♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#خشونت_نرم_علیه_زنان
وقتی صحبت از خشونت می شود آدمی را به فکر وا می دارد که عامل فیزیکی بسیار دخیل است و در ذهن صورتی و یا دستی کبود تداعی میشود ، اما امروزه خشونت علیه زنان، به خشونت جنسی یا فیزیکی منحصر نمی‌شود. گونه‌های دیگری از خشونت، ازجمله خشونت‌های کلامی و خشونت‌هایی که به ذهن و روان انسان آسیب می‌رسانند نیز افزوده شده‌اند.
نوع دیگر خشونت و تعریف متفاوت از آن ؛ تعریف اسلاوی ژیژک فیلسوف و نظریه پرداز اسلوونیایی در کتاب خشونت خود دارد است، ” باید خشونت را به ترتیبی تعریف کرد که نتوان وصف «خوب » را درباره ی آن به کار برد. لحظه ی که مدعی توانایی تمیز دادن خشونت خوب از خشونت بد می شویم معنای درست این واژه را گم می کنیم و دچار سردرگمی می شویم. بالاتر از همه همین که ادعا کنیم معیارهایی برای تعریف خشونت ظاهرا خوب به دست آورده ایم تک تک مان را به راحتی می توانیم از آنها برای توجیه اقدامات خشونت بارمان بهره برداری کنیم.”*
شاید مصداقی خشونت نرم و خوب و به عبارتی این تعریف از خشونت را آنجا که سازندگان، تصویری متفاوت از زنان با توجه به واقعیت زنان در جامعه ارایه می دهند هر روزه در تبلیغات رسانه ملی ،در برخی سریالها و یا برخی از برنامه های زنده و گفت و گو محور بسیار دیده باشیم و مصداق جدیدتر آن سریالی که به تازگی از شبکه سه سیما در حال پخش است که پدر داستان به وکیل میگوید “نمیدانی وقتی بعد دوتا دختر خداوند بهت یک پسر میدهد یعنی چی! ؛ و یا آقای وکیل تحصیل کرده ی داستان به همکار خانم خود می گوید ترشی! ؛ در بخشی دیگر وکیل خانم به منشی خود پس از گفت و گوهای دارای تفکر قالبی محرز می گوید برای خود حتما شوهری پیدا کن ”
در اکثر تبلیغات رسانه رسمی کشور این زنها هستند که بعد از اتمام کار بیرون باید به سراغ آشپزخانه بروند همچنین این زنها هستند که نسبت به لوازم آشپز خانه واکنش دارند ودر کمتر سریالهای ما شخصیت داستان یک مدیر نمونه زن وجود دارد !
اینها را باید نوعی خشونت نرم تلقی کرد که خشونت بکار رفته در رسانه ی ملی به زنان را نیز میتوان معلول آسیب‌های دیگر دید؛ آسیب‌هایی که خود می‌تواند چهره‌ای دیگر از خشونت را نشان دهد. خشونتی که ادامه ی نگاه سنتی و عرفی به زنان امروز جامعه است و بازنمایی چهره زن در دهه های و چه بسا سده های گذشته است ، اما امروزه زنان در جامعه ایران به خصوص چهره ی دیگری از خود بازنمایی کرده اند.چهره ای که شبکه های اجتماعی در بازنمایی حقیقی آن از رسانه های رسمی پیشی گرفته است .
جای دیگری در کتاب خشونت ژیژک در تعریف شناخت خشونت آورده است: “خشونت را معمولا بر حسب قلمروی می شناسند که در آن ،مصالحه ی مکرر و یاری متقابل برای دیزاین معیار وضع می کنند و بنابراین هر خشونتی لزوما نوعی مزاحمت و تعدی قلمداد میشود… موجود خشن ،موجود خلاقی که رهسپار ناگفته میشود ،گام در نیاندیشیدنی میگذارد ،آنچه را هرگز رخ نداده است به زور تحقق می بخشد ”
حال با توجه به این تعریف هم می توان هرگونه حرکت و فعالیتی که زنان را جدا از تعریف ماده بودن نمی داند و خلاقانه در پی بازنمایی زن سنتی ،سمت و سو دادن جامعه زنان به عدم خود باوری و اعتماد به نفس را نوعی خشونت به جامعه زنان تلقی کرد . زنان به خوبی دریافته اند و تلاش کرده اند که چهره خود به عنوان یک زن و انسان و نه یک موجود ماده به جامعه نشان دهند و می طلبد که رسانه های رسمی تر نیز به این باور و تغییر ایمان بیاورند .
*ژیژک اسلاوی (۱۳۸۹) خشونت . پنج نگاه زیر چشمی ترجمه علی پاکنهاد .نشر نی
#نرجس_محمددوست_لشکامی
دانشجوی دکتری جامعه شناسی سیاسی . فعال حوزه زنان
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#خشونت_نرم_علیه_زنان
وقتی صحبت از خشونت می شود آدمی را به فکر وا می دارد که عامل فیزیکی بسیار دخیل است و در ذهن صورتی و یا دستی کبود تداعی میشود ، اما امروزه خشونت علیه زنان، به خشونت جنسی یا فیزیکی منحصر نمی‌شود. گونه‌های دیگری از خشونت، ازجمله خشونت‌های کلامی و خشونت‌هایی که به ذهن و روان انسان آسیب می‌رسانند نیز افزوده شده‌اند.
