کانال پرواز فکرواندیشه flith@


موضوع داستان ماجرامحور بادبادک باز ; دردو رنج پسری بنام حسن از قوم هزاره و نماد مظلومیت و شجاعت و پاکی ک بدلیل تفاوتهای قومی مذهبی , مظلومیت و حقوق ضایع شده ب فرزندش نیز منتقل میشود..
چه بسا با دانستن و اگاهی از همخون بودن دو پسربچه (امیر و حسن) این تفاوتهای قومی مذهبی کمرنگ شده و اگر از ابتدا مشخص میشد..تجربه زندگی ناخوشایند حسن و فرزندش میتوانست ب صفر میل کند..
امیر ازقوم پشتو.. شخصیتی وابسته و ترسو و محافظه کارانه ک سرانجام در اخر داستان بر ترس خود فایق آمده وظلمی ک بخود و دوست خود کرده را جبران میکند..و آصف دو رگه افغانی آلمانی و متعصب ب نازی ها..شخصیتی متکبر و شر دارد. .

موضوع داستان حول و حوش گناه پدر و برادر و اطرافیان و بیگناهی حسن شکل میگیرد..

دراین حین نویسنده با طرح مسایل مربوط ب تغییر نظام پادشاهی و حمله روس و بعد بهمریختگی و جنگ داخلی توسط خود افغانها علیه هم.. و برخوردهای افراطی و غیر انسانی و فجیع گروه طالبان و حتی بیان رسوم کشور افغان دردورنج بچه و کشور را باهم عجین میکند..
واحساس درد بردل خواننده و اشنایی با اندکی از رسوم وتاریخ افغانستان را در پی دارد..

بادبادک نماد ازادی بدست بچه ای بیگناه بر بام آسمان پرواز میکند ک سالها بعد با اندک لبخند فرزند همان بچه دوباره بر بام اسمان مینشیند..

تهرنگ امیدی ک ان لبخند کوچک بر دل مینشاند شاید کمترین ذوقی است ک بر دل خواننده مینشاند..
بعبارتی ازادی افغانستان و لبخند کوچک سهراب..
براستی ترسو و بزدل بودن و سواستفاده های بچگانه امیر و شجاعتو مظلومیت و آزادوار زندگی کردن حسن.. چقدر متاثر از نحوه نوع تولد انهاست؟
ایا مخفی کردن و شرم دانستن گناهی پنهانی در این تولد باعث همه این بدبختیها بر حسن و فرزندش سهراب شده؟گناه حسن وسهراب چیست؟ ایا این نوع و نحوه تفکر ادمی نیست ک زندگی.. رهایی.. را از انسان سلب میکند....؟؟؟؟
همانگونه ک عدم اگاهی رستم و سهراب از هم...

مهر و محبت پدرو فرزندی را از هم دریغ کرد....

#فرشته

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


کتاب را میشود به دوبخش تقسیم کرد بخش نخست دوران کودکی دو پسر افغان که یکی به نام امیر از قوم پشتون که در رفاه زندگی میکند ودیگری حسن که پدرش نوکر خانه زاد پدرامیراست. دوران نوجوانی امیر و حسن در فضای سنتی آن زمان افغانستان یعنی زمان ظاهرشاه درجریان است . شیطنت های کودکانه ی امیر و حسن و بادبادک بازی به عنوان نمادی از زندگی افغان ها در آن زمان رونق فراوان دارد. امیر نسبت به حسن حسادتهایی دارد و پیرو همین حسادت گاهی او را اذیت میکند.
بارزترین اتفاق این بخش تجاوز آصف به حسن است . امیر که ازدورشاهد ماجرا است سکوت اختیار میکند و همین سکوت سبب برانگیخته شدن حس گناه درامیر برای سالیان سال شد.

بخش دوم کتاب که تقریبا پس از اتفاقات سیاسی و ظهور نیروهای شوروی درافغانستان و فرار امیر و پدرش به امریکا آغاز میشود خواننده را با مسائل مختلفی روبرو میکند.
چیزی که از همه چیز بیشتر نمود دارد حضور طالبان با افکار به ظاهر اسلامی و نمایش بی رحمانه ی این نیروهای ویرانگراست. نویسنده با هنرمندی تمام قساوت این حیوانات انسان نما را به تصویر کشیده است تا جایی که خواننده درد عمیق ناشی از برخوردهای سبعانه ی آنها را کاملا حس میکند.کسانی که به نام اسلام بر جان و مال و ناموس افغانها مسلط شده اند. اینان به ظاهر احکام اسلام را به جا میاورند ولی عملا غیر ازاین عمل میکنند . اوج بی رحمی و شقاوت این حیوانات انسان نما زمانی بود که به کودکان یتیم خانه تعدی و تجاوز میکردند.
درام این داستان برای من زمانی بود که سهراب این کودک حدودا ده ساله که مورد تجاوز آصف قرارگرفته نسبت به همه ی مردها بدبین است چون هرکه از راه رسیده به چشم یک طعمه به او نگریسته . هنگامی که امیر جهت تسلی دادن به او میخواهد دست او را بفشارد سهراب عقب میکشد. روح سهراب از تجاوزهای پی درپی آزرده شده تا جایی که در گفتگویش به امیر اظهار میکند که من کثیفم و بار گناه آصف متجاوز و کثیف را او به دوش میکشد.
نکته ی مهم دیگر که میتوان برداشت نمود این است که اختلافات قومیتی در افغانستان منشا همه ی جنگها و ناملایمتی آنهاست . قوم بندی هزاره و پشتون و تاجیک وازبک و .... چیزی جز اختلاف و تفرقه نخواهد بود. ظلمهایی که درحق حسن به جرم هزاره و شیعه بودن انجام میشد حاصل همان اختلاف قومیتی حاکم بود.
پیوند عاطفی امیر به عنوان یک پشتون و حسن به عنوان یک هزاره یعنی اتحاد قومیتی که هرچند در انتهای داستان با پیوند خونی آنها رقم خورد میتواند به عنوان راه نجات افغانستان و راه مقابله با استعمارخارجی واستثمار داخلی طالبان قرار گیرد.
متاسفانه هنوز خیلی از افاغنه به این باور نرسیده اند.

