@flith کانال پروازفکرواندیشه


#كتاب_بيشعورى

راهنمای عملی شناخت و درمانِ خطرناکترین بیماری تاریخ بشریت نوشتهی خاویر کرمنت ترجمهی محمود فرجامی با تجدید نظر و اضافات (نسخهی کامل) ۱۳۹۴





@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٧٣

بیشعورها همیشه به آن مشغولاند)، لذتبخشتر است. در ابتدای درمان، فرد بیشعور گی و منگ است و تنها چیزی که برایش روشن است این است که زندگیاش تهی و پوچ است. اما این احساس پوچی کمکم بهبود مییابد و به جایش شعور و انسانیت جایگزین میشود. سرانجام روزی میرسد که بیشعور در آینه نگاهی بیندازد و واقعا چیزی بجز خ و پوچی ببیند. انسانیت و انگیزه و شعور را ببیند و بفهمد که چیزهای مهمی را دوباره بهدست آورده است. خب، البته ممکن است که آن تصویر واقعا تصویر خودش نباشد و مال زنش یا بچههایش باشد که دارند از پشت سرش به تصویر خودشان در آینه نگاه میکنند. اما همین امر که او و آنها در یک آینهی مشترک به خودشان نگاه میکنند مایهی امیدواری و گام مهمی در مسیر بهبودی است. تمرینها ۱- فهرستهایی را که در این فصل ارائه شده مرور کنید. هر ویژگی را که جزو خصوصیات عادی شماست با عدد 2 مشخص کنید و اگر اص در شما وجود ندارد به آن عدد 0 بدهید. به حالت بینابینی هم ۱ بدهید. سپس عددها را جمع بزنید. اگر حاصلجمع بیشتر از ۱00 شد حتما برای ادامهی زندگی به فکر قطب جنوب یا جهنمدرهای دورافتاده باشید. 2- برای هر یک از رفقایتان هم این آزمون را انجام دهید. اگر همهی آنها امتیاز بیشتر از ۱00 کسب کردند درنظر داشتهباشید که «کند همجنس با همجنس پرواز»! ۳- فکر میکنید اگر کسی زندگینامهی شما را مینوشت، چند نفر آن را باور میکردند و واقعی میدانستند و چند نفر فکر میکردند که هجویهای مسخره و مبتذل است؟



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٧٤

شدت بیشعوری بیشعوری برای تمام فصول در خیابان و در بیابان چه در سنگر، چه در بندر - از دیوان اشعار زندگی با بیشعورها برای بررسی و شناخت دقیق بیشعوری، فهرست کردنِ نشانه های فراوانِ این بیماری کافی نیست. بهعنوان بیماری، بیشعوری چنان قدرتی دارد که همهی زندگی انسان را درگیر خود کند و همهی افرادی را که در معرض ابت یند آلوده سازد. تا زمانی که این ویژگی مهم را خوب درک نکنیم نخواهیم توانست درمان عاقلا نهای برای آن بیابیم. از بسیاری جهات، بیشعوری مثل باد میماند. ممکن است باد، آرام و یا شدید باشد، همچنین متناوب و یا غیریکنواخت باشد. شاید آنقدر ملا یم باشد که فقط اندکی موهایمان را آشفته کند و یا آنقدر شدید که چادر مسافرتیمان را از جا بکند. بعضی وقتها هم به شکل گردبادها و توفانهای مهیب ظاهر میشود و ویرانیهای گسترده بهبار میآورد. مثل باد معمولی، معمو بیشعورها طوری رفتار نمیکنند که باعث نگرانی کسی شود. اما در فرصت مناسب، همچون تندباد مهیبی میتوانند با سرعت و درندهخویی وحشتناکی به دیگران حمله کنند. از این رو، برای بهتر شناختنِ بیشعوری ضروری است که میزان شدت بیشعوری را تعیین کنیم و همچنین ببینیم چگونه بیشعورها یاد میگیرند که عقایدشان را رقیق کنند و زیر نقابی از نجابت پنهان شوند. بعضی اوقات برای افرادِ نابیشعور، درک بیشعوری بهعنوان قدرتی که در کالبد شخص مبتلا نفوذ میکند دشوار است، چرا که بشر با واقعیتهای قابل لمس خو گرفته است. اما واقعیت آن است که بیشعوری همچون قدرتی غالب در کالبد مبتلا نفوذ و در شخصیت او حلول میکند. آغاز این فرآیند هنگامی است که قدرت غالب به شخص مغلوب اعلا م میکند چکار بکند و چگونه آن کار را انجام دهد. در ابتدا فرد، از این دخالت و تجاوز به حریمش منزجر میشود، اما




