کانال پروازفکرواندیشه
@flith
فریبِ فرهنگ
(تاملی در باب تلاش‌های بیهوده برای ارتقای فرهنگِ مطالعه در ایران!)
محمدمهدی اردبیلی
منبع: ماهنامۀ فرهنگ امروز، آذرماه 1395
بخش دوم:
تا مسئله‌ای وجود نداشته باشد، مطالعه کردن و مطالعه نکردن ماهواً تفاوتی با یکدیگر ندارند. لذا سوال بعدی‌ای که احتمالا همان رویکرد عامیانه از ما خواهد پرسید این است که «پس چگونه مسئله را ایجاد کنیم»؟
اولاً مسئله را نمی‌توان به صورت فرمایشی از بالا ایجاد کرد یا دستور داد. مسئله را نمی‌توان انتقال داد. مسئله واجد جنبه‌ای منفی است که نمی‌توان آن را به داده‌های ایجابی تقلیل داد. مسئله نتیجۀ مواجهۀ نقادانۀ فرد با وضعیت خویش است. البته می‌توان بستری را فراهم آورد که بر مبنای آزادی بیان و تضارب آراء، امکانی برای گفت‌وگو حول مسائل مختلف فراهم آورد، اما آیا شما متولیان «ترویج فرهنگ کتابخوانی»، واقعا به دنبال همین هدف هستید؟ مسئله‌دار (پروبلماتیزه) کردن جامعه؟ مطمئنید؟ این شما را نمی‌ترساند؟ کمی حواستان را جمع کنید، آیا شما واقعا خواهان رواج تفکر انتقادی در جامعه هستید؟ آیا تبعاتش را می‌پذیرید؟
شنیده‌ایم که جامعۀ امروز دچار بی‌مسئلگی، یا اگر ترجیح می‌دهید، گرفتار مسائل کاذب است. مسائل زودگذر و فریبنده‌ای بر اذهان انسانها سایه افکنده‌اند که اگر معیار را «حقیقت» بدانیم، همگی گمراه‌کننده‌اند. آدمیان می‌کوشند تا با خودشان، با مسائلشان، و به طور کلی، با حقیقت، مواجه نشوند و در نتیجه مسائل کاذبی را جعل می‌کنند تا چندصباحی با آنها خوش باشند. این جعل مسائل کاذب، خود وجه دیگری از کارکرد فرهنگ عمومی است و در این معنا فرهنگ و تمدن، برای صیانت از خود، نیازمند فریب انسانها هستند. لذا افزایش میزان مطالعه، ارتقای دانش و حتی بالا بردن فرهنگ، همه از یک قماشند. خود مسئلۀ «ترویج فرهنگ مطالعه» یکی از همین مسائل گمراه‌کننده است.
پرسش‌های فوق ما را به سوی پرسش‌های عمیق‌تر و کلیدی‌تر سوق می‌دهند که در یادداشت حاضر مجالی برای پرداختن به آنها نیست: «کدام فرهنگ؟» و «کدام حقیقت؟». اما می‌توان ادعا کرد که آرمانِ ارتقای فرهنگ اگر در معنای راستینِ «ارتقا» به کار رود چیزی نیست جز نفی دیالکتیکیِ فرهنگ موجود. و همین جاست که متولیان فرهنگ (از مسئولان وزارت ارشاد و نهادهای ریز و درشت فرهنگی گرفته تا حتی نویسندگان و ناشران و منتقدان و به طور کلی «اهالیِ اهلی‌شدۀ اهلی‌سازِ فرهنگ») همگی موضعی محافظه‌کارانه بر ضد حقیقت نفی‌کننده و نقادانه اتخاذ می‌کنند، و دانسته یا نادانسته، از عباراتی همچون «ارتقای فرهنگ عمومی» یا امید به «بافرهنگ شدنِ» مردم در نخ‌نماترین و ارتجاعی‌ترین معنا سخن میگویند. حقیقت اما از بطن مواجهۀ نقادانه با این همه برخواهد خواست و در نتیجه، یکسره نبرد است، نبرد با خود و دیگران. حقیقت را نمی‌توان آموخت، نمی‌توان منتقل کرد، نمی‌توان دستور داد، نمی‌توان محاسبه کرد، نمی‌توان تجویز کرد، نمی‌توان در داده‌های ایجابی نمایش داد، بلکه حقیقت را فقط می‌توان زیست و بر سر آن جنگید: نبردی روش‌مند تا پای جان بر ضد فرهنگ مستقر با تکیه بر نقد درونیِ خود وضعیت.
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
فریبِ فرهنگ
(تاملی در باب تلاش‌های بیهوده برای ارتقای فرهنگِ مطالعه در ایران!)
محمدمهدی اردبیلی
منبع: ماهنامۀ فرهنگ امروز، آذرماه 1395
بخش دوم:
تا مسئله‌ای وجود نداشته باشد، مطالعه کردن و مطالعه نکردن ماهواً تفاوتی با یکدیگر ندارند. لذا سوال بعدی‌ای که احتمالا همان رویکرد عامیانه از ما خواهد پرسید این است که «پس چگونه مسئله را ایجاد کنیم»؟
اولاً مسئله را نمی‌توان به صورت فرمایشی از بالا ایجاد کرد یا دستور داد. مسئله را نمی‌توان انتقال داد. مسئله واجد جنبه‌ای منفی است که نمی‌توان آن را به داده‌های ایجابی تقلیل داد. مسئله نتیجۀ مواجهۀ نقادانۀ فرد با وضعیت خویش است. البته می‌توان بستری را فراهم آورد که بر مبنای آزادی بیان و تضارب آراء، امکانی برای گفت‌وگو حول مسائل مختلف فراهم آورد، اما آیا شما متولیان «ترویج فرهنگ کتابخوانی»، واقعا به دنبال همین هدف هستید؟ مسئله‌دار (پروبلماتیزه) کردن جامعه؟ مطمئنید؟ این شما را نمی‌ترساند؟ کمی حواستان را جمع کنید، آیا شما واقعا خواهان رواج تفکر انتقادی در جامعه هستید؟ آیا تبعاتش را می‌پذیرید؟
شنیده‌ایم که جامعۀ امروز دچار بی‌مسئلگی، یا اگر ترجیح می‌دهید، گرفتار مسائل کاذب است. مسائل زودگذر و فریبنده‌ای بر اذهان انسانها سایه افکنده‌اند که اگر معیار را «حقیقت» بدانیم، همگی گمراه‌کننده‌اند. آدمیان می‌کوشند تا با خودشان، با مسائلشان، و به طور کلی، با حقیقت، مواجه نشوند و در نتیجه مسائل کاذبی را جعل می‌کنند تا چندصباحی با آنها خوش باشند. این جعل مسائل کاذب، خود وجه دیگری از کارکرد فرهنگ عمومی است و در این معنا فرهنگ و تمدن، برای صیانت از خود، نیازمند فریب انسانها هستند. لذا افزایش میزان مطالعه، ارتقای دانش و حتی بالا بردن فرهنگ، همه از یک قماشند. خود مسئلۀ «ترویج فرهنگ مطالعه» یکی از همین مسائل گمراه‌کننده است.
