@flith کانال پروازفکرواندیشه
درآتش نگاهت
کودتایی خفته است
وقتی که چشمهای تو
درهزارسوی
تنگنای
جنگ و گریز
من وتو
برخیالم چنگ می نواخت
سربازان عشق
درفراسوی تمامی تن تو
آیه های صلح رادکلمه می کردند.......
# ن_آتش
@nasserghasemii
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
درآتش نگاهت
کودتایی خفته است
وقتی که چشمهای تو
درهزارسوی
تنگنای
جنگ و گریز
من وتو
برخیالم چنگ می نواخت
سربازان عشق
درفراسوی تمامی تن تو
آیه های صلح رادکلمه می کردند.......
# ن_آتش
@nasserghasemii
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
تقدس گرایی سر منشا دیکتاتوری و استبداد است. هر چیزی که مقدس نامیده می شود . یعنی شما دیگر حق ندارید به راحتی در باره ی آن اظهار نظر کنید و کوچکترین انتقاد به آن هزینه سنگینی در پی خواهد داشت.
این مقدس می تواند هر چیزی باشد.. یک کتاب، یک انسان، یک بنا، یک نظر و...
هیچ کس و هیچ چیز آنقدر مقدس نیست نتوان آن را به نقد کشید
|اینک آن انسان|
#فردريش_نيچه
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
تقدس گرایی سر منشا دیکتاتوری و استبداد است. هر چیزی که مقدس نامیده می شود . یعنی شما دیگر حق ندارید به راحتی در باره ی آن اظهار نظر کنید و کوچکترین انتقاد به آن هزینه سنگینی در پی خواهد داشت.
این مقدس می تواند هر چیزی باشد.. یک کتاب، یک انسان، یک بنا، یک نظر و...
هیچ کس و هیچ چیز آنقدر مقدس نیست نتوان آن را به نقد کشید
|اینک آن انسان|
#فردريش_نيچه
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
☘☘☘
«داستان رقابت و حتی رشک بین فروغ فرخزاد و سیمین بهبهانی که با بیان صادقانه و پاکدلانهٔ زندهیاد سیمین بهبهانی آورده شده، بسیار شنیدنی است. به هر حال به نظر میرسد که ادبیات این گونه منازعات، بهویژه در جامعهٔ هنری باید ادبیاتی خاص، باشد.
سیمین بهبهانی مینویسد: «من و فروغ در عرصهٔ به شهرت رسیدن، تقریباً همزمان از زمین جوشیدیم و سبز شدیم؛ اما میان من و فروغ رقابتی بود. پنهان نمیکنم، جلساتی بود که من و او و چندین شاعر و صاحب ذوق به طور مستمر در آن شرکت میکردیم؛ اما هرگز میان ما دوتن، دوستی برقرار نمیشد. غالباً از سخنانمان نسبت به هم بوی بیمهری میآمد. شاید بگویم: رشک... .
یکشب در مجلسی آنقدر از او رنجیدم که تصمیم گرفتم دیگر نبینمش و ندیدم. با این همه تطوّر شعرش را دنبال میکردم. گریبان خاطر خود را نمیتوانستم از دستش خلاص کنم. شاید او هم همین طور.
با اینکه دیگر نمیدیدمش، سعی میکردم که از او عقب نمانم. دوندهٔ خوبی بود و میتوانست مرا خوب بدواند. همیشه این احساس را به او داشتم. یکروز غروب بود، زمستان بود. «تولدی دیگر» منتشر شده بود و قبول عام یافته بود. تلفن زنگ زد. صدای مرتعشی در تلفن گفت: «فروغ تصادف کرد و ...» تلفنی دیگر و تلفنی دیگر. نمیخواستم باور کنم؛ اما دیگر میبایستی باور کنم. بیش از آن که به عمق فاجعه بیندیشم، خودخواهی اینطور به سراغم آمده بود: اگر راست باشد، اگر چنین باشد، دیگر چه کسی میدود که تو را بدواند؟...
تا مدتی شعر نگفتم. فکر میکردم دیگر کسی نیست که مرا بدواند. آخر پس از مدتی گفتم: چرا پایت شکسته؟ او پس از مرگ هم میدود، تو هم بدو. درست تشخیص داده بودم، او پس از مرگ هم میدوید. با موجی که برانگیخته بود، میدوید...».
#حریری، ناصر(۱۳۶۸)، دربارهٔ هنر و ادبيات
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
☘☘☘
«داستان رقابت و حتی رشک بین فروغ فرخزاد و سیمین بهبهانی که با بیان صادقانه و پاکدلانهٔ زندهیاد سیمین بهبهانی آورده شده، بسیار شنیدنی است. به هر حال به نظر میرسد که ادبیات این گونه منازعات، بهویژه در جامعهٔ هنری باید ادبیاتی خاص، باشد.
سیمین بهبهانی مینویسد: «من و فروغ در عرصهٔ به شهرت رسیدن، تقریباً همزمان از زمین جوشیدیم و سبز شدیم؛ اما میان من و فروغ رقابتی بود. پنهان نمیکنم، جلساتی بود که من و او و چندین شاعر و صاحب ذوق به طور مستمر در آن شرکت میکردیم؛ اما هرگز میان ما دوتن، دوستی برقرار نمیشد. غالباً از سخنانمان نسبت به هم بوی بیمهری میآمد. شاید بگویم: رشک... .
یکشب در مجلسی آنقدر از او رنجیدم که تصمیم گرفتم دیگر نبینمش و ندیدم. با این همه تطوّر شعرش را دنبال میکردم. گریبان خاطر خود را نمیتوانستم از دستش خلاص کنم. شاید او هم همین طور.
با اینکه دیگر نمیدیدمش، سعی میکردم که از او عقب نمانم. دوندهٔ خوبی بود و میتوانست مرا خوب بدواند. همیشه این احساس را به او داشتم. یکروز غروب بود، زمستان بود. «تولدی دیگر» منتشر شده بود و قبول عام یافته بود. تلفن زنگ زد. صدای مرتعشی در تلفن گفت: «فروغ تصادف کرد و ...» تلفنی دیگر و تلفنی دیگر. نمیخواستم باور کنم؛ اما دیگر میبایستی باور کنم. بیش از آن که به عمق فاجعه بیندیشم، خودخواهی اینطور به سراغم آمده بود: اگر راست باشد، اگر چنین باشد، دیگر چه کسی میدود که تو را بدواند؟...
تا مدتی شعر نگفتم. فکر میکردم دیگر کسی نیست که مرا بدواند. آخر پس از مدتی گفتم: چرا پایت شکسته؟ او پس از مرگ هم میدود، تو هم بدو. درست تشخیص داده بودم، او پس از مرگ هم میدوید. با موجی که برانگیخته بود، میدوید...».
#حریری، ناصر(۱۳۶۸)، دربارهٔ هنر و ادبيات
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌺 روانشناسی :
#خیانت در زنان و مردان متاهل
صرف نظر از انگیزه اصلی اینکه چرا زنان متاهل خیانت میکنند، نفس این امر در میان متولدین دهه شصت و پنجاه به شدت روبه گسترش است. موضوع نگران کننده برای من این است که این مهلکه افرادی را به درون خود میکشاند که نه میخواستند و نه حتی تصورش را میکردند که وارد رابطهای دیگر شوند. اما به خودشان که آمدند دیدند خیانت دارد اتفاق میافتد. زن چهل و سه سالهای که با پسر خواهر شوهرش وارد رابطه شده. پسر جوانی که پانزده سال بااو تفاوت سنی دارد، زن هیچ وقت فکرش را نمیکرد که شوخیها و تنها شدنها و جای پسرم است و من با فلانی میروم خانه، برایش دردسرساز شود.
شخصا اعتقاد دارم انسان همچون سایر حیوانات موجودی غریزی و چندآمیزشیست. اما آنچه او را از سایر حیوانات در این مورد مجزا کرد قوه یادگیری و تعقلِ در جهت سازگاری و بقاست. انسان روزی شروع به یادگیری کرد. شروع به فاصله گرفتن از غرایز. چیزهایی را آموخت که اگرچه خلاف ذاتش بود اما موجب سازگاری او شد. ما در ایران در آموختنیها بسیار ضعیف عمل کرده ایم. از ابتدا به ما یادندادند. ما را درست در زمانی که داشتیم از بازیهای کودکی لذت میبردیم از جنس مخالف جدا کردند و با یک علامت سوال بزرگ، بزرگ شدیم. اینکه:« مگر دیگری قرار بود با من چه بکند که از من جدایش کردند؟» از سوی دیگر رسوم و سبکی از زندگی وارد جامعه ما شد که متناسب با آنچه ما هستیم و بر ما میرود نبود. ما مهارت ارتباط با دیگران را یاد نگرفتیم. حدومرزها را نمیشناسیم. محدوده اینکه دختر خاله ما به همسرمان باید چقدر نزدیک بشود را نمیدانیم. محدوده اینکه زنمان با دوست دانشگاهیاش که مرد است و که قرار است بیرون برود و روی پروژهشان کار کنند را نمیدانیم. مرزهایش قابل تعریف نیست. او نباید از زندگی خصوصی تو و همسرت تحت عنوان درددل کردن مطلع شود. مفهومی به نام «جاست فرند» که ما چندین سال است آن را لق لقه میکنیم و یک مفهوم وارداتیست، هیچ کدام از این تعاریفی را شامل نمیشود که ما در مناسبتهامان آن را به جا میآوریم. جاست فرند شما مشاور شما نیست.حد و مرز مشخصی دارد. ما این مرزها را نمیدانیم. اصلا برایِ ما نیست. با آن بیگانه هستیم. چون خودآگاهی نداریم گم میشویم. با دوستتان (مرد) و همسرتان میروید جنگل. شب سه نفرتان توی چادر میخوابید و دم صبح «حالتی بر شما میرود» که پس از چندی رابطه جنسی بینتان اتفاق میافتد. توی گروه تلگرامی «انجمن شاعران فلان» آقای فلانی ساعت دو بامداد به شما مسیج میدهد که:« بانو، سروده زیبایتان را خواندم،حضور شما در این جمع غنیمت است» شما متوجه میشوید دارد اتفاقی در درونتان میافتد، ادامهاش میدهید و کار به جای باریک می رسد. اینجا جای ترمز است، جایی که دیگری میآید و دل و دین و عقل و هوش را به باد میدهد. اینجا باید فاصله بگیرید و به خودتان بگویید:« رابطه من با همسرم/ پارتنرم یک مرگیش است که باید ترمیم شود».
