@flith کانال پروازفکرواندیشه

تصنیف بسیار زیبا با صدای
#محمدرضا_شجریان
به نام : دلشدگان
شاعر : فریدون مشیری و علی حاتمی
آهنگساز: حسین علیزاده
آلبوم: #دلشدگان



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


باری
وصیت هر روزه ام به تو
این است طفلکم:
جستجو جستجو.
روز و شبت چو صفحه شطرنج آزمون.
شطرنج را ببین:
آمیزش سیاه و سفیدش
بیانگیزدت به فکر.
تنها سفید نه.
در پرده سفید چه خواهد شدن نهان؟
اما سیاه،
پرده اسرار سال و ماه
پنهانگه تمام سوالات سخت و بکر.
باری،
بجوی.
در هر کجا و نا کجا که بخواهی
به کند و کاو
دستی ببر، بپوی.
اما عزیز،
حرف از عمیق زخم کهنه و ناسور من مگوی.
آن را مجوی.


#حمزه_حسین_زاده


@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


شعری که استاد #شجریان ان را خواند و باعث خروجش شد

#تفنگت_را_زمین_بگذار

«تفنگت را زمین بگذار
که من بیزارم از دیدار این خونبارِ ناهنجار
تفنگِ دست تو یعنی زبان آتش و آهن
من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان‌کن
ندارم جز زبانِ دل -دلی لبریزِ مهر تو-
تو ای با دوستی دشمن.
زبان آتش و آهن
زبان خشم و خونریزی است
زبان قهر چنگیزی است
بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن، شاید
فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید.
برادر! گر که می‌خوانی مرا، بنشین برادروار
تفنگت را زمین بگذار
تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو
این دیو انسان‌کش برون آید.
تو از آیین انسانی چه می‌دانی؟
اگر جان را خدا داده ست
چرا باید تو بستانی؟
چرا باید که با یک لحظه غفلت، این برادر را
به خاک و خون بغلطانی؟
گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی
و حق با توست
ولی حق را -برادر جان-
به زور این زبان نافهم آتشبار
نباید جست...
اگر این بار شد وجدان خواب‌آلوده‌ات بیدار
تفنگت را زمین بگذار...»

#فریدون_مشیری


@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#روزمره_گی_پرسه_زنی_و_جنسیت؛


روزمرگی همان تکرار وقایع دیروز و روزهای قبل است .در واقع روزمرگی در وهله اول همان زندگی عادی و معمولی است یعنی آنچه از مادیت و معنویت مصرف پذیر و سازمان یافته ، پایه مشترک برای زندگی یک جامعه میشود .
فردی زندگی روزمره دارد که در سیر زندگی خود از امور محسوس و ملموس دوری میکند در نتیجه زندگی اش سرشار از امور متعارف و روزمره میگردد بنابراین میتوان آدم عادی را اصطلاحا آدم روزمره خواند و میتوان نتیجه گرفت انسان روزمره آن است که خارج از میدان نفوذها و نیازهای زندگی روزمره اش نمیداند و نمی اندیشد . نمیداند به این معنی که عموما از چنین مرزی فراتر نمی رود و نمی اندیشد به این معنی که منحصرا در حد نیازهای عجین شده خود می اندیشد، نه بیش از آن و نه خارج از آن .
روزمرگی را میتوان نتیجه یک چرخش فرهنگی دانست . چرخش اشاره به حرکتی دارد که دیدگاه ها و نظریات را دچار دگرگونی بنیادی کرده است .
اگر بپذیریم روزمرگی حاصل چرخش فرهنگی است این امر بر ما مسلم میشود که روزمرگی پدیده ای مدرن و معاصر است. پدیده ای که در جهان سوم به یک معضل اجتماعی تبدیل شده است .

- روزمرگی و پرسه زنی :
اگر روزمرگی را همان تکرار وقایع در سیر زندگی بدانیم و قبول کنیم روزمرگی پدیده ای مدرن است ، که به قطع چنین است ، یکی از معمول ترین روزمرگی های ما پرسه زنی است . در واقع فضاها و مراکز مدرن بخش مهمی از قلمرو زندگی روزمره محسوب میشوند . پرسه زنی عبور از جلوی ویترین مغازه ها ، تماشای کالاها و لذت بردن از آنها اما نه با هدف مصرف آن کالاهاست بلکه مصرف و نیاز به کالاها در پرسه زنی کمرنگ میشود و اهدافی چون مصرف نشانه ها ، مصرف تظاهری ، پرسه زنی ، هویت یابی ، مقاومت ، تمایز جنسی و دوست یابی در محوریت قرار میگیرد.
پرسه زن ناظر ناظر شهرها و خواننده ی متون شهری و عاشق جماعت است . مد لباس ها و وسایل تزیینی و عمارتها و ساختمانها و فروشگاه ها و کتاب ها و هر چیزی جدیدی که در شهر پدید می آید از نگاه کنجکاو او دور نمی ماند و پرسه زن نوعی شهوت نگاه کنجکاوانه برای دیدن مناظر شهری دارد .
پرسه زن فردی است که از پاساژ مصرف خاص خود را دارد . پرسه زنی ضد استراتژی است و پرسه زن هنر همزیستی و به اصطلاح "هنربودن در بین " خریداران و فروشندگان است . آنان خود را به رنگ خریدار استتار میکنند اما به قول حافظ " آن کار دیگر" میکنند .

