@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴 بالطَّبْع

#بالطبع /بالتَّبَع: این دو قید مرکب در تلفظ و معنی با یکدیگر تفاوت دارند. بالطّبع یعنی «طبعاً، از روی طبع» و بالتَّبَع یعنی «در نتیجه». در نوشته‌های امروزه غالباً این دو ترکیب را به جای هم به کار می‌برند و البته غلط است.
#ب


منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

انسان ها شبیه هم عمر نمی کنند
یکی زندگی می کند یکی تحمّل
انسان ها شبیه هم تحمّل نمی کنند
یکی تاب می آورد
یکی می شکند

انسان ها شبیه هم نمی شکنند
یکی از وسط دو نیم می شود
دیگری تکه تکه

تکه ها شبیه هم نیستند
تکه ای یک قرن عمر میکند
تکه ای
یک روز!

#عسگر_موسوی

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#از_کورش_تا_رضاشاه
. قرن اول
کورش پارسی نژاد،نهاد
پایه ی دولت شهنشاهی
مردم عصرخویش راآموخت
درس آزادی وبشرخواهی
لیدی ومصروبابل ویونان
هرکجاشدجهان ستانی کرد
بودغالب ولی به مغلوبان
لطف فرمودومهربانی کرد
داددستوردادوآزادی
وین سخن راکتیبه هاست دلیل
گفته های گزنفون وهرودوت
قول پیامبران اسراییل
راستی،مردمی،خردمندی
افتخاری است کززمانه اوست
تاجهان بودوتاجهان باشد
رسم شاهنشهی نشانه است
دوپسرداشت شه زکاسان دان
یکی ازآن دوشهریاری یافت
سرکشان رامطیع کردوسپس
رفت تامصروکامکاری یافت
داریوش بزرگ،شاه شهان
کرداسخیرنیم دنیارا
مصرویونان وهندومقدونی
بابل وکشورسکاهارا
زان چه این شاه نامورکرده است
بیستون مأخذی است تاریخی
وسعت وسرحدممالک خویش
شرح فرموده باخط میخی
شه خشایارشابه دوره خویش
کارهاکردکان نه بخردکرد
ملک یونان گرفت وآتن سوخت
دشمن ودوست گفته کاویدکرد
ازشهان هخامنش مانده است
نقش هاوکتیبه هابسیار
خاک ها،سنگ های کشورماست
مایه اولواالابصار
قرن دوم：
آنچه خشایارشابه آتن کرد
کردباکاخ پارس اسکندر
نیک وبدراجهان دهدپاداش
وین عیان است پیش اهل نظر

شبی آن کینه توزمقدونی
خویش رابابلایگان خوش کرد
کاخ شاهنشهان ایران را
شعله ورازنهیب آتش کرد

خودمپندارپیش اهل نظر
گوهرآدمی نهان ماند
بنمانندمردم ازبدونیک
وزبدونیک داستان ماند
قرن سوم：
پارتهاازنژادایرانی
نامورمردمی قوی بودند
همه کشورگشاوکشوردار
پهلوانان پهلوی بودند

سطوت خسروان اشکانی
هرکجابودمرزوبوم،گرفت
سورناپهلوان عصرارد
انتقام ازسپاه روم گرفت
بوددرعصراشک پانزدهم
که مسیحازپاک مریم زاد
واینک ازآن زمانه تاامروز
بیستم قرن باشدازمیلاد
پانصدسال درجهان پایید
دوره خسروان اشکانی
تادرفش مهی گرفت بدست
شهریاراردشیرساسانی
قرن هشتم：
شدچوشاه اردشیربراورنگ
یافت آیین نوشهنشاهی
مملکت راشکوه وفربخشید
ازخردمندی وهنرخواهی
شاه شاپورشهریاربزرگ
قیصرروم رافکندبه بند
ای بساشهرهاکه کردآباد
ای بساباره هاکه پی افکند
قرن دهم：
ازشکوه ونشاط ودادآراست
شاه بهرام گور،ایران را
ازپی پاس دین به آتشگاه
هدیه فرمودتاج خاقان را
قرن پانزدهم：
خسرونامورانوشیروان
دادگرشهریارساسانی ست
بخردان جهان بدونازند
نازدایران بدوکه ایرانی ست
روزگارش به کینه برخیزد
هرکه دربزم وجام وکام نشست
یزدگردسوم گناه نداشت
بودپرویزراگناه شکست

اگرآن پهلوان چوبینه
بکف خویش می گرفت زمام
مملکت سرنوشت دیگرداشت
ازخردمندناموربهرام
قرن سیزدم：
بابک ومازیاروبومسلم
پیشوایندنامدان را
جان فداساختندتابنهند
ازنوآیین شهریاران را
قرن چهارهم：
ازپی سرنگونی خلفا
تاخت یعقوب لیث صفاری
پهلوانی دلیروایران دوست
درخورشاهی وجهان داری

کاخ فرهنگ راپی افکندند
امرای نجیب سامانی
رودکی،بلعمی،فرالاوی
ره نمودنددرسخن دانی
قرن پانزدهم：
اوستادبزرگ فردوسی
نام بخشیدشهریاران
برنتابیدحشمت محمود
فروجاه شهان ایران را
قرن شانزدهم：
برگرفت آن خلیفه راازتخت
عضدالدوله شهریاردلیر
مانده زین شاه یادگاری چند
که ازآن جمله است بندامیر

گروزیری است چون نظام الملک
به خردمندی آن چه کردکند
شاه الب ارسلان بیاری اوست
فتح اگردرملازگرد کند
قرن هفدهم：
وسعت کشورملکشاهی
تابه دریای روم بودوزچین
حلب وکاشغربه زیرنگین

قرن هجدهم：
ناگهان خاست سیلی ازدرچین
خاوران راخراب وویران کرد
آن جلال شهان خوارزمی
سرنگون ازنهیب طوفان کرد
قرن نوزدهم：
نرم بارانی آمدازپس سیل
کشورازمعرفت قوی آمد
حافظی آمدازپی سعدی
عارفی همچومولوی آمد
قرن بیستم：
عصرچنگیزیان چوپایان یافت
دورتیمورگورکان آمد
باشدازدودمان تیموری
شاهرخ پادشاه نیک نهاد
بانوی شاهرخ به مشهدساخت
مسجدی رابه نام گوهرشاد
قرن بیست ویکم：
کشوری راکه شاه اسماعیل
ازکران تاکران مسخرکرد
شاه عباسش ازسیاست داد
امن وآبادکردوبهترکرد
قرن بیست وسوم：
چون درفش شهنشهی افراخت
نادرآن شهریاررویین تن
برق تیغش به هرکجاکه جهید
روزراتیره کردبردشمن