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٧٥

پس از مدتی (بیست دقیقه یا همین حدودها) این مساله برایش عادی میشود و دیگر توجهی به آن نمیکند. این قدرت غالب، یعنی بیشعوری، را بهعنوان بخشی از خود میپذیرد و حتی موقعش هم که بشود به آن اتکا میکند. بیشعور تمامعیار در میان بیشعورها، مثل گردباد و توفان در میان بادهاست. این نوع بیشعورها آسیب رسانترین نوع بیشعورهایند؛ از همانهایی که معمو لا عکسشان از تلویزیون بهعنوان افراد شرور و جنایتکار پخش میشود. بیشعورِ تمام عیار، منبع بی پایانی از خشم و هیجان و ویرانگری است؛ آنقدر که حتی از توی صفحهی تلویزیون هم میخواهد به دیگران آسیب برساند. او سرانجام طوری میمیرد که فقط یک بیشعور سزاوارِ آن است. در زندگی واقعی، بیشعورِ تمامعیار بهندرت با بمب و س حهای خودکار برای کشتنِ مخالفانش به سراغشان میرود. تخصص این بیشعورها بیشتر در تخریب و انهدام شخصیت است، هرچند که توانایی آن را دارند که در سایر زمینه ها هم نفرتانگیز، بیرحم، خشن و استثمارگر باشند. جان۱آدمی بود که برای یک بیشعور تمام عیار کار میکرد. یکبار به او گفته شد که باید تا پایان هفته گزارش مهمی را آماده کند و آماده باشد که اولین روز کاری هفتهی بعد آن را ارائه کند. او تمام تعطیلا ت آخر هفته را روی آن گزارش کار کرد تا آن را به بهترین نحو آماده کند و ساعت 8 روز دوشنبه گزارش روی میز کار رئیس قرار داشت. پن دقیقه بعد رئیس به او تلفن کرد. رئیس فریاد زد: «این گزارش باید تا روز جمعه آماده میشد، ا ن دیگر برای من ارزشی ندارد.» جان گفت: «اما شما گفتید باید امروز صبح آن را بدهم.» رئیس پرسید: «منظورت این است که من اشتباه میکنم؟» جان جواب داد: «ابدا این طور نیست. منظورم این است که حتما من منظور شما را اشتباهی فهمیدهام.» رئیس توپید: «دیگر تکرار نشود.» و گوشی را گذاشت. جان همیشه تلاش میکرد تا آنچه را که به او واگذار میکردند به بهترین نحو انجام دهد، اما هیچوقت آنطور که خواسته بودند، نمیشد. او مدام در حال وحشت از خشم رئیسش بود،



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٧٦

حتی اگر واقعا کارش ب ععیب ونقص بود، و این در حالی بود که رئیسش درواقع برای انجام دو کار به او وابسته بود، یکی کار خودش و دیگر کارِ جان. بهترین راه برای سروکارداشتن با بیشعورهای تمام عیار آن است که تا حد امکان با آنها سروکار نداشت! اگر چنین چیزی ممکن نباشد، راهی که جان یاد گرفته بهتر است: رفتار با حداکثر احتیاط. اصلا به فکر اینکه این بیشعورها تحلیل بروند، پیر شوند و خودبه خود خلع سلا ح شوند نباشید. آنها بنیه و استقامت وحشتناکی دارند. سردرد یا زخم معده نمیگیرند، بلکه خود باعثِ این امراض میشوند! به نظر میرسد که روئین تن اند. آدمهایی که دربارهشان گفته میشود: «خدا آنها را نمیخواهد و شیطان هم میترسد که زیاد بهشان نزدیک شود» و بنابراین ما گیرشان افتادهایم. یک درجهی خفیف تر از بیشعورهای تمام عیار، بیشعورهای جوگیرند. این افراد مثل نسیمی در یک روز گرم و شرجیاند که غالبا مطبوع است، اما ناگهان چنان شدید میشود که کلا ه از سر آدم برمیدارد. آنها میتوانند همسایه ها و همکاران بسیار خوبی باشند و میدانند که چگونه با دست ودلبازی، مهربانی، نجابت و کمک به دیگران رفتارکنند؛ البته اگر بخواهند و به نفعشان باشد. بیشعوری آنها فقط وقتی که تحریک شوند یا تحت استرس زیادی قرار بگیرند، ناگهان فوران میکند، اما در سایر مواقع کام مثل آدمهای معمولی به نظر میرسند. ادیت۱یکی از نمونه های کلا سیک این نوع بیشعوری بود. مادر جوانی که میتوانست استرس را تحمل کند و در هر شرایطی به طور قابل تحسینی وظایف مادری را انجام دهد. او بچه هایش را در ناز و نوازش بار آورده بود، اما یک روز ناگهان آن رویش بالا آمد. سه بار به بچه هایش گفته بود که اسباببازیهایشان را جمع وجور کنند، اما یک ربع بعد که به اتاق آنها رفت، باز هم دید که اسباببازیها همانطور ریخته و پاشیدهاند. بنابراین همهی آنها را جمع کرد و توی چند تا جعبه گذاشت و بعد جلوی چشم خودِ بچه ها همهی آنها را به یک موسسهی خیریه داد. عمدا هم بچه ها را مجبور کرد تا خوب نگاه کنند که چطور تمام اسباببازیهای نازنینشان را صدقه میدهد. بچه ها تا چهار روز بعد گریه میکردند، اما او خم به ابرو نیاورد. ادیت به آنها گفت که اگر اسباببازی تازه میخواهند باید پولهایشان را برای خریدشان جمع کنند و تا حا لا هم که هیچکس ندیده یک بچهی سه ساله منبع درآمدی برای اینجور مخارج داشته باشد.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٧٧

رامترین نوع بیشعورها، بیشعورهای آبزیرکاهند. البته منظور این نیست که این نوع بیشعورها کم خطرتر از بقیهی بیشعورهایند، بلکه منظور این است که زیاد به چشم نمیآیند. بیشعورهای آبزیرکاه با مشاهدهی واکنش جامعه نسبت به بیشعورهای تمام عیار ترجیح میدهند که پشت نقابی از مهربانی و خونسردی پنهان شوند، اما در عین حال همواره میدانند که چگونه این خنجر غلا ف شده را به موقع بیرون بکشند و بدون اینکه هیچکس تصورش را بکند، کار خودشان را بکنند. بیشعور آبزیرکاه، مثل بادی در بعدازظهری بهاری است. از آن نوع بادهایی که هرچند دلنشین و مطبوعاند، نرمنرمک آدم را به چنان سرماخوردگیای دچار میکنند که نیمی از تابستان صرفِ دست وپنجه نرمکردن با آن شود. ممکن است یک نفر سالها بین بیشعورهای آبزیرکاه زندگی کند، اما متوجه بیشعوریشان نشود. برحسب ظاهر شاید رئوف، خونگرم، چربزبان، دست ودلباز و حتی پرهیزگار بهنظر برسند. اما همهی این صفات درحقیقت بازیهای تمرین شدهای برای فریب و جلب اعتماد دیگران است و در پس این کارها، آنها به همان ترفندهای معمولی بیشعورها مشغولاند. بیشعورهای آبزیرکاه معمولا به صورت منفعلـى فعال عمل میکنند. آنها بیشترین آسیبشان را ازطریق غفلت و تغافل وارد میکنند، به این صورت که طوری در کارهای معمولی و موظفشان دچار خطا میشوند که زیانش به شما برسد. از آن سو آنچنان برای شما دلسوزی میکنند که انگار مادر ترزا۱هستند، با این تفاوت که هیچ کمکی نمیکنند. دکتر روید در کتاب بیشعورها در میان ما مینویسد: «آسیبرسانی و مردمآزاری بعضی از بیشعورها به طور خودکار است. برای این کار احتیاجی ندارند که دروغ بگویند، کلک سوار کنند، از کوره دربروند یا دعوا کنند؛ بلکه فقط با تنهاگذاشتنِ شما در موقعیتهای بحرانی، یا پرت کردنِ



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٧٨

حواستان از وظایفی که باید انجام بدهید و سرزنشی که بعد از آن نثارتان میشود، به هدف خود میرسند.» بیشعورهای آبزیرکاه بر دو گونهی کلی اند: خوشرو و ترشرو. بیشعوربودن به سبکِ آبزیرکاهِ خوشرو، برای خودش هنری محسوب میشود. این بیشعورها در مقابل شما شیرین و چرب زباناند. بعضی وقتها آنقدر شیرین زبانی میکنند که آدم فکر میکند نکند کاسه ای زیر نیمکاسه شان هست؛ که خُب البته هست! این افراد نسبت به هر اتفاقی که پیرامون شما میافتد علا قه نشان میدهند و به خاطر ناکامی هایتان ناراحت و غصه دار میشوند. البته این فقط ظاهر قضیه است و درحقیقت به خاطر هر شکست و ناکامی شما خوشحال هم میشوند؛ منتها با این روش و بازیکردن نقش مونس غمخوار، به تدریج شما را مبدل به چنان آدم دلنازک و افسردهای میکنند که برای هر چیزی، از آواز غمگین پرندگان تا لنگیدن یک سوسک حمام، گریه تان بگیرد تا درنهایت به عجز کامل برسید و برای مشاوره و راهنمایی در هر کاری محتاج و وابسته به آنها بشوید. بیشعورهای خوشرو معمو لا در اماکن روحانی یافت میشوند. کشیشی به نام باب۱ ماجرای زیر را در یکی از جلسات درمان عمومی تعریف کرد: یک روز بعداز ظهر قرار بود باب جلسهای را با اعضای کلیسا برگزار کند، اما در آخرین دقایق به مرکز خرید اصلی شهر فراخوانده شد تا در جلسهای که اسقف برای بحث درباره بی خانمانها ترتیب داده بود شرکت کند. او دستیارش کارولین تیتزورثی2را به جای خودش به جلسهی اعضا فرستاد. یکی از اعضای حاضر در جلسه برای بار دوم نسبت به غیبت باب تذکر داد. پاسخ تیتزورثی همان چیزی بود که از یک بیشعور خوشرو انتظار میرفت: «ما باید دعا کنیم باب از این راهی که میرود هر چه زودتر بازگردد.» باب این طعنه را روز بعد از دیگران شنید. وقتی که ماجرا را به روی کارولین آورد، او لبخندی زد و ضمن عذرخواهی ادعا کرد که چنین منظوری نداشته و مطلب بد نقل شده است. او با خوشرویی گفت: «من گفتم که دعا کنیم تا شما زودتر از آنجا برگردید و به جمع ما بپیوندید.»



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٧٩

غشای شیرین و دلچسبی که نیرنگهای این نوع بیشعور با آن پوشیده شده باعث میشود که گیرانداختن بیشعورهای خوشرو بسیار سخت باشد و تازه اگر بتوانید مچشان را بگیرید هم آنقدر زبانبازی میکنند تا سرانجام شما را قانع کنند که سوءتفاهم پیش آمده است. بیشعور آبزیرکاه ترشرو خیلی شبیه آن قبیل گربه های خانگی است که تا وقتی در دامن آدماند خیلی دوستانه و ملوس فقط خُروخُر میکنند، اما تا پایشان به حیاط خلوت میرسد تبدیل به درندگان خونخوار میشوند و از بابت این خصوصیت دوگانه، شگفت آورند. این بیشعورها نسبت به هر کسی که شادتر، موفقتر و بااستعدادتر از خودشان باشد، حسادت میورزند. در نتیجه در پسِ ظاهر ملا یمشان مثل دیگی درحال جوشیدناند و از هیچ نوع نفاق و اختلاف افکنیای رویگردان نیستند. درظاهر همیشه به دنبال اتحاد فامیلی و دور هم جمعشدن خانوادهاند، اما درواقع به طرز روِشمند و ماهرانهای از همین فعالیتهایشان چنان در جهت سمپاشی و مسموم كردن فضای خانواده استفاده میکنند که برادر علیه خواهر، پدر علیه فرزند و عمو علیه برادرزاده موضع بگیرد و همه با هم دشمنی بوَرزند. آنها در قالب مدافعان اخلا قیات و پاکدامنی هم ظاهر میشوند و تقریبا همیشه روی مسائل ریز و کم اهمیت متمرکز میشوند. از این رو، منبعی از غیبت و بدگوییاند و هرچند هیچ- وقت به خاطر غیراخلا قی بودن غیبت، قبول نمیکنند که در حال غیبت کردناند، همیشه در ملا عام با آبرو و حیثیت افراد بازی میکنند. همچون بیشترِ اخ قیون و مدعیان عفاف و پاکدامنی امروزی، بیشعورهای آبزیرکاه ترشرو معمو لا طوری ژست میگیرند که انگار مجسمه ای از اخلا ق حسنه اند، اما این ژستها هم چیزی جز فریب و سوءتفاهم نیست. علا قهی زائدالوصفشان به کشف و مثلا اصلا ح گناهان و اشتباهات دیگران درحقیقت ابزاری است برای انحراف افکار و پرت کردن حواس دیگران از اشتباهات و نقایص خودشان. اگر منافع یک چنین بیشعوری اقتضا کند میتواند چندین ساعت خطابهی غرایی در باب فروتنی و انسانیت و بخشش برای شما ایراد کند، اما خدا نکند که یک بار از همین آدم طلب بخشش کنید. آنوقت معانی جدیدی برای کلمهی بخشش یاد خواهید گرفت، معنی هایی از قبیل متلک و فحش و دادوبیداد!




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


ص٨٠

تلا ش برای تشریح و دسته بندی شدت بیشعوری نباید باعث شود که هیچکدام از آنها دستکم گرفته شوند یا گمان شود که بیشعورها همیشه در یک محدودهی تعریف شده عمل میکنند. چه بسا یک بیشعور تمام عیار هم با داشتن یک شغل خوب و خانوادهی گرم، مدتهای مدیدی مثل یک انسان باشعور عمل کند و در دستهی بیشعورهای جوگیر قرار گیرد. بیشعور آبزیرکاه خوشرو هم اگر خسته شود و یا مضطرب باشد ممکن است که به نوع ترشرو تبدیل شود. از آن سو، بحث دربارهی شدت درجات بسیار مهم است، چرا که تحقیقات نشان میدهد وقتی که آدمهای معمولی کلمهی «بیشعور» را میشنوند، فقط بیشعور تمام عیار به ذهنشان میآید. همین مساله باعث میشود نتوانند بیشعورهای جوگیر و آبزیرکاه را تشخیص بدهند و بشناسند. علا وه بر این ممکن است برخی از اشخاص به خاطر نادیده گرفتن پارامتر شدت بیشعوری نفهمند که خودشان هم بیشعورند، گیریم که تمام عیار نباشند. چه از روی کنجکاوی شخصی درباره بیشعوری مطالعه و تحقیق میکنید و چه در یک دورهی درمانی قرار داشته باشید، درک این واقعیت که تمام بیشعورها روشها و منشهای مشابهی ندارند، بسیار مهم است. اهدف آنها و ساختار کلی شخصیتشان مشابه هم است، اما ممکن است ابزارها و روشهای رسیدن به هدفشان بهکلی با هم متفاوت باشد. شاید این نکات به نظر مهم نیایند، اما اگر نتوانیم بیشعورها را دسته بندی کنیم هرگز نخواهیم توانست به درمان درست و ریشهای آنها بپردازیم. به قول یکی از بیشعورها: «اگه جزو راهحل نیستی، پس بد بخشی از مسالهای.» فقط یک بیشعورِ درحال درمان میفهمد این حرف یعنی چه. تمرینها ۱- شما چه نوع بیشعوری هستید؟ 2- آیا تا به حال از دست یک بیشعور تمام عیار ذله شدهاید؟ ۳- اگر یک بیشعور تمام عیار با یک بیشعور آبزیرکاهِ ترشرو ازدواج کند فرزندشان چه نوع بیشعوری خواهد شد؟


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه



فصل دوم

انواع بيشعورها


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٨٣

6 بیشعور اجتماعی گاهی اوقات نیمه شب از خواب میپرم و با تعجب از خودم میپرسم آیا بیشعورها هم در همان زمانی که سایر انسانها تکامل یافتند، روی این سیاره به وجود آمدهاند؟ یا از سیارهی دیگری مثل اورانوس آمدهاند؟ ۱ - اریکا، قربانی بیشعورهای خانوادگی بیماری بیشعوری از بُعد فرهنگی انواع بسیار گوناگونی را شامل میشود. متاسفانه در تمام مراجع و منابع، بحث دربارهی بیشعوری به بحث دربارهی بیشعورهای تمامعیار محدود شده است و تازه همین بیشعورها هم در شاخصترین موارد و موقعیتها نظیر کار، اعتراضهای مدنی، دولت و اعتقادات توصیف و بررسی شدهاند. البته این موارد مهم است و دربارهی آنها در بخشهای بعدی سخن خواهیم گفت، اما نباید به این بهانه از بیشعورهای اجتماعی که چندان به چشم نمیآیند غفلت ورزید. اینها همان بیشعورهای معمولیایاند که در پیادهروها، خیابانها، سینماها، میهمانیهای خانوادگی و حتی رختخوابِ ما بهراحتی یافت میشوند. البته گاهی اوقات تشخیص بیشعورهای اجتماعی از افراد عادی بسیار سخت میشود، ولو اینکه تمام خصوصیات معمولی بیشعورها را هم از خود بروز بدهند. نخستین دلیل این مساله آن است که آنها با زیرکی فراوان ادای آدمهای معمولی را درمیآورند و ما هم باور میکنیم. آنها با مهارت پشت آداب و رسوم اجتماعی پنهان میشوند و بهسختی کار میکنند تا ما را متقاعد کنند که اگرچه یک جورهای خاصیاند، کارهایشان خیلی بدتر از کارهای مشابهی که بقیه میکنند نیست. مسائل عاطفی و استعداد بیشعورهای اجتماعی در سوءاستفاده از احساسات دیگران نیز در عدم شناسایی و افشای آنها، بی تاثیر نیست. مثلا :



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


سوداگری با تبار خانوادگی مصدق
قسمت دوم

یکی از نارواترین روش ها برای فروکاستن مصدق، بهره گیری از تبارنیمه قاجاراو است. این روش را سالیانی پیش، حزب توده پایه نهاد. اینک آقای میرفطروس، پیوند خاندانی مادرمصدق را با شاهزادگان قاجار، بهانه می کند تا نشان دهد که مصدق «چه بسا درسودای بازگشت و استقرار مجدد سلطنت قاجارها» بود‌ است.
راستی این است که بیشتر نخبگان ایران پس از مشروطه، یا از میان شاهزادگان و دیوانیان قاجار برخاسته بودند و یا پیشینه ی آموزش حوزه ای و دینی داشتند . بسیاری نیز، در اغاز کار رخت دینی به تن داشتند. ایران واپس مانده وگرفتاردر چنبره ی زندگی ایلی و دست اندازی های دولت های بزرگ، اموزشگاه دیگری برای پرورش نخبگان دوران مدرن نداشت. پیوند خانوادگی با قاجاران یا یکی دیگر از خاندان های بزرگ ایران، ازراه های پذیرفته شده برای فراز سیاسی و مالی بود.
رضاشاه نیز جزاین نبود. او در ۱۲۹۴ خورشیدی که یاور یا سرگرد قزاق بود، با تاج الملوک دخترمیرپنج تیمورخان آیرملو ازدواج کرد که محمدرضاشاه، یکی از چهارفرزند این زناشویی بود. این را نیک می دانیم که آیروملوها هم مانند قاجار از ترکمان تباراند. برخی نوشته اند که پدر رضاشاه هم از همین تیره ایلی بود. هشت سال دیرتر و پس از گزیده شدنش به نخست وزیری یا ریاست الوزرایی، رضاشاه، از دختر غلامعلی دولتشاهی (مجلل الاوله)،که یکی از شاهزادگان سرشناس قاجاریود، خواستگاری کرد و پنج تن از فرزندان رضاشاه ازعصمت الملوک دولتشاهی اند.
آخرین همسررضاشاه و مادرشاهپورغلامرضا، ملکه ی توران، دختر عیسی خان مجدالسلطنه امیر سلیمانی است که او نوه مهدی قلی خان مجدوالدوله از بزرگان قاجار بود. از این رو می توان گفت که نیمی ازخاندان پهلوی از نوادگان فتحعلی شاه قاجاراند و نیمی دیگر از ترکمانان آیرملو.
ناگفته پیدا است که داوری کردن درباره ی تبارخاندانی آدمیان، برای یک بررسی پژوهش گرانه، نادرست نیست. اما چنین کاری، هر آینه درسودای روان ساختن یک پیش داوری و برای به کرسی نشاندن این اندیشه باشدکه رفتار مصدق برانگیخته ازتبارمادری اواست، رفتاری نژادپرستانه و فرومایه است.
آقای میرفطروس با روشی که به دوراز پایه ای ترین اخلاق تاریخ نگاری است، نقدهای مصدق را به خودکامگی رضاشاه، یک سر به کنارمی نهد و بی آن که یک بند هم درباره ی ان بنویسد و یا دست کم بگوید که «این هم یکی از زمینه های درگیری های مصدق با رضاشاه بوده» می نویسد،«با توجه به مخالفت های پایدارمصدق با رضاشاه، به خاطر نقش وی دربرکناری احمدشاه وانقراض سلسله ی قاجار...» که یعنی یگانه ی انگیزه ی نقد مصدق به رضاشاه، قاجارپرستی او بوده است.
درجای دیگر، پس ازنام بردن ازمصدق می افزاید که او «به عنوان یکی از بازماندگان خاندان قاجار هیچ گاه رضاشاه را به خاطر نقش قاطع اودرانقراض سلسله ی بی لیاقت قاجارها نبخشیده بود.» روان کاو میرفطروس به خواننده نمی گوید که او چگونه به اندرون روان مصدق دست یافته و پس ازکاویدن های بسیار، به چنین داوری رسیده است.
مراد آقای میرفطروس ازاین که مصدق «یکی از بازماندگان خاندان قاجار» است، چه می باشد. مگر در آن هنگام، تنها انگشت شماری ازخاندان قاجار به جای مانده بودند که مصدق یکی از آن ها باشد؟ می دانیم که چنین نیست و بسیاری از بزرگان سیاست، فرهنگ و ارتش ایران در آن هنگام، پیوندهای دور و نزدیکی با خاندان قاجار می داشتند. چرا همین سخن آقای میرفطروس در باره ی ده ها سیاست مدار دیکر ایران و از جمله علی امینی، حسین علا، امان الله جهانبانی و مهدیقلی علوی مقدم زیبنده نیست. یکی از وفادارترین رایزنان محمد رضاشاه، حسین علا، (معین الوزاره) بود که در دوران نخست وزیری مصدق، در جایگاه وزیردربار، با سفیر ایالات متحد دیدار می کرد و رابط دربار و هندرسون به شمارمی آمد.
اگر تبار و پرورش خاندانی، انگیزه ی وفاداری مصدق به قاجاران بوده باشد، چرا همین داوری درباره ی قوام السلطنه که درنگاه میرفطروس، نماد سیاست مدار مدرن ایران است، روا نیست.(پدر ومادر قوام از بزرگان قاجارند)چگونه می توان خویشتن را مدرن و پپشرو خواند و در همان زمان مصدق را به«گناه»ازدواج پدرش با فرزند یکی از شاهزادگان قاجار، در منگنه ی دشنام و ناسزا گذارد. مگر رفتارپدرمصدق که دیوان سالاری بیرون ازخاندان قاجاران بود، درازدواج با شاهزاده ای از قاجار،کاری یگانه بود.
چرا این پسوندهای ناسزاگویانه تنها سزاینده ی مصدق است و صدها تن دیگر از بزرگان ایران را در برنمی گیرد. ایا سزاینده است که برای فرودست نشان دادن غلامرضا نیک پی، شهردارتهران درآخرین سال های پادشاهی پهلوی وسناتورانتصابی تهران پس از نام او بیافزاییم «یکی ازبازماندگان خاندان قاجار.»



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

#آینه_مطبوعات
قطع رابطه با اسرائيل به دستور مصدق
http://www.sharghdaily.ir/News/97182/-قطع-رابطه-با-اسرائيل-به-دستور-مصدق

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#انتقادات_شاه_به_مصدق
قسمت پنجم
ايراد شاه: از جوانی مصدق آنگاه که در دوره ی قاجاریه رئیس اداره ی دولتی نقل میکنند که با جعل قسمتی از زمینهای دیگران را تصاحب کرده و به جرم همین اختلاس طبق قوانین اسلامی که هنوز در کشور عربستان اجرا می شود محکوم به قطع دست شده بود. نسبت به این محکومیت دلایلی که موید صحت آن باشد نشنیده ام و معلوم است چنین مجازاتی دربارهء وی اجرا نشده است، زیرا مردم نطقهای پر حرارت وی را که با حرکت هر دو دست توام بود به خاطر دارند. ظن من این است که در جوانی ممکن است در امور مالی در اعمال نادرستی دخالت داشته ولی از سوء عاقبت آن اعمال درس عبرت گرفته باشد.
پاسخ دكترمصدق:
هستند کسانی که از جریان در امور این مملکت قبل از مشروطه اطلاع کامل دارند و چه خوب بود اعلیحضرت همایون شاهنشاهی با وسایلی که در اختیار دارند امر به تحقیقات می فرمودند تا معلوم شود آن زمینی را که من از مال دولت و یا دیگران تصاحب کرده ام در کجا بودهو در چه نقطه ای از مملکت واقع شده است و فرمایشاتی بدون تحقیق و نسبتهایی که روا نیست به من نمیدادند.
ای کاش همین قانون شرع که در عربستان سعودی اجرا می شود در ایران هم اجرا شده بود تا هیچ کس نتواند بدون انتشار حتی یک اعلان ثبت هزاران رقبه را مالک شود و اوراق مالکیت به اسم خود صادر کرد



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

توفيق شماره ٢٧انتشارات توفيق ١٣٣٢. @flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

#حقوق_نفت
از امتیاز تا قرارداد
قراردادهای نفتي در آغاز به ‌صورتِ «امتیازنامه» بود، «امتیازنامه» سندي است كه به ‌موجب آن دولت با استفاده از حاكميت خود حقوقي را براي صاحب‌امتیاز در نظر می‌گیرد و شرايط آن را نيز مقرر می‌دارد. تغيير و تبديل شرايط امتياز اصولاً تابع تصميم دولت است و بنابراين در قدیمی‌ترین امتیازنامه‌های خاورميانه مانند امتیازنامه‌های رويتر و امتیازنامه دارسي ماده ناظر بر قانون حاكم وجود ندارد. در امتیازنامه دارسي تنها به ذكر اين مطلب اكتفا شده است كه اختلافات حاصله از قرارداد به حكميت مراجعه شود. متن ماده حكميت يعني فصل هفدهم از امتیازنامه دارسي به شرح زير است:
درصورتی‌که مابين طرفين متعاهدين منازعه و اختلافي در تأويل و ترجمۀ اين امتیازنامه و كذلك در باب حقوق و مسئوليت طرفين مشاجره‌ای اتفاق افتد، حل مشكل و مسئله در تهران به دو حَكَم رجوع خواهد شد، و آن دو حَكَم به‌توسط طرفين معين خواهند شد، و نيز آن دو حَكَم قبل از مبادرت به مرافعه حَكَم ثالث را معين خواهد كرد. حُكم آن دو حَكَم و يا درصورتی‌که حَكَمين مزبور متفق نشوند حُكم حَكَم ثالث قطعي خواهد بود.
قرارداد دولتي قراردادي است ناظر بر روابط دولت (يا يك سازمان دولتي)، با يك شخصيت حقوق خصوصي، در يك فعاليت اقتصادي و بازرگاني. قراردادهاي دولتي را بر سه گروه می‌توان تقسيم كرد:
اول قراردادهاي اداري كه تابع حقوق عمومي است. كسي كه وارد چنين قراردادي می‌شود می‌داند كه با دولتي داراي اختيارات قانوني سروكار دارد و می‌داند كه دولت در جريان اجراي قرارداد می‌تواند از اختيارات خود استفاده كند. اما گروه دوم قراردادهاي دولتي، قراردادهايي است كه يك سازمان دولتي در لباس بازرگان و به‌عنوان يك عمل تجارتي امضا می‌کند. اینجا با وصفي درست معكوس شق اول مواجه هستيم، يعني اين دولت است كه در قلمروِ حقوق خصوصي وارد می‌شود و مقتضيات و الزامات آن را هم می‌پذیرد.
گروه سوم قراردادهايي هستند كه دولت يا سازمان دولتي به‌عنوانِ نماينده و حافظ مصالح عمومي، و طرف ديگر صرفاً به‌عنوان يك شخصيت خصوصي انتفاعی در آن‌ها وارد می‌شود. فعالیت‌های موضوع قرارداد، در قلمرو حاكميت ملي است و دولت در اجراي آن‌ها مسئوليت عظيمي را بر عهده دارد و از اين قبيل است قراردادهاي مربوط به توسعه و بهره‌برداری منابع ثروتِ طبيعي كشور به‌ویژه نفت كه در بررسي حاضر موردنظر خاص ما خواهد بود. عمليات موضوع اين قراردادها در سرزمين تحت حاكميت دولت به‌موقع اجرا گذارده می‌شود و اجراي قراردادها مستلزم مدت طولاني است. چگونگيِ عملكرد قراردادها و نتيجه و حاصل آن تأثیر شگرف در اقتصاد و سياست دولت دارد. بنابراين دولت نه تنها براي مداخله در اين قراردادها در هر فرصتي كه دست دهد وسوسه می‌شود بلكه مدام تحت‌فشار قرار دارد كه درآمد و منافعِ خود را از آن‌ها افزايش بخشد و از اين رو طرف خصوصي قرارداد نيز سخت در تشويش است كه مبادا فشار روزافزون دولت تعادلي را كه به هنگام عقدِ قرارداد موردنظر او بوده است بر هم زند و كفه ترازو به زيان او تغيير کند




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


بازخوانی نظرات #رضا_کیانیان :بهترین کنسرتهای دنیا باید در مشهد برگزار شود

محمد تاجیک :  این روزها خبرهای نه چندان خوبی از ممنوعیت کنسرت در استان خراسان و شهر مشهد شنیده رضا کیانیان بازیگر محبوب سینما چند سال پیش در یادداشتی روایت جالبی از علاقه خود به امام رضا (ع)از دوران نوجوانی بازگو کرده ودر بخشهایی از آن نوشته بود که باید بهترین کنسرتها در شهر مشهد برگزار شود. رضا کیانیان دریادداشت خود نوشته: «برای یک نوجوان مشهدی که آرزوهای دور و دراز دارد، چه جایی بهتر از حرم برای عقده‌گشایی. وقتی از همه جای ایران کرور کرور زائر راهی مشهد می‌شوند و از امام هشتم مراد و طلب می‌خواهند و بعد راضی و امیدوار راهی می‌شوند به شهر و دیارشان، پس چرا یک نوجوان مشهدی که سودای بازیگری دارد، راهی گوشه دنج حرم نشود و در میان آن‌همه راز و نیاز جاری در میان رواق‌ها و حیاط‌ها رو به حرم ننشیند و با این امام مهربان دو کلمه حرف نزند و خواسته‌اش را نگوید. در آن روزگار برای من همه چیز در رسیدن به عشق و اول و آخرم یعنی بازیگری خلاصه می‌شد».

بازیگر فیلم یه حبه قند درادامه یادداشت خود نوشته: «می‌خواستم مانند همه بازیگرانی که دوستشان داشتم، کاری جز بازی نکنم. بذر این عشق سودایی را فیلم‌هایی که در سینماهای مشهد می‌دیدم در جانم کاشته بود. تماشای آدم‌هایی که زندگی را آن‌طور که دوست داشتند می‌ساختند و به آن چیزی که می‌خواستند می‌رسیدند، برای هر نوجوانی حسرت‌‌برانگیز بود. همین که فیلم تمام می‌شد، همه نیاز بازیگری در جانم جمع می‌شد. مثل بغضی که در گلوگیر کرده باشد. پس راهی حرم می‌شدم. جانی که برای باز کردن گره جان و بغض گلو بهترین جای ممکن در مشهد است. می‌رفتم توی حرم و از ضامن آهو می‌خواستم که توجهی به حال من کرده و حاجت بازیگر شدن مرا نیز در میان این همه حاجت ریز و درشت که از سوی زائران بیان می‌شد، ادا بکند. سال‌ها گذشت و در میان رفت‌وآمد به حرم و سینما، جاهای دیگری هم برای رفتن پیدا کردم. کتابخانه، سالن تئاتر. آرام آرام بازیگری برایم فقط لذت بازی نبود، چیز دیگری شد. آرزوی کار بازیگری، شده بود تمنای بازی در بازی که راست باشد. دروغ نباشد. حرفی باشد برای گفتن و رازی برای افشا. این تمنا معلوم بود با سینمای آن روزگار که فیلم‌سازان ایرانی روانه پرده سینماها می‌کردند، خیلی جور درنمی‌آمد. آرزوهایم ابعاد دیگری پیدا کرده بود. همین که پا به حرم می‌گذاشتم و مثل همه زائران رو‌به‌روی ضریح می‌نشستم از امام غریب می‌خواستم که شرایط را تغییر بدهد. شرایطی که در آن بازیگری چیزی باشد که من دوست داشتم. از آن روزهای راز و نیاز در حرم سال‌ها می‌گذرد. نیازی به توضیح نیست که امام رضا(ع) هر دو خواسته من را برآورده کرده. اکنون هم بازیگرم و هم در فیلم‌هایی بازی می‌کنم که دوستش دارم. اما رسیدن به این دو آرزوی بزرگ آیا باعث می‌شود که من دیگر به حرم نروم و در میان آن‌همه حاجت‌مند نشسته روبه‌روی حرم، ننشینم و راز و نیاز نکنم. اتفاقاً می‌روم. هر بار که راهم به مشهد و حرم می‌افتد راهی می‌شوم. بدون شک برای من که دو حاجت بزرگ در زندگی از این بزرگوار گرفته جای هیچ شبه‌ای نیست که همچنان سفره دل برایش باز کند. اما این سال‌ها که می‌روم حرم، به جای بیان آرزو، سؤال می‌کنم. سؤالاتی که در زندگی برای‌شان پاسخی یا پیدا نمی‌کنم یا اگر پاسخی هست قانع نمی‌شوم. از امام رضا(ع) می‌پرسم که چگونه است که برای کار در یک اثر خوب هنری، باید از هزاران بی‌تخصص در هنر و متخصص در امور دیگر اجازه گرفت و برای هر آثاری نازل و یک بار مصرف، همه آماده صدور هزار مجوز و دستوراند؟ چطور است کار خوبی که به آن اعتقاد دارم یا اجازه ندارد، اجرا شود یا اگر هم اجرا شد، به هزار بهانه محدودش می‌کنند؟» .

کیانیان درادامه یادداشت خود نوشته: «هرگز نفهمیدم چرا سینماهای شهرم باید تعطیل بشوند و ما بچه‌های سینمایی تو چرا نباید در شهر تو بهترین نمایش فیلم‌ها داشته باشیم؟ چرا از وزارت فرهنگ و ارشاد، فقط ارشادش باقی مانده؟ چرا در شهر مشهد تئاتر ساخته نمی‌شود، تا ما بچه تئاتری‌ها بتوانیم بهترین نمایش‌ها را در شهر خودمان روی صحنه ببریم؟ چرا ما بچه‌های مشهد، نباید بهترین استودیوهای فیلمسازی را داشته باشیم؟ چرا برای فیلم ساختن باید برویم تهران؟ چرا مرکز هنرهای نمایشی، تو مشهد نیست. چرا بچه‌های تئاتر مشهد نباید بهترین استودیوهای فیلمسازی را داشته باشیم؟ چرا برای فیلم ساختن باید برویم تهران؟ چرا مرکز هنرهای نمایشی، تو مشهد نیست. چرا بچه‌های تئاتر مشهد باید غریبانه چشمشان به دست مرکز باشد؟ مگر اینجا مرکز نیست؟ چرا بهترین و زیباترین معماری‌های جهان در شهر من نیست؟ چرا بهترین مجسمه‌های دنیا در مشهد کار گذاشته نمی‌شود؟ چرا بهترین سمفونی‌های دنیا در مشهد اجرا نمی‌شود؟ چرا بهترین جشنواره‌های هنری دنیا تو شهر مشهد نیست؟ چرا مشهد د

ر شأن غربت توست، نه ولایت تو.»



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