♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#معرفی_کتاب
فکر می کنم این گناهکارانند که راحت می خوابند چون چیزی حالیشان نیست و بر عکس بی گناهان نمی توانند بخوابند و حتی یک لحظه چشم روی هم بگذارند، چون نگران همه چیز هستند. اگر غیر از این بود، بی گناه نمی شدند.
زندگی در پیش رو
#رومن_گاری
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#معرفی_کتاب
فکر می کنم این گناهکارانند که راحت می خوابند چون چیزی حالیشان نیست و بر عکس بی گناهان نمی توانند بخوابند و حتی یک لحظه چشم روی هم بگذارند، چون نگران همه چیز هستند. اگر غیر از این بود، بی گناه نمی شدند.
زندگی در پیش رو
#رومن_گاری
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
📓خانم صاحبخانه
📝داستایوفسکی
🔃 پرویز داریوش
126صفحه
فئودور داستایوفسکی نویسندۀرئالیسم که در سال ۱۸۴۷ نوشته شده است. این رمان داستان مردی به نام اردنیف است که به دنبال خانه می‌گردد چرا که صاحبخانهٔ سابقش، به دلیل خاصی سن پطرزبورگ را ترک کرده است و حال او مجبور شده است که به دنبال خانهٔ جدیدی بگردد. وی که فردی منزوی و در تمام مدت مشغول فعالیت‌های علمی خود بوده است به تجربه‌های جدیدی دست می‌زند و سر انجام زیبایی زنی توجه او را جلب می‌کند و با تعقیب آنها و ملاقات‌های دیگر با زن و پیرمرد همراه او در خانهٔ آنها اتاقی اجاره می‌کند. داستان حول روابط و احوال درونی اردنیف، پیرمرد و دخترک زیبا که نام او کاتریناست می‌گذرد.
#خانم_صاحبخانه
#داستایوفسکی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
📓خانم صاحبخانه
📝داستایوفسکی
🔃 پرویز داریوش
126صفحه
فئودور داستایوفسکی نویسندۀرئالیسم که در سال ۱۸۴۷ نوشته شده است. این رمان داستان مردی به نام اردنیف است که به دنبال خانه می‌گردد چرا که صاحبخانهٔ سابقش، به دلیل خاصی سن پطرزبورگ را ترک کرده است و حال او مجبور شده است که به دنبال خانهٔ جدیدی بگردد. وی که فردی منزوی و در تمام مدت مشغول فعالیت‌های علمی خود بوده است به تجربه‌های جدیدی دست می‌زند و سر انجام زیبایی زنی توجه او را جلب می‌کند و با تعقیب آنها و ملاقات‌های دیگر با زن و پیرمرد همراه او در خانهٔ آنها اتاقی اجاره می‌کند. داستان حول روابط و احوال درونی اردنیف، پیرمرد و دخترک زیبا که نام او کاتریناست می‌گذرد.
#خانم_صاحبخانه
#داستایوفسکی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
اندرزها و اصول راهنمای عمل
#شوپنهاور
به طور کلی یکی از بزرگترین و رایج ترین بی خردیها این است که زندگی را مو به مو برنامه ریزی کنیم و تفاوتی نمی کند که این برنامه ریزی به چه نحو باشد، زیرا این کار به ویژه به معنای امید بستن به عمری طولانی است که کمتر کسی به آن دست می یابد. اما هر قدر هم عمر کنیم، باز آن طول عمر برای برنامه ی ما کوتاه خواهد بود. زیرا به انجام رسانیدن برنامه، همیشه بیشتر از آنچه فرض کرده ایم به درازا می کشد. به علاوه چنین برنامه هایی، مانند همه ی امور انسانی، آن قدر با شکست و مانع روبرو می شوند که به ندرت می توان آن را به هدف نهایی رسانید و باری اگر هم سرانجام به همه ی آنها دست یابیم، به تغییراتی که مرور زمان در ما ایجاد می کند توجهی نکرده و آن را به حساب نیاورده ایم. یعنی این واقعیت را در نظر نگرفته ایم که توانایی های ما در طول زندگی نه برای کار کردن تداوم می یابد، نه برای لذت بردن. به این علت غالبا در جهت رسیدن به هدفهایی می کوشیم که وقتی سرانجام به آنها دست یافتیم، دیگر فراخور حال ما نیستند. گاهی هم سالهای زیادی را در فراهم کردن مقدمات کاری می گذرانیم، بی آنکه آگاه باشیم که نیرویمان در این بین برای انجام آن کار از ما سلب شده است.
آری، غالبا از ثروتی که با زحمت مستمر و تحمل خطرات فراوان حاصل کرده ایم، دیگر نمی توانیم استفاده کنیم و آن را برای دیگران به ارث می گذاریم، یا پس از سالها جنب و جوش سرانجام به منصبی می رسیم، اما دیگر از عهده ی انجام وظایف آن بر نمی آییم: یعنی آن چیزها دیرتر از موقع مناسب به دست ما می رسند، یا برعکس، دیرتر از موعد به مقصد می رسیم، زیرا ذوق و سلیقه ی زمانه در مورد دست آورد یا حاصل کار ما تغییر کرده است، نسلی نو قدم به عرصه نهاده است که علاقه ای به آن امور ندارد.
در باب حکمت زندگی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
اندرزها و اصول راهنمای عمل
#شوپنهاور
به طور کلی یکی از بزرگترین و رایج ترین بی خردیها این است که زندگی را مو به مو برنامه ریزی کنیم و تفاوتی نمی کند که این برنامه ریزی به چه نحو باشد، زیرا این کار به ویژه به معنای امید بستن به عمری طولانی است که کمتر کسی به آن دست می یابد. اما هر قدر هم عمر کنیم، باز آن طول عمر برای برنامه ی ما کوتاه خواهد بود. زیرا به انجام رسانیدن برنامه، همیشه بیشتر از آنچه فرض کرده ایم به درازا می کشد. به علاوه چنین برنامه هایی، مانند همه ی امور انسانی، آن قدر با شکست و مانع روبرو می شوند که به ندرت می توان آن را به هدف نهایی رسانید و باری اگر هم سرانجام به همه ی آنها دست یابیم، به تغییراتی که مرور زمان در ما ایجاد می کند توجهی نکرده و آن را به حساب نیاورده ایم. یعنی این واقعیت را در نظر نگرفته ایم که توانایی های ما در طول زندگی نه برای کار کردن تداوم می یابد، نه برای لذت بردن. به این علت غالبا در جهت رسیدن به هدفهایی می کوشیم که وقتی سرانجام به آنها دست یافتیم، دیگر فراخور حال ما نیستند. گاهی هم سالهای زیادی را در فراهم کردن مقدمات کاری می گذرانیم، بی آنکه آگاه باشیم که نیرویمان در این بین برای انجام آن کار از ما سلب شده است.
آری، غالبا از ثروتی که با زحمت مستمر و تحمل خطرات فراوان حاصل کرده ایم، دیگر نمی توانیم استفاده کنیم و آن را برای دیگران به ارث می گذاریم، یا پس از سالها جنب و جوش سرانجام به منصبی می رسیم، اما دیگر از عهده ی انجام وظایف آن بر نمی آییم: یعنی آن چیزها دیرتر از موقع مناسب به دست ما می رسند، یا برعکس، دیرتر از موعد به مقصد می رسیم، زیرا ذوق و سلیقه ی زمانه در مورد دست آورد یا حاصل کار ما تغییر کرده است، نسلی نو قدم به عرصه نهاده است که علاقه ای به آن امور ندارد.
در باب حکمت زندگی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
راستی را دین برای آنست که مردمان چندین بخرد و نافهم بگردند که زندگانی خود را رها کنند و به داستانهای هزار و سیصد سال پیش پردازند و درمیان مردگان کشاکش اندازند. کسانیکه این ها را ازدین میشمارند معنی دین را ندانسته اند.