خواندخودراوکیل ملت خویش
شاه زندآن کریم نیک سرشت
خرم آن کوبنای خیرنهاد
خنک آن کس که تخم نیکی کشت
قرن بیست وچهارم：
مرزکشورزنوبه نظم آورد
شاه آقامحمدقاجار
لیک ایران به عصرفتحعلی
به شکستی عظیم شدناچار
هنروشعروخط ودانش گشت
تازه درعصرناصرالدین شاه
اکتشافات قرن نوزدهم
یافت درکشورازاروپاراه

عصرمشروطه گشت و،شاه،دگر
به جهان داری اهتمام نداشت
رخت بربست امن وآسایش
دولت ومملکت نظام نداشت
قرن بیست پنجم：
ناگهان تاخت ازکرانه ملک
رادمردی دلیروباتدبیر
وان درفش کیان گرفت بدست
راست مانندشیرباشمشیر

#حبیب_یغمایی
تاریخ به صورت شعر درکتاب #سرنوشت چاپ۵۱



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#چشمان_کاملا_بسته_و_امر_واقع_لکانی
#نقد_فیلم
نویسنده: #اسلاوی_ژیژک

در تابستان سال 2000 یک پوستر تبلیغاتی تحریک کننده در همه شهرهای بزرگ آلمان به نمایش درآمد، این پوستر، دختر نوجوانی را در اواخر دهه دوم زندگی، در حالتی نشسته، درحالی که یک کنترل از راه دور تلویزیون را در دست راست خود نگه داشته بود؛ با نگاه خیره (gaze) توام با تسلیم و در عین حال تحریک کننده به تماشاگران زل زده بود؛ و دامنش به طور کامل ران های نسبتا پهن شده اش را نمی پوشاند، به طوری که میشد به وضوح تکه تاریک میان آنها را مشاهده کرد، به تصویر می کشید. این عکس بزرگ با این کلمات همراه بود: "Kauf mich"("مرا بخر!"). خب، این پوستر چه چیزی را تبلیغ می کرد؟ در نگاهی نزدیک تر واضح بود که این پوستر هیچ ربطی به جنسیت (sexuality) ندارد: این پوستر قرار بود افراد جوان را وسوسه کند که وارد بورس شوند و سهام بخرند.پیشنهاد مضاعفی که تاثیر این پوستر بر پایه آن قرار داشت، این بود که برداشت اولیه ای که ما تماشاگران با توجه به آن قرار بود که خود آن دختر جوان را بخریم (ظاهرا برای اهداف جنسی) با این پیام "درست" که: "آن دختر همانی است که دارد عمل خریدن را انجام می دهد و نه آنی که برای فروش گذاشته شده است"، از بین می رفت. البته کارآمدی پوستر بر پایه همین سوءبرداشت جنسی اولیه قرار داشت؛ سوءبرداشتی که اگرچه در ادامه مرتفع میشد، (اما) حتی زمانی که شخص معنای "درست"را تشخیص داده بود، همچنان به ولوله خود ادامه می داد. این است (مسئله) جنسیت در روانتحلیلگری: نه نقطه عطف نهایی، بلکه انحراف یک سوءبرداشت اولیه که به ولوله خود ادامه می دهد، حتی بعد از آنکه ما به معنای غیرجنسی "درست"دست می یابیم.

یکی از پیش داوری های ضد-ضدفمینیستی بر علیه لکان، متمرکز بر این ادعای منتسب به اوست که ازآنجایی که قانون و اشتیاق دو وجه یک چیز واحد هستند، به طوری که قانون نمادین به عوض بازداری اشتیاق، برسازنده آن است، تنها یک مرد –که تماما در درون قانون نمادین قرار گرفته است –می تواند به طور کامل اشتیاق بورزد، در حالی که یک زن محکوم به "اشتیاق برای اشتیاق ورزیدن"هیستریکال است. چنین قرائتی نکته اصلی لکان را از قلم می اندازد: اشتیاق، از بنیان، یک "اشتیاق برای اشتیاق ورزیدن"بازتابی است. اگرچه، آنچه آدمی وسوسه میشود انجام دهد این است که این تز را با فانتزی مرتبط متضاد تقریبا متقارنش تکمیل نماید: تنها یک زن می تواند به طور کامل تخیل کند، درحالی که یک مرد محکوم به "تخیل پیرامون تخیل"نهایتا پوچ است. به خاطر بیاوریدچشمان کاملا بسته (1999) استنلی کوبریک را: تنها فانتزی نیکول کیدمن است که به طور درستی یک فانتزی است، درحالی که فانتزی تام کروز یک تقلید بازتابی است، یک تلاش ناامیدانه برای خلق مجدد/دست یابی مصنوعی به فانتزی، یک تخیل کردنی که توسط مواجهه تروماتیک با فانتزی دیگری بزرگ به راه افتاده است، یک تلاش ناامیدانه برای پاسخ دادن به معمای فانتزی دیگری بزرگ: آن صحنه/مواجهه تخیل شده چه بوده است که اینچنین عمیق بر او (کیدمن) اثر کرده است؟