#مریم




♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


شخصيت اصلي رمان، امير است. خواننده شاهد دوران زندگي امير از كودكي تا سي و نه سالگي او (2002-1963) است. او زندگي پر ماجرايي را پشت سر مي‌گذارد.
امير در نوجواني ترسو و بزدل است و به حسن، احساس حسادت مي‌كند. و از ديد پدرش، بي‌دست و پا و چلفتي است. و مهم‌ترين ويژگي‌اش، درونگرايي اوست. از نوجواني به نويسندگي علاقه‌مند است و ارتباط دوستانه‌اي با رحيم‌خان دارد. در عين حال، باهوش و زيرك است.

رمان بادبادک‌باز در 25 قسمت با زاویة دید اوّل شخص نوشته شده که در آنها راوی همان امیر است. تنها در بخش شانزدهم، راویت داستان از زبان رحیم‌خان، دوست پدر امیر، صورت می‌گیرد که آن هم با زاویة اوّل شخص است. قسمت‌های آغازین رمان که به کودکی امیر و حسن اختصاص دارد، جذّابیّت بیشتری نسبت به قسمت‌های بعدی دارد، هرچند این قسمت‌ها شبیه خاطره‌هایی به هم پیوسته هستند که راوی (امیر) به نقل آنها می‌پردازد.

جنبه‌های مثبت رمان بادبادک‌باز، پرداختن خالد حسینی به آداب و رسوم و فرهنگ جامعة افغانستان است. اشاره به بازی‌های ملّی مانند بُزکُشی در اوّلین روز نوروز و شرح و توضیح آن، بازی‌های کودکانه مثل بادبادک‌بازی، تیله‌بازی، آینه انداختن، قلاّب‌سنگ، مراسم مذهبی مثل قربانی کردن گوسفند در عید قربان و سه روز تعطیلی آن، آداب سنّتی خواستگاری و عروسی مثل حنا بستن دست عروس، رسم آینه و قرآن، ولیمة عروسی و غذاهای محلّی. شاهنامه‌خوانی امیر و حسن و علاقة این دو به شاهنامه را نیز می‌توان به عنوان توجّه به ریشه‌های فرهنگی ادبی محسوب کرد.

خالد حسینی با پیوند دادن آغاز و پایان رمان به هم، از نظر ساختاری به رمان خود استحکام بخشیده و در این کار موفّق بوده است. رمان او با بادبادک‌بازی و دوستی امیر و حسن آغاز می‌شود و در پایان هم با شروع دوستی امیر و سهراب و بادبادک‌بازی خاتمه می‌یابد. شخصیّت‌های اصلی رمان را به خوبی پرداخته و در شخصیّت‌پردازی تا حدود زیادی موفّق ظاهر شده است.

حسن: شخصیّتی که همانند نامش نیکو و خوب و در بر دارندة خصلت‌های پسندیده است. چهره‌ای گِرد و لبی شکری دارد و در هنگام تولّد نیز لبخند بر لب به دنیا می‌آید. تصویری که امیر (راوی) از او نشان می‌دهد، در بعضی قسمت‌ها اغراق‌آمیز است، به‌گونه‌ای که گاه برای خواننده باورپذیر نیست که در واقع، چنین شخصیّتی وجود داشته باشد. در مقابل دیگران از امیر دفاع می‌کند، حتّی حاضر است جانش را فدای او کند. رفتار حسن بیشتر شبیه افراد پخته و باتجربه است. او فکر امیر را می‌خواند، با اینکه بی‌سواد است. بسیار باهوش‌تر از امیر و برخلاف او، پسری شجاع و با دل و جرأت است. حسن در حقیقت، مکمّل امیر و در بر دارندة همة صفت‌های خوبی است که او از آن بی‌بهره است؛ نمونة کوچک‌شده‌ای از پدرش، علی.


#نادره_لکپور


♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


#بادبادک باز

بابا گفت: “فقط یک گناه وجود دارد والسلام. آن هم دزدی ست. هر گناه دیگری هم نوعی دزدی است.”