نوع دیگر خشونت و تعریف متفاوت از آن ؛ تعریف اسلاوی ژیژک فیلسوف و نظریه پرداز اسلوونیایی در کتاب خشونت خود دارد است، ” باید خشونت را به ترتیبی تعریف کرد که نتوان وصف «خوب » را درباره ی آن به کار برد. لحظه ی که مدعی توانایی تمیز دادن خشونت خوب از خشونت بد می شویم معنای درست این واژه را گم می کنیم و دچار سردرگمی می شویم. بالاتر از همه همین که ادعا کنیم معیارهایی برای تعریف خشونت ظاهرا خوب به دست آورده ایم تک تک مان را به راحتی می توانیم از آنها برای توجیه اقدامات خشونت بارمان بهره برداری کنیم.”*
شاید مصداقی خشونت نرم و خوب و به عبارتی این تعریف از خشونت را آنجا که سازندگان، تصویری متفاوت از زنان با توجه به واقعیت زنان در جامعه ارایه می دهند هر روزه در تبلیغات رسانه ملی ،در برخی سریالها و یا برخی از برنامه های زنده و گفت و گو محور بسیار دیده باشیم و مصداق جدیدتر آن سریالی که به تازگی از شبکه سه سیما در حال پخش است که پدر داستان به وکیل میگوید “نمیدانی وقتی بعد دوتا دختر خداوند بهت یک پسر میدهد یعنی چی! ؛ و یا آقای وکیل تحصیل کرده ی داستان به همکار خانم خود می گوید ترشی! ؛ در بخشی دیگر وکیل خانم به منشی خود پس از گفت و گوهای دارای تفکر قالبی محرز می گوید برای خود حتما شوهری پیدا کن ”
در اکثر تبلیغات رسانه رسمی کشور این زنها هستند که بعد از اتمام کار بیرون باید به سراغ آشپزخانه بروند همچنین این زنها هستند که نسبت به لوازم آشپز خانه واکنش دارند ودر کمتر سریالهای ما شخصیت داستان یک مدیر نمونه زن وجود دارد !
اینها را باید نوعی خشونت نرم تلقی کرد که خشونت بکار رفته در رسانه ی ملی به زنان را نیز میتوان معلول آسیب‌های دیگر دید؛ آسیب‌هایی که خود می‌تواند چهره‌ای دیگر از خشونت را نشان دهد. خشونتی که ادامه ی نگاه سنتی و عرفی به زنان امروز جامعه است و بازنمایی چهره زن در دهه های و چه بسا سده های گذشته است ، اما امروزه زنان در جامعه ایران به خصوص چهره ی دیگری از خود بازنمایی کرده اند.چهره ای که شبکه های اجتماعی در بازنمایی حقیقی آن از رسانه های رسمی پیشی گرفته است .
جای دیگری در کتاب خشونت ژیژک در تعریف شناخت خشونت آورده است: “خشونت را معمولا بر حسب قلمروی می شناسند که در آن ،مصالحه ی مکرر و یاری متقابل برای دیزاین معیار وضع می کنند و بنابراین هر خشونتی لزوما نوعی مزاحمت و تعدی قلمداد میشود… موجود خشن ،موجود خلاقی که رهسپار ناگفته میشود ،گام در نیاندیشیدنی میگذارد ،آنچه را هرگز رخ نداده است به زور تحقق می بخشد ”
حال با توجه به این تعریف هم می توان هرگونه حرکت و فعالیتی که زنان را جدا از تعریف ماده بودن نمی داند و خلاقانه در پی بازنمایی زن سنتی ،سمت و سو دادن جامعه زنان به عدم خود باوری و اعتماد به نفس را نوعی خشونت به جامعه زنان تلقی کرد . زنان به خوبی دریافته اند و تلاش کرده اند که چهره خود به عنوان یک زن و انسان و نه یک موجود ماده به جامعه نشان دهند و می طلبد که رسانه های رسمی تر نیز به این باور و تغییر ایمان بیاورند .
*ژیژک اسلاوی (۱۳۸۹) خشونت . پنج نگاه زیر چشمی ترجمه علی پاکنهاد .نشر نی
#نرجس_محمددوست_لشکامی
دانشجوی دکتری جامعه شناسی سیاسی . فعال حوزه زنان
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌺 استثمار، ستم، تحقیر، تعصب‌دینی،
جهل، خرافه، نژادپرستی همه پایه‌ی
#مادی دارند و نهادهایی نیز آنها را
نمایندگی و از آنها دفاع میکنند...
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
جهل، خرافه، نژادپرستی همه پایه‌ی
#مادی دارند و نهادهایی نیز آنها را
نمایندگی و از آنها دفاع میکنند...
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🍁🍂🍁🍂
#جمعه باشد
#پاییز باشد
#باران باشد
و تو
نباشی
مرگ
یعنی
همین...
#افسانه_اسلامی 🍁🍂
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#جمعه باشد
#پاییز باشد
#باران باشد
و تو
نباشی
مرگ
یعنی
همین...
#افسانه_اسلامی 🍁🍂
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
« فیلسوف نقاب دار»
بین سال های 1979 تا 1984 روزنامه ی لوموند یک رشته گفت وگو با روشنفکران اروپایی را هر هفته به چاپ رساند. در ژانویه 1980، کریستین دلاکامپنی تصمیم گرفت که از میشل فوکو درخواست گفت و گویی مفصل کند. فوکو نیز بی درنگ این درخواست را پذیرفت اما یک شرط اساسی گذاشت : این گفت و گو بی نام به چاپ رسد و نام او مشخص نباشد و هر نشانه ای که امکان حدس نام او را دهد پاک شود. میشل فوکو در توجیه این شرط چنین استدلال آورد : از آن جا که صحنه ی روشنفکری در چنگ رسانه ها است و شخصیت های نام آور چنان بر اندیشه ها تقدم دارند که دیگر اندیشه ها را نمی توان باز شناخت ، در نتیجه آن کس که سخن می گوید اهمیت بیشتری از آن چه می گوید دارد. حتا همین نقد بر رسانه ها نیز این خطر را دارد که بی اعتبار شود و چه بسا خوراکی شود برای آن چه درصدد افشای آن است، به خصوص اگر آن کس که این نقد را بیان می کند خود ناخواسته جایگاهی را در نظام رسانه ای اشغال کرده باشد ــ مثل میشل فوکو . پس برای پرهیز از این اثرهای تباه کننده و برای به گوش رساندن گفتاری که نتوان آن را تا حد نام کسی که آن را بیان می کند فروکاست، باید وارد عرصه ی بی نامی شد.