👇👇👇
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

آنچه کروز در شب پرماجرایش انجام می دهد این است که رهسپار یک نوع گردش window-shopping (نگاه کردن اجناس بدون قصد خرید آنها) برای فانتزی می شود: هر موقعیتی که او خود را در آن می یابد می تواند به عنوان یک فانتزی تحقق یافته قرائت شود –ابتدا این فانتزی که ابژه علاقه عاشقانه و شهوانی دختر یکی از بیمارانش است؛ سپس فانتزی مواجهه با یک روسپی که حتی پولی از او نمی خواهد؛ سپس مواجهه با آن صرب (؟) غریب و مرموز، مالک مغازه اجاره ماسک که همچنین، جاکشی برای دختر نوجوانش است؛ سرانجام، مجلس بزرگ عیش در ویلای حومه شهر. این خود توجیهی است برای فضای به گونه غریبی خاموش و غمزده، تندیس وار وحتی ناتوان صحنه مجلس عیشی که در آن، ماجراجویی او (کروز) به اوج خود می رسد. چه بسیار پیش می آید که منتقدی این نکته را از قلم می­ اندازد که نمایش به گونه ای مضحک ضدعفونی شده و ازمدافتاده مجلس عیش در فیلم دارد به سود فیلم کار می کند، دارد به عجز "ظرفیت تخیل" قهرمان اشاره می کند. این همچنین توجیهی است برای کارآمدی آن شات از نیکول کیدمن، در حالی که خوابیده است و ماسک روی بالش شوهرش و در سمت او (کیدمن) قرار دارد: در این نسخه از "مرگ و دوشیزه"، او (کیدمن) درحالی که با ماسک او (کروز)، که نمادی از همزاد خیالی او (کروز) است، جفت می شود، به گونه ای موثر "رویاهای او (کروز) را می دزدد". و این مسئله در نهایت، نتیجه گیری آشکارا عوامانه فیلم را نیز کاملا توجیه می کند، آنجا که بعد از اعتراف کروز نزد کیدمن در مورد ماجراجویی شبانه اش، یعنی بعد از آنکه آنها هر دو با فزونی تخیلاتشان روبرو شدند، کیدمن –بمجرد مشخص ساختن اینکه اکنون آنها کاملا بیدار شده اند، به روز بازگشته اند، و اینکه، اگر نه برای همیشه، حداقل برای یک مدت زمان زیاد، آنجا خواهند ماند، و تخیل را به حال تعلیق درخواهند آورد –به او (کروز) می گوید که آنها باید یک کاری را در اسرع وقت انجام دهند. کروز می پرسد "چی؟"و پاسخ کیدمن این است: "سکس کردن". پایان فیلم، تیتراژ پایانی.

ماهیت passage a l’acte (گذر به عمل) به عنوان خروجی غلط، به عنوان راهی برای اجتناب از مواجه شدن با وحشت جهان اسفل خیالین، هرگز به گونه ای بسیار سریع و ناگهانی در فیلم تصویر نشد: فیلم به عوض آنکه برای آنها ارضاهای بدنی در متن زندگی واقعی فراهم آورد، که خود، تخیل کردن زیادی همه تهی را به کناری می راند، گذر به عمل را بیشتر به عنوان یک چاره موقت نشان می دهد، به عنوان یک ابزار پیشگیرانه مایوسانه که هدفش به تعلیق درآوردن جهان اسفل خیالین فانتزی هاست. انگار که پیام او (کیدمن) این است: بیا در اسرع وقت سکس کنیم برای اینکه تخیل های در حال غلیان را خفه کنیم، قبل از آنکه آنها دوباره ما را از پا درآورند. کنایه لکان در مورد بیدارشدن به درون واقعیت به عنوان یک فرار از امر واقعی که در رویا ظاهر شده است، بیش از هر چیز دیگر شایسته خود عمل جنسی است: ما پیرامون سکس کردن خواب نمی بینیم زمانی که ناتوان از انجام آن هستیم –بلکه سکس می کنیم برای آنکه فرار کنیم از، و خفه کنیم فزونی رویایی را که در غیر اینصورت ما را از پا درخواهدآورد.



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

#جایگاه_زن_در_رنسانس



رنسانس ایتالیا به مانند روشنگری فرانسه دو جنسی بود و زنان نیز به مانند مردان در تمام میدان های زندگی وارد می شدندومردان،دیگر نسبت به آنان خشن نبودند وبه دلیل نفوذ زنان ،آنها نیز به ظرافت گرویده بودند .تجلی زن یکی از برجسته ترین مراحل این زمان بود .زن طبقه ی متوسط،بعد از ازدواج مجبور به تحمل بار خانه داری وتحمل زحمت های خانواده بود .زنان تحصیل کرده اما زنانگی،مسیحیت واصول اخلاقی را حفظ می کردن و مردان باسواد مجذوب چنین زنانی می شدند. این زنان با شرایطی برابر با مردان،در باره ی ادبیات و فلسفه بحث می کردند مانند ایزابلا با خردمندی ویا کاترینا با قدرت بر ایالت های خود حکومت می راندند.

#تاریخ_تمدن_ویل_دورانت
ص.497

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴 با وجود این

#با_وجود_این/با این وجود: با وجود این یعنی «با بودنِ این (وضع، حال، امر، شرط...)» و مقصود از آن این است: «با اینکه چنین چیزی هست‌ (یا بود، یا خواهد بود)» و مرادف است با «مع‌هذا» و «مع‌ذلک» و «با این همه» و از این قبیل. به جای آن گاهی با این وجود گفته می‌شود که غلط است و بر خلاف مراد گوینده. زیرا وقتی که می‌گوییم «با وجود این» می‌توان پرسید: «با وجود چه؟» و جواب را در جمله‌ای که پیشتر گفته شده است یافت. مثلاً پس از شنیدن این عبارت: «دیروقت بود، با وجود این به خانه‌اش رفتیم»، می‌توان پرسید: «با وجود چه؟» و در جواب گفت: «با وجود اینکه دیروقت بود». ولی اینجا اگر بگوییم «با این وجود» و پرسیده شود: «با کدام وجود؟» جوابی به دست نمی‌آید، زیرا در جمله‌ی پیشین کلمه‌ی «وجود» نیامده است تا بتوان به آن استناد کرد.




منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

هند سرزمین عجایب است. قاره ای پر از تضادها و تناقض های لاینحل. ویل دورانت در کتاب مشرق زمین در باره وضعیت آن دیار چنین می نویسد:
در جامعه خدایان هندو یك خدا كمتر یا بیشتر تأثیری نداشت؛ لاجرم، كینه‌توزی و انشعاب در داخل جامعه هندو – به استثنای اختلافات شدید میان هندوان و مسلمانان – نسبتاً كم بوده است. در هند هیچ خونی در راه دین ریخته نشد، مگر به دست مهاجمان. عدم تساهل همراه با اسلام و مسیحیت هم به هند آمد؛ مسلمانان می‌خواستند بهشت را با خون «كفار» برای خود بخرند؛ و پرتغالیها، هنگامی كه گوآ را گرفتند، تفتیش افكار (انكیزیسیون) را به هند آوردند.
متفکران اخیر هند به اصلاح فرهنگ معنوی مردم هند توجه نشان داده اند. راما كریشنا، كه برهمن تهیدستی از مردم بنگال بود، به پیروانش آموخت كه همه ادیان خوبند؛ هر یك راهی است به سوی خداوند، یا منزلی در راه،‌ كه فراخور جان و دل جوینده است. از این دین به آن دین گرویدن از ابلهی است؛ انسان باید فقط راه خود را ادامه دهد، و به جوهر دین خویش برسد. «همه رودها به اقیانوس می‌ریزند؛ جاری شو، و دیگران را هم جاری كن!» در برابر شرك توده مردم، از سر همدردی ، ‌تساهل روا می داشت، و وحدت فیلسوفان را با فروتنی می‌پذیرفت؛ اما،‌ در مذهب خاص خود او، خدا‌ روحی بود مجسم در همه انسانها، ‌و تنها پرستش حقیقی خدا خدمت عاشقانه به بشریت بود.
"نارندرنات دوت "که از شاگردان راما کریشنا بود راه او را دنبال کرد. او به پیروان خود تعلیم می داد:
تمرین نظاره را برای زندگی بعدی بگذار. بگذار این تن كه اینجاست در خدمت دیگران باشد… والاترین حقیقت این است: خدا در همه موجودات حاضر است. آنان همه صور متكثر اویند. خدای دیگری نیست تا به طلبش برخیزیم. تنها آن كس به خدا خدمت می‌كند كه خادم دیگران باشد؛
... این تنها خدایی است كه بیدار است، یعنی نژاد خود ما، كه دست، پا و گوشهایش همه جا پیداست... .( مشرق زمین)

#آیدین_محمدی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

مادر با تعجب پرسید:«راستی هشت روز غذا نخوردین»
ساشنکا مثل آدم سرمایی شانه ها را حرکت داد وگفت:«لازم بود از من معذرت بخواد .»
پلاگه گفت:«خوب،شاید شما می مردین!»
_بمیرم!بالاخره عذر خواست.آدم نباید از اهانت دیگران نسبت به خودش گذشت کنه!
مادر آهسته گفت: «بله....با وجود این به ما زن ها در تموم عمرمون اهانت می شه.»


#مادر
#ماکسیم_گورکی

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

گردنم چون ماه هرگز نیست،
زیر بار منّت خورشید.
گر چه می‌دانم،
با چراغ کوچک من، شب نمی‌میرد،
تیرگی پایان نمی‌گیرد،
روشن از گهواره تا گورم.
هر چه هستم، نطفه‌ی نورم.
این منم شب‌تاب روشنکار!
بی گمان هر شب که خوابش می برد خورشید،
دیده‌ای چشم مرا بیدار.
چشم دل را داشت باید روشن از امّید.
* * *
آفتاب.
با هزاران نیزه‌ی زر، باز،
از سیاه شب گریزان است.
من سرافرازم که می‌مانم دراین تاریک جان آزار.
با سیاهی می کنم پیکار.
من که شب‌تابم ندارم هیچ از شب باک.
کاشکی می ماندی ای خورشید و می‌دادیم،
هر دو با هم سینه و پهلوی او را چاک!
#قدمعلی_سرامی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

در دوران سوسیالیسم توصیه لنین به جوانانی که از او می پرسیدند چه کار باید بکنند این بود: "آموختن ... آموختن ... آموختن". این توصیه همیشه در برابر چشمان همه بود و بر در و دیوار مدارس نقش بسته بود. به طوری که لطیفه معروفی از این گفته را در شوروری نقل می کردند که از این قرار است:
از مارکس، انگلس و لنین می پرسند که آیا ترجیح می دهند همسری برای خود انتخاب کنند یا معشوقه داشته باشند. مارکس که در مسائل خصوصی تا حدودی محافظه کار بود همانگونه که از اون انتظار میرود میگوید "همسر". ولی انگلس که خوشگذران تر از او بود معشوقه داشتن را انتخاب می کند. در کمال شگفتی لنین می گوید "هر دو" .
چرا؟ آیا در پشت تصویر انقلابی خشکی که از او وجود دارد رگه ای از خوشگذرانی منحط پنهان است؟! نه ! او توضیح می دهد:
"زیرا بدین ترتیب می توانم به همسرم بگویم که پیش معشوقه ام می روم و به معشوقه ام بگویم باید پیش همسرم باشم!"
"و بعد چه می کنی؟"
"یک گوشه ی خلوت پیدا می کنم و می آموزم ... و می آموزم ... و می آموزم"