دین شناختن معنی جهان و زندگانی و زیستن به آیین خرد است. دین آنست که امروز ایرانیان بدانند که این سرزمینی که خدا به ایشان داده چگونه آباد گردانند و از آن سود جویند و همگی باهم آسوده زیند و خاندانهایی به بینوایی نیفتند و کسانی گرسنه نمانند و دهی ویرانه نماند و زمینی بی بهره نباشد. دین آنست که امروز توانگران ایران سرمایه های خود را در راه کشیدن جویها و پدید آوردن چشمه ها و آباد گردانیدن ده ها بکار اندازند که هم این ویرانیها ازمیان برخیزد و هم هزاران و صد هزاران خاندانهای گرسنه و بینوا از بدبختی رها گردند. دین اینست. از اینست که خدا خشنود خواهد بود. گفتگو از کشاکش علی و ابوبکر چیست که خدا آنرا خوش دارد و بکسی به این نام مزدی دهد؟!
#شیعیگری
#احمد_کسروی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
راستی را دین برای آنست که مردمان چندین بخرد و نافهم بگردند که زندگانی خود را رها کنند و به داستانهای هزار و سیصد سال پیش پردازند و درمیان مردگان کشاکش اندازند. کسانیکه این ها را ازدین میشمارند معنی دین را ندانسته اند.
دین شناختن معنی جهان و زندگانی و زیستن به آیین خرد است. دین آنست که امروز ایرانیان بدانند که این سرزمینی که خدا به ایشان داده چگونه آباد گردانند و از آن سود جویند و همگی باهم آسوده زیند و خاندانهایی به بینوایی نیفتند و کسانی گرسنه نمانند و دهی ویرانه نماند و زمینی بی بهره نباشد. دین آنست که امروز توانگران ایران سرمایه های خود را در راه کشیدن جویها و پدید آوردن چشمه ها و آباد گردانیدن ده ها بکار اندازند که هم این ویرانیها ازمیان برخیزد و هم هزاران و صد هزاران خاندانهای گرسنه و بینوا از بدبختی رها گردند. دین اینست. از اینست که خدا خشنود خواهد بود. گفتگو از کشاکش علی و ابوبکر چیست که خدا آنرا خوش دارد و بکسی به این نام مزدی دهد؟!
#شیعیگری
#احمد_کسروی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
💥 اَندَر بافتن آسمان و ریسمان
🔅 برای ما که دوست داریم برخی افراد را در هاله‌ی تقدس ببریم اینکه آن افراد را مورد نقد قرار دهیم غیرممکن است.
⚛ اما نقد علمی متفاوت ازین است، چون ما در نقد علمی نه خدا داریم و نه پیغمبر!
💠 در علم همه چیز قابل نقد است.
➖ به عنوان مثال روزانه صدها مقاله در نقد نظریات انیشتین نوشته می‌شود که کجای معادلاتش را اشتباه کرده،
➖ کجا را نفهمیده یا کجاها را باید پیشرفت‌اش داد.
⚡️ اما در فرهنگ ما به محض اینکه بخواهیم از عملکرد کسی را زیر سئوال ببریم مساوی این است که قدرت این آدم را زیر سئوال می‌برید
👆 یکی از همین‌ها حضرت مولاناست که به وی علاقمندیم و مخصوصا از وقتی که آمریکایی‌ها و مثلا مدونا یک شعر درباره‌اش خواند و وقتی که غربی‌ها پیدایش کردند ما هم به وی بیشتر علاقمند شدیم!
🙏 خواهش می‌کنم از مولانا فقط شعرهایش را نخوانید.
➖ نوشته‌های نثر وی را نیز بخوانید و ببینید که در #فیه‌مافیه چه نظریاتی راجع به زن‌ها دارد.
➖ زن‌ها را بخشی از وجود شیطان می‌داند و به مریدانش توصیه می‌کند که با زن‌ها مگر برای بچه‌دار شدن هم‌خوابه نشوید.
🔸 مولانا در مورد علوم غیردینی از جمله نجوم و طب و فلسفه، اعتقاد دارد که این علوم شیطانی هستند!
👆 رسوبات این تفکرات امروز در جامعه ما ظهور کرده است.
🔹 این عرفان بازی که امروز مد شده ناشی از این تنبلی فکری در ما است که فقط نگاه به گذشته داریم و درکنار آن تنبلی فیزیکی(فرهنگ شازده‌‌زدگی) !
✅ یک زمانی فکر میکردیم که کوروش و داریوش مسائل ما را می‌توانند حل کنند، بعدا فکر کردیم که اسلام می‌تواند گره از کارمان بکشاید و وقتی از آن هم نا امید شدیم می‌رویم سراغ مولانا و یا یه عده هم می‌روند سراغ زرتشت.
چرا❓
➖ چون حوصله نداریم خودمان فکر کنیم و بگردیم، و می‌رویم ببینیم آن نوابغ روزگار زمان خودشان(که مسلما یک سر و گردن از زمانه‌ی خودشان جلوتر بودند) آنها چه راه حلی داشتند، ما آنها را بخوانیم و آنها را تشویق کنیم و بگوییم که همین راه حل ماست!
✅ آن چیزی که در میان ما خشکیده است خِردگرایی است.
➖ انسان قرن بیست و یکم، مسائل قرن بیست و یکمی دارد و راه حل قرن بیست و یکمی میخواهد.
⚡️ مولانا آدم بزرگی بوده است،
⚡️ حافظ آدم بزرگی بوده است،
⚡️ فردوسی آدم بزرگی بوده است
👆 ولی مسائلی که این‌ها داشته‌اند مسائل هفت قرن پیش بوده است!
🔹🔸 به نظر من هرکسی که امروز فکر می‌کند می‌توانیم مسائل‌مان را با کوروش و زرتشت حل کنیم،
➖ با حافظ و مولانا حل کنیم
➖ یا با صدر اسلام حل کنیم
➖ و یا هرکس دیگری که در گذشته بوده حل بکنیم این‌ها مرتجع‌اند و از هر حرکتی آمده باشند این حرکت‌شان کاملا ارتجاعی است.
✅ کاری که اروپایی‌ها کردند و مسیری که #کانت و #هگل رفتند این بود که از عقل‌شان استفاده کردند.
✅ ما ایرانی‌ها باید یاد بگیریم بجای اینکه در گذشته برویم و دنبال راه حل باشیم، از عقل‌مان استفاده کنیم!
🔅 سایت‌های اسلامی هستند که معتقدند حل تمامی مسائل ما در قرآن وجود دارد و ما باید برویم آن جواب‌ها را پیدا کنیم و البته فکر نکنید این کار مسلمان‌ها تنها است چرا که یهودی‌ها و مسیحی‌ها هم همین کار را می‌کنند.
😔 درد بزرگ اینجاست که من می‌شناسم کسانی که متخصص قلب هستند،
➖ استاد دانشگاه هستند،
➖ آدم‌های تحصیل کرده هستند و سه شنبه‌ها می‌روند جمکران و عریضه داخل چاه می‌اندازند.
😔 درد بزرگی که آینده ما را به خطر انداخته این است که ذهن نقاد دارد از بین می‌رود.
⚡️ داریم یک مشت رباط تحصیل کرده می‌سازیم که به هیچوجه حاضر نیستند سئوال کنند و موقعی که سئوال کردن می‌رسد کرکره‌های مغزشان را می‌کشند پایین.
🔸🔹 از دانشجویان دانشگاه قاعد اعظم که بزرگترین دانشگاه پاکستان هست بعد از آمدن زلزله پرسیده شده که به نظرشان دلیل آمدن زلزله چه بوده است❓
➖ و 67 درصد پاسخ داده‌اند که به علت گناه مردم در آن منطقه است!