پرسش‌های فوق ما را به سوی پرسش‌های عمیق‌تر و کلیدی‌تر سوق می‌دهند که در یادداشت حاضر مجالی برای پرداختن به آنها نیست: «کدام فرهنگ؟» و «کدام حقیقت؟». اما می‌توان ادعا کرد که آرمانِ ارتقای فرهنگ اگر در معنای راستینِ «ارتقا» به کار رود چیزی نیست جز نفی دیالکتیکیِ فرهنگ موجود. و همین جاست که متولیان فرهنگ (از مسئولان وزارت ارشاد و نهادهای ریز و درشت فرهنگی گرفته تا حتی نویسندگان و ناشران و منتقدان و به طور کلی «اهالیِ اهلی‌شدۀ اهلی‌سازِ فرهنگ») همگی موضعی محافظه‌کارانه بر ضد حقیقت نفی‌کننده و نقادانه اتخاذ می‌کنند، و دانسته یا نادانسته، از عباراتی همچون «ارتقای فرهنگ عمومی» یا امید به «بافرهنگ شدنِ» مردم در نخ‌نماترین و ارتجاعی‌ترین معنا سخن میگویند. حقیقت اما از بطن مواجهۀ نقادانه با این همه برخواهد خواست و در نتیجه، یکسره نبرد است، نبرد با خود و دیگران. حقیقت را نمی‌توان آموخت، نمی‌توان منتقل کرد، نمی‌توان دستور داد، نمی‌توان محاسبه کرد، نمی‌توان تجویز کرد، نمی‌توان در داده‌های ایجابی نمایش داد، بلکه حقیقت را فقط می‌توان زیست و بر سر آن جنگید: نبردی روش‌مند تا پای جان بر ضد فرهنگ مستقر با تکیه بر نقد درونیِ خود وضعیت.
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
#چگونه_می_توان_ایرانی_بود؟
رمان Lettres persanes (نامه های ایرانی) یکی از آثار شارل دو مونتسکیو است که در اواخر سلطنت لوئی چهاردهم بین سالهای 1711-1720 میلادی نگارش یافته است. مونتسکیو این نامه ها را از زبان دو ایرانی ثروتمند به نام های "ازبک" و "رضا" که در مدت سفر خود به اروپا، برای مدت طولانی در فرانسه اقامت گزیده اند، نوشته است و جمله معروف این کتاب که هر ایرانی را به وجد می آورد: "چگونه می توان ایرانی بود؟"
مونتسکیو در قسمتی از این کتاب چنین می گوید که ایرانی نامبرده از سوی یکی از دوستان فرانسویش به یک فرانسوی دیگر معرفی می شود. هنگامی که این شخص می گوید: "این آقا ایرانی است"، طرف مقابل با نهایت شگفتی اظهار می دارد: "عجب! این آقا ایرانی است؟ چگونه می توان ایرانی بود؟"
این کتاب نام ایرانیان را چنان بلند آوازه ساخت که فرانسویان مدتی دراز، ترک و عرب و چینی و هندی و ژاپنی و سیامی را به فراموشی سپردند. دیگر همه جا صحبت از ایرانیان بود و همه از فضایل ایرانیان سخن می راندند و کار به جایی رسید که ناشران و کتابفروشان در برخورد با هر نویسنده ای از او می خواستند که داستانی شبیه به نامه های ایرانی برایشان بنویسد.
کتاب "نامه های ایرانی" در همان نخستین سال انتشار 10 بار و در زمان حیات مونتسکیو 29 بار به چاپ رسید. چنین موفقیتی تا آن زمان در تاریخ ادبیات فرانسه سابقه نداشت. ولتر نویسنده و فیلسوف بزرگ فرانسه در این باره می گوید: "فرانسویان از خواندن نامه های ایرانی مست شدند".
نویسنده دیگر اظهار می دارد: "مردم نامه های ایرانی را مانند نان می خریدند".
#سعدی_تا_آراگون
#دکتر_جواد_حدیدی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
#چگونه_می_توان_ایرانی_بود؟
رمان Lettres persanes (نامه های ایرانی) یکی از آثار شارل دو مونتسکیو است که در اواخر سلطنت لوئی چهاردهم بین سالهای 1711-1720 میلادی نگارش یافته است. مونتسکیو این نامه ها را از زبان دو ایرانی ثروتمند به نام های "ازبک" و "رضا" که در مدت سفر خود به اروپا، برای مدت طولانی در فرانسه اقامت گزیده اند، نوشته است و جمله معروف این کتاب که هر ایرانی را به وجد می آورد: "چگونه می توان ایرانی بود؟"
مونتسکیو در قسمتی از این کتاب چنین می گوید که ایرانی نامبرده از سوی یکی از دوستان فرانسویش به یک فرانسوی دیگر معرفی می شود. هنگامی که این شخص می گوید: "این آقا ایرانی است"، طرف مقابل با نهایت شگفتی اظهار می دارد: "عجب! این آقا ایرانی است؟ چگونه می توان ایرانی بود؟"
این کتاب نام ایرانیان را چنان بلند آوازه ساخت که فرانسویان مدتی دراز، ترک و عرب و چینی و هندی و ژاپنی و سیامی را به فراموشی سپردند. دیگر همه جا صحبت از ایرانیان بود و همه از فضایل ایرانیان سخن می راندند و کار به جایی رسید که ناشران و کتابفروشان در برخورد با هر نویسنده ای از او می خواستند که داستانی شبیه به نامه های ایرانی برایشان بنویسد.
کتاب "نامه های ایرانی" در همان نخستین سال انتشار 10 بار و در زمان حیات مونتسکیو 29 بار به چاپ رسید. چنین موفقیتی تا آن زمان در تاریخ ادبیات فرانسه سابقه نداشت. ولتر نویسنده و فیلسوف بزرگ فرانسه در این باره می گوید: "فرانسویان از خواندن نامه های ایرانی مست شدند".
نویسنده دیگر اظهار می دارد: "مردم نامه های ایرانی را مانند نان می خریدند".
#سعدی_تا_آراگون
#دکتر_جواد_حدیدی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
سیمین دانشور نویسنده و مترجم ایرانی و همسر جلال آل‌احمد بود و در اکثر فعالیت های فرهنگی و اجتماعی همسرش حضور و همکاری داشت. سیمین دانشور نخستین زن ایرانی بود که به صورتی حرفه‌ای در زبان فارسی داستان نوشت.
مهمترین اثر سیمین دانشور رمان سووشون است که نثری ساده دارد و به ۱۷ زبان ترجمه شده است سووشون از جمله پرفروش‌ترین آثار ادبیات داستانی در ایران به شمار می‌رود. سیمین دانشور همچنین عضو و نخستین رئیس کانون نویسندگان ایران بود.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
سیمین دانشور نویسنده و مترجم ایرانی و همسر جلال آل‌احمد بود و در اکثر فعالیت های فرهنگی و اجتماعی همسرش حضور و همکاری داشت. سیمین دانشور نخستین زن ایرانی بود که به صورتی حرفه‌ای در زبان فارسی داستان نوشت.