کریستین دلاکامپنی از این فکر استقبال کرد و تصمیم گرفته شد که گفت و گو با یک «فیلسوف نقاب دار» و بدون هویت مشخص انجام گیرد فقط باید روزنامه ی لوموند را که خواستار گفت و گویی با میشل فوکو بود به متنی از «هیچ کس» قانع می کردند. این کار دشواری بود اما میشل فوکو نیز انعطاف نشان نداد.این راز تا زمان مرگ میشل فوکو کاملاً محفوظ ماند و به نظر می رسد نادر باشند کسانی که موفق به کشف این راز شدند. بعدها لوموند و انتشارات لادکوورت اقدام به چاپ دوباره ی این گفت و گو و دیگر گفت و گوهای این مجموعه در یک کتاب کردند. و همانند موردهای مشابه، لوموند به طور یک جانبه تصمیم به افشای نام « فیلسوف نقاب دار » گرفت.
میشل فوکو در این گفت و گو به پرسش کریستین دلاکامپنی که می پرسد چرا در پس بی نامی سنگر گرفته است چنین پاسخ می دهد :
من بی نامی را از آن رو برنگزیدم که از این یا آن اننقاد کنم، کاری که هرگز نمی کنم. بلکه این شیوه ی مستقیم تر خطاب قرار دادن خواننده ی احتمالی یعنی تنها کسی است که در این جا برای من مهم است : « از آن جا که نمی دانی من کیستم، تمایل هم نخواهی داشت که جست و جو کنی به چه دلایلی آن چه را می خوانی گفته ام؛ بگذار فقط به خود بگویی : این درست است، آن اشتباه است. از این خوش ام آمد، از آن خوشم نیامد. همین و بس »
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
« فیلسوف نقاب دار»
بین سال های 1979 تا 1984 روزنامه ی لوموند یک رشته گفت وگو با روشنفکران اروپایی را هر هفته به چاپ رساند. در ژانویه 1980، کریستین دلاکامپنی تصمیم گرفت که از میشل فوکو درخواست گفت و گویی مفصل کند. فوکو نیز بی درنگ این درخواست را پذیرفت اما یک شرط اساسی گذاشت : این گفت و گو بی نام به چاپ رسد و نام او مشخص نباشد و هر نشانه ای که امکان حدس نام او را دهد پاک شود. میشل فوکو در توجیه این شرط چنین استدلال آورد : از آن جا که صحنه ی روشنفکری در چنگ رسانه ها است و شخصیت های نام آور چنان بر اندیشه ها تقدم دارند که دیگر اندیشه ها را نمی توان باز شناخت ، در نتیجه آن کس که سخن می گوید اهمیت بیشتری از آن چه می گوید دارد. حتا همین نقد بر رسانه ها نیز این خطر را دارد که بی اعتبار شود و چه بسا خوراکی شود برای آن چه درصدد افشای آن است، به خصوص اگر آن کس که این نقد را بیان می کند خود ناخواسته جایگاهی را در نظام رسانه ای اشغال کرده باشد ــ مثل میشل فوکو . پس برای پرهیز از این اثرهای تباه کننده و برای به گوش رساندن گفتاری که نتوان آن را تا حد نام کسی که آن را بیان می کند فروکاست، باید وارد عرصه ی بی نامی شد.
کریستین دلاکامپنی از این فکر استقبال کرد و تصمیم گرفته شد که گفت و گو با یک «فیلسوف نقاب دار» و بدون هویت مشخص انجام گیرد فقط باید روزنامه ی لوموند را که خواستار گفت و گویی با میشل فوکو بود به متنی از «هیچ کس» قانع می کردند. این کار دشواری بود اما میشل فوکو نیز انعطاف نشان نداد.این راز تا زمان مرگ میشل فوکو کاملاً محفوظ ماند و به نظر می رسد نادر باشند کسانی که موفق به کشف این راز شدند. بعدها لوموند و انتشارات لادکوورت اقدام به چاپ دوباره ی این گفت و گو و دیگر گفت و گوهای این مجموعه در یک کتاب کردند. و همانند موردهای مشابه، لوموند به طور یک جانبه تصمیم به افشای نام « فیلسوف نقاب دار » گرفت.
میشل فوکو در این گفت و گو به پرسش کریستین دلاکامپنی که می پرسد چرا در پس بی نامی سنگر گرفته است چنین پاسخ می دهد :
من بی نامی را از آن رو برنگزیدم که از این یا آن اننقاد کنم، کاری که هرگز نمی کنم. بلکه این شیوه ی مستقیم تر خطاب قرار دادن خواننده ی احتمالی یعنی تنها کسی است که در این جا برای من مهم است : « از آن جا که نمی دانی من کیستم، تمایل هم نخواهی داشت که جست و جو کنی به چه دلایلی آن چه را می خوانی گفته ام؛ بگذار فقط به خود بگویی : این درست است، آن اشتباه است. از این خوش ام آمد، از آن خوشم نیامد. همین و بس »
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
مشروطیت بازتاب منطقی تلاشهای آزادی خواهان درداخل و خارج ایران بود. مبارزه ای بود علیه سنن ایلی ، دینی و استبداد شاهان قاجاریه، بنیان فلسفی و اجتماعی آن نه فکرناب ایرانی بود و نه باشریعت و مذهب اسلام همخوانی داشت، بلکه ازبنیان با آن درتعارض بود.....
این بینش ساده لوحانه در بین فقها و طرفداران آنان ، که دموکراسی و حکومت قانون وانقلاب مشروطه ، ریشه درمذهب مسیحی دارد، ازبنیان کذب محض وسراسر ابلهانه است. زیرا پیدایش اندیشه دموکراسی درامریکا و اروپا سرشتی عقل گرایانه داشت و به کلی بافرهنگ مسیحی و تلاشهای آباء کلیسا درغرب در تضاد و مخالف اساس قدرت دین درحکومت و دولت بود. این گفته ها ازعدم آگاهی متولیان " ولایت فقیه "و مبلغین نادان " اسلام راستین " و " غرب زدگی " به تاریخ و فرهنگ غرب سرچشمه میگیرد.عصر روشنگری و انقلابات مردمی در اروپا نه تنها ریشه ی مذهبی نداشت ، بلکه ازبنیان ضد اندیشه های دینی دراروپا بود....
