@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

در دوران سوسیالیسم توصیه لنین به جوانانی که از او می پرسیدند چه کار باید بکنند این بود: "آموختن ... آموختن ... آموختن". این توصیه همیشه در برابر چشمان همه بود و بر در و دیوار مدارس نقش بسته بود. به طوری که لطیفه معروفی از این گفته را در شوروری نقل می کردند که از این قرار است:
از مارکس، انگلس و لنین می پرسند که آیا ترجیح می دهند همسری برای خود انتخاب کنند یا معشوقه داشته باشند. مارکس که در مسائل خصوصی تا حدودی محافظه کار بود همانگونه که از اون انتظار میرود میگوید "همسر". ولی انگلس که خوشگذران تر از او بود معشوقه داشتن را انتخاب می کند. در کمال شگفتی لنین می گوید "هر دو" .
چرا؟ آیا در پشت تصویر انقلابی خشکی که از او وجود دارد رگه ای از خوشگذرانی منحط پنهان است؟! نه ! او توضیح می دهد:
"زیرا بدین ترتیب می توانم به همسرم بگویم که پیش معشوقه ام می روم و به معشوقه ام بگویم باید پیش همسرم باشم!"
"و بعد چه می کنی؟"
"یک گوشه ی خلوت پیدا می کنم و می آموزم ... و می آموزم ... و می آموزم"

#خشونت (پنج نگاه زیر چشمی) - #اسلاوی_ژیژک
ترجمه: #علیرضا_پاکنهاد

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

[Forwarded from پور اسدالله]
میانسالی سن عجیبی است!
مثل نشستن بالای سرسره می ماند.
از پله های آن بالا میروی و برای یک لحظه درآن بالا می نشینی و به سرسره چشم می دوزی. از اینکه پله های پشت سرت را به سلامت بالا آمدی خوشحالی و از شیب تند جلوی رویت کمی نگران؛ در عین حال این سرازیر شدن لذتی دارد که می خواهی انجام دهی. اصلا برای همین به سختی پله ها را بالا آمدی. زندگی همین است. کمی سختی بعد ثبات و بعد هم سرازیری عمر،به سرعت و بدون وقفه.
انگار این روز ها، ساعتها یک حجم خالی اند،چگالی ندارند و تند تند می شود از میانشان عبور کرد و گذشت.
بچه که بودیم روزها کشدار بودند. انگار روز تمام نمی شد، ولی حالا؛ تازه موقع خواب یادت می آید که قرار بود ملافه ها را اتو کنی ،دگمه سرآستین پسرت را بدوزی و....
روزت به سرعت می گذرت و تو کم مانده که از گذرش جا بمانی!
با این همه،سن خوبی است.
درست است نیرو و سرعت عمل گذشته را نداری،حافظه ات کمتر شده وگاهی درد کمر و انگشتها اذیتت می کند ولی در عوض تجربه ات بیشتر شده و همینطور خودآگاهی ات.
دیگر خودت را بهتر می شناسی،بهتر تصمیم می گیری و البته کمی هم خسیس تر شده ای.
البته نه به معنای مادی آن!
دیگر در هدر دادن وقتت خساست به خرج می دهی، چون می دانی در خوشبینانه ترین حالت، باز هم وقت کمی در اختیار داری.در بد اخلاقی یا عصبانیت هم خساست به خرج می دهی چون می دانی که از توان باقیمانده ات کم می کند واز درون تحلیلت می دهد.
می دانی؟ از این پس روزها حتی سریع تر خواهد گذشت. فرصت نگاه ها کم است.
نگاه مهربان به همسر،به فرزندانمان.
گرفتن دستان مهربان همدیگر،
لمس خوشبختی که شاید گاهی اوقات فراموشمان می شود چقدر خوشبختیم.
خوشبختیم که کنار همیم.
هر روز دیده در دیده هم می گشاییم و به فرزندانمان بوسه مهر می زنیم.
بله،همین چیزهای هرروزه خوشبختیمان است.
برای همه مان امیدوارم که در پایین سرسره زندگی خوشبخت باشیم
بعد تر ها
وقتی موهای جو گندمی ات را از پیشانی ات کنار میزنی
و قرص های رنگارنگت را به ضرب آب پایین میدهی
وقتی با کسی که عادت کرده ای به بودنش کنار شومینه ی رنگ و رو رفته ی خانه مینشینی و به جای دوستت دارم، از پادردت شکایت میکنی...
وقتی برای بار هزارم سریالی را تماشا میکنی
وقتی دیگر برایت فرقی نمیکند موهایت سپید باشند یا بلوند! نسکافه ای باشد یا هر رنگ دیگری!
وقتی پسر بزرگترت روز مادر برایت صندلی نماز می آورد
متوجه خواهی شد
که زندگی آنقدر ها ارزش نداشت
که برای به دست آوردن کسی که دوستش داشتی نجنگی!
که برای آرزو هایت تلاش نکنی!
به زودی وارد روزمرگی هایت خواهی شد
به زودی وارد روزی میشوی که آرام و ساکت روی صندلی چوبی قدیمی جهیزیه ات رو به روی پنجره ی خانه نشسته ای و چای مینوشی و همسرت طبق معمول مشغول غر و لند هایش ست!
به زودی متوجه خواهی شد
که چه کلاه بزرگی سرت گذاشت این زندگی!
که هرروزت را به بهانه ی روز بهتر از تو ربود
و تو چه ساده لوح بودی که حرفش را باور کردی!
زندگی تو همین امروز است
همین ساعت
کاری که دوست داری انجام بده!
"دوستت دارم" را به هرکس که لازم است بگو
هر از گاهی را با دوستانت بگذران،فارق از هر فکر
سفر کن...!
بعد تر ها متوجه خواهی شد
اما...
زندگی ات را،
همین امروز زندگی کن!!!