مهمترین اثر سیمین دانشور رمان سووشون است که نثری ساده دارد و به ۱۷ زبان ترجمه شده است سووشون از جمله پرفروش‌ترین آثار ادبیات داستانی در ایران به شمار می‌رود. سیمین دانشور همچنین عضو و نخستین رئیس کانون نویسندگان ایران بود.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
گریه نکن خواهرم. در خانه‌ات درختی خواهد رویید و درخت‌هایی در شهرت و بسیار درختان در سرزمینت.
و باد پیغام هر درختی را به درخت دیگر خواهد رسانید و درخت‌ها از باد خواهند پرسید: در راه که می‌آمدی سحر را ندیدی!
#سووشون
#سیمین_دانشور
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
گریه نکن خواهرم. در خانه‌ات درختی خواهد رویید و درخت‌هایی در شهرت و بسیار درختان در سرزمینت.
و باد پیغام هر درختی را به درخت دیگر خواهد رسانید و درخت‌ها از باد خواهند پرسید: در راه که می‌آمدی سحر را ندیدی!
#سووشون
#سیمین_دانشور
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
اگر پیکر نگاری خدای گانشا[از خدایان هندو] را مورد توجه قرار دهید، اطلاعات جالبی در خود دارد.سر بزرگ فیل را در نظر بگیرید. این به ما می گوید که بلند نظر باشیم. گوش های بزرگ او یعنی بیشتر گوش بدهیم. چشمان کوچک به ما یادآور می شود که تمرکز کرده و دقت و توجه داشته باشیم و دهان کوچک، یعنی کمتر حرف بزنیم.
#درمان_شوپنهاور
#اروین_دیالوم
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
اگر پیکر نگاری خدای گانشا[از خدایان هندو] را مورد توجه قرار دهید، اطلاعات جالبی در خود دارد.سر بزرگ فیل را در نظر بگیرید. این به ما می گوید که بلند نظر باشیم. گوش های بزرگ او یعنی بیشتر گوش بدهیم. چشمان کوچک به ما یادآور می شود که تمرکز کرده و دقت و توجه داشته باشیم و دهان کوچک، یعنی کمتر حرف بزنیم.
#درمان_شوپنهاور
#اروین_دیالوم
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
پم در حین مشاهده گفت: "سر فیل فقط یک عاج دارد."
-"معنای آن اینست که خوبی را نگه دار، بدی را دور بریز"
-و چه چیزی در دست دارد؟ تبرزین؟
-بله،تبرزین، برای بریدن تمام بندهای دلبستگی.
#درمان_شوپنهاور
#اروین_دیالوم
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
پم در حین مشاهده گفت: "سر فیل فقط یک عاج دارد."
-"معنای آن اینست که خوبی را نگه دار، بدی را دور بریز"
-و چه چیزی در دست دارد؟ تبرزین؟
-بله،تبرزین، برای بریدن تمام بندهای دلبستگی.
#درمان_شوپنهاور
#اروین_دیالوم
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
⏺ زندگي در دروغ : برای اینکه دیگران را بهتر فریب بدهیم ، ما خودمان را هم فریب می دهیم
⏪ مردم هر روزه خود را به گمراهی می اندازند. مابه خود می گوییم که از دوستانمان باهوشتر و بهتر به نظر می رسیم ، حزب سیاسیمان اشتباهی نمی کند و مشغول تر ازآن هستیم که به همکاری کمک نماییم. اگر ما از آغاز بخواهیم مطلبی را باور کنیم به شکل موثر تری می توانیم دیگران را به آن مطلب معتقد کنیم . بنابراین ما اطلاعات را بشکل جهت داری تحلیل می کنیم که
خودمان و دیگران را متقاعد کنیم.
⏪ يكي از شایع ترین انواع فریب دادن خود؛ شاخ و برگ دادن به موضوع است. روانشناسان به طور سنتی بیان می دارند که ما چیزهای خوبمان را بیشتر از آنچه که هست در نظر می گیریم . زیرا احساس بهتری بما می دهد. البته احساس خوب داشتن در این خصوص اخلالی در بقا یا یاداوری ایجاد نخواهد کرد.
جنبه دیگری از خود برتر بینی ایجاد انگیزه و رهنمون شدن به اهداف عالی تر می باشد.
⏺ اما اگر انگیزه هدف باشد ، آنگاه ما تحریک می شویم که با انگیزه بیشتری و بدون توجه به هزینه هایی که ماهیت واقعی آن برای ما ایجاد می کند، ادامه دهیم.
فون هیپل دو نکته خردمندانه در مورد خود-فریبی مطرح می کند: «توصیه ماکیاولی من این است که این وسیله است که نتیجه را تعیین می کند. اگر باید کسی را در مورد چیزی فریب دهید، اگر موفقیت اجتماعی و شغل شما به این فریب بستگی دارد، اولین کسی که باید فریب دهید خودتان هستید. از طرف دیگر اگر کسی خواست شما را فریب دهید به این فکر کنید که چه چیزی به آن فرد انگیزه می دهد. حتی اگر آن شخص به شما دروغ نمی گوید اما در حال فریب خودش و شماست.»
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
⏺ زندگي در دروغ : برای اینکه دیگران را بهتر فریب بدهیم ، ما خودمان را هم فریب می دهیم
⏪ مردم هر روزه خود را به گمراهی می اندازند. مابه خود می گوییم که از دوستانمان باهوشتر و بهتر به نظر می رسیم ، حزب سیاسیمان اشتباهی نمی کند و مشغول تر ازآن هستیم که به همکاری کمک نماییم. اگر ما از آغاز بخواهیم مطلبی را باور کنیم به شکل موثر تری می توانیم دیگران را به آن مطلب معتقد کنیم . بنابراین ما اطلاعات را بشکل جهت داری تحلیل می کنیم که
خودمان و دیگران را متقاعد کنیم.
⏪ يكي از شایع ترین انواع فریب دادن خود؛ شاخ و برگ دادن به موضوع است. روانشناسان به طور سنتی بیان می دارند که ما چیزهای خوبمان را بیشتر از آنچه که هست در نظر می گیریم . زیرا احساس بهتری بما می دهد. البته احساس خوب داشتن در این خصوص اخلالی در بقا یا یاداوری ایجاد نخواهد کرد.
جنبه دیگری از خود برتر بینی ایجاد انگیزه و رهنمون شدن به اهداف عالی تر می باشد.
⏺ اما اگر انگیزه هدف باشد ، آنگاه ما تحریک می شویم که با انگیزه بیشتری و بدون توجه به هزینه هایی که ماهیت واقعی آن برای ما ایجاد می کند، ادامه دهیم.