ما زنگ خطرها را جدی نمیگیریم. یک آن است. ما بارها در این موقعیت و لحظه قرار گرفتهایم. لحظهای که میدانیم دارد یک جریانی از انرژی فعال میشود. هر آدمی آن، «آن» را و«لحظه» را درک میکند. همه چیز از همان لحظه آغاز میشود. بها دادن یا متوقف کردن آن حس مرموز، دلچسب، هیجانانگیز. ما قدرت عجیبی در انکار این حس و خودفریبی داریم: جدی نیست. بگذار ببینیم حالا بعدها چه میشود. یک سلام و علیک ساده است. یک چت کردن عادیست. ولش کن، حالا بعدا یه کاریش میکنم...
اینجا آن نقطهایست که سنجش آن نیاز به مهارت دارد. اینکه زن با خودش بگوید: اگر شریک عاطفی من هم شاهد ما بود، من باهمین لحن با دوستش، با همکارم، فروشنده مغازه، مدیر فلان گروه تلگرام، فلان دوستم در فیس بوک و... صحبت میکردم؟! آیا اینکه دارم چتها را پاک میکنم یک هشدار نیست که رابطهام با شریک عاطفی دارد لنگ میزند؟
من به ریشه اینکه چه جاهایی چه چیزهایی تخریب شده است که ما احساس نیاز به ورود فرد دیگری در رابطه را داریم٬ کاری ندارم. به طور مفصل به این موضوع پرداختم اگر کسی تمایل داشت هشتگ #همه_آنچه_لازم_است_درباره_خیانت_بدانیم را در کانال سرچ کند. اما مرزها را برای سلامت روحی خودتان شناسایی کنید. در محدوده مشخصی با دیگران رفتار کنید. برای خانهتان، لباس پوشیدنتان، مهمانی رفتنتان و ... حدومرز بگذارید. میدانم آنقدر از سمت نهادهای بازدارنده، روضهخوان مسجد محل، کارشناس بیسواد تلویزیون، فلان شخصیت در سریال ماه رمضان این حرفها را شنیدهایم که حالمان به هم میخورد. آنها این مفهوم را خراب کردهاند. مردم را زده کردهاند. آنقدر که ممکن است شما حالتان از نوشته من به هم بخورد. اما لطفا حدومرزها را جدی بگیرید. مرز ما، قلمرو ماست. باید مراقب قلعهمان باشیم.
#بهاره_مهرجویی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه
🌺 روانشناسی :
#خیانت در زنان و مردان متاهل
صرف نظر از انگیزه اصلی اینکه چرا زنان متاهل خیانت میکنند، نفس این امر در میان متولدین دهه شصت و پنجاه به شدت روبه گسترش است. موضوع نگران کننده برای من این است که این مهلکه افرادی را به درون خود میکشاند که نه میخواستند و نه حتی تصورش را میکردند که وارد رابطهای دیگر شوند. اما به خودشان که آمدند دیدند خیانت دارد اتفاق میافتد. زن چهل و سه سالهای که با پسر خواهر شوهرش وارد رابطه شده. پسر جوانی که پانزده سال بااو تفاوت سنی دارد، زن هیچ وقت فکرش را نمیکرد که شوخیها و تنها شدنها و جای پسرم است و من با فلانی میروم خانه، برایش دردسرساز شود.
شخصا اعتقاد دارم انسان همچون سایر حیوانات موجودی غریزی و چندآمیزشیست. اما آنچه او را از سایر حیوانات در این مورد مجزا کرد قوه یادگیری و تعقلِ در جهت سازگاری و بقاست. انسان روزی شروع به یادگیری کرد. شروع به فاصله گرفتن از غرایز. چیزهایی را آموخت که اگرچه خلاف ذاتش بود اما موجب سازگاری او شد. ما در ایران در آموختنیها بسیار ضعیف عمل کرده ایم. از ابتدا به ما یادندادند. ما را درست در زمانی که داشتیم از بازیهای کودکی لذت میبردیم از جنس مخالف جدا کردند و با یک علامت سوال بزرگ، بزرگ شدیم. اینکه:« مگر دیگری قرار بود با من چه بکند که از من جدایش کردند؟» از سوی دیگر رسوم و سبکی از زندگی وارد جامعه ما شد که متناسب با آنچه ما هستیم و بر ما میرود نبود. ما مهارت ارتباط با دیگران را یاد نگرفتیم. حدومرزها را نمیشناسیم. محدوده اینکه دختر خاله ما به همسرمان باید چقدر نزدیک بشود را نمیدانیم. محدوده اینکه زنمان با دوست دانشگاهیاش که مرد است و که قرار است بیرون برود و روی پروژهشان کار کنند را نمیدانیم. مرزهایش قابل تعریف نیست. او نباید از زندگی خصوصی تو و همسرت تحت عنوان درددل کردن مطلع شود. مفهومی به نام «جاست فرند» که ما چندین سال است آن را لق لقه میکنیم و یک مفهوم وارداتیست، هیچ کدام از این تعاریفی را شامل نمیشود که ما در مناسبتهامان آن را به جا میآوریم. جاست فرند شما مشاور شما نیست.حد و مرز مشخصی دارد. ما این مرزها را نمیدانیم. اصلا برایِ ما نیست. با آن بیگانه هستیم. چون خودآگاهی نداریم گم میشویم. با دوستتان (مرد) و همسرتان میروید جنگل. شب سه نفرتان توی چادر میخوابید و دم صبح «حالتی بر شما میرود» که پس از چندی رابطه جنسی بینتان اتفاق میافتد. توی گروه تلگرامی «انجمن شاعران فلان» آقای فلانی ساعت دو بامداد به شما مسیج میدهد که:« بانو، سروده زیبایتان را خواندم،حضور شما در این جمع غنیمت است» شما متوجه میشوید دارد اتفاقی در درونتان میافتد، ادامهاش میدهید و کار به جای باریک می رسد. اینجا جای ترمز است، جایی که دیگری میآید و دل و دین و عقل و هوش را به باد میدهد. اینجا باید فاصله بگیرید و به خودتان بگویید:« رابطه من با همسرم/ پارتنرم یک مرگیش است که باید ترمیم شود».
ما زنگ خطرها را جدی نمیگیریم. یک آن است. ما بارها در این موقعیت و لحظه قرار گرفتهایم. لحظهای که میدانیم دارد یک جریانی از انرژی فعال میشود. هر آدمی آن، «آن» را و«لحظه» را درک میکند. همه چیز از همان لحظه آغاز میشود. بها دادن یا متوقف کردن آن حس مرموز، دلچسب، هیجانانگیز. ما قدرت عجیبی در انکار این حس و خودفریبی داریم: جدی نیست. بگذار ببینیم حالا بعدها چه میشود. یک سلام و علیک ساده است. یک چت کردن عادیست. ولش کن، حالا بعدا یه کاریش میکنم...
اینجا آن نقطهایست که سنجش آن نیاز به مهارت دارد. اینکه زن با خودش بگوید: اگر شریک عاطفی من هم شاهد ما بود، من باهمین لحن با دوستش، با همکارم، فروشنده مغازه، مدیر فلان گروه تلگرام، فلان دوستم در فیس بوک و... صحبت میکردم؟! آیا اینکه دارم چتها را پاک میکنم یک هشدار نیست که رابطهام با شریک عاطفی دارد لنگ میزند؟
من به ریشه اینکه چه جاهایی چه چیزهایی تخریب شده است که ما احساس نیاز به ورود فرد دیگری در رابطه را داریم٬ کاری ندارم. به طور مفصل به این موضوع پرداختم اگر کسی تمایل داشت هشتگ #همه_آنچه_لازم_است_درباره_خیانت_بدانیم را در کانال سرچ کند. اما مرزها را برای سلامت روحی خودتان شناسایی کنید. در محدوده مشخصی با دیگران رفتار کنید. برای خانهتان، لباس پوشیدنتان، مهمانی رفتنتان و ... حدومرز بگذارید. میدانم آنقدر از سمت نهادهای بازدارنده، روضهخوان مسجد محل، کارشناس بیسواد تلویزیون، فلان شخصیت در سریال ماه رمضان این حرفها را شنیدهایم که حالمان به هم میخورد. آنها این مفهوم را خراب کردهاند. مردم را زده کردهاند. آنقدر که ممکن است شما حالتان از نوشته من به هم بخورد. اما لطفا حدومرزها را جدی بگیرید. مرز ما، قلمرو ماست. باید مراقب قلعهمان باشیم.
#بهاره_مهرجویی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه
@flith کانال پروازفکرواندیشه
هر کدام از ما اگر در مقابل این سوال قرار بگیریم که " یک #دیکتاتور را ترجیح میدهی یا ناامنی و تروریسم و آوارگی و امکان هر لحظه و هرجا منفجر شدن؟ " در انتخاب اولی تردیدی به خود راه نمی دهیم، اما شاید این سوال از اساس غلط باشد،در نتیجه پاسخ درست دادن به آن هم محال خواهد شد.
بیایید سوال را یک جور دیگر بپرسیم: "دیکتاتورهای منطقه تروریست کش بودند یا تروریست پرور؟" ترامپ گزینه اول را انتخاب کرده است که می گوید : "صدام در کشتن تروریست ها متخصص بود.او هیچ وفت برای آن ها از حق و حقوقشان سخن نمی گفت.آن ها تروریست بودند. تمام."