#میر_احمد_پور_اسدالله

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

#تاملی_در_واژگان_علوم_اجتماعی

احتمالا فراوان ترین کاربرد این واژه امروزه در اشاره به کل موجودات بشری همراه با فرهنگ ها، نهادها، مهارت ها، ایده ها و ارزش های آن هاست. اما در قرن بیستم کاربردهای گوناگونی برای این واژه رواج یافته است. مثلا جامعه حیوانی، جامعه ابتدایی، #جامعه مدنی، جامعه ملی، جامعه سیاسی و...
در تفکر اجتماعی قرن بیستم می توان بین دو کاربرد این واژه فرق گذاشت. در یکی، جامعه مضمون منفی و حتی تحقیر آمیز دارد؛ و در دیگری مضمون ستایش آمیز و تمجید. در کاربرد اول، جامعه با نگاه سرزنش بار با اجتماع مقایسه می شود و در کاربرد دوم در برابر قدرت حاکمیت دولت سیاسی قرار می گیرد.
کتابی که فردیناند تونیس در سال 1887تحت عنوان گماین شافت و گزل شافت نوشت معمولا آن را به اجتماع و جامعه ترجمه می کنند، بر مبنای کاربرد اول نوشته شد. در این حالت اجتماع نشان دهنده روابط نزدیک و منسجمی است که در خانواده، محل و سنت ریشه دارد. از طرف دیگر، جامعه دال بر روابطی است کاملا اقتصادی، قراردادی، سست، غیرشخصی، عموما شهری، فردگرایانه و موقتی.
پهلو به پهلوی این معنای تحقیر آمیز"جامعه"، در تفکر قرن بیستم معنای دیگری هم دیده می شود که به تمایز میان دولت و جامعه و همچنین به ضرورت حیاتی حفظ آزادی جامعه در برابر تعدی و تجاوز دولت توجه دارد و نگران آزادی فردی و آزادی گروه های اجتماعی است.


#فرهنگ_علوم_اجتماعی_قرن_بیستم،
#ویلیام_آوتویت و#تام _باتامور.
#حسن_چاوشیان،
#نشر_نی.ص 293.



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

واقعه ی از دست دادن را بپذیرید: حقیقت دل آدمی را به درد نمی آورد بلکه رها کردن دروغهاست که اینگونه تاثیر می گذارد. به گفته ی اریک فروم کاری که یک شخص برای روان خود می تواند بکند این نیست که احساس امنیت کند بلکه باید قادر باشد تا به ناامنی اجازه ی بروز دهد.

#برای_دلشکستگان #دیک_اینس

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴 باور داشتن

#باور_داشتن به: فعل croire در فرانسه یا to believe در انگلیسی هر گاه با مفعول صریح به کار رود معادل باور داشتن (یا باور کردن) در فارسی است، اما هنگامی که با مفعول غیر صریح (یعنی همراه با حرف اضافه‌ی à و en در فرانسه و in در انگلیسی) به کار رود دیگر نمی‌توان آن را به باور داشتن ترجمه کرد. ...
مترجمان ناآشنا به نحو فارسی و، به تبع آنها، بسیاری از نویسندگان این فعل مرکب را با حرف اضافه‌ی «به» به کار می‌برند و با تقلید از سیاق جمله‌بندی فرنگی مثلاً چنین می‌نویسند:
«ما به تکامل جهان باور داریم» یا «آنها به وجود خدا باور ندارند»،
و این غلط است. زیرا باور داشتن نمی‌تواند با حرف اضافه‌ی «به» به کار رود. به جای این دو جمله باید گفت:
«ما به تکامل جهان معتقدیم» (یا: «ما تکامل جهان را باور داریم») و
«آنها به وجود خدا ایمان ندارند» (یا: «آنها وجود خدا را باور ندارند»).

#ب



منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#واژه های_کلیدی_در_آثار_ژاک_دریدا
بخش اول

واژههای کلیدی در آثار ژاک دریدا عبارتند از "متافیزیک حضور"، " غیاب معنا"، " شالوده شکنی" یا مرکززدایی از معنا، "آپوریا" یا سرگشتگی، "تمایز و فاصله" در دال و مدلول و چند واژه دیگر که هر کدام نیاز به شرح مبسوط دارد تا فهمیده شود. در اینجا بطور مختصر فکر دریدا را با توجه به این کلیدواژه ها مطرح می کنیم تا مدخلی باشد برای علاقمندان برای ورود به جهان تفکر این بزرگترین متفکر عصر حاضر:
فلسفه هستی شناسی مدرن غربی با منطق " من می اندیشم پس هستم شروع می شود " دکارت هستی خود را نوعی حضور می پندارد و آن را اصل و اساس قرار می دهد برای اثبات سایرگونه های هستی. از آن پس متافیزیک غربی به حضور اندیشید. در دوگانه های خود گفتاررا به نوشتار ترجیح داد از آن رو که معنا در گفتار حاضر است و در نوشتار غایب. بخاطر اینکه گوینده و شنونده هر دو در جریان گفتگو حاضرند و شنونده اگر معنا را درنیابد بلافاصله از گوینده سوال می کند تا رفع ابهام شود. این کلام محوری بخشی از نه تنها متافیزیک غربی بلکه بسیاری از فرهنگ هاست. در این بینش نوشتار به ناچار جانشین گفتار می شود. مثلا مصلحی می میرد هواداران گفتار او را می نویسند تا فراموش نکنند. اما این نوشتار هرگز جای شفافیت آن گفتار را نمی گیرد. در نوشتار تمایز و فاصله ای وجود دارد که در گفتار نیست. دریدا با بینش فوق به مقابله برمی خیزد و ترجیح گفتار را بر نوشتار رد می کند به این دلیل که در گفتار نیز که آوا میانجی است بین گوینده و مخاطب همان فاصله و تمایز وجود دارد. از نظر او اصولا در زبان فاصله و تمایز وجود دارد و هر واژه اشاره به واژه ای دیگر می کند و معنا همیشه غایب است. "متافیزیک حضور" پنداری بیش نیست و معنا فرار و غایب است چه در گفتار و چه در نوشتار. گوینده افکار خود را با آوا بیان می کند و نویسنده با نشانه که از آن به دال تعبیر می کنیم.
#آیدین_محمدی




@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه



#واژه های_کلیدی_در_آثار_ژاک_دریدا
بخش دوم
در ساختارگرایی سوسور، دال و مدلول دو بعد از یک چیزند و بین آنها فاصله ای نیست. واژه درخت ( دال) با خود درخت ( مدلول) یکی است. اما دریدا معتقد است سوسور اشتباه می کند و بین دال و مدلول تمایز و فاصله وجود دارد. از نظر دریدا واژه ها در ذات خود دارای نوعی انرژی و باروری هستند که مرتب در طول زمان از نظر معنایی در تغییر و تحولند و به دام انداختن معنای نهایی از یک متن هرگز ممکن نیست. و اینجا بحث "شالوده شکنی" یا همان مرکز زدایی از معنای نهایی پیش می آید. خواننده ی متن پیوسته با تاویل ها و معناهای تازه ای روبرو می شود که در ترجیح یکی بر دیگری دچار سرگشتگی می شود که دریدا آن را "آپوریا" می نامد. از نظر او وظیفه خواننده باید مقایسه معناهای بیشمار باشد و نه کوشش برای رسیدن به معنای نهایی که کوششی بیهوده است زیرا معنای نهایی در متن همیشه غایب است. از نظر دریدا نیز مثل رولان بارت نویسنده مثل مخترعی است که دیگر مرده است و سودی برای ما ندارد که در باره او بحث کنیم و آنچه حاضر است متنی است که در دسترس ماست و اینجا دیگر تلاش برای پی بردن به نیت مولف کوشش بیهوده ای است. متن ممکن است چیزی بگوید که مولف در نظر نداشته است. هنگام مطالعه متن ما معنا را دنبال می کنیم اما آن را فراچنگ نمی آوریم، معنا مثل ماهی گریزپایی است که هر لحظه در برکه رو می نماید و نهان می شود و اصلا معلوم نیست این ماهی که رو نمود ماهی قبلی باشد. باید به معنایی که می رسیم آن را رها کنیم و دنبال معنایی دیگر باشیم. در واقع دریدا، از خواننده متن می خواهد متن را با دیدی خلاقانه و انتقادی مطالعه کند و به معنای دم دستی اکتفا نکند و پیوسته عمیق تر و عمیق تر شود و به آنچه در اولین کوشش بدست آورده اند قانع نباشند. معنایی را که یافتی دوباره به چالش بکش و ردش کن و برو جلو. این است معنی شالوده شکنی. اساس معنی را ویران کن. چون هیچ اصلی وجود ندارد. وقتی چیزی را اصل پنداشتی توقف می کنی و از تلاش باز می ایستی. مثلا می خواهی ببینی اساس عرفان اسلامی از کجاست، شاید در قرآن برایش اصل و اساس پیدا کنی؟ اما باید بدانی که آن اصل خود از اصلی دیگر نشات گرفته مثلا از کلام مسیح و بعد ببینی که مسیح آن را از اساطیر یونان به میراث برده و بعد می بینی از هند به یونان رفته. اما از کجا به هند آمده؟ لابد از جایی دیگر که به فکرت نمی رسد، بنابرین هیچ اصل و اساسی برای این معنا وجود ندارد که تو آن را آغازگر عرفان بدانی. اینگونه هر معنایی از بطن معنایی قبلی زاده می شود و هرگز به معنای مرکزی نمی رسی. همیشه در راهی و رسیدنی در کار نیست. رسیدن به کنه حقیقت اتفاق نخواهد افتاد و ما همیشه با تاویل های مختلف و بیشمار از حقیقت سر و کار داریم. در متنی که شالوده اش شکسته می شود، ترجیح یک وجه دلالت بر سویه های دیگر دلالت از بین می رود. متن به این اعتبار چند ساحتی می شود. شکستن شالوده یعنی معنای کهن را که همگان بدیهی و قطعی می دانستند، به چالش
بکشی و خط بطلان بر آن بکشی. تا این کار را نکنی متن معناهای دیگر را به تو آشکار نخواهد نکرد. به نظر دریدا متافیزیک حضور در واقع اشتیاق به حضور بوده و اشتیاق به حقیقت هرگز جانشین خود حقیقت نیست. وصال به معشوق حقیقت هرگز ممکن نیست. همیشه بین عاشق و معشوق فاصله است. تقدیر بشر ناکامی است و هجران حتی هنگامی که خود را در کنار معشوق حس می کنی. معشوق دیگری است و وحدت ناممکن است. آنچه را حقیقت می پنداری توهمی بیش نیست. از اینجاست که پست مدرنیسم متولد می شود. همه چیز نسبی است و هیچ حقیقت غایی وجود ندارد.

#آیدین_محمدی






@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب


"#ژان_پل_سارتر و #سیمون_دوبوار و ماجرای رابطه های نا متعارف جنسی سه نفره"

ﺷﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺯﻧﺎﻥ ﻓﯿﻠﺴﻮﻑ ﻗﺮﻥ ﺑﯿﺴﺘﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻥ ﺑﻪ ﻣﯿﺎﻥ ﻓﯿﻠﺴﻮﻓﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻋﻄﺶ ﺳﯿﺮﯼ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮﯼ ﺑﻪ ﺳﮑﺲ ﺩﺍﺭﻧﺪ ، ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﺭ ﻭ ﺳﻮﺀ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮔﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ ، ﺳﯿﻤﻮﻥ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺷﺮﯾﮏ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺟﻨﺲ ﺩﻭﻡ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1949 ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﻭ ﭼﺸﻢ ﭼﺮﺍﻧﯽ ﺍﺩﺑﯽ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺗﺸﻮﯾﻖ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ . ﺍﻭ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺭﺩ ﻭ ﺑﺪﻝ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺩﺧﺘﺮﺵ ﺑﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻫﺎﯼ ﺳﻪ ﻧﻔﺮﯼ ﺭﺍﻩ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ‏( ﺍﻭ ﺩﻭ ﺟﻨﺴﯽ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺟﻮﺍﻥ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﺭﺍ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽ ﺩﺍﺩ ‏) . ﺍﻭ ﻣﺜﻞ ﺭﻭﺳﻮ ﺗﻤﺎﯾﻞ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺩﺍﺩﻥ ﻭ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺗﻮﺻﯿﻔﺎﺕ ﺍﺯ ﺳﻮﺀ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺟﻨﺴﯽ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭﺵ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﺁﺳﯿﺐ ﺑﺮﺳﺪ . ﻧﻠﺴﻮﻥ ﺁﻟﮕﺮﻥ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺯ ﺩﯾﺪﻥ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺎﻧﺪﺍﺭﯾﻦ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺟﺰﺋﯿﺎﺕ ﻭ ﺗﻮﺻﯿﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻭ ﺁﻭﺭﺩﻩ ، ﺷﮕﻔﺖ ﺯﺩﻩ ﻭ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺷﺪ . ﺍﯾﻦ ﺧﺸﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻪ ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺷﺪ ، ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻫﻢ ﺷﺪ . ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺩﻫﻪ 1940 ﺑﻪ ﮐﻠﺒﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺪﯾﺎﻧﺎ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1949 ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯼ ﻻﺗﯿﻦ ﺭﻓﺘﻨﺪ . ﺁﻟﮕﺮﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻔﺮ ﺍﻭ ﻭ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﻝ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﻧﻮﺷﺖ ﮔﻔﺖ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﻭ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﯾﮏ ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻭ ﺟﺎﮐﺸﺶ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺳﻮﺀ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ . ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺍﻫﻞ ﺳﻮﺀ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺟﻨﺴﯽ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯾﺎﻥ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻣﻮﺯﺍﻥ ﻫﻢ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1943 ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺍﺫﯾﺖ ﻭ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺑﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺍﺯ ﺗﺪﺭﯾﺲ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﻣﻨﻊ ﺷﺪ.
ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺩﻋﻮﺍ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﺷﻮﺭﺵ ﺁﻟﺒﺮ ﮐﺎﻣﻮ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1952 ﺩﺭ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﺩﺑﯿﺮﺍﻥ ﻋﺼﺮ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﺷﺪ . ﻭﻗﺘﯽ ﻧﻘﺪﻫﺎﯼ ﻣﻨﻔﯽ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﺪ ، ﮐﺎﻣﻮ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ، ﺳﺎﺭﺗﺮ ﯾﮏ ﻧﺎﻣﻪ ﺳﺮﮔﺸﺎﺩﻩ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻋﻠﯿﻪ ﮐﺎﻣﻮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ . ﺍﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺍﺯ ﺿﻌﻒ ﻫﺎﯼ ﮐﺎﻣﻮ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺁﻭﺭﺩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺁﺳﯿﺐ ﺑﺰﻧﺪ . ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﻭ ﺯﻭﺭﮔﯿﺮﯼ ﻓﮑﺮﯼ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﺮﺍﺕ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺭﺩ ﮐﻨﺪ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﻨﺪ . ﺍﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺗﻠﺦ ﻭ ﺁﺯﺍﺭﻧﺪﻩ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﭼﻄﻮﺭ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﮐﻪ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻣﺘﻤﻮﻝ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﮐﻮﻝ ﻧﺮﻣﺎﻝ ﺳﻮﭘﺮﯾﻮﺭ ﺩﺭﺱ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﯾﮏ ﺷﻬﺮﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ - ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﺯﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﻟﺠﺰﺍﯾﺮ ﺑﺎ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺟﺪﯼ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﺩﺑﯽ ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﻨﺪ . ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺑﺪﺩﯾﻨﯽ ﺑﻮﺩ . ﺩﻭﺳﺘﯽ ﺍﻭ ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻮ ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﯼ ﺍﺵ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﻫﺎﯼ ﻗﺒﻞ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ ﺩﺍﺷﺖ؟ ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭ ﺑﺪﺵ ﻣﯽ ﺁﻣﺪ ، ﭼﺮﺍ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻝ ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﻘﺶ ﺑﺎﺯﯼ ﮐﺮﺩ؟ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﺎ ﺑﯽ ﺁﺑﺮﻭ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﮐﺎﻣﻮ ﺑﻪ ﺩﻭﺭﻭﯾﯽ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺮﺩ . ﻟﻮﯼ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﺎﻝ ﻫﺎ ﮐﺎﺭ ﻣﺸﺘﺮﮎ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﯽ ، ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﻭ ‏« ﻣﺪﻟﯽ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﯽ ﺣﺮﻣﺘﯽ ، ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﯽ ﺑﺪﺩﯾﻨﯽ ﺑﻮﺩ ‏»

