@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٢٠٢
چشمش كه افتاده بود به «آرتور»، ايستاده بود و نفس عميقي كشيده بود، انگار آن هيكل
چغر و بازوهاي خالكوبِ مهتر، به او اطمينان ميداد كه بيدار شده است از كابوس. آرتور
داشت اسبي را قشو ميكرد. چشمهاي سرخاش را كه ديد گفت: «هان، فرانسوا... باز هم
كه...» و دستش را به محاذات شكم تند تند تكان داده بود. بعد نگاهي انداخته بود به
شلوارك سرمهاي رنگ او كه جابه جا پرِ كاه چسبيده بود به آن. «آخرش كور ميشوي، ها!
خيال ميكني نميدانم؟ هر روز ميروي... ببين چشمهات چطور قرمز شده است!» سرش را
زير انداخت، و راه افتاد برود. آرتور دست از كار كشيد. برس را زمين انداخت و شانه هاي او را
محكم گرفت: «ببينم... نكند؟...» سرش را به علامت نفي تكان داد. آرتور نشست روي پاها
تا صورتش درست مقابل صورت او باشد. با دو دست درشت و گوشتالودش شانه هاي ظريف
او را تكان ميداد: «ببينم! رفته بودي طويله ي عقبي؟» دوباره سرش را تكان داده بود و مثل
گناهكاران چشمهايش را زير انداخته بود. آرتور سطل را برداشت، آبش را پاشيد روي
چمنها، و وارونه اش كرد: «بنشين ببينم!» نشست روي سطل. بوي چمن و بوي پِهنِ اسب
پيچيد توي بينيش. نگاه كرد به آرتور. گفت: «كيه؟» آرتور دستهاي خيساش را ماليد
پشت شلوارش. سيگاري بيرون آورد. كبريت كشيد. همينطور كه دست ها را گرفته بود پناه
شعله، از زير چشم نگاهش كرد. دود را كه بيرون ميداد، آرنجش را گذاشت روي نرده
چوبي حياط اسطبل. گفت: «خوابنما شده بوده!» «ف. و. ژ.» سرش را دوباره بالا آورد و از
گوشه چشم قرمز و ملتهبش به او نگاه كرد: «بعني چه... خوابنما؟» آرتور نگاهي به دور
و بر كرد. ناگهان محكم كوفت به بازوي چپش. زنبوري كه نيش ميزد به چشمِ راستِ
اژدهاي خالكوب، بي صدا و تسليم افتاد روي زمين. «اين چيزها را به كسي نميگويي ها!...
مخصوصاْ اگر پدرت بفهمد...» هوا را از لاي داندانهايش تو كشيد. برق دندان طلايش نور
روز را شكافت و جرقه اي از اعتماد در دل «ف. و. ژ.» نشاند. «لباسش را ديدي؟ راهبه است.
هنوز هم همان لباسها تنش است. ميگفت عيسا مسيح به خوابش آمده. گفته اگر
ميخواهي مرا ببيني تابستان بيا به «سون»». سيگارش را پرت كرد و با دست اشاره كرد به
در ورودي قصر. «اواخر ژوئن بود كه يك روز، از همين در، آمد تو. بعد شد يكي از ساكنان
همين قصر. زيبايي كودكانه اي داشت. وقتي از اينجا رد ميشد، اسبها فره ميكردند. من
202
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٢٠٢
چشمش كه افتاده بود به «آرتور»، ايستاده بود و نفس عميقي كشيده بود، انگار آن هيكل
چغر و بازوهاي خالكوبِ مهتر، به او اطمينان ميداد كه بيدار شده است از كابوس. آرتور
داشت اسبي را قشو ميكرد. چشمهاي سرخاش را كه ديد گفت: «هان، فرانسوا... باز هم
كه...» و دستش را به محاذات شكم تند تند تكان داده بود. بعد نگاهي انداخته بود به
شلوارك سرمهاي رنگ او كه جابه جا پرِ كاه چسبيده بود به آن. «آخرش كور ميشوي، ها!
خيال ميكني نميدانم؟ هر روز ميروي... ببين چشمهات چطور قرمز شده است!» سرش را
زير انداخت، و راه افتاد برود. آرتور دست از كار كشيد. برس را زمين انداخت و شانه هاي او را
محكم گرفت: «ببينم... نكند؟...» سرش را به علامت نفي تكان داد. آرتور نشست روي پاها
تا صورتش درست مقابل صورت او باشد. با دو دست درشت و گوشتالودش شانه هاي ظريف
او را تكان ميداد: «ببينم! رفته بودي طويله ي عقبي؟» دوباره سرش را تكان داده بود و مثل
گناهكاران چشمهايش را زير انداخته بود. آرتور سطل را برداشت، آبش را پاشيد روي
چمنها، و وارونه اش كرد: «بنشين ببينم!» نشست روي سطل. بوي چمن و بوي پِهنِ اسب
پيچيد توي بينيش. نگاه كرد به آرتور. گفت: «كيه؟» آرتور دستهاي خيساش را ماليد
پشت شلوارش. سيگاري بيرون آورد. كبريت كشيد. همينطور كه دست ها را گرفته بود پناه
شعله، از زير چشم نگاهش كرد. دود را كه بيرون ميداد، آرنجش را گذاشت روي نرده
چوبي حياط اسطبل. گفت: «خوابنما شده بوده!» «ف. و. ژ.» سرش را دوباره بالا آورد و از
گوشه چشم قرمز و ملتهبش به او نگاه كرد: «بعني چه... خوابنما؟» آرتور نگاهي به دور
و بر كرد. ناگهان محكم كوفت به بازوي چپش. زنبوري كه نيش ميزد به چشمِ راستِ
اژدهاي خالكوب، بي صدا و تسليم افتاد روي زمين. «اين چيزها را به كسي نميگويي ها!...
مخصوصاْ اگر پدرت بفهمد...» هوا را از لاي داندانهايش تو كشيد. برق دندان طلايش نور
روز را شكافت و جرقه اي از اعتماد در دل «ف. و. ژ.» نشاند. «لباسش را ديدي؟ راهبه است.
هنوز هم همان لباسها تنش است. ميگفت عيسا مسيح به خوابش آمده. گفته اگر
ميخواهي مرا ببيني تابستان بيا به «سون»». سيگارش را پرت كرد و با دست اشاره كرد به
در ورودي قصر. «اواخر ژوئن بود كه يك روز، از همين در، آمد تو. بعد شد يكي از ساكنان
همين قصر. زيبايي كودكانه اي داشت. وقتي از اينجا رد ميشد، اسبها فره ميكردند. من
202
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٢٠٣
كه نديده ام، ميگفتند، سرميز، مي نشسته رو به روي پدرت و مراسم دعاي پيش از غذا را
ميخوانده.» «ف. و. ژ.» مثل بخاري كه از زمين بلند شود، آرام آرام از روي سطل بلند شده
بود. به همان آرامي جلو آمده بود. حالا ايستاده بود برابر او. آرتور دوباره برس را برداشت و
افتاد به قشو كردن اسب: «خب همين ديگر! برو به درس ومشقت برس. حالاست كه
سروكله ي پدرت پيدا شود.» دستهاي مرتعشش بالا رفته بود و همينطور بي وقفه مشت
ميكوبيد به شكم قلمبه آرتور: «دروغگو! دروغگو! دروغگو!» آرتور دستهاي كوچك او را
توي مشتهاي خود گرفت: «احمق نشو!» «ف. و. ژ.» با صدايي كه خط افتاده بود از بغض
گفت: «پس چرا آنجاست؟» «من چه ميدانم؟ برو از پدرِ.... برو از پدرت بپرس.» با
عصبانيت برس را به زمين كوفت. يكي دو قدم راه افتاد به طرفِ اسطبل. بعد، ناگهان
برگشت. نشست و شانه هاي او را محكم توي دستهاي گندهاش فشرد: «هيچكس نبايد
بفهمد كه او آنجاست! ميفهمي؟» چشمهاش، دو پرنده ي هراسان، برقي ساطع ميكرد
آميزه اي از خشم و التماس، كه ميپيوست به تلؤلؤ طلاي دندانها، و چيزي را از «ف. و. ژ.»
طلب ميكرد در خورِ دوستي و اعتمادِ متقابل: «بعضي چيزها هست بهتر است آدم نداند.»
حالا، آرام گرفته بود. آن رعشه هاي عصبي جا داده بود، به عطوفتي كه حس ميكرد نسبت
به اين مهتر كه باهمه ي خشونتش تكيه گاهي بود امن براي لحظه هاي پريشاني و تنهايي
بيكرانِ «ف. و. ژ.». گفت: «چرا كسي نبايد بداند؟» آرتور سيگار ديگري آتش زد. نگران،
نگاهي كرد به دور و بر. بعد، انگار بخواهد جاي دم و بازدم را عوض كند، هوا را به سرعت
تو كشيد. تف كرد به زمين و گفت: «پدرت آدم خشني ست. گفت ببر گم وگورش كن. من
آوردمش اينجا. قايمش كردم توي اين طويله ي عقبي.» اسب فرهاي كرد. «ف. و. ژ.»
دستش را كشيد به گرده اسب و خيره شد به چشمان آرتور كه برق خشمي فروخورده
پردهاي كدر ميكشيد روي مردمكش. گفت: «چرا؟» آرتور دستهاي زمختش را خواب
داد روي شكم برآمده ي اسب: «پدرت آدم خشني ست. گفت: اين دختره ديوانه است، ببر گم
و گورش كن. من هم آوردمش اينجا. شكمش بالا آمده بود. ميگفت عيسا مسيح آمده است
به خوابش. بعد، در يك شب سرد زمستاني... برو! برو! پدرت دارد ميآيد.»