#مکتوبات
#میرزا_فتحعلی_آخوند_زاده
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
مشروطیت بازتاب منطقی تلاشهای آزادی خواهان درداخل و خارج ایران بود. مبارزه ای بود علیه سنن ایلی ، دینی و استبداد شاهان قاجاریه، بنیان فلسفی و اجتماعی آن نه فکرناب ایرانی بود و نه باشریعت و مذهب اسلام همخوانی داشت، بلکه ازبنیان با آن درتعارض بود.....
این بینش ساده لوحانه در بین فقها و طرفداران آنان ، که دموکراسی و حکومت قانون وانقلاب مشروطه ، ریشه درمذهب مسیحی دارد، ازبنیان کذب محض وسراسر ابلهانه است. زیرا پیدایش اندیشه دموکراسی درامریکا و اروپا سرشتی عقل گرایانه داشت و به کلی بافرهنگ مسیحی و تلاشهای آباء کلیسا درغرب در تضاد و مخالف اساس قدرت دین درحکومت و دولت بود. این گفته ها ازعدم آگاهی متولیان " ولایت فقیه "و مبلغین نادان " اسلام راستین " و " غرب زدگی " به تاریخ و فرهنگ غرب سرچشمه میگیرد.عصر روشنگری و انقلابات مردمی در اروپا نه تنها ریشه ی مذهبی نداشت ، بلکه ازبنیان ضد اندیشه های دینی دراروپا بود....
#مکتوبات
#میرزا_فتحعلی_آخوند_زاده
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
یافتن حقیقت درمتون مذهبی و فلسفه ها همان نگاه کردن به ماه در کاسه آب است.
اگر از دیگری بخواهی به تو نشان دهد چگونه زندگی کنی،
تقاضای گمراه شدن میکنی.
زیرا دو زندگی هرگزباهم یکسان نیستند
اشو
@flith
اگر از دیگری بخواهی به تو نشان دهد چگونه زندگی کنی،
تقاضای گمراه شدن میکنی.
زیرا دو زندگی هرگزباهم یکسان نیستند
اشو
@flith
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در مقدمه کتاب ضیافت افلاطون که در زمان رییس جمهوری خاتمی به چاپ رسیده بود متنی وجود داشت که در #چاپ های بعدی از روی این کتاب #حذف شد. پاراگرافی از این مقدمه را در اینجا قرار می دهم :
" در جوامع استبدادی همیشه زن و مرد از هم جدا می شوند تا مرد ها و زن ها چیزی که بینشان جریان داشته باشد، شهوت بیمار گونه ناشی از توهم شناخت از هم باشد، تا هیچ زنی و مردی زیبایی و زشتی واقعی را نتواند تشخیص بدهد و زن ها و مرد ها در انتخاب هم به اندازه شهوت برانگیز بودن توجه داشته باشند و بس ، نه چیز دیگری ..چرا؟؟
چون اگر در جامعه روابط زن و مرد آزاد باشد آن دیوار شهوت فرو می ریزد و زن ها و مرد ها زیبایی و زشتی واقعی را تشخیص می دهند و خانواده هایی که تشکیل می دهند بر دوست داشتن انسانی بنا می کنند و فرزندان سالم تربیت می کنند که تاب استبداد را ندارد و به عبارتی استبداد با وجود آنها بیگانه است، چرا که آزاد پرورش می یابند "
ضیافت افلاطون: نویسنده کاظم فیروزمند
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در مقدمه کتاب ضیافت افلاطون که در زمان رییس جمهوری خاتمی به چاپ رسیده بود متنی وجود داشت که در #چاپ های بعدی از روی این کتاب #حذف شد. پاراگرافی از این مقدمه را در اینجا قرار می دهم :
" در جوامع استبدادی همیشه زن و مرد از هم جدا می شوند تا مرد ها و زن ها چیزی که بینشان جریان داشته باشد، شهوت بیمار گونه ناشی از توهم شناخت از هم باشد، تا هیچ زنی و مردی زیبایی و زشتی واقعی را نتواند تشخیص بدهد و زن ها و مرد ها در انتخاب هم به اندازه شهوت برانگیز بودن توجه داشته باشند و بس ، نه چیز دیگری ..چرا؟؟
چون اگر در جامعه روابط زن و مرد آزاد باشد آن دیوار شهوت فرو می ریزد و زن ها و مرد ها زیبایی و زشتی واقعی را تشخیص می دهند و خانواده هایی که تشکیل می دهند بر دوست داشتن انسانی بنا می کنند و فرزندان سالم تربیت می کنند که تاب استبداد را ندارد و به عبارتی استبداد با وجود آنها بیگانه است، چرا که آزاد پرورش می یابند "
ضیافت افلاطون: نویسنده کاظم فیروزمند
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌺خشونت علیه زن خشونت علیه زندگی است
پرده اول:
شصت ساله بود، می گفت شوهرش با سه زن جوان رابطه دارد و خرج خانواده را به پای مسافرت با آن ها می ریزد و در جواب اعتراض به زن گفته بود:
"مهریه ات را می دهم، برو به سلامت!"
زن چادرش را به روی صورتش کشیده بود و می گریست و من هم، در آن لحظه، بیش از هر چیز به یک چادر مشکی نیاز داشتم، تا به روی صورتم بکشم و برایش بگویم به لحاظ قانونی، چه بی اندازه بی پناه است.
پرده دوم:
مرد با دخترش آمده بود، دخترک سیزده ساله بود، چشمان سبزش می درخشید و انگار وقتی پدر درباره طلاق او سخن می گفت، درست نمی فهمید چه اتفاقی دارد می افتد، هم چنان که احتمالا وقتی که پای سفره عقد می نشست، نمی دانست چه بر سرش می رود.