فون هیپل دو نکته خردمندانه در مورد خود-فریبی مطرح می کند: «توصیه ماکیاولی من این است که این وسیله است که نتیجه را تعیین می کند. اگر باید کسی را در مورد چیزی فریب دهید، اگر موفقیت اجتماعی و شغل شما به این فریب بستگی دارد، اولین کسی که باید فریب دهید خودتان هستید. از طرف دیگر اگر کسی خواست شما را فریب دهید به این فکر کنید که چه چیزی به آن فرد انگیزه می دهد. حتی اگر آن شخص به شما دروغ نمی گوید اما در حال فریب خودش و شماست.»
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
⁉️ آيا جوابی که به صورت ناگهانی و شهودی دریافت می شود صحیح است؟
❗️رسيدن به دریافت ناگهانی (لحظه آها) باعث خشنودی درونی می شود زیرا احساس می شود که بسیار درست است از این رو که تمام جوانب معما آشکار و حل شده بدون اینکه تلاش آگاهانه ای صورت بگیرد. اما آیا می توانید به این راه حل ناگهانی اعتماد کنید؟ یافته پژوهشگران دانشگاه های نورث وسترن و درکسل، خرد متعارف را تایید می کند که این دریافت های ناگهانی می تواند راه حل درستی برای مسایل پیچیده باشد.
‼️علت این موضوع می تواند ناشی از روش مغز در رسیدن به دریافت ناگهانی باشد؛ زیرا این فرایند به طور عمده خارج از آگاهی فرد رخ می دهد و جواب یا به صورت کامل دریافت می شود یا نمی شود (یا هیچ یا همه). در مقابل، تفکر تحلیلی به صورت آگاهانه رخ می دهد و بر اساس استدلال می باشد. البته صحیح بودن دریافت ناگهانی بدین معنا نیست که همه مسایل را باید از این روش حل کرد
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
⁉️ آيا جوابی که به صورت ناگهانی و شهودی دریافت می شود صحیح است؟
❗️رسيدن به دریافت ناگهانی (لحظه آها) باعث خشنودی درونی می شود زیرا احساس می شود که بسیار درست است از این رو که تمام جوانب معما آشکار و حل شده بدون اینکه تلاش آگاهانه ای صورت بگیرد. اما آیا می توانید به این راه حل ناگهانی اعتماد کنید؟ یافته پژوهشگران دانشگاه های نورث وسترن و درکسل، خرد متعارف را تایید می کند که این دریافت های ناگهانی می تواند راه حل درستی برای مسایل پیچیده باشد.
‼️علت این موضوع می تواند ناشی از روش مغز در رسیدن به دریافت ناگهانی باشد؛ زیرا این فرایند به طور عمده خارج از آگاهی فرد رخ می دهد و جواب یا به صورت کامل دریافت می شود یا نمی شود (یا هیچ یا همه). در مقابل، تفکر تحلیلی به صورت آگاهانه رخ می دهد و بر اساس استدلال می باشد. البته صحیح بودن دریافت ناگهانی بدین معنا نیست که همه مسایل را باید از این روش حل کرد
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
مولانا عضد الدین را پرسیدند
چونست در زمان خلفا ادعای خدایی و پیغمبری بسیار بود و اکنون نه!
گفت مردم این روزگار چنان در ظلم و گرسنگی افتاده اند که نه خدا به یاد آید نه پیغمبر
#عبید_زاکانی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
مولانا عضد الدین را پرسیدند
چونست در زمان خلفا ادعای خدایی و پیغمبری بسیار بود و اکنون نه!
گفت مردم این روزگار چنان در ظلم و گرسنگی افتاده اند که نه خدا به یاد آید نه پیغمبر
#عبید_زاکانی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
فادو (به انگلیسی: Fado)، سبکی از موسیقی مردمی است که ریشه‌های آن به احتمال زیاد به دهه ۱۸۲۰ میلادی و کشور پرتغال می‌رسد.
فادو لحنی محزون دارد و موضوعات آن بیشتر درباره دریا و زندگی تهی‌دستان است. آشکار نیست که آیا اصل فادو از آوازخوانی دریانوردان پرتغالی است یا برگرفته از سبک‌های موسیقایی برزیلی مانند لوندوم و مودینها. واژه فادو به معنی سرنوشت و با واژه fate انگلیسی هم‌ریشه‌است.
نخستین فادوخوان سرشناس ماریا سِورا نام داشت که در نیمه نخست سده ۱۹ میلادی می‌زیست. نوع فادوی او امروزه به «فادوی لیسابون» معروف است.
در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ یک رشته آهنگ‌های فادو از شهر کوئیمبرای پرتغال که به نام فادوی کوئیمبرا معروف شدند محبوبیت زیادی یافتند. گیتاریستی به نام کارلوس پاردس (Carlos Paredes) و پدر او به نام آرتور پاردس استادان و پیشگامان این گونه از فادو و همچنین گیتار پرتغالی به شمار می‌آیند.
فادو موسیقی اصیل پرتغالی‌هاست که با دو گیتاریست ویک خوانده (بیشتر خواننده زن )در قهوه‌خانه‌ها و رستوران‌ها اجرا می‌شود به گفته مردم پرتغال روح موسیقی اکنون پرتغال به شمار می‌آید.
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
فادو (به انگلیسی: Fado)، سبکی از موسیقی مردمی است که ریشه‌های آن به احتمال زیاد به دهه ۱۸۲۰ میلادی و کشور پرتغال می‌رسد.
فادو لحنی محزون دارد و موضوعات آن بیشتر درباره دریا و زندگی تهی‌دستان است. آشکار نیست که آیا اصل فادو از آوازخوانی دریانوردان پرتغالی است یا برگرفته از سبک‌های موسیقایی برزیلی مانند لوندوم و مودینها. واژه فادو به معنی سرنوشت و با واژه fate انگلیسی هم‌ریشه‌است.
نخستین فادوخوان سرشناس ماریا سِورا نام داشت که در نیمه نخست سده ۱۹ میلادی می‌زیست. نوع فادوی او امروزه به «فادوی لیسابون» معروف است.
در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ یک رشته آهنگ‌های فادو از شهر کوئیمبرای پرتغال که به نام فادوی کوئیمبرا معروف شدند محبوبیت زیادی یافتند. گیتاریستی به نام کارلوس پاردس (Carlos Paredes) و پدر او به نام آرتور پاردس استادان و پیشگامان این گونه از فادو و همچنین گیتار پرتغالی به شمار می‌آیند.
فادو موسیقی اصیل پرتغالی‌هاست که با دو گیتاریست ویک خوانده (بیشتر خواننده زن )در قهوه‌خانه‌ها و رستوران‌ها اجرا می‌شود به گفته مردم پرتغال روح موسیقی اکنون پرتغال به شمار می‌آید.
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
این موسیقی ناله فراق، غم عشق ، اندوه مرگ و رنج تقدیر را در خود دارد. اما در عین حال حامل پیام شور بختی نیست. اشعار فادو در رگهای خواننده جریان پیدا می کند و در دستها و حرکات نمایشی تبلور می یابد.