#خشونت (پنج نگاه زیر چشمی) - #اسلاوی_ژیژک
ترجمه: #علیرضا_پاکنهاد

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

[Forwarded from پور اسدالله]
میانسالی سن عجیبی است!
مثل نشستن بالای سرسره می ماند.
از پله های آن بالا میروی و برای یک لحظه درآن بالا می نشینی و به سرسره چشم می دوزی. از اینکه پله های پشت سرت را به سلامت بالا آمدی خوشحالی و از شیب تند جلوی رویت کمی نگران؛ در عین حال این سرازیر شدن لذتی دارد که می خواهی انجام دهی. اصلا برای همین به سختی پله ها را بالا آمدی. زندگی همین است. کمی سختی بعد ثبات و بعد هم سرازیری عمر،به سرعت و بدون وقفه.
انگار این روز ها، ساعتها یک حجم خالی اند،چگالی ندارند و تند تند می شود از میانشان عبور کرد و گذشت.
بچه که بودیم روزها کشدار بودند. انگار روز تمام نمی شد، ولی حالا؛ تازه موقع خواب یادت می آید که قرار بود ملافه ها را اتو کنی ،دگمه سرآستین پسرت را بدوزی و....
روزت به سرعت می گذرت و تو کم مانده که از گذرش جا بمانی!
با این همه،سن خوبی است.
درست است نیرو و سرعت عمل گذشته را نداری،حافظه ات کمتر شده وگاهی درد کمر و انگشتها اذیتت می کند ولی در عوض تجربه ات بیشتر شده و همینطور خودآگاهی ات.
دیگر خودت را بهتر می شناسی،بهتر تصمیم می گیری و البته کمی هم خسیس تر شده ای.
البته نه به معنای مادی آن!
دیگر در هدر دادن وقتت خساست به خرج می دهی، چون می دانی در خوشبینانه ترین حالت، باز هم وقت کمی در اختیار داری.در بد اخلاقی یا عصبانیت هم خساست به خرج می دهی چون می دانی که از توان باقیمانده ات کم می کند واز درون تحلیلت می دهد.
می دانی؟ از این پس روزها حتی سریع تر خواهد گذشت. فرصت نگاه ها کم است.
نگاه مهربان به همسر،به فرزندانمان.
گرفتن دستان مهربان همدیگر،
لمس خوشبختی که شاید گاهی اوقات فراموشمان می شود چقدر خوشبختیم.
خوشبختیم که کنار همیم.
هر روز دیده در دیده هم می گشاییم و به فرزندانمان بوسه مهر می زنیم.
بله،همین چیزهای هرروزه خوشبختیمان است.
برای همه مان امیدوارم که در پایین سرسره زندگی خوشبخت باشیم
بعد تر ها
وقتی موهای جو گندمی ات را از پیشانی ات کنار میزنی
و قرص های رنگارنگت را به ضرب آب پایین میدهی
وقتی با کسی که عادت کرده ای به بودنش کنار شومینه ی رنگ و رو رفته ی خانه مینشینی و به جای دوستت دارم، از پادردت شکایت میکنی...
وقتی برای بار هزارم سریالی را تماشا میکنی
وقتی دیگر برایت فرقی نمیکند موهایت سپید باشند یا بلوند! نسکافه ای باشد یا هر رنگ دیگری!
وقتی پسر بزرگترت روز مادر برایت صندلی نماز می آورد
متوجه خواهی شد
که زندگی آنقدر ها ارزش نداشت
که برای به دست آوردن کسی که دوستش داشتی نجنگی!
که برای آرزو هایت تلاش نکنی!
به زودی وارد روزمرگی هایت خواهی شد
به زودی وارد روزی میشوی که آرام و ساکت روی صندلی چوبی قدیمی جهیزیه ات رو به روی پنجره ی خانه نشسته ای و چای مینوشی و همسرت طبق معمول مشغول غر و لند هایش ست!
به زودی متوجه خواهی شد
که چه کلاه بزرگی سرت گذاشت این زندگی!
که هرروزت را به بهانه ی روز بهتر از تو ربود
و تو چه ساده لوح بودی که حرفش را باور کردی!
زندگی تو همین امروز است
همین ساعت
کاری که دوست داری انجام بده!
"دوستت دارم" را به هرکس که لازم است بگو
هر از گاهی را با دوستانت بگذران،فارق از هر فکر
سفر کن...!
بعد تر ها متوجه خواهی شد
اما...
زندگی ات را،
همین امروز زندگی کن!!!

#میر_احمد_پور_اسدالله

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

#تاملی_در_واژگان_علوم_اجتماعی

احتمالا فراوان ترین کاربرد این واژه امروزه در اشاره به کل موجودات بشری همراه با فرهنگ ها، نهادها، مهارت ها، ایده ها و ارزش های آن هاست. اما در قرن بیستم کاربردهای گوناگونی برای این واژه رواج یافته است. مثلا جامعه حیوانی، جامعه ابتدایی، #جامعه مدنی، جامعه ملی، جامعه سیاسی و...
در تفکر اجتماعی قرن بیستم می توان بین دو کاربرد این واژه فرق گذاشت. در یکی، جامعه مضمون منفی و حتی تحقیر آمیز دارد؛ و در دیگری مضمون ستایش آمیز و تمجید. در کاربرد اول، جامعه با نگاه سرزنش بار با اجتماع مقایسه می شود و در کاربرد دوم در برابر قدرت حاکمیت دولت سیاسی قرار می گیرد.
کتابی که فردیناند تونیس در سال 1887تحت عنوان گماین شافت و گزل شافت نوشت معمولا آن را به اجتماع و جامعه ترجمه می کنند، بر مبنای کاربرد اول نوشته شد. در این حالت اجتماع نشان دهنده روابط نزدیک و منسجمی است که در خانواده، محل و سنت ریشه دارد. از طرف دیگر، جامعه دال بر روابطی است کاملا اقتصادی، قراردادی، سست، غیرشخصی، عموما شهری، فردگرایانه و موقتی.
پهلو به پهلوی این معنای تحقیر آمیز"جامعه"، در تفکر قرن بیستم معنای دیگری هم دیده می شود که به تمایز میان دولت و جامعه و همچنین به ضرورت حیاتی حفظ آزادی جامعه در برابر تعدی و تجاوز دولت توجه دارد و نگران آزادی فردی و آزادی گروه های اجتماعی است.


#فرهنگ_علوم_اجتماعی_قرن_بیستم،
#ویلیام_آوتویت و#تام _باتامور.
#حسن_چاوشیان،
#نشر_نی.ص 293.



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

واقعه ی از دست دادن را بپذیرید: حقیقت دل آدمی را به درد نمی آورد بلکه رها کردن دروغهاست که اینگونه تاثیر می گذارد. به گفته ی اریک فروم کاری که یک شخص برای روان خود می تواند بکند این نیست که احساس امنیت کند بلکه باید قادر باشد تا به ناامنی اجازه ی بروز دهد.