از او پرسیدم تا مطمئن شوم می فهمد طلاق یعنی چه و به آن راضی است.
جوابش کوتاه بود: "اگه طلاق بگیرم، می تونم برگردم مدرسه؟ می تونم برم جشن تولد هانیه؟"
پرده سوم:
باران می بارید و بزرگراه لغزنده بود، راننده تاکسی پشت سر ماشینی که با سرعت مجاز می راند، دستش را روی بوق گذاشته بود و می گفت:
"حتما زنه که این طوری می رونه!"
یاد روزی افتادم که از پلکان هواپیما بالا می رفتیم و مردان جوان وقتی چشمشان به زن روسی افتاد که خلبان پرواز بود، به قول خودشان، فاتحه شان را خواندند.
پرده چهارم:
از خواب بیدار نشده خود را به دستشویی می رساند و جلوی آیینه می ایستاد، می گفت:
"همیشه زودتر از داریوش بیدار می شم، داریوش تا حالا منو بدون آرایش ندیده، می ترسم اگه با صورت پف کرده منو ببینه."
پرده پنجم:
مسافر بودیم، در میدان نقش جهان اصفهان قدم می زدیم تا لا به لای کاشی های آبی، نفسی تازه کنیم، برای پسرم به خواست خودش اسباب بازی خریدم، کالسکه ای که عروسکی درونش بود، رهگذران بسیاری، در حالی که پوست تخمه شان را به زمین می ریختند، به من تذکر می دادند که عروسک دادن به دست یک پسر بچه همان قدر اشتباه است که قابلمه دادن به او، چراکه که آشپزی و بچه داری، اساسا کاری است زنانه؛
آن چنان که مهندسی و رانندگی، کاری است اساسا مردانه.
پرده آخر:
ران پایش را نشانم داد، سیاه بود، سیاه نه کبود، می گفت:
"عادت داره طوری بزنه که دیگران خبردار نشن و اگه همان شب مهمانی باشیم، دردهام زیر لبخندم مخفی بمونه."
درد دل:
زن بودن، "دشواری وظیفه" است، هنر آشتی دادن تضادها، آزمودن نقش های متفاوت و در هیچ کدام خلاصه نشدن...
و دشوارتر وظیفه ای است، زن بودن در جامعه ای که هنوز باید برای "بودن"مبارزه کرد.
می خواهم بگویم من چندان به قانون و حکومت امید ندارم؛ وقتی هنوز باور دارد ارزش شهادت من نیمی از شهادت برادرم است.
اما به شما مردان باور و امید دارم!
شما که می دانید خشونت علیه زن، بسیار گسترده تر از کتک زدن اوست؛
آن جا که زنی به خاطر نگاه متوقع مرد، صورتش را به تیغ جراحی می سپارد مبادا به چشم او، کمتر خواستنی بیاید، آن جا که از نقشی دیگر محروم می شود تا همه وجودش در "مادری"و "همسری"خلاصه شود، آن جا که در خیابان ترسی بیشتر از یک مرد تجربه می کند، آن جا که پا به پای مردش بیرون از خانه کار می کند، اما مردش پا به پای او در خانه حضور ندارد...
زنی، خشونتی را تجربه می کند که لزوما از سوی یک مرد نیست.
هرجا که زنی ،از بخش هایی از وجود و استعدادهای خود محروم می ماند، هر جا که مجبور است جای خود را تنگ تر کند، تا مردان جامعه،جای بیشتری داشته باشند، خشونتی بر او رفته است.
و تو، عزیز مردی که هستی، هرکجای جغرافیای زندگی من، برادری یا همسری یا پدر و یا پسر، یا هیچ یک، تنها رهگذری هستی در خیابان....هر کجای زندگی من که هستی، بیا از نو شروع کنیم، بگذار سهم من از چشم دوختن در چشمان تو، احساس امنیت باشد برای "بودن"؛
بیا باور کنیم من و تو، هر ربط و نسبتی که با هم داریم، می توانیم "بودن" را برای هم راحت تر کنیم و زندگی را سرشار.
تو، اگر مادری هستی که پسری را در دامانت می پرورانی و یا پدری که دختری را، در گوششان بخوان که ما در کنار هم به آرامش می رسیم، در کنار هم شکوفا می شویم و بودن ما، هرکدام از ما، بدون آن دیگری چیزی کم دارد، برایشان بگو لازم نیست ما برای آنکه باشیم، جا را برای دیگری تنگ کنیم.
تو، اگر مردی هستی و یا زنی، در هرکجای جغرافیای زندگی من، بیا از نو شروع کنیم و در کنار هم، بدون ترس نفس بکشیم،
بگذار من هم باشم، بگذار زن هم باشد، بدون دلهره زن بودن؛
که به او هم همان قدر زندگی بخشیده شده که به تو!
🌺 خشونت علیه زن خشونت علیه زندگی است.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌺خشونت علیه زن خشونت علیه زندگی است
پرده اول:
شصت ساله بود، می گفت شوهرش با سه زن جوان رابطه دارد و خرج خانواده را به پای مسافرت با آن ها می ریزد و در جواب اعتراض به زن گفته بود:
"مهریه ات را می دهم، برو به سلامت!"
زن چادرش را به روی صورتش کشیده بود و می گریست و من هم، در آن لحظه، بیش از هر چیز به یک چادر مشکی نیاز داشتم، تا به روی صورتم بکشم و برایش بگویم به لحاظ قانونی، چه بی اندازه بی پناه است.
پرده دوم:
مرد با دخترش آمده بود، دخترک سیزده ساله بود، چشمان سبزش می درخشید و انگار وقتی پدر درباره طلاق او سخن می گفت، درست نمی فهمید چه اتفاقی دارد می افتد، هم چنان که احتمالا وقتی که پای سفره عقد می نشست، نمی دانست چه بر سرش می رود.
از او پرسیدم تا مطمئن شوم می فهمد طلاق یعنی چه و به آن راضی است.