👇👇👇

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

"#ژان_پل_سارتر و #سیمون_دوبوار و ماجرای رابطه های نا متعارف جنسی سه نفره"

ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﺎﯾﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ . ﮐﺎﻣﻮ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺧﻮﺵ ﺗﯿﭗ ﻭ ﺯﯾﺒﺎ ، ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺯﻧﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻮﺩ . ﺍﻭ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻧﻈﺮ ﻭﻧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺍﻭﻟﮕﺎ ﮐﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻋﺎﺷﻘﺶ ﺑﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﮐﻨﺪ . ﻭﻗﺘﯽ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﺎﻣﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺟﺪﯼ ﻧﺒﻮﺩﻥ ‏( ﮐﻪ ﺍﺗﻬﺎﻣﯽ ﺗﻮﻫﯿﻦ ﺁﻣﯿﺰ ﺑﻮﺩ ‏) ﺭﺩ ﮐﺮﺩ ، ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺍﺷﺖ ﺗﻬﺪﯾﺪﯼ ﺟﺪﯼ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻗﺘﺪﺍﺭ ﺟﻨﺴﯽ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﺮﻡﺳﺮﺍﯾﺶ ﺭﺍ ﺩﻓﻊ ﻣﯽ ﮐﺮد.
ﺍﻭﻟﮕﺎ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯼ 18 ﺳﺎﻟﻪ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮﺩ . ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﻭ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺭﺳﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻋﺸﻖ ﺳﻪ ﻧﻔﺮﯼ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪ . ﺍﯾﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﺸﺪ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﯾﮏ ﺩﻭﺭﻩ ﺩﻭﺳﺎﻟﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻭﻟﮕﺎ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﻭﻟﻮﯾﺖ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ . ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﺭﻣﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﺍﺳﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﺳﺎﺱ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﺎﺯﻧﻤﺎﯾﯽ ﮐﺮﺩ . ﺣﺘﯽ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺳﻪ ﻧﻔﺮﻩ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﮕﺎ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﯿﺪ ﻫﻢ ﺍﻭﻟﮕﺎ ﺟﺰﻭ ﺣﻠﻘﻪ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺍﻭ ﺑﺎ ﮊﺍﮎ ﻟﻮﺭﺍﻥ ﺑﻮﺳﺖ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯼ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺩﺭ ﻟﻮﺁﻭﺭ ﺑﻮﺩ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻭﻧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﮐﻮﭼﮏ ﺍﻭﻟﮕﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺮﻣﺴﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﺪ .
ﺑﺪﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ، ﯾﮏ ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺩﻭﻡ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ ﭼﻨﺪ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﺑﻮﺩ . ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻧﺎﻣﻪ ﺁﻧﯽ ﮐﻮﻫﻦ - ﺳﻮﻻﻝ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺣﺎﮐﯽ ﺍﺯ ﺷﻌﻒ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﻧﭙﺎﺭﻧﺎﺱ ﻭﻧﺪﺍ ، ﻟﻮﺳﯿﻞ ، ﻣﺎﺭﺗﯿﻨﻪ ﻭ ‏« ﻟﻮﯾﯽ ﻭﺩﺭﯾﻦ ‏» ‏( ﻧﺎﻡ ﻣﺴﺘﻌﺎﺭ ﺑﯿﺎﻧﮑﺎ ﻟﻤﺒﻠﯿﻦ ‏) ﻫﻤﻪ ﺷﺐ ﻫﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺧﻮﺵ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻧﺪ .
• ﺑﯿﺎﻧﮑﺎ ﻟﻤﺒﻠﯿﻦ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﺵ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻭ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻓﺮﯾﺒﺶ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ ، ﺩﻭﻣﯿﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺳﻪ ﻧﻔﺮﯼ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺛﺒﺖ ﮐﺮﺩ . ﺍﻭ ﻫﻢ ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯾﺎﻥ ﺟﻮﺍﻥ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺟﺎﺩﻭ ﮐﺮﺩ . ﺍﻭ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ رابطه ﻧﻨﮕﯿﻦ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﺪ ﺩﺭ ﺑﻬﺎﺭ ﺳﺎﻝ 1939 ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﮑﺲ ﺑﻪ ﻫﺘﻠﯽ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ ‏ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻭ ﭘﺮﺭﻭﯾﯽ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ: ‏ﻣﺴﺘﺨﺪﻣﻪ ﻫﺘﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﻣﻦ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﯾﺮﻭﺯ ﺑﮑﺎﺭﺕ ﺩﺧﺘﺮﯼ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻢ. ‏

منبع: #فیلسوفان_بدکردار
#نایجل_راجرز






@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴 با هم بخوانیم

#با_هم_می‌خوانیم: در ضمن اخبار رادیو و تلویزیون غالباً نظیر این جمله شنیده می‌شود: «خبرنگار ما از فلان شهر گزارشی فرستاده است که با هم می‌شنویم»، ... این شیوه‌ی بیان از رادیو و تلویزیون به زبان رسانه‌های دیگر نیز سرایت کرده است به طوری که نظایر این جمله در روزنامه‌ها بسیار به چشم می‌خورد: «خبرنگار ما از فلان شهر گزارشی فرستاده است که با هم می‌خوانیم» و این دروغ آشکار است. زیرا اگر هم عبارت «با هم می‌شنویم» یا «با هم تماشا می‌کنیم» در رادیو و تلویزیون معنی و مَحْمِلی داشته باشد از آن رو که ممکن است واقعاً گوینده‌ی خبر در همان لحظه همراه شنوندگان مشغول دیدن یا شنیدن شود، چطور ممکن است که نویسنده‌ی مقاله در لحظه‌ای که خواننده‌ای مقاله را می‌خواند همراه او مشغول خواندن شود؟
وانگهی چه ضرورتی هست که این عبارات قالبی زاید را بجا و بیجا به کار ببریم؟ آخر شنوندگان رادیو یا تماشاگران تلویزیون یا خوانندگان روزنامه چه نیازی دارند به اینکه ما آنها را همراهی کنیم؟ این عبارتها اگر هم دروغ نباشد منت بیجایی است که می‌خواهیم به زور بر سر آنها بگذاریم.
#ب


منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#اصطلاحات

#بز_اخفش

یکی از علمای به نام قرن سوم هجری شخصی بود به نام "سعید بن مسعده خوارزمی" که معروف به اخفش بود و یکی از شاگردان استاد "سیبویه "بزرگ بود.

اخفش بزی داشت، که با او همانند طلبه ی به بحث و جدل می پرداخت و برایش صرف و نحو را توضیح می داد و چون حیوان بنا به عادت سری تکان می داد و اخفش آنرا به منزله تایید حرف خود می گرفت و از آن حرکت سر ذوق آمده و با شور بیشتری به بحث می پرداخت.

چندین روایت برای این کار اخفش وجود دارد، یکی اینکه اخفش چنان در فن بیان و مجادله سرآمد روزگار خود بود که کسی حاضر به بحث با او نمی شد و روایتی دیگر که برخلاف اولی می باشد ، این است که به طور کلی اخفش اهل بحث طولانی و جدل با کسی نبوده و دلش می خواست همه حرف او را تایید کنند.

در هر صورت مثل "بز اخفش "از اینجا باب شد و به کسانی گفته می شود که بدون آنکه اطلاعی از موضوعی داشته باشند و آنرا درک کند، سر خود را به علامت تایید تکان می دهند.


#ریشه_های_تاریخی_امثال_و_حکم
#مهدی_پرتوی_آملی





@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

#خودگویه ای که موجب آشفتگی می شود

<او حق ندارد اینگونه با من صحبت کند.
او حق ندارد,او نباید به من توهین می کرد.او یک احمق است.آدم باید چقدر احمق باشد که چنین چیزی بگوید! من نمی توانم این حرف او را تحمل کنم! >

مواظب باشید که در حین گفتگو با خود,چه می گویید.این گفتگو,کلید هیجانات شماست.

مهم ترین علل هیجانات و رفتار های ما,تفکرات و ارزیابی ما از رویدادها و عبارت هایی هستند که در سکوت با خود می گوییم.


اصرار بر روی سه باور عمده (من باید...!، تو باید...! و جهان و شرایط زندگی من باید...!) موجب اضطراب، خشم و افسردگی ما می شوند.

بایدها، نبایدها، حتمن های مطلق، بایست ها و نمی بایست ها و مجبور بودن ها همگی در صورتی که به عنوان توقع هایی مطلق، مبنی بر متفاوت بودن شما، دیگران و جهان به کار می روند، خودگویه هایی زیانبار هستند.



ترجیحات، آرزوها و امیال تحقق نیافته، نمی توانند موجب بدبختی ما شوند.
اما توقعات مطلق، بایدها و حتمن ها ما را بیچاره می کنند.


#کمک_در_مورد_هیجانات_مدیریت_اضطراب_خشم_و_افسردگی
#لین_کلارک
#رضا_رستمی - #علی_نیلوفری


@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

یادم هست-سالهای پیش- روزی شاهد گفت و گوی مردی با طفلی چهار-پنج ساله بودم. مرد، بجای طرح آن سوال بیهوده،(می خواهی چکاره بشوی؟) به طفل گفت: اگر ازیک تا صد بشمری یک تومان می دهم. طفل با هیجان و اشتیاق شروع کرد به شمردن. شاید پول برای او مهم نبود و در فکر آن هم نبود. فقط دلش می خواست آن مرد بداند که او شمردن را می داند. شمرد و شمرد تا رسید به عدد"سی" . پسرک، این عدد را نمی دانست اما خیال میکرد که میداند. این بود که بدون مکث و ترس، بجای "سی" گفت: " بیست و ده" و ادامه داد: بیست و یازده، بیست و دوازده، بیست و سیزده، بیست و ....