فادو از عشق و اشتیاق حرف می زند، فادو موسیقی شهر لیسبون است. موسیقی دراماتیک، مالیخولیایی و جادویی که با کوی و برزن شهر لیسبون پیوندی عمیق دارد. ماریتزا خواننده مشهور معاصر این سبک موسیقی که در سال 1973 در موزامبیک از پدری پرتغالی و مادری موزامبیکی زاده شده، در توصیف مالیخولیای فادو می گوید: فادو مالیخولیایی است اما نوع جادویی مالیخولیا. فادو غمگین است اما پس از شنیدن آن خوشحال می شوید و احساس می کنید روحتان پاک شده.
سالوا کاستلو برانکا، موسیقی شناس پرتغالی، معتقد است که دیدگاه های متفاوتی درباره خواستگاه فادو و ریشه های آن وجود دارد. بیشتر موسیقی دانان درباره زمان پیدایش این سبک موسیقی بر دهه های اول قرن نوزدهم اتفاق نظر دارند و فادو را تاثیر گرفته از فرهنگها و مکانهایی خارج از محدوده جغرافیایی پرتغال امروزی می دانند. برخی فادو را نشات گرفته از موسیقی عربی و گروهی دیگر آن را برگرفته از ترانه های دریانوردان پرتغال می دانند. و برخی دیگر در جستجوی خواستگاه فادواز آنگولا ، موزامبیک،برزیل و دیگر مستعمره های پرتغال نام می آورند.
رویی ویرا نری تاریخدان فادو می گوید در جنگ های عصر ناپلئونف فرانسویها به پرتغال حمله کردند و خانواده سلطنتی این کشور به مدت پانزده سال به برزیل پناه برد. در این مدت پرتغال تحت استعمار فرهنگی برزیل قرار گرفت. این تاثیرات با بازگشت خانواده سلطنتی به پرتغال در محله های فقیر نشین لیسبون به فادو تبدیل شد.
در دهه های 1920 و 1930 فادو در شهر کوئیمبرا باتلاش پدر و پسری خواننده و نوازنده گیتار، با نامهای آرتور و کارلوس پاردس، محبوبیت زیادی پیدا کرد. سبک این پدر و پسر فادوکوئیمبرا نام گرفت. ماریا سورا اولین زنی بود که گیتار پرتغالی می نواخت و فادو میخواند.او در 1820 متولد شده بود و در بیست سالگی زنی زیبا بود که یکی از اشراف آن زمان پرتغال، که گاو باز هم بود، عاشقش می شود. این اشراف زاده او را برای فادو خوانی به دربار می برداما چون زنی خیابانی بود در نهایت طرد می شود. سورا در بیست و چهار سالگی می میرد و با این مرگ زود هنگام طنین جادویی حنجره و گیتارش و تاثیری که در معرفی فادو از خواستگاه اصلی اش، یعنی محله های فقیر نشین به خاندان اشرافی لیسبون از خود به جای گذاشت، به افسانه موسیقی فادو تبدیل شد.
گیتار پرتغالی اصلی ترین ساز فادو است، این ساز کاسه ای به شکل قلب واژگون دارد و شش جفت سیم و هفده پرده که گستره زیر و بمی اش به سه و نیم اکتاو می رسدچیزی میان گیتار اسپانیایی و ماندولین. در اجرای فادو معمولا از ترکیب گیتار پرتغالی و گیتار اسپانیایی و همراهی خواننده و سازهای دیگر استفاده می شود.
اولین ضبط فادو بر صفحه گرامافون به 1902 باز می گردد تا پیش از ظهور آرماندینیو نوازنده نابغه گیتار پرتغالی در دهه 1890 همراهی گیتار با خواننده به ساده ترین شکل ممکن انجام می شد. آرماندینیو گیتار پرتغالی را به صورت تک نواز دوم پس از خواننده استفاده میکرد و گبتار پرتغالی از آن پس تا به امروز تبدیل به مهمترین ساز فادو شده است.آلفردو مارسنیرو از هنرمندان نسل سوم فادو متولد 1891 یکی دیگر از خوانندگان افسانه ای فادوست. صدایی که به واسظه تقارن با شکوفایی صنعت ضبط موسیقی برای دوست داران فادو به یادگار مانده امروزه ملاک سنجش صدای خوانندگان مرد فادو به حساب می آید.
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
این موسیقی ناله فراق، غم عشق ، اندوه مرگ و رنج تقدیر را در خود دارد. اما در عین حال حامل پیام شور بختی نیست. اشعار فادو در رگهای خواننده جریان پیدا می کند و در دستها و حرکات نمایشی تبلور می یابد.
فادو از عشق و اشتیاق حرف می زند، فادو موسیقی شهر لیسبون است. موسیقی دراماتیک، مالیخولیایی و جادویی که با کوی و برزن شهر لیسبون پیوندی عمیق دارد. ماریتزا خواننده مشهور معاصر این سبک موسیقی که در سال 1973 در موزامبیک از پدری پرتغالی و مادری موزامبیکی زاده شده، در توصیف مالیخولیای فادو می گوید: فادو مالیخولیایی است اما نوع جادویی مالیخولیا. فادو غمگین است اما پس از شنیدن آن خوشحال می شوید و احساس می کنید روحتان پاک شده.
سالوا کاستلو برانکا، موسیقی شناس پرتغالی، معتقد است که دیدگاه های متفاوتی درباره خواستگاه فادو و ریشه های آن وجود دارد. بیشتر موسیقی دانان درباره زمان پیدایش این سبک موسیقی بر دهه های اول قرن نوزدهم اتفاق نظر دارند و فادو را تاثیر گرفته از فرهنگها و مکانهایی خارج از محدوده جغرافیایی پرتغال امروزی می دانند. برخی فادو را نشات گرفته از موسیقی عربی و گروهی دیگر آن را برگرفته از ترانه های دریانوردان پرتغال می دانند. و برخی دیگر در جستجوی خواستگاه فادواز آنگولا ، موزامبیک،برزیل و دیگر مستعمره های پرتغال نام می آورند.
رویی ویرا نری تاریخدان فادو می گوید در جنگ های عصر ناپلئونف فرانسویها به پرتغال حمله کردند و خانواده سلطنتی این کشور به مدت پانزده سال به برزیل پناه برد. در این مدت پرتغال تحت استعمار فرهنگی برزیل قرار گرفت. این تاثیرات با بازگشت خانواده سلطنتی به پرتغال در محله های فقیر نشین لیسبون به فادو تبدیل شد.