آیا درست به همین دلیل نیست که چون صدام هیچ وقت با مردمش از حق و حقوقشان صحبت نمی کرد، آن ها نیز از اساس حرف زدن با چیزی غیر از زور و اسلحه و بمب را یاد نگرفتند و حالا فقط با همین زبان با دنیا حرف می زنند؟ آیا آن دیکتاتوری که جز سرکوب تمایزها و تفاوت ها و تلاش برای یک شکل کردن مردم کاری بلد نبود و هیچ صدای مخالفی را تحمل نمی کرد و کشتن بهترین کاری بود که در آن تخصص داشت، تروریست پرور نبود؟ آیا واقعا آن دیکتاتوری که تمامی مجاری اعتراض های مدنی را بست و همه آن ها را مانند عفونتی مهلک زیر پوست کشورش پنهان کرد،حالا که دمل سرباز کرده و بوی تعفنش دنیا را برداشته شایسته ستایش است؟ آیا قذافی که توسط مردمش آن گونه سلاخی شد به دلیل پرورش چنان اپوزیسیونی شایسته تحسین است؟ او نمی توانست به جای اپوزیسیون چاقو به دست، مخالف قلم به دست داشته باشد و اجازه دهد که مخالفینش از درون حزب ها و سندیکاها او را نقد کنند،به جای آن که آن گونه مثله و تکه پاره اش کنند؟
واقعیت این است که برخلاف آن چه ترامپ می گوید این مردمان تروریست نبودند، بلکه تروریست شدند.اساسا اصلی ترین دلیل مخالفت با استبداد همین است که استبداد روح و ذهن مردمان را عقب مانده و رشد نیافته نگه می دارد، درست مثل پای فردی که از کودکی در قالبی سخت و آهنی فرو رفته و دیگر رشد نکرده، ذهن این افراد هم دنیایی بهتر را نمی تواند تصور کند.
جامعه اروپایی خیلی پیش تر از جنگ عراق و به طور مشخص در جنگ جهانی دوم در مواجهه با هیولایی مثل هیتلر با همین سوال های ما مواجه شده بود. هانا آرنت در کتاب "آیشمن در اورشلیم" و "مسئولیت های شخصی در دوران دیکتاتوری" با قلم و ذهنی حیرت انگیز این مسئله را روشن کرده بود که دیکتاتور با روح و جان مردمش چه می کند و چگونه آن ها را به همدست های خودش تبدیل می کند. او توضیح می دهد که چگونه در نظام فاشیستی با له کردن حوزه ی خصوصی مردم، وجدان های زخم خورده در جامعه به وجود آمدند و نشان می دهد آلمان هایی که به دستور هیتلر همنوعان خود را کشتند با چه ساز و کاری به این امر قانع شده بودند. خیلی قبل از این که ما درباره مردم عراق حرف بزنیم که مجبور بودند اوامر صدام را اطاعت کنند و در عین حال در انتخابات صد در صد به او رای بدهند، آرنت توضیح داده که در این گونه نظام ها چگونه و با چه مکانیزمی نظام اخلاقی جامعه را از بین می برند و میلیون ها نفر آدم مثل خودشان به وجود می آورند؛آدم هایی که به خیال خودشان از بین بد و بدتر، بد را انتخاب می کنند و برای حفظ خود و خانواده شان مجبور به کشتن و سوزاندن آدم های دیگر می شوند اما تا آخر عمرشان بار آن انتخاب بد و قاتل بودن را در درونشان با خود حمل می کنند. آدمی که به طور سیستماتیک برای بقا باید دروغ بگوید، هیچ وقت آن دروغگوی درونش دست از سرش بر نمی دارد و نمی گذارد سرش را بلند کند و احساس آزادگی کند. این فقدان آزادگی بزرگ ترین خسران زیستن در رژیم های دیکتاتوری است.
#ثمینا_رستگاری // هفته نامه کرگدن
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
هر کدام از ما اگر در مقابل این سوال قرار بگیریم که " یک #دیکتاتور را ترجیح میدهی یا ناامنی و تروریسم و آوارگی و امکان هر لحظه و هرجا منفجر شدن؟ " در انتخاب اولی تردیدی به خود راه نمی دهیم، اما شاید این سوال از اساس غلط باشد،در نتیجه پاسخ درست دادن به آن هم محال خواهد شد.
بیایید سوال را یک جور دیگر بپرسیم: "دیکتاتورهای منطقه تروریست کش بودند یا تروریست پرور؟" ترامپ گزینه اول را انتخاب کرده است که می گوید : "صدام در کشتن تروریست ها متخصص بود.او هیچ وفت برای آن ها از حق و حقوقشان سخن نمی گفت.آن ها تروریست بودند. تمام."
آیا درست به همین دلیل نیست که چون صدام هیچ وقت با مردمش از حق و حقوقشان صحبت نمی کرد، آن ها نیز از اساس حرف زدن با چیزی غیر از زور و اسلحه و بمب را یاد نگرفتند و حالا فقط با همین زبان با دنیا حرف می زنند؟ آیا آن دیکتاتوری که جز سرکوب تمایزها و تفاوت ها و تلاش برای یک شکل کردن مردم کاری بلد نبود و هیچ صدای مخالفی را تحمل نمی کرد و کشتن بهترین کاری بود که در آن تخصص داشت، تروریست پرور نبود؟ آیا واقعا آن دیکتاتوری که تمامی مجاری اعتراض های مدنی را بست و همه آن ها را مانند عفونتی مهلک زیر پوست کشورش پنهان کرد،حالا که دمل سرباز کرده و بوی تعفنش دنیا را برداشته شایسته ستایش است؟ آیا قذافی که توسط مردمش آن گونه سلاخی شد به دلیل پرورش چنان اپوزیسیونی شایسته تحسین است؟ او نمی توانست به جای اپوزیسیون چاقو به دست، مخالف قلم به دست داشته باشد و اجازه دهد که مخالفینش از درون حزب ها و سندیکاها او را نقد کنند،به جای آن که آن گونه مثله و تکه پاره اش کنند؟
واقعیت این است که برخلاف آن چه ترامپ می گوید این مردمان تروریست نبودند، بلکه تروریست شدند.اساسا اصلی ترین دلیل مخالفت با استبداد همین است که استبداد روح و ذهن مردمان را عقب مانده و رشد نیافته نگه می دارد، درست مثل پای فردی که از کودکی در قالبی سخت و آهنی فرو رفته و دیگر رشد نکرده، ذهن این افراد هم دنیایی بهتر را نمی تواند تصور کند.
جامعه اروپایی خیلی پیش تر از جنگ عراق و به طور مشخص در جنگ جهانی دوم در مواجهه با هیولایی مثل هیتلر با همین سوال های ما مواجه شده بود. هانا آرنت در کتاب "آیشمن در اورشلیم" و "مسئولیت های شخصی در دوران دیکتاتوری" با قلم و ذهنی حیرت انگیز این مسئله را روشن کرده بود که دیکتاتور با روح و جان مردمش چه می کند و چگونه آن ها را به همدست های خودش تبدیل می کند. او توضیح می دهد که چگونه در نظام فاشیستی با له کردن حوزه ی خصوصی مردم، وجدان های زخم خورده در جامعه به وجود آمدند و نشان می دهد آلمان هایی که به دستور هیتلر همنوعان خود را کشتند با چه ساز و کاری به این امر قانع شده بودند. خیلی قبل از این که ما درباره مردم عراق حرف بزنیم که مجبور بودند اوامر صدام را اطاعت کنند و در عین حال در انتخابات صد در صد به او رای بدهند، آرنت توضیح داده که در این گونه نظام ها چگونه و با چه مکانیزمی نظام اخلاقی جامعه را از بین می برند و میلیون ها نفر آدم مثل خودشان به وجود می آورند؛آدم هایی که به خیال خودشان از بین بد و بدتر، بد را انتخاب می کنند و برای حفظ خود و خانواده شان مجبور به کشتن و سوزاندن آدم های دیگر می شوند اما تا آخر عمرشان بار آن انتخاب بد و قاتل بودن را در درونشان با خود حمل می کنند. آدمی که به طور سیستماتیک برای بقا باید دروغ بگوید، هیچ وقت آن دروغگوی درونش دست از سرش بر نمی دارد و نمی گذارد سرش را بلند کند و احساس آزادگی کند. این فقدان آزادگی بزرگ ترین خسران زیستن در رژیم های دیکتاتوری است.
#ثمینا_رستگاری // هفته نامه کرگدن
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
روز سه شنبه در گروه شعروموسیقی روز بزرگداشت خسرو گلسرخی بود.
بسپاریم بر سنگ مزارمان
تاریخ نزنند تا آیندگان،
ندانند بی عرضه گان این برهه
از تاریخ ما بوده ایم.
#خسرو_گلسرخی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
روز سه شنبه در گروه شعروموسیقی روز بزرگداشت خسرو گلسرخی بود.
بسپاریم بر سنگ مزارمان
تاریخ نزنند تا آیندگان،
ندانند بی عرضه گان این برهه
از تاریخ ما بوده ایم.
#خسرو_گلسرخی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در رودهای جدایی ،
ایمان ِ سبز ِ ماست که جاری است
او می رود در دل مرداب های شهر
در راه آفتاب ،
خم می کند بلندی هر سرو سرفراز ...
از خون من بیا بپوش رَدایی
من غرق می شوم
در برودت دعوت
ای سرزمین من ،
ای خوب جاودانه ی برهنه
قلبت کجای زمین است
که بادهای همهمه را
اینک صدا زنم
در حجره های ساکت تپیدن آن ؟
در من همیشه تو بیداری
ای که نشسته ای به تکاپوی خفتن من !
در من
همیشه تو می خوانی هر ناسروده را
ای چشم های گیاهان مانده
در تن خاک
کجای ریزش باران ِ شرق را
خواهید دید ؟
اینک
میان قطره های خون شهیدم
فوج پرندگان سپید
با خویش می برند
غمنامه ی شگفت اسارت را
تا برج خون ملتهب بابک خرّم
آن برج ِ بی دفاع ...