203
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٢٠٣
كه نديده ام، ميگفتند، سرميز، مي نشسته رو به روي پدرت و مراسم دعاي پيش از غذا را
ميخوانده.» «ف. و. ژ.» مثل بخاري كه از زمين بلند شود، آرام آرام از روي سطل بلند شده
بود. به همان آرامي جلو آمده بود. حالا ايستاده بود برابر او. آرتور دوباره برس را برداشت و
افتاد به قشو كردن اسب: «خب همين ديگر! برو به درس ومشقت برس. حالاست كه
سروكله ي پدرت پيدا شود.» دستهاي مرتعشش بالا رفته بود و همينطور بي وقفه مشت
ميكوبيد به شكم قلمبه آرتور: «دروغگو! دروغگو! دروغگو!» آرتور دستهاي كوچك او را
توي مشتهاي خود گرفت: «احمق نشو!» «ف. و. ژ.» با صدايي كه خط افتاده بود از بغض
گفت: «پس چرا آنجاست؟» «من چه ميدانم؟ برو از پدرِ.... برو از پدرت بپرس.» با
عصبانيت برس را به زمين كوفت. يكي دو قدم راه افتاد به طرفِ اسطبل. بعد، ناگهان
برگشت. نشست و شانه هاي او را محكم توي دستهاي گندهاش فشرد: «هيچكس نبايد
بفهمد كه او آنجاست! ميفهمي؟» چشمهاش، دو پرنده ي هراسان، برقي ساطع ميكرد
آميزه اي از خشم و التماس، كه ميپيوست به تلؤلؤ طلاي دندانها، و چيزي را از «ف. و. ژ.»
طلب ميكرد در خورِ دوستي و اعتمادِ متقابل: «بعضي چيزها هست بهتر است آدم نداند.»
حالا، آرام گرفته بود. آن رعشه هاي عصبي جا داده بود، به عطوفتي كه حس ميكرد نسبت
به اين مهتر كه باهمه ي خشونتش تكيه گاهي بود امن براي لحظه هاي پريشاني و تنهايي
بيكرانِ «ف. و. ژ.». گفت: «چرا كسي نبايد بداند؟» آرتور سيگار ديگري آتش زد. نگران،
نگاهي كرد به دور و بر. بعد، انگار بخواهد جاي دم و بازدم را عوض كند، هوا را به سرعت
تو كشيد. تف كرد به زمين و گفت: «پدرت آدم خشني ست. گفت ببر گم وگورش كن. من
آوردمش اينجا. قايمش كردم توي اين طويله ي عقبي.» اسب فرهاي كرد. «ف. و. ژ.»
دستش را كشيد به گرده اسب و خيره شد به چشمان آرتور كه برق خشمي فروخورده
پردهاي كدر ميكشيد روي مردمكش. گفت: «چرا؟» آرتور دستهاي زمختش را خواب
داد روي شكم برآمده ي اسب: «پدرت آدم خشني ست. گفت: اين دختره ديوانه است، ببر گم
و گورش كن. من هم آوردمش اينجا. شكمش بالا آمده بود. ميگفت عيسا مسيح آمده است
به خوابش. بعد، در يك شب سرد زمستاني... برو! برو! پدرت دارد ميآيد.»
203
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.ص٢٠٤
خوابش نميبرد. شبح پشت شيشه بيصدا نگاهش ميكرد: «آمدي پسرم؟» آن روز
هم مثل هر روز، از مدرسه كه آمده بود رفته بود گوشه ي اسطبل. يكي از اسبها با
حدقه هاي از هم دريده نگاهش كرده بود. از ترس، بي هوا، عقب عقب رفته بود. دري چوبي
پشت سرش باز شده بود و از پشت افتاده بود روي كاههاي كفِ طويله. به جستجوي راه
گريز، سرش را برگردانده بود تا اگر اسب آمد... توي تاريكي چشمش افتاده بود به دو چشم
آبي كه از وحشت برق ميزد: «چرا هرروز ميآيي توي اسطبل گريه ميكني، پسرم؟ من
ماري هستم. مادرت!»
13
وقتي آمد، نادر و مندو با حيرت نگاه كردند به هم. كسي كه مقابلشان بود، در آن
كت وشلوار و پاپيون شيك، و پشت فرمان آن ماشين شيك تر، هيج ربطي نداشت به
آرنولدي كه ميشناختند. موهايش را ژل زده بود و از پشت دم اسبي كرده بود. مندو در عقب
را بازكرد. چشم غرهاي رفت به نادر كه ميخواست صندلي جلو را به او تعارف كند، و
خودش را رها كرد روي تشك عقب. هنوز توي ماشين ننشسته، آرنولد شروع كرده بود، و
مندو كه نميتوانست نه به جهان پرشتاب او داخل شود، و نه از اصطلاحات عاميانه سر
درآورد، ترجيح داد از شيشه ي ماشين خيره شود به خيابان. نگاه ميكرد به پرهيبِ گريزانِ
اشياء و آدمها، به سطوح شكسته نور روي شيشه ي مغازهها، اما فكرش پيش مكالمه اي
بود كه توي راه با نادر داشت. گفته بود: «تو كه بالاخره خودت را از اين مخمصه نجات
دادي، خب برگرد به كشورت!» نادر پرتغالي را از توي سبد ميوه برداشته بود و گفته بود: «از
كره ماه نگاه كن به زمين. همين قدراست. چه فرقي ميكند كه من اينجا زندگي كنم يا
اينجا؟» و با انگشت خال سياهي را روي پرتغال نشان داده بود و بعد يك سانتيمتر
آنطرفتر را. كار طلاق را سپرده بود به وكليش و حالا كه راهي آمريكا بود، براي
خداحافظي، ميرفت به مولوز. مندو هم كه با از دست دادن اتاقهايش سرگردان شده بود
204
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.ص٢٠٤
خوابش نميبرد. شبح پشت شيشه بيصدا نگاهش ميكرد: «آمدي پسرم؟» آن روز
هم مثل هر روز، از مدرسه كه آمده بود رفته بود گوشه ي اسطبل. يكي از اسبها با
حدقه هاي از هم دريده نگاهش كرده بود. از ترس، بي هوا، عقب عقب رفته بود. دري چوبي
پشت سرش باز شده بود و از پشت افتاده بود روي كاههاي كفِ طويله. به جستجوي راه
گريز، سرش را برگردانده بود تا اگر اسب آمد... توي تاريكي چشمش افتاده بود به دو چشم
آبي كه از وحشت برق ميزد: «چرا هرروز ميآيي توي اسطبل گريه ميكني، پسرم؟ من
ماري هستم. مادرت!»
13
وقتي آمد، نادر و مندو با حيرت نگاه كردند به هم. كسي كه مقابلشان بود، در آن
كت وشلوار و پاپيون شيك، و پشت فرمان آن ماشين شيك تر، هيج ربطي نداشت به
آرنولدي كه ميشناختند. موهايش را ژل زده بود و از پشت دم اسبي كرده بود. مندو در عقب
را بازكرد. چشم غرهاي رفت به نادر كه ميخواست صندلي جلو را به او تعارف كند، و
خودش را رها كرد روي تشك عقب. هنوز توي ماشين ننشسته، آرنولد شروع كرده بود، و
مندو كه نميتوانست نه به جهان پرشتاب او داخل شود، و نه از اصطلاحات عاميانه سر
درآورد، ترجيح داد از شيشه ي ماشين خيره شود به خيابان. نگاه ميكرد به پرهيبِ گريزانِ
اشياء و آدمها، به سطوح شكسته نور روي شيشه ي مغازهها، اما فكرش پيش مكالمه اي
بود كه توي راه با نادر داشت. گفته بود: «تو كه بالاخره خودت را از اين مخمصه نجات
دادي، خب برگرد به كشورت!» نادر پرتغالي را از توي سبد ميوه برداشته بود و گفته بود: «از
كره ماه نگاه كن به زمين. همين قدراست. چه فرقي ميكند كه من اينجا زندگي كنم يا
اينجا؟» و با انگشت خال سياهي را روي پرتغال نشان داده بود و بعد يك سانتيمتر
آنطرفتر را. كار طلاق را سپرده بود به وكليش و حالا كه راهي آمريكا بود، براي
خداحافظي، ميرفت به مولوز. مندو هم كه با از دست دادن اتاقهايش سرگردان شده بود
204
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٢٠٥
همراهي اش ميكرد. توي جاده بغض گلوي نادر را گرفته بود: «هنوز هيچي نشده با وكليش
خوابيده است.»
ـ از كجا مطمئني؟
ـ خودش اعتراف كرد.
ـ خب به تو چه مربوط است؟ حالا كه ديگر جدا شده ايد!
نادر آهي كشيد و خيره شد به روبه رو. به دو ستون نور كه تاريكي را ميشكافت:
«شب اولي كه ديدمش در يك رستوران با دوستان نشسته بوديم. ديدم دختر جواني از پله ها
پائين ميآيد. شكمش برآمده بود و به پهناي صورتش اشك ميريخت. اگر ندويده بودم جلو،
با سر افتاده بود از پله ها پائين. آنوقت... تصورش را بكن... هيچكس نفهميد كه شارل... من
به او بيشتر ميرسيدم تا به بچه هاي خودم.