در دهه های 1920 و 1930 فادو در شهر کوئیمبرا باتلاش پدر و پسری خواننده و نوازنده گیتار، با نامهای آرتور و کارلوس پاردس، محبوبیت زیادی پیدا کرد. سبک این پدر و پسر فادوکوئیمبرا نام گرفت. ماریا سورا اولین زنی بود که گیتار پرتغالی می نواخت و فادو میخواند.او در 1820 متولد شده بود و در بیست سالگی زنی زیبا بود که یکی از اشراف آن زمان پرتغال، که گاو باز هم بود، عاشقش می شود. این اشراف زاده او را برای فادو خوانی به دربار می برداما چون زنی خیابانی بود در نهایت طرد می شود. سورا در بیست و چهار سالگی می میرد و با این مرگ زود هنگام طنین جادویی حنجره و گیتارش و تاثیری که در معرفی فادو از خواستگاه اصلی اش، یعنی محله های فقیر نشین به خاندان اشرافی لیسبون از خود به جای گذاشت، به افسانه موسیقی فادو تبدیل شد.
گیتار پرتغالی اصلی ترین ساز فادو است، این ساز کاسه ای به شکل قلب واژگون دارد و شش جفت سیم و هفده پرده که گستره زیر و بمی اش به سه و نیم اکتاو می رسدچیزی میان گیتار اسپانیایی و ماندولین. در اجرای فادو معمولا از ترکیب گیتار پرتغالی و گیتار اسپانیایی و همراهی خواننده و سازهای دیگر استفاده می شود.
اولین ضبط فادو بر صفحه گرامافون به 1902 باز می گردد تا پیش از ظهور آرماندینیو نوازنده نابغه گیتار پرتغالی در دهه 1890 همراهی گیتار با خواننده به ساده ترین شکل ممکن انجام می شد. آرماندینیو گیتار پرتغالی را به صورت تک نواز دوم پس از خواننده استفاده میکرد و گبتار پرتغالی از آن پس تا به امروز تبدیل به مهمترین ساز فادو شده است.آلفردو مارسنیرو از هنرمندان نسل سوم فادو متولد 1891 یکی دیگر از خوانندگان افسانه ای فادوست. صدایی که به واسظه تقارن با شکوفایی صنعت ضبط موسیقی برای دوست داران فادو به یادگار مانده امروزه ملاک سنجش صدای خوانندگان مرد فادو به حساب می آید.
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
تحقیقات عرفانی
راه به خدا
عارفان معتقد هستند که تعداد راههای وصل و رسیدن به خدا بی نهایت و بعضی عارفان این عدد را به تعداد انسانها ، وبعض آنرا به تعداد ذرات موجود در بدن انسان که خود در حدود ۱۰۰ تریلیون سلول است میدانند . در این میان در بعضی ادیان این راهها را دیکته کرده و میگویند همان راههائیکه ما میگوئیم به خدا ختم میشودولاغیر . حتی بعضی ادیان میگویند که توقادر نیستی راه اتصال ویا رسیدن به خداوند را انتخاب بکنید ، وشما نیازمند راهنمائی هستید. این موضوع را مولانا چه زیبا در داستان موسی و شبان موشکافی نموده است. در این داستان ؛ یک روز موسی میبیند چوپانی با خدا به زبان چوپانی خودش راز ونیاز میکند :
تو کجایی تا شوم من چاکرت
چارقت دوزم کنم شانه سرت
جامه‌ات شویم شپشهایت کشم
شیر پیشت آورم ای محتشم
حضرت موسی که چنین راز و نیاز را می شنود چوپان را به توپ وتشر می بنددو میگوید:
بی ادب گفتن سخن با خاص حق
دل بمیراند سیه دارد ورق
خداوند با شنیدن عتاب های حضرت موسی ، خود موسی را مورد عتاب قرار میدهد و میگوید:
تو برای وصل کردن آمدی
نی برای فصل کردن آمدی
هر کسی را سیرتی بنهاده‌ام
هر کسی را اصطلاحی داده‌ام
بدینترتیب ، مولانا با این داستان راههای وصال حق را نه مثل فقیهان مقلد طلب فقط راهی که آنها میگویند ، بلکه خداوند میگوید " هر کسی را سیرتی بنهاده ام" ، لذا انسان با داشتن آن سیرت راه وصل ورسیدن به خداوند را خود انتخاب مینماید. محمد بن منور در کتاب اسرار التوحید نیز چنین میگوید:
ازشیخ ما سوال کردند که از خلق تا به حق چند راه است؟
گفت: هزار راه بیش است و به عدد هرذره از موجودات راه است به حق.
اما هیچ راه به حق نزدیک تر و بهتر و سبک تر از آن نیست که آسایش به دل انسانی رسانی و ما بدین راه رفتیم و این اختیارکردیم و همه را به این راه وصیت می کنیم
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
تحقیقات عرفانی
راه به خدا
عارفان معتقد هستند که تعداد راههای وصل و رسیدن به خدا بی نهایت و بعضی عارفان این عدد را به تعداد انسانها ، وبعض آنرا به تعداد ذرات موجود در بدن انسان که خود در حدود ۱۰۰ تریلیون سلول است میدانند . در این میان در بعضی ادیان این راهها را دیکته کرده و میگویند همان راههائیکه ما میگوئیم به خدا ختم میشودولاغیر . حتی بعضی ادیان میگویند که توقادر نیستی راه اتصال ویا رسیدن به خداوند را انتخاب بکنید ، وشما نیازمند راهنمائی هستید. این موضوع را مولانا چه زیبا در داستان موسی و شبان موشکافی نموده است. در این داستان ؛ یک روز موسی میبیند چوپانی با خدا به زبان چوپانی خودش راز ونیاز میکند :
تو کجایی تا شوم من چاکرت
چارقت دوزم کنم شانه سرت
جامه‌ات شویم شپشهایت کشم
شیر پیشت آورم ای محتشم
حضرت موسی که چنین راز و نیاز را می شنود چوپان را به توپ وتشر می بنددو میگوید:
بی ادب گفتن سخن با خاص حق
دل بمیراند سیه دارد ورق
خداوند با شنیدن عتاب های حضرت موسی ، خود موسی را مورد عتاب قرار میدهد و میگوید:
تو برای وصل کردن آمدی
نی برای فصل کردن آمدی
هر کسی را سیرتی بنهاده‌ام
هر کسی را اصطلاحی داده‌ام
بدینترتیب ، مولانا با این داستان راههای وصال حق را نه مثل فقیهان مقلد طلب فقط راهی که آنها میگویند ، بلکه خداوند میگوید " هر کسی را سیرتی بنهاده ام" ، لذا انسان با داشتن آن سیرت راه وصل ورسیدن به خداوند را خود انتخاب مینماید. محمد بن منور در کتاب اسرار التوحید نیز چنین میگوید:
ازشیخ ما سوال کردند که از خلق تا به حق چند راه است؟
گفت: هزار راه بیش است و به عدد هرذره از موجودات راه است به حق.
اما هیچ راه به حق نزدیک تر و بهتر و سبک تر از آن نیست که آسایش به دل انسانی رسانی و ما بدین راه رفتیم و این اختیارکردیم و همه را به این راه وصیت می کنیم
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
فهميدم با خودم جنگيدن چيزي را تغيير نمي دهد...
اينكه بخواهي خودت را آزار بدهي؛
مسير زندگي ات را عوض نمي كند..