جوابش کوتاه بود: "اگه طلاق بگیرم، می تونم برگردم مدرسه؟ می تونم برم جشن تولد هانیه؟"
پرده سوم:
باران می بارید و بزرگراه لغزنده بود، راننده تاکسی پشت سر ماشینی که با سرعت مجاز می راند، دستش را روی بوق گذاشته بود و می گفت:
"حتما زنه که این طوری می رونه!"
یاد روزی افتادم که از پلکان هواپیما بالا می رفتیم و مردان جوان وقتی چشمشان به زن روسی افتاد که خلبان پرواز بود، به قول خودشان، فاتحه شان را خواندند.
پرده چهارم:
از خواب بیدار نشده خود را به دستشویی می رساند و جلوی آیینه می ایستاد، می گفت:
"همیشه زودتر از داریوش بیدار می شم، داریوش تا حالا منو بدون آرایش ندیده، می ترسم اگه با صورت پف کرده منو ببینه."
پرده پنجم:
مسافر بودیم، در میدان نقش جهان اصفهان قدم می زدیم تا لا به لای کاشی های آبی، نفسی تازه کنیم، برای پسرم به خواست خودش اسباب بازی خریدم، کالسکه ای که عروسکی درونش بود، رهگذران بسیاری، در حالی که پوست تخمه شان را به زمین می ریختند، به من تذکر می دادند که عروسک دادن به دست یک پسر بچه همان قدر اشتباه است که قابلمه دادن به او، چراکه که آشپزی و بچه داری، اساسا کاری است زنانه؛
آن چنان که مهندسی و رانندگی، کاری است اساسا مردانه.
پرده آخر:
ران پایش را نشانم داد، سیاه بود، سیاه نه کبود، می گفت:
"عادت داره طوری بزنه که دیگران خبردار نشن و اگه همان شب مهمانی باشیم، دردهام زیر لبخندم مخفی بمونه."
درد دل:
زن بودن، "دشواری وظیفه" است، هنر آشتی دادن تضادها، آزمودن نقش های متفاوت و در هیچ کدام خلاصه نشدن...
و دشوارتر وظیفه ای است، زن بودن در جامعه ای که هنوز باید برای "بودن"مبارزه کرد.
می خواهم بگویم من چندان به قانون و حکومت امید ندارم؛ وقتی هنوز باور دارد ارزش شهادت من نیمی از شهادت برادرم است.
اما به شما مردان باور و امید دارم!
شما که می دانید خشونت علیه زن، بسیار گسترده تر از کتک زدن اوست؛
آن جا که زنی به خاطر نگاه متوقع مرد، صورتش را به تیغ جراحی می سپارد مبادا به چشم او، کمتر خواستنی بیاید، آن جا که از نقشی دیگر محروم می شود تا همه وجودش در "مادری"و "همسری"خلاصه شود، آن جا که در خیابان ترسی بیشتر از یک مرد تجربه می کند، آن جا که پا به پای مردش بیرون از خانه کار می کند، اما مردش پا به پای او در خانه حضور ندارد...
زنی، خشونتی را تجربه می کند که لزوما از سوی یک مرد نیست.
هرجا که زنی ،از بخش هایی از وجود و استعدادهای خود محروم می ماند، هر جا که مجبور است جای خود را تنگ تر کند، تا مردان جامعه،جای بیشتری داشته باشند، خشونتی بر او رفته است.
و تو، عزیز مردی که هستی، هرکجای جغرافیای زندگی من، برادری یا همسری یا پدر و یا پسر، یا هیچ یک، تنها رهگذری هستی در خیابان....هر کجای زندگی من که هستی، بیا از نو شروع کنیم، بگذار سهم من از چشم دوختن در چشمان تو، احساس امنیت باشد برای "بودن"؛
بیا باور کنیم من و تو، هر ربط و نسبتی که با هم داریم، می توانیم "بودن" را برای هم راحت تر کنیم و زندگی را سرشار.
تو، اگر مادری هستی که پسری را در دامانت می پرورانی و یا پدری که دختری را، در گوششان بخوان که ما در کنار هم به آرامش می رسیم، در کنار هم شکوفا می شویم و بودن ما، هرکدام از ما، بدون آن دیگری چیزی کم دارد، برایشان بگو لازم نیست ما برای آنکه باشیم، جا را برای دیگری تنگ کنیم.
تو، اگر مردی هستی و یا زنی، در هرکجای جغرافیای زندگی من، بیا از نو شروع کنیم و در کنار هم، بدون ترس نفس بکشیم،
بگذار من هم باشم، بگذار زن هم باشد، بدون دلهره زن بودن؛
که به او هم همان قدر زندگی بخشیده شده که به تو!
🌺 خشونت علیه زن خشونت علیه زندگی است.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌺 ماجرایی واقعی و تامل برانگیز از دو خواننده ی مشهور اپرای جهان
شاید این داستان واقعی را عده ی کمی از مردم بدانند
قهرمانان این داستان دو تن از سه قطب اصلی اپرای جهان هستند : پلاسیدو دومینگو و خوزه کارِراس که با صدای خود جهان را به وجد آورده اند.
حتی کسانی که هرگز از اسپانیا دیدن نکرده اند از تقابل موجود میان کاتالان ها و مادریدی ها آگاهند, چرا که کاتالان ها همواره در اسپانیایی که تحت سلطه ی حکومت مرکزی مادرید اداره می شده است, به جستجوی خودمختاری بوده اند.
پلاسیدو دو مینگو, مادریدی است و خوزه کارِراس کاتالان!!!!
در سال 1984 و به دلایل سیاسی روابط میان این دو شکرآب شد.
همواره از هر دو نفر آنان درخواست های پرشوری جهت اجرای کنسرت در سراسر دنیا به عمل می آمد و روابط میان آنان چنان خصمانه بود که عدم حضور دیگری در اجرا از شروط امضای قرارداد کنسرت هر یک از آنان شده بود.