✅ یک جریان نومذهب گرایی در حال شکل‌گیری است که از حرف‌های مدرن و شیک علمی هم استفاده می‌کنند و شبه‌علم را با اعتقادات جوش می‌دهند.
👁 بیایید نگاهی دیگری به مذهب داشته باشیم!
✅✅ هر نوع ایدئولوژی
➖ و هر نوع سیستم فکری که باعث شود جلوی فکر کردن و سئوال کردن گرفته شود خطرناک است.
⚡️ هیچ‌کس و هیچ‌چیز نباید جلوی سئوال کردن را ،
➖ جلوی خردورزی و خرداندیشی را بگیرد
➖ وگرنه من هیچ مشکلی با مذهب ندارم.
#پروفسور_دکتر_علی_نیری
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
💥 اَندَر بافتن آسمان و ریسمان
🔅 برای ما که دوست داریم برخی افراد را در هاله‌ی تقدس ببریم اینکه آن افراد را مورد نقد قرار دهیم غیرممکن است.
⚛ اما نقد علمی متفاوت ازین است، چون ما در نقد علمی نه خدا داریم و نه پیغمبر!
💠 در علم همه چیز قابل نقد است.
➖ به عنوان مثال روزانه صدها مقاله در نقد نظریات انیشتین نوشته می‌شود که کجای معادلاتش را اشتباه کرده،
➖ کجا را نفهمیده یا کجاها را باید پیشرفت‌اش داد.
⚡️ اما در فرهنگ ما به محض اینکه بخواهیم از عملکرد کسی را زیر سئوال ببریم مساوی این است که قدرت این آدم را زیر سئوال می‌برید
👆 یکی از همین‌ها حضرت مولاناست که به وی علاقمندیم و مخصوصا از وقتی که آمریکایی‌ها و مثلا مدونا یک شعر درباره‌اش خواند و وقتی که غربی‌ها پیدایش کردند ما هم به وی بیشتر علاقمند شدیم!
🙏 خواهش می‌کنم از مولانا فقط شعرهایش را نخوانید.
➖ نوشته‌های نثر وی را نیز بخوانید و ببینید که در #فیه‌مافیه چه نظریاتی راجع به زن‌ها دارد.
➖ زن‌ها را بخشی از وجود شیطان می‌داند و به مریدانش توصیه می‌کند که با زن‌ها مگر برای بچه‌دار شدن هم‌خوابه نشوید.
🔸 مولانا در مورد علوم غیردینی از جمله نجوم و طب و فلسفه، اعتقاد دارد که این علوم شیطانی هستند!
👆 رسوبات این تفکرات امروز در جامعه ما ظهور کرده است.
🔹 این عرفان بازی که امروز مد شده ناشی از این تنبلی فکری در ما است که فقط نگاه به گذشته داریم و درکنار آن تنبلی فیزیکی(فرهنگ شازده‌‌زدگی) !
✅ یک زمانی فکر میکردیم که کوروش و داریوش مسائل ما را می‌توانند حل کنند، بعدا فکر کردیم که اسلام می‌تواند گره از کارمان بکشاید و وقتی از آن هم نا امید شدیم می‌رویم سراغ مولانا و یا یه عده هم می‌روند سراغ زرتشت.
چرا❓
➖ چون حوصله نداریم خودمان فکر کنیم و بگردیم، و می‌رویم ببینیم آن نوابغ روزگار زمان خودشان(که مسلما یک سر و گردن از زمانه‌ی خودشان جلوتر بودند) آنها چه راه حلی داشتند، ما آنها را بخوانیم و آنها را تشویق کنیم و بگوییم که همین راه حل ماست!
✅ آن چیزی که در میان ما خشکیده است خِردگرایی است.
➖ انسان قرن بیست و یکم، مسائل قرن بیست و یکمی دارد و راه حل قرن بیست و یکمی میخواهد.
⚡️ مولانا آدم بزرگی بوده است،
⚡️ حافظ آدم بزرگی بوده است،
⚡️ فردوسی آدم بزرگی بوده است
👆 ولی مسائلی که این‌ها داشته‌اند مسائل هفت قرن پیش بوده است!
🔹🔸 به نظر من هرکسی که امروز فکر می‌کند می‌توانیم مسائل‌مان را با کوروش و زرتشت حل کنیم،
➖ با حافظ و مولانا حل کنیم
➖ یا با صدر اسلام حل کنیم
➖ و یا هرکس دیگری که در گذشته بوده حل بکنیم این‌ها مرتجع‌اند و از هر حرکتی آمده باشند این حرکت‌شان کاملا ارتجاعی است.
✅ کاری که اروپایی‌ها کردند و مسیری که #کانت و #هگل رفتند این بود که از عقل‌شان استفاده کردند.
✅ ما ایرانی‌ها باید یاد بگیریم بجای اینکه در گذشته برویم و دنبال راه حل باشیم، از عقل‌مان استفاده کنیم!
🔅 سایت‌های اسلامی هستند که معتقدند حل تمامی مسائل ما در قرآن وجود دارد و ما باید برویم آن جواب‌ها را پیدا کنیم و البته فکر نکنید این کار مسلمان‌ها تنها است چرا که یهودی‌ها و مسیحی‌ها هم همین کار را می‌کنند.
😔 درد بزرگ اینجاست که من می‌شناسم کسانی که متخصص قلب هستند،
➖ استاد دانشگاه هستند،
➖ آدم‌های تحصیل کرده هستند و سه شنبه‌ها می‌روند جمکران و عریضه داخل چاه می‌اندازند.
😔 درد بزرگی که آینده ما را به خطر انداخته این است که ذهن نقاد دارد از بین می‌رود.
⚡️ داریم یک مشت رباط تحصیل کرده می‌سازیم که به هیچوجه حاضر نیستند سئوال کنند و موقعی که سئوال کردن می‌رسد کرکره‌های مغزشان را می‌کشند پایین.
🔸🔹 از دانشجویان دانشگاه قاعد اعظم که بزرگترین دانشگاه پاکستان هست بعد از آمدن زلزله پرسیده شده که به نظرشان دلیل آمدن زلزله چه بوده است❓
➖ و 67 درصد پاسخ داده‌اند که به علت گناه مردم در آن منطقه است!
✅ یک جریان نومذهب گرایی در حال شکل‌گیری است که از حرف‌های مدرن و شیک علمی هم استفاده می‌کنند و شبه‌علم را با اعتقادات جوش می‌دهند.
👁 بیایید نگاهی دیگری به مذهب داشته باشیم!
✅✅ هر نوع ایدئولوژی
➖ و هر نوع سیستم فکری که باعث شود جلوی فکر کردن و سئوال کردن گرفته شود خطرناک است.
⚡️ هیچ‌کس و هیچ‌چیز نباید جلوی سئوال کردن را ،
➖ جلوی خردورزی و خرداندیشی را بگیرد
➖ وگرنه من هیچ مشکلی با مذهب ندارم.
#پروفسور_دکتر_علی_نیری
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
بزرگترین خوشبختی این است که ما را به خاطر خودمان و آنچه که واقعا هستیم دوست بدارند.
#ویکتور_هوگو
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#ویکتور_هوگو
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#معرفی_کتاب
در روابط اجتماعی به دنبال همدلی و صمیمیت هستیم، اما به آن نمی رسیم؛ نمی دانیم که نا هوشیارانه اسیر بازیهای روانی بد شده ایم؛ رفتار ما هزار حرف و حدیث دارد. در پشت نگاهمان پنهان می شویم؛ حرفهایی می زنیم که از جنس راستی و درستی نیست. هر فرد مشکل داری در پشت مجموعه ای از بازیهای روانی، پنهان است. هر بازی، خاطره ی بدی را می سازد و یا می تواند نطق هر رابطه ای را کور کند، اما پایان هر بازی روانی می تواند از قتل، دادگاه و مشاجرات پی در پی سر در بیاورد.
به خودمان فکر کنیم، چند درصد از رفتارهای ما آلوده ی بازیهای روانی خفیف و شدید است؟ چه افرادی را سر چشمه برده ایم و تشنه برگردانده ایم و بعد به خودمان آفرین هم گفته ایم؟ خیلی از زن و شوهرها نا آگاهانه اسیر بازیهای روانی گوناگون می شوند. مرد یا زن، به مرور زمان استاد ناخودآگاه بازیها و نیرنگها می شوند. سالهای متمادی است حرف و سخن می گویند، اما به دروغ؛ و دروغ پادشاه و حکمران بازیهای روانی است.
زمانی که حاکمیت رفتار فرد، بازی است؛ عقلانیت و شفافیت جایگاهی ندارد. بازی یعنی قانون فساد در روابط انسانی، یعنی قانون انکسار راستی در هستی، یعنی صادر کردن بیانیه ای پر از خنجر با روپوشی از گل سرخ، بازی یعنی تلاش برای نیستی.
کودک از همان دوران آغازین با مشاهده ی رفتار والدین، اطرافیان و تلویزیون یاد می گیرد که چطور می توان دیگران را فریب داد. کودک هر چه بیشتر تحقیر شود، بیشتر به خلق بازیها فکر می کند، زیرا او می خواهد جایی برای خود باز کند. هر کودکی به سبک خانواده ی خود بازیها را یاد می گیرد؛ بعد در نمایشنامه ی زندگی خود، با ترکیب بازیها روی صحنه ی هستی می رود و از خود هزار نقش و نیرنگ در می آورد، طوری که مردم از حیرت انگشت به دهان می مانند.
بازیهای روانی مردم
#علی_شمیسا
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#معرفی_کتاب
در روابط اجتماعی به دنبال همدلی و صمیمیت هستیم، اما به آن نمی رسیم؛ نمی دانیم که نا هوشیارانه اسیر بازیهای روانی بد شده ایم؛ رفتار ما هزار حرف و حدیث دارد. در پشت نگاهمان پنهان می شویم؛ حرفهایی می زنیم که از جنس راستی و درستی نیست. هر فرد مشکل داری در پشت مجموعه ای از بازیهای روانی، پنهان است. هر بازی، خاطره ی بدی را می سازد و یا می تواند نطق هر رابطه ای را کور کند، اما پایان هر بازی روانی می تواند از قتل، دادگاه و مشاجرات پی در پی سر در بیاورد.
به خودمان فکر کنیم، چند درصد از رفتارهای ما آلوده ی بازیهای روانی خفیف و شدید است؟ چه افرادی را سر چشمه برده ایم و تشنه برگردانده ایم و بعد به خودمان آفرین هم گفته ایم؟ خیلی از زن و شوهرها نا آگاهانه اسیر بازیهای روانی گوناگون می شوند. مرد یا زن، به مرور زمان استاد ناخودآگاه بازیها و نیرنگها می شوند. سالهای متمادی است حرف و سخن می گویند، اما به دروغ؛ و دروغ پادشاه و حکمران بازیهای روانی است.
زمانی که حاکمیت رفتار فرد، بازی است؛ عقلانیت و شفافیت جایگاهی ندارد. بازی یعنی قانون فساد در روابط انسانی، یعنی قانون انکسار راستی در هستی، یعنی صادر کردن بیانیه ای پر از خنجر با روپوشی از گل سرخ، بازی یعنی تلاش برای نیستی.
کودک از همان دوران آغازین با مشاهده ی رفتار والدین، اطرافیان و تلویزیون یاد می گیرد که چطور می توان دیگران را فریب داد. کودک هر چه بیشتر تحقیر شود، بیشتر به خلق بازیها فکر می کند، زیرا او می خواهد جایی برای خود باز کند. هر کودکی به سبک خانواده ی خود بازیها را یاد می گیرد؛ بعد در نمایشنامه ی زندگی خود، با ترکیب بازیها روی صحنه ی هستی می رود و از خود هزار نقش و نیرنگ در می آورد، طوری که مردم از حیرت انگشت به دهان می مانند.
بازیهای روانی مردم
#علی_شمیسا
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌺 شعر نیچه در مدح حافظ
به حافظ .. پرسشِ یک آبنوش
آن می‌خانه که تو از بهرِ خویش بنا کرده ای
گُنجا‌تر از هر خانه‌اى ست،
می‌اى که تو در آن پرورده ای
همه–عالم آن را دَرکشیدن نتواند.
آن پرنده‌اى که [نام‌اش] روزگارى ققنوس بود،
در خانه میهمانِ تو ست،
آن موشى که کوه زاد،
همانا——خود تو ای!
همه و هیچ تو ای، می و می‌خانه تو ای،
ققنوس تو ای، کوه تو ای، موش تو ای،
تو که هماره در خود فرومی‌ریزی و
هماره از خود پَر می‌کشی—
ژرف‌ترین فرورفتگیِ بلندی‌ها تو ای،
روشن‌ترین روشنیِ ژرفاها تو ای،
مستیِ مستانه‌ترین مستی‌ها تو ای
——— تو را، تو را —— با شراب چه کار؟
#فریدریش_نیچه
#اکنون_میان_دو_هیچ
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌺 شعر نیچه در مدح حافظ
به حافظ .. پرسشِ یک آبنوش
آن می‌خانه که تو از بهرِ خویش بنا کرده ای
گُنجا‌تر از هر خانه‌اى ست،
می‌اى که تو در آن پرورده ای
همه–عالم آن را دَرکشیدن نتواند.
آن پرنده‌اى که [نام‌اش] روزگارى ققنوس بود،
در خانه میهمانِ تو ست،
آن موشى که کوه زاد،
همانا——خود تو ای!
همه و هیچ تو ای، می و می‌خانه تو ای،
ققنوس تو ای، کوه تو ای، موش تو ای،
تو که هماره در خود فرومی‌ریزی و
هماره از خود پَر می‌کشی—
ژرف‌ترین فرورفتگیِ بلندی‌ها تو ای،
روشن‌ترین روشنیِ ژرفاها تو ای،
مستیِ مستانه‌ترین مستی‌ها تو ای
——— تو را، تو را —— با شراب چه کار؟
#فریدریش_نیچه
#اکنون_میان_دو_هیچ
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
عدد ها دست از سر ما برنمیدارند!
این یک چیز موروثی است...نه ماه انتظار مادرانمان و مادرانشان...تا بوده همین بوده!
دو سالمان که شد ما را از شیر مادر گرفتند.
هفت سالمان که شد از خانه هایمان.
نه سالمان که شد...امان از روزی که نه سالمان شد...تکلیفمان روشن شد زندگیمان سیاه!! تمام مرد های دنیا نامحرم شدند...تمام خنده ها...شیطنت ها...عمر دراز موهایمان زیر لچک های رنگی رنگی جوان مرگ شدند!
سیزده چهارده سالمان که شد شاید هم کمی زودتر و دیرتر تمام ماه به انتظار هفت روز درد نشستیم.
هجده سالمان که شد کنکور بود و یک عالمه حس دیگر و یکی از ان نامحرم ها که بدجوری محرم شده بود...عدد ها اماهمچنان دست از سر ما برنمیداشتند.
بیست سالمان که شد باید از بین همان نامحرم ها یکی را محرم میکردیم...وگرنه مردم چه میگفتند...محرم میکردیم حتی اگر مرهم نبودند...به قرار معلوم و...!! همچیز قول و قرار هایی روی کاغذ بود...!همچیز اسم توی شناسنامه بود حتی اگر اسم او نبوده باشد!
بیست و چند سالمان که شد باید کودکی به دنیا می اوردیم که از سن بارداری مان نگذرد ...نه ماه انتظار را شروع میکردیم...باید کودکی به دنیا می امد...کودکی که به او یاد بدهیم با عددها زندگی نکند!
چهل سالمان که شد...فهمیدیم عدد ها چقدر بازیمان داده اند...چقدر کارهای زیادیست که توی هفت سالگی...نه سالگی...هجده سالگی...بیست و چند سالگیمان انجام نداده ایم!
شصت سالمان که شد میبینیم دیگر عدد ها مهم نیستند یک عمر گذشته و چیزی باقی نمانده...یک عمر را شمرده ایم...
یک عمر اسه رفته ایم و اسه امده ایم که مبادا به قانون عدد ها بربخورد.
هفتاد سالمان که شد وقتی ترتیب عدد ها را یادمان رفت...وقتی اجبار عدد ها را یادمان بود...دردش تا بی نهایت است...تا بی نهایت...!
محدثه_رمضانی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
عدد ها دست از سر ما برنمیدارند!
این یک چیز موروثی است...نه ماه انتظار مادرانمان و مادرانشان...تا بوده همین بوده!
دو سالمان که شد ما را از شیر مادر گرفتند.
هفت سالمان که شد از خانه هایمان.
نه سالمان که شد...امان از روزی که نه سالمان شد...تکلیفمان روشن شد زندگیمان سیاه!! تمام مرد های دنیا نامحرم شدند...تمام خنده ها...شیطنت ها...عمر دراز موهایمان زیر لچک های رنگی رنگی جوان مرگ شدند!
سیزده چهارده سالمان که شد شاید هم کمی زودتر و دیرتر تمام ماه به انتظار هفت روز درد نشستیم.
هجده سالمان که شد کنکور بود و یک عالمه حس دیگر و یکی از ان نامحرم ها که بدجوری محرم شده بود...عدد ها اماهمچنان دست از سر ما برنمیداشتند.
بیست سالمان که شد باید از بین همان نامحرم ها یکی را محرم میکردیم...وگرنه مردم چه میگفتند...محرم میکردیم حتی اگر مرهم نبودند...به قرار معلوم و...!! همچیز قول و قرار هایی روی کاغذ بود...!همچیز اسم توی شناسنامه بود حتی اگر اسم او نبوده باشد!
بیست و چند سالمان که شد باید کودکی به دنیا می اوردیم که از سن بارداری مان نگذرد ...نه ماه انتظار را شروع میکردیم...باید کودکی به دنیا می امد...کودکی که به او یاد بدهیم با عددها زندگی نکند!
چهل سالمان که شد...فهمیدیم عدد ها چقدر بازیمان داده اند...چقدر کارهای زیادیست که توی هفت سالگی...نه سالگی...هجده سالگی...بیست و چند سالگیمان انجام نداده ایم!
شصت سالمان که شد میبینیم دیگر عدد ها مهم نیستند یک عمر گذشته و چیزی باقی نمانده...یک عمر را شمرده ایم...
یک عمر اسه رفته ایم و اسه امده ایم که مبادا به قانون عدد ها بربخورد.
هفتاد سالمان که شد وقتی ترتیب عدد ها را یادمان رفت...وقتی اجبار عدد ها را یادمان بود...دردش تا بی نهایت است...تا بی نهایت...!
محدثه_رمضانی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
بزرگترين ضعف اغلب انسانها ترديد آنهاست در اينكه به ديگران هنگامی كه هنوز زنده هستند بگويند:
چقدر دوستشان دارند...
#باتيستا_اورلاندو
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
چقدر دوستشان دارند...
#باتيستا_اورلاندو
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
برخی از آدم ها گویی فقط از شنیدن دروغ بیزارند، ولی با گفتنش مشکلی ندارند...!
#یوستین_گوردر
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#یوستین_گوردر
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
مرحوم جمالزاده در مورد نکوهش عادتهای مذموم هموطنانش نوشته های قابل توجهی دارد. در بخشی از کتاب "دارالمجانین " درباره عادتهای متضاد یک ایرانی می آورد : " در دو گوشه باغ دو تخت برای آقا آماده می شد؛ روی یکی سجاده و تسبیح با هزار خضوع و دعا و روی دیگری بساط عرق با مزه ماست و خیار!
و در کتاب خلقیات ما ایرانیان : " با همه قیافه که به خود می گیرند هیچ کار دنیا را به جد نمی گیرند مگر در سه مورد مخصوص : یکی شکم، یکی کیسه و یکی تنبان . وقتی پای این سه چیز به میان می آید یوسف را به کلافی و خدا را به خرمایی می فروشند. چطور می خواهی دلم به حال این مردم دوز و کلکی مزاج نسوزد که برای حل و فصل معضلات امور و مشکلات دنیا تنها به سه طریقه معتقدند : ماست مالی، سرهم بندی و ساخت و پاخت. این هر سه از مبتکرات فکر بدیع و از کشفیات قریحه سرشار خودشان است و در این میدان الحق که گوی سبقت را از جهان و جهانیان ربوده اند."
شاردن جهانگرد فرانسویعصر صفویه می گوید : " ایرانیان بیش از هر چیز می خواهند زندگی کنند و خوش باشند. بسیار مخفی کار و متقلب اند و بزرگترین متملقین عالم اند. به غایت دغل کار و دروغگو و ..."
سِر پِرسی سایکس در کتاب " هشت سال در ایران " آورده است که : " بی صفتی ایرانیان بدبختانه در میان خودشان ضرب المثل است. از تمام صفاتی که سیرت ایرانی را تشکیل می دهند بعد از خودخواهی بی حد، حرص پایدار در کسب مال و جمع ثروت از راه حلال و غیر حلال است. "
ژان لارتگی روزنامه نگار فرانسوی در کتاب " ویزا برای ایران " (1962) می نویسد : ایرانیان کهنه کار و نکته سنح هستند، ذوق توطئه دارند و برای پذیرایی های رسمی ساخته شده اند. ایرانی مدام عاشق آشوب و اغتشاش و درهم و برهمی بوده است و خوشی او در این است که داد و فریاد راه می اندازد و هوچی گری می کند؛ یکنفر را، هرکه میخواهد توانا و نیرومند و رستم دستانش بخواند اما در عین حال در دل دشنامش بدهد و آهسته یا قاه قاه بخندد و خلاصه همان صحنه کمدی خنده دار را بازی کند که مظهر زندگی ایرانیان است. ما فرنگی ها وقتی در حق کسی، چیزی می گوییم سخت و استوار مقصودمان تحسین از اوست در صورتی که در ایران چنین آدمی را احمق و نادان می خوانند و وقتی می خواهند از او تعریف کنند می گویند خیلی نرم است."
میرزا آقا خان کرمانی (از پیشگامان نهضت بیدارگری ایرانیان) در روزنامه شفق مورخ 6 شهریور 1311 شمسی نوشته است : " پای بند هیچیک از تکلفات اخلاقی نیستند...جز پر کردن شکم و اطفای شهوات مشئوم. از زندگی چیزی نمی فهمند. دروغ می گویند و فریب می دهند و مانند خاکشیر به هر مزاجی می سازند. در مقابل هر زور یا باری تسلیم می شوند و این کار را زبر و زرنگی می دانند. از خود رای و اختیار زیادی ندارند . امروز از چیزی تعریف می کنند و فردا با لحن زننده همان چیز را تکذیب می کنند. مبالغه و خوش آمد گویی را به جایی می رساندد که مقام فرشتگان را به یک نفر می دهند و لحظه ای بعد همان شخص را مجسمه وقاحت و جانشین ابلیس می خوانند..."
آخرش هم این را بگویم دوست عزیز: با شما درصد استثنایی کار ندارم، اصلا بیایید قرار بگذاریم که هر وقت قضیه واقعا برایتان گران تمام شد خودتان را جز همان اقلیت استثنایی بدانید در این صورت حداقل سخنانم را راحت تر خواهید خواند. اصلا میدانید چیست؟ مخاطبم شما نیستید بزرگوار و منظورم هموطن سمت راستی یا بغل دستی تان است !! شما خودتان را اصلا ناراحت نکنید.
چرا درمانده ایم; جامعه شناسی خودمانی | نوشته حسن نراقی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
مرحوم جمالزاده در مورد نکوهش عادتهای مذموم هموطنانش نوشته های قابل توجهی دارد. در بخشی از کتاب "دارالمجانین " درباره عادتهای متضاد یک ایرانی می آورد : " در دو گوشه باغ دو تخت برای آقا آماده می شد؛ روی یکی سجاده و تسبیح با هزار خضوع و دعا و روی دیگری بساط عرق با مزه ماست و خیار!
و در کتاب خلقیات ما ایرانیان : " با همه قیافه که به خود می گیرند هیچ کار دنیا را به جد نمی گیرند مگر در سه مورد مخصوص : یکی شکم، یکی کیسه و یکی تنبان . وقتی پای این سه چیز به میان می آید یوسف را به کلافی و خدا را به خرمایی می فروشند. چطور می خواهی دلم به حال این مردم دوز و کلکی مزاج نسوزد که برای حل و فصل معضلات امور و مشکلات دنیا تنها به سه طریقه معتقدند : ماست مالی، سرهم بندی و ساخت و پاخت. این هر سه از مبتکرات فکر بدیع و از کشفیات قریحه سرشار خودشان است و در این میدان الحق که گوی سبقت را از جهان و جهانیان ربوده اند."
شاردن جهانگرد فرانسویعصر صفویه می گوید : " ایرانیان بیش از هر چیز می خواهند زندگی کنند و خوش باشند. بسیار مخفی کار و متقلب اند و بزرگترین متملقین عالم اند. به غایت دغل کار و دروغگو و ..."
سِر پِرسی سایکس در کتاب " هشت سال در ایران " آورده است که : " بی صفتی ایرانیان بدبختانه در میان خودشان ضرب المثل است. از تمام صفاتی که سیرت ایرانی را تشکیل می دهند بعد از خودخواهی بی حد، حرص پایدار در کسب مال و جمع ثروت از راه حلال و غیر حلال است. "
ژان لارتگی روزنامه نگار فرانسوی در کتاب " ویزا برای ایران " (1962) می نویسد : ایرانیان کهنه کار و نکته سنح هستند، ذوق توطئه دارند و برای پذیرایی های رسمی ساخته شده اند. ایرانی مدام عاشق آشوب و اغتشاش و درهم و برهمی بوده است و خوشی او در این است که داد و فریاد راه می اندازد و هوچی گری می کند؛ یکنفر را، هرکه میخواهد توانا و نیرومند و رستم دستانش بخواند اما در عین حال در دل دشنامش بدهد و آهسته یا قاه قاه بخندد و خلاصه همان صحنه کمدی خنده دار را بازی کند که مظهر زندگی ایرانیان است. ما فرنگی ها وقتی در حق کسی، چیزی می گوییم سخت و استوار مقصودمان تحسین از اوست در صورتی که در ایران چنین آدمی را احمق و نادان می خوانند و وقتی می خواهند از او تعریف کنند می گویند خیلی نرم است."
میرزا آقا خان کرمانی (از پیشگامان نهضت بیدارگری ایرانیان) در روزنامه شفق مورخ 6 شهریور 1311 شمسی نوشته است : " پای بند هیچیک از تکلفات اخلاقی نیستند...جز پر کردن شکم و اطفای شهوات مشئوم. از زندگی چیزی نمی فهمند. دروغ می گویند و فریب می دهند و مانند خاکشیر به هر مزاجی می سازند. در مقابل هر زور یا باری تسلیم می شوند و این کار را زبر و زرنگی می دانند. از خود رای و اختیار زیادی ندارند . امروز از چیزی تعریف می کنند و فردا با لحن زننده همان چیز را تکذیب می کنند. مبالغه و خوش آمد گویی را به جایی می رساندد که مقام فرشتگان را به یک نفر می دهند و لحظه ای بعد همان شخص را مجسمه وقاحت و جانشین ابلیس می خوانند..."
آخرش هم این را بگویم دوست عزیز: با شما درصد استثنایی کار ندارم، اصلا بیایید قرار بگذاریم که هر وقت قضیه واقعا برایتان گران تمام شد خودتان را جز همان اقلیت استثنایی بدانید در این صورت حداقل سخنانم را راحت تر خواهید خواند. اصلا میدانید چیست؟ مخاطبم شما نیستید بزرگوار و منظورم هموطن سمت راستی یا بغل دستی تان است !! شما خودتان را اصلا ناراحت نکنید.
چرا درمانده ایم; جامعه شناسی خودمانی | نوشته حسن نراقی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🍀نسبت به عقایدی که خودستایی شما را ارضاء می‌کند، محتاط باشید. از هر ده نفر، نه نفر چه مرد و چه زن قویاً معتقدند که جنسیتشان برتری ویژه ای دارد. دلایل زیادی هم برای هر دو طرف وجود دارد. اگر شما مرد باشید می‌توانید نشان دهید که اغلب شعرا و بزرگان علم مرد هستند؛ اگر زن باشید می‌توانید پاسخ دهید که اکثر جنایتها هم کار مردان است. این پرسش اساساً حل شدنی نیست، اما خودستایی این واقعیت را از دید بسیاری از مردم پنهان می‌کند.همه ما، اهل هر جا که باشیم، متقاعد شده ایم که ملت ما برتر از سایر ملتهاست. ما با وجود دانستن این که هر ملتی محاسن و معایب خاص خودش را دارد، معیارهای ارزشیمان را به گونه‌ای تعریف می‌کنیم که ثابت کنیم ارزشهایمان مهمترین ارزشهای ممکن هستند و معایبمان تقریباً ناچیزند. در اینجا دوباره انسان معقول می‌پذیرد که با سوالی روبروست که ظاهراً جواب درستی برای آن وجود ندارد. دشوارتر از آن، این است که بخواهیم مراقب خودستایی بشر به واسطه‌ی بشر بودنش باشیم، زیرا ما نمی‌توانیم با ذهن غیربشری مباحثه کنیم. تنها راهی که من برای برخورد با این نوع خودبینی بشر سراغ دارم، این است که به خاطر داشته باشیم بشر جزء ناچیزی از حیات سیاره کوچکی در گوشه کوچکی از این جهان است و همانطور که می‌دانیم در دیگر بخشهای کیهان هم ممکن است موجوداتی باشند که نسبت بزرگیشان به ما مثل نسبت بزرگی ما به یک ستاره دریایی است.
(چگونه از عقاید احمقانه بپرهیزیم | نوشته : برتراند راسل | ترجمه: ابراهیم اسکافی )
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🍀نسبت به عقایدی که خودستایی شما را ارضاء می‌کند، محتاط باشید. از هر ده نفر، نه نفر چه مرد و چه زن قویاً معتقدند که جنسیتشان برتری ویژه ای دارد. دلایل زیادی هم برای هر دو طرف وجود دارد. اگر شما مرد باشید می‌توانید نشان دهید که اغلب شعرا و بزرگان علم مرد هستند؛ اگر زن باشید می‌توانید پاسخ دهید که اکثر جنایتها هم کار مردان است. این پرسش اساساً حل شدنی نیست، اما خودستایی این واقعیت را از دید بسیاری از مردم پنهان می‌کند.همه ما، اهل هر جا که باشیم، متقاعد شده ایم که ملت ما برتر از سایر ملتهاست. ما با وجود دانستن این که هر ملتی محاسن و معایب خاص خودش را دارد، معیارهای ارزشیمان را به گونه‌ای تعریف می‌کنیم که ثابت کنیم ارزشهایمان مهمترین ارزشهای ممکن هستند و معایبمان تقریباً ناچیزند. در اینجا دوباره انسان معقول می‌پذیرد که با سوالی روبروست که ظاهراً جواب درستی برای آن وجود ندارد. دشوارتر از آن، این است که بخواهیم مراقب خودستایی بشر به واسطه‌ی بشر بودنش باشیم، زیرا ما نمی‌توانیم با ذهن غیربشری مباحثه کنیم. تنها راهی که من برای برخورد با این نوع خودبینی بشر سراغ دارم، این است که به خاطر داشته باشیم بشر جزء ناچیزی از حیات سیاره کوچکی در گوشه کوچکی از این جهان است و همانطور که می‌دانیم در دیگر بخشهای کیهان هم ممکن است موجوداتی باشند که نسبت بزرگیشان به ما مثل نسبت بزرگی ما به یک ستاره دریایی است.