بايد يك چيزهايي را بپذيري؛
اينكه آدم ها مي آيند كه بروند،
اينكه وجودِ هيچكس هميشگي نيست...
بايد چشم هايت را باز كني و البته به مشكلات پوزخند بزني..
همه ي آدم ها كم مي آورند؛
مهم اين است كه آن مرحله را خوب بُگذراني
زندگي مثل يك بازي مي ماند،
بايد برايش بجنگي..
بشيني تماشايش كني،
مطمئنن اگر بازنده نباشي
برنده هم نيستي!
اما ما نيامده ايم تماشاچيِ اين قصه باشيم،
من ...تو...ما...
آمده ايم كه اين قصه را ببريم؛
آمده ايم برسيم به غولِ آخر!
اگر مقاومت مي كنيم براي باورهايمان است،
اگر مي جنگيم ؛براي چيزهايي ست كه نمي خواهيم از دست بدهيم...
اما تا به كي..؟!
بالاخره خسته ميشوي!
رفيق يك چيزهايي وقتي با چنگ و دندان نگه داشته شوند،
ديگر ارزشي ندارند؛
بايد رهايشان كني
رهااااااا...
#ياسمن_مهديپور
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
فهميدم با خودم جنگيدن چيزي را تغيير نمي دهد...
اينكه بخواهي خودت را آزار بدهي؛
مسير زندگي ات را عوض نمي كند..
بايد يك چيزهايي را بپذيري؛
اينكه آدم ها مي آيند كه بروند،
اينكه وجودِ هيچكس هميشگي نيست...
بايد چشم هايت را باز كني و البته به مشكلات پوزخند بزني..
همه ي آدم ها كم مي آورند؛
مهم اين است كه آن مرحله را خوب بُگذراني
زندگي مثل يك بازي مي ماند،
بايد برايش بجنگي..
بشيني تماشايش كني،
مطمئنن اگر بازنده نباشي
برنده هم نيستي!
اما ما نيامده ايم تماشاچيِ اين قصه باشيم،
من ...تو...ما...
آمده ايم كه اين قصه را ببريم؛
آمده ايم برسيم به غولِ آخر!
اگر مقاومت مي كنيم براي باورهايمان است،
اگر مي جنگيم ؛براي چيزهايي ست كه نمي خواهيم از دست بدهيم...
اما تا به كي..؟!
بالاخره خسته ميشوي!
رفيق يك چيزهايي وقتي با چنگ و دندان نگه داشته شوند،
ديگر ارزشي ندارند؛
بايد رهايشان كني
رهااااااا...
#ياسمن_مهديپور
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
🌺 کسی چه می داند
من امروز چند بار فرو ریختم!
چند بار دلتنگ شدم!
از دیدن کسی که
فقط پیراهنش شبیه تو بود!
گاهی اوقات حسرت تکرار یک لحظه
دیوانه کننده ترین حس دنیاست...
#ژوآن_هرییس
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
🌺 کسی چه می داند
من امروز چند بار فرو ریختم!
چند بار دلتنگ شدم!
از دیدن کسی که
فقط پیراهنش شبیه تو بود!
گاهی اوقات حسرت تکرار یک لحظه
دیوانه کننده ترین حس دنیاست...
#ژوآن_هرییس
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
..........به نظر می رسد دموکراسی پیروزی تاریخ سازی بر شقوق دیگر حکومت کسب کرده است تقریبا همه کس، از چپ و راست و میانه، مدعی پیروی از اصول دموکراسی است .همه اقسام رژیمهای سیاسی در سراسر جهان نام خود را دموکراسی می گذارند هر چند میان گفتار و کردار ممکن است تفاوتهای عظیم باشد. چنین به نظر می نماید که دموکراسی هاله ای ازمشروعیت به حیات سیاسی کنونی می دهد قواعد و قوانین و سیاستها و تصمیمها وقتی دموکراتیک باشند موجه به نظر می آیند در گذشته همیشه چنین نبوده است .اکثریت بزرگ متفکران سیاسی،از یونان باستان تا امروز، بسیار به دیده ی عیبجویی به نظریه و عمل دموکراسی نگریسته اند. التزام همگانی به دموکراسی پدیده ای بسیار اخیر است ... گرچه ممکن است امروز بسیاری از دولتها دموکراتیک باشند، ولی تاریخ نهادهای سیاسی آنها شکنندگی و آسیب پذیری ترتیبات دموکراتیک را آشکار می کند. گواه دشواري فوق العاده ایجاد و حفظ تشکلهای دموکراتیک ، شکوفندگی فاشیسم و نازیسم در قرن بیستم در اروپاست .دموکراسی در جریان پیکارهای شدید اجتماعی تکامل یافته است و غالبا در این کشمکشها فدا می شود » ( همان ،ص88).
دکتر شریعتی هم بر خودکامگانی که با فریبای دموکراسی می فریبند در خودسازی انقلابی فریاد دارد که «چگونه در نظامی که بر تضاد طبقاتی و بهره کشی و انتقال همه ارزشهای انسانی به قدرت پول استوار است می شود از دموکراسی و آزادی سیاسی و فکری سخن گفت مگر اینکه از دموکراسی پوششی دروغین برای مخفی کردن بهره کشی انسان از انسان بسازیم و این کثیف ترین فریب و بزرگترین آفت دموکراسی است »
حميد مولانا نيز پسوندهاي سخيفي را بردنباله اين واژه مظلوم مي افزايد واز دموكراسي جهل ،دموكراسي انحصار،دموكراسي ميليتاريستي،تحميلي و....نام ميبرد وميگويد"دشمن بزرگ حقيقت،اغلب دروغ نيست،بلكه اسطوره است،دروغ عمدي،متداوم وتقلب آميز است ولي اسطوره هميشه اسرار آميز،متقاعد وغير واقعانه ودغل بارمي باشد. دموكراسي يك اسطوره است." (رجوع شود به كتاب اسطوره دموكراسي،تاليف پروفسورحميد مولانا ،تهران،كيهان1385ص.56-103.. )...