اگر مردی را بکشی، یک زندگی را می دزدی. حق زنش را از داشتن شوهر می دزدی، حق بچه هایش را از داشتن پدر می دزدی.
وقتی دروغ می گویی، حق کسی را از دانستن حقیقت می دزدی.
وقتی تقلب می کنی، حق را از انصاف می دزدی.
می فهمی؟

📚كتاب:بادبادک باز
✍نویسنده: خالد حسینی


🌸🌸🌸


♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

دوستان و همراهان کانال پرواز واندیشه🍃


از این پس هر روز راس ساعت 9 بخشهایی ازکتاب انسان در جستجوی معنا اثر ویکتورفرانکل دراین کانال به اشتراک گذاشته میشود.
با ما همراه باشید

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#انسان_در_جستجوى_معنا
#ويكتور_فرانكل
#روانشناسى
تجاربی از اردوگاه کار اجباري1




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص56

رفت از دارو محروم می شدند. براي بیمارانی که حالشان چندان هم بد نبود چیزي نداشتم جز اینکه دلداریشان دهم. با اینکه در اثر تیفوس بسیار ضعیف و خسته بودم، خودم را می کشیدم و بیماران را عیادت می کردم، پس از آن به محل امن خودم روي سرپوش محور می رفتم. تصادفا همین محور جان سه زندانی را نجات داد. کمی پیش از آزادیمان، مقامات زندان، زندانیان را در توده هاي عظیم به داخاوا می فرستادند و این سه زندانی کار عاقلانه اي کرده و نمی خواستند بروند. براي این منظور از محور پایین رفتند تا از دید نگهبانان در امان باشند. منهم با قیافه اي بیگناه و آرام روي سرپوش نشسته و به بازي بچگانه پرتاب شن به سیم خاردار مشغول بودم. نگهبانان با دیدن من لحظه اي مردد ماندند و بعد رفتند و من بیدرنگ به آن سه نفر گفتم که خطر رفع شده است. براي کسانی که در درون این اردوگاهها نبوده اند، بسیار دشوار است که بتوانند میزان بی ارزش بودن جان انسان را درك کنند. زندانی که دیگر سخت جان شده بود، تنها زمانی این بی توجهی به هستی بشر را احساس می کرد، که مردان بیمار را به محل دیگري انتقال می دادند. بیماران بدحال را در گاریهایی جا می دادند که زندانیان باید آن را کیلومتر ها اغلب در توفان برف به اردوگاه دیگر بکشند. اگر یکی از بیماران پیش از حرکت می مرد، باز هم او را در گاري می انداختند، چون فهرست اسم ها باید دقیق می بود! فهرست نامها تنها چیزي بود که اهمیت داشت. یک مرد به این دلیل شمرده می شد که داراي شماره اي بود، به واژه اي دیگر انسان تبدیل به شماره شده بود. این دیگر اهمیت نداشت که آن شماره زنده باشد یا مرده، زندگی یک )شماره( دیگر مطرح نبود. در پس آن شماره و زندگی که حتی اهمیتش کمتر از شماره بود چه نهفته بود؟ سرنوشت، تاریخ و نام آن مرد. در گاري بیمارانی که به اردوگاه دیگر حمل می شدند و منهم به عنوان پزشک همراهشان از باواریا به اردوگاه دیگري می رفتیم.




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص57

زندانی جوانی بود که اسم برادرش در فهرست نبود و به ناچار باید در همان اردوگاه می ماند. زندانی جوان آنقدر التماس کرد تا سرپرست اردوگاه تصمیم گرفت جاي مرد دیگري را به او دهد و برادر او جاي مردي را گرفت که ترجیح می داد در آن لحظه در همان اردوگاه بماند. اما فهرست اسمها باید بی نقص می بود! البته اینکار هم آسان بود. زیرا شماره این دو زندانی با هم جابجا می شد. همانطور که پیش از این یادآور شدم ما صاحب بدنمان بودیم، که پس از همه بلاهایی که به سرمان آمده بود ،هنوز جان داشت و بقیه چیزها از جمله ژنده هایی به نام لباس که اسکلت وجودمان را می پوشاند تنها زمانی به درد می خورد که ما را در گاري بیماران می انداختند. زندانیان این مومنان را سر تا پا ورانداز می کردند تا ببینند پالتو یا کفش هایشان بهتر از مال خودشان بود یا نه. از آن گذشته سرنوشت آنان بسر آمده و مهرپایان براسکلت آنان خورده بود، اما کسانی که هنوز زنده بودند و هنوز نیروي کار داشتند باید از هر وسیله اي که مدت زنده ماندنشان را درازتر می کرد استفاده می کردند. آنان دیگر احساساتی نبودند. رفتار زندانیان کاملا بستگی به خلق و خوي نگهبانان داشت-بازي سرنوشت- و این مسائل بیشتر آنان را از احساس بشري دور می کرد تا شرایط موجود اردوگاه. من در آشویتس خط مشی برگزیده بودم که مفید بود و بیشتر رفقاي من بعدها از آن پیروي می کردند. من معمولا به همه گونه پرسش ها در نهایت صداقت پاسخ می دادم، اما در مورد چیزهایی که صریحا از من نپرسیده بودند سکوت می کردم. اگر سنم را می پرسیدند پاسخ می دادم. اگر حرفه ام را می پرسیدند، می گفتم )پزشک( و دیگر توضیحی نمی دادم. نخستین صبحی که در آشویتس بودیم، افسر اس. اس به محل رژه آمد. آن روز ما باید به گروههاي مختلفی تقسیم می شدیم. کسانی که بیش از 40 سال داشتند، کسانی که کمتر از 40 سال داشتند، فلزکاران، مکانیک ها و از این دست. پس از آن ما را معاینه کردند تا ببینند فتق داریم یا نه. و برخی از




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص58

زندانیان باید گروه جدیدي تشکیل می دادند. گروهی که من در آن جاي داده شده بودم، به کلبه دیگري برده شدیم که دوباره به صف ایستادیم. در اینجا بار دیگر با توجه به پرسش هایی در مورد سن و حرفه ام به گروه کوچک دیگري پیوستم. یکبار دیگر ما را به کلبه دیگري بردند و به گروههاي مختلفی تقسیم کردند. اینکار تا مدتی ادامه داشت و من که خود را در میان عده اي ناآشنا می دیدم کلافه بودم، زیرا آنها به زبانهایی سخن می گفتند که برایم مفهوم نبود. سرانجام واپسین گزینش انجام گرفت و من به گروهی بازگشتم که در نخستین کلبه با من بودند! دوستان من تقریبا متوجه نشدند که من در این مدت زمان از کلبه اي به کلبه دیگر انتقال داده می شدم. اما می دانستم که آن لحظات سرنوشت ساز بودند. هنگامی که گاري حمل بیماران که آنان را به مقصد )اردوگاه استراحت( می برد ترتیب داده شد، اسم من )یعنی شماره ام( در فهرست بود، زیرا در آن محل به چند پزشک نیاز داشتند. اما هیچکس باور نمی کرد که مقصد ما واقعا استراحتگاه باشد. چند هفته پیش یک چنین انتقالی صورت گرفت، همان بار هم همه فکر می کردند مقصد اتاق گاز است. وقتی اعلام کردند کسانی که براي کشیک شبانه داوطلب شوند، اسمشان از صورت اسامی حذف خواهد شد، هشتاد و دو نفر زندانی بیدرنگ داوطلب شدند. یکربع بعد انتقال منتفی شد، اما هشتاد و دو نفر همچنان در کشیک شب باقی ماندند، براي اکثر کشیک ها این شب کاري به معناي مرگ در 15 روز آینده بود. و اکنون دوباره گاري حمل بیماران براي استراحتگاه آماده شد. باز هم کسی نمی دانست چه حقه اي درکارست تا آخرین نیروي افراد در حال مرگ بکار گرفته شود- آیا تنها براي دو هفته است- به اتاق گاز خواهد رفت و یا به اردوگاه استراحت واقعی رهسپار خواهد شد، پزشک سرپرست که به من لطف داشت ساعت یک ربع به ده غروب یک روز پنهانی سر در گوشم گذاشت و گفت، )در اتاق نگهبانی گفته ام که هنوز هم می توانی اسمت را از فهرست حذف کنی و تا ساعت ده شب هم براي تصمیم گرفتن وقت داري.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص59

به او گفتم چنین کاري نمی کنم و به این نتیجه رسیده ام که خود را بدست سرنوشت بسپارم. )ترجیح می دهم با دوستانم بمانم( ترحم را در چشمانش خواندم، گویی واقعیت را می دانست. دستم را در سکوت فشرد، گویی خداحافظی براي زندگی نبود، بلکه از زندگی بود. به آرامی به کلبه ام بازگشتم. در آنجا دوستی در انتظارم بود. با اندوه پرسید، » براستی می خواهی با آنها بروي؟ « » بله ، می روم « اشک در چشمانش حلقه زد و من کوشیدم آرامش کنم. باید کاري می کردم، وصیت کردم: » گوش کن، اوتو ! اگر به خانه نزد همسرم بازنگشتم و اگر تو او را دیدي، به او بگو که هر روز و هر ساعت راجع به او صحبت می کردم. یادت باشد و دیگر اینکه او را بیش از هر کسی دوست دارم. سه دیگر اینکه، با وجود مشقاتی که در اینجا بسرم آمده یاد مدت کمی که با او زندگی کرده ام هماره بیش از هر چیز برایم عزیز و گرانبها بوده است. « اوتو! حالا تو کجایی؟ زنده اي؟ از آخرین باري که با هم بودیم چه اتفاقاتی برایت افتاده؟ همسرت را پیدا کردي؟ به یاد داري چگونه از تو خواستم وصیت مرا به خاطر بسپاري واژه واژه و تو کودکانه اشک می ریختی؟ صبح روز بعد آنجا را ترك کردم. این بار نیرنگی در کار نبود مقصد ما اتاق گاز نبود بلکه واقعا استراحت گاه بود. کسانی نسبت به ما احساس ترحم می کردند در اردوگاه ماندند و بزیر مهمیز قحطی کشیده شدند که بیرحمانه تر از اردوگاه جدید ما به آنها حمله ور شده بود. آنان کوشیدند زندگی شان را نجات دهند اما با این کار سرنوشت خود را تعیین کردند. ماهها پس از آزادیمان، دوستی را از اردوگاه قدیمی ملاقات کردم. او که در اردوگاه در سمت پلیس کار می کرد، می گفت در به در دنبال یک تکه