- پرسه زنی در پاساژها :

مراکز خرید در ایران امروز، یکی از بهترین فضاها برای مطالعه و شناخت زندگی روزمره جوانان است . در این مکان اصلی ترین عناصر سبک زندگی مدرن مانند پوشش، آرایش ، روابط افراد و زبان خرده فرهنگی تجلی میابد . در این مراکز میتوان به وضوح نمایش هویت مدرن در خارج از حوزه خصوصی خانه ها و خانواده ها را بررسی کرد . کنش های موجود در مراکز خرید ، برخلاف کنش های موجود در مراکز خصوصی ( مانند پارتی های شبانه ) که دارای جنبه ای پنهان کارانه اند در ملا عام قرار داشته و از امکان بازنمایی عمومیت محور برخوردارند .
در پاساژها افراد میتوانند آزادانه پرسه بزنند ، چشم چرانی و خودنمایی کنند ، حال آن که دیگر فضاها چنین امکانی را فراهم نمیسازد .
بنابراین پاساژ یک مکان حاشیه ای اما مناسب برای مطالعه برای مطالعه سویه های پنهان حیات خرده فرهنگی جوانان بدست میدهد .
منطقا باید جماعت پاساژرو را به دو دسته خریداران و مصرف کنندگان تقسیم کنیم. دسته ی اول کسانی هستند که برای خرید کالا به پاساژمیروند و دسته دوم شامل افرادی اند که به دلایلی غیر از خرید به پاساژمیروند . دسته اول با استراتژی مراکز خرید همخوان هستند اما دسته دوم از مراکز خرید استفاده تاکتیکی میکنند . عمل مصرف کنندگان مراکز خرید ، نوعی ضد استراتژی است. این شکل از مصرف در پاساژ با پرسه زنی توضیح داده میشود .
- رابطه ی جنسیت با پرسه زنی و روزمرگی :

جنسیت عامل مهمی در مفهوم پرسه زنی است . لفور مانند دیگر نظریه پردازان ، به زنان به عنوان نمایشگران ذاتی و قربانیان روزانه نگاه میکند . او مینویسد زندگی روزمره وزن سنگینی بر روی زنان دارد . بعضی ها درگیر ماده عجیب و غریب احساساتی شان میشوند در حالی که بعضی دیگر به سمت باورسازی میروند......آنها سوژه های زندگی روزمره و قربانیان آن هستند .
ظهور فروشگاه های بزرگ نه تنها مکانی امن برای زنان فراهم کرده است بلکه اساسا به زنانه تر شدن امر خرید نیز کمک کرده است . تاسیس فروشگاه های بزرگ در واقع کوششی بود که ناخواسته باعث شد نیروهای پرسه زن در خیابان به اندرون و به فضاهای سرپوشیده مهاجرت کنند .
استقبال بیش از حد زنان از روزمرگی و پرسه زنی به معنی ضایع شدن حقوق زن توسط خودش !!!


#زنان_پاساژ_و_مصرف_نشانه ها
#احمد_محمدپور، #مريم_بهمنی




@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

در وقایع خرداد ماه هشتاد و پنج آذربایجان که به دنبال چاپ کاریکاتوری در روزنامه ایران و اعتراضات گسترده مردم آن مناطق که در حقیقت طغیان آنها در مقابل تبعیضها و ستمهایی بود که در طول دهه ها و سده ها بر آنان تحمیل شده بود-و در راس آنها اعتراض به عدم تدریس زبان ترکی در مدارس آذربایجان بود- ، عده ای از کارمندان عادی ادارات و سازمانها لباس نظامی بر تن و با چوب و چماق در مقابل مردم معترض ظاهر شده و با این اراذل و اوباش ! که دلبسته زبان و فرهنگ قومی خود بودند برخوردی جانانه کردند.
در شهرستان ما نیز، مسئولین یکی از ادارات که در ریاکاری دست گربه زاهد عبید را از پشتبسته پا به میدان نهادو کردنیها کرد . اکنون که چند ماهی از آن واقعه گذشته فرد مذکور در پی کسب رای مردم جهت حضور در شورای شهر است. این نوشته طنزآمیز در احوالات او نوشته شده است.
سرشکسته
اندر احوالات
#چماقعلی
چماقعلی را گفتند: چگونه بدین لقب ملقب گشتی؟
گفت: در ایام شباب چارواداری بودم چون عامه خلایق که به فقر و فاقه در دشت و صحرا روزگار گذراندمی و به مشقات فراوان طعامی فراهم آورده زندگانی کردمی. گاه می شد که از شدت فاقه به ظرف و لگنی محتاج مانده، بی واسطه از پستان گاوان شیر خوردمی. یاد دارم که دفعتی چند ضربتی چند از شاخ و لگد خوردم تا آنجا که باری گاوی به وقت شیر خوردن از پستانش به رویم خوابید. طالع سعد یارم بود تا روز به روز پرورده شدم و پله های ترقی را پیموده و به سمت شبانی گوسفندان دارالخلافه منسوب گشتم:
از بطالت تا مقامات بلند پله پله تا چرای گوسفند
روزی در بیابان وراوی آباد بغداد که به چرای گوسفندان دارالخلافه مشغول بودم ، به جماعتی رافضی ملعون بر خوردم که به زبان تاتاران تکلم نموده به دروغ ادای تشنگان در آورده در پی آب می نمودند. به چماقی که داشتم به تنهای تن سرهای این جماعت ملعون را یکان یکان بشکستم. زان پس بود که به لقب "چماقعلی" ملقب گشتم. لیکن عده ای قلیل نیز به طعن تمسخر"چماق الدوله"ام خواندند. در تواریخ کهن کسانی به لقب "چماقدار" معروف شدهاند، اما لقب شریف "چماقعلی" تنها مرا سزاوار است و بس: نه هر که سر شکند چماقعلی باشد.