(چگونه از عقاید احمقانه بپرهیزیم | نوشته : برتراند راسل | ترجمه: ابراهیم اسکافی )
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
همه ی امورِ شخصی را باید چون رازی نگاهداریم به طوری که آشنایان جز آن چه به چشم می بینند، به آن واقف نشوند. زیرا آگاهیِ آنان از امورِ بسیار بی اهمیت هم ممکن است در زمان و شرایط خاص، باعث زیانِ ما شود. به طور کلی صلاح در این است که آدمی شعورِ خویش را با نگفتن نشان دهد، نه با گفتن؛ زیرا #سکوت از هوشمندی است و گفتن از خودپسندی. امکانِ پیش آمدنِ هر دو به یک اندازه است، اما غالبا ارضای گذرایی را که گفتن به همراه می آورد، به فایده ی دراز مدتی که سکوت ضامنِ آن است رجحان می دهیم. حتی به منظور سبک کردنِ بارِ دل، نباید فکر خود را به صدای بلند گفت - کاری که اشخاصِ پر تحرک می کنند - مبادا که عادت شود. زیرا در اثر این کار، فکر و گفتار چنان با یکدیگر عجین می شوند که به تدریج، سخن گفتن با دیگران به فکر کردن با صدای بلند تبدیل می شود، حال آن که اقتضای هوشمندی است که میانِ فکر و گفتار شکافی عمیق نگه داشته شود.
#در_باب_حكمت_زندگي
#شوپنهاور
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
همه ی امورِ شخصی را باید چون رازی نگاهداریم به طوری که آشنایان جز آن چه به چشم می بینند، به آن واقف نشوند. زیرا آگاهیِ آنان از امورِ بسیار بی اهمیت هم ممکن است در زمان و شرایط خاص، باعث زیانِ ما شود. به طور کلی صلاح در این است که آدمی شعورِ خویش را با نگفتن نشان دهد، نه با گفتن؛ زیرا #سکوت از هوشمندی است و گفتن از خودپسندی. امکانِ پیش آمدنِ هر دو به یک اندازه است، اما غالبا ارضای گذرایی را که گفتن به همراه می آورد، به فایده ی دراز مدتی که سکوت ضامنِ آن است رجحان می دهیم. حتی به منظور سبک کردنِ بارِ دل، نباید فکر خود را به صدای بلند گفت - کاری که اشخاصِ پر تحرک می کنند - مبادا که عادت شود. زیرا در اثر این کار، فکر و گفتار چنان با یکدیگر عجین می شوند که به تدریج، سخن گفتن با دیگران به فکر کردن با صدای بلند تبدیل می شود، حال آن که اقتضای هوشمندی است که میانِ فکر و گفتار شکافی عمیق نگه داشته شود.
#در_باب_حكمت_زندگي
#شوپنهاور
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
برتولت برشت (نمایشنامه نویس) و همسرش هلنه وایگل (بازیگر معروف) بیش از ۳۰ سال رابطه زناشویی داشتند. مجموعه نامه‌هایی که به تازگی در آلمان منتشر شده، نشان می‌دهد که رابطه آنها کمتر با عشق و وفاداری و بیشتر بر پایه توافق، نیاز دوسویه و همکاری هنری شکل گرفت. برشت و وایگل زندگی ناآرامی داشتند. مهاجرت اجباری و مسافرت‌های جداگانه آنها را بارها از هم دور کرد. در این جدایی‌ها نامه‌های بیشماری به هم نوشتند که بیشتر آنها از بین رفته است. انتشاراتی "زورکامپ" به تازگی کل مکاتبات باقی‌مانده از زوج نامدار را در کتابی ۴۰۰ صفحه‌ای بیرون داده است. برتولت برشت (۱۸۹۸ – ۱۹۵۶) و هلنه وایگل (۱۹۰۰ – ۱۹۷۱) در سپتامبر ۱۹۲۳ در برلین آشنا شدند. هلنه وایگل، در نخستین گام‌های زندگی هنری، خانواده یهودی خود را در وین پشت سر گذاشته و در تئاتری در برلین کار گرفته بود. برشت نیز از محل اقامت خود در مونیخ به برلین رفته بود تا بر اجرای یکی از نخستین نمایشنامه‌های خود به نام "بانگ طبل‌ها در دل شب" نظارت کند. برشت که تنها ۲۶ سال داشت، به سرعت در راه شهرت و افتخار پیش می‌رفت. او با دومین همسر و دو کودک خود، در مونیخ زندگی می‌کرد، اما از زمان آشنایی با هلنه وایگل پیوسته به برلین می‌رفت و هر بار در خانه دلبر اقامت می‌کرد. پس از بارداری هلنه وایگل، رابطه عاشقانه آنها از پرده بیرون افتاد و زندگی خانوادگی برشت را به آشوب کشید. برشت در نیمه سال ۱۹۲۴ برای زندگی با هلنه وایگل به برلین کوچ کرد. او پس از جدایی از همسر خود، در سال ۱۹۲۷ با هلنه وایگل ازدواج کرد که سومین همسر و بی‌گمان زن واقعی زندگی او به شمار می‌رود. اولین پسر آنها اشتفان در سال ۱۹۲۶ به دنیا آمده بود، در سال ۱۹۳۰ دخترشان باربارا به دنیا آمد. ازدواج یکی از بزرگترین درام‌نویسان معاصر با یکی از تواناترین زنان بازیگر قرن بیستم می‌توانست نویدبخش پیوندی فرخنده و استوار باشد، اما زندگی این "زوج هنری" به هیچوجه هماهنگ و آرام نبود و در طول بیش از ۳۰ سال با انواع تنش‌ها و کشمکش‌ها همراه بود. روابط آشفته و پيچيده برشت با زنان، به ويژه با سه زن مهم زندگی‌اش، يعنی همسرش هلنه وايگل، همکارش اليزابت هاوپتمان، و منشی‌ا‌ش روت برلاو، موضوع دهها گزارش و مقاله بوده است. برخی از پژوهشگران به ویژه از دیدگاه "فمینیستی" به برشت خرده گرفته‌اند که از دستیاران خود، که عاشق او بودند، بهره‌برداری می‌کرد. گفته می‌شود که برشت با زیرکی و گاه با شگردهای نه چندان شرافتمندانه این دلدادگان را به خدمت می‌گرفت، تا هم به کارهای ادبی او سر و سامان دهند و هم بستری گرم و سفره‌ای چرب برايش فراهم کنند. در کنار این واقعیت، نباید ناگفته بماند که خود زنان با میل و رغبت به این "بهره‌کشی" تن می‌دادند. برای نمونه الیزابت هاوپتمان، که برخی نقش او را در تألیف برخی از کارهای برشت، بیش از یک "دستیار" ساده می‌دانند، به هیچوجه قبول نداشت که از سوی برشت مورد سوءاستفاده قرار گرفته است. هلنه وایگل نیز به شیوه خود، با وجود تمام رنج و عذاب‌هایی که از برشت دید، از زندگی در کنار او احساس غرور می‌کرد. با بررسی مکاتبات برشت و وایگل می‌توان چنین برداشت کرد که رابطۀ آنها تنها در اولین سالهای آشنایی از عشق و اعتماد گرم بود. پس از آن بیشتر به خاطر الزامات زندگی مشترک، ضرورت‌های زمانه و مصلحت‌های روشنفکرانه بود که این زندگی دوام یافت. از قلم برشت نمی‌توان احساسات شورانگیز انتظار داشت. بیشتر نامه‌ها بسیار کوتاه هستند و در حد چند جمله. حتی نخستین نامه‌های او به هلنه وایگل لحنی "سرد" و "روزمره" دارند، حداکثر با امضایی مهرآمیز در پایان: "با بوسه‌های گرم از ب"، یا عبارتی ظریف‌تر: "از دور پشت تو را خارش می‌دهم، ب."
هلنه وایگل، شاید تا پایان زندگی زناشویی، سراپا عشق و ایثار و وفاداری بود. اما این احساسات با بی‌مهری‌ها و بی‌وفایی‌های مداوم همسر به سرخوردگی و تلخکامی کشید، بی آن که به خشم و اعتراضی فعال منجر شود. نامه‌های او گاه لحنی خسته و بی‌تفاوت پیدا می‌کند، شاید به این علت که او در رویارویی با همسر در خود نیروی کافی نمی‌دید و برشت نیز از این "ضعف" آگاه بود. زمانی که هلنه وایگل از کشف رابطه برشت با مارگرته اشتفین، هنرپیشه‌ای جوان، سخت برآشفته بود، به شدت به برشت اعتراض کرد. برشت با لحنی پوزش‌خواهانه از او تقاضا کرد که "الم شنگه" به پا نکند و او را به دردسر نیندازد.
(زنان زندگی برتولت برشت و نامه‌نگاری با همسر | نوشته : علی امینی نجفی)
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
برتولت برشت (نمایشنامه نویس) و همسرش هلنه وایگل (بازیگر معروف) بیش از ۳۰ سال رابطه زناشویی داشتند. مجموعه نامه‌هایی که به تازگی در آلمان منتشر شده، نشان می‌دهد که رابطه آنها کمتر با عشق و وفاداری و بیشتر بر پایه توافق، نیاز دوسویه و همکاری هنری شکل گرفت. برشت و وایگل زندگی ناآرامی داشتند. مهاجرت اجباری و مسافرت‌های جداگانه آنها را بارها از هم دور کرد. در این جدایی‌ها نامه‌های بیشماری به هم نوشتند که بیشتر آنها از بین رفته است. انتشاراتی "زورکامپ" به تازگی کل مکاتبات باقی‌مانده از زوج نامدار را در کتابی ۴۰۰ صفحه‌ای بیرون داده است. برتولت برشت (۱۸۹۸ – ۱۹۵۶) و هلنه وایگل (۱۹۰۰ – ۱۹۷۱) در سپتامبر ۱۹۲۳ در برلین آشنا شدند. هلنه وایگل، در نخستین گام‌های زندگی هنری، خانواده یهودی خود را در وین پشت سر گذاشته و در تئاتری در برلین کار گرفته بود. برشت نیز از محل اقامت خود در مونیخ به برلین رفته بود تا بر اجرای یکی از نخستین نمایشنامه‌های خود به نام "بانگ طبل‌ها در دل شب" نظارت کند. برشت که تنها ۲۶ سال داشت، به سرعت در راه شهرت و افتخار پیش می‌رفت. او با دومین همسر و دو کودک خود، در مونیخ زندگی می‌کرد، اما از زمان آشنایی با هلنه وایگل پیوسته به برلین می‌رفت و هر بار در خانه دلبر اقامت می‌کرد. پس از بارداری هلنه وایگل، رابطه عاشقانه آنها از پرده بیرون افتاد و زندگی خانوادگی برشت را به آشوب کشید. برشت در نیمه سال ۱۹۲۴ برای زندگی با هلنه وایگل به برلین کوچ کرد. او پس از جدایی از همسر خود، در سال ۱۹۲۷ با هلنه وایگل ازدواج کرد که سومین همسر و بی‌گمان زن واقعی زندگی او به شمار می‌رود. اولین پسر آنها اشتفان در سال ۱۹۲۶ به دنیا آمده بود، در سال ۱۹۳۰ دخترشان باربارا به دنیا آمد. ازدواج یکی از بزرگترین درام‌نویسان معاصر با یکی از تواناترین زنان بازیگر قرن بیستم می‌توانست نویدبخش پیوندی فرخنده و استوار باشد، اما زندگی این "زوج هنری" به هیچوجه هماهنگ و آرام نبود و در طول بیش از ۳۰ سال با انواع تنش‌ها و کشمکش‌ها همراه بود. روابط آشفته و پيچيده برشت با زنان، به ويژه با سه زن مهم زندگی‌اش، يعنی همسرش هلنه وايگل، همکارش اليزابت هاوپتمان، و منشی‌ا‌ش روت برلاو، موضوع دهها گزارش و مقاله بوده است. برخی از پژوهشگران به ویژه از دیدگاه "فمینیستی" به برشت خرده گرفته‌اند که از دستیاران خود، که عاشق او بودند، بهره‌برداری می‌کرد. گفته می‌شود که برشت با زیرکی و گاه با شگردهای نه چندان شرافتمندانه این دلدادگان را به خدمت می‌گرفت، تا هم به کارهای ادبی او سر و سامان دهند و هم بستری گرم و سفره‌ای چرب برايش فراهم کنند. در کنار این واقعیت، نباید ناگفته بماند که خود زنان با میل و رغبت به این "بهره‌کشی" تن می‌دادند. برای نمونه الیزابت هاوپتمان، که برخی نقش او را در تألیف برخی از کارهای برشت، بیش از یک "دستیار" ساده می‌دانند، به هیچوجه قبول نداشت که از سوی برشت مورد سوءاستفاده قرار گرفته است. هلنه وایگل نیز به شیوه خود، با وجود تمام رنج و عذاب‌هایی که از برشت دید، از زندگی در کنار او احساس غرور می‌کرد. با بررسی مکاتبات برشت و وایگل می‌توان چنین برداشت کرد که رابطۀ آنها تنها در اولین سالهای آشنایی از عشق و اعتماد گرم بود. پس از آن بیشتر به خاطر الزامات زندگی مشترک، ضرورت‌های زمانه و مصلحت‌های روشنفکرانه بود که این زندگی دوام یافت. از قلم برشت نمی‌توان احساسات شورانگیز انتظار داشت. بیشتر نامه‌ها بسیار کوتاه هستند و در حد چند جمله. حتی نخستین نامه‌های او به هلنه وایگل لحنی "سرد" و "روزمره" دارند، حداکثر با امضایی مهرآمیز در پایان: "با بوسه‌های گرم از ب"، یا عبارتی ظریف‌تر: "از دور پشت تو را خارش می‌دهم، ب."
هلنه وایگل، شاید تا پایان زندگی زناشویی، سراپا عشق و ایثار و وفاداری بود. اما این احساسات با بی‌مهری‌ها و بی‌وفایی‌های مداوم همسر به سرخوردگی و تلخکامی کشید، بی آن که به خشم و اعتراضی فعال منجر شود. نامه‌های او گاه لحنی خسته و بی‌تفاوت پیدا می‌کند، شاید به این علت که او در رویارویی با همسر در خود نیروی کافی نمی‌دید و برشت نیز از این "ضعف" آگاه بود. زمانی که هلنه وایگل از کشف رابطه برشت با مارگرته اشتفین، هنرپیشه‌ای جوان، سخت برآشفته بود، به شدت به برشت اعتراض کرد. برشت با لحنی پوزش‌خواهانه از او تقاضا کرد که "الم شنگه" به پا نکند و او را به دردسر نیندازد.
(زنان زندگی برتولت برشت و نامه‌نگاری با همسر | نوشته : علی امینی نجفی)
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@