در سال 1987 در برابر کارِراس دشمنی بسیار مهیب تر از رقیب دیرینه قد برافراشت :
سرطان خون تقلای او در مبارزه با سرطان بسیار دردناک بود. علاوه بر پیوند مغز استخوان تحت رژیم های درمانی سخت قرار گرفت و برای تعویض خون مجبور بود هر ماه یک بار به ایالات متحده سفر کند
وی در این شرایط قادر به کار کردن نبود و علی رغم آن که از درآمد و ثروتی چشمگیر برخورد ار بود, مخارج سرسام آور درمان و سفر وضعیت اقتصادی وی را وخیم ساختند.
هنگامی که منابع اقتصادی وی جهت پرداخت هزینه های درمان به کل پایان یافتند, وی از وجود یک بنگاه خیریه در مادرید مطلع شد که هدف آن انحصاراً کمک به بیماران مبتلا به سرطان خون بود.
به شکرانه ی حمایت بنیاد ”اِرموسا“, کارِراس بر سرطان فائق گشت و دوباره سالن های اپرای جهان توانستند صدای باشکوه و پرطنین وی را بشنوند. وی جایگاه گذشته خود را بازیافت و تصمیم گرفت که به گروه حامیان این بنگاه خیریه بپیوندد.
هنگامی که اساس نامه های بنیاد را مطالعه می کرد در کمال حیرت متوجه شد که بنیانگذار, سرمایه گذارِ عمده و رئیس این بنیاد کسی نیست جز پلاسیدو دومینگو.
شگفتی کارِراس زمانی فزونی یافت که فهمید این بنیاد اساساً برای امور درمان بیماری وی بنیان گذاشته شده است و برای آن که وی از بابت کمک ”دشمن“ خود سرافکنده نشود و یا این کمک را پس نزند, نام بنیانگذار آن به صورت گمنام حفظ شده است.
منقلب کننده تر از این لحظه ی دیدار آن دو بود :
پلاسیدو مشغول اجرای یکی از برنامه های خود در مادرید بود که به یکباره دید کارراس از میان حضار برخاست, به روی صحنه رفت و خاضعانه در مقابل پاهای پلاسیدو زانو زد, از وی عذرخواهی و در برابر دیدگان عموم از وی تشکر کرد.
پلاسیدو به او یاری کرد تا بر پای بایستد, او را در آغوش فشرد و از آن جا دوستی سترگ آنان آغاز شد.
در مصاحبه ای با پلاسیدو دومینگو, خبرنگار از وی پرسید : برای چه با بنیانگذاری بنیاد”اِرموسا“ صرف نظر از کمک کردن به ”دشمن“ خود به کسی کمک کرد که در حال حاضر تنها هنرمندی است که یارای رقابت با او را دارد؟
پاسخ پلاسیدو کوتاه و تمام کننده بود :
هیچ کس نمی تواند بنشیند و ببیند که چنین صدایی به خاموشی می گراید.
ویکی پدیا
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌺 ماجرایی واقعی و تامل برانگیز از دو خواننده ی مشهور اپرای جهان
شاید این داستان واقعی را عده ی کمی از مردم بدانند
قهرمانان این داستان دو تن از سه قطب اصلی اپرای جهان هستند : پلاسیدو دومینگو و خوزه کارِراس که با صدای خود جهان را به وجد آورده اند.
حتی کسانی که هرگز از اسپانیا دیدن نکرده اند از تقابل موجود میان کاتالان ها و مادریدی ها آگاهند, چرا که کاتالان ها همواره در اسپانیایی که تحت سلطه ی حکومت مرکزی مادرید اداره می شده است, به جستجوی خودمختاری بوده اند.
پلاسیدو دو مینگو, مادریدی است و خوزه کارِراس کاتالان!!!!
در سال 1984 و به دلایل سیاسی روابط میان این دو شکرآب شد.
همواره از هر دو نفر آنان درخواست های پرشوری جهت اجرای کنسرت در سراسر دنیا به عمل می آمد و روابط میان آنان چنان خصمانه بود که عدم حضور دیگری در اجرا از شروط امضای قرارداد کنسرت هر یک از آنان شده بود.
در سال 1987 در برابر کارِراس دشمنی بسیار مهیب تر از رقیب دیرینه قد برافراشت :
سرطان خون تقلای او در مبارزه با سرطان بسیار دردناک بود. علاوه بر پیوند مغز استخوان تحت رژیم های درمانی سخت قرار گرفت و برای تعویض خون مجبور بود هر ماه یک بار به ایالات متحده سفر کند
وی در این شرایط قادر به کار کردن نبود و علی رغم آن که از درآمد و ثروتی چشمگیر برخورد ار بود, مخارج سرسام آور درمان و سفر وضعیت اقتصادی وی را وخیم ساختند.
هنگامی که منابع اقتصادی وی جهت پرداخت هزینه های درمان به کل پایان یافتند, وی از وجود یک بنگاه خیریه در مادرید مطلع شد که هدف آن انحصاراً کمک به بیماران مبتلا به سرطان خون بود.
به شکرانه ی حمایت بنیاد ”اِرموسا“, کارِراس بر سرطان فائق گشت و دوباره سالن های اپرای جهان توانستند صدای باشکوه و پرطنین وی را بشنوند. وی جایگاه گذشته خود را بازیافت و تصمیم گرفت که به گروه حامیان این بنگاه خیریه بپیوندد.
هنگامی که اساس نامه های بنیاد را مطالعه می کرد در کمال حیرت متوجه شد که بنیانگذار, سرمایه گذارِ عمده و رئیس این بنیاد کسی نیست جز پلاسیدو دومینگو.
شگفتی کارِراس زمانی فزونی یافت که فهمید این بنیاد اساساً برای امور درمان بیماری وی بنیان گذاشته شده است و برای آن که وی از بابت کمک ”دشمن“ خود سرافکنده نشود و یا این کمک را پس نزند, نام بنیانگذار آن به صورت گمنام حفظ شده است.