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص60

گوشت مردار انسانی می گشت که از توده جسدها کنده بودند و سرانجام آنرا در قابلمه اي که روي آتش بود پیدا کرد. آدمخواري اردوگاه را فرا گرفته بود و من به موقع آنجا را ترك کرده بودم. آیا این وضعیت داستان مرگ در تهران را در ذهن آدم زنده نمی کند؟ داستان از این قرار بود که یکبار یک مرد ثروتمند و مقتدر ایرانی با یکی از خدمتکارانش در باغ قدم می زد. خدمتکار فریاد برآورد که عزراییل که او را تهدید کرده بود ، دیده است. خدمتکار از اربابش تقاضا کرد که تیزپاترین اسبش را به او بدهد تا او با شتاب به تهران بگریزد، او می توانست غروب همان روز به تهران برسد. ارباب موافقت کرد، خدمتکار شتابان به سوي تهران تاخت. ارباب به هنگام بازگشت به خانه اش عزراییل را دید و از او پرسید» چرا خدمتکار مرا تهدید کردي و ترساندي؟ « عزراییل پاسخ داد، » من او را تهدید نکردم، تنها شگفت زده شدم که چرا در حالیکه قرار بود که امشب او را در تهران ببینم هنوز اینجاست.« زندانیان اردوگاه از تصمیم گیري در هر زمینه اي وحشت داشتند. و این به خاطر احساس نیرومند آنان در این زمینه بود که سرنوشت تعیین کننده است و انسان نباید با آن بازي کند بلکه بگذارد هر آنچه پیش آید خوش آید. از آن گذشته، بی احساسی بر همه احساسات زندانی چیره و حاکم شده بود. گاهی باید تصمیمات برق آسایی می گرفتیم، تصمیماتی که متضمن مرگ یا زندگی بود. اما حتی در چنین لحظاتی نیز زندانی ترجیح می داد تسلیم سرنوشت خود باشد. گریز از هر نوع تصمیم گیري وقتی بیش از هر چیز چشم گیر می شد که زندانی مجبور بود تصمیم به فرار کردن یا نکردن بگیرد و در چنین لحظاتی که مساله بسیار حساس بود و دقایق به حساب می آمد، او دچار شکنجه روحی می شد. و مردد می ماند که آیا جان خود را به خطر بیندازد و فرار کند یا نه؟ من خود نیز دچار چنین شکنجه اي شدم. زمانی که جبهه جنگ به نزدیکی اردوگاه کشانده شده، من نیز فرصت این را داشتم که بگریزم. داستان چنین بود که یکی از همکارانم باید براي دیدن بیماران بخارج از اردوگاه می رفت و این یک ماموریت پزشکی بود. او می خواست در این زمان فرار کند و مرا هم با خود



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص61

ببرد. او به بهانه مشاوره پزشکی در مورد بیماري که بیماریش نیاز به مشورت با یک متخصص داشت مرا از اردوگاه خارج سازد. قرار بود خارج اردوگاه یکی از اعضاي جنبش مقاومت خارجی به ما لباس و مدارك لازم را بدهد. در واپسین دم به علت مشکلات فنی ناچار شدیم بار دیگر به اردوگاه برگردیم. ما هم فرصت را غنیمت شمرده مقدار سیب زمینی خراب و یک کوله پشتی با خود برداشتیم. در راه ما خود را به اردوگاه زنان و به درون کلبه اي رساندیم. این اردوگاه خالی بود، زیرا زنان را به اردوگاه دیگري فرستاده بودند. کلبه مثل بازار شام بود و همه چیز در هم ریخته. پیدا بود که زنان خرت و پرتهایی براي خود دست و پا کرده و بعد هم ناچار به تخلیه آنجا شده بودند. لباس ژنده، حصیر، غذاي فاسد و ظروف شکسته از آن جمله بود. چند کاسه سالم هم بود که بدرد ما می خورد اما تصمیم گرفتیم برنداریم. بعدها شنیدیم که وقتی اوضاع بحرانی شد، از این کاسه ها تنها براي غذا استفاده نمی کردند بلکه، بجاي لگن و لگن دستشویی نیز استفاده می شد. )با اینکه بردن هر گونه ظرفی به داخل کلبه ممنوع بود، اما گاهی بعضی از زندانیان ناچار به زیر گذاشتن قانون می شدند، به ویژه بیماران تیفوسی که ضعیف تر از آن بودند تا خارج از کلبه به توالت بروند، حتی اگر کسی به آنان کمک می کرد( در حالی که من بیرون کلبه کشیک می دادم دوستم داخل کلبه رفت و پس از مدت کوتاهی با یک کوله پشتی که زیر کتش پنهان کرده بود، بیرون آمد. این بار نوبت من بود که به داخل کلبه بروم و کوله پشتی دیگري را که دوستم دیده بود بردارم. به داخل رفتم و توي خرت و پرت ها به جستجو پرداختم. کوله پشتی را پیدا کردم. حتی یک مسواك هم بچنگ آوردم. و ناگهان در میان آن همه چیزهایی که زنان بجا گذاشته بودند جسد زنی را دیدم. با شتاب به کلبه ام بازگشتم که اثاثیه ام را جمع کنم: کاسه غذا، یک جفت دستکش مندرس، که از یکی از بیماران مرده تیفوسی )به ارث( برده بودم، چند تکه کاغذي که یادداشتهایم را نوشته بودم )همانطور که یادآور شدم، من یادداشتهایی را که در آشویتس گم کرده بودم، بازنویسی کرده بودم(. براي