این سرزمین من است که می گرید
این سرزمین من است
که عریان است
باران دگر نیامده چندی است ،
آن گریه های ابر کجا رفته است ؟
عریانی ِ کشت زار را
با خون خویش بپوشان ...
این کاج های بلندست
که در میانهٔ جنگل
عاشقانه می خواند -
ترانه ی سیّال سبز ِ پیوستن
برای مردم شهر
نه چشم های تو ای خوبتر ز جنگل کاج
اینک برهنه ی تَبرست
با سبزی ِ درخت هیاهویت ...
ای سوگوار سبز بهار ،
این جامه ی سیاه معلّق را
چگونه پیوندی است
با سرزمین من ؟
آن کس که سوگوار کرد خاک مرا
آیا شکست
در رفت و آمد حمل ِ این همه تاراج ؟
این سرزمین من چه بی دریغ بود
که سایه ی مطبوع خویش را
بر شانه های ذوالاکتاف پهن کرد
و باغ ها میان عطش سوخت
و از شانه ها طناب گذر کرد
این سرزمین من چه بی دریغ بود ...
ثقل ِ زمین کجاست ؟
من در کجای جهان ایستاده ام ؟
با باری ز فریادهای خفته و خونین
ای سرزمین من !
من در کجای جهان ایستاده ام ... ؟
"خسرو گلسرخی"
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در رودهای جدایی ،
ایمان ِ سبز ِ ماست که جاری است
او می رود در دل مرداب های شهر
در راه آفتاب ،
خم می کند بلندی هر سرو سرفراز ...
از خون من بیا بپوش رَدایی
من غرق می شوم
در برودت دعوت
ای سرزمین من ،
ای خوب جاودانه ی برهنه
قلبت کجای زمین است
که بادهای همهمه را
اینک صدا زنم
در حجره های ساکت تپیدن آن ؟
در من همیشه تو بیداری
ای که نشسته ای به تکاپوی خفتن من !
در من
همیشه تو می خوانی هر ناسروده را
ای چشم های گیاهان مانده
در تن خاک
کجای ریزش باران ِ شرق را
خواهید دید ؟
اینک
میان قطره های خون شهیدم
فوج پرندگان سپید
با خویش می برند
غمنامه ی شگفت اسارت را
تا برج خون ملتهب بابک خرّم
آن برج ِ بی دفاع ...
این سرزمین من است که می گرید
این سرزمین من است
که عریان است
باران دگر نیامده چندی است ،
آن گریه های ابر کجا رفته است ؟
عریانی ِ کشت زار را
با خون خویش بپوشان ...
این کاج های بلندست
که در میانهٔ جنگل
عاشقانه می خواند -
ترانه ی سیّال سبز ِ پیوستن
برای مردم شهر
نه چشم های تو ای خوبتر ز جنگل کاج
اینک برهنه ی تَبرست
با سبزی ِ درخت هیاهویت ...
ای سوگوار سبز بهار ،
این جامه ی سیاه معلّق را
چگونه پیوندی است
با سرزمین من ؟
آن کس که سوگوار کرد خاک مرا
آیا شکست
در رفت و آمد حمل ِ این همه تاراج ؟
این سرزمین من چه بی دریغ بود
که سایه ی مطبوع خویش را
بر شانه های ذوالاکتاف پهن کرد
و باغ ها میان عطش سوخت
و از شانه ها طناب گذر کرد
این سرزمین من چه بی دریغ بود ...
ثقل ِ زمین کجاست ؟
من در کجای جهان ایستاده ام ؟
با باری ز فریادهای خفته و خونین
ای سرزمین من !
من در کجای جهان ایستاده ام ... ؟
"خسرو گلسرخی"
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌹🌹🌹خسرو گلسرخی
شاعرونویسنده مردمی در2بهمن 1322 دررشت متولد شد,بدلیل مرگ پدر در 5سالگی مادرش مجبورشد خسرو را همراه برادرش فرهاد رانزد پدرش حاج شیخ محمدوحیدکه درقم می زیست ببرد,وحید مرد مبارزی بودودرکنار میزارکوچک خان در نهضت جنگل جنگیده بودوبالطبع هنوز روحیه مبارزه داشت,خسرو تحت تاثیراین مرد قرارگرفت وحتی شعرهای بنام جنگل ودامون تحت تاثیر این رابطه گفته شد,
درسال 41پدربزرگش فوت وخسرو که تحصیلات متوسطه رامیگذراندناگزیز به تامین معاش خانواده شدبه تهران عزیمت کردنداو روزها کارمیکردوشبها درس میخواند ودراین سالها از ادبیات هم غافل نبود ,اشعار,مقالات ونقدهای بسیاری از اوبانامهای غیرواقعی ومستعاری چون دامون,خ.گ,بابک رستگاروافشین راد وخسروکاتوزیان بچاپ رسید
بااموختن زبان فرانسه وانگلیسی به دست به ترجمه های ادبی زد وکار جدی اودرسال1345اغازشد,
درسال1348باعاطفه گرگین شاعرونویسنده همفکرش ازدواج کردوثمره این ازدواج فرزندی پشر بنام دامون بود,
زندگی درکنارعاطفه وتاثیرپذیری ازاو افکارواثار گلسرخی را غنی ترکردبطوریکه دوران شکوفایی وخلاقیت اودرمطبوعاتی از همان سال اغاز شد،البته هیچ اثری ازخسرو درزمان حیاتش جزانچه درمطبوعات بود به چاپ نرسید ,تنهاچیزی که میتوان بعنوان کتاب چاپ شده ازاوسراغ گرفت مقاله ای با عنوان سیاست هنروسیاست شعراست که این مقاله برای اولین بار بصورت جزوه ازسوی انتشارات کتاب نمونه بع مدیریت بیژن اسدی پور انجام گرفت اما بعدا کاوه گوهرین مجموعه هایی از اثار خسرو بنامهای دستی میان دشنه ودل ,من درکجای جهان ایستاده ام چاپ کرد ,خسرو خودبا کتاب نمونه قرارداد بسته بود اما هیچگاه به انجام نرسید
بعدها یکی دو مجموعه بانامهای انتخابی خود خسرو بنام ای سرزمین من چاپ شد وبه گفته دوستانش قصد داشت نام مجموعه دوم را پرنده های خیس بگذارد,
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌹🌹🌹خسرو گلسرخی
شاعرونویسنده مردمی در2بهمن 1322 دررشت متولد شد,بدلیل مرگ پدر در 5سالگی مادرش مجبورشد خسرو را همراه برادرش فرهاد رانزد پدرش حاج شیخ محمدوحیدکه درقم می زیست ببرد,وحید مرد مبارزی بودودرکنار میزارکوچک خان در نهضت جنگل جنگیده بودوبالطبع هنوز روحیه مبارزه داشت,خسرو تحت تاثیراین مرد قرارگرفت وحتی شعرهای بنام جنگل ودامون تحت تاثیر این رابطه گفته شد,
درسال 41پدربزرگش فوت وخسرو که تحصیلات متوسطه رامیگذراندناگزیز به تامین معاش خانواده شدبه تهران عزیمت کردنداو روزها کارمیکردوشبها درس میخواند ودراین سالها از ادبیات هم غافل نبود ,اشعار,مقالات ونقدهای بسیاری از اوبانامهای غیرواقعی ومستعاری چون دامون,خ.گ,بابک رستگاروافشین راد وخسروکاتوزیان بچاپ رسید
بااموختن زبان فرانسه وانگلیسی به دست به ترجمه های ادبی زد وکار جدی اودرسال1345اغازشد,
درسال1348باعاطفه گرگین شاعرونویسنده همفکرش ازدواج کردوثمره این ازدواج فرزندی پشر بنام دامون بود,
زندگی درکنارعاطفه وتاثیرپذیری ازاو افکارواثار گلسرخی را غنی ترکردبطوریکه دوران شکوفایی وخلاقیت اودرمطبوعاتی از همان سال اغاز شد،البته هیچ اثری ازخسرو درزمان حیاتش جزانچه درمطبوعات بود به چاپ نرسید ,تنهاچیزی که میتوان بعنوان کتاب چاپ شده ازاوسراغ گرفت مقاله ای با عنوان سیاست هنروسیاست شعراست که این مقاله برای اولین بار بصورت جزوه ازسوی انتشارات کتاب نمونه بع مدیریت بیژن اسدی پور انجام گرفت اما بعدا کاوه گوهرین مجموعه هایی از اثار خسرو بنامهای دستی میان دشنه ودل ,من درکجای جهان ایستاده ام چاپ کرد ,خسرو خودبا کتاب نمونه قرارداد بسته بود اما هیچگاه به انجام نرسید
بعدها یکی دو مجموعه بانامهای انتخابی خود خسرو بنام ای سرزمین من چاپ شد وبه گفته دوستانش قصد داشت نام مجموعه دوم را پرنده های خیس بگذارد,
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
گوشه های از متن دفاعیه خسرو گلسرخی در دادگاه نظامی
من دردادگاهی که نه قانونی بودن ونه صلاحیت انرا قبول ندارم ازخود دفاع نمیکنم,بلکه بعنوان یک مارکسیست خطابم به خلق وتاریخ است ,هرچه شما برمن بتازید من بیشتربخودمی بالم وهرچه بیشترازشمادورترباشم به مردم نزدیکترم وهرچه کینه شما بمن وعقایدم شدیدترباشد لطف وحمایت توده مردم ازمن قویتراست ,حتی اگرمرا به گوربسپارید که خواهیدسپرد ومردم ازجسدم سرودوپرچم می سازنند,
وقتی دادگاه حکم اعدام خسرو گلسرخی ودانشیان را تاییدکرد ان دو فقط لبخند زدند ودست یگدیگر را فشردند ویکدیگررادراغوش گرفتند,بعدازان محبوبیت گلسرخی ودانشیان وحشت ساواک را برانگیخت وانها به تکاپوافتادندتاشایددراخرین لحظه درانان رسوخ کنندومقاومت وایستادگی انها را درهم بشکننداما باشکیبایی منتظر اجرای حکم بودند,به انها پیشنهاد دادند که ازشاه طلب عفوکننداما نپذیرفتند وتنها با پوزخندی پاسخ دادند,ساواک وقتی دید هیچ حربع ای پاسخگونیست پیشنهاددادند قبل از تیرباران فرزندش دامون را ببیند اما گلسرخی بازهم جواب منفی داد باوجودیکه تنها نقطه ضعفش دامون بودوتمام سلولهای تنش اورافریادمیزدنداو میدانست که دامون میتواند اورا به زندگی امیدوار کند وزندگی را که خود میخواهد ازدست میدهدوباید به وظیفه خودعمل کند,اری مرگ وایستادگی برارمان وظیفه او بود,
وقتی دادگاه ازاو میخواهدکه ندامت نامه بنویسدمی گوید هیچکس از زن وفرزندگریزان نیست من هم مثل هرانسانی زندگی را دوست دارم,ودوست دارم مثل هرپدری رنگ چشمان فرزندم را ببینم,اما راهی را که انتخاب کرده ایم بایدپایان دهیم ومرگ حیات ابدی ماست,ما میرویم تا راه ورسم مبارزه بماند
اگرمن ندامت نامه بنویسم ایا کمر مبارزه را خم نکرده ام,؟؟؟؟؟؟
درسحرگاه 22بهمن وقتی اورا به چوبه داربستند هنوز لبخند میزد وخواست که چشمانش را نبندند تابادیدن خورشید به سرای باقی رود,
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
گوشه های از متن دفاعیه خسرو گلسرخی در دادگاه نظامی
من دردادگاهی که نه قانونی بودن ونه صلاحیت انرا قبول ندارم ازخود دفاع نمیکنم,بلکه بعنوان یک مارکسیست خطابم به خلق وتاریخ است ,هرچه شما برمن بتازید من بیشتربخودمی بالم وهرچه بیشترازشمادورترباشم به مردم نزدیکترم وهرچه کینه شما بمن وعقایدم شدیدترباشد لطف وحمایت توده مردم ازمن قویتراست ,حتی اگرمرا به گوربسپارید که خواهیدسپرد ومردم ازجسدم سرودوپرچم می سازنند,
وقتی دادگاه حکم اعدام خسرو گلسرخی ودانشیان را تاییدکرد ان دو فقط لبخند زدند ودست یگدیگر را فشردند ویکدیگررادراغوش گرفتند,بعدازان محبوبیت گلسرخی ودانشیان وحشت ساواک را برانگیخت وانها به تکاپوافتادندتاشایددراخرین لحظه درانان رسوخ کنندومقاومت وایستادگی انها را درهم بشکننداما باشکیبایی منتظر اجرای حکم بودند,به انها پیشنهاد دادند که ازشاه طلب عفوکننداما نپذیرفتند وتنها با پوزخندی پاسخ دادند,ساواک وقتی دید هیچ حربع ای پاسخگونیست پیشنهاددادند قبل از تیرباران فرزندش دامون را ببیند اما گلسرخی بازهم جواب منفی داد باوجودیکه تنها نقطه ضعفش دامون بودوتمام سلولهای تنش اورافریادمیزدنداو میدانست که دامون میتواند اورا به زندگی امیدوار کند وزندگی را که خود میخواهد ازدست میدهدوباید به وظیفه خودعمل کند,اری مرگ وایستادگی برارمان وظیفه او بود,
وقتی دادگاه ازاو میخواهدکه ندامت نامه بنویسدمی گوید هیچکس از زن وفرزندگریزان نیست من هم مثل هرانسانی زندگی را دوست دارم,ودوست دارم مثل هرپدری رنگ چشمان فرزندم را ببینم,اما راهی را که انتخاب کرده ایم بایدپایان دهیم ومرگ حیات ابدی ماست,ما میرویم تا راه ورسم مبارزه بماند
اگرمن ندامت نامه بنویسم ایا کمر مبارزه را خم نکرده ام,؟؟؟؟؟؟
درسحرگاه 22بهمن وقتی اورا به چوبه داربستند هنوز لبخند میزد وخواست که چشمانش را نبندند تابادیدن خورشید به سرای باقی رود,
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
شعر «یک با یک برابر نیست» از میان سروده های این مبارز انتخاب شده است.
... معلم پای تخته داد می زد
صورتش از خشم گلگون بود
و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود
ولی آخر کلاسیها
لواشک بین خود تقسیم میکردند
وآن یکی در گوشهای دیگر «جوانان» را ورق می زد.
برای اینکه بیخود هایو هو میکرد و با آن شور بیپایان
تساویهای جبری را نشان میداد
با خطی خوانا بروی تختهای کز ظلمتی تاریک
غمگین بود
تساوی را چنین بنوشت :
«یک با یک برابر است»
از میان جمع شاگردان یکیبرخاست
همیشه یک نفر باید بپاخیزد...
به آرامی سخن سر داد:
«تساوی اشتباهی فاحش و محض است»
نگاه بچهها ناگه به یک سو خیره گشت و
معلم مات بر جا ماند...
و او پرسید:
«اگر یک فرد انسان، واحد یک بود
آیا یک با یک برابر بود؟»
سکوت مدهوشی بود و سوالی سخت
معلم خشمگین فریاد زد:
«آری برابر بود»
و او با پوزخندی گفت:
«اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آنکه زور و زر به دامن داشت بالا بود و آنکه
قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت پایین بود؟
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آنکه صورت نقرهگون،
چون قرص مه میداشت بالا بود
وآن سیه چرده که می نالید پایین بود؟
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
این تساوی زیر و رو می شد
حال میپرسم یک اگر با یک برابر بود
نان و مال مفت خواران از کجا آماده میگردید؟
یا چهکس دیوار چینها را بنا میکرد؟
یک اگر با یک برابر بود
پس که پشتش زیر بار فقر خم میگشت؟
یا که زیر ضربه شلاق له میگشت؟
یک اگر با یک برابر بود
پس چهکس آزادگان را در قفس میکرد؟»
معلم نالهآسا گفت:
«بچهها در جزوههای خویش بنویسید:
یک با یک برابر نیست...»
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
شعر «یک با یک برابر نیست» از میان سروده های این مبارز انتخاب شده است.
... معلم پای تخته داد می زد
صورتش از خشم گلگون بود
و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود
ولی آخر کلاسیها
لواشک بین خود تقسیم میکردند
وآن یکی در گوشهای دیگر «جوانان» را ورق می زد.
برای اینکه بیخود هایو هو میکرد و با آن شور بیپایان
تساویهای جبری را نشان میداد
با خطی خوانا بروی تختهای کز ظلمتی تاریک
غمگین بود
تساوی را چنین بنوشت :
«یک با یک برابر است»
از میان جمع شاگردان یکیبرخاست
همیشه یک نفر باید بپاخیزد...
به آرامی سخن سر داد:
«تساوی اشتباهی فاحش و محض است»
نگاه بچهها ناگه به یک سو خیره گشت و
معلم مات بر جا ماند...
و او پرسید:
«اگر یک فرد انسان، واحد یک بود
آیا یک با یک برابر بود؟»
سکوت مدهوشی بود و سوالی سخت
معلم خشمگین فریاد زد:
«آری برابر بود»
و او با پوزخندی گفت:
«اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آنکه زور و زر به دامن داشت بالا بود و آنکه
قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت پایین بود؟
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آنکه صورت نقرهگون،
چون قرص مه میداشت بالا بود
وآن سیه چرده که می نالید پایین بود؟
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
این تساوی زیر و رو می شد
حال میپرسم یک اگر با یک برابر بود
نان و مال مفت خواران از کجا آماده میگردید؟
یا چهکس دیوار چینها را بنا میکرد؟
یک اگر با یک برابر بود
پس که پشتش زیر بار فقر خم میگشت؟
یا که زیر ضربه شلاق له میگشت؟
یک اگر با یک برابر بود
پس چهکس آزادگان را در قفس میکرد؟»
معلم نالهآسا گفت:
«بچهها در جزوههای خویش بنویسید:
یک با یک برابر نیست...»
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
دوستان و همراهان کانال پرواز واندیشه🍃
از این پس هر روز راس ساعت 9 بخشهایی ازکتاب انسان در جستجوی معنا اثر ویکتورفرانکل دراین کانال به اشتراک گذاشته میشود.
با ما همراه باشید
از این پس هر روز راس ساعت 9 بخشهایی ازکتاب انسان در جستجوی معنا اثر ویکتورفرانکل دراین کانال به اشتراک گذاشته میشود.