****

گفتندش: چماق را به چماق چه تفاوت بینی؟
گفتا:چماق باشد که به وسیلتی فلزی در فرود زمین بکند و چماق باشد که بی هیچ وسیلتی در فراز زمین بکند.
گفتند : چگونه؟
گفت: اولی آن باشد که به دست کسان دهند تا در زمین از بهر خلاب مردمان و گاه از بهر آب مردمان چاه کند. اما دیگری آن باشد که به دست جاهلانی دهند تا آن بر سر مردمان شکند.
گفتند:آنچه گفتی تفاوت کلنگ بود با چماق. اما بین کلنگ و چماق چه تناسب؟
گفت:کلنگ و چماق هر دو از بهر روزی باشد و به حقیقت چماق و کلنگ یکی باشد لیک کلنگ بزرگان، دستهً کلنگ بود:
چماق همان کلنگ بود گر چه سر شکند کلنگ زمین بکند لیک سر چماق کند.

****

گفتندش: میان رای مردمان و دسته کلنگان چه تناسبی بینی؟
گفت: هر دو را توامان داشته باشیم به باشد.
گفتند : چرا؟
گفت: بدان(رای) توان سری میان سرها در آوردن.
بدین(چماق) نان بایی به دست آوردن و خوردن.
بدان(رای) روزگاری توان با بزرگان نشستن.
بدین(چماق ) در کوی و برزن سر مردمان شکستن.

****

گفتندش: بی شرم و حیاتر از خویشتن به جهان دیده ای یا شنیده ای؟
گفت: نی.از اسلاف و ابنای زمان نه دیده ام و نه شنیده ام کسی را که از مردمانی رای طلب کند که روزی چند پیش در کوی و برزن ، به چماق استخوانشان می شکست.
ندیدم در جهان پرروتر از خویش گواهم مردم از بیگانه و خویش.


****

چماقی را گفتند: برگ و باری می دادی تا خسته ای اندر سایه ات بیاسودی یا گرسنه ای از میوه ات سد جوع نمودی.
گفت: برگ و بار چماقان دیدن چشم بصیرت می خواهد.
گفتند: چه لاف و گزافه ای! بدین آشکارگی چسان توانستی دروغ گفتن؟
گفت: چشم دل بگشا تا بسیار کسان بینی که در سایه من غنوده باشند و جز به کمتر از ریاست قناعت ننموده. صاحبدلان در یابند که بدین بی ریشگی و بی برگ و باریکه در من است، چه بی ریشگان را سر به آسمان رسانده باشم و چه آسمان جلان را قبای ریاست بر تن کرده باشم.
چماق ار چه بی ریشه و بی بر است به چشم خرد برگ و بارش ببین
دو سه روز در کف چماقی بگیر همه عمر در صدر مجلس نشین.

#حمزه_حسین_زاده



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


محمد رضا شاه پهلوی : هرکس نمیخواهد عضو حزب رستاخیز شود و حکومت پهلوی را بپذیرد از این مملکت برود ! کسی را مجبور نکرده ایم اینجا زندگی کند . حکومت پهلوی نمیخواهی ، برو !!
احمد علم الهدی : هرکس کنسرت می خواهد از مشهد برود . مجبور نیستی اینجا زندگی کنی . کنسرت میخواهی ، مشهدی نباش . از مشهد برو !!!
پ.ن: آقای علم الهدی ، این ملت انقلاب نکرد که شاه برود به جایش تو بیایی . مردم عاشق چشم و ابروی تو نبوده اند که خون بدهند ، زندان بروند ، تظاهرات کنند ، کشته شوند که تو و امثال تو بیایید بجای شاه بنشینید و همان حکومت و رویه را ادامه بدهید . شما اگر از کنسرت خوشت نمی آید می توانی به تماشای کنسرت نروی . کسی جبرت نکرده بروی کنسرت ببینی ، اما چه حقی داری که برای سه میلیون نفر جمعیت مشهد و بلکه کل استان خراسان رضوی تکلیف تعیین می کنی ؟ آنهم به نیابت از طرف آقا امام رضا (ع) . آقا این نیابت را کی و کجا به تو داده اند ؟ تو چکاره مملکت و ملت و امام رضا و اهل بیتی که صاحب اختیار امام هشتم و حرم و زوار و مجاورین و مردم شهرش شده ای ؟!