به نظر بنده دموکراسی و حزب اندیشی با قبضه ی قدرت و ثروت ،خانقاه وجد وسماع وخرقه دریدن وعرصه ی خوش برای مباحث عرفانی و اخلاقی نیست. اینکه می گویند سیاست گوهری ست که نباید دست سیاستمدار داد و یا به قول ثورو حکومتی بهتر است که حکومت نکند. جز بیان ابهت گونه از اوهام مجهول و ایده آل دن کیشوتی، در نگاه رئالیستی، سرابی بیش نیستند. دموکراسی پایان تاریخ نیست، اما تا به امروز از تمامی شیوه های حکومتی ، ماهیت سیاسی توانمندی دارد چرا که در آن انسان اصالت دارد، قانون اصالت دارد.چرا که چرخش نخبه سیاسی و گردش قدرت سیاسی ، اگر درست هدایت شود ؛در آن معنا دارد. تضاد وتفكر معنا دارد،چرا که به قول دکتر سروش « هر فهمی که مقبولیت بیشتری داشت در رأس می نشیند و حکمرانی می کند» ( کیان ش 21 مدارا و مدیریت مومنان نقل از کتاب"شریعتی وسروش" بررسی مقابله ای آراء ونظریات،سید بهنام عربی زنجانی 1379 )
اما دموکراسی از ذات تاریخی یک ملت آزاد اندیش می تواند سربلند کند و دموکراسی هر پسوندی داشته باشد؛دیگر دموکراسی نیست چه پسوند مسیحی ، چه پسوند سوسیالیستی! دیگر مسیحیت اصل است و دموکراسی فروع آن، حتی اگر کل حواریونش مارتین لوترکینگی باشند. عنصر تقدس و جزمیت هر تفسیری را جز هرمنوتیک حکومتی باطل می کند و تفسیر تروتسکی گونه از مارکسیسم و کاستلیووسروه گونه از انجیل چون با تفسیر استالینیستی و کالونیستی متفاوت است ؛سزای شایسته برایشان، تبعید و مرگ است .
اگر امکانات استبدادی را از اندیشه یک ملت برنچینیم نگاه به مفاهیم مدرن دموکرسی جز نگاه به مانکن یک ویترین نیست .اگر امکانات استبدادی همچون آتش زیر خاکستر بمانند دموکراسی هم، می تواند دهانمان را بدوزد و قلم مان را بشکند. وپوزه بند بر پوزه هایمان ببندد.کثرت بيس و اساس آزادیست .کثرت آرا،احزاب ،افهام و...
ادامه دارد #عسگر_موسوی
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
..........به نظر می رسد دموکراسی پیروزی تاریخ سازی بر شقوق دیگر حکومت کسب کرده است تقریبا همه کس، از چپ و راست و میانه، مدعی پیروی از اصول دموکراسی است .همه اقسام رژیمهای سیاسی در سراسر جهان نام خود را دموکراسی می گذارند هر چند میان گفتار و کردار ممکن است تفاوتهای عظیم باشد. چنین به نظر می نماید که دموکراسی هاله ای ازمشروعیت به حیات سیاسی کنونی می دهد قواعد و قوانین و سیاستها و تصمیمها وقتی دموکراتیک باشند موجه به نظر می آیند در گذشته همیشه چنین نبوده است .اکثریت بزرگ متفکران سیاسی،از یونان باستان تا امروز، بسیار به دیده ی عیبجویی به نظریه و عمل دموکراسی نگریسته اند. التزام همگانی به دموکراسی پدیده ای بسیار اخیر است ... گرچه ممکن است امروز بسیاری از دولتها دموکراتیک باشند، ولی تاریخ نهادهای سیاسی آنها شکنندگی و آسیب پذیری ترتیبات دموکراتیک را آشکار می کند. گواه دشواري فوق العاده ایجاد و حفظ تشکلهای دموکراتیک ، شکوفندگی فاشیسم و نازیسم در قرن بیستم در اروپاست .دموکراسی در جریان پیکارهای شدید اجتماعی تکامل یافته است و غالبا در این کشمکشها فدا می شود » ( همان ،ص88).
دکتر شریعتی هم بر خودکامگانی که با فریبای دموکراسی می فریبند در خودسازی انقلابی فریاد دارد که «چگونه در نظامی که بر تضاد طبقاتی و بهره کشی و انتقال همه ارزشهای انسانی به قدرت پول استوار است می شود از دموکراسی و آزادی سیاسی و فکری سخن گفت مگر اینکه از دموکراسی پوششی دروغین برای مخفی کردن بهره کشی انسان از انسان بسازیم و این کثیف ترین فریب و بزرگترین آفت دموکراسی است »
حميد مولانا نيز پسوندهاي سخيفي را بردنباله اين واژه مظلوم مي افزايد واز دموكراسي جهل ،دموكراسي انحصار،دموكراسي ميليتاريستي،تحميلي و....نام ميبرد وميگويد"دشمن بزرگ حقيقت،اغلب دروغ نيست،بلكه اسطوره است،دروغ عمدي،متداوم وتقلب آميز است ولي اسطوره هميشه اسرار آميز،متقاعد وغير واقعانه ودغل بارمي باشد. دموكراسي يك اسطوره است." (رجوع شود به كتاب اسطوره دموكراسي،تاليف پروفسورحميد مولانا ،تهران،كيهان1385ص.56-103.. )...
به نظر بنده دموکراسی و حزب اندیشی با قبضه ی قدرت و ثروت ،خانقاه وجد وسماع وخرقه دریدن وعرصه ی خوش برای مباحث عرفانی و اخلاقی نیست. اینکه می گویند سیاست گوهری ست که نباید دست سیاستمدار داد و یا به قول ثورو حکومتی بهتر است که حکومت نکند. جز بیان ابهت گونه از اوهام مجهول و ایده آل دن کیشوتی، در نگاه رئالیستی، سرابی بیش نیستند. دموکراسی پایان تاریخ نیست، اما تا به امروز از تمامی شیوه های حکومتی ، ماهیت سیاسی توانمندی دارد چرا که در آن انسان اصالت دارد، قانون اصالت دارد.چرا که چرخش نخبه سیاسی و گردش قدرت سیاسی ، اگر درست هدایت شود ؛در آن معنا دارد. تضاد وتفكر معنا دارد،چرا که به قول دکتر سروش « هر فهمی که مقبولیت بیشتری داشت در رأس می نشیند و حکمرانی می کند» ( کیان ش 21 مدارا و مدیریت مومنان نقل از کتاب"شریعتی وسروش" بررسی مقابله ای آراء ونظریات،سید بهنام عربی زنجانی 1379 )
اما دموکراسی از ذات تاریخی یک ملت آزاد اندیش می تواند سربلند کند و دموکراسی هر پسوندی داشته باشد؛دیگر دموکراسی نیست چه پسوند مسیحی ، چه پسوند سوسیالیستی! دیگر مسیحیت اصل است و دموکراسی فروع آن، حتی اگر کل حواریونش مارتین لوترکینگی باشند. عنصر تقدس و جزمیت هر تفسیری را جز هرمنوتیک حکومتی باطل می کند و تفسیر تروتسکی گونه از مارکسیسم و کاستلیووسروه گونه از انجیل چون با تفسیر استالینیستی و کالونیستی متفاوت است ؛سزای شایسته برایشان، تبعید و مرگ است .
اگر امکانات استبدادی را از اندیشه یک ملت برنچینیم نگاه به مفاهیم مدرن دموکرسی جز نگاه به مانکن یک ویترین نیست .اگر امکانات استبدادی همچون آتش زیر خاکستر بمانند دموکراسی هم، می تواند دهانمان را بدوزد و قلم مان را بشکند. وپوزه بند بر پوزه هایمان ببندد.کثرت بيس و اساس آزادیست .کثرت آرا،احزاب ،افهام و...
ادامه دارد #عسگر_موسوی
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith