کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#از خود بیگانگی و بت وارگی
به گفته مارکس، از ﺧﻮﺩ ﺑﯿﮕﺎﻧﮕﯽ و بت وارگی ﺑﻪ ﻭﺿﻌﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮐﺮﺩﺍﺭ ﺷﺨﺺ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪﺍﯼ ﺩﺭ ﻣﯽﺁﯾﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩﯼ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭ ﻣﺴﻠﻂ ﺑﺮ ﻭﯼ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﯼ ﮐﻪ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎﯼ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﻣﺸﻐﻠﻪ ﻓﮑﺮﯼ ﺍﺻﻠﯽ ﺁﺩﻣﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻋﻤﻞ ﺗﺤﻠﯿﻞ کمیتی ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﯽ ﺍﺯ ﻗﻠﻤﺮﻭ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﻓﺮﺍﺗﺮ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻫﺎﯼ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﺷﯿﺎ، ﻣﺮﺩﻡ، ﻭ ﺗﻠﻘﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﯿﺰ ﺳﺮﺍﯾﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﯽ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪﺍﯼ ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﺪ'ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ فورد ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ' ﺩﺭ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﻓﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ و هر چند ﺍﻭ ﻣﺪﯾﺮ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪﺍﯼ ﺑﻮﺩه ﮐﻪ ﺑﻪ ﻭﺳﯿﻠﻪ ﮐﺎﺭﮔﺮ ﻭ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺁﻻﺕ اتوموبیل ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﯽﮐﺮﺩ ﻭﻟﯽ در این عبارت ﺟﻨﺒﻪ ﺣﺴﯽ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﯾﮏ ﺍﻧﺴﺎﻥ بطوﺭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﯽ ﻭ ﺑﺎ ﻓﺮﻣﻮﻝ ﻋﻤﻠﮑﺮﺩ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﺗﻮﺻﯿﻒ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﯽ ﺩﺭ عبارت 'آقای فورد تولیدکننده اتوموبیل است' ﻧﯿﺰ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ ﺣﺴﯽ ﺁﻗﺎﯼ ﻓﻮﺭﺩ ﺍﺗﻮﻣﺒﯿﻞ ﻧﺴﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺻﺮﻓﺎ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺍﺗﻮﻣﺒﯿﻞ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻭﺳﯿﻠﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﮐﺎﺭﮔﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺭﺍ هدایت کرده است. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ این مثال ﮐﻢ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻫﻤﯿﺖ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﻭ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﻋﻤﻠﯿﺎﺕ ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ قصد ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﺣﺴﯽ ﮐﺎﺭﻫﺎﯼ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﻧﮕﺮﺩﯾﺪﻩ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺗﻮﺻﯿﻒ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﯽ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺍﻣﺮﻭﺯﯼ ﻣﺎ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰ ﮐﺎﺋﻨﺎﺕ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ، ﺩﯾﮕﺮ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ ﻧﻤﯽﺑﺎﺷﯿﻢ، ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﻤﯽﮐﻨﯿﻢ. ﻣﺎ ﺫﺭﻩ ﻧﺎﭼﯿﺰﯼ ﺷﺪﻩﺍﯾﻢ ﺑﺪﻭﻥ هیچگوﻧﻪ ﭘﯿﻮﻧﺪ ﺣﺴﯽ ﺑﺎ ﺍﻣﻮر. ﺍﺯ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻣﯿﻠﯿﻮﻥﻫﺎ ﻧﻔﺮ ﺳﺨﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﻢ، ﺍﺯ ﻧﺎﺑﻮﺩﯼ ﯾﮏ ﺳﻮﻡ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﻭﺯ ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺳﻮﻡ ﺑﺤﺚ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ﻭ ﺍﺯ ﻣﯿﻠﯿﺎﺭﺩﻫﺎ ﺩﻻﺭ ﻭﺍﻡ ﻣﻠﯽ! ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﺨﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﻢ ﮐﻪ ﺩﻩﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﯾﮏ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺳﺎﮐﻦﺍﻧﺪ. ﺍﺑﻌﺎﺩﯼ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺨﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﻢ ﻋﺪﺩی ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﯽ میباشند ﻭ ﺧﯿﻠﯽ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ هستند ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺣﺴﯽ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ما ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺎﺭﯼ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﻧﻤﯽﺳﻨﺠﯿﻢ. ﻋﻠﻢ، ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﯽ ﻭ ﺳﯿﺎﺳﺖ، ﺑﻨﯿﺎﺩﻫﺎﯼ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻣﺎ ﺩﺭ ﻗﻠﻤﺮﻭ ﺍﻋﺪﺍﺩ ﻭ ﺗﺠﺮﯾﺪ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﯽﺑﺮﯾﻢ ﭼﻮﻥ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ، حسی ﻭ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﻧﯿﺴﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﻮقعیت ﻭ ﻣﮑﺎﻥ ﺣﻘﯿﻘﯽ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺎﯾﮕﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﮐﻨﺪ ﺭﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﺮ ﺧﻠﻖ ﻭ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻓﺰﺍﯾﻨﺪﻩﺍﯼ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﯽﮐﺸﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﺩﺍﺏ ﻣﻬﯿﺐ، ﻃﺮﺯ ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺗﺠﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﯽ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ حسی ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ این ﺣﺎﻟﺖ ﺑﯿﮕﺎﻧﮕﯽ، ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﺧﺎﻟﻖ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﻧﺘﺎﯾﺞ حاصله ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ او ﺍﺯ ﺁنها ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﺁنها ﺭﺍ ﺳﺘﺎﯾﺶ ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﺪ.
#اریش_فروم
#جامعه_سالم
♍️کانال پرواز فکرو اندیشه flith@
#از خود بیگانگی و بت وارگی
به گفته مارکس، از ﺧﻮﺩ ﺑﯿﮕﺎﻧﮕﯽ و بت وارگی ﺑﻪ ﻭﺿﻌﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮐﺮﺩﺍﺭ ﺷﺨﺺ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪﺍﯼ ﺩﺭ ﻣﯽﺁﯾﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩﯼ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭ ﻣﺴﻠﻂ ﺑﺮ ﻭﯼ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﯼ ﮐﻪ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎﯼ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﻣﺸﻐﻠﻪ ﻓﮑﺮﯼ ﺍﺻﻠﯽ ﺁﺩﻣﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻋﻤﻞ ﺗﺤﻠﯿﻞ کمیتی ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﯽ ﺍﺯ ﻗﻠﻤﺮﻭ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﻓﺮﺍﺗﺮ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻫﺎﯼ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﺷﯿﺎ، ﻣﺮﺩﻡ، ﻭ ﺗﻠﻘﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﯿﺰ ﺳﺮﺍﯾﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﯽ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪﺍﯼ ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﺪ'ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ فورد ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ' ﺩﺭ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﻓﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ و هر چند ﺍﻭ ﻣﺪﯾﺮ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪﺍﯼ ﺑﻮﺩه ﮐﻪ ﺑﻪ ﻭﺳﯿﻠﻪ ﮐﺎﺭﮔﺮ ﻭ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺁﻻﺕ اتوموبیل ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﯽﮐﺮﺩ ﻭﻟﯽ در این عبارت ﺟﻨﺒﻪ ﺣﺴﯽ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﯾﮏ ﺍﻧﺴﺎﻥ بطوﺭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﯽ ﻭ ﺑﺎ ﻓﺮﻣﻮﻝ ﻋﻤﻠﮑﺮﺩ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﺗﻮﺻﯿﻒ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﯽ ﺩﺭ عبارت 'آقای فورد تولیدکننده اتوموبیل است' ﻧﯿﺰ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ ﺣﺴﯽ ﺁﻗﺎﯼ ﻓﻮﺭﺩ ﺍﺗﻮﻣﺒﯿﻞ ﻧﺴﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺻﺮﻓﺎ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺍﺗﻮﻣﺒﯿﻞ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻭﺳﯿﻠﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﮐﺎﺭﮔﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺭﺍ هدایت کرده است. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ این مثال ﮐﻢ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻫﻤﯿﺖ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﻭ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﻋﻤﻠﯿﺎﺕ ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ قصد ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﺣﺴﯽ ﮐﺎﺭﻫﺎﯼ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﻧﮕﺮﺩﯾﺪﻩ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺗﻮﺻﯿﻒ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﯽ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺍﻣﺮﻭﺯﯼ ﻣﺎ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰ ﮐﺎﺋﻨﺎﺕ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ، ﺩﯾﮕﺮ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ ﻧﻤﯽﺑﺎﺷﯿﻢ، ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﻤﯽﮐﻨﯿﻢ. ﻣﺎ ﺫﺭﻩ ﻧﺎﭼﯿﺰﯼ ﺷﺪﻩﺍﯾﻢ ﺑﺪﻭﻥ هیچگوﻧﻪ ﭘﯿﻮﻧﺪ ﺣﺴﯽ ﺑﺎ ﺍﻣﻮر. ﺍﺯ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻣﯿﻠﯿﻮﻥﻫﺎ ﻧﻔﺮ ﺳﺨﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﻢ، ﺍﺯ ﻧﺎﺑﻮﺩﯼ ﯾﮏ ﺳﻮﻡ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﻭﺯ ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺳﻮﻡ ﺑﺤﺚ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ﻭ ﺍﺯ ﻣﯿﻠﯿﺎﺭﺩﻫﺎ ﺩﻻﺭ ﻭﺍﻡ ﻣﻠﯽ! ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﺨﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﻢ ﮐﻪ ﺩﻩﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﯾﮏ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺳﺎﮐﻦﺍﻧﺪ. ﺍﺑﻌﺎﺩﯼ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺨﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﻢ ﻋﺪﺩی ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﯽ میباشند ﻭ ﺧﯿﻠﯽ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ هستند ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺣﺴﯽ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ما ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺎﺭﯼ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﻧﻤﯽﺳﻨﺠﯿﻢ. ﻋﻠﻢ، ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﯽ ﻭ ﺳﯿﺎﺳﺖ، ﺑﻨﯿﺎﺩﻫﺎﯼ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻣﺎ ﺩﺭ ﻗﻠﻤﺮﻭ ﺍﻋﺪﺍﺩ ﻭ ﺗﺠﺮﯾﺪ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﯽﺑﺮﯾﻢ ﭼﻮﻥ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ، حسی ﻭ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﻧﯿﺴﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﻮقعیت ﻭ ﻣﮑﺎﻥ ﺣﻘﯿﻘﯽ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺎﯾﮕﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﮐﻨﺪ ﺭﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﺮ ﺧﻠﻖ ﻭ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻓﺰﺍﯾﻨﺪﻩﺍﯼ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﯽﮐﺸﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﺩﺍﺏ ﻣﻬﯿﺐ، ﻃﺮﺯ ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺗﺠﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﯽ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ حسی ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ این ﺣﺎﻟﺖ ﺑﯿﮕﺎﻧﮕﯽ، ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﺧﺎﻟﻖ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﻧﺘﺎﯾﺞ حاصله ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ او ﺍﺯ ﺁنها ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﺁنها ﺭﺍ ﺳﺘﺎﯾﺶ ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﺪ.
#اریش_فروم
#جامعه_سالم
♍️کانال پرواز فکرو اندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#برشی_از_کتاب
#دموکراسی_یا_دموقراضه
پادشاهی به نام ممول در کشوری خیالی به نام غربستان پادشاهی میکرد.
او مرد و وصیت کرده بود مردم با انتخاباتی هر دو سال یکبار یکی از ۲۵ پسرش را برای پادشاهی انتخاب کنند.
مردم هر دو سال یکبار یکی از فرزندان او را انتخاب و فرد برگزیده به شیوه ای حکومت کرد.
اما در دور آخر پسری که عقب مانده بود و مشکلات ظاهری داشت به نام دموقراضه به سلطنت رسید.
اما او طور دیگری عمل کرد. افرادی مانند خود را به پست و مقام رساند ولی دیالوگ هایی که با همین افراد داشت برگ برنده این داستان است:
مردم همه گوسفندند و ما چوپان:
حواستان باشد! بزرگترین اشتباه در حکومت، بها دادن به مردم، یا ارزش قائل شدن برای مردم است. شما مطمئن باشید که اگر برای مردم، ارزشی بیش از گوسفند قائل شوید، نمیتوانید بر آنها حکومت کنید.
بهای مردم را شما معین میکنید، نه خودشان. اگر شما بر مردم قیمت نگذارید، آنها قیمتی بر خودشان میگذارند که هیچجور نمیتوانید بخرید. و تازه این گوسفند که من گفتم بالاترین قیمت است؛ قیمت آدمهای اندیشمند چاق و چله. قیمت بقیهی مردم، حداکثر در حد پشگل گوسفند است و نه بیشتر.
طوری برنامهریزی کنید که مردم از صبح تا شب بدوند و آخر شب هم نرسند. مردم اگر مایحتاج خود را آسان به دست بیاورند، اگر وقت اضافه داشته باشند، عصیان میکنند، بداخلاقی میکنند و به فکر اعتراض و انقلاب و این حرفها میافتند.
یک تشکیلاتی را تأسیس کنید که کارش چرخاندن مردم باشد، یا چرخاندن لقمه دور سر مردم. کارش چیدن موانع مختلف، پیش پای مردم باشد. فرض کنید که آب دریا فاصلهاش با مردم به اندازه دراز کردن یک دست است. جای دریا را نمیتوان عوض کرد، اما راه مردم را که میشود دور کرد. هزار جور قانون میشود وضع کرد که مردم دور کرهٔ زمین بچرخند و دست آخر به همان نقطهای برسند که قبلاً بودهاند. و از شما به خاطر رسیدن به همان نقطه، تشکر هم بکنند.
مردم را به دو دسته تقسیم کنید و به یک دسته حقوق و مواجب بدهید که مراقب آن دستهی دیگر باشند. دسته اول، به طمع مواجب یا از ترس قطع شدن مواجب، مرید شما میشوند و دستهی دوم، از ترس دستهی اول، مطیع و مِنقاد شما. به این ترتیب، مملکت، خود به خود اداره میشود، بیآنکه شما زحمتی بکشید یا دغدغهای داشته باشید.
مردم به دو دستهی خیلی نامساوی تقسیم میشوند: عوام و خواص. نسبت این دو با هم، نسبت ۹۹ به ۱ است. یعنی از هر ۱۰۰ نفر، ۹۹ نفر عواماند – عین خودمان – و یک نفر خواص است. و هیچ آدم عاقلی، ۹۹ را نمیگذارد، یک را بردارد. پس خواص را در شمار هیچیک از اعضای بدن خود به حساب نیاورید و در صورت لزوم، فقط به جلب رضایت عوام فکر کنید، چرا که:
اولاً: جلب رضایت عوام، بسیار آسانتر از خواص است.
ثانیاً: رضایت عوام را فلهای میشود جلب کرد ولی خواص را یکی یکی؛ آن هم اگر بشود.
ثالثاً: عقل عوام به چشمشان است ولی عقل خواص، هر کدام، یک جایشان است که با زحمت هم نمیتوان جایش را پیدا کرد.
و از همه مهمتر، در انتخابات و رأیگیری، رأی خواص و عوام یکاندازه است. رأی آدم خاص که بیشتر یا بزرگتر از آدم عوام نیست. پس آدم باید مغز خر خورده باشد که خواص را با همهی مشکلاتشان جدی بگیرد.
خلاصه این که: این عواماند که سرنوشت و تقدیر خواص را رقم میزنند. پس خود خواص را نباید جدی گرفت، ولی خطر خواص را چرا. خیلی باید مراقب بود. این خواص، موجودات پلید و ناشناختهای هستند که اگر ازشان غافل شوید، کار دستتان میدهند.
عوام، هزارتایش کم است و خواص یکدانهاش زیاد. اگر توانستید سرشان را زیر آب بکنید، وگرنه لااقل مراقب باشید که یکیشان دوتا نشود.
#سید_مهدی_شجاعی
♍️کانال پرواز فکرو اندیشه flith@
#برشی_از_کتاب
#دموکراسی_یا_دموقراضه
پادشاهی به نام ممول در کشوری خیالی به نام غربستان پادشاهی میکرد.
او مرد و وصیت کرده بود مردم با انتخاباتی هر دو سال یکبار یکی از ۲۵ پسرش را برای پادشاهی انتخاب کنند.
مردم هر دو سال یکبار یکی از فرزندان او را انتخاب و فرد برگزیده به شیوه ای حکومت کرد.
اما در دور آخر پسری که عقب مانده بود و مشکلات ظاهری داشت به نام دموقراضه به سلطنت رسید.
اما او طور دیگری عمل کرد. افرادی مانند خود را به پست و مقام رساند ولی دیالوگ هایی که با همین افراد داشت برگ برنده این داستان است:
مردم همه گوسفندند و ما چوپان:
حواستان باشد! بزرگترین اشتباه در حکومت، بها دادن به مردم، یا ارزش قائل شدن برای مردم است. شما مطمئن باشید که اگر برای مردم، ارزشی بیش از گوسفند قائل شوید، نمیتوانید بر آنها حکومت کنید.
بهای مردم را شما معین میکنید، نه خودشان. اگر شما بر مردم قیمت نگذارید، آنها قیمتی بر خودشان میگذارند که هیچجور نمیتوانید بخرید. و تازه این گوسفند که من گفتم بالاترین قیمت است؛ قیمت آدمهای اندیشمند چاق و چله. قیمت بقیهی مردم، حداکثر در حد پشگل گوسفند است و نه بیشتر.
طوری برنامهریزی کنید که مردم از صبح تا شب بدوند و آخر شب هم نرسند. مردم اگر مایحتاج خود را آسان به دست بیاورند، اگر وقت اضافه داشته باشند، عصیان میکنند، بداخلاقی میکنند و به فکر اعتراض و انقلاب و این حرفها میافتند.
یک تشکیلاتی را تأسیس کنید که کارش چرخاندن مردم باشد، یا چرخاندن لقمه دور سر مردم. کارش چیدن موانع مختلف، پیش پای مردم باشد. فرض کنید که آب دریا فاصلهاش با مردم به اندازه دراز کردن یک دست است. جای دریا را نمیتوان عوض کرد، اما راه مردم را که میشود دور کرد. هزار جور قانون میشود وضع کرد که مردم دور کرهٔ زمین بچرخند و دست آخر به همان نقطهای برسند که قبلاً بودهاند. و از شما به خاطر رسیدن به همان نقطه، تشکر هم بکنند.
مردم را به دو دسته تقسیم کنید و به یک دسته حقوق و مواجب بدهید که مراقب آن دستهی دیگر باشند. دسته اول، به طمع مواجب یا از ترس قطع شدن مواجب، مرید شما میشوند و دستهی دوم، از ترس دستهی اول، مطیع و مِنقاد شما. به این ترتیب، مملکت، خود به خود اداره میشود، بیآنکه شما زحمتی بکشید یا دغدغهای داشته باشید.
مردم به دو دستهی خیلی نامساوی تقسیم میشوند: عوام و خواص. نسبت این دو با هم، نسبت ۹۹ به ۱ است. یعنی از هر ۱۰۰ نفر، ۹۹ نفر عواماند – عین خودمان – و یک نفر خواص است. و هیچ آدم عاقلی، ۹۹ را نمیگذارد، یک را بردارد. پس خواص را در شمار هیچیک از اعضای بدن خود به حساب نیاورید و در صورت لزوم، فقط به جلب رضایت عوام فکر کنید، چرا که:
اولاً: جلب رضایت عوام، بسیار آسانتر از خواص است.
ثانیاً: رضایت عوام را فلهای میشود جلب کرد ولی خواص را یکی یکی؛ آن هم اگر بشود.
ثالثاً: عقل عوام به چشمشان است ولی عقل خواص، هر کدام، یک جایشان است که با زحمت هم نمیتوان جایش را پیدا کرد.
و از همه مهمتر، در انتخابات و رأیگیری، رأی خواص و عوام یکاندازه است. رأی آدم خاص که بیشتر یا بزرگتر از آدم عوام نیست. پس آدم باید مغز خر خورده باشد که خواص را با همهی مشکلاتشان جدی بگیرد.
خلاصه این که: این عواماند که سرنوشت و تقدیر خواص را رقم میزنند. پس خود خواص را نباید جدی گرفت، ولی خطر خواص را چرا. خیلی باید مراقب بود. این خواص، موجودات پلید و ناشناختهای هستند که اگر ازشان غافل شوید، کار دستتان میدهند.
عوام، هزارتایش کم است و خواص یکدانهاش زیاد. اگر توانستید سرشان را زیر آب بکنید، وگرنه لااقل مراقب باشید که یکیشان دوتا نشود.
#سید_مهدی_شجاعی
♍️کانال پرواز فکرو اندیشه flith@
👍1
ً@flith کانال پرواز فكروانديشه
من شوهرم را دوست دارم . اول دوستش نداشتم . تا مدت مدیدی دوستش نداشتم . آن همه سال پیش که از سرای دارلینگتن رفتم ، هیچ باورم نمی شد که واقعا و حقیقتا دارم می روم . فکر می کردم این هم یک حقه ی دیگر است که دارم سوار می کنم ، آقای استیونز ، برای این که لج شما را در بیاورم . وقتی آمدم این جا و دیدم که شوهر کرده ام ، جا خوردم . تا مدت مدیدی غمگین بودم ، خیلی هم غمگین بودم . ولی بعد ، سال ها آمدند و رفتند ، جنگ شد ، کاترین بزرگ شد ، آن وقت یک روز فهمیدم که شوهرم را دوست دارم . وقتی آدم این همه وقت با کسی سر کند ، بالاخره به او عادت می کند.
#بازمانده_روز
#ایشی_گورو
@flith کانال پرواز فکر و اندیشه 🔷
من شوهرم را دوست دارم . اول دوستش نداشتم . تا مدت مدیدی دوستش نداشتم . آن همه سال پیش که از سرای دارلینگتن رفتم ، هیچ باورم نمی شد که واقعا و حقیقتا دارم می روم . فکر می کردم این هم یک حقه ی دیگر است که دارم سوار می کنم ، آقای استیونز ، برای این که لج شما را در بیاورم . وقتی آمدم این جا و دیدم که شوهر کرده ام ، جا خوردم . تا مدت مدیدی غمگین بودم ، خیلی هم غمگین بودم . ولی بعد ، سال ها آمدند و رفتند ، جنگ شد ، کاترین بزرگ شد ، آن وقت یک روز فهمیدم که شوهرم را دوست دارم . وقتی آدم این همه وقت با کسی سر کند ، بالاخره به او عادت می کند.
#بازمانده_روز
#ایشی_گورو
@flith کانال پرواز فکر و اندیشه 🔷
ً@flith کانال پرواز فكروانديشه
#خلاصه_داستان
خلاصه داستان
بازمانده روز داستان آقای استیونز سرپیشخدمتی انگلیسی است که زندگی خود را وقف خدمت وفادارانه به لرد دارلینگتون کرده است. داستان با رسیدن نامهای از یک همکار قدیمی شروع میشود. در این نامه خانم کنتن از زندگی زناشویی خود میگوید که استیونز آن را حمل بر نارضایتی او از ازدواجش میکند. همزمان با رسیدن نامه موقعیتی برای استیونز پیش میآید که بتواند به بهانه تحقیق درباره استخدام مجدد خانم کنتن،دوباره برگردد سراغ رابطهای که زمانی آن را بسیار دوست میداشته است. ارباب جدید خانه، آمریکایی ثروتمندی به نام فارادی او را تشویق می کند که ماشین را بردارد و برود به مرخصیای که بیشک استحقاقش را دارد. این سفر فرصتی میشود برای استیونز که وفاداری تزلزلناپذیرش به لرد دالینگتون، معنای و مفهوم «تشخص» و حتی رابطه خودش با پدرش را مورد بازاندیشی قرار دهد. دست آخر، استیونز مجبور میشود که به مفهوم واقعی رابطهاش با خانم کنتن بیندیشد. هر چه کتاب پیش میرود نشانههای عشق خانم کنتن به آقای استیونز، و تمایل متقابل او، آشکار میشود.
در سالهای پیش از جنگ جهانی دوم، زمانی که این دو دوشادوش هم کار میکنند، از اعتراف به عشقشان نسبت به یکدیگر طفره میروند. تمام مکالمههایی که یادآوری میشوند نشان از رابطهای حرفهای دارند که گاهی به مرز عشق و علاقه نزدیک میشوند اما هرگز از آن عبور نمیکنند.
بعداً مشخص میشود که خانم کنتن بیست سالی است که ازدواج کرده و حالا دیگر نه خانم کنتن که خانم بن خوانده میشود. خانم بن اعتراف میکند که گاهی به این فکر میکند که زندگی با آقای استیونز چگونه میتوانست باشد اما حالا دیگر شوهرش را دوست دارد و در انتظار تولد اولین نوهاش است. استیونز به فرصتهای از دسترفته میاندیشد، هم با خانم کنتن و هم با اربابش لرد دارلینگتون. در پایان داستان، استیونز به آنچه از روز بازمانده میپردازد که اشارهای است به آینده او در خدمت به آقای فارادی.
@flith کانال پرواز فکر و اندیشه 🔷
#خلاصه_داستان
خلاصه داستان
بازمانده روز داستان آقای استیونز سرپیشخدمتی انگلیسی است که زندگی خود را وقف خدمت وفادارانه به لرد دارلینگتون کرده است. داستان با رسیدن نامهای از یک همکار قدیمی شروع میشود. در این نامه خانم کنتن از زندگی زناشویی خود میگوید که استیونز آن را حمل بر نارضایتی او از ازدواجش میکند. همزمان با رسیدن نامه موقعیتی برای استیونز پیش میآید که بتواند به بهانه تحقیق درباره استخدام مجدد خانم کنتن،دوباره برگردد سراغ رابطهای که زمانی آن را بسیار دوست میداشته است. ارباب جدید خانه، آمریکایی ثروتمندی به نام فارادی او را تشویق می کند که ماشین را بردارد و برود به مرخصیای که بیشک استحقاقش را دارد. این سفر فرصتی میشود برای استیونز که وفاداری تزلزلناپذیرش به لرد دالینگتون، معنای و مفهوم «تشخص» و حتی رابطه خودش با پدرش را مورد بازاندیشی قرار دهد. دست آخر، استیونز مجبور میشود که به مفهوم واقعی رابطهاش با خانم کنتن بیندیشد. هر چه کتاب پیش میرود نشانههای عشق خانم کنتن به آقای استیونز، و تمایل متقابل او، آشکار میشود.
در سالهای پیش از جنگ جهانی دوم، زمانی که این دو دوشادوش هم کار میکنند، از اعتراف به عشقشان نسبت به یکدیگر طفره میروند. تمام مکالمههایی که یادآوری میشوند نشان از رابطهای حرفهای دارند که گاهی به مرز عشق و علاقه نزدیک میشوند اما هرگز از آن عبور نمیکنند.
بعداً مشخص میشود که خانم کنتن بیست سالی است که ازدواج کرده و حالا دیگر نه خانم کنتن که خانم بن خوانده میشود. خانم بن اعتراف میکند که گاهی به این فکر میکند که زندگی با آقای استیونز چگونه میتوانست باشد اما حالا دیگر شوهرش را دوست دارد و در انتظار تولد اولین نوهاش است. استیونز به فرصتهای از دسترفته میاندیشد، هم با خانم کنتن و هم با اربابش لرد دارلینگتون. در پایان داستان، استیونز به آنچه از روز بازمانده میپردازد که اشارهای است به آینده او در خدمت به آقای فارادی.
@flith کانال پرواز فکر و اندیشه 🔷