#حمید_رضا_مجلسی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴 بحبوحه

#بحبوحه: املای این کلمه به همین صورت است. گاهی آن را به غلط بهبوهه می‌نویسند.
#ب


منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

باز آنچه از منوچهر جمالی آموختم.......معرفت به حقیقت با قبول حقیقت و اطاعت بدست نمی آید بلکه با سرکشی از فرمان فرمان فرما بدست می آید آدم با عصیان به میوه معرفت رسید میوه ممنوعه ای که میوه های مشروعه را به سخره گرفت آدم با تلنگری که موجب زایش تفکری گردید توانست به معرفت دست بیابد آدم با عصیان و سرکشی به معرفت دست یافت و باشعله ای عصیانش بیفروخت ابلیس که زاییده نور و مظهر روشنی و درخشش است در تلبیس مار درآمد و آدم با تلنگرش فهمید که در بهشتِ اهورا، خور و خواب و خشم ومخصوصا شهوت و شغب و جهل و ظلمت هست. ونیز اطاعت و بندگی وسرسپردگی!اما آن چیزی که در آن جا نیست طعم شیرین آزادی است که میوه اش شیرین تر از والتین و الزیتون است اودید که در جهنمی می زید که اسماً بهشت است ؛ آنجا آدمی محکوم به اطاعت و بندگی و بردگی است بنابراین عطایش را به لقائش بخشید و بهشت دیگری را برگزید اهریمن او را نفریفت بل هدایتش کرد و اینکه در جلوه مار آمد اولاً : مار مظهر شناخت است زیرا در تاریکی راه را از چاه باز می شناسد و هرکه مار نداشته باشد یعنی شناخت و معرفت و بیداری نداشته باشد مریض و بی + مار = بیمار است زیرا مار ندارد،معرفت ندارد ، جاهل است .وگمراهی در گمراهه ای بیش نیست.
چونکه بقول افلاطون « هر فضیلتی از دانایی بر می خیزد » در ثانی : مار مظهر رویش و زایش است که هراز چندگاهی پوست اش را به کلی عوض می کند و پوست دیگری در می آورد یعنی مظهر و نماد تغییر پذیری است چون هر چیزی تغییر نیابد و تحول پذیر نباشد، بت است و ثالثا مار ، مهره مار دارد کینه توزنیست و مظهر دوستی و مهربانی است پس آدم به ناچار روضه رضوان به دو گندم بفروخت بدون آنکه در این مبایعه و معامله و فروختن ، چیزی بخرد و اینهمه دنگ و فنگ آدم و بنی آدم به یک دانه گندم نیست بلکه هزینه ی بیداری است که آدم و ابنای آدمی می پردازد ، هزینه عصیان است. هزینه فهم و شعور است که آدم بلند شد و فکرش قد کشید و گندم را خورد و گفت : « خواهش نافهمی انسان مکن » ... #عسگر_موسوی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#درآمدی_بر_پالایش_و_توانمندی_زبان_در_حال_حاضر