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص62

آخرین بار از بیمارانم دیدن کردم. این بیماران در دوسوي کلبه، روي چوبهاي پوسیده خوابیده بودند. بالاي سر تنها بیماري که همشهریم بود رفتم. خیلی سعی کرده بودم جانش را نجات دهم، اما وضعش وخیم و رو به مرگ بود. هیچ قصدي نداشتم راجع به فرارم به دیگران چیزي بگویم، اما گویا رفیقم حدس زده بود )شاید قیافه من عصبی بود(. با صدایی خسته از من پرسید » تو هم اینجا را ترك می کنی؟ « انکار کردم، اما گریز از نگاه اندوهگینش دشوار بود. پس از اینکه به همه بیماران سر کشیدم، پیش او بازگشتم و بار دیگر با نگاه بیمارش که مرا متهم می کرد رویاروي شدم. پس از اینکه به رفیقم گفتم منهم با او فرار خواهم کرد، احساس ناخوشایندي بدرونم چنگ انداخت که لحظه به لحظه ژرفتر می شد. ناگهان بر آن شدم که براي یکبار هم که شده سرنوشت را در دست بگیرم و مهارش کنم. بیرون کلبه دویدم و به دوستم گفتم که نمی توانم با او بروم. به مجردي که با قاطعیت به دوستم گفتم که مایلم با بیمارانم بمانم آن احساس بیمارگونه رهایم کرد. نمی دانستم روزهاي آینده چه در پیش خواهیم داشت اما یک آرامش درونی احساس می کردم که هرگز بیش از آن تجربه نکرده بودم. به کلبه بازگشتم، روي تخته ها کنار همشهریم نشستم و سعی کردم آرامش کنم، پس از آن با سایر بیماران گپ زدم و کوشیدم در آن حال هذیانی که داشتند، آرامشان کنم. آخرین روز اقامت ما در اردوگاه فرا رسید. هر قدر که دامنه جبهه ها به اردوگاه نزدیکتر می شد، زندانیان را دسته به دسته به اردوگاههاي دیگر منتقل می کردند. مقامات زندان، کاپوها و آشپزها فرار را بر قرار ترجیح داده بودند. در چنین روزي دستور داده شده بود که اردوگاه باید تا غروب آفتاب کاملا تخلیه شود. حتی چند زندانی که باقی مانده بودند )بیماران، چند پزشک و پرستاران( مجبور به ترك آنجا شدند، تا بتوانند شب هنگام اردوگاه را آتش بزنند. هنوز از آمدن کامیون که قرار بود بعد از ظهر بیاید و بیماران را به اردوگاه دیگري حمل کند، خبري نبود. در عوض دروازه هاي اردوگاه بسته شد و مراقبت در



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص63

اطراف سیم هاي خاردار شدیدتر شد تا کسی نتواند فرار کند. به نظر می رسید باقیمانده زندانیان محکوم بودند در اردوگاه آتش زده شوند. من و دوستم بار دیگر تصمیم گرفتیم فرار کنیم. به ما دستور دادند جسد سه زندانی را بیرون اردوگاه و پشت سیم هاي خاردار به خاك بسپاریم. تنها ما دو نفر بودیم که نیرو داشتیم چنین کاري را انجام دهیم. تقریبا بقیه افراد در چند کلبه اي که هنوز مورد استفاده قرار می گرفت، در بستر بودند و با تب و هذیان دست و پنجه نرم می کردند. حالا دیگر نقشه اي دیگر در سر داشتیم: براي بردن جسد از یک وان کهنه به جاي تابوت استفاده می کردیم که کوله پشتی را هم می توانستیم در درون آن پنهان کنیم. با دومین جسد کوله پشتی را می بردیم و قصد داشتیم با سومین جسد هم فرار کنیم. در بردن دو جسد کار ما طبق نقشه انجام گرفت، همه چیز رو به راه بود. پس از اینکه برگشتیم، موقعی که دوستم رفته بود که تکه نانی دست و پا کند تا بتوانیم در چند روز آینده در جنگلها با آن رفع گرسنگی کنیم، من منتظر ماندم. دقیقه ها می گذشت و من همچنان منتظر بودم. با گذشت زمان و نیامدن دوستم بی قرارتر می شدم. پس از سه سال زندگی اردوگاهی، مزه آزادي را شادمانه در ذهنم زنده می کردم. فکر می کردم چه قدر عالی خواهد بود به سوي جبهه جنگ برویم. اما کار ما به آنجا نرسید. همان لحظه اي که دوستم بازگشت، دروازه اردوگاه باز شد، یک اتومبیل پر زرق و برق سربی رنگ که رویش علامت صلیب سرخ دیده می شد، آهسته به زمین رژه رسید. نماینده اي از صلیب سرخ بین المللی در ژنو وارد شد، و حالا دیگر اردوگاه و زندانیان در پناه او بودند. نماینده در یک خانه روستایی اقامت گزید تا در صورت بروز هر گونه خطري نزدیک اردوگاه باشد. حالا دیگر چه کسی به فکر فرار بود؟ بسته هاي دارو بود که از اتومبیل بیرون می آوردند، سیگار توزیع می کردند، از ما عکس می گرفتند و شادي از زمین و زمان می بارید و خجسته لحظاتی بود، حالا دیگر نیازي نبود جان خود را به خطر انداخته و به جبهه جنگ برویم.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص64

در اثر هیجان زدگی جسد سوم را فراموش کرده بودیم. سرانجام جسد را بیرون برده و در قبري که براي سه جسد کنده بودیم جا دادیم. نگهبانی که ما را همراهی می کرد- و نسبتا آدم بی آزاري بود- دفعتا تبدیل به آدم ملایمی شد، او فکر می کرد که ممکن است ورق برگردد و جلب خشنودي ما براي روز مبادا قطعا به کارش خواهد آمد. پیش از اینکه خاك را بر روي جسدها بریزیم، دعا کردیم و او نیز در مراسم دعا به ما پیوست. پس از آنهمه هیجانات و فشارهاي حاصله در آن چند روز سخت و سیاه، روزهایی که سرانجام بر مرگ چیره گشتیم، واژه هاي نیایش ما در رسیدن به صلح و آرامش درخشان ترین و صمیمانه ترین واژه هایی بود که از درون ما بر می خاست. بنابراین آخرین روز زندان را نیز به امید آزادي سپري کردیم. اما گویا پیروزي را زودتر از موقع جشن گرفته بودیم. زیرا با اینکه نماینده صلیب سرخ به ما اطمینان داد که پیمان صلح امضا شده و اردوگاه را نباید تخلیه کرد، اما همان شب افسران اس. اس سر رسیدند و گفتند دستور دارند که اردوگاه را تخلیه کنند. قرار بود باقی زندانیان را به اردوگاه مرکزي ببرند که بعد ظرف 48 ساعت به سوییس بفرستند تا با سایر اسراي جنگ مبادله کنند. افسران اس. اس آنقدر رفتارشان دوستانه بود که ما باور نمی کردیم اینها همان اس.اس هاي شکنجه گرند. اس. اس ها می کوشیدند ما را وادار کنند بدون وحشت سوار کامیونها شویم و می گفتند باید از شانس خوب خود سپاسگزار باشیم. کسانیکه هنوز ته نیرویی داشتند سوار کامیونها شدند، و کسانی را هم که کاملا از رمق رفته بودند، به دشواري بلند می کردند و در کامیون جا می دادند. دیگر نیازي نبود من و دوستم کوله پشتی مان را پنهان کنیم. ما در صف آخرین گروهی ایستادیم که باید سیزده نفر را از این گروه بر می گزیدند و با کامیون ما قبل آخر می فرستادند. سرپرست پزشکان تعداد مورد نیاز را شمرد، اما ما از قلم افتادیم. سیزده نفر سوار کامیون شدند و ما دو نفر جا ماندیم. ما شگفت زده، ناراحت و ناامید پزشک را ملامت می کردیم. او هم خستگی و کلافه شدن خود را بهانه



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص65

کرد و عذر خواست زیرا فکر کرده بود که ما دو نفر هنوز خیال فرار در سر داریم. ما در حالیکه کوله پشتی هایمان را به پشت داشتیم و در نهایت بی صبري و بی قراري همراه باقی زندانیان نشستیم و منتظر آخرین کامیون شدیم. ناچار بودیم مدت درازي به انتظار بمانیم. سرانجام در اتاق خالی نگهبانان روي تشک ها دراز کشیدیم، لحظات را در امید و ناامیدي سپري می کردیم. با لباس و کفش خوابیدیم تا آماده سفر باشیم. با صداي تیراندازي و توپ بیدار شدیم، نور خمپاره و صداي تیر و توپ به درون کلبه می ریخت. سرپرست پزشکان با شتاب وارد کلبه شد و دستور داد به سینه روي زمین بخوابیم. یکی از زندانیان به محض شنیدن دستور پزشک از روي بسترش با کفش روي شکمم پرید. از خواب بیدار شدم و دیدم هنوز سالمم! و در آن لحظه بود که فهمیدیم چه اتفاقی افتاده است: دامنه جبهه جنگ تا اردوگاه ما رسیده بود! تیراندازي آرام گرفت و سپیده زد. و بیرون روي تیري در دروازه اردوگاه پرچم سفیدي با وزش باد به اهتزاز در آمد. چندین هفته بعد پی بردیم که حتی در همان ساعات آخرین نیز سرنوشت چه بازیها با ما باقیمانده زندانیان داشته است. و دیدیم که تصمیم بشر به ویژه در موارد مرگ و زندگی چه قدر نااستوار است. عکس هایی به دستم رسید که از اردوگاه کوچکی که از اردوگاه ما چندان دور نبود برداشته بود. دوستان ما که آنشب فکر می کردند در کامیونها به سوي آزادي می روند، به این اردوگاه منتقل شدند و در آنجا در کلبه هاي قفل شده سوزانده شدند. بدنهاي نیمه سوخته آنان را می توانستم تشخیص دهم. بار دیگر به یاد عزراییل در تهران افتادم. بی احساسی زندانیان جز اینکه نقشی به عنوان مکانیسم دفاعی داشت، زاییده عوامل دیگري بود. این بی احساسی زاییده گرسنگی و کمبود خواب )همانطور که در زندگی عادي نیز پیش می آمد( و بی حوصلگی بود که یکی از مشخصات روحی زندانی به شمار می رفت. کمبود خواب همچنین به علت وجود



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

همه چیز را همگان هم نمیدانند
دغدغه ما استفاده از منابع صحیح و یادگیری در خلال گفتگو و مباحثه است. دور هم گرد آمده ایم تا از ادبیات،فلسفه و دانش اجتماعی بهره ببریم و از یکدیگر بیاموزیم.از همراهی دوستان فرهیخته و گرامی در کنارمان برای رسیدن به پله های بالاتر دانش استقبال میکنیم.
https://telegram.me/joinchat/BfivDT6pd2qArn-jSGIsxQ

ولتر:

برگ‌های کتاب، به منزله بال‌هایی هستند که روح ما را به عالم روشنایی پرواز می­دهند.

زین پس لذت کتابخوانی را در گروه زیر با ما تجربه کنید. 👇👇👇👇
https://telegram.me/joinchat/BfivDT6pd2qArn-jSGIsxQ

کانال پرواز فکرواندیشه flith@



سوال و جواب چالشی اوریانافالاچی با آيت‌الله خمینی درمورد حجاب

سوال- با این حجاب زنان چطور زنان شنا کنند
امام- به شما ربطی نداره.... حجاب برای زنان حسابی است.

فالاچی: خواهش می کنم امام ، باید هنوز از شما سوالات زیادی بکنم. مثلاً از این چادر که بر من پوشانده اند تا به خدمت شما برسم و شما به زور به زنان می پوشانید. به من بگویید چرا زنان را مجبور می کنید که خود را مخفی کنند در زیر پوششی که پوشیدن آن مشکل و بیهوده است؟ که با آن نه می شود حرکت کرد ، در حالی که همه زنان نشان داده اند که مثل مردان اند. مثل مردان مبارزه کردند، زندان کشیدند، شکنجه دیدند، و مثل مردان انقلاب کردند؟
امام: زنانی که انقلاب کرده اند، زنانی هستند که پوشش اسلامی داشته اند و یا دارند. نه زنان شیک پوش بزک کرده مثل شما، که این ور و آن ور می روند بدون پوشش و یک دو جین مرد را به دنبال خود می کشند. عروسکانی که بزک می کنند و به خیابان ها می آیند و سر و سینه و موی و فرم بدن خود را نشان می دهند، بر ضد شاه قیام نکردند. هیچ کار مفیدی انجام ندادند. نمی دانند خود را چگونه مفید قرار دهند. نه به صورت اجتماعی ، نه به صورت سیاسی و نه حتی به صورت حرفه ای و تخصصی و این بدین دلیل است که خود را به نمایش می گذارند، برای مردان و حواس پرتی می آورد و آزارشان می دهد، همچنین باعث حواس پرتی سایر زنان و آزار و حسرت آنان می شود.

فالاچی: صحیح نیست امام، در هر حال منظورم فقط یک پوشش نیست، بلکه چیزی است که باعث عقب افتادن زنان انقلاب می شود. همین زنان نمی توانند در دانشگاه با مردان تحصیل کنند و نه با مردان می توانند کار کنند، نه اینکه در دریا و استخر با مردان شنا کنند و یا جداگانه با چادر شیرجه بروند، راستی با چادر چگونه می شود شنا کرد؟

امام: تمام این مسائل ربطی به شما ندارد. رسوم و آداب ما به شما مربوط نیست. اگر پوشش اسلامی را دوست ندارید، مجبور نیستید بپوشید. برای اینکه پوشش اسلامی ، برای زنان و جوان حسابی است...

فالاچی: متشکرم. حالا که به من می گویید، زود برش می دارم. ولی به من بگویید زنی مثل من، که همیشه بین مردان زندگی کرده و مو سینه و گوش های خود را نشان می داده و در جبهه جنگ سربازان خوابیده، آیا به نظر شما یک زن بی اخلاق یا پیرزنی ناحسابی هستم؟

امام: این را وجدان شما می داند. من احوالات شخصی را قضاوت نمی کنم. نمی توانم بدانم که زندگی شما اخلاقی بوده یا غیر اخلاقی و یا چگونه با سربازان به سر برده اید. این چیزهایی که گفتم، در زندگی طولانی ام به این تجربه رسیده ام که اگر پوشش نباشد، زنان نمی توانند به نحو مفید و سالمی کار کنند و نه حتی مردان قوانین ما قوانین با ارزشی هستند.»

منبع: طلیعه انقلاب اسلامی، مصاحبه اوریانا فالاچی با حضرت امام ( ره) ، دوم مهرماه ۱۳۸۵ ، ص ۳۶۱- ۳۶۲



♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@