منقلب کننده تر از این لحظه ی دیدار آن دو بود :
پلاسیدو مشغول اجرای یکی از برنامه های خود در مادرید بود که به یکباره دید کارراس از میان حضار برخاست, به روی صحنه رفت و خاضعانه در مقابل پاهای پلاسیدو زانو زد, از وی عذرخواهی و در برابر دیدگان عموم از وی تشکر کرد.
پلاسیدو به او یاری کرد تا بر پای بایستد, او را در آغوش فشرد و از آن جا دوستی سترگ آنان آغاز شد.
در مصاحبه ای با پلاسیدو دومینگو, خبرنگار از وی پرسید : برای چه با بنیانگذاری بنیاد”اِرموسا“ صرف نظر از کمک کردن به ”دشمن“ خود به کسی کمک کرد که در حال حاضر تنها هنرمندی است که یارای رقابت با او را دارد؟
پاسخ پلاسیدو کوتاه و تمام کننده بود :
هیچ کس نمی تواند بنشیند و ببیند که چنین صدایی به خاموشی می گراید.
ویکی پدیا
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
پروین- آیندگان بشما نفرین خواهند کرد و شما را مشتی دیو و دد میخوانند که از نادانی و رشک و دیوانگی ارزش دانش را ندانستید و یادگار گذشتگان را سوزانیدید.
-دانش آدمیزاد را خوشبخت نمیکند تنها باید باور کرد و اعتقاد داشت.
پروین-لیکن نه کورکورانه . کیش ما با دانش یکی است و بهم آمیخته.
-کیش گمراه، دانش گمراه می آورد.
پروین- تو که به دانش و نامه آسمانی ما اوستا آشنا هستی چرا اینگونه سخنها میگویی؟ آیا کیش شما دستور داده تا دختران را از خانمانشان دزدیده سرگذرها بفروشید؟ خانه ها را آتش بزنید؟ کشت زارها را ویران بکنید؟ زنها و بچه ها را ازجلو تیغ بگذرانید؟ آیا همه اینها کار اهریمن نیست؟ آری ما آغاز جنگ را کردیم چون آیین شما بدرد ما ایرانیان نمیخورد شاید برای خودتان خوبست زیرا که شما مانند جانوران درنده زندگی می کنید، وگرنه آوردن کیش تازه اگر راست است جنگ و کشتار نمیخواهد. مگر نشنیدی که سخن راست از شمشیر برنده تر است؟
#پروین_دختر_ساسان
#صادق_هدایت
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
پروین- آیندگان بشما نفرین خواهند کرد و شما را مشتی دیو و دد میخوانند که از نادانی و رشک و دیوانگی ارزش دانش را ندانستید و یادگار گذشتگان را سوزانیدید.
-دانش آدمیزاد را خوشبخت نمیکند تنها باید باور کرد و اعتقاد داشت.
پروین-لیکن نه کورکورانه . کیش ما با دانش یکی است و بهم آمیخته.
-کیش گمراه، دانش گمراه می آورد.
پروین- تو که به دانش و نامه آسمانی ما اوستا آشنا هستی چرا اینگونه سخنها میگویی؟ آیا کیش شما دستور داده تا دختران را از خانمانشان دزدیده سرگذرها بفروشید؟ خانه ها را آتش بزنید؟ کشت زارها را ویران بکنید؟ زنها و بچه ها را ازجلو تیغ بگذرانید؟ آیا همه اینها کار اهریمن نیست؟ آری ما آغاز جنگ را کردیم چون آیین شما بدرد ما ایرانیان نمیخورد شاید برای خودتان خوبست زیرا که شما مانند جانوران درنده زندگی می کنید، وگرنه آوردن کیش تازه اگر راست است جنگ و کشتار نمیخواهد. مگر نشنیدی که سخن راست از شمشیر برنده تر است؟
#پروین_دختر_ساسان
#صادق_هدایت
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
آدمیان به محض اینکه یقین پیدا کنند که عامهٔ مردم به باوری هر قدر احمقانه عقیده دارند بلافاصله آن را می‌پذیرند! مثال و سرمشق دیگران بر فکر و اندیشه و عمل آنها تأثیر میگذارد. آنها مثل گوسفندهایی هستند که قوچِ پیشاهنگ هرجا برود او را دنبال میکنند. آنها پیش از این که فکر کنند می‌میرند! بسیار عجیب است که عمومیّتِ باوری این قدر برای مردم اهمیت دارد. ممکن بود تجربهٔ شخصی ایشان به آنها بگوید که قبول چنین باوری کاملاً نابخردانه و فرایندی صرفاً تقلیدی است ولی چنین چیزی به آنها نمی‌گوید زیرا از هرگونه خودشناسی بی‌بهره‌اند. فقط خواصند که همصدا با افلاطون می‌گویند tois pollois polla dokei - یعنی عامهٔ مردم شیفتهٔ چیزهای زیادی هستند و شماتتِ آنها کار شاقی است.
آرتور_شوپنهاور
هنر همیشه بر حق بودن
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
آدمیان به محض اینکه یقین پیدا کنند که عامهٔ مردم به باوری هر قدر احمقانه عقیده دارند بلافاصله آن را می‌پذیرند! مثال و سرمشق دیگران بر فکر و اندیشه و عمل آنها تأثیر میگذارد. آنها مثل گوسفندهایی هستند که قوچِ پیشاهنگ هرجا برود او را دنبال میکنند. آنها پیش از این که فکر کنند می‌میرند! بسیار عجیب است که عمومیّتِ باوری این قدر برای مردم اهمیت دارد. ممکن بود تجربهٔ شخصی ایشان به آنها بگوید که قبول چنین باوری کاملاً نابخردانه و فرایندی صرفاً تقلیدی است ولی چنین چیزی به آنها نمی‌گوید زیرا از هرگونه خودشناسی بی‌بهره‌اند. فقط خواصند که همصدا با افلاطون می‌گویند tois pollois polla dokei - یعنی عامهٔ مردم شیفتهٔ چیزهای زیادی هستند و شماتتِ آنها کار شاقی است.
آرتور_شوپنهاور
هنر همیشه بر حق بودن
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@