مندو خيره شد به درختان كنار جاده كه در سياهي شب مثل هيولاهايي هراسان از
كنارماشين ميگريختند. «يعني قضيه ي شارل ا هم ب او گفته است؟» وسط راه نگه
داشتند تا بنزين بزنند و قهوه اي بخورند، مندو گفت: «ميداني، پيش از تو مدت كوتاهي با
من زندگي ميكرد.» نادر كه هنوز خودش را توي جاده حس ميكرد، از هول دره اي كه
پيش رويش دهان ميگشود، پايش را فشرد روي ميله آهني پايه ميز. مندو گفت:
«دختر سرگرداني بود. چندين بار هي رفت و هي آمد. دفعه ي آخر، بعد از دوماه برگشت و
گفت: از تو حامله ام! گفتم: كدام گورستاني رفته بودي كه حالا بعد از دوماه از من ميخواهي
پدر بچه اي باشم كه توي شكم توست؟» نادر بهت زده نگاهش ميكرد. خود را از همه سو
خيانت شده ميديد. رويش را كرد به سمت ماشينهايي كه در محوطه ي جلوي كافه پارك
شده بودند. مندو گفت: «يادت هست؟ دعوتم كرده بودي. شبي كه براي اولين بار پا
ميگذاشتم به خانه ات. هنوز از سرِ كار برنگشته بودي. زنگ زدم. وقتي آنلور در را به رويم
گشود، خشكم زد. حس ميكردم كابوس ميبينم. بعد، به سلامتِ تو فكر كردم. به آنلور
گفتم مرد ايراني اينطوريست. دلش چركين ميشود. بهتر است نادر چيزي در اين مورد
نداند.»
ر ه
ـ پس در تمامِ اين سالها من تخم و تَرَكه ي تو را بزرگ ميكردهام!
205
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٢٠٥
همراهي اش ميكرد. توي جاده بغض گلوي نادر را گرفته بود: «هنوز هيچي نشده با وكليش
خوابيده است.»
ـ از كجا مطمئني؟
ـ خودش اعتراف كرد.
ـ خب به تو چه مربوط است؟ حالا كه ديگر جدا شده ايد!
نادر آهي كشيد و خيره شد به روبه رو. به دو ستون نور كه تاريكي را ميشكافت:
«شب اولي كه ديدمش در يك رستوران با دوستان نشسته بوديم. ديدم دختر جواني از پله ها
پائين ميآيد. شكمش برآمده بود و به پهناي صورتش اشك ميريخت. اگر ندويده بودم جلو،
با سر افتاده بود از پله ها پائين. آنوقت... تصورش را بكن... هيچكس نفهميد كه شارل... من
به او بيشتر ميرسيدم تا به بچه هاي خودم.
مندو خيره شد به درختان كنار جاده كه در سياهي شب مثل هيولاهايي هراسان از
كنارماشين ميگريختند. «يعني قضيه ي شارل ا هم ب او گفته است؟» وسط راه نگه
داشتند تا بنزين بزنند و قهوه اي بخورند، مندو گفت: «ميداني، پيش از تو مدت كوتاهي با
من زندگي ميكرد.» نادر كه هنوز خودش را توي جاده حس ميكرد، از هول دره اي كه
پيش رويش دهان ميگشود، پايش را فشرد روي ميله آهني پايه ميز. مندو گفت:
«دختر سرگرداني بود. چندين بار هي رفت و هي آمد. دفعه ي آخر، بعد از دوماه برگشت و
گفت: از تو حامله ام! گفتم: كدام گورستاني رفته بودي كه حالا بعد از دوماه از من ميخواهي
پدر بچه اي باشم كه توي شكم توست؟» نادر بهت زده نگاهش ميكرد. خود را از همه سو
خيانت شده ميديد. رويش را كرد به سمت ماشينهايي كه در محوطه ي جلوي كافه پارك
شده بودند. مندو گفت: «يادت هست؟ دعوتم كرده بودي. شبي كه براي اولين بار پا
ميگذاشتم به خانه ات. هنوز از سرِ كار برنگشته بودي. زنگ زدم. وقتي آنلور در را به رويم
گشود، خشكم زد. حس ميكردم كابوس ميبينم. بعد، به سلامتِ تو فكر كردم. به آنلور
گفتم مرد ايراني اينطوريست. دلش چركين ميشود. بهتر است نادر چيزي در اين مورد
نداند.»
ر ه
ـ پس در تمامِ اين سالها من تخم و تَرَكه ي تو را بزرگ ميكردهام!
205
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٢٠٦
خيره شد به مردي كه داشت شيشه هاي جلوي ماشيناش را با دستمال تميز ميكرد:
«نميدانم. بدبختي اين اينجاست كه نه ميدانم پدرم كيست و نه ميدانم پدر كدام بچه ام.
هيچ چيز شارل به من نرفته است.»
آرنولد گفت: «مند! مهم اند! نميخواهي از تو ابرها بيايي پائين؟ رسيديم!»
ازماشين پياده شدند. آرنولد دعوت شان كرده بود به شام. از پياده رو گذشتند و به
رستوراني درجه يك وارد شدند. معلوم شد، با مرگ پدر، آرنولد صاحبِ همه چيزشده است. با
موسيقي، البته، براي هميشه وداع كرده بود. اما به عنوان مدير برنامه هاي يك كلوبِ جاز،
حالا، سروكار بيشتري داشت با نوازندگان و خوانندگاني كه دعوتشان ميكرد براي اجراي
برنامه.
رستوران شلوغ بود. لته هاي چوبي كوتاه، ميزها را از هم جدا ميكرد. زير لكه هاي نورِ
نارنجي، فقط تكان خوردن سرها را ميديد؛ دست هايي را كه ظاهر ميشدند و چنگالهايي
را كه لحظه اي در هوا برق ميزدند و مي پيوستند به جنب وجوشِ تاريكِ دهانها.
آرنولد يكسره حرف ميزد. اين تنها چيزي بود كه عوض نشده بود. از سكوت وحشت
داشت. و اين براي مندو عذابي بود تحمل ناپذير؛ اما همان يكي دو باري كه پيش آمده بود،
ديده بود آرنولدِ ساكت چقدر آدمِ ملال آوريست؛ مثل همان شبي كه شبحِ درهم شكسته
او آمده بود به اتاقش. مثل حالا كه نادر گفته بود: «بلاخره رفتي پيش باكايوكو؟» و آرنولد
سري تكان داده بود و خيره شده بود به نقطه اي نامعلوم و چشمانش چپ شده بود.
نادر همينطور كه تكه اي از «كوكي سن ژاك» را به دهان ميبرد، گفت: «راست
است كه كله گنده هاي زيادي ميروند پيش او؟»
آرنولد گفت: «بيشترِ هنرمندان و موسيقيدانان سرشناس.»
مندو گفت: «پس بايد دستمزدش خيلي زياد باشد!»
آرنولد با اطمينان گفت: «ولي ميارزد!»
دستي نامريي به احشاي مندو چنگ ميزد و هواي درونِ شش هايش را ميمكيد.
فرداي شبي كه فليسيا به آرنولد گفته بود دارد براي هميشه با مايك ميرود به آمريكا شبحِ
درهم شكسته اي از آرنولد آمده بود پيش مندو. مندو دلداريش ميداد: «تو مرد زيبا و خوش
206
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٢٠٦
خيره شد به مردي كه داشت شيشه هاي جلوي ماشيناش را با دستمال تميز ميكرد:
«نميدانم. بدبختي اين اينجاست كه نه ميدانم پدرم كيست و نه ميدانم پدر كدام بچه ام.
هيچ چيز شارل به من نرفته است.»
آرنولد گفت: «مند! مهم اند! نميخواهي از تو ابرها بيايي پائين؟ رسيديم!»
ازماشين پياده شدند. آرنولد دعوت شان كرده بود به شام. از پياده رو گذشتند و به
رستوراني درجه يك وارد شدند. معلوم شد، با مرگ پدر، آرنولد صاحبِ همه چيزشده است. با
موسيقي، البته، براي هميشه وداع كرده بود. اما به عنوان مدير برنامه هاي يك كلوبِ جاز،
حالا، سروكار بيشتري داشت با نوازندگان و خوانندگاني كه دعوتشان ميكرد براي اجراي
برنامه.
رستوران شلوغ بود. لته هاي چوبي كوتاه، ميزها را از هم جدا ميكرد. زير لكه هاي نورِ
نارنجي، فقط تكان خوردن سرها را ميديد؛ دست هايي را كه ظاهر ميشدند و چنگالهايي
را كه لحظه اي در هوا برق ميزدند و مي پيوستند به جنب وجوشِ تاريكِ دهانها.
آرنولد يكسره حرف ميزد. اين تنها چيزي بود كه عوض نشده بود. از سكوت وحشت
داشت. و اين براي مندو عذابي بود تحمل ناپذير؛ اما همان يكي دو باري كه پيش آمده بود،
ديده بود آرنولدِ ساكت چقدر آدمِ ملال آوريست؛ مثل همان شبي كه شبحِ درهم شكسته
او آمده بود به اتاقش. مثل حالا كه نادر گفته بود: «بلاخره رفتي پيش باكايوكو؟» و آرنولد
سري تكان داده بود و خيره شده بود به نقطه اي نامعلوم و چشمانش چپ شده بود.
نادر همينطور كه تكه اي از «كوكي سن ژاك» را به دهان ميبرد، گفت: «راست
است كه كله گنده هاي زيادي ميروند پيش او؟»
آرنولد گفت: «بيشترِ هنرمندان و موسيقيدانان سرشناس.»
مندو گفت: «پس بايد دستمزدش خيلي زياد باشد!»
آرنولد با اطمينان گفت: «ولي ميارزد!»
دستي نامريي به احشاي مندو چنگ ميزد و هواي درونِ شش هايش را ميمكيد.
فرداي شبي كه فليسيا به آرنولد گفته بود دارد براي هميشه با مايك ميرود به آمريكا شبحِ
درهم شكسته اي از آرنولد آمده بود پيش مندو. مندو دلداريش ميداد: «تو مرد زيبا و خوش
206
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.ص٢٠٧
مشربي هستي، هنرمندي. اگر اراده كني همين فردا هزار دخترِ زيباتر از فليسيا برايت
هست.» و آرنولد، همينطور كه سرش را گذاشته بود روي شانه او به هق هق ميگفت:
«ولي آخر... غرورم! غرورم!» و حالا كه داشت از ملاقاتش با باكايوكو سخن ميگفت، مندو
حس ميكرد ديوارها، سقف، و لته هاي چوبيِ رستوران به هم نزديك ميشوند و او را زير
فشار خود له ميكنند، احساس حقارت عجيبي ميكرد. با اين حال، كوشيد خونسردياش را
نگه دارد. گفت: «واقعاْ همه ي چيزهايي كه به تو گفت حقيقت داشت؟»
آرنولد خيره شد به او؛ چشم در چشم!
مندو احساس كرد همه چيز از حركت باز ايستاد.
ـ بله همه ي حقيقت را گفت!
بعد، بشقابش را به آرامي سر داد جلو، كارت را از روي ميز برداشت و همينطور كه به
آن نگاه ميكرد، گفت: «دسر چه ميخوريد؟»
14
ساعت سه نيمه شب بود و از پنجر هي آپارتمان روبرويي صداي آواز ژرژ موستاكي به
« Avec la solitude…» :ميآمد گوش
اليزابت، در تاريكيِ اتاقخوابِ آپارتماني كه درمحله ي «ايل سن لويي» اجاره كرده
بود، دراز كشيده بود روي تخت اما خوابش نميبرد. رمان «خاله تيفاني »اش فروش خوبي
كرده بود. و حالا كه ميرفت از راهِ نوشتن زندگي كند بايد رمان تازه اش را هرچه زودتر
شروع ميكرد. اما چيزي بود كه هنوز از آن سر درنميآورد. وقتي «ف. و. ژ.» شمايل فليسيا
را به او ميداد، با همان ادبِ انگليسي اش تشكر كرده بود، اما حقيقتاْ نميدانست با آن چه
بايست كرد. اين شمايل را بارها در دفتر كار او ديده بود و از آن خوشش نيامده بود.
نميدانست چرا، اما چيزي بود كه آزارش ميداد. وقتي، همراهِ بقيه ي وسايل، آن را به
آپارتمان تازهاش آورد، مدتي خيره شد به آن. ناگهان دريافت چيزي كه آزارش ميدهد نگاه
207
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.ص٢٠٧
مشربي هستي، هنرمندي. اگر اراده كني همين فردا هزار دخترِ زيباتر از فليسيا برايت
هست.» و آرنولد، همينطور كه سرش را گذاشته بود روي شانه او به هق هق ميگفت:
«ولي آخر... غرورم! غرورم!» و حالا كه داشت از ملاقاتش با باكايوكو سخن ميگفت، مندو
حس ميكرد ديوارها، سقف، و لته هاي چوبيِ رستوران به هم نزديك ميشوند و او را زير
فشار خود له ميكنند، احساس حقارت عجيبي ميكرد. با اين حال، كوشيد خونسردياش را
نگه دارد. گفت: «واقعاْ همه ي چيزهايي كه به تو گفت حقيقت داشت؟»
آرنولد خيره شد به او؛ چشم در چشم!
مندو احساس كرد همه چيز از حركت باز ايستاد.
ـ بله همه ي حقيقت را گفت!
بعد، بشقابش را به آرامي سر داد جلو، كارت را از روي ميز برداشت و همينطور كه به
آن نگاه ميكرد، گفت: «دسر چه ميخوريد؟»
14
ساعت سه نيمه شب بود و از پنجر هي آپارتمان روبرويي صداي آواز ژرژ موستاكي به
« Avec la solitude…» :ميآمد گوش
اليزابت، در تاريكيِ اتاقخوابِ آپارتماني كه درمحله ي «ايل سن لويي» اجاره كرده
بود، دراز كشيده بود روي تخت اما خوابش نميبرد. رمان «خاله تيفاني »اش فروش خوبي
كرده بود. و حالا كه ميرفت از راهِ نوشتن زندگي كند بايد رمان تازه اش را هرچه زودتر
شروع ميكرد. اما چيزي بود كه هنوز از آن سر درنميآورد. وقتي «ف. و. ژ.» شمايل فليسيا
را به او ميداد، با همان ادبِ انگليسي اش تشكر كرده بود، اما حقيقتاْ نميدانست با آن چه
بايست كرد. اين شمايل را بارها در دفتر كار او ديده بود و از آن خوشش نيامده بود.
نميدانست چرا، اما چيزي بود كه آزارش ميداد. وقتي، همراهِ بقيه ي وسايل، آن را به
آپارتمان تازهاش آورد، مدتي خيره شد به آن. ناگهان دريافت چيزي كه آزارش ميدهد نگاه
207
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٢٠٨
تحقيرآميز نقاش است به زن. برخاست و شمايل را با خود پائين برد. ديد سطلهاي آشغال
را سريدار برده است بيرون. ساعت حدودِ هفت بعدازظهر بود و وقتِ آمدن ماشين زباله. درِ
ساختمان را باز كرد و سرك كشيد. سطلها لبالب بودند از كيسه هاي نايلوني سياه. شمايل را
تكيه داد به يكي از سطلها و برگشت. نيم ساعت بعد، وقتي داشت كوكوي تره فرنگي را
آماده ميكرد، فكري به خاطرش رسيد: «نگاه نقاش گرچه تحقيرآميز است، اما اين نگاه،
نگاهِ آدمي «زن گريز» است، نه «زن ستيز». به عبارت ديگر، K فليسيا را به صورت زني
شوم نقاشي كرده است چون از او ميترسيده! چرا؟ به نظرش آمد اين ميتواند موضوع
جالبي باشد براي يك رمان. بوي آهن داغ توي آشپزخانه پيچيده بود. در اجاق را بازكرد.
صورتش را به سرعت پس كشيد و كوكو را توي اجاق گذاشت. همينطور كه هرم هواي داغ
را روي پوست صورتش حمل ميكرد، به سرعت پله ها را پائين رفت. سطلها همچنان دم
در ساختمان بودند. ماشين زباله هنوز نيامده بود، و خوشبختانه شمايل فليسيا هنوز همانجا
بود. اما...
غلطيد. خيره شد به تيرهاي چوبي سقف كه رنگشان از فرطِ كهنگي سياه ميزد. از
خودش ميپرسيد: «چطور ممكن است قابش را ببرند و خودش را نه؟ بش البته قاب خوبي
بود، ولي... ني مردم اين قدر هنرناشناس شده اند؟»
قا
يع
غلطيد خيره شد به ميزتحريرش. در تاريكي اتاق، شبح كامپيوتر سايهاي بود خاموش
و ترسناك. انديشيد: «در چنين زمانهاي نوشتن چه معنايي دارد؟»
15
رسم است كه اگر ميخواهند اسبشان قاطر بزايد، ببرندش پيش كسي كه كننده ي
كار است. كله قندي به عنوان مزد ميدهند و كننده ي كار خر ماده اي را ميبندد كنار اسب.
بعد، به هواي او، خر نري را برمي انگيزد. وقتِ دخول كه رسيد، بايد به سرعت برق عمود
لحمي خر را بگيرد و در سپرِ شهمى اسب فرو كند.
208
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٢٠٨
تحقيرآميز نقاش است به زن. برخاست و شمايل را با خود پائين برد. ديد سطلهاي آشغال
را سريدار برده است بيرون. ساعت حدودِ هفت بعدازظهر بود و وقتِ آمدن ماشين زباله. درِ
ساختمان را باز كرد و سرك كشيد. سطلها لبالب بودند از كيسه هاي نايلوني سياه. شمايل را
تكيه داد به يكي از سطلها و برگشت. نيم ساعت بعد، وقتي داشت كوكوي تره فرنگي را
آماده ميكرد، فكري به خاطرش رسيد: «نگاه نقاش گرچه تحقيرآميز است، اما اين نگاه،
نگاهِ آدمي «زن گريز» است، نه «زن ستيز». به عبارت ديگر، K فليسيا را به صورت زني
شوم نقاشي كرده است چون از او ميترسيده! چرا؟ به نظرش آمد اين ميتواند موضوع
جالبي باشد براي يك رمان. بوي آهن داغ توي آشپزخانه پيچيده بود. در اجاق را بازكرد.
صورتش را به سرعت پس كشيد و كوكو را توي اجاق گذاشت. همينطور كه هرم هواي داغ
را روي پوست صورتش حمل ميكرد، به سرعت پله ها را پائين رفت. سطلها همچنان دم
در ساختمان بودند. ماشين زباله هنوز نيامده بود، و خوشبختانه شمايل فليسيا هنوز همانجا
بود. اما...
غلطيد. خيره شد به تيرهاي چوبي سقف كه رنگشان از فرطِ كهنگي سياه ميزد. از
خودش ميپرسيد: «چطور ممكن است قابش را ببرند و خودش را نه؟ بش البته قاب خوبي
بود، ولي... ني مردم اين قدر هنرناشناس شده اند؟»
قا
يع
غلطيد خيره شد به ميزتحريرش. در تاريكي اتاق، شبح كامپيوتر سايهاي بود خاموش
و ترسناك. انديشيد: «در چنين زمانهاي نوشتن چه معنايي دارد؟»
15
رسم است كه اگر ميخواهند اسبشان قاطر بزايد، ببرندش پيش كسي كه كننده ي
كار است. كله قندي به عنوان مزد ميدهند و كننده ي كار خر ماده اي را ميبندد كنار اسب.
بعد، به هواي او، خر نري را برمي انگيزد. وقتِ دخول كه رسيد، بايد به سرعت برق عمود
لحمي خر را بگيرد و در سپرِ شهمى اسب فرو كند.
208
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.ص٢٠٩
ايلچي همينطور كه با هرگامِ اسب به آرامي به راست و چپ يله ميشد، راه ميسپرد و
هيچ كلامي از لبهاش برون نميآمد. يك عبارت اما بيقفه در كاسه سرش مي پيچيد؛
مثل حشره اي محبوس از اين نقطه برميخاست تا بيدرنگ در نقطه ي ديگري فرود آيد و
به او يادآور شود كه همه ماجرا ماجراي همان مردي است كه در يكي از سفرهاش ديده
بود. افسار اسبش را گرفته بود و به حالي نزار راه مي سپرد. ايلچي گفت: «از كجا ميآيي
عمو؟» گفت: «اين ده بالا، يك كون و يك كله قند بدهكار بوديم، رفتيم داديم و آمديم.»
وقتي ايلچي توضيح بيشتري خواست، مرد دمِ اسب را بالا زد و كون پاره و خونين او را
نشانش داد. معلوم شد كننده ي كار ناشي بوده، عوضي تپانده است.
ميرزاهادي كنار ايلچي ميآمد؛ نفس به نفس. ميدانست كه نقل راه را كوتاه ميكند،
اما چهره ي فرو گرفته ي ايلچي را كه ميديد ميترسيد لب باز كند مبادا توفان خشمي كه
زير ابروانِ گره خورده و فكهاي بهم فشردهي او مهار شده است، ناگهان خراب شود روي
سرش.
سه سال انتظار كشيده بودند تا تزار برگردد. آنهمه هديه داده بودند و، عاقبت، از آن
همه خاك غصب شده ي وطن، تنها چيزي كه دستشان را گرفته بود شمايلي بود كه
كورياكف از گرافينه كشيده بود، و حالا ميان اثاثيه ي سفر، با هر گام اسب، تِلك تِلك تكان
ميخورد، و سرنوشتش اين بود كه چند سال بعد هديه شود به سر گور اوزلي، سفير
انگليس، و بعدها آن قدر دست به دست شود تا سر از حراجياي در پاريس درآورد وعاقبت،
همان شبي كه اليزابت ميگذاردش دم در، نادر دوباره برش گرداند پيش مندو، و روزي كه
تابوتِ كمال را توي گور مينهند مندو بگذاردش كنار جسد تا براي هميشه مدفون شود، و
عاقبت در قالبِ شمايلي به حيات خود ادامه دهد كه كمال از فليسيا كشيده بود و نيم ساعتي
پس از آنكه مندو رهايش كرد كنار سطل، اليزابت برش گرداند به اتاق خود.
ايلچي نفس را به سختي بيرون داد. ميرزا هادي به سمت او برگشت. همه ي اميدش
اين بود كه حالا سرِ حرف را باز خواهد كرد. اما فقط هوا بود كه به شكلِ صوتي بي معنا از
لاي لبهاش ميگريخت: «تو تو تو تو تو تو تو.تووووو.»
209
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.ص٢٠٩
ايلچي همينطور كه با هرگامِ اسب به آرامي به راست و چپ يله ميشد، راه ميسپرد و
هيچ كلامي از لبهاش برون نميآمد. يك عبارت اما بيقفه در كاسه سرش مي پيچيد؛
مثل حشره اي محبوس از اين نقطه برميخاست تا بيدرنگ در نقطه ي ديگري فرود آيد و
به او يادآور شود كه همه ماجرا ماجراي همان مردي است كه در يكي از سفرهاش ديده
بود. افسار اسبش را گرفته بود و به حالي نزار راه مي سپرد. ايلچي گفت: «از كجا ميآيي
عمو؟» گفت: «اين ده بالا، يك كون و يك كله قند بدهكار بوديم، رفتيم داديم و آمديم.»
وقتي ايلچي توضيح بيشتري خواست، مرد دمِ اسب را بالا زد و كون پاره و خونين او را
نشانش داد. معلوم شد كننده ي كار ناشي بوده، عوضي تپانده است.
ميرزاهادي كنار ايلچي ميآمد؛ نفس به نفس. ميدانست كه نقل راه را كوتاه ميكند،
اما چهره ي فرو گرفته ي ايلچي را كه ميديد ميترسيد لب باز كند مبادا توفان خشمي كه
زير ابروانِ گره خورده و فكهاي بهم فشردهي او مهار شده است، ناگهان خراب شود روي
سرش.
سه سال انتظار كشيده بودند تا تزار برگردد. آنهمه هديه داده بودند و، عاقبت، از آن
همه خاك غصب شده ي وطن، تنها چيزي كه دستشان را گرفته بود شمايلي بود كه
كورياكف از گرافينه كشيده بود، و حالا ميان اثاثيه ي سفر، با هر گام اسب، تِلك تِلك تكان
ميخورد، و سرنوشتش اين بود كه چند سال بعد هديه شود به سر گور اوزلي، سفير
انگليس، و بعدها آن قدر دست به دست شود تا سر از حراجياي در پاريس درآورد وعاقبت،
همان شبي كه اليزابت ميگذاردش دم در، نادر دوباره برش گرداند پيش مندو، و روزي كه
تابوتِ كمال را توي گور مينهند مندو بگذاردش كنار جسد تا براي هميشه مدفون شود، و
عاقبت در قالبِ شمايلي به حيات خود ادامه دهد كه كمال از فليسيا كشيده بود و نيم ساعتي
پس از آنكه مندو رهايش كرد كنار سطل، اليزابت برش گرداند به اتاق خود.
ايلچي نفس را به سختي بيرون داد. ميرزا هادي به سمت او برگشت. همه ي اميدش
اين بود كه حالا سرِ حرف را باز خواهد كرد. اما فقط هوا بود كه به شكلِ صوتي بي معنا از
لاي لبهاش ميگريخت: «تو تو تو تو تو تو تو.تووووو.»
209
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٢١٠
ايلچي نگاه كرد به كوههاي مِه گرفته دوردست و هاشورِ سبزِ درختان كه از بهاري
بي معنا خبر ميداد. در دل گفت: «داريم، داريم، نَه كُسيم.»
ميرزاهادي لبخند ابلهانه اي زد بعد برگشت و نگاه كرد به كربلايي هوشنگ كه
همينطور كه روي قاطر نشسته بود بيصدا اشك ميريخت.
وقتي دوباره آن صوتِ بي معنا از لبهاي ايلچي گريخت، ميرزا طاقت نياورد و دل به
دريا زد: «عيبي ندارد صاحبي. بلا نسبت شما، يك كون و كله قند به اين روسها بدهكار
بوديم، رفتيم داديم و آمديم.»
آن حشره ي محبوسي كه در كاسه ي سرش ميچرخيد، ناگهان پركشيد و رفت. لب
هاش به خنده باز شد. اما، تا روي ميرزا توي رويش باز نشود، چهره درهم كشيد و گفت:
«شما را نميدانم، اما ما كه فقط همان كله قند را داديم!»
ميرزا سرش را پائين انداخت و از شرم قرمز شد.
ايلچي احساس كرد اين بيچاره را بيش از حد دارد ميچزاند. پرندهاي سياه جيغ
ميكشيد. از بالاي سرش كه گذشت نگاهش گم شد در خط عبور پرنده. ديگر دشت و كوه
و درخت سايه هايي بودند كه گم ميشدند در مِهي كه بالا ميآمد تا ايلچي را غرقه كند در
تاريكي دالاني سياه. بوي زردچوبه و ليمو پيچيد توي بينياش. هنوز ده سالش تمام نشده
بود كه ميرفت روي تپه ي «االله اكبر»، دو انگشت را ميخواباند روي زبانِ تاشده اش، و هوا
را با قدرت برون ميداد. به شنيدن صداي سوت، همه ي سگهاي ده جمع ميشدند دور او
و دم تكان ميدادند. با چنين لشكري جرار مگر كسي حريف او ميشد؟ بعد، صدايي مثل
شیهه ي اسب از گلو برون ميداد: «يالا كره خرها!» اين را ميگفت و به اتفاق سگها راه
ميافتاد طرف كوچه ي قنات. پدر، شب تا صبح، استغفار ميكرد اما فايده اي نداشت. عاقبت
روزي ايلچي را نشاند كنار سجاده و همينطور كه اشك حلقه زده بود دور چشمانش، گفت:
«تو مرا دق مرگ ميكني آخر. اين كار تو از كار شيطان هم بدتر است! آخر، اين حاج
عبدالباقي بيچاره چه گناهي كرده است كه اين همه عذابش ميدهي؟» هوا هنوز روشن
نشده، ايلچي با لشكر سگ هاش ميرسيد پشت كوچه قنات . يكي از سگها را ميفرستاد
توي آب. بعد كمين مينشست تا حاج عبدالباقي عصا زنان از راه برسد.
210
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٢١٠
ايلچي نگاه كرد به كوههاي مِه گرفته دوردست و هاشورِ سبزِ درختان كه از بهاري
بي معنا خبر ميداد. در دل گفت: «داريم، داريم، نَه كُسيم.»
ميرزاهادي لبخند ابلهانه اي زد بعد برگشت و نگاه كرد به كربلايي هوشنگ كه
همينطور كه روي قاطر نشسته بود بيصدا اشك ميريخت.
وقتي دوباره آن صوتِ بي معنا از لبهاي ايلچي گريخت، ميرزا طاقت نياورد و دل به
دريا زد: «عيبي ندارد صاحبي. بلا نسبت شما، يك كون و كله قند به اين روسها بدهكار
بوديم، رفتيم داديم و آمديم.»
آن حشره ي محبوسي كه در كاسه ي سرش ميچرخيد، ناگهان پركشيد و رفت. لب
هاش به خنده باز شد. اما، تا روي ميرزا توي رويش باز نشود، چهره درهم كشيد و گفت:
«شما را نميدانم، اما ما كه فقط همان كله قند را داديم!»
ميرزا سرش را پائين انداخت و از شرم قرمز شد.
ايلچي احساس كرد اين بيچاره را بيش از حد دارد ميچزاند. پرندهاي سياه جيغ
ميكشيد. از بالاي سرش كه گذشت نگاهش گم شد در خط عبور پرنده. ديگر دشت و كوه
و درخت سايه هايي بودند كه گم ميشدند در مِهي كه بالا ميآمد تا ايلچي را غرقه كند در
تاريكي دالاني سياه. بوي زردچوبه و ليمو پيچيد توي بينياش. هنوز ده سالش تمام نشده
بود كه ميرفت روي تپه ي «االله اكبر»، دو انگشت را ميخواباند روي زبانِ تاشده اش، و هوا
را با قدرت برون ميداد. به شنيدن صداي سوت، همه ي سگهاي ده جمع ميشدند دور او
و دم تكان ميدادند. با چنين لشكري جرار مگر كسي حريف او ميشد؟ بعد، صدايي مثل
شیهه ي اسب از گلو برون ميداد: «يالا كره خرها!» اين را ميگفت و به اتفاق سگها راه
ميافتاد طرف كوچه ي قنات. پدر، شب تا صبح، استغفار ميكرد اما فايده اي نداشت. عاقبت
روزي ايلچي را نشاند كنار سجاده و همينطور كه اشك حلقه زده بود دور چشمانش، گفت:
«تو مرا دق مرگ ميكني آخر. اين كار تو از كار شيطان هم بدتر است! آخر، اين حاج
عبدالباقي بيچاره چه گناهي كرده است كه اين همه عذابش ميدهي؟» هوا هنوز روشن
نشده، ايلچي با لشكر سگ هاش ميرسيد پشت كوچه قنات . يكي از سگها را ميفرستاد
توي آب. بعد كمين مينشست تا حاج عبدالباقي عصا زنان از راه برسد.
210
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
نجاتم بده
ای عشق
از درد، از نام، از ننگ
از آغوشهای سرد
از این فلاکتی که بنامند زندگی
آری زنندگی
از عشقهای یک شبه
از تب
از هرزگیه هر شبه
از شب
از بوسه های پلاسیده
و آغوشهای عفونی
آری نجاتم بده
ای زن
ای واژه غریب، و مدفون
به زیر اسمها و ایسمها
از روز، روز بی هدف، از روز گیج
منگ ، روز پست
از میل به گفتن و ناتوانی گفتن و نگفتن
از مسخ آرمان، مسخ ارزش و اخلاق
و فسخ هر چه شکفتن
چرکابه های حقوق بشر
از تجسد شری به هیبت بنی بشر
از شر
دستم بگیر
نجاتم بده
زنانگی محبوس در قفس
از هرچه فلسفه، از هرچه ایسم، دین
از شعر، وزن، قافیه
از واژه های سرد
به بوی حقارت،طعم سکس، رنگ مسخ، مسخ عشق
از هرچه بود، از نمود و می نمود
از هرچه شد، هرچه می شود
و نخواهد شد
از هرچه هست و نیست، که آنچه هست نیست
نجاتم بده بانو
ای دلالت اعظم
و مدلول خالی از حقوق و حق
از اعتیاد، دردی به رنگ زرد،خماری
و سرنگهای خونی و خالی
از خلسه های پس از تست و اشراق و ماورا
رقص و سما، فراسوی ابرها
نجاتم بده ای عشق
از این هبوط و طرد
از این سقوط و درد و شبهای انتحار
دستم بگیرنجاتم بده
من را ز دست خویش رها کن
من را که در هوا معلقم
نه هستم، نه نیستم
من یک وجودی ام که موجود نیستم
بودی شده نابود
یک شد که نخواهد شد
دستم بگیر و برکشم
بالا
پایین
فرقی نمی کند
تنها بکش
و لب در لبم گذار
و بگذار
که عاشقانه تاب بیارم
جهنممان را
#رضا_مجد
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
نجاتم بده
ای عشق
از درد، از نام، از ننگ
از آغوشهای سرد
از این فلاکتی که بنامند زندگی
آری زنندگی
از عشقهای یک شبه
از تب
از هرزگیه هر شبه
از شب
از بوسه های پلاسیده
و آغوشهای عفونی
آری نجاتم بده
ای زن
ای واژه غریب، و مدفون
به زیر اسمها و ایسمها
از روز، روز بی هدف، از روز گیج
منگ ، روز پست
از میل به گفتن و ناتوانی گفتن و نگفتن
از مسخ آرمان، مسخ ارزش و اخلاق
و فسخ هر چه شکفتن
چرکابه های حقوق بشر
از تجسد شری به هیبت بنی بشر
از شر
دستم بگیر
نجاتم بده
زنانگی محبوس در قفس
از هرچه فلسفه، از هرچه ایسم، دین
از شعر، وزن، قافیه
از واژه های سرد
به بوی حقارت،طعم سکس، رنگ مسخ، مسخ عشق
از هرچه بود، از نمود و می نمود
از هرچه شد، هرچه می شود
و نخواهد شد
از هرچه هست و نیست، که آنچه هست نیست
نجاتم بده بانو
ای دلالت اعظم
و مدلول خالی از حقوق و حق
از اعتیاد، دردی به رنگ زرد،خماری
و سرنگهای خونی و خالی
از خلسه های پس از تست و اشراق و ماورا
رقص و سما، فراسوی ابرها
نجاتم بده ای عشق
از این هبوط و طرد
از این سقوط و درد و شبهای انتحار
دستم بگیرنجاتم بده
من را ز دست خویش رها کن
من را که در هوا معلقم
نه هستم، نه نیستم
من یک وجودی ام که موجود نیستم
بودی شده نابود
یک شد که نخواهد شد
دستم بگیر و برکشم
بالا
پایین
فرقی نمی کند
تنها بکش
و لب در لبم گذار
و بگذار
که عاشقانه تاب بیارم
جهنممان را
#رضا_مجد
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در آستانه قرن حاضر، انقلاب تکنولوژی تأثیر خود را بر فرهنگ و نگرش آدم ها، بر اقتصاد و معیشت آنان، بر سیاست و مدیریت جهان گذاشته و دنیا را در آستانه تحولی بزرگ قرار داده است. همه چشم به آینده ای دوخته اند که خیلی دور نیست ؟
جهانی شدن حس دوگانه ای را در متفکران جهان سوم دامن زده است. آیا باید به آن خوشامد گفت یا از آن روی برگردانید؟ عده ای جهانی شدن را تقدیر تاریخی بشر تلقی کرده و می گویند هر چه پیش آید خوش آید. گروهی معتقدند بزودی با غلبه فرهنگ غربی بر خرده فرهنگ ها، اختلافات فکری و فرهنگی از میان می رود. در مقابل،گروهی دیگر معتقدند فرهنگ بومی ریشه ای عمیق تر از آن دارد که فرهنگ بیگانه بتواند آن را ریشه کن کند. این فرهنگ در مواجهه با فرهنگ بیگانه از بین نمی رود بلکه خود را با توجه به نیازهای جدید بازسازی می کند.
هنگامی که فرهنگ جهانی فرهنگ های بومی را به چالش می طلبد، بسیاری تازه به خود می آیند که به هویت خویش بیندیشند. آنگاه جستجو در ریشه ها آغاز می شود. وقتی که شخص در این جستجو به ریشه واحدی نرسد و متوجه شود که هر تکه اش در جایی ریشه دارد که آنهم از جایی دیگر به آنجا آورده شده؛ دوباره به این نتیجه می رسد که آن هویت چهل تکه اش، اگر وصله تازه ای بخورد هیچ اتفاقی نمی افتد. اصولاً هویت امری است سیال و دایماً دچار دگردیسی. اصلاً این هویت به چه درد می خورد جز اینکه آدم ها را از هم جدا می سازد.
فرد درجهان امروز مدام با خود در کشمکش است. خود را از بیگانه باز نمی شناسد. احساس می کند "نیمیم ز ترکستان ، نیمیم ز فرغانه" است. ژاک دریدا این حالت عدم تعادل در افراد را "آپوریا" یا سرگشتگی می خواند که فرد را در دوراهه تصمیم گیری قرار می دهد. نمی داند از چه کسی هواداری کند. از کسی که پرچم قومیت گرایی را بدوش می کشد یا از کسی که شعار پیوستن به فرهنگ جهانی سر می دهد.