دکتر شفیعی کدکنی در یکی از کتابهایش اشاره میکند که زبان به طریقی آینه ی وضعیت اجتماعی ست, ..
در این جستار به مسأله‌ی قلمرو زبان فارسی و به عوامل پویایی و ایستایی آن می‌پردازیم
بیرونی: آن دسته عواملی که از دایره‌ی قدرت ما (صاحبان زبان) خارج است. این عوامل جهانی است. به مناسبات و پیوندهای اقتصادی و سیاسی دهکده‌ی زمین مربوط می‌شود. سال‌هاست که زبان انگلیسی به جز زبان فارسی، دیگر زبان‌های جهان را هم متاثر کرده است. قدرت سیاسی و اقتصادی هر کجا که باشد، سرمایه و انباشت ثروت در هر نقطه که گرد آید، تولید اندیشه نیز همان جاست. آغاز فروشدِ زبان فارسی مصادف است با زمانی که کمپانی هند شرقی، زبان فارسی را در هند و بخشی‌هایی از افغانستان نابود کرد یا از نفس انداخت. البته در این میان نقش دو زنجیره حکومت صفویه و قاجار را نباید فراموش کرد. جنگ و درگیری‌های ایدئولوژیک و همیشگی صفویان و عثمانی‌ها، پیوند فرهنگی ایران با آناتولی و بالکان را به سستی کشاند و غلامبارگی شاهان عاجز قاجار، پیوند زبانی و فرهنگی هند و قفقاز و آسیای میانه با ایران را گسست. و البته در این دوران نیز ازعوامل رشد ونفوذ شبکه های اجتماعی نیز نباید غافل شد.
تا زمانی که مصرف‌کننده‌ی فکر و فناوری هستیم، رابطه‌ی یک طرفه‌ی زبانی نیز ادامه دارد و واژگان و دسته واژگان و عبارت‌های بیگانه از این آزادراه یک طرفه به زبان فارسی وارد می‌شوند.
درونی: آن دسته عواملی که پیوندی سرراست با بی‌خیالی‌ها ی همیشگی‌مان دارد. بی‌برنامگی نهادهای مسئولیت‌دار نیز در این عرصه،تقریبا راه را بر هر رهیافت رهایی بخشی برای نجات زبان فارسی بسته است. در این میان اگر صاحب همتی هم باشد کاری از پیش نخواهد برد.
تمامی تهدیداتی که متوجه زبان فارسی است در دو بخش خلاصه می‌شود:
نخست : هر چیز که به ساختمندی زبان فارسی آسیب برساند و زبان را برای آموزندگان خودی و بیگانه‌ی آن، تصادفی و بی‌قاعده جلوه دهد.
دو: حجم انبوه واژگان بیگانه که صورت نوشتاری و شنیداری زبان را خدشه‌دار می‌سازد و در درازمدت، نیروی زایایی زبان را هم از پا می‌اندازد؛ چراکه هر چه حجم واژگان بیگانه فراوان‌تر باشد، امکان واژه‌سازی در آینده نیز کمتر می‌شود.
دگرگونی‌های دستوری، اگر زبان فارسی را از قاعده‌مندی خارج نکند، چندان آسیب‌رسان نیست؛ چراکه در زبان شعر فارسی و ضرب‌المثل‌ها، همیشه این نوع هنجارگریزی‌ها وجود داشته است. مشکل زمانی آغاز می‌شود که این دگرگونی‌ها زبان فارسی را از قاعده‌مندی خارج کند و در آموزش آن به غیر فارسی زبانان خلل ایجاد شود. برای نمونه: گفتن «می‌بینمت» در هنگام خداحافظی اگر چه برگردان عبارت see you است، اما به ساختمندی زبان فارسی آسیبی نمی‌رساند و اگر جای عبارت زیبا و عاطفی «خدا نگهدار» را نگیرد، مشکل‌آفرین نیست؛ اما فاجعه زمانی رخ می‌نماید که از دانش‌آموز دوره‌ی راهنمایی می‌پرسیم؛ «هوای تهران در تیرماه گرم‌تر بود یا شهریورماه»؟ و او پاسخ می‌دهد: «تیر بیشتر گرم بود». «بیشتر» در اینجا برگردان more انگلیسی است. طبق قواعد زبان فارسی دانش آموز باید بگوید: «تیرماه گرم‌تر بود».
در نهایت باید بدانیم که نخستین سنگِ بنای کیستی میهنی یک کشور را زبان می‌سازد و زبان بر بنیاد واژه‌ها استوار است. پس نام‌ها و واژه‌ها بخشی از کیستی میهنی ما هستند و بایست در نگهداریشان کوشید، به‌ویژه زبان پارسی که زبان همگانیِ گسترۀ فرهنگی ایران‌زمین و ابزاری برای همبستگی فرزندان این سرزمین است.

#هستی_وختی
دکتری #زبان_شناسی همگانی


@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴 بَدْوی

#بدوی. بَدْوی/بَدَوی: این دو کلمه را نباید به جای هم به کار برد.
بَدوی [badvi]، ... به معنای «آغازی و ابتدایی» است.
اما بَدَوی [badavi] به معنای «بیابانی، بیابان‌گرد، صحرانشین» است. ...
هرگاه در جمله‌ای مثلاً «مردم بدوی» آمده باشد، نخست باید از فحوای کلام دریافت که آیا سخن از «مردم نخستین و نیاکان بشر» در میان است یا از «مردم صحرانشین» و سپس «مردمِ بَدْوی» یا «مردمِ بَدَوی» خواند.
#ب

منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#آزادی چه تعریفی دارد ؟

#جان_استوارت_میل ، فیلسوف شهیر انگلیسی ، در کتاب "درباره ی آزادی" تعریف مهمی از آزادی و مفهوم آن ارائه میدهد :


"آزادی من برای حرکت دادن مشتم در هوا آنجایی به پایان میرسد که صورت شما آغاز میشود . یگانه دلیل موجه برای آنکه مرا از عملی کردن خواسته ام باز دارند ، یا وادارم کنند که برخلاف خواسته ام عمل کنم ، این است که شخص دیگری از اعمال من آسیب ببیند. زندگی خصوصی من به خودم مربوط است . مادامی که عملا با کردار خود به شخص دیگری آسیب نمی رسانم قدرت و جامعه حق دخالت در آن را ندارد .
هر کس که بالغ شده باشد و بتواند تصمیم های آگاهانه بگیرد باید از آزادی روش زندگی برخوردار باشد . حتی اگر من با اعمالم به خودم آسیب برسانم ، این دلیل کافی برای مداخله ی قدرت و جامعه در زندگی شخصی من نخواهد بود .
پدر مآبی یعنی کنترل اعمال افراد با این استدلال که خیر آنها را بهتر از خودشان تشخیص میدهند و این تنها در حق کودکان ، بیماران روانی و افراد غیر متمدن صادق است نه افراد بالغ ، آگاه و تحصیل کرده ..."


#نایجل_واربرتون
#آثار_کلاسیک_فلسفه



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ترانه “ساغرم شکست ای ساقی” با صدای #سالار_عقیلی و آهنگسازی مرحوم استاد #همایون_خرم و شعر رحیم معینی کرمانشاهی . این آهنگ قبل از انقلاب با صدای بانو مرضیه و آهنگسازی استاد همایون خرم اجرا شده بود که سالار عقیلی بعداز انقلاب باتنظیم جدید آن را باز خوانی نموده است



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#اصطلاحات
#شاخ_و_شانه_کشیدن

در روزگار قدیم مثل زمان حال افرادی بودند که به کار گدای مشغول بودند.اینان به هر شیوه ای بود، سعی می کردند، درهم و دیناری از مردم بستانند. یکی از کارهای که می کردند این بود که، در دست راست خود شاخی از گوسفند و در دست چپ خود بخشی از استخوان شانه گوسفند را نگاه می داشتند و هرگاه فردی از دادن پول به آنها خودداری می کرد، شاخ را روی استخوان شانه می کشیدند، که این کار صدای ناموزون و گوشخراشی ایجاد می کرد که شنونده را به ستوه می آورد و شخص برای رهایی از این صدا مجبور می شد چیزی به گدا بدهد، تا گدا کار شاخ بر شانه کشیدن را متوقف کند.

اصطلاح "شاخ و شانه کشیدن " به معنای تهدید و ترساندن کسی است تا شخص از طریق ارعاب به هدف خود برسد، از همین شیوه عجیب گدایی در قدیم ریشه گرفته است.

#ریشه_های_تاریخی_امثال_و_حکم
#مهدی_پرتوی_آملی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴 بر اثر

#براثرِ: کلمه‌ی اثر در عربی به معنای «نشانه‌ی بازمانده از چیزی» و خاصه «جای پا»ست و از آن در فارسی حرف اضافه‌ی مرکبِ بر اثرِ را ساخته‌اند به معنای «در دنبالِ، از پیِ» و مجازاً «به سببِ» ... در متون قدیم، ترکیبِ بر پیِ نیز به همین معنی به کار رفته است...
ترکیبِ در اثرِ که گاهی در نوشته‌های امروزه به چشم می‌خورد غلط است و به جای آن باید گفت: بر اثر.
#ب

منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب


احساس که ریشه ی درخت نیست که در وجودت بدود. احساس که این قطره های عرق جاری از شقیقه ات نیست. اما احساس عجیبی در دلت ریشه دوانده بود، همراه عرق از شقیقه هایت روان بود. چیزی بین نیستی و تمنا. حال آهویی که ساعت ها از دست شکارچی فرار کرده و سرانجام، از پا افتاده و با تیری فرو رفته در پهلویش، روی زمین نشسته و خون، زمین زیر پایش را لزج و گرم کرده و از همان جا که نشسته، شکارچی کارد به دست را در چند قدمی اش تماشا می کند. این جا دیگر امیدوار با نومید نیست، تمنایی هم ندارد. معنایی از حیات در رگ و ریشه اش می دود و در ذهنش چیزی ریشه می دواند که اگر می شد نامی بر آن گذاشت، هم نام احساس تو بود. آسمان کار خودش را کرده بود و دیگر از دست تو کاری بر نمی آمد...

#آرش_حجازی
#داستان_شاهدخت_سرزمین_ابدیت

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#اتانازی و تفاوت بین فعل و ترک


در چند دهه‌ی اخیر اتانازی یا مرگ ‌ترحمی یکی از مسائل بسیار مهم در حیطه‌ی اخلاق پزشکی بوده است. در برخی از کشورها قتل بیمار لاعلاج با رضایت وی به رسمیت شناخته شده است اما در اکثر کشورهای جهان چنین کاری از نظر اخلاقی قابل نکوهش است و مرتکب آن را به لحاظ حقوقی مجرم می‌دانند. خیلی از متفکران حوزه‌ی اخلاق با این امر مخالفند و معتقدند باید اتانازی را به رسمیت شناخت. آنان به دفاع از دیدگاه خویش دلایل گوناگونی عرضه می‌دارند. یکی از دلایل آن‌ها این است که بین فعل و ترک هیچ تفاوتی نیست و چون تقریبا در همه‌ی کشورهای جهان پزشکی را که به‌خاطر اصرار بیمار لاعلاج و رضایت بستگان وی، صرفاً از ادامه‌ی درمان چشم‌پوشی کرده و با این‌کار باعث مرگ بیمار شده، مجرم تلقی نمی‌کنند باید با پزشکی هم که در این فرایند دخالت فعال داشته (البته با رضایت مریض) به همین سان برخورد شود. آنان می‌گویند به لحاظ اخلاقی بین قتل منفعل با قتل فعال هیچ تفاوتی نیست و اگر یکی مجاز است باید دیگری هم مجاز باشد. یکی از جنجال برانگیز‌ترین این متفکران در این بحث James Rachels است که با طرح تئوری تساوی و دفاع از آن با استناد به مثال‌های موازی و توازن دلایل می‌کوشد تا نشان دهد که در صورت تساوی سایر شرایط مثل نتایج عمل و نیت فاعل بین فعل و ترک تفاوتی وجود ندارد. کسانی دلایل وی را نقد کرده‌اند. در این مقاله دلایل او و نقدهای مطرح شده مورد بحث و ارزیابی قرار می‌گیرد و در پایان که بخش کلیدی مقاله است سعی خواهد شد به استدلال وی به نحوی قانع‌کننده‌تر از دیگران پاسخ داده شود. ما این‌کار را با اشاره به انواع عواملی که در ارزیابی یک وضعیت مؤثر است انجام خواهیم داد و نشان داده خواهد شد که بین فعل و ترک همواره تفاوت وجود دارد، گو این‌که این تفاوت در برخی از وضعیت‌ها به‌خاطر پر رنگ شدن سایر فاکتورها چندان به چشم نیاید.

#غلامحسین_توکلی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#دانش چیست ؟

چیستی و تعریف علم خود یک مبحث بزرگ علمی فلسفی است که آنرا "فلسفه علم" نامند. علم درباره بدست آوردن دانش دقیق و قابل اتکا از دنیای اطراف ما است، کلمه علم در عربی به چندین معنی است، به معنی دانستن، دانش و حتی آموختن و آموزیدن. اما در انگلیسی علم "Science" از ریشه لاتین "Scire" به معنی دانش است. در فارسی و عربی کلمه ای ک مستقیماً به این کلمه انگلیسی اشاره کند وجود ندارد، اما منظور از علم در این نوشتار همان Science است. علم درواقع کشف کردن (و نه اختراع کردن) واقعیت هایی است که وجود و جریان کلی آنها بطور کلی مستقل از وجود انسانی و عوامل ادراک انسانی (حس، خیال و عقل) باشد (یعنی وجود عینی داشته باشند) و اگر مسئله و قضیه ای بر این اساس و مفهوم استوار باشد آن قضیه و مفهوم را را قضیه و مفهوم علمی گویند. میتوان مفاهیم را به علمی و غیر علمی و ضد علمی دسته بندی نمود.

روش علمی را میتوان اینگونه خلاصه کرد:

مشاهده جنبه هایی از دنیای اطراف

ساختن تئوری سازگار با مشاهده

ایجاد پیشبینی های آزمون پذیر در مورد این تئوری

آزمودن پیشبینیها با آزمایش و یا انجام مشاهده های بیشتر

ویرایش تئوری با توجه اطلاعات و دانسته های جدید

بازگشت به مرحله سوم

آزمودن در علم با هدف از بین بردن تئوریها و رد کردن و تختئه و ابطال آنها انجام میگیرد، یعنی یک کشف علمی وقتی انجام گرفته است که تئوریهای قبلی توسط شخصی ابطال گردند. بنابر این دانشمندان همواره در تلاشند که یافته ها و دانسته های دانشمندان قبلی را باطل کنند تا نظریات و یافته های علمی تازه تری به دست آورند و این خود غنی بودن علم است. هر آنچه علمی است ابطال پذیر است.

بر خلاف باوری که عوام دارند هر آنچه یک نظر غیر قابل تردید تر باشد، آن نظر غیر علمی تر است، علم دنیای قطعیات نیست! مذهب و تخیلات مطالبی را بصورت قطعی و یقین مطرح میکنند و همین نکته ضد علم بودن آنها را نشان میدهد.

علم عبارت است از اکتشاف واقعیتی که وجود و جریان کلی آن بی نیاز از من و عوامل درک انسانی (حس، خیال، عقل) بوده باشد که با آن ارتباط برقرار نموده است. در عین حال قضیه و مساله ای را که از این نوع انکشاف حکایت کند قضیه علمی گویند. هر نظریه که با هیچ پیشامد قابل تصور نتواند مردود شود، غیر علمی است. ابطال ناپذیری، حسن یک نظریه نیست (که مردمان غالباً چنان تصور میکنند)، بلکه عیب آن است.

قضیه علمی نه قابل اثبات است نه قابل رد، اگر چیزی بطور مطلق و قطعی غیر قابل رد کردن باشد آن چیز علمی نیست! نظریه فرضیه و تئوری هیچ کدام قطعیت ندارند و قطعیت در علم بی معنی است. علم دنبال قطعیات نیست بلکه بدنبال ظنیات است!

اساسا پدیده های علمی اگر تنها مبتنی بر مشاهده و آزمایش باشند از حد تئوری بالاتر نمیروند، چیزهایی که در فیزیک و سایر علوم با فرنام "قانون" از آنها یاد میشوند در واقع تئوری هایی هستند که افرادی آنها را ارائه داده اند، مثلاً تئوری قوانین حرکتی نیوتون. البته مفاهیمی در علم وجود دارند که تئورم (Theorem) یا قضیه هستند، این مفاهیم مستقیماً از ریاضیات مشتق شده اند به همین دلیل است که قطعیت دارند، اما همین قطعیت آنها نیز باعث نمیشود که نتوان روی درستی آنها شک کرد.

چیزی تئوری است که هیچ مدرک محکمی علیه آن وجود نداشته باشد، اگر یک تئوری با واقعیت و آزمایش جور در نیاید دیگر آنرا تئوری نخواهند نامید.