#برای_دلشکستگان #دیک_اینس

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴 باور داشتن

#باور_داشتن به: فعل croire در فرانسه یا to believe در انگلیسی هر گاه با مفعول صریح به کار رود معادل باور داشتن (یا باور کردن) در فارسی است، اما هنگامی که با مفعول غیر صریح (یعنی همراه با حرف اضافه‌ی à و en در فرانسه و in در انگلیسی) به کار رود دیگر نمی‌توان آن را به باور داشتن ترجمه کرد. ...
مترجمان ناآشنا به نحو فارسی و، به تبع آنها، بسیاری از نویسندگان این فعل مرکب را با حرف اضافه‌ی «به» به کار می‌برند و با تقلید از سیاق جمله‌بندی فرنگی مثلاً چنین می‌نویسند:
«ما به تکامل جهان باور داریم» یا «آنها به وجود خدا باور ندارند»،
و این غلط است. زیرا باور داشتن نمی‌تواند با حرف اضافه‌ی «به» به کار رود. به جای این دو جمله باید گفت:
«ما به تکامل جهان معتقدیم» (یا: «ما تکامل جهان را باور داریم») و
«آنها به وجود خدا ایمان ندارند» (یا: «آنها وجود خدا را باور ندارند»).

#ب



منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#واژه های_کلیدی_در_آثار_ژاک_دریدا
بخش اول

واژههای کلیدی در آثار ژاک دریدا عبارتند از "متافیزیک حضور"، " غیاب معنا"، " شالوده شکنی" یا مرکززدایی از معنا، "آپوریا" یا سرگشتگی، "تمایز و فاصله" در دال و مدلول و چند واژه دیگر که هر کدام نیاز به شرح مبسوط دارد تا فهمیده شود. در اینجا بطور مختصر فکر دریدا را با توجه به این کلیدواژه ها مطرح می کنیم تا مدخلی باشد برای علاقمندان برای ورود به جهان تفکر این بزرگترین متفکر عصر حاضر:
فلسفه هستی شناسی مدرن غربی با منطق " من می اندیشم پس هستم شروع می شود " دکارت هستی خود را نوعی حضور می پندارد و آن را اصل و اساس قرار می دهد برای اثبات سایرگونه های هستی. از آن پس متافیزیک غربی به حضور اندیشید. در دوگانه های خود گفتاررا به نوشتار ترجیح داد از آن رو که معنا در گفتار حاضر است و در نوشتار غایب. بخاطر اینکه گوینده و شنونده هر دو در جریان گفتگو حاضرند و شنونده اگر معنا را درنیابد بلافاصله از گوینده سوال می کند تا رفع ابهام شود. این کلام محوری بخشی از نه تنها متافیزیک غربی بلکه بسیاری از فرهنگ هاست. در این بینش نوشتار به ناچار جانشین گفتار می شود. مثلا مصلحی می میرد هواداران گفتار او را می نویسند تا فراموش نکنند. اما این نوشتار هرگز جای شفافیت آن گفتار را نمی گیرد. در نوشتار تمایز و فاصله ای وجود دارد که در گفتار نیست. دریدا با بینش فوق به مقابله برمی خیزد و ترجیح گفتار را بر نوشتار رد می کند به این دلیل که در گفتار نیز که آوا میانجی است بین گوینده و مخاطب همان فاصله و تمایز وجود دارد. از نظر او اصولا در زبان فاصله و تمایز وجود دارد و هر واژه اشاره به واژه ای دیگر می کند و معنا همیشه غایب است. "متافیزیک حضور" پنداری بیش نیست و معنا فرار و غایب است چه در گفتار و چه در نوشتار. گوینده افکار خود را با آوا بیان می کند و نویسنده با نشانه که از آن به دال تعبیر می کنیم.
#آیدین_محمدی




@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه



#واژه های_کلیدی_در_آثار_ژاک_دریدا
بخش دوم
در ساختارگرایی سوسور، دال و مدلول دو بعد از یک چیزند و بین آنها فاصله ای نیست. واژه درخت ( دال) با خود درخت ( مدلول) یکی است. اما دریدا معتقد است سوسور اشتباه می کند و بین دال و مدلول تمایز و فاصله وجود دارد. از نظر دریدا واژه ها در ذات خود دارای نوعی انرژی و باروری هستند که مرتب در طول زمان از نظر معنایی در تغییر و تحولند و به دام انداختن معنای نهایی از یک متن هرگز ممکن نیست. و اینجا بحث "شالوده شکنی" یا همان مرکز زدایی از معنای نهایی پیش می آید. خواننده ی متن پیوسته با تاویل ها و معناهای تازه ای روبرو می شود که در ترجیح یکی بر دیگری دچار سرگشتگی می شود که دریدا آن را "آپوریا" می نامد. از نظر او وظیفه خواننده باید مقایسه معناهای بیشمار باشد و نه کوشش برای رسیدن به معنای نهایی که کوششی بیهوده است زیرا معنای نهایی در متن همیشه غایب است. از نظر دریدا نیز مثل رولان بارت نویسنده مثل مخترعی است که دیگر مرده است و سودی برای ما ندارد که در باره او بحث کنیم و آنچه حاضر است متنی است که در دسترس ماست و اینجا دیگر تلاش برای پی بردن به نیت مولف کوشش بیهوده ای است. متن ممکن است چیزی بگوید که مولف در نظر نداشته است. هنگام مطالعه متن ما معنا را دنبال می کنیم اما آن را فراچنگ نمی آوریم، معنا مثل ماهی گریزپایی است که هر لحظه در برکه رو می نماید و نهان می شود و اصلا معلوم نیست این ماهی که رو نمود ماهی قبلی باشد. باید به معنایی که می رسیم آن را رها کنیم و دنبال معنایی دیگر باشیم. در واقع دریدا، از خواننده متن می خواهد متن را با دیدی خلاقانه و انتقادی مطالعه کند و به معنای دم دستی اکتفا نکند و پیوسته عمیق تر و عمیق تر شود و به آنچه در اولین کوشش بدست آورده اند قانع نباشند. معنایی را که یافتی دوباره به چالش بکش و ردش کن و برو جلو. این است معنی شالوده شکنی. اساس معنی را ویران کن. چون هیچ اصلی وجود ندارد. وقتی چیزی را اصل پنداشتی توقف می کنی و از تلاش باز می ایستی. مثلا می خواهی ببینی اساس عرفان اسلامی از کجاست، شاید در قرآن برایش اصل و اساس پیدا کنی؟ اما باید بدانی که آن اصل خود از اصلی دیگر نشات گرفته مثلا از کلام مسیح و بعد ببینی که مسیح آن را از اساطیر یونان به میراث برده و بعد می بینی از هند به یونان رفته. اما از کجا به هند آمده؟ لابد از جایی دیگر که به فکرت نمی رسد، بنابرین هیچ اصل و اساسی برای این معنا وجود ندارد که تو آن را آغازگر عرفان بدانی. اینگونه هر معنایی از بطن معنایی قبلی زاده می شود و هرگز به معنای مرکزی نمی رسی. همیشه در راهی و رسیدنی در کار نیست. رسیدن به کنه حقیقت اتفاق نخواهد افتاد و ما همیشه با تاویل های مختلف و بیشمار از حقیقت سر و کار داریم. در متنی که شالوده اش شکسته می شود، ترجیح یک وجه دلالت بر سویه های دیگر دلالت از بین می رود. متن به این اعتبار چند ساحتی می شود. شکستن شالوده یعنی معنای کهن را که همگان بدیهی و قطعی می دانستند، به چالش
بکشی و خط بطلان بر آن بکشی. تا این کار را نکنی متن معناهای دیگر را به تو آشکار نخواهد نکرد. به نظر دریدا متافیزیک حضور در واقع اشتیاق به حضور بوده و اشتیاق به حقیقت هرگز جانشین خود حقیقت نیست. وصال به معشوق حقیقت هرگز ممکن نیست. همیشه بین عاشق و معشوق فاصله است. تقدیر بشر ناکامی است و هجران حتی هنگامی که خود را در کنار معشوق حس می کنی. معشوق دیگری است و وحدت ناممکن است. آنچه را حقیقت می پنداری توهمی بیش نیست. از اینجاست که پست مدرنیسم متولد می شود. همه چیز نسبی است و هیچ حقیقت غایی وجود ندارد.

#آیدین_محمدی






@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب


"#ژان_پل_سارتر و #سیمون_دوبوار و ماجرای رابطه های نا متعارف جنسی سه نفره"

ﺷﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺯﻧﺎﻥ ﻓﯿﻠﺴﻮﻑ ﻗﺮﻥ ﺑﯿﺴﺘﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻥ ﺑﻪ ﻣﯿﺎﻥ ﻓﯿﻠﺴﻮﻓﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻋﻄﺶ ﺳﯿﺮﯼ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮﯼ ﺑﻪ ﺳﮑﺲ ﺩﺍﺭﻧﺪ ، ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﺭ ﻭ ﺳﻮﺀ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮔﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ ، ﺳﯿﻤﻮﻥ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺷﺮﯾﮏ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺟﻨﺲ ﺩﻭﻡ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1949 ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﻭ ﭼﺸﻢ ﭼﺮﺍﻧﯽ ﺍﺩﺑﯽ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺗﺸﻮﯾﻖ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ . ﺍﻭ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺭﺩ ﻭ ﺑﺪﻝ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺩﺧﺘﺮﺵ ﺑﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻫﺎﯼ ﺳﻪ ﻧﻔﺮﯼ ﺭﺍﻩ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ‏( ﺍﻭ ﺩﻭ ﺟﻨﺴﯽ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺟﻮﺍﻥ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﺭﺍ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽ ﺩﺍﺩ ‏) . ﺍﻭ ﻣﺜﻞ ﺭﻭﺳﻮ ﺗﻤﺎﯾﻞ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺩﺍﺩﻥ ﻭ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺗﻮﺻﯿﻔﺎﺕ ﺍﺯ ﺳﻮﺀ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺟﻨﺴﯽ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭﺵ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﺁﺳﯿﺐ ﺑﺮﺳﺪ . ﻧﻠﺴﻮﻥ ﺁﻟﮕﺮﻥ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺯ ﺩﯾﺪﻥ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺎﻧﺪﺍﺭﯾﻦ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺟﺰﺋﯿﺎﺕ ﻭ ﺗﻮﺻﯿﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻭ ﺁﻭﺭﺩﻩ ، ﺷﮕﻔﺖ ﺯﺩﻩ ﻭ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺷﺪ . ﺍﯾﻦ ﺧﺸﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻪ ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺷﺪ ، ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻫﻢ ﺷﺪ . ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺩﻫﻪ 1940 ﺑﻪ ﮐﻠﺒﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺪﯾﺎﻧﺎ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1949 ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯼ ﻻﺗﯿﻦ ﺭﻓﺘﻨﺪ . ﺁﻟﮕﺮﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻔﺮ ﺍﻭ ﻭ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﻝ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﻧﻮﺷﺖ ﮔﻔﺖ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﻭ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﯾﮏ ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻭ ﺟﺎﮐﺸﺶ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺳﻮﺀ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ . ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺍﻫﻞ ﺳﻮﺀ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺟﻨﺴﯽ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯾﺎﻥ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻣﻮﺯﺍﻥ ﻫﻢ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1943 ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺍﺫﯾﺖ ﻭ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺑﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺍﺯ ﺗﺪﺭﯾﺲ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﻣﻨﻊ ﺷﺪ.
ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺩﻋﻮﺍ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﺷﻮﺭﺵ ﺁﻟﺒﺮ ﮐﺎﻣﻮ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1952 ﺩﺭ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﺩﺑﯿﺮﺍﻥ ﻋﺼﺮ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﺷﺪ . ﻭﻗﺘﯽ ﻧﻘﺪﻫﺎﯼ ﻣﻨﻔﯽ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﺪ ، ﮐﺎﻣﻮ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ، ﺳﺎﺭﺗﺮ ﯾﮏ ﻧﺎﻣﻪ ﺳﺮﮔﺸﺎﺩﻩ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻋﻠﯿﻪ ﮐﺎﻣﻮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ . ﺍﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺍﺯ ﺿﻌﻒ ﻫﺎﯼ ﮐﺎﻣﻮ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺁﻭﺭﺩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺁﺳﯿﺐ ﺑﺰﻧﺪ . ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﻭ ﺯﻭﺭﮔﯿﺮﯼ ﻓﮑﺮﯼ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﺮﺍﺕ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺭﺩ ﮐﻨﺪ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﻨﺪ . ﺍﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺗﻠﺦ ﻭ ﺁﺯﺍﺭﻧﺪﻩ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﭼﻄﻮﺭ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﮐﻪ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻣﺘﻤﻮﻝ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﮐﻮﻝ ﻧﺮﻣﺎﻝ ﺳﻮﭘﺮﯾﻮﺭ ﺩﺭﺱ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﯾﮏ ﺷﻬﺮﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ - ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﺯﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﻟﺠﺰﺍﯾﺮ ﺑﺎ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺟﺪﯼ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﺩﺑﯽ ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﻨﺪ . ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺑﺪﺩﯾﻨﯽ ﺑﻮﺩ . ﺩﻭﺳﺘﯽ ﺍﻭ ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻮ ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﯼ ﺍﺵ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﻫﺎﯼ ﻗﺒﻞ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ ﺩﺍﺷﺖ؟ ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭ ﺑﺪﺵ ﻣﯽ ﺁﻣﺪ ، ﭼﺮﺍ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻝ ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﻘﺶ ﺑﺎﺯﯼ ﮐﺮﺩ؟ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﺎ ﺑﯽ ﺁﺑﺮﻭ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﮐﺎﻣﻮ ﺑﻪ ﺩﻭﺭﻭﯾﯽ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺮﺩ . ﻟﻮﯼ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﺎﻝ ﻫﺎ ﮐﺎﺭ ﻣﺸﺘﺮﮎ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﯽ ، ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﻭ ‏« ﻣﺪﻟﯽ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﯽ ﺣﺮﻣﺘﯽ ، ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﯽ ﺑﺪﺩﯾﻨﯽ ﺑﻮﺩ ‏»

