت و «شف» نيز به عزم مشايعت تا بسياري
راه همراه بود. از هر مقوله صحبت ميداشت. از جمله مذكور نمود كه خلق روس هر اوقات
كه به سفر ميروند و اولاد ندارند در حين معاودت سه نفر، چهار نفر، اولاد از براي آنها بهم
رسيده، از زن خود تحقيق ميكنند كه اين اولاد از كجا بهم رسيده، زنان آنها جواب
96



@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.
ص٩٧


ميگويند كه در فلان شب خواب ديديم كه شما با ما مقاربت كرديد حامله شديم و اين
فرزند بهم رسيده. شوهر ايشان به همين نهج متقاعد شده آن اطفال را طفل خود ميداند و
نزد ايشان هم به هيچ وجه قبحي ندارد. من از اين سخنان شف بسيار حيرت كردم.
صاحبيايلچي فرمودند كه در فرنگستان و روس از اين مقوله امورات بسيار است و حيرت
ندارد.»



6
- پيراهنت را دربياور.
- نكند ميخواهي ترتيب مرا هم بدهي؟
خندبد و پالت و قلم مو را برداشت: «ترتيب تو يكي را قبلاْ خدا داده است.»
مندو پيراهنش را درآورد. يادش آمد به شمايلي كه پيش از انقلاب «ادواردو نارانخو»
از «فرح پهلوي» كشيده بود: در ميانه ي ميدان تاريخي «عالي قاپو»، بالا تنه ي فرح، از آبي
كه تمام ميدان را فراگرفته بود بيرون بود. نوعي موناليزا. همان رمز و راز را داشت. روشن
نبود كه از اعماق آب سر برميآورد يا دارد فرو ميرود در آب. فرداي پيروزي انقلاب، وقتي
جر خورده ي اين تابلو را در «فرهنگسراي نياوران» ديد، برايش روشن شد كه فرح داشته
غرق ميشده. به خودش گفته بود: «يعني اين نقاش اسپانيايي وقوع توفان را پيشگويي كرده
بود؟»
- صورتت را لطفا" رو به من بگير.
- ميخواهي مرا درحال غرق شدن بكشي يا برآمدن از آب؟
- ميخواهم تو را درحال شنا بكشم.
مندو نگاهيانداخت به قوطيهاي رنگ، قلم موهاي جورواجور و تابلوهاي تمام يا
نيمه تمامي كه از سر وكول هم بالا رفته، حالت شلوغ و درهمريخته اي به آنجا ميدادند.
گفت: «وسطِ اينهمه آت وآشغال!»
97


@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.
ص٩٨


اختيار داريد قربان!
از شرم قرمز شد: « منظورم به تابلوها نبود.»
- صورتت را لطفاْ برنگردان.
دست خودش نبود. از لحظهي ورود مدام اين طرف و آن طرف را نگاه ميكرد. تشك
كهنه اي كه پشت سرش، روي زمين پهن بود و از همان لحظه ي ورود توجهاش را جلب
كرده بود آنقدر نو نوار نبود كه تصور كند فليسيا كه آنهمه به تميزي اهميت ميداد روي آن
درازكشيده باشد. بعدهم، به بهانه ي شاشيدن، رفته بود به دستشويي تا ببيند آنجا تا چه حد
ميتواند مكان مناسبي باشد براي چيزي كه از چند روز پيش خار شده بود و ميخليد در گم
گوشه هاي روحش. پيش از اين، يكي دو بار كمال پيشنهاد كرده بود بيايد تا از او شمايلي
بكشد وهربار مندو پشت گوش انداخته بود. اما حالا كه فليسيا را كشانده بود به كارگاهش،
پيشنهاد دوباره ي او را با اشتياق پذيرفت. رسيده و نرسيده كمال پسشنهاد كرده بود بروند
كافه ي روبرو و، پيش از شروع كار، قهوه اي بنوشند. مندو كه كنجكاو بود هرچه زودتر
شمايل فليسيا را ببيند، با بيميلي پذيرفته بود. صحنه بيشباهت به صحنه اي نبود كه
راسكولينكف ميرود به ديدار رئيس پليس. هر دو از در و ديوار حرف ميزنند، راسكولينكف
به اين نيت كه بداند آيا او به راز جنايتش پي برده، و رئيس پليس به اين نيت كه بداند آيا
راسكولينكف متوجه ي سوءظنش به او شده يا نه. وقتي فنجانهاي قهوه روي ميز
قرارگرفت، مندو گفت: «از شمايل فليسيا راضي هستي؟»
- هنوز تمام نشده.
- پس چرا مرا كشاندي اينهمه راه؟ تو كه ميگفتي يك ساعته تمام ميكني.
- نگران نباش، يك ساعته تمامش ميكنم. قرار داري؟
با خشم گفت: «بله قراردارم!»
- با فليسيا؟
- باز شروع كردي؟
- بدجور عاشق توست.
98


@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.
ص٩٩


چه بايد ميگفت؟ هر پاسخي بلاهت محض بود. نگاه كرد به مشتريهاي كافه كه
زير تابش آفتاب وارفته بودند.
كمال گفت: «آن طور كه او از تو حرف ميزد شك ندارم كه عاشق توست.»
- او عاشق آرنولد است.
- تمام مدت يكسره از تو حرف ميزد.
- پيش من هم تمام مدت يكسره از آرنولد حرف ميزند.
- ميخواهد تو را برانگيزد. خيلي باهوش است!
در سكوت نگاهش كرد. ميخواست چيزي بگويد. نگفت. كمال هم، انگار فهميد
حرف ناجوري زده است، سكوت كرد. بعد كه آمدند به كارگاه، مندو خواست شمايل فليسيا
را ببيند. گفت بگذار تمام شود، بعداْ. و بلافاصله چندتايي از كارهاي تازه اش را نشانش داد.
يكي دوتايي مرد بودند، باقي همه زن، اغلب هم برهنه.
- لطفاْ سرت را برنگردان.
- خسته شدم. خيلي ديگر مانده؟
- چند دقيقه ي ديگر تمام ميشود.
- ميتوانم سيگاري بكشم؟
- اگر وضعيتت را تغيير ندهي اشكالي ندارد.
بعد قلم مو را به دست ديگرش داد، از گوشه اي زيرسيگاري را برداشت، و روي
چهارپايه اي كنار دست مندو نهاد.
ستون روشن نور اريبي كه از شيشه ي سقف ميتابيد لكه اي زرد رنگ را دوانده بود
روي حاشيه ي تابلوهايي كه پشت و رو به ديوار تكيه داشتند. «لابد آن است. چه كلي
است؟ حتماْ برهنه كشيده. پشتت نميسوزد؟ از تابش آفتاب؟»
ج ش
وقتي ته سيگارش را در زيرسيگاري له ميكرد، كمال يكي دو قدم عقب رفت و
همينطور كه پلكها را به هم نزديك ميكرد خيره شد به بوم. لحظه اي بعد جلو آمد و به
نرمي قلممو را روي بوم خواب داد: «ابدي ات كردم! حالا اگر دلت خواست ميتواني بيايي
تماشا كني.»
99


@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.ص١٠٠


راست گفته بود. يك ساعت بيشتر كار نبرده بود. برخاست و همينطور كه به طرف
بوم ميرفت پرسيد: «واقعاْ تمام شد؟»
- تمام شد، اما يك روز ديگر هم بايد بيايي! هنوز كمي كار دارد.



7
كليد اتاق شماره ي پنجاه وهقت را از تابلوي شماره داري كه پشت سرش بود
برداشت و داد به مرد آمريكايي پيري كه دختر جواني را بلند كرده بود.
دختر، دست در بازوي مرد آمريكايي، از پله ها بالا ميرفت. نادر لم داده بود روي مبل؛
خيره به كپلهاي برانگيزنده ي دختر كه در لباس ساتن ارغواني، به انحنايي اغواگر، ازاين
سو به آن سو ميلغزيد.
مندو دوباره نشست پشت پيشخوان؛ خيره به نادر. گفت: «حالا ميخواهي چكار
كني؟»
نادر نگاه كرد به پردهي مخمل مشكي پنجره. تكهاي نخِ سپيد از زير لبه ي چين دار
پرده بيرون زده بود. تمايل غريبي داشت برود و سر نخ را كه گره فكلي خورده بود بگيرد و
بكشد. گفت: «برميگردم!»
- سه تا بچه؟...
- به من چه مربوط است؟ خود خواهر جنده اش بزرگشان كند!
مندو سكوت كرد. بن بست زندگي او را ميشناخت. بايد ميگذاشت حرفش را بزند تا
كمي سبك بشود.
نادر دوباره خيره شد به نخ پرده: «سالي يك بار كس زنمان ميگذاريم، عدل همان
شب هم حامله ميشود!»
- بايد هر طوري شده مجبورش كني بچه را بيندازد.
- اگر قبول ميكرد كه من حالا سه تا توله ي قد و نيم قد نداشتم!
100