فرد با خود می گوید؛ همه آن چیزها که بخاطر آنها حاضری جانت را بدهی، یا اجدات از ملتی دیگر عاریه گرفته یا به او تحمیل شده و معلوم نیست واقعاً خود خالق آنها بوده اند. گذشته از این،حساب تو از اجدات جداست، آنان به مقتضای زمان خودشان دست به خلق آن ارزش ها زده اند و تو نیز باید ارزش های خودت را بیافرینی.
پس از یک کشمکش درونی شخص بی تفاوت می شود. منتظر می ماند تا ببیند چه اتفاقی می افتد و شاید هم به تعبیری تازه از سنت هایش برسد. آنها را باز تولید کند و با زمان متناسب سازد. حیفش می آید آنها را دور بریزد. خرت و پرتی که هر چند بکار نمی آید ولی یادآور سبک زندگی نیاکانش است و شاید برای اینکه نشان دهد که او هم چیزی برای عرضه کردن دارد مجبور است آنها را به هر نحوی حفظ کند تا بر احساس حقارت خود در برابر رقیب غلبه کند. او استدلال می کند در جهان پست مدرن، در دنیایی که نسبیت بر آن حاکم است، راه و روش من همان قدر ارزش دارد که راه و روش دیگری. وقتی که هیچ ملاک و معیاری برای تشخیص خوب و بد در جهان وجود ندارد هر کس می تواند راه خودش را برود و ساز خودش را بنوازد.
باز می رسیم به همانجایی که بودیم. یعنی دنیای هر کی هر کی، بی قاعده، بی اصول و بی معنا. وقتی معنایی توجه تو را جلب می کند، همینکه می خواهی به آن نزدیک شوی در یک آن محو می شود. ماهی گریزان و لغزنده معنی در برکه زندگی رو می نماید و محو می شود. به گفته "دریدا " معنا زمانمند، ناپایدار و متغیر است. چیزی که در این لحظه درست بنظرمی رسد در موقعیتی دیگر و یا از بعدی دیگر ناصواب می نماید. معنا از درون آدمی میجوشد، پیش از آنکه جامه لفظ بپوشد و عینیت پیدا کند، از اعتبار می افتد و این بدلیل سرعت زاد و ولد پی درپی معناهای جدید است.
بنیادگرایان اما این مشکل را ندارند. راه آنها روشن است. آنان ملاک و معیار ثابتی دارند. با هر چه که رنگ و بوی بیگانه بدهد مخالفند. مدافع ثبات و سکون اند. از دید روشنفکران سنت ستیز، آنها افرادی ضد ترقی، مرتجع، متحجر، خرافاتی، سنت زده، خشن و قشری هستند. و از دید آنها روشنفکران افرادی هستند بی ریشه، بی ایمان، آلت دست بیگانه، مردد، بی مرام، پوچ و بیهوده، اسیر هوا و هوس، هرزه، بی عاطفه، وطن فروش و خائن به قوم و قبیله...
#آیدین_محمدی
#هنر_مدارا
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در آستانه قرن حاضر، انقلاب تکنولوژی تأثیر خود را بر فرهنگ و نگرش آدم ها، بر اقتصاد و معیشت آنان، بر سیاست و مدیریت جهان گذاشته و دنیا را در آستانه تحولی بزرگ قرار داده است. همه چشم به آینده ای دوخته اند که خیلی دور نیست ؟
جهانی شدن حس دوگانه ای را در متفکران جهان سوم دامن زده است. آیا باید به آن خوشامد گفت یا از آن روی برگردانید؟ عده ای جهانی شدن را تقدیر تاریخی بشر تلقی کرده و می گویند هر چه پیش آید خوش آید. گروهی معتقدند بزودی با غلبه فرهنگ غربی بر خرده فرهنگ ها، اختلافات فکری و فرهنگی از میان می رود. در مقابل،گروهی دیگر معتقدند فرهنگ بومی ریشه ای عمیق تر از آن دارد که فرهنگ بیگانه بتواند آن را ریشه کن کند. این فرهنگ در مواجهه با فرهنگ بیگانه از بین نمی رود بلکه خود را با توجه به نیازهای جدید بازسازی می کند.
هنگامی که فرهنگ جهانی فرهنگ های بومی را به چالش می طلبد، بسیاری تازه به خود می آیند که به هویت خویش بیندیشند. آنگاه جستجو در ریشه ها آغاز می شود. وقتی که شخص در این جستجو به ریشه واحدی نرسد و متوجه شود که هر تکه اش در جایی ریشه دارد که آنهم از جایی دیگر به آنجا آورده شده؛ دوباره به این نتیجه می رسد که آن هویت چهل تکه اش، اگر وصله تازه ای بخورد هیچ اتفاقی نمی افتد. اصولاً هویت امری است سیال و دایماً دچار دگردیسی. اصلاً این هویت به چه درد می خورد جز اینکه آدم ها را از هم جدا می سازد.
فرد درجهان امروز مدام با خود در کشمکش است. خود را از بیگانه باز نمی شناسد. احساس می کند "نیمیم ز ترکستان ، نیمیم ز فرغانه" است. ژاک دریدا این حالت عدم تعادل در افراد را "آپوریا" یا سرگشتگی می خواند که فرد را در دوراهه تصمیم گیری قرار می دهد. نمی داند از چه کسی هواداری کند. از کسی که پرچم قومیت گرایی را بدوش می کشد یا از کسی که شعار پیوستن به فرهنگ جهانی سر می دهد.
فرد با خود می گوید؛ همه آن چیزها که بخاطر آنها حاضری جانت را بدهی، یا اجدات از ملتی دیگر عاریه گرفته یا به او تحمیل شده و معلوم نیست واقعاً خود خالق آنها بوده اند. گذشته از این،حساب تو از اجدات جداست، آنان به مقتضای زمان خودشان دست به خلق آن ارزش ها زده اند و تو نیز باید ارزش های خودت را بیافرینی.
پس از یک کشمکش درونی شخص بی تفاوت می شود. منتظر می ماند تا ببیند چه اتفاقی می افتد و شاید هم به تعبیری تازه از سنت هایش برسد. آنها را باز تولید کند و با زمان متناسب سازد. حیفش می آید آنها را دور بریزد. خرت و پرتی که هر چند بکار نمی آید ولی یادآور سبک زندگی نیاکانش است و شاید برای اینکه نشان دهد که او هم چیزی برای عرضه کردن دارد مجبور است آنها را به هر نحوی حفظ کند تا بر احساس حقارت خود در برابر رقیب غلبه کند. او استدلال می کند در جهان پست مدرن، در دنیایی که نسبیت بر آن حاکم است، راه و روش من همان قدر ارزش دارد که راه و روش دیگری. وقتی که هیچ ملاک و معیاری برای تشخیص خوب و بد در جهان وجود ندارد هر کس می تواند راه خودش را برود و ساز خودش را بنوازد.
باز می رسیم به همانجایی که بودیم. یعنی دنیای هر کی هر کی، بی قاعده، بی اصول و بی معنا. وقتی معنایی توجه تو را جلب می کند، همینکه می خواهی به آن نزدیک شوی در یک آن محو می شود. ماهی گریزان و لغزنده معنی در برکه زندگی رو می نماید و محو می شود. به گفته "دریدا " معنا زمانمند، ناپایدار و متغیر است. چیزی که در این لحظه درست بنظرمی رسد در موقعیتی دیگر و یا از بعدی دیگر ناصواب می نماید. معنا از درون آدمی میجوشد، پیش از آنکه جامه لفظ بپوشد و عینیت پیدا کند، از اعتبار می افتد و این بدلیل سرعت زاد و ولد پی درپی معناهای جدید است.
بنیادگرایان اما این مشکل را ندارند. راه آنها روشن است. آنان ملاک و معیار ثابتی دارند. با هر چه که رنگ و بوی بیگانه بدهد مخالفند. مدافع ثبات و سکون اند. از دید روشنفکران سنت ستیز، آنها افرادی ضد ترقی، مرتجع، متحجر، خرافاتی، سنت زده، خشن و قشری هستند. و از دید آنها روشنفکران افرادی هستند بی ریشه، بی ایمان، آلت دست بیگانه، مردد، بی مرام، پوچ و بیهوده، اسیر هوا و هوس، هرزه، بی عاطفه، وطن فروش و خائن به قوم و قبیله...
#آیدین_محمدی
#هنر_مدارا
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
*عطش انسان برای دانستن،
توجیه کننده ی تلاش بی وقفه ما است
و هدف ما چیزی کمتر از توضیح کامل جهانی که در آن زندگی می کنیم،نیست*
#استفن_هاوکینگ
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
*عطش انسان برای دانستن،
توجیه کننده ی تلاش بی وقفه ما است
و هدف ما چیزی کمتر از توضیح کامل جهانی که در آن زندگی می کنیم،نیست*
#استفن_هاوکینگ
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#حکایت
پسر خردسالی از خانه به درآمد .
کسی از او پرسید : پدرت کجاست ؟
گفت در خانه است و دروغ بر خدا می بندد.
پرسید : چگونه ؟
گفت : آیینه به دست گرفته و
در آن چهره‌ی خود را می نگرد و می گوید :
سپاس مر آن خدای را
که نیکو ساخت صورت و سیرت مرا !
#لطایف_الطوائف
#فخرالدین_علی_صفی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#حکایت
پسر خردسالی از خانه به درآمد .
کسی از او پرسید : پدرت کجاست ؟
گفت در خانه است و دروغ بر خدا می بندد.
پرسید : چگونه ؟
گفت : آیینه به دست گرفته و
در آن چهره‌ی خود را می نگرد و می گوید :
سپاس مر آن خدای را
که نیکو ساخت صورت و سیرت مرا !