👇👇👇

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

"#ژان_پل_سارتر و #سیمون_دوبوار و ماجرای رابطه های نا متعارف جنسی سه نفره"

ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﺎﯾﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ . ﮐﺎﻣﻮ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺧﻮﺵ ﺗﯿﭗ ﻭ ﺯﯾﺒﺎ ، ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺯﻧﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻮﺩ . ﺍﻭ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻧﻈﺮ ﻭﻧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺍﻭﻟﮕﺎ ﮐﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻋﺎﺷﻘﺶ ﺑﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﮐﻨﺪ . ﻭﻗﺘﯽ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﺎﻣﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺟﺪﯼ ﻧﺒﻮﺩﻥ ‏( ﮐﻪ ﺍﺗﻬﺎﻣﯽ ﺗﻮﻫﯿﻦ ﺁﻣﯿﺰ ﺑﻮﺩ ‏) ﺭﺩ ﮐﺮﺩ ، ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺍﺷﺖ ﺗﻬﺪﯾﺪﯼ ﺟﺪﯼ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻗﺘﺪﺍﺭ ﺟﻨﺴﯽ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﺮﻡﺳﺮﺍﯾﺶ ﺭﺍ ﺩﻓﻊ ﻣﯽ ﮐﺮد.
ﺍﻭﻟﮕﺎ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯼ 18 ﺳﺎﻟﻪ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮﺩ . ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﻭ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺭﺳﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻋﺸﻖ ﺳﻪ ﻧﻔﺮﯼ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪ . ﺍﯾﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﺸﺪ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﯾﮏ ﺩﻭﺭﻩ ﺩﻭﺳﺎﻟﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻭﻟﮕﺎ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﻭﻟﻮﯾﺖ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ . ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﺭﻣﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﺍﺳﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﺳﺎﺱ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﺎﺯﻧﻤﺎﯾﯽ ﮐﺮﺩ . ﺣﺘﯽ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺳﻪ ﻧﻔﺮﻩ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﮕﺎ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﯿﺪ ﻫﻢ ﺍﻭﻟﮕﺎ ﺟﺰﻭ ﺣﻠﻘﻪ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺍﻭ ﺑﺎ ﮊﺍﮎ ﻟﻮﺭﺍﻥ ﺑﻮﺳﺖ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯼ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺩﺭ ﻟﻮﺁﻭﺭ ﺑﻮﺩ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻭﻧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﮐﻮﭼﮏ ﺍﻭﻟﮕﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺮﻣﺴﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﺪ .
ﺑﺪﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ، ﯾﮏ ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺩﻭﻡ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ ﭼﻨﺪ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﺑﻮﺩ . ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻧﺎﻣﻪ ﺁﻧﯽ ﮐﻮﻫﻦ - ﺳﻮﻻﻝ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺣﺎﮐﯽ ﺍﺯ ﺷﻌﻒ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﻧﭙﺎﺭﻧﺎﺱ ﻭﻧﺪﺍ ، ﻟﻮﺳﯿﻞ ، ﻣﺎﺭﺗﯿﻨﻪ ﻭ ‏« ﻟﻮﯾﯽ ﻭﺩﺭﯾﻦ ‏» ‏( ﻧﺎﻡ ﻣﺴﺘﻌﺎﺭ ﺑﯿﺎﻧﮑﺎ ﻟﻤﺒﻠﯿﻦ ‏) ﻫﻤﻪ ﺷﺐ ﻫﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺧﻮﺵ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻧﺪ .
• ﺑﯿﺎﻧﮑﺎ ﻟﻤﺒﻠﯿﻦ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﺵ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻭ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻓﺮﯾﺒﺶ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ ، ﺩﻭﻣﯿﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺳﻪ ﻧﻔﺮﯼ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺛﺒﺖ ﮐﺮﺩ . ﺍﻭ ﻫﻢ ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯾﺎﻥ ﺟﻮﺍﻥ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺟﺎﺩﻭ ﮐﺮﺩ . ﺍﻭ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ رابطه ﻧﻨﮕﯿﻦ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﺪ ﺩﺭ ﺑﻬﺎﺭ ﺳﺎﻝ 1939 ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﮑﺲ ﺑﻪ ﻫﺘﻠﯽ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ ‏ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻭ ﭘﺮﺭﻭﯾﯽ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ: ‏ﻣﺴﺘﺨﺪﻣﻪ ﻫﺘﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﻣﻦ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﯾﺮﻭﺯ ﺑﮑﺎﺭﺕ ﺩﺧﺘﺮﯼ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻢ. ‏

منبع: #فیلسوفان_بدکردار
#نایجل_راجرز






@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️