@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.
ص١٠١



سكوتي سنگين برقرارشد. دوباره خيره شد به نخ سپيد پرده: «ريدم به اين شانس. از
آن خراب شده بلند شديم آمديم اينحا زن فرنگي گرفتيم كه اين حرفها نباشد، از شانس
گُه ما كاتوليك تر از پاپ از كار درآمد!
- تهديش كن به طلاق! براي كاتوليكها اين بدتر از آن يكيست.
- طلاق بگيرم بچه ها را ميدهند دست زنه، آنوقت بايد همه ي بدبختيهاي ازدواج را
داشته باشم غير از مزايايش؛ خانم پولش را از من بگيرد اما عشقش را برود با يكي ديگر
بكند!
- عرضه اش را ندارد. با آنهمه گُه كاري كه تو كردهاي هر زن ديگري جاي او بود تا
به حال صد بار بهت خيانت كرده بود. او عاشق توست.
نادر به او خيره شد. چيزي از جنس درد و خشم و اعتراض زير پوست گلو و رگهاي
گردنش آماس كرده بود.
تلفن زنگ زد. مندو گوشي را برداشت و به انگليسي گفت: «بفرماييد... بله... متاسفانه
نداريم... بله، ولي خالي است.» گوشي را گذاشت و گفت: «بخت ما اگر بخت بود، حوض
اين حمام قدِ آن درخت بود.»
نادر به حالت پرسش نگاهش كرد.
مندو گفت: «اسمش نگهباني شب هتل است، ولي در عمل كارمان شده است
پااندازي.»
- كاپوت ميخواست؟
تلخ خندي زد و سرش را تكان داد.
نادر از كيفش كاپوتي را بيرون آورد و انداخت روي پيشخوان: «بگذار حالشان را
بكنند، بيچاره ها.»
- همين روزهاست كه بايستم اينجا و ژتون بفروشم! از شانس گه ما اينجا هم كم
كم دارد تبديل ميشود به «هتل دوپاس»!
- چشمت كور! خدا نميداند صدا را به كي بدهد. من جاي تو بودم حالا توي قصر
زندگي ميكردم.
101

@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.
ص١٠٢


مندو كاپوت را برداشت، از پشت پيشخوان بيرون آمد، و پلههاي پوشيده از فرش قرمز
را يكييكي بالا رفت. نادر از پشت سر نگاهش ميكرد. پيرمردي درهم شكسته و ويران
بود. وقتي در پاگرد پلهها چرخيد تا به طبقهي بالا برود، درخشش خيسي كه پاي چشمش
بود از ديد نادر پنهان نماند.


8
«در بين راه، «پارسيدن» نام روس با جمعي بزرگان و كدخدايان به استقبال آمدند.
صاحبيايلچي بر در چادر توقف، با جمعي از بزرگان آنها نهار صرف نمودند.
چون فيلهاي هدايا همراه بود و اهالي آنجا نديده بودند، جمع كثيري از زنان روس و
ارمني و گرجي كه بسياري از آنها سر برهنه بودند و گيسها را بالاي سر بسته بودند و
لباس فرنگي پوشيده، سينه و پستان آنها نمايان بود، بر سر فيلان جمع شده از زير شكم
فيل آمد و شد ميكردند كه از اين جهت حمل بردارند و آبستن بشوند. غريبتر اينكه مردان
آنها نيز همين طريق مينمودند و دست بر اعضاي فيل ماليده به سروصورت خود
ميكشيدند و ميگفتند كه البته حال از ما اولاد بهم خواهد رسيد. احتمال دارد كه آن شب
در آن مكان چندين هزار مرد با زن، به جهت بهم رسيدن اولاد، مقاربت كرده باشند.»



9
حسادت ويرانگرترين نيروي درون آدمياست. اگر در موضع اقتدار باشي آن را كه
هدفِ حسادتِ توست تبعيد ميكني، اگر شده به جهنم. و اگر در موضع ضعف باشي، خود را
از خويشتن تبعيد ميكني. از اينجا تا قتل راهيست چندان كوتاه كه با چشمان بسته خواهي
رفت.
102


@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️