@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

اندیش ورزان یونان باستان بر دو نوع خرد تاکید داشتند: الف ـ خرد عملی یا دوراندیشی؛ ب ـ خرد فکری یا فلسفی. آنان کسی را برخوردار از خرد عملی می دانستند که درباره اوضاع بدرستی قضاوت می کرد و بهترین و کوتاه ترین راه و وسیله را برای دست یابی به اهداف خود می جـُـست.
اگر با این تعریف جلو برویم خرد عملی مقوله ای است فرهنگی وطبقاتی آنچه که ازنظر یک دین سالار خردمندانه است ممکن است از دید یک انسان عرفی کمال بی خردی جلوه کند. خرد عملی برده و برده دار، ارباب و رعیت، کارگر و سرمایه دار ممکن است ازبیخ وبن با هم اختلاف داشته باشد زیرا اهدافی که هرکدام ازاین طبقات و اقشار اجتماعی دنبال می کنند با هم متفاوت واغلب متضاد هستند. البته ارسطو تاکید می کرد که هدف نیر باید نیکو و از لحاظ اخلاقی توجیه پذیر باشد. به این ترتیب ازدید این فیلسوف بزرگ دوران باستان خرد عملی با پارسایی گره خورده و در واقع خرد عبارت است ازتوانائی کاربرد بهترین وسایل برای حصول بهترین و والاترین هدف ها.
خرد اوج جستجوی انسان برای دست یابی به حقیقت است وبرای او انسجام درونی، غنای معنوی وصلح وآرامشی را به ارمغان می آورد که به عنوان مشعل فروزانی عمل می کند که فرا راه غایت وهدف نهائی زندگی اش قرارمی گیرد. انسان خردمند همواره به دنبال یافتن علل و جوهر پدیده ها و بررسی همه جانبه شان است. با بررسی و سنجش نتایج ودستاوردها ی دانش های بشر به شناخت عینی دست می یابد وشناخت خود را با عمل پیوند می دهد. پلوتونیوس فیلسوف نوافلاطونی قرن سوم میلادی وبنیان گذار مکتب اسکندریه برآن بود که خرد آرامش کامل به ارمغان می آورد زیرا انسان را به شناختی رهنمون می سازد که ذهن همواره درپی آن بوده است. تعقل ورزیدن خود سرچشمه ی احساس زبیائی شناسانه است.
بنیاد همه ی ادیان ـ اعم از سامی وغیرسامی ـ برایمان استوار است. ایمان مترادف است با اطمینان قاطع، یقین، وفاداری، ثبات واستواری مطلق وبالاخره پیروی ازخدا و مشیت الهی که باید با قبول بی چون وچرا همراه باشد. برعکس خردانسانی همواره رو بسوی ریشه یابی علل و ماهیت اشیاء و پدیده ها دارد وخرد گرا همیشه با چون و چرا سروکار دارد. او چشم به دهان دیگران ندوخته است؛ برایش همه چیزنسبی است؛ هیچ چیز را مقدس نمی شمارد؛ هیچ تابوئی اورا از نزدیک شدن به شیئی یا پدیده ای باز نمی دارد وهیچ سخنی برایش سخن آخرنیست.

مبنای ایمان تقلید و تلقین و مبنای خردورزی شناخت حسی و تعقلی است و ریشه دردستاوردهای علمی و تجربی و تعقلی دارد

متفکران نخستین مسیحیت ایمان و خرد را متضاد اعلام داشتند. ازآنجا که دنیا درهرحال به پیش می رفت وحتی اربابان کلیسا نمی توانستند خرد انسانی را دربند نگه دارند، بعدها سن اگوستین مجبورشد با مقدم داشتن ایمان، خرد و ایمان را مکمل یکدیگر اعلام دارد. او برآن بود که ایمان ذهن را منوّر وخرد را قادرمی سازد که به درک حقیقت مطلق (خدا) نایل آید. توماس قدیس نیز تاکید می کرد که خرد طبیعی برای درک حقیقت به پشتیبانی دین نیازمند است.


هدف نهائی کوشش های بالا، که امروز درجهان اسلام هم نمونه هاشان را می بینیم، نجات ایمان مذهبی است نه تشویق مؤمنان به خرد ورزی. ایمان در هرحال با تکیه براراده و عاطفه ی فرد است که چیزی را قبول یا رد می کند، خرد برعکس هیچ چیزی را الله بختکی قبول یا رد نمی کند و دراین رابطه تعقل، تجزیه وتحلیل، تجربه ی زندگی وآزمایشات مکرر علمی را راهنمای راه خود قرار می دهد.
خردورزی هدف نهائی هرنوع یاد گیری است. یاد گیری روندی است بس طولانی که گاهی به عــُمری مشاهده، تدقیق، تتبع و تحقیق اندیش ورزانه وکسب تجارب همه جانبه نیاز دارد. درراه رسیدن به خرد وخرد ورزی، مطالعه شرکت دربحث وگفتگو وحضور در مکاتب استادان خردورز لازم اند ولی کافی نیستند. به خود سازی وخود آموزی بی وقفه نیاز است تا فرد را به بالاترین درجه ی شفافیت ذهن ومنش برساند بطوریکه از هرگونه قید وبند و اسارت فکری آزاد گردد.




@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️