با ما همراه باشید
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#انسان_در_جستجوى_معنا
#ويكتور_فرانكل
#روانشناسى
تجاربی از اردوگاه کار اجباري1
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#انسان_در_جستجوى_معنا
#ويكتور_فرانكل
#روانشناسى
تجاربی از اردوگاه کار اجباري1
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص46
رفت از دارو محروم می شدند. براي بیمارانی که حالشان چندان هم بد نبود چیزي نداشتم جز اینکه دلداریشان دهم. با اینکه در اثر تیفوس بسیار ضعیف و خسته بودم، خودم را می کشیدم و بیماران را عیادت می کردم، پس از آن به محل امن خودم روي سرپوش محور می رفتم. تصادفا همین محور جان سه زندانی را نجات داد. کمی پیش از آزادیمان، مقامات زندان، زندانیان را در توده هاي عظیم به داخاوا می فرستادند و این سه زندانی کار عاقلانه اي کرده و نمی خواستند بروند. براي این منظور از محور پایین رفتند تا از دید نگهبانان در امان باشند. منهم با قیافه اي بیگناه و آرام روي سرپوش نشسته و به بازي بچگانه پرتاب شن به سیم خاردار مشغول بودم. نگهبانان با دیدن من لحظه اي مردد ماندند و بعد رفتند و من بیدرنگ به آن سه نفر گفتم که خطر رفع شده است. براي کسانی که در درون این اردوگاهها نبوده اند، بسیار دشوار است که بتوانند میزان بی ارزش بودن جان انسان را درك کنند. زندانی که دیگر سخت جان شده بود، تنها زمانی این بی توجهی به هستی بشر را احساس می کرد، که مردان بیمار را به محل دیگري انتقال می دادند. بیماران بدحال را در گاریهایی جا می دادند که زندانیان باید آن را کیلومتر ها اغلب در توفان برف به اردوگاه دیگر بکشند. اگر یکی از بیماران پیش از حرکت می مرد، باز هم او را در گاري می انداختند، چون فهرست اسم ها باید دقیق می بود! فهرست نامها تنها چیزي بود که اهمیت داشت. یک مرد به این دلیل شمرده می شد که داراي شماره اي بود، به واژه اي دیگر انسان تبدیل به شماره شده بود. این دیگر اهمیت نداشت که آن شماره زنده باشد یا مرده، زندگی یک )شماره( دیگر مطرح نبود. در پس آن شماره و زندگی که حتی اهمیتش کمتر از شماره بود چه نهفته بود؟ سرنوشت، تاریخ و نام آن مرد. در گاري بیمارانی که به اردوگاه دیگر حمل می شدند و منهم به عنوان پزشک همراهشان از باواریا به اردوگاه دیگري می رفتیم.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص46
رفت از دارو محروم می شدند. براي بیمارانی که حالشان چندان هم بد نبود چیزي نداشتم جز اینکه دلداریشان دهم. با اینکه در اثر تیفوس بسیار ضعیف و خسته بودم، خودم را می کشیدم و بیماران را عیادت می کردم، پس از آن به محل امن خودم روي سرپوش محور می رفتم. تصادفا همین محور جان سه زندانی را نجات داد. کمی پیش از آزادیمان، مقامات زندان، زندانیان را در توده هاي عظیم به داخاوا می فرستادند و این سه زندانی کار عاقلانه اي کرده و نمی خواستند بروند. براي این منظور از محور پایین رفتند تا از دید نگهبانان در امان باشند. منهم با قیافه اي بیگناه و آرام روي سرپوش نشسته و به بازي بچگانه پرتاب شن به سیم خاردار مشغول بودم. نگهبانان با دیدن من لحظه اي مردد ماندند و بعد رفتند و من بیدرنگ به آن سه نفر گفتم که خطر رفع شده است. براي کسانی که در درون این اردوگاهها نبوده اند، بسیار دشوار است که بتوانند میزان بی ارزش بودن جان انسان را درك کنند. زندانی که دیگر سخت جان شده بود، تنها زمانی این بی توجهی به هستی بشر را احساس می کرد، که مردان بیمار را به محل دیگري انتقال می دادند. بیماران بدحال را در گاریهایی جا می دادند که زندانیان باید آن را کیلومتر ها اغلب در توفان برف به اردوگاه دیگر بکشند. اگر یکی از بیماران پیش از حرکت می مرد، باز هم او را در گاري می انداختند، چون فهرست اسم ها باید دقیق می بود! فهرست نامها تنها چیزي بود که اهمیت داشت. یک مرد به این دلیل شمرده می شد که داراي شماره اي بود، به واژه اي دیگر انسان تبدیل به شماره شده بود. این دیگر اهمیت نداشت که آن شماره زنده باشد یا مرده، زندگی یک )شماره( دیگر مطرح نبود. در پس آن شماره و زندگی که حتی اهمیتش کمتر از شماره بود چه نهفته بود؟ سرنوشت، تاریخ و نام آن مرد. در گاري بیمارانی که به اردوگاه دیگر حمل می شدند و منهم به عنوان پزشک همراهشان از باواریا به اردوگاه دیگري می رفتیم.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص47
البته به طور کلی، پیگیري هر گونه کار هنري در اردوگاه تا حدودي کار مضحکی بود. زیرا تاثیر واقعی که هر نوع کار هنري یا آنچه وابسته به هنر بود بر زندانیان می گذاشت، به علت تضادي بود که از اجراي کار هنري و پیشینه زندگی زجر آور اردوگاه بر می خواست. هرگز شب دوم ورودم را به آشویتس فراموش نمی کنم. در این شب از خواب عمیقی که ناشی از خستگی مفرط بود با نواي موسیقی بیدار شدم. زندانبان ارشد کلبه ما در اتاقش که به ورودي کلبه ما نزدیک بود جشنی به پا کرده بود. و آنان با عربده هاي ناشی از مستی آهنگهاي مبتذل می خواندند. ناگهان سکوت همه جا را فرا گرفت و در دل تاریکی شب ویولونی یک آهنگ بسیار غم انگیز تانگو را می نواخت، آهنگهاي استثنایی که با وجود قدیمی بودن ارزش خود را حفظ کرده بود. ویولون می گریست و وجود منهم همراه آن ناله می کرد، زیرا آنروز بیست و چهارمین بهار زندگی یکی از زندانیان بود. آن شخص در قسمت دیگري از اردوگاه آشویتس اسیر بود که شاید چند صد متر و یا یک کیلومتر با ما فاصله داشت. با این حال و با این فاصله نزدیک، ما به او دسترسی نداشتیم. آن شخص کسی جز همسرم نبود. شاید کسانی که در این زندانها نبوده اند از شنیدن اینکه در اردوگاه کار اجباري نمایش هنري هم وجود داشت شگفت زده شوند، اما آنچه بیشتر مایه شگفتی است، روحیه شوخی و مزاحی بود که در اردوگاه حاکم بود. البته از نوع ملایم و تنها چند ثانیه یا دقیقه اي ذهن ما را به خود مشغول می داشت. شوخی یکی دیگر از اسلحه هاي روح بود که در مبارزه به خاطر حفظ جان به کار می رفت. به خوبی دیده شده است که شوخی بیش از هر چیز دیگري در ساخت بشر، می تواند انسان را از شرایط سخت موجود جدا سازد و به او توانی ببخشد تا در برابر هرگونه سختیها و زشتیها برخیزد، ولو اینکه براي چند ثانیه بوده باشد. من توانستم به یکی از دوستانم که در کنار من در ساختمانی کار می کرد یاد دهم چگونه شوخ طبعی را فرا گیرد. به او پیشنهاد کردم تصمیم بگیریم روزانه دست کم یک داستان تفریحی بسازیم، که درون مایه آن درباره رویدادي باشد که ممکن است یک روز پس از آزادي ما اتفاق بیفتد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص47
البته به طور کلی، پیگیري هر گونه کار هنري در اردوگاه تا حدودي کار مضحکی بود. زیرا تاثیر واقعی که هر نوع کار هنري یا آنچه وابسته به هنر بود بر زندانیان می گذاشت، به علت تضادي بود که از اجراي کار هنري و پیشینه زندگی زجر آور اردوگاه بر می خواست. هرگز شب دوم ورودم را به آشویتس فراموش نمی کنم. در این شب از خواب عمیقی که ناشی از خستگی مفرط بود با نواي موسیقی بیدار شدم. زندانبان ارشد کلبه ما در اتاقش که به ورودي کلبه ما نزدیک بود جشنی به پا کرده بود. و آنان با عربده هاي ناشی از مستی آهنگهاي مبتذل می خواندند. ناگهان سکوت همه جا را فرا گرفت و در دل تاریکی شب ویولونی یک آهنگ بسیار غم انگیز تانگو را می نواخت، آهنگهاي استثنایی که با وجود قدیمی بودن ارزش خود را حفظ کرده بود. ویولون می گریست و وجود منهم همراه آن ناله می کرد، زیرا آنروز بیست و چهارمین بهار زندگی یکی از زندانیان بود. آن شخص در قسمت دیگري از اردوگاه آشویتس اسیر بود که شاید چند صد متر و یا یک کیلومتر با ما فاصله داشت. با این حال و با این فاصله نزدیک، ما به او دسترسی نداشتیم. آن شخص کسی جز همسرم نبود. شاید کسانی که در این زندانها نبوده اند از شنیدن اینکه در اردوگاه کار اجباري نمایش هنري هم وجود داشت شگفت زده شوند، اما آنچه بیشتر مایه شگفتی است، روحیه شوخی و مزاحی بود که در اردوگاه حاکم بود. البته از نوع ملایم و تنها چند ثانیه یا دقیقه اي ذهن ما را به خود مشغول می داشت. شوخی یکی دیگر از اسلحه هاي روح بود که در مبارزه به خاطر حفظ جان به کار می رفت. به خوبی دیده شده است که شوخی بیش از هر چیز دیگري در ساخت بشر، می تواند انسان را از شرایط سخت موجود جدا سازد و به او توانی ببخشد تا در برابر هرگونه سختیها و زشتیها برخیزد، ولو اینکه براي چند ثانیه بوده باشد. من توانستم به یکی از دوستانم که در کنار من در ساختمانی کار می کرد یاد دهم چگونه شوخ طبعی را فرا گیرد. به او پیشنهاد کردم تصمیم بگیریم روزانه دست کم یک داستان تفریحی بسازیم، که درون مایه آن درباره رویدادي باشد که ممکن است یک روز پس از آزادي ما اتفاق بیفتد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص48