#لطایف_الطوائف
#فخرالدین_علی_صفی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
به مناسبت تولداستاد محمد رضا شجریان.
شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان
ور نه پروانه ندارد ز سخن پروایی
حالا دیگر کمتر کسی پیدا می شود که صدای شجریان را نشنیده باشد و یا او را نشناسد.
هم چنانکه کمتر کسی هم پیدا می شود که همچون نسل ما با صدای شجریان زندگی کرده باشد. صدای او و سازهای یاران هنرمندش در طول سالهای تاریک دهه شصت، همراه و همدرد رنج ها و فراقها، غمها و ترسها ، امیدها و روشنائی های نسل ما بودند. آوای آنها زمانی در شهر پیچید که جز صدای بمب وموشک، درگیری و تیرباران، ناله و گریه مادران داغدار، چیزدیگری به گوش نمی رسید. کوچه های شهر پر از حجله بودند و زندان هایش هم مدام از انقلابیون دیروز و فرزندان مغضوب انقلاب پر و خالی می شدند. سیاهی و تاریکی و توّهم و تهدید چنان متراکم شده بود که نه به چشمی میتوانستی اعتماد کنی و نه صدای آشنایی را بشنوی. سایه ویرانگر جنگ، آسمان کشور را تیره کرده بود و رژه سربازان و جنگجویان خردسال، آوارگی جنگ زدگان، در گیریهای خیابانی، ترس و وحشت، تعقیب و اتهام، بخش بزرگی از آئین و آذین خیابانهای شهرهای ما شده بودند. از تمامی بلندگوهای رسمی و شخصی به جز مارش نظامی و عزا، مرثیه و سرودهای رزمی و نوحه و ناله، چیز دیگری شنیده نمی شد. درب نوارفروشی ها پیش از آن یا تخته شده ویا با آتش سوخته بودند. تعداد انگشت شماری کتاب فروشی بودند که لابلای قفسه های نیمه خالی کتاب ها، چند نوار موسیقی بی خطری هم گذاشته بودند. موسیقی از اولین قربانیان خشم انقلابیون پیروز بود. نوار موسیقی اگر پیدا می شد باید با احتیاط دست به دست شده و در پستوی خانه شنیده می شد. در چنین دوره تاریکِ توبیخ و تهدیدی بود که فریاد شجریان و سنتور مشکاتیان و تار بیکجه خانی وتنبک فرهنگ فر و محبی با آلبوم های "آستان جانان" و "بیداد" در آسمان شهر بلند شد. این شجریان و یارانش بودند که اولین بار و از زبان موسیقی فریاد زدند که :
یاری آندر کس نمی بینیم یاران را چه شد
دوستی کی آخرآمد دوستداران را چه شد.
فریاد بیداد شجریان و شعر حافظ به همراه تار نوازنده کهن سال بیکجه خانی وهمراهانشان چنان در شهر پیچید که غضب و اعتراض واعظ مشهور شهر "هادی غفاری" را بر انگیخت. او و همکارانش تلاش زیادی کردند که این صداها را خاموش کنند. اما این صداها ماندند تا التیامی باشند برای زخم خوردگان و شاهدانی هم در حافظه تاریخی نسل ما.
#قباد_بخشی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
به مناسبت تولداستاد محمد رضا شجریان.
شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان
ور نه پروانه ندارد ز سخن پروایی
حالا دیگر کمتر کسی پیدا می شود که صدای شجریان را نشنیده باشد و یا او را نشناسد.
هم چنانکه کمتر کسی هم پیدا می شود که همچون نسل ما با صدای شجریان زندگی کرده باشد. صدای او و سازهای یاران هنرمندش در طول سالهای تاریک دهه شصت، همراه و همدرد رنج ها و فراقها، غمها و ترسها ، امیدها و روشنائی های نسل ما بودند. آوای آنها زمانی در شهر پیچید که جز صدای بمب وموشک، درگیری و تیرباران، ناله و گریه مادران داغدار، چیزدیگری به گوش نمی رسید. کوچه های شهر پر از حجله بودند و زندان هایش هم مدام از انقلابیون دیروز و فرزندان مغضوب انقلاب پر و خالی می شدند. سیاهی و تاریکی و توّهم و تهدید چنان متراکم شده بود که نه به چشمی میتوانستی اعتماد کنی و نه صدای آشنایی را بشنوی. سایه ویرانگر جنگ، آسمان کشور را تیره کرده بود و رژه سربازان و جنگجویان خردسال، آوارگی جنگ زدگان، در گیریهای خیابانی، ترس و وحشت، تعقیب و اتهام، بخش بزرگی از آئین و آذین خیابانهای شهرهای ما شده بودند. از تمامی بلندگوهای رسمی و شخصی به جز مارش نظامی و عزا، مرثیه و سرودهای رزمی و نوحه و ناله، چیز دیگری شنیده نمی شد. درب نوارفروشی ها پیش از آن یا تخته شده ویا با آتش سوخته بودند. تعداد انگشت شماری کتاب فروشی بودند که لابلای قفسه های نیمه خالی کتاب ها، چند نوار موسیقی بی خطری هم گذاشته بودند. موسیقی از اولین قربانیان خشم انقلابیون پیروز بود. نوار موسیقی اگر پیدا می شد باید با احتیاط دست به دست شده و در پستوی خانه شنیده می شد. در چنین دوره تاریکِ توبیخ و تهدیدی بود که فریاد شجریان و سنتور مشکاتیان و تار بیکجه خانی وتنبک فرهنگ فر و محبی با آلبوم های "آستان جانان" و "بیداد" در آسمان شهر بلند شد. این شجریان و یارانش بودند که اولین بار و از زبان موسیقی فریاد زدند که :
یاری آندر کس نمی بینیم یاران را چه شد
دوستی کی آخرآمد دوستداران را چه شد.
فریاد بیداد شجریان و شعر حافظ به همراه تار نوازنده کهن سال بیکجه خانی وهمراهانشان چنان در شهر پیچید که غضب و اعتراض واعظ مشهور شهر "هادی غفاری" را بر انگیخت. او و همکارانش تلاش زیادی کردند که این صداها را خاموش کنند. اما این صداها ماندند تا التیامی باشند برای زخم خوردگان و شاهدانی هم در حافظه تاریخی نسل ما.
#قباد_بخشی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٢١١
يالا كره خر!
به يك رعشه، رگبار پشنگه هاي آب، از موهاي سيخ شده سگ جستن ميكرد و
حاج عبدالباقي كه ميرفت نماز صبح را در مسجد بخواند، سراپا نجس، به گريه ميافتاد و،
زيرِ سنگينيِ برقِ فسفري نگاهِ ايلچي، برميگشت به حمام تا غسل بكند. پدر كه مرد
خداترسي بود، آخرش دق كرد. اما ايلچي، حتا آن روز كه پدر به دست و پاش افتاد و گريه
كنان گفت: «آخر چرا، پسرم؟» نگفت كه در آن بعدازظهر تابستان كه او را پي نبات فرستاده
بودند، به چه ترفندي حاج عبدالباقي كشاندش به پستوي دكان. درد، مثل نيزهاي، از مغز
استخوان عبور ميكرد شراره ميشد و از نيني چشمها برون ميزد. و چيزي، با صداي
شكستن استخوان، در درونش ترك برميداشت. دستي زمخت جلوي دهانش را گرفته بود.
چنگ ميزد به گوني هاي زردچوبه و ليموي عماني و از درد ديوار را گاز ميگرفت.
زنها و دختر بچه هايي كه توي مزارع پنبه بودند دست از كار كشيده، دستها
سايه بان چشم، نگاه ميكردند به كارواني كه پشت سر ايلچي ميآمد. ميرزاهادي نگاهي
كرد به پشتِ سر، آهي كشيد و گفت: «صاحبي، انگار كربلايي هوشنگ دلتنگ است.»
ـ داريم ميرسيم به آباديشان. طاقه شالي به او بده و آزادش كن.
211
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٢١١
يالا كره خر!
به يك رعشه، رگبار پشنگه هاي آب، از موهاي سيخ شده سگ جستن ميكرد و
حاج عبدالباقي كه ميرفت نماز صبح را در مسجد بخواند، سراپا نجس، به گريه ميافتاد و،
زيرِ سنگينيِ برقِ فسفري نگاهِ ايلچي، برميگشت به حمام تا غسل بكند. پدر كه مرد
خداترسي بود، آخرش دق كرد. اما ايلچي، حتا آن روز كه پدر به دست و پاش افتاد و گريه
كنان گفت: «آخر چرا، پسرم؟» نگفت كه در آن بعدازظهر تابستان كه او را پي نبات فرستاده
بودند، به چه ترفندي حاج عبدالباقي كشاندش به پستوي دكان. درد، مثل نيزهاي، از مغز
استخوان عبور ميكرد شراره ميشد و از نيني چشمها برون ميزد. و چيزي، با صداي
شكستن استخوان، در درونش ترك برميداشت. دستي زمخت جلوي دهانش را گرفته بود.
چنگ ميزد به گوني هاي زردچوبه و ليموي عماني و از درد ديوار را گاز ميگرفت.
زنها و دختر بچه هايي كه توي مزارع پنبه بودند دست از كار كشيده، دستها
سايه بان چشم، نگاه ميكردند به كارواني كه پشت سر ايلچي ميآمد. ميرزاهادي نگاهي
كرد به پشتِ سر، آهي كشيد و گفت: «صاحبي، انگار كربلايي هوشنگ دلتنگ است.»
ـ داريم ميرسيم به آباديشان. طاقه شالي به او بده و آزادش كن.
211
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️