مرد به آرامی گفت: اینطور درست نیست. سی،چهل،پنجاه... اما اگر حالا نمی توانی یکجا تا صد بشمری ،پنج دفعه از یک تا بیست بشمر. همان صد می شود. من هم قبول میکنم. بعدها یاد می گیری که چطور باید تا صد بشمری. و طفل، شادمانه و بدون معطلی از یک شروع کرد.
مرد نگفت:" حالا دیدی بلد نیستی؟" و یا " تو که تا بیست و نه بیشتر بلد نیستی. بنابراین بازی را باختی" اگر اینکار را میکرد پسرک حسابی دلگیر میشد و قلبش می شکست. و مسلما اگر مرد در آن چنددقیقه می خواست معلم حساب طفل بشود، راه بجایی نمی برد و طفل را هم خسته میکرد. در عوض او به طفل آموخت که با همان چند عدد که می داند به "صد" برسد و شکست نخورد.

#ابن_مشغله #نادر_ابراهیمی

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@selmuly

گزیده شعر و‌موسیقی

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


جمعه از اولين ثانيه هاش مهربونه! از اولين تيك تاكي كه پا مي زاريم توي دامن اين روز قشنگ و آرام تعطيل، گاهي از همون اول شنبه اي فقط به فكر اين روز مهربوني تا مثل يه رفيق آرام و مطمئن نگاهِ شفابخششو به خستگيات بكشه و دست نوازششو روي شونه ات بزاره و بهت بگه: امروز مالِ مالِ تواهه! مي توني فارغ از عالم و آدم پا توي لحظه هاي بي بديل اين تعطيل نازنين بزاري و دلتو ور داري، خاطره هاتو ورداري، دوستاي خوبتو ورداري، مناسبتاي قشنگتو جمع كني، سفره ي عشق بچيني و بارِ سبكباري ببندي و كوله بار خستگي هاتو زمين بزاري و در آغوش اين تعطيلي مهربون چنان خودتو رها كني كه برگي در دستِ نسيم! رها و رها و رها! راستي كدام روز خوب خدا، مثل جمعه اس؟… بهترين خاطره ها توي همين روز اتفاق افتادن، ميگي نه!؟ … درصد بگير! … جمعه!، روز قرارهاي قشنگ دوستانه! روز كوه رفتن هااااا، قدم زدن هااااا، ورزش كردن هااااا، كنسرت رفتن هااااا، فيلم ديدن هااااا، روز طلايي مناسبت هاي قشنگي كه همه اشو گذاشتي تا توي اين روز انجام بدي حتي اگه يه كم تاريخش جا به جا بشه… تولد! عروسي، فارغ التحصيلي، خواستگاري، مهموني دادن ها، مهموني رفتن ها،… جمعه!، روز كافه هاي دنج، روز قهوه هاي با شيرجان آميخته و شكر عشق پرورده، روز سر كمد رفتن ها و لباس عوض كردن ها و لبخند زدن هاي عاشقانه ي يواشكي، روز سشوار كشيدن ها و شنيون كردن هاي دخترانه، روز تپش هاي قلبي ديوانه وار ،هيجاني و پر دغدغه، روز طعمِ ملسِ زندگي زير دندانِ آزادي از افكار پر مسئوليت و كارهاي جانفرساست، روز زير باران رفتن ها، روز يكسره نشستن و برف ديدن ها، روز روي برگ هاي زرد پاييزي دويدن ها، روز خوب قول و قرارهااااا، پيشنهاد ميدم از اول صبحش براي اين ثانيه هاي قشنگِ دوست داشتني، برنامه بريز! خودتو اگه تنهايي دعوت كن به يه موسيقي آرام، يه ديدن تئاتر، يه قدم زدن در خاطره هايي كه شيرينيشون از گذشته هاي دور و نزديك پا توي لحظه هاي جمعه ايه قشنگت مي زاره و ناخودآگاه شاد و پر توانت مي كنه، پشنهاد مي دم اگه يه دوست موافق داري، ورش دار برو يه گوشه ي دنج دنيا و هي براش حرف بزن و هي برات حرف بزنه! حرفايي كه از شنبه تا آخر هفته مغزتو قلقلك داده ولي هيچ فرصتي براش نداشتي و هي گفتي: لعنت به كار، لعنت به مسئوليت ، لعنت به دويدن هايي كه خودمو توش گم مي كنم… همه يه گاهي اينقدري خودمونو نياز داريم كه بقيه چيزا هر چند بار ارزش هم از چشمون مي افتن!… خداييييييي جمعه برامون سنگ تموم گذاشته… شكنج گيسوان پيچ در پيچِ اين روز زيبا رو در چنگ بگيريم و خودمونو در دامان امن نگاهِِ آرامش رها كنيم و خوش باشيم… و البته كه بعد از اين همه رهاييي و احساس هاي خوب و سبك ، غروب ياد آور شروعي جديده كه دلمونو از دامن ورچيدن جمعه ي عزيز! مي لرزونه، دلتنگ و ناراحتمون مي كنه… و او مي رود دامن كشان، من زهر تنهايي چشان!

#ميترا


♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


کوری یک رمان خاص است؛ یک اثر تمثیلی، بیرون از حصار زمان و مکان؛ یک رمان معترضانه اجتماعی سیاسی،
که آشفتگی اجتماع و انسان های سردرگم را در دایره ی افکار خویش و مناسبات اجتماعی به تصویر می کشد.
ساراماگو تاکید بر این حقیقت دارد که اعمال انسانی در موقعیت معنا می شود و ملاک مطلقی برای قضاوت وجود ندارد . زیرا انسان ثابت نیست و در تحول دائمی است . در یک کلام ساده، دغدغه های عمده ذهن ساراماگو در این رمان فلسفی ، مساله ی سرگشتگی انسان معاصر یا < انسان در موقعیت> است که از خلال ابعاد و لایه های مختلف و واکنش های آنان بررسی میشود. از دیگر مایه های اصلی رمان ، نقد خشونت و میلیتاریسم ، اطاعت کورکورانه ، دیکتاتوری و سیر تاریخی و فراگیر بودن آن است.
در شهری که اپیدمی وحشتناک کوری_ نه کوری سیاه و تاریک، که کوری سفید و تابناک_ شیوع پیدا می کند و
نمیدانیم کجاست و می تواند هرجایی باشد، خیابان ها نام ندارن. شخصیت های رمان نیز نام ندارم: دکتر، زن دکتر،
دختری که عینک دودی داشت، پیرمردی که چشم بند سیاه داشت، پسرک لوچ و... سبک و ساختار دشوار رمان،
پس از چند صفحه، جاذبه ای استثنایی پیدا می کند. نقطه گذاری متن متعارف نیست. نثر موجز در خلال پاراگراف
های طولانی، پیچیدگی های روح انسان و مشکلات غامض زندگی را تداعی می کند.
کوری مورد نظر ساراماگو، کوری معنوی است. سازمان دهی و قانون مندی و رفتار عاقلانه ی خود، به نوعی آغاز
بینایی است. ساراماگو کلام پیچیده و چندپهلویش را در دهان تک تک شخصیت های کتاب و مخصوصا در پایان، در دهان زن دکتر گذاشته است: چرا ما کور شدیم، نمیدانم. شاید روزی بفهمیم. می خواهی عقیده مرا بدانی؟ بله، بگو ، فکر نمی کنم ما کور شدیم. فکر می کنم ما کور هستیم. کور، اما بینا. کورهایی که می توانند ببینند، اما نمی بینند.
ساراماگو در کوری، تعهد و باور عمیق خود را به عدالت اجتماعی ، احترام به خرد و عقل سلیم ، همراه با تزکیه ی روح و جسم که تنها راه ضمانت پایدار ماندن هر جامعه ای است، در غالب یک رمان هنرمندانه و شگفت انگیز به ما ارمغان میدهد. ساراماگو می گوید » این کوری واقعی نیست، تمثیلی است. کور شدن عقل و فهم انسان است . ما انسانها عقل داریم و عاقلانه رفتار نمیکنیم.... «




♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


#برشی از کتاب

خیال نکن کوری ما را آدم های بهتری کرده ، بد تر هم نکرده اما داریم تدریجا بدتر می شویم .وقت تقسیم غذا را مجسم کن ، دقیقا یک آدم بینا باید نظارت تقسیم غذا را به عهده بگیرد ، منصفانه تقسیم کند ، با تدبیر های لازم می شود جلوی شکایت ها را گرفت ،این درگیری ها که دارند مرا دیوانه می کنند تمام می شوند ، نمی توانی تصور کنی دیدن کتک کاری دو نفر کور یعنی چه ، جنگیدن همیشه کم و بیش نوعی کوری بوده .... اگر می توانستی آنچه من می بینم ببینی ، آرزوی کوری می کردی.

#کوری
#ژوزه_ساراماگو
ترجمه ی مینو مشیری



♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


#برشی_از_کتاب

یکی از سرهنگ های ما عقیده دارد به مجرد اینکه کسی کور می شود ، باید او را کشت ، داشتن جسد به جای آدم کور وضع را بهتر نمی کند . کور بودن با مردن یکی نیست ، بله ، اما مردن با کور بودن یکی است ...
همان عصر وزارت دفاع با وزارت بهداری تماس گرفت ، می خواهید آخرین خبر را بشنوید ؟سرهنگ مورد اشاره ی ما کور شد . جالب است حالا بدانیم درباره ی عقیده ی مشعشع خودش چه فکر می کند ، فکرش را کرد ، یک گلوله توی مغزش خالی کرد .اسم این را می گذارم نگرش با ثبات .ارتش برای دادن سرمشق همواره آماده است .

#کوری
#ژوزه_ساراماگو
ترجمه ی مینو مشیری

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


اگر نمی‌توانیم مثل آدم زندگی کنیم، دست کم بکوشیم مثل حیوان زندگی نکنیم ..

#ژوزه_ساراماگو
#کوری



فقط برای سی ثانیه چشمان خود را ببندیم ، شاید کمی احساس کنیم کوری چه دردی است و بیاندیشیم آیا ما آن طور که تصور می کنیم بینا هستیم ؟!

#ژوزه_ساراماگو
#کوری


♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@