دوست من جراح، و معاون بیمارستان بزرگی بود. یکبار سعی کردم او را بخندانم و گفتم که چگونه ممکن است عادات زندگی اردوگاهی را از سر بدر کند. در محل ساختمان )به ویژه هنگامی که بازرس می آمد( سرکارگر ما را با فریاد، »بجنبید،بجنبید« تشویق می کرد که سریع تر کار کنیم. بدوستم گفتم، »روزي تو به بیمارستان پیشین خود باز می گردي و روزي که مشغول عمل جراحی حساسی هستی، در اتاق عمل باز می شود و ناگهان سرکارگر بیمارستان با شتاب وارد می شود و ورود جراح ارشد را با فریاد »بجنبید، بجنبید!« اعلام می دارد.« گاهی سایر زندانیان نیز داستانهاي جالبی درباره آینده می ساختند. مثلا شبی را مجسم می کردند که به شام دعوت شده اند، فراموش می کنند که کجا هستند و وقتی با سوپ پذیرایی می شوند به میزبان التماس می کنند که چمچه را »به ته دیگ بزن« و سوپ بده تا مقداري نخود هم داشته باشد. انسان وقتی تلاش می کند هنر زیستن را فراگیرد، این تلاش که براي ایجاد روحیه شوخ طبعی و خوشمزگی و به خاطر تحمل شرایط زیستی پیرامون خود به کار می رود شگرد شگفت انگیزي می شود. این شگرد را حتی در اردوگاه کار اجباري هم با وجود رنج پیوسته می توان بکار برد. بهتر است مطلب را بشکافم: رنج انسان شبیه عمل کرد گاز است. چنانکه اگر مقدار معینی از گاز را با تلمبه وارد اتاق خالی بکنیم، اتاق هر قدر هم که بزرگ باشد، تلمبه اتاق را پر از گاز خواهد کرد. و آنرا یکسان و به طور کامل به همه قسمت هاي اتاق خواهد رساند. بنابراین رنج چه کم و چه زیاد روح بشر و ضمیر آگاه او را آزار خواهد داد. از اینرو می توان گفت که »میزان« رنج بشر کاملا نسبی است. به همین دلیل می توان گفت که ممکن است رویداد بسیار ناچیزي موجب بزرگترین شادمانیها گردد. به طور مثال واقعه اي را که هنگام سفرمان از آشویتس به اردوگاهی که وابسته به داخاوا بود رخ داد، برایتان بازگو می کنم. ما همه نگران بودیم که مقصد ما، اردوگاه موتهورن باشد. تشویش ما با نزدیک شدن به پلی که بر روي دانوب بود بیشتر می شد. زیرا رفقاي با تجربه ما می گفتند ترن براي رفتن به
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص48
دوست من جراح، و معاون بیمارستان بزرگی بود. یکبار سعی کردم او را بخندانم و گفتم که چگونه ممکن است عادات زندگی اردوگاهی را از سر بدر کند. در محل ساختمان )به ویژه هنگامی که بازرس می آمد( سرکارگر ما را با فریاد، »بجنبید،بجنبید« تشویق می کرد که سریع تر کار کنیم. بدوستم گفتم، »روزي تو به بیمارستان پیشین خود باز می گردي و روزي که مشغول عمل جراحی حساسی هستی، در اتاق عمل باز می شود و ناگهان سرکارگر بیمارستان با شتاب وارد می شود و ورود جراح ارشد را با فریاد »بجنبید، بجنبید!« اعلام می دارد.« گاهی سایر زندانیان نیز داستانهاي جالبی درباره آینده می ساختند. مثلا شبی را مجسم می کردند که به شام دعوت شده اند، فراموش می کنند که کجا هستند و وقتی با سوپ پذیرایی می شوند به میزبان التماس می کنند که چمچه را »به ته دیگ بزن« و سوپ بده تا مقداري نخود هم داشته باشد. انسان وقتی تلاش می کند هنر زیستن را فراگیرد، این تلاش که براي ایجاد روحیه شوخ طبعی و خوشمزگی و به خاطر تحمل شرایط زیستی پیرامون خود به کار می رود شگرد شگفت انگیزي می شود. این شگرد را حتی در اردوگاه کار اجباري هم با وجود رنج پیوسته می توان بکار برد. بهتر است مطلب را بشکافم: رنج انسان شبیه عمل کرد گاز است. چنانکه اگر مقدار معینی از گاز را با تلمبه وارد اتاق خالی بکنیم، اتاق هر قدر هم که بزرگ باشد، تلمبه اتاق را پر از گاز خواهد کرد. و آنرا یکسان و به طور کامل به همه قسمت هاي اتاق خواهد رساند. بنابراین رنج چه کم و چه زیاد روح بشر و ضمیر آگاه او را آزار خواهد داد. از اینرو می توان گفت که »میزان« رنج بشر کاملا نسبی است. به همین دلیل می توان گفت که ممکن است رویداد بسیار ناچیزي موجب بزرگترین شادمانیها گردد. به طور مثال واقعه اي را که هنگام سفرمان از آشویتس به اردوگاهی که وابسته به داخاوا بود رخ داد، برایتان بازگو می کنم. ما همه نگران بودیم که مقصد ما، اردوگاه موتهورن باشد. تشویش ما با نزدیک شدن به پلی که بر روي دانوب بود بیشتر می شد. زیرا رفقاي با تجربه ما می گفتند ترن براي رفتن به
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص49
موتهوزن باید از روي پل بگذرد. کسانی که چنین حوادثی را ندیده اند، هرگز نمی توانند پایکوبی شادمانه اي را که زندانیان در ترن بر پا کردند تصور کنند، آنان وقتی دیدند ترن از روي پل نگذشت و در عوض »تنها« به سوي اردوگاه داخاوا رفت سر از پا نمی شناختند. و اما به هنگام ورودمان به اردوگاه پس از دو روز و سه شب سفر چه اتفاقی افتاد؟ جا بسنده براي هر نفر نبود تا بتواند چمباتمه روي زمین بنشیند. اکثر ما مجبور بودیم همه راه را بایستیم. عده کمی نیز به نوبت روي حصیرهاي پاره اي که از ادرار زندانیان خیس بود چمباتمه زده بودند. موقعی که وارد اردوگاه شدیم نخستین خبر مهمی که از زندانیان سالخورده تر شنیدیم این بود که این اردوگاه نسبتا کوچک )جمعیت آن 2500 نفر بود( نه کوره آدم سوزي دارد و نه اتاق گاز! به این معنی که شخصی که از پا افتاد مستقیما به اتاق گاز فرستاده نمی شد، بلکه باید منتظر می شد تا همراه )گروه بیماران( به آشویتس فرستاده شود. همین خبر مسرت بخش موجب شد که سردماغ بیاییم. آرزوي نگهبان ارشد کلبه ما در آشویتس به حقیقت پیوست، ما به سرعت به محلی منتقل شده بودیم که مانند آشویتس »دود کشی« در کار نبود. با وجود همه مشقاتی که در چند ساعت آینده در انتظارمان بود، شوخی و لودگی می کردیم. وقتی ما تازه واردین را شمردند، یکی از ما کم بود. بنابراین ما باید در باران و باد سرد آنقدر منتظر می ماندیم تا فرد گمشده پیدا می شد. سرانجام این زندانی را در کلبه اي یافتند که از شدت خستگی به خواب رفته بود. در اینجا حضور و غیاب تبدیل به مانور تنبیهی شد. به این معنی که ناچار بودیم تمام آنشب و تا دیروقت صبح روز بعد در حالیکه از سرما منجمد و از باران مانند موش آب کشیده شده بودیم، خسته از سفر دراز در فضاي باز بایستیم. با همه این ناراحتی ها بسیار خشنود بودیم از اینکه در این اردوگاه دودکشی وجود نداشت و تا آشویتس هم راه درازي بود.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص49
موتهوزن باید از روي پل بگذرد. کسانی که چنین حوادثی را ندیده اند، هرگز نمی توانند پایکوبی شادمانه اي را که زندانیان در ترن بر پا کردند تصور کنند، آنان وقتی دیدند ترن از روي پل نگذشت و در عوض »تنها« به سوي اردوگاه داخاوا رفت سر از پا نمی شناختند. و اما به هنگام ورودمان به اردوگاه پس از دو روز و سه شب سفر چه اتفاقی افتاد؟ جا بسنده براي هر نفر نبود تا بتواند چمباتمه روي زمین بنشیند. اکثر ما مجبور بودیم همه راه را بایستیم. عده کمی نیز به نوبت روي حصیرهاي پاره اي که از ادرار زندانیان خیس بود چمباتمه زده بودند. موقعی که وارد اردوگاه شدیم نخستین خبر مهمی که از زندانیان سالخورده تر شنیدیم این بود که این اردوگاه نسبتا کوچک )جمعیت آن 2500 نفر بود( نه کوره آدم سوزي دارد و نه اتاق گاز! به این معنی که شخصی که از پا افتاد مستقیما به اتاق گاز فرستاده نمی شد، بلکه باید منتظر می شد تا همراه )گروه بیماران( به آشویتس فرستاده شود. همین خبر مسرت بخش موجب شد که سردماغ بیاییم. آرزوي نگهبان ارشد کلبه ما در آشویتس به حقیقت پیوست، ما به سرعت به محلی منتقل شده بودیم که مانند آشویتس »دود کشی« در کار نبود. با وجود همه مشقاتی که در چند ساعت آینده در انتظارمان بود، شوخی و لودگی می کردیم. وقتی ما تازه واردین را شمردند، یکی از ما کم بود. بنابراین ما باید در باران و باد سرد آنقدر منتظر می ماندیم تا فرد گمشده پیدا می شد. سرانجام این زندانی را در کلبه اي یافتند که از شدت خستگی به خواب رفته بود. در اینجا حضور و غیاب تبدیل به مانور تنبیهی شد. به این معنی که ناچار بودیم تمام آنشب و تا دیروقت صبح روز بعد در حالیکه از سرما منجمد و از باران مانند موش آب کشیده شده بودیم، خسته از سفر دراز در فضاي باز بایستیم. با همه این ناراحتی ها بسیار خشنود بودیم از اینکه در این اردوگاه دودکشی وجود نداشت و تا آشویتس هم راه درازي بود.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص50
روزي دسته اي از محکومین را در حالیکه از مقابل کارگاه ما می گذشتند، دیدیم. و آنروز بود که به نسبی بودن همه رنجها پی بردیم. ما به آن زندانیان و زندگی نسبتا منظم و خوب آنان غبطه خوردیم. با اندوه به وضع آنان حسرت می خوردیم که مطمئنا می توانستند مرتبا حمام بگیرند، یقینا آنان مسواك، ماهوت پاك کن، تشک- تشک جداگانه براي هر نفر- و پست ماهانه داشتند که از خویشان خود دریافت می داشتند. یا دست کم خبر می گرفتند که زنده اند یا نه. اما همه ما مدتها بود که از همه این چیزها محروم بودیم. ما به کسانی که این شانس را داشتند به کارخانه اي بروند و در محل سرپوشیده اي کار کنند حسرت می بردیم، آرزوي هر کسی بود که به این شکل بخت با او یاري کند. میزان خوشبختی نسبی حتی بیش از این هم می رود. حتی در میان گروههاي که در بیرون اردوگاه بودند)که من خود عضو یکی از آنها بودم( واحدهایی بود که وضع شان بدتر از دیگران بود. ما حتی به مردي رشک می بردیم که مجبور نبود روزي دوازده ساعت در گل و شل یک زمین سراشیب را بیل بزند و گودالهاي خط آهن را خالی کند. زیرا بیشتر حادثه ها حین انجام همین کارها رخ می داد که اغلب کشنده هم بود. ما را در اردوگاه به مرگ می گرفتند تا به تب راضی شویم. در سایر گروهها سرکارگر سلیقه ویژه سنتی خود را به کار می گرفت و به کارگران چپ و راست کتک می زد، که خود همین مساله موجب می شد از اینکه بخت با ما یاري کرده و زیر فرمان چنان سرکارگري نیستیم. می بینید که انسان چگونه از افعی به مار پناه می برد. من یکبار، از بخت بد در چنان گروهی افتادم. اگر پس از دو ساعت کار )در این مدت سرکارگر تمام توجهش به ویژه روي من متمرکز بود( آژیر حمله هوایی به صدا در نیامده بود و کار را متوقف نکرده بود و آنان مجبور نمی شدند براي آغاز کار ما را دوباره گروه بندي کنند، باید مرا با یکی از آن تابوتهایی که مردگان یا افرادي را که از شدت خستگی در حال مرگ بودند حمل می کردند، به اردوگاه باز می گرداندند. هیچکس نمی تواند تصور کند که صداي آژیر در چنان وضعیتی چه موهبتی است. حتی باید بگویم یک بوکس باز
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص50
روزي دسته اي از محکومین را در حالیکه از مقابل کارگاه ما می گذشتند، دیدیم. و آنروز بود که به نسبی بودن همه رنجها پی بردیم. ما به آن زندانیان و زندگی نسبتا منظم و خوب آنان غبطه خوردیم. با اندوه به وضع آنان حسرت می خوردیم که مطمئنا می توانستند مرتبا حمام بگیرند، یقینا آنان مسواك، ماهوت پاك کن، تشک- تشک جداگانه براي هر نفر- و پست ماهانه داشتند که از خویشان خود دریافت می داشتند. یا دست کم خبر می گرفتند که زنده اند یا نه. اما همه ما مدتها بود که از همه این چیزها محروم بودیم. ما به کسانی که این شانس را داشتند به کارخانه اي بروند و در محل سرپوشیده اي کار کنند حسرت می بردیم، آرزوي هر کسی بود که به این شکل بخت با او یاري کند. میزان خوشبختی نسبی حتی بیش از این هم می رود. حتی در میان گروههاي که در بیرون اردوگاه بودند)که من خود عضو یکی از آنها بودم( واحدهایی بود که وضع شان بدتر از دیگران بود. ما حتی به مردي رشک می بردیم که مجبور نبود روزي دوازده ساعت در گل و شل یک زمین سراشیب را بیل بزند و گودالهاي خط آهن را خالی کند. زیرا بیشتر حادثه ها حین انجام همین کارها رخ می داد که اغلب کشنده هم بود. ما را در اردوگاه به مرگ می گرفتند تا به تب راضی شویم. در سایر گروهها سرکارگر سلیقه ویژه سنتی خود را به کار می گرفت و به کارگران چپ و راست کتک می زد، که خود همین مساله موجب می شد از اینکه بخت با ما یاري کرده و زیر فرمان چنان سرکارگري نیستیم. می بینید که انسان چگونه از افعی به مار پناه می برد. من یکبار، از بخت بد در چنان گروهی افتادم. اگر پس از دو ساعت کار )در این مدت سرکارگر تمام توجهش به ویژه روي من متمرکز بود( آژیر حمله هوایی به صدا در نیامده بود و کار را متوقف نکرده بود و آنان مجبور نمی شدند براي آغاز کار ما را دوباره گروه بندي کنند، باید مرا با یکی از آن تابوتهایی که مردگان یا افرادي را که از شدت خستگی در حال مرگ بودند حمل می کردند، به اردوگاه باز می گرداندند. هیچکس نمی تواند تصور کند که صداي آژیر در چنان وضعیتی چه موهبتی است. حتی باید بگویم یک بوکس باز
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص51
هم که در آخرین لحظات خطرناك صداي زنگ پایان را می شنود نیز نمی تواند آرامش مرا در آن لحظه ویژه احساس کند. در برابر کوچکترین لطفی که در حق ما می شد، سپاسگزار بودیم. به طور نمونه از اینکه پیش از رفتن به بستر باید شپش هایمان را می کشتیم خوشحال بودیم. گرچه اینکار چندان خوشایند نبود، زیرا باید با تن برهنه در کلبه بدون بخاري که از سقفش هم قندیل آویزان بود شپش کشی می کردیم. اما اگر در حین اینکار آژیر حمله هوایی به صدا در نمی آمد و چراغها را خاموش نمی کردند سپاسگزار می شدیم، زیرا اگر کارمان ناتمام می ماند باید تا نیمه هاي شب بیدار می ماندیم. خوشی هاي جزیی زندگی اردوگاهی نوعی خوشحالی منفی بما می داد. چنانکه شوپنهاور آن را »رهایی از رنج« می نامد و تازه همین هم به طور نسبی بود. خوشی هاي مثبت واقعی حتی نوع ناچیزش بسیار کم بود. به یاد دارم روزي ترازنامه اي از خوشی هایم را رسم کردم و پس از بررسی پی بردم که در بسیاري از هفته هاي گذشته، من تنها دو لحظه لذت بخش را تجربه کرده ام. یکبار، روزي بود که وقتی از کارگاه بازمی گشتیم، به من اجازه دادند پس از انتظار زیاد به آشپزخانه اردوگاه بروم و در صفی بایستم که زندانی آشپز ف...... جیره هایمان را می داد. آشپز پشت دیگ بزرگی ایستاده بود. در کاسه هر زندانی که از جلویش رد می شد یک چمچه سوپ می ریخت. او تنها آشپزي بود که به چهره زندانیانی که در کاسه شان سوپ می ریخت، نگاه نمی کرد ،تنها آشپزي که به همه یکسان سوپ می داد، بدون توجه به اینکه زندانی کیست. حتی با دوستان یا همشهریهاي خود هم یکسان رفتار می کرد، نه اینکه به آنان سیب زمینی بدهد و به سایرین سوپ رقیق. من نمی خواهم درباره زندانیانی که به رفقاي خود اهمیت می دادند و تبعیض قایل می شدند، داوري کنم. کیست که بتواند مردي را که رفقاي خود را در شرایطی که دیر یا زود مساله مرگ یا زندگی برایشان
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص51
هم که در آخرین لحظات خطرناك صداي زنگ پایان را می شنود نیز نمی تواند آرامش مرا در آن لحظه ویژه احساس کند. در برابر کوچکترین لطفی که در حق ما می شد، سپاسگزار بودیم. به طور نمونه از اینکه پیش از رفتن به بستر باید شپش هایمان را می کشتیم خوشحال بودیم. گرچه اینکار چندان خوشایند نبود، زیرا باید با تن برهنه در کلبه بدون بخاري که از سقفش هم قندیل آویزان بود شپش کشی می کردیم. اما اگر در حین اینکار آژیر حمله هوایی به صدا در نمی آمد و چراغها را خاموش نمی کردند سپاسگزار می شدیم، زیرا اگر کارمان ناتمام می ماند باید تا نیمه هاي شب بیدار می ماندیم. خوشی هاي جزیی زندگی اردوگاهی نوعی خوشحالی منفی بما می داد. چنانکه شوپنهاور آن را »رهایی از رنج« می نامد و تازه همین هم به طور نسبی بود. خوشی هاي مثبت واقعی حتی نوع ناچیزش بسیار کم بود. به یاد دارم روزي ترازنامه اي از خوشی هایم را رسم کردم و پس از بررسی پی بردم که در بسیاري از هفته هاي گذشته، من تنها دو لحظه لذت بخش را تجربه کرده ام. یکبار، روزي بود که وقتی از کارگاه بازمی گشتیم، به من اجازه دادند پس از انتظار زیاد به آشپزخانه اردوگاه بروم و در صفی بایستم که زندانی آشپز ف...... جیره هایمان را می داد. آشپز پشت دیگ بزرگی ایستاده بود. در کاسه هر زندانی که از جلویش رد می شد یک چمچه سوپ می ریخت. او تنها آشپزي بود که به چهره زندانیانی که در کاسه شان سوپ می ریخت، نگاه نمی کرد ،تنها آشپزي که به همه یکسان سوپ می داد، بدون توجه به اینکه زندانی کیست. حتی با دوستان یا همشهریهاي خود هم یکسان رفتار می کرد، نه اینکه به آنان سیب زمینی بدهد و به سایرین سوپ رقیق. من نمی خواهم درباره زندانیانی که به رفقاي خود اهمیت می دادند و تبعیض قایل می شدند، داوري کنم. کیست که بتواند مردي را که رفقاي خود را در شرایطی که دیر یا زود مساله مرگ یا زندگی